top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • rağmen ve…

    tan doğan yazdı: "yâni yaşarken çözümlemek varken günün ve çağın hayâti sorunlarını bir büyük/derin sorunsal bilip yarınlara ertelemek demek, ‘tarihten ders çıkarma’ söylemlerine bel bağlama yersizliğinin olumsuz sonuçlarıyla yüz yıllar sonra da karşılaşıldığı üzre, yarınları da yoksamak anlamsızlığına gelir." “sadece söylediklerinizden değil, söylemediklerinizden de sorumlusunuz.” / martin luther “güçlü nedenler güçlü eylemler doğurur." / william shakespeare “kendini zorlamayan kişiye şans yardım edemez.” / leonardo da vinci kir ve... dert küpü bu çağ! 21. yüzyılın ilk çeyreğinin sonuna dayansa da zaman, “acıyı bal eyledik” demek zorunda kala kala bitmiyor zulüm heyhat! (ey hasan hüseyin!) bir de kötü rûhu, sığ aklıyla nutuklar çekip, emirler yağdırıp azla yetinmeyi, şükretmeyi, içe çekilmeyi, boyun büküp yazgısal yaşamayı, tanrı’ya sığınmayı dayatmıyor mu ‘erk’, insanın çileden çıkması an meselesi handiyse! “yoksula sürekli yetinmeyi öğretmeyin, yoksul zâten yetinmeyi biliyor.. varsıla öğretin ki az zıkkımlanıp paylaşmayı bilsin” sözünü topyekûn dillemeli şu ârsız, hadsiz, insâfsız kirli siyasalara (ey che!) dünya değil, ‘insan' çıldırmış, ‘çıldıranlar-çıldırtanlar savaşı’nda, ki bunda hemen her şey mubâh. ‘amaç’ varsıllığına varsıllık katan ‘varsıllar kulübü’nü dur-duraksız, herhep daha da varsıl kılmak, ‘araç’sa mâlûm: ‘'yoksul-yoksun insan(lık)!’ (ey machiavelli!) çıldırtana kadar kişilerle ve halklarla uğraşıyor şu  her şeyden faydalanan ârsızlar. kargaşa, çatışma ve irili-ufaklı savaş çıkarmada ehlî olanlar, sıkça zevkten çıldıranlar oldukları gibi çoğu zaman insanları, toplulukları, toplumları, halkları ve dahi topyekûn ülkeleri çıldırtanlar olmakta sözde seçkinlerden teşekkül bu sermâye azgını, ahlâk yoksunu, keyif tutkunu “kendini bil”mez ve ‘sâhi câhil’ bir grup kirli ‘şey!’ siya (h) set-sermâye (silah, petrol, para, uyuşturucu, teknoloji vb.) bağıyla yürüyen, yayılan, küreselleşen bu grup, “gün gelecek kendi pislikleriniz içinde boğulacaksınız” kızılderili atasözüne kulak asmadan sırıtan, gününü gün eden, lüks hayatlarını sürdürmek, kaybetmemek, aslâ ve kat’a konumlarından ödün vermemek için her tür çıkar girişiminde birleşmeyi ihmâl etmemeyi şiâr edinmiş olup, ne insanı ne doğayı ne dünya’yı umursamakta, kirliliklerine rağmen pislikleri içinde boğulamayıp, düne olduğu denli bugüne ve yarına ipotek koyup, saltanatlarını sürdürmenin “var olmanın dayanılmaz hafifliği”nde her olgu üstünde hüküm sürmektedirler ötekileştirdikleri insanlık üstünde (ey sokrates, ey kundera!) erk ve... erk, bir hiçtir ve hiç kimse kölesi değildir siya (h) setin. kaderci zihniyetlerin, dinci yönetimlerin, çıkarcı düzenlerin kurduğu puslu pusuya artık düşmemeli bu çağın insanları ve insanlık. çocuktan kadına, hayvandan doğaya ‘şiddet’ görüp katledilen bir dünya’nın seyircisi kalmak, susmak ve bilir-bilmez bu ‘oyun’a dâhil olup, “kendi tepkisizliğinin içine gömülmüş” hâlde olmak kâbûl görmemeli artık yoksa “hakim gerçekliğin ifadelerine daha çok itaat ettikçe, zihinsel gerçekliğin içinden konuşan özne olarak daha çok emir verirsiniz, sonuç olarak yalnızca kendinize itaat edersiniz.. yeni bir kölelik biçimi icat edildi, kendi kendisinin kölesi olmak” durumunda kalınır. yalnızlaştırılan, öteki kılınan, dışlanan hatta yok sayılan insan ve halk (lar)  ya şimdi bu sömürü düzenine hayır diyecek ya da ayaklar altında kan-revân ezilip yokluğa sürüklenecek (ey baudrillard, ey deleuze!) siya (h) set ve... ‘siya (h) setten sıtkım sıyrıldı!’ sırf midesi bulanmıyor, safra kusmuyor içi dışına çıkmış sorun yüklü insanın, acılı bedenini müteâkip rûhu da kan kusuyor! ‘akıl çağı’ biteli çok oldu mu, ne? (ey sartre!) ‘antik yunan’a dönüp, o sâf düşünü ‘doğa ve insan felsefeleri’ bağlamında kucaklamak ve yaşama geçirmek özlense de, artık çok güç mü güç.. öyle değil mi? (ey herakleitos, ey diogenes, ey zenon, ey epiktetos, ey epiküros ey!) “kapitalizm, gölgesini satamadığı ağacı keser”se, hâl belli..   zorâki yoksulluk başka, felsefik sâflık başka. artık zor (ne ki imkânsız değil) ‘özgür istenç/irâde’yle seçim yapıp yaşamaktan ‘haz’ duymak! azla yetinmek, arı yaşamı tercîh etmekle bir değil karın tokluğuna, handiyse aç-susuz hayatta kalmak ve onca siya (h) sete, kapitalist düzene, ‘varsıllar kulübü’ne rağmen bu kadar çoğunluk, bunca halk, milyonlarca, milyarlarca insan savaş bezirgânlarının ağında çırpınırken bu çağda ölmemek için son kertede, ‘kötülerin dünyası’nda hâlâ emeğiyle iyiler sınıfında yer almak azımsanacak bir erdem olmasa gerek  (ey marx!) tarih ve... salt “dünyanın tüm işçileri” değil, birey, toplum, azınlık, halk ve dahi genç-yaşlı, çalışan-emekli demeden evrensel değerleri hâlâ savunabilenlerin birleşmeleri şart ki, gün için, gelecek ve “güzel günler”in görülebilme umudunun taşınabilmesi adına olmazsa olmaz (ey marx, ey nâzım!) ‘siya (h) setten sıtkım sıyrıldı!’ diyenlerin dünyası küçük ve yapabirliği azımsanacak, hafife alınacak, yoksanacak düzeyde değil.  “baskıya izin veren suçu paylaşır”sa, ya dert, hüzün, acı, yokluk ve ölüm ya da her şeye, tüm güçlüğe, dayatmaya rağmen direnme, ahlâki, edebî, insâni değerler doğrultusunda, ‘romantik realizm’ gibi bir düşün olarak görünse de bu. “tarih kötüdür” maalesef. bu kötülüğün elebaşıysa yine ‘kötü insan’ olup, onun/onların “d ünyayı ve ona ait olan her şeyi elde etme isteğinde ya da etrafındaki diğer bütün canlılara hükmetme çabasında olan insan, ancak felsefî olarak evrenin kötü olduğu hakîkatini kavramasıyla hem kendi yaşamında hem diğer canlıların yaşamında yol açtığı acıya neden olan tavırlarından ve amaçlarından vazgeçebilir " denilmiş olmasına karşın, somut ve soyut acı vermekten vazgeçmiyorsa, tarih önünde sorgulansa ve de yargılansa hatta suçlu bulunsa da, yaptıkları yanına kârsa yaşarken, sonrasında ya da öldükten sonra neye yarar sözde cezâlandırılması? (ey pirhasan, ey erasmus!) yâni yaşarken çözümlemek varken günün ve çağın hayâti sorunlarını bir büyük/derin sorunsal bilip yarınlara ertelemek demek, ‘tarihten ders çıkarma’ söylemlerine bel bağlama yersizliğinin olumsuz sonuçlarıyla yüz yıllar sonra da karşılaşıldığı üzre, yarınları da yoksamak anlamsızlığına gelir ki, bu da, bu durumun faturasını hem bugünün hem de gelecek günlerin çocuklarına, yarının kuşaklarına ödetmek adına, en kötü mirâsın ta kendisidir! (ey schopenhauer!) çağ ve... “savaş söz konusu olduğunda hiçbir masraftan ve zahmetten kaçınmazlar, hiçbir şey önemli değildir onlar için, ister hukuk, ister din, isterse barış çiğnensin, hatta insanlık batsın, umurlarında olmaz” sözü genelde bu çağı, özelde çağın erklerini, bezirgânlarını da kapsamıyor mu? (ey erasmus!) bu durumu anlayıp, algılayıp, dahası belleyip, kötü, yoz, yobaz, kirli geçmişe değil, bugüne ve yarına hizmet sunmak için değişim, dönüşüm ve yenilikçi, aydınlanmacı insanlık içre bir tarih anlayışını benimseme zamanı çoktan geldi de, geçmesin?! “dil, ekonomi, biyoloji” bağlamda sürekli ilerleme, özne olarak bireyden ve halk olarak toplumsaldan evrenselle yol almak kaçınılmazken, kul ve köle zihniyetine karşı koymak, duygu-akıl bağlamında her insanî süreci işlevsel kılmak ‘yazgı ve korku kültürü’nü hiçlemek, orta çağ ve dahi yakın geçmiş çağ kirini, kanını ve karanlığını unutmadan, ne ki onaylamadan ve fakat yadsımadan, çağımızın aydınlığı, “yeniden doğuş”u için mutlak şart. (ey nietzsche, ey foucault!) istenç ve... “insan, doğası gereği politik bir varlıktır” (zoon politikon)  demek, (“düşünüyorum, öyleyse varım” ile birlikte) düşünsel, tinsel, bedensel olarak bireyliğini toplumsallığıyla harmanlayıp, doğa ve doğallığı iç içe geçirip, insâni haklar bağlamında evrensel yasalara bağlı kalarak yaşaması anlamına gelir ki, bu da insanın, “tanrı, iradesini hâkim kılmak için yeryüzündeki iyi insanları kullanır; yeryüzündeki kötü insanlar ise kendi iradelerini hâkim kılmak için tanrı'yı kullanırlar” sözünü anarak, teoloji, teleoloji ve metafizik düşün öte bir nesnellik-gerçeklik bağı ile ve de kuram ve eylem bağlamında fikrî, ahlâki, insâni “özgür istenç” olgusunu dillemesi gereğini yinelemek anlamını içerir  (ey descartes, ey spinoza, ey bruno!) her tür baskıdan uzak, bağımsız, özgür algılama, düşünme ve eyleme olmazsa olmazı değil de neyidir insanın, onu ‘insan’ kılan? “eleştirilmemiş, sorgulanmamış bir yaşam, yaşanmaya değmez”se, aklın ve rûhun kul, bedenin köle olduğu çağları anlamadır ‘istenç’, bu çağı doğru ve gerçekçi bir sorgusallık/eleştirellikle değerlendirebilmek için bir de (ey sokrates!) söz ve... üsten bakışçı zihniyeti içselleştiren ve bu düzlemde “dilimin sınırları, dünyamın sınırlarıdır” düşününden çok ama çok uzak, nalıncı keseri bir bencil öz ile boş söz üretip yoksul kişi ve halkları bin bir yol ve yöntemle etkileyen siya (h) setçileri beyinlerden, bedenlerden, rûhlardan çıkarmak, silmek hatta kazımak için birliktelik kaçınılmaz ki, bunun ana öğesidir ‘bilinçlenmek.’ bu farkındalığın yaratılmasında asıl söz ustalarına,  kalem emekçilerine, düşün insanlarına, eşdeyişle yazarlara, şâirlere, sanatçılara ve felsefecilere düşen‘iş’, sorumluluk-özgürlük ilintisince azımsanamayacak denli çok. yepyeni bir ‘aydınlanma’, ‘ayırdında olma’ çağını halkların çabalarıyla oluşturmak için ‘söz’ü olan herkesin bu düşünü eyleme geçirmesi, biraradalık kültürünü gerçekleyip, bunu yaygınlaştırması; uçlar, köşeler, kutuplar yerine ortak insanlık paydasında birleşmenin emeğini vermesi çağın en önemli “iyi niyet”i bağlamınca yaşamsal kılan “ödev ahlâkı” değil de, ne? (ey wittgenstein, ey kant!) eylem ve... alacaklarını alma sâfiyâneliğiyle sezar’ı erk kılanlar kellelerinden olmuş ya, hâl bu hâl değil: özgür, bağımsız, âdil bir düşünü savunan ve bunun yaşama geçmesi için çaba sunan kişi ya da kişilerin hiç bir erke gereksinmesi, dahası boyun eğmesi; popülist bir üslûp, dil, söylem ve eylemle onunla en ufak bir çıkar ilişkisine girmesi; oyunu, rûhunu, aklını, bedenini, ömrünü ona hibe etmesi ve sâfiyâne bir umutla ondan  hak dilenmesi söz konusu olamaz. olması gerekendir birliktelik düşünüyle harekete geçmek. bu da hemen her zaman salt bireysel ya da ekin, sanat, bilim insanlarının çabasıyla gerçekleşmemekte ki bunu da bize o kötü tarih öğretti! kadın, çevre, hayvan, doğa, hukuk, yaşam hakları için ödev denli görev üstlenmek de kaçınılmaz görünüyor ki, bunun için çabalar söz konusu kimi dernek, kuruluş, sivil toplum örgütleri ve azınlık girişimlerince. “bilgi erdemdir”, “bilgi güçtür” ve fakat erdemli bilgiyi hayata geçirmekse bu çağın olmazsa olmazı, kaçınılmaz sorumluluğudur her birimiz için her yerde, koşulda, zaman diliminde hâlimizce (ey aristotales, ey yûsuf hâs hâcib, ey bacon!) bireyden topluma, halka, dünya’ya evrensel eylem düşünü ereğiyle amaç amaç yol almak, günden yarıma uzanan en değerli yolculanış olsa gerek, kirli siya (h) setlere, “insan insanın kurdudur” sözü bağlamınca “yegâne kapitalist, banker, tefeci, örgütçü, tüm ulusal emeğin yöneticisi ve onun ürünlerinin dağıtıcısı” olduğu kapitalist ekonomik sürece, küreselleşme oyun ve yalanlarına rağmen. yoksa toprak, silah, açlık, savaş benzeri pis bezirgânlıkların açları, yoksulları, yoksunları, tutsakları, ölgünleri, sonrasında ölüleri olmak söz konusu (ey hobbes, ey bakunin!) eşitlik ve... varsıllar eşitlenme çabasında dahi değilken varsıllıkta, hukukî, insanî ve ekonomi alanda, özce ‘hayat hakkı’nda eşitlenme fikrinin söyleme, dahası eyleme dönüşmesinin savunucuları sâyesinde gerçekleşebilir ancak kötü tarih, kötü siyasa, “kötü dünya”dan kurtulup iyi, güzel ve yaşanası insan, hayvan, doğa sacayağına ulaşmak. ayrımcılık, bölücülük, dışlayıcılıktan öte asıl zenginlik, farklı kişilik ve yeteneklerle bezenmiş, farklı yaratımlarla donanmış, farklı düşünce ve duyuşlardan mürekkep olan her bireyin dünya vatandaşı, evren insanı olarak bir arada yaşama ve paylaşma kültürüyle vücut bulabilir ‘eşit (lenmiş)  insan (lık.) ’ sırf ölümde değil insan olarak, doğum öncesi süreçten ve dahi doğumdan sonra başlayarak iyi, güzel, rahat bir hayatta da eşitlenmek şart. ötesi-berisi bilinemezken, bilinen şu ki, elde var hayat ve eşitlikçi yaşam ilkesini sözden, söylemden, kuramdan, eylemden el alarak, bu olgular adına bir ‘başarı’  elde etmek isteniyorsa, “hiç kimse başarı merdivenlerini elleri ceplerinde tırmanmamıştır” dendikte, el ele kurmak ve  birilerinin değil, “herkesin zengin olduğu bir dünya”da eşit ve birlikte yaşamak gerek, ‘erk, bir hiçtir’ diyerek, tüm insanlığın mutluluğunu erek bilmek sûretiyle her kötü, kirli, pis ‘şey’e rağmen ve sözde bir umutla değil, birleşe birleşe, çoğala çoğala, yayıla yayıla dünya’nın en ücrâ köşesine dek (ey konfüçyüs!) belki ve... neye yarar edebiyat, sanat, felsefe bir akla, bir duyguya, kısaca ‘en az bir ve bir ve bir’ diye diye bir insana dokunmadıktan, onun tarafından görünüp okunmadıktan, yaşamında bir ses, bir nefes bir iz bırakmadıktan, onda bir fikir ve eylem oluşturmadıktan sonra demek kolay gibi görünse de, zor değil mi? bir düşünü, bir sözü, bir yazıyı paylaşmaktaki amaç, nihâi hedefe, “güzel insanlık” idealinin hayata geçmesine vesîle değil de ne? yoksa söz de uçar yazı da, boşluğa atılan bir kum zerresi olup boşu boşuna! iyi niyet, iyi fikir, iyi eylemdir ki bizi bu dert küpü çağın erklerinden, siyasalarından, bezirgânlarından kurtarıp, bireysellikten birlikteliğe yol aldırıp, eşitlikçi ve hakça bir hayat sürüp, dünün yozluğundan sıyrılıp günü yaşayabilme isteğini yarın umuduyla harmanlayabilsin. silik, çorak, ölgün kalmamak ve hemen her tür açlık, yoksunluk ve yoksulluktan uzak yaşamak için birey, grup, azınlık, topluluk, halk diye diye her dayatmaya, baskıya, kötülüğe rağmen dirençle, bilinçle, sevgi ve umutla birleşmek için ‘en az bir ve bir ve bir’ insana, belki on, belki yüz, belki bin belki de milyonlarca cana dokunmaktan yüksünmemek, hiçbir  şeyden utanç duymayan, hiçbir kötülükten korkmayan, hiçbir vakit rezîl-rüsvâ olmayan şiddet, zulüm, savaş ve ölüm bezirganlarının yanında belki az emek, az çaba, az direnç olmasa gerek bir saliselik gecikmeye bile tahâmmülü olamayanların dert, acı, zulüm görülen bir çağda en anlamlı, en değerli  olguyu ‘zaman’ bilip “her şey akar”ken (ey herakleitos!) akıl denli bir de gönül istiyor ki, herkes ucundan tutmasın, avuçlamasın, sarıp-sarmalasın bu çağı, bu “varlık ve zaman”ı, bu düny’'yı ve bugünü, bu ânı gücünce, hâlince, kendince her şeye, her şeye, her şeye rağmen (ey heidegger!)   ve “gerçek gecikmeyi sevmez”ken, varlığımızı değerli kılma yolunun zamanı önemsemeden geçtiğini, çağı dert küpünden çıkarıp hem güne hem de yarına gecikmeden bilinç birliktelik içinde davranmayı sağladığımız oranda daha haklı, daha özgür, daha insanca bir dünya’da yaşayacağımızı anlayıp, o vakit ‘açlığa, yokluğa ve yoksunluğa, sömürüye, savaşa, ölüme hayır!’ demenin bir karşılığı olduğunu duyup görecek, kendimizi yiyip bitirmek yerine, “varoluş”an hayatlarda buluşmanın erdemini, sevincini, sevgisini çocuk, kadın, insan, hayvan, doğa el ele refah ve huzur içinde yaşayabileceğiz. yoksa “saatler boyu başka saatleri bekleriz” ki, bu da insanî yozlaşmanın, hayatî çürümenin, dünyevî yok oluşun beşiğini sallayan kötücül siyasî, askerî, dinî ve ekonomik erk ve dahi bezirgânların kirli gözyaşlarıyla bezeli kahkahalarından öteye geçmez, haktan, hukuktan, adâletten, ‘insanca yaşama’tan payına düşeni alamayan yoksullar ve yoksunlar zılgıt atıp, yas tutup, ölülerini gömerken! (ey seneca, ey sartre, ey cioran!) “ışık gibi sevgi de en çok en  karanlık yerde parlar” sözü dert, acı, açlık içinde kahrolan gerici, karanlık çağları aşabilmenin umudu değil de ne, kendileri dışında hemen her şeye karşı sevgisiz, saygısız, aymaz ve gaddar olanların dünyasından öte, emeğin eyleme dönüşmesiyle. kötülere ve kötülüğe köle değilken ‘insanlık’, “aydınlanma, kişinin kendi usunu kullanmaya cüret etmesidir” düşününün bireysellikten evrenselliğe evrilip yeryuvarı sarmalamasıyla karanlık “şey”lerden kurtulabilir, “insan, yalnızlık içinde yaşadığı durumun acılarını duyar” hüzün yüklü rûh yapısını aşarak, birleşmenin gücüyle acıdan sevince, tokluğa, bolluğa paylaşa paylaşa gerçeğin dilini, söylemini, eylemini kura kura, yapa yapa geçebiliriz, çağın korku kültürünü yoksayarak ‘belki’den öte, şâirler, yazarlar, düşünürler, bilim insanları, sanatçılar; işçiler, emekçiler, emekliler, çocuklar, gençler, yaş almışlar ve azınlıklar, halklar, özce ‘insan’la insanca el ele sırf umuda yaslanmadan ‘her şeye rağmen’ ve o vakit “güzel günler” görebilir ancak “tüm dünya’nın güzel insanları” dert küpü olmaktan çıkıp, yaşama sevinciyle. (ey da vinci, ey kant, ey diderot ey!...)

  • Öykü: Yara

    "Bu sesler sadece ona mesaj değil beni de salondan yalıtan bir perde gibi. Ne kadar gürültü çıkarırsam kendimi o kadar güvende hissediyorum. Gürültü kesiliverse salonda olmak zorunda kalacağım." Yakup Yılmaz “şarabı sev, tütünü incitme, beni de unut artık” Refik Durbaş Gözüm sürekli yüzeyini iltihap sarısının kapladığı dizindeki yarasına takılıp duruyor. Suçluluk duyuyorum nedense. Onun aldırdığı yok halbuki. Yaranın açılmasına neden olan sakarlığı kendisiyle dalga geçerek anlatıyor. Yaranın etrafını saran ve onu bacağın sağlıklı bölgelerinden ayıran pembe çizgi bir mahremiyet halesi gibi. Anlattığı sakarlıkları da müstehcenleştiriyor. Bacağının beyazlığı kötücül bir anlam kazanıyor sanki. Orada olmaması gereken hastalıklı bir renge dönüşüyor bu beyazlık. Bacağa sürdüğü kantaron yağının parlaklığının altında bu renk onu mumdan yapılmış bir heykel gibi gösteriyor. Manavda karşılaştık, aynı mahallenin sakinleriyiz ne de olsa. Manavda sebze seçenlere içten içe hep sinir olan ben elime geçen her domatesi hiç incelemeden poşete koyarken onu her zamanki gibi her soğanı tek tek incelerken gördüm. Yanına gidip gitmemekte tereddüt ettim. Hiç tanımıyormuşum gibi hissediyordum. Bir yabancıya rahatsızlık vermek istemediğimizde duyduğumuz tereddütten. Yine de “kolay gelsin” deme cesareti gösterdim. Ne harika giriş ama?! Fazla doğal olsun istemiştim ama söyledikten hemen sonra nasıl da yavan geldi kulağıma. Tam esnaf cümlesi. Ben sevmem ama o bayılır bu esnaf anonimliğine. Hak verirdim de bazan, daha ötesinde kasıntılı pozlara düşmek tehlikesi çok fazladır. “Teşekkür ederim” deyip elindeki soğanı bıraktı, beğenmemişti. Soğan seçmekten aldığı keyfi bozmuşum gibi hissettim. Pişman oldum selam verdiğime ama olan olmuştu. Mümkün olduğunca aynı anonimlikten devam ettim. Konuşmada bana ait olan bir şey olmaması gerekiyormuş gibi. “Naber?” “İyilik. Senden naber?” “Benden de” “Görünmüyorsun?” “İş, güç!” “Anladım”  Nefret ederim halbuki bu ayak üstü karşılaşmalardan, neden giriştim ki şimdi buna?! Hasb-i hal dışında konuşacak bir şey yoktur ama sanki o kadar kısa kesmek de uygunsuz olacaktır. Fazladan bir iki cümle söylemek gerekir ama böyle ayaküstü muhabbetlerde çok da söylenecek bir söz yoktur. Yine öyle olmuştu. Muhabbete ekleyecek hiçbir şey bulamadım. “Teşekkür ederim, eve geçeyim” demesini umarak “Acelen yoksa bir çay demleyeyim” dedim. Karşılaşmadan bir çıkış olmasını ummuştum. (Gerçekten ummuş muydum?!) Olmadı. Saatine bakınca telaşlandım. Kabul edecekti belli ki ve etti.  Karşımdaki tekli koltuğa oturana kadar farketmemiştim yarasını. Koltukta bacak bacak üstüne atarak oturuyor. Yaralı dizi üstte olan tabii ki ve bu haliyle alttaki bacak üstteki müstehcen yara heykelinin kaidesi gibi duruyor. Yaraya bakmamak imkansız yani. Gözümü gözüne dikiyorum yaradan kurtulmak için ama yara da gözüme dikilmiş bir göze dönüşüyor o zaman. Bakmasam da bakıyor gibi hissediyorum. Bakmama çabası bir bataklıkta batmayı hızlandıran çırpınmaya benziyor artık. Çabaladıkça sakarlaşıyor, sakarlaştıkça bu yarayla aramdaki müstehcen gerilimi açık ediyordum.  Çok da şaşılacak bir şey yok aslında. Her şey o meşum hastalıkla eve kapanmamızla başladı galiba. Dışarısı olmayınca ev de ev olmaktan çıktı. Bu kadar yakın olmanın sonucu herhalde. Hep evde olduğumuz bugünlerde haliyle zaman da biraz değişmişti. Neydi değişen anlamak zor, bizde değil de gölgelerimizdeydi sanki değişiklik. Görünüş tamamen aynıysa da malzemesi değişmişti işte hayatımızın. Evdeki her şeyin, sesin, kokunun, ışığın hatta gölgenin bile bir gölgesi belirmişti sanki. Eve ait olmayan ama evde olan bir şey. Göremiyordum ama oradaydılar. Yapıp ettiğimiz her şeyin içinde. Bir kaşığın çınlamasının gölgesi, bir bardağın tınlamasının. Evde fazladan tıkırtılar var gibiydi. Yapılıp edilenleri taklit eden gölge bir varlığın çıkardığı araya karışan sesler. Eve ait olmayan, ama evdeki hacmi bizimkini geçen bir varlık. Huzursuzluk veriyordu ama alışıldık bir huzursuzluk değildi bu. Evde bir hırsız olduğunu düşündüren kulak kabartan bir huzursuzluk olur ya ondan değil işte. Evde gezindiğini bildiğin ama nerede olduğunu bilmediğin zehirli bir yılanın vereceği türden bir huzursuzluktu. Evdeki varlığımıza karışan bu kirli gölgeyi arkamda bırakıp dışarı çıkma telaşı da veriyordu, evde kalıp bu dağınıklığı temizleme mecburiyeti de. Evden kaçmayı tercih ediyordum tabii ki. Çay koyacağım deyip biraz ferahlamak için mutfağa gidiyorum. Yapacak işler arıyorum, orada çok meşgul olduğumu, bu yüzden salona dönmediğimi belli edecek abartılı gürültüler çıkarıyorum. Hızlıca çekmeceler açıp kapıyorum, bardakları bir yerden alıp bir yere koyarken çokça ses çıkması için özellikle çabalıyorum. Bu sesler sadece ona mesaj değil beni de salondan yalıtan bir perde gibi. Ne kadar gürültü çıkarırsam kendimi o kadar güvende hissediyorum. Gürültü kesiliverse salonda olmak zorunda kalacağım. Misafiri nedensizce bu kadar uzun süre yalnız bırakamam salonda.   Cenazesi hâlâ yerde olan taziye evlerine benziyorduk o zamanlar. Evdeki eşyalar hem dağılmış hem de şiştikçe şişmişti. Bu dağınıklığı gideremeyeceğimizi bildiğimizden midir, ne kadar şikayet etsek de toplamaya girişmiyorduk evi. Bir ceset büyüyordu sanki evde ve bu cesede dokunmadan hareket etmek gittikçe zorlaşıyordu ve bu evlerde cenazeyi kaldırmak için gösterilen telaş bizde yoktu. Evde şikayet edip durduğumuz dağınıklık aslında bir taziye evi dağınıklığıydı. Kaçabildiğimiz birer köşeye sıkışıp kalmıştık ikimiz de. Evde iki kişiydik ama köşelerimizde tek kişi. Günlerimiz bu köşelere sıkıştı. Konuşmak yasak değildi ama kimsenin içinden gelmiyordu. Sessizliğin kör kuyusuna düşmemek için küçük cümlelerden dal parçalarına tutunuyorduk. “Tuzluğu verir misin?” “Faturaları ödedin mi?” Bunun ötesinde söylenen her söz bir mucize değilse bir skandaldı artık. Kendini olduğundan fazla gören ama aslında çok da matah olmayan birinin fazla kitabi sözleri bunlar, bilmemek mümkün mü? Söylerken utanıyorum zaten. Ama başka türlü anlatsam yalan söylüyormuş gibi hissedeceğim.  Gelmekte olanı görmemek imkansızdı. En önce birbirimizden sıkılmıştık. Bilmiyorum belki de öncesinden başlamıştı ama onu gösterecek bir işarete ihtiyacı vardı her şeyin. Belirli bir şey sayamazdık ikimiz de ama ev ikimiz için de irin dolu bir yaraya benzemişti. Sanki birimiz gitsek yara patlayacak ve bütün irin akacak ve rahatlayacaktık. Öyle de yaptık neyse ki!  Elimde çay bardaklarıyla salona dönüyorum, önündeki sehpaya bırakıyorum. Kendimi yaradan sakınabileceğim bir yer bulup oturuyorum. Çayın tadı kötü. Sevindim buna nedense. Normalde iyi demlerim ama bu sefer böyle oldu. İyi de oldu. Ferahladım biraz. Bu gergin atmosferi boşaltacak bir delik açılmış gibiydi. Her şey oradan uçup gidecekti, bir biz kalacaktık kötü demlenen çayın hafifliğiyle. Konuşmaya cesaret edebilsem demlediğim çayla dalga da geçebileceğim. Gülebilirdik. O dalga geçer deyi bekledim. Geçmedi. Nezaketten herhalde ya da umursamadığından çayın tadını. İlki olsa daha sevineceğim. Bir özveri işareti olacaktı bu. Bir sürü keyiften benim için vazgeçmiş olacaktı. Renk vermedi. İkincisi ise kötü. Yerçekimsiz bir ortama neden olacaktır. Hiç bir duygulanmanın mümkün olmadığı bir kayıtsızlık boşluğu.  Yine abarttıkça abarttım. Üçüncü sınıf bir roman karakteri gibi düşünmeye başladım. Ne zaman gerilsem böyle oluyor işte. Her kıpırtıya çokça anlamlar yüklemeye başlıyorum. Oysa ki ne kadar hafif ve güzel bu insanlar. Yaşıyorlar. Bir bedene ve onu kayıtsızca eyledikleri bir dünyaya sahipler. Ağır anlamların dünyayı nasıl da opaklaştırdığının sımsıkı farkındalar. Ama ben de her zaman böyle değilim zaten. Sadece gerildiğimde böyle oluyor. Etrafımdaki her şey anlamlar yüklü bir işarete dönüşüyor. Bana verilen görev ise bu işaretleri deşifre etmek.  Yine kendime öğütler vermeye başlıyorum içimden. Absürt ve gayr-ı ciddi gevezeliklere başlıyorum. Her zaman işe yarardı durumu idare etmede. Hiç bir sözden mesul olmayacağım yüzer gezer gevezelikler. Bir Kayışdağlı Mahmut hikayesi anlatıyorum. Onun da tanıdığı hayalî bir karakter. Kayışdağlı Mahmut biraz şapşal, biraz obsesif!! Her macerada yeni bir salaklık peşinde. Hikayeler komik değil bu yüzden pek ilgi de çekmiyor. Belli etmemek için çay içiyor. Gülmüyor. Ben zaten komik olsa da gülemeyeceğim. Böylece Mahmut da kendi hazin sonuna doğru gidiyor hikayede ve tası tarağı toplayıp Kahire’ye taşınıyor. Son bir şaklabanlık atılımıyla “her Mahmut bir gün Kahire’yi tadacaktır” diyerek bitiriyorum. Sakarlığın en büyüğünün bu olduğunu fark ediyorum.  En son ne zaman görmüştüm onu hatırlamaya çalışıyorum. Yapamıyorum. Bu yaranın olmadığını biliyorum ama son görüşmemizde. Demek ki bir yaranın iyileşebileceği zamandan daha az olmuş. Yine de bizim için uzun denebilecek bir zaman. Görüşmelerimizin seyrekleştiğinin ikimiz de farkındaydık aslında ama bu gündemimiz değildi. İrinli bir tabakanın sardığı yara uzak bir yaşamın zaman işareti gibiydi. Bir yerlerde benim dünyama ait olmayan bir şeyler olup bitmişti ve bu yarayla benim dünyama taşınmıştı. İki dünya arasında bir kapıydı sanki yara.  Başlarda görüşmeye devam ederiz diye düşündük. Bu kadar zamanın hukuku vardı sonuçta. Hem zaten arkadaş değil miydik? Rahatlamıştık ve bu yüzden hiç gereği yokken iyimserdik. Halbuki ne güzel çoktandır uzaklaşmıştık olay mahallinden. Dönmeyi ummak sadece anlamsız değil, tehlikeli ve salakçaydı. Her karşılaşmamızda böyle bir suçlunun olay yeri tedirginliği yaşıyordum ben de. Onda da vardır belki kim bilir. Bundan olacak görüşmelerimiz hızlıca seyrekleşti. Yalnızca böyle huzursuz tesadüflerle oluyor artık. Bunlardan da kaçmanın bir yolu olsa keşke.  Her şeyin (bu televizyon dizisi repliğinden araklama “her şey” neyse artık) bittiği bir anı tespit etmek çok zor. Hangi anı düşünsem asıl olay daha geride olmuş gibi geliyor ya da daha ileride. Böyle bir anın olmayacağını, olamayacağını bile bile olayları kafamda bir sıraya sokmaya çalışıp duruyordum. Bir tarih çıkıyordu ortaya ama daha çok hakikatin üstünü örtmeye yarayan resmi tarihlere benzeyen bir tarih. Bunu da yapmayı bıraktım bir süre sonra. Ama bu “tarih uyanmayı istediğim bir kâbus” olmayı sürdürdü.  Yara galiba beni bu kabustan uyandırdı. Gerginlik kadar güven de veriyordu bu yüzden. Beni bu tarafta tutan güvenli bir kapı gibiydi. İki dünya arasındaki kapı ama aynı zamanda iki dünyayı birbirinden ayırıyor da. Diğer taraftan yumruklandığından tedirginlik ama tam da yumruklayanı uzak tuttuğundan güven de veriyor bu kapı. Belki de gözümü yaradan ayıramayışımın nedeni ikisiydi de. Yine salak salak düşünmeye başladım. Tavla oynamayı mı teklif etsem acaba deyi düşündüm. Muhabbet etmeden zamanı geçirmiş, çaylarımızı da içmiş ve evlere dağılmış olurduk. Ben de sadece tavlaya baktığımdan yaradan kurtulmuş olurdum. Harika çözüm diye düşünürken, o benden önce davrandı. “Bir tavla mı atsak?”

  • Mahir Ünsal Eriş’ten yeni roman: Tatil Kitabı

    Mahir Ünsal Eriş yeni romanı Tatil Kitabı’nda 80’li yılların karanlığına iç sızlatan bir çocukluk hikayesinin içinden bakıyor. Yazarın diğer kitapları Acaip , Gaip , Kara Yarısı ve Sarıyaz da yeni kapakları ile tekrardan raflardaki yerini aldı... Mahir Ünsal Eriş’in samimi üslubuyla yer yer gülümseten, yer yer iç sızlatan bir çocukluk hikâyesi Tatil Kitabı. Geçmiş zamanların sokağını, mahallesini, insanını özleyenlere o zamanlardan hoş bir hediye. Mahir Ünsal Eriş ta ilk öykülerinden bildiğimiz şehirlere, tanıdığımız insan- lara geri dönüyor, başka bir ifadeyle, gurbetten kendi topraklarına... 1980 yazında Almanya’dan “memleket”e gelen bir gurbetçi ailesinin küçük kızı Münevver’in dolu dolu yaz tatilini anlatıyor Tatil Kitabı’nda. Münevver, Almanya’da doğup büyümüş küçük bir kız çocuğudur ve yaz ta- tilinde ailesi tarafından taşradaki akrabalarının yanına bırakılır. Almanya’da yabancı bir kimlik ve kültürle büyümüş olan Münevver, taşra yaşamıyla, oradaki insanların samimiyeti, dili ve kültürüyle tanışırken içsel bir yolculu- ğa çıkar. Yabancısı olduğu bu dünyada, devrimci kimlik taşıyan akrabaları- nın etkisiyle memleketine ve köklerine dair yeni şeyler öğrenir. Bu süreç, Münevver için aile bağlarını ve aidiyet duygusunu sorgulamasına neden olur. Kitap, bir yandan köydeki samimi hayatı ve insanları anlatırken, diğer yandan Münevver’in çocukça masumiyetiyle hayatı anlamlandırma çabaları- nı ortaya koyar. Babası günlerdir direksiyon sallamaktan bitaptı ama Bulgar toprağında gazı kökledikçe neşe ve heyecanı da artıyordu. Yıllar sonra memleket diye diye ölüp bittiği ülkesine dönmenin sevinci, çalmasınlar diye sapından bileğine bağladığı tahta bavulu üstünde oturarak trenle gittiği gurbetten şimdi kendi arabasıyla dönmenin gururuna karıştıkça baba biraz daha sevinçle, çocukça bir coşkuyla doluyordu. Mahir Ünal Eriş , 1980’de Çanakkale’de doğdu. Arkeoloji ve tarih okudu. Hayatını çeviriler yaparak ve yazarak sürdürüyor. Gençlerbirliklidir; söylenişi bile güzel. Kitapları Bangır Bangır Ferdi Çalıyor Evde... (2012), Olduğu Kadar Güzeldik (2013) (60. Sait Faik Hikâye Armağanı), Dünya Bu Kadar (2015), Benim Adım Feridun (2016), Öbürküler (2017), Kara Yarısı (2019), Sarıyaz (2019), Diğerleri (2020), Gaip (2022), Acaip (2023), Babil Kulesi Kitabı (2023), 30 Şahane Kelime (2023), Tatil Kitabı (2024) ve Bin 9 Yüz Seksen 3 (2024). TATİL KİTABI Mahir Ünal Eriş Doğan Kitap, 2024 Tür: Roman 240 s.

  • Star Maidens bilimkurgu antolojisine Türkiye'den Ayşe Kulin seçildi

    Yedi ülkeden on kadın yazarın dahil olduğu, Star Maidens - sci fi stories by female authors, bilimkurgu antolojisi Kanada'da MacKenzie Yayınları tarafından yayımlandı. Seçkide Türkiye'den Ayşe Kulin ve İranlı feminist yazar Zoha Kazemi de var. Derleyenler ise Chiara De Giorgi ve Ünver Alibey. Bilimkurgu, türünün bir kadın, Mary Shelley tarafından Frankenstein (1818) romanıyla başlatıldığını hatırlayalım. Çoğumuz bilimkurguya Ursula K. Le Guin'in romanlarının derinliği ve gücü sayesinde aşık olduk. Şu anda seksen dört yaşındaki Margaret Atwood'un Damızlık Kızın Öyküsü ve devamı milyonlarca kopya satıyor. Bu alanda yazan daha fazla kadın yazar görmenin zamanının geldiğine inanıyoruz. Bu eşsiz antolojide on çağdaş yazar, zaman yolculuğu, annelik, sosyal adaletsizlikler, yapay zeka, ahlaki standartlardaki değişim ve daha fazlası hakkındaki hikayeleriyle sizi eğlendirecek, heyecanlandıracak ve kışkırtacak. Antolojide yer alan tüm yazarlar ise şöyle: 1. "Cut and Paste" (Kes ve Yapıştır) – Chiara De Giorgi (İtalya): De Giorgi, zaman yolculuğu teknolojisinin geliştiği bir geleceği anlatıyor. Tekelleşmiş bir devlette, iki kişi geçmişe giderek toplumlarını etkileyen bir sosyal adaletsizliği düzeltmeye çalışır. "Shanties of the Sunless Vast" (Güneşsiz Boşluğun Gecekonduları) – Atalanti Evripidou (Yunanistan): Evripidou, Yunan mitolojisinden karakterleri üç boyutlu varlıklara dönüştürerek bir uzay macerasına taşıyor. Yorgun Herakles, mitolojik bir canavarı ararken, yükümlülükleri ile arzuları arasında çatışma yaşar. "Echoes of a Broken Mind" (Kırık Bir Aklın Yankıları) – Christine Lucas (Yunanistan): Lucas, doğum sırasında beyninde oluşan hasar nedeniyle kızını hatırlamayan Kallie adlı bir çöpçüyü anlatıyor. Basit ve sıkıcı bir hayat süren kahramanımız kısa süre sonra kendini tuhaf bir maceranın içinde bulur. Ve bazı gizli gerçekler açığa çıkmaya başlar. "Age of Rage" (Hınç Devri) – Ayşe Kulin (Türkiye): Bu öykü, Kulin’in Tutsak Güneş romanının ilk üç bölümünden kısa öyküye uyarlanmış bir versiyonudur. Ramanis Cumhuriyeti'nde geçen hikâye, kadınlara yönelik baskıyı ele alır. "Bulutların Üzerindede" – Funda Özlem Şeran (Türkiye): Şeran, Büyük Yıkım’dan sonra rasyonellik üzerine inşa edilen bir toplumda şüpheli ölümleri araştıran bir denetçinin hikâyesini anlatıyor. "Surrogate" (Taşıyıcı Anne) – Elana Gomel (Ukrayna): Gomel, uzaylı istilası klişesini annelik temasıyla harmanlayarak unutulmaz bir hikâye sunuyor. Sürpriz sona dikkat… "Time Rider" (Zaman Sürücüsü) – Zoha Kazemi (İran): Kazemi, zaman yolculuğu gibi klişeleşmiş bir konuyu ele alıyor ve benzersiz, yürek burkan bir hikayeye dönüştürüyor. Bir şirketin zamanda ileri geri giden iki çalışannıı konu alıyor. Birbirine açık bu karakterlerin kuralları çiğnemesi yıkıcı olaylara neden olur. "One for the Team" (Bir De Takım İçin) – Lara Reims (Belçika): Poppy ve Katie, nükleer savaş sonrası Mars'a gitmek için seçildiklerinde mutluluktan uçarlar. Ne de olsa artık dünya yaşanmaz haldedir. Ancak işlerin göründüğü gibi olmadığı kısa sürede ortaya çıkar. ** "Re-naissance" – Rose D. Patruno (İtalya): Uzayda hasar gören bir sibernetik birimin öz farkındalık kazanmasını konu alır. "The Way of Nature" (Doğanın Yolu) – Cathy MacKenzie (Kanada): Bir anne, ölüleri diriltme iddiasında bulunan güçlü bir şirketin teklifini değerlendirmek zorunda kalır.

  • Hasta Sevgili Kış

    Bâki Ayhan’ın yeni şiir kitabı Hasta Sevgili Kış, sekiz senelik aradan sonra yayımlandı. Oktay Asiltürk ve Türkan Barutçuoğlu’nun çizimlerinin de yer aldığı kitap tek bir şiirden oluşuyor. Şairin belli bir kurguyla yazılmış tek kitabı diyebileceğimiz Hasta Sevgili Kış, okurunu bekliyor. arka kapaktan: dışardaki şeytan evdeki meleği yendi aklımdan çıktı kalbime girdi kime sorduysam kime sorsam: hastalanmak bir cür’ettir meydan okumaktır hayata hem ölüme ikisini bir hizada buluşturup her şeyin ilki vardır bildim ama yoktur sonu dinledim zamanın eşyaya sürtünüşünü derin baktım şeylere kurtulamadım çocuk kalbimden bir avucumda kar ötekinde ateş ruhunuza geldim vücudunuza yenildim bunu verip alamadığım soluktan bildim Bâki Ayhan : 1969’da Adana’da doğdu. Orta ikide iken bir gece sabaha kadar Baudelaire’in Kötülük Çiçekleri  kitabını okudu. 1985’te lise sondayken, “Mandolinli Kız” başlıklı ilk şiiri Milliyet Sanat Dergisi  ve  Milliyet Sanat Genç Şairler Antolojisi ’nde yayımlandı. Aynı yıl İstanbul’a gelerek Marmara Üniversitesinde Türk Dili ve Edebiyatı eğitimine başladı. Mezuniyetinin ardından bir süre düzeltmenlik, test sorusu yazarlığı, editörlük ve öğretmenlik yaptı, öğretim üyesi oldu. 1997-2004 yılları arasında şiir ağırlıklı edebiyat dergisi Budala ’yı (27 sayı) çıkardı. Bu dergide 2003 yılı sonlarında “Soylu Yenilikçi Şiir” başlıklı manifestosunu yayımladı. 2000’lerin başlarından itibaren pek çok dergide şiir ve yazılarını yayımladı, hakkında dosyalar yapıldı. Şiirlerini ve/veya şiir üzerine yazılarını çeşitli dergilerde yayımlamayı sürdürüyor. Düzyazılarında Bâki Asiltürk imzasını da kullanıyor. HASTA SEVGİLİ KIŞ Bâki Ayhan Vapur Yayınları, 2024 Tür: Şiir 116 s.

  • Sanat bir iç deneyim midir?

    Sanat eleştirmeni, medya teorisyeni ve filozof Boris Groys’un Sanat Eserine Dönüşmek adlı kitabında, bireylerin kendilerini bir sanat eseri olarak inşa etme çabalarını ele alıyor. Sanat Eserine Dönüşmek aynı zamanda sanatın toplumsal, politik ve felsefi boyutlarına ışık tutuyor. Groys, güncel meselelerle de bağ kurduğu kitabında sanatın insanın kendini dönüştürme ve ifade etme aracı olduğunu savunuyor. Boris Groys ’un sanatla modern narsizmin ilişkisini ele aldığı kitabı   Sanat Eserine Dönüşmek , Feyza Yazıcı ’nın çevirisiyle Ayrıntı Yayınları ’nın Sanat ve Kuram dizisinde   yerini aldı. Modern çağda sanat nedir? Sanatçı kimliği ne anlama gelir? Kendimizi bir sanat eserine dönüştürmek mümkün mü? Boris Groys , bu sorulara Sanat Eserine Dönüşmek  adlı cesur kitabında cevap arıyor. Groys , modern ve çağdaş sanatın tarihini inceleyerek sanatın geleneksel tanımlarının artık geçerli olmadığını savunuyor. Artık sanat, sadece müze ve kütüphanelerde sergilenen nesnelerden ibaret değildir. Dijital çağda sanat, her yerde ve her şeyde olabilir. Groys ’un kapsamlı birikimi ve keskin gözlem yeteneği, bu kitapta sanatın dönüşümünü ve sanatçının kendi varoluşunu sanat eserine nasıl yansıttığını inceliyor. Sanatçının kendisini bir sanat eseri haline getirme süreci, modern ve çağdaş sanatın temelindeki kavramsal kaygıları aydınlatıyor.  Groys , bu kitapta bize sanatın artık bir dış nesne değil, bir iç deneyim olduğunu gösteriyor. Bir sanat eserine dönüşmek için, kendimizi sürekli olarak yeniden ve yeniden tasarlamamız gerekir. Bu, kimliğimizi, bedenimizi ve ilişkilerimizi sorgulamayı gerektiren zorlayıcı bir süreçtir. Groys ’un ustalıklı analizi, sanatın sınırlarını ve potansiyelini keşfetmek isteyen herkes için ilham verici bir kaynak olacak. BORIS GROYS 19 Mart 1947’de Doğu Berlin’de doğmuştur. Sanat eleştirmeni, medya teorisyeni ve filozoftur. Halen New York Üniversitesi’nde Rus ve Slav Çalışmaları alanında dünya çapında seçkin bir profesör olarak görev yapmaktadır. Aynı zamanda Almanya’nın Karlsruhe kentindeki Karlsruhe Sanat ve Tasarım Üniversitesi’nde kıdemli araştırma görevlisidir. Groys, çalışmalarıyla felsefe, sanat tarihi, medya teorisi ve siyaset teorisi gibi çeşitli disiplinler arası köprüler kurmaktadır. Komünizm ve totalitarizm üzerine yaptığı çalışmalarla tanınır. Özellikle Sovyetler Birliği’nde sanatın rolü ve post-komünist toplumdaki dönüşümler üzerine yaptığı analizler oldukça önemlidir. Groys’un diğer önemli ilgi alanları arasında estetik teorisi, sanatın kurumsallaşması ve dijital çağda sanatın durumu yer almaktadır. Sanatın modernizmden sonraki durumunu sorgulayan ve sanatın geleceği hakkındaki öngörüleriyle dikkat çekmektedir. Sanat ve kültür alanında etkili bir figür olan Groys, dünya çapında birçok üniversitede dersler vermiş ve konferanslar düzenlemiştir. Onun düşünceleri, postmodernizm, toplumsal bellek ve sanatın politik rolleri gibi konularda geniş bir etki alanına sahiptir. Groys, eserlerinde sanat, medya, politika ve toplum arasındaki etkileşimleri inceler. Özellikle Sovyetler Birliği’nin totaliter deneyimi ve sanatın toplumsal rolünü konu alan çalışmalarıyla tanınır. “Toplam Stalinizm Sanatı: Avangart, Estetik Diktatörlük ve Ötesi” ve “Sanatın Gücü” gibi eserleri, sanatın politik ve ideolojik boyutları üzerine derinlemesine analizler sunar. SANAT ESERİNE DÖNÜŞMEK Boris Groys Ayrıntı Yayınları, 2024 Çeviri: Feyza Yazıcı Tür: Sanat ve Kuram 80 s.

  • 2024 Sedat Simavi Ödülleri açıklandı

    Türkiye Gazeteciler Cemiyeti (TGC) 2024 Sedat Simavi Ödülleri’ne değer görülen isimler açıklandı. 11 Aralık 1953’de yaşamını yitiren TGC Kurucu Başkanı Sedat Simavi adına 48 yıldan bu yana sürdürülen ödüller; gazetecilik, televizyon, radyo, karikatür, edebiyat, sosyal bilimler, fen bilimleri, sağlık bilimleri ve spor dallarında veriliyor. Şebnem İşigüzel ’in Memoria adlı son romanı 2024 Sedat Simavi Edebiyat Ödülü’ne değer bulundu. 2024 Sedat Simavi Ödülleri’ne değer görülen isimler ve eserleri şöyle: Gazetecilik Ödülü: Timur Soykan Birgün Gazetesi’nde 13 Ekim 2023 tarihinde yayımlanan  “Adaletin çarkı rüşvetle döndü”  başlıklı haberi nedeniyle ödüle değer görüldü. Ancak Soykan’ın 13 Ekim 2023’te yayımlanan “Adaletin çarkı rüşvetle döndü” başlıklı haberine erişim engeli nedeniyle ulaşılamıyor. Soykan söz konusu haberinde, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcısı İsmail Uçar’ın Hakimler ve Savcılar Kurulu’na göndererek adliyedeki rüşvet çarkını anlattığı mektubunu gündeme getirdi. Gazetecilik Övgü: Asuman Aranca T24 İnternet haber sitesinde 27 Nisan ve 9 Mayıs 2024 tarihlerinde yayımlanan “ Sinan Ateş cinayetini suikast çetesine rapor eden fotoğraf ortaya çıktı: Tetikçiyi taşıyan kuryeden ‘görev tamam’ pozu!”  başlıklı haberi nedeniyle övgüye değer bulundu. Radyo Ödülü: Vahide Feray Uz – Abdullah Koltuk TRT Türkiye’nin Sesi Radyosu’nda 6 Şubat 2024 tarihlerinde yayınlanan    “Yarını Olmayan Gece: 6 Şubat”  adlı radyo programı nedeniyle ödüle değer görüldü. Radyo Övgü: Dr. Cem Kurtçu TRT Radyo 1’de 25 Aralık 2023 tarihinde yayınlanan  “Sayfalardan Perdeye”  adlı radyo programı nedeniyle övgüye değer bulundu. Televizyon Ödülü                   Haber Ödülü: Ayşegül Altın HALK TV’de 21-22-23 Mayıs 2024 tarihinde yayınlanan  “İkram Edilmiş Bir Devlet Malı ” adlı haber  dosyası nedeniyle ödüle değer görüldü. Haber Övgü: Yeşim Karacaoğlu – Gökhan Arıkan NOW TV’de 22 Şubat 2024 tarihinde yayınlanan  “Gecenin Karanlığında Ucuz Et Kuyruğu”  adlı ortak haber programı nedeniyle övgüye değer bulundu. Belgesel Ödülü: Emrullah Erdinç 140 Journos YouTube kanalında 21 Mart 2024 tarihinde yayınlanan  “Olası Kast”  belgesel programı nedeniyle ödüle değer görüldü. Belgesel Övgü: Kerem Şenel SÖZCÜ TV’de 25 Mayıs 2024 tarihinde yayınlanan  “Türkiye’nin Yıldızları: Uğur Mumcu”  adlı belgesel programı nedeniyle övgüye değer bulundu. Karikatür Ödülü: Erdoğan Karayel Uluslararası e-Mizah Dergisi Don Quichotte’ta 24 Ağustos 2024 tarihinde yayımlanan   “İstanbul’un Fethi / Dün ve Bugün”  başlıklı karikatürü nedeniyle ödüle değer görüldü. Edebiyat Ödülü: Şebnem İşigüzel “Memoria”  adlı romanıyla ödüle değer görüldü. Edebiyat Övgü: Fügen Ünal Şen “Tut Elimden İstanbul: İşgalin Romanı 1918-1923”  adlı eseriyle övgüye değer bulundu. Sosyal Bilimler Ödülü: Doç. Dr. Eylem Ümit Atılgan “Haksız Tahrik: Bir Erkeklik Hakkı”  adlı eseri nedeniyle ödüle değer görüldü. Sosyal Bilimler Övgü: Prof. Dr. Öner Günçavdı “ Nasıl Büyüdük? 2001 Sonrası Büyümenin Analitik Bir İncelemesi”  adlı eseri nedeniyle övgüye değer bulundu. Fen Bilimleri Ödülü: Prof. Dr. Sinem Onaran “Legendre Hopf Linkleri”  başlıklı çalışması nedeniyle ödüle değer görüldü. Sağlık Bilimleri Ödülü: Prof. Dr. Ceyda Açılan Ayhan “Prostat Kanserinde Taksan Direncini Aşmak İçin Epigenetik Hedeflerin Kullanılması” başlıklı çalışması nedeniyle ödüle değer görüldü. Spor Ödülü: Golbol Kadın Milli Takımı “Paris Paralimpik Oyunları Şampiyonu”  olması nedeniyle ödüle değer görüldü. Spor Övgü: Kuzey Tunçelli “Avrupa Gençler Yüzme Şampiyonu”  olması nedeniyle övgüye değer bulundu.   Gazetecilik Ödülü Seçici Kurulu Bertan Ağanoğlu –  Gazeteci Pınar Aktaş  – Milliyet Gazetesi Yazı İşleri Müdürü Mustafa Bakacak –  Posta Gazetesi Sorumlu Yazı İşleri Müdürü Mete Belovacıklı  – Ekonomi Gazetesi Yazarı Sedat Ergin –  Hürriyet Gazetesi Yazarı Prof. Dr. Yasemin Giritli İnceoğlu  – İletişim Akademisyeni Sibel Güneş  – TGC Genel Sekreteri Miyase İlknur –  Cumhuriyet Gazetesi Yayın Kurulu Üyesi, Yazar Fatih Polat  – Evrensel Gazetesi Yazarı Çiğdem Toker-  T24 Yazarı İbrahim Varlı – BirGün Gazetesi Yayın Koordinatörü Radyo ve Televizyon Ödülleri Seçici Kurulu Prof. Dr. Sevda Alankuş  – Yaşar Üniversitesi İletişim Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Yılmaz Büyükerşen  – İletişimci Göksel Göksu  – Medyascope Haber Müdürü Prof. Dr. Nazife Güngör  – Üsküdar Üniversitesi Rektörü Zeynel Lüle  – Tele 1 TV Programcısı Dr. Erkan Oyal  – İletişimci, Sunucu Tülay Öçten –  NOW TV Ankara Temsilcisi Karikatür Ödülü Seçici Kurulu İ. Bülent Çelik –  Gazete Pencere Çizeri Hicabi Demirci – Çizer Nuray Karagöz – TGC Genel Sekreter Yardımcısı Sefer Selvi  – Evrensel   Gazetesi Çizeri Emre Ulaş –  Çizer Edebiyat Ödülü Seçici Kurulu Turhan Günay –  Yazar, Eleştirmen Doğan Hızlan –  Hürriyet Gazetesi Danışmanı, Yazar, Eleştirmen Kenan Kocatürk –  Türkiye Yayıncılar Birliği Başkanı Adnan Özyalçıner –  Türkiye Yazarlar Sendikası Genel Başkanı Faruk Şüyün  – Ekonomi Gazetesi Kültür-Sanat Editörü İhsan Yılmaz –  Hürriyet Gazetesi Kültür-Sanat Yönetmeni İhsan Yılmaz –  TGC Başkan Yardımcısı Sosyal Bilimler Ödülü Seçici Kurulu Prof. Dr. Mehmet Öznur Alkan  – İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Siyasi Tarih Ana Bilim Dalı Başkanı Prof. Dr. Taner Berksoy  – Piri Reis Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Denizcilik İşletmeleri Öğretim Üyesi Prof. Dr. Sibel İnceoğlu  -Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Anayasa Hukuku Anabilim Dalı Başkanı Prof. Dr. Emre Kongar  – Sosyolog Prof. Dr. İoanna Kuçuradi  – Maltepe Üniversitesi İnsan Hakları Merkezi Müdürü Prof. Dr. Bertil Emrah Oder  – Koç Üniversitesi Hukuk Fakültesi Anayasa Hukuku Ana Bilim Dalı ve UNESCO Kürsüsü Başkanı Prof. Dr. Murat Somer  – Özyeğin Üniversitesi Sosyal Bilimler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü Öğretim Üyesi Doğan Şentürk  – NOW Haber Genel Yayın Yönetmeni Prof. Dr. İlter Turan  – İstanbul Bilgi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü Öğretim Üyesi Fen Bilimleri Ödülü Seçici Kurulu Prof. Dr. Taylan Akdoğan  – Özyeğin Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. İdil Arslan Alaton  – İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi Çevre Mühendisliği Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Şafak Altunkaynak  – İstanbul Teknik Üniversitesi Maden Fakültesi Jeoloji Mühendisliği Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Viktorya Aviyente  – Boğaziçi Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Kimya Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Zafer Gedik  – Sabancı Üniversitesi Mühendislik ve Doğa Bilimleri Fakültesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Türkan Haliloğlu  – Boğaziçi Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Kimya Mühendisliği Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. İlhan İkeda  – Boğaziçi Üniversitesi Fen – Edebiyat Fakültesi Matematik Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Önder Pekcan  – Kadir Has Üniversitesi Mühendislik ve Doğa Bilimleri Fakültesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Hakan Ürey  – Koç Üniversitesi Mühendislik Fakültesi, Elektrik Elektronik Mühendisliği Bölümü Öğretim Üyesi Sağlık Bilimleri Ödülü Seçici Kurulu Prof. Dr. Selim Badur  – İstanbul Atlas Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıbbi Mikrobiyoloji Anabilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Berrak Çağlayan Yeğen  – Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesi Fizyoloji Anabilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Gökhan Demir  – Acıbadem Mehmet Ali Aydınlar Üniversitesi Tıbbi Onkoloji Bilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Önder Ergönül  – Koç Üniversitesi Tıp Fakültesi Enfeksiyon Hastalıkları Bölümü Başkanı Prof. Dr. Ahmet Gül  – İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Anabilim Dalı Romatoloji Bilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Özgür Kasapçopur  – İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa – Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı Başkanı Prof. Dr. Selçuk Peker  – Koç Üniversitesi Tıp Fakültesi Beyin, Sinir ve Omurilik Cerrahisi Anabilim Dalı Başkanı Spor Ödülü Seçici Kurulu Gürcan Bilgiç  – Sabah Gazetesi Spor Yazarı Bağış Erten  – Eurosport Türkiye Genel Yayın Yönetmeni Şenes Erzik  – UEFA-FIFA Onursal Üyesi – Türkiye Futbol Federasyonu Onursal Başkanı Attila Gökçe  – Milliyet Gazetesi Spor Yazarı Melih Gümüşbıçak  – T24 İnternet Gazetesi Spor Yazarı Uğur Vardan  – Hürriyet Gazetesi Spor Yazarı Esat Yılmaer  – Dünya Spor Yazarları Birliği (AIPS) 1. Başkan Yardımcısı Ödül Töreni’nin tarihi ve yeri daha sonra paylaşılacak.

  • Ankaralı okurlara müjde: Bilge Karasu sergisi başlıyor!

    Geçen yıl İstanbul’da büyük ilgi gören Bilge Karasu Günleri’nin ardından, Bilge Karasu’nun günlükleri, metinleri, not defterleri ve mektuplarından yola çıkarak hazırlanan sergimizi şimdi Ankaralı okurlarla buluşuyor! 30 Kasım - 27 Aralık tarihleri arasında Goethe Enstitüsü’nde ziyaret edilebilecek bu sergi, hayatının büyük bölümünü Ankara’da geçiren Bilge Karasu’yu anmak ve şehrin edebi mirasına katkıda bulunmak adına anlamlı bir etkinlik olacak. Tüm Ankaralı okurlar bu özel deneyime davetli! Bilge Karasu (9 Ocak 1930, İstanbul - 13 Temmuz 1995, Ankara), Türk öykü, roman, deneme yazarıdır. Aynı zamanda felsefeci yanı olan Karasu, metinlerinde felsefi sorunları işlemiş ya da onun metinleri felsefi incelemenin konusu olarak görülmüştür. Postmodern romanın Türkiye'deki önemli isimleri arasında değerlendirilmektedir.

  • İnsanların ortak hafızası: İsimsiz Kafe

    Sevim Şentürk, Robert Seethaler'in İsimsiz Kafe adlı romanı üzerine yazdı: "Okuru; insan ve kent turuna çıkaran yazar, tıpkı Salinger’ın Gönülçelen ’inde söylediği gibi bize bir şeyler fısıldıyor aslında: 'Pek çok insanın hakkında konuştuğum için üzgünüm. Bildiğim tek şey; size anlattığım herkesi biraz özlüyorum. Sakın kimseye bir şey anlatmayın. Herkesi özlemeye başlıyorsunuz sonra.'” “İnsan ilişkilerini sade ve dokunaklı bir şekilde anlatan Avusturyalı yazar.” olarak bilinen Robert Seethaler, Türkiye’de hatırı sayılır bir okuyucu kitlesine sahip. Daha önce yine Timaş Yayınları’ndan çıkan Bütün Bir Ömür , Toprak , Son Senfoni , söz konusu önem ve alakayı besleyen, büyüten ve çoğaltan kurgulardı.  Viyana in Viyana Seethaler, bu kez İsimsiz Kafe  romanıyla karşımıza çıktı. 1966 Viyana’sı, İkinci Dünya Savaşı’ndan yirmi yıl sonra şehir küllerinden doğarken; sezonluk işçi Robert Simon’un yeni dünyada, yeni umutlar aradığı manzarayla açış yapıyor anlatı. Kahramanımız bir dükkân kiralayıp kendi kafesini açar. Ne var ki burası pek de sıradan bir işletme olmaz. Mekânı gündelik hayatlarının bir parçasına dönüştüren mahalleli ve beraberinde getirdikleri hikâyeleri, dönemin Viyana’sına ve değişen Avrupa’ya dair derin izler sunar. İnsanlar gelir ve yanlarında özlemlerini, kayıplarını, aşklarını, yoksulluklarını, beklenmedik mutluluklarını getirir. Bazen keder dolu gözyaşları, bazen de ümit dolu kahkahaların yankısında şehir yeniden hayat bulur. Türkiye’de “Kafka’nın çevirmeni” diye de bilinen Regaip Minareci’nin Türkçesiyle okuduğumuz kitap, yazarın sesine ve üslubuna aşina olanlar için oldukça romantik bir öykü.  Ürkek ve umutlu bir fotoğraf Mavi gözlü Simon; ahalinin Hitler Almanya’sının tarihe karıştığını, harbin bitişindeki mutluluğu dışa vurmakta tereddüt ettikleri zamanı görmüştür. Evet, insanların her şeyin sahiden geçtiğini kavrayamadıkları ve yüzlerindeki dehşetin yerini yavaş yavaş ürkek bir rahatlamaya bıraktığı demlerin sonrasıdır kafedeki fotoğraf. Yazar, adaşı karakterin iç dünyasıyla alakalı analizler yaparken, dış dünyayı da tasvir etmekten geri kalmaz: “Okul hayatı sona erdiğinde kent değişmişti. Tozlar ve küller toprağa gömülmüştü. Bombalardan zarar görmüş evlerin çoğu yıkılmış, çorak arazileri yabani otlar sarmıştı, çocuklar cam kırıklarıyla ve tahta parçalarıyla oynuyordu. Boş kalan alanlar zamanla dolduruldu. Belediye toplu konutları her yerden mantar gibi bitti; onar katlı, açık renk sıvalı, giriş kapıları camdan apartmanlardı, dairelerin banyoları fayans kaplıydı, tuvaletleri bina içindeydi.” II. Dünya Savaşı bitti mi? Bu arada Robert Seethaler, travmatik etkisini hâlâ sürdüren, 1939-1945 arasında altı yıllık bu vahşet döneminde seksen milyon (yanlış okuduğunuzu düşünüyorsanız rakamla da yazayım 80) insanın hayatını kaybettiği korkunç zamanları hatırlatarak, aslında Kıta Avrupa’sında herhangi bir kafede, restoranda, barda, evde, okulda konuşulan toplumsal bir hadisenin zihinlerde bıraktığı enkazı gösteriyor. Bu yüzden sayfaları çevirdiğinizde, sanki Aleksandr Soljenitsin’in dünyada hem edebî hem siyasî merak ve yankı uyandıran ilk romanı İvan Denisoviç’in Bir Günü ’nü okuyor gibi oluyorsunuz. Pekâlâ İsimsiz Kafe ’de Stalinist baskıya direnen politik mesajlar yok; ancak bireylerin yaşamlarına bir karabasan, bir kâbus gibi çöken tek tipçi perdelere yansıyan duyguları anımsamıyor değilsiniz. Bir Uzun Tarih: Tuna Nehri İşte böylesi bir haletiruhiyenin içinde yürüyen Simon, bin bir umutla kendi dünyasını inşa etmeye başlar. Yazarın mahareti ve yordamıyla siz de ona omuz vermek istiyor gibi oluyorsunuz. Bu arada tarihin uzun bir şimdiki zaman olduğuna inananlar için İsimsiz Kafe ’de sıklıkla anılan Tuna nehri dikkatlerden kaçmıyor. Çünkü bu suyun bizim geçmişimiz için de yeri ayrı. Sıkıcı tarih dersi vermek niyetinde değilim; fakat 1877-1878 yıllarında, Osmanlı-Rus Savaşı sırasında, 8 Temmuz-10 Aralık 1877 tarihlerinde Plevne’de yapılan savunma savaşları vardır malum. Gazi Osman Paşa’nın başı çektiği bu harpler folklorumuzda, “Tuna nehri akmam diyor/Etrafımı yıkmam diyor.” türküsüne dönüşür.  Boşluk ve hüzün Bu epik sözlerin kıyısında Avusturyalı yazar, paltosunun cebinde Simon’un veda niyetine verdiği yarım litrelik kayısı likörü çalkalanan Georg’u Tuna’nın yanına getirir. Bu yaşlı adam, gözlerini kısar. Kulaklarındaki hışırtının ardında boğuk çığlıklar duyar, ancak bunun gökyüzünün her yönüne süzülen martıların sesi olup olmadığını seçemez. Göğsündeki şişeyi ve onun altında küt küt çarpan kalbini hisseder, bir kez daha. Ayağa kalkıp gölgeli ve serin bir yere gitmek ister; fakat çok yorgundur, kafası da dumanlıdır. İçkisinden büyük bir yudum alır ve şişeyi elinden bırakırken parıltılı bir buğunun içinde bir adamın otobüsün tavanına tırmandığını, yüzünü ellerinin arasına alıp hareketsiz durduğunu görür. Georg, şişeden son bir yudum alır. Gözlerini kapatıp bedenine birazdan yayılacak sıcaklığı sabırla beklemeye başlar; o an geldiğinde yüksek sesle ve belli bir vurguyla kendine şöyle der: “Aman Tanrım nasıl güzel bir köprü ve şimdi gitti.” Gözlerini artık açmamaya karar veren yaşlı adam, boş şişenin elinden kaydığını hisseder, arkasına yaslanır ve kendini boşluğa ya da hüzne bırakır. Velhasıl Robert Seethaler, gerçek olayları da kurgusuna dâhil ettiği İsimsiz Kafe ’de aslında birçok kişiden bahsediyor. Okuru; insan ve kent turuna çıkaran yazar, tıpkı Salinger’ın Gönülçelen ’inde söylediği gibi bize bir şeyler fısıldıyor aslında: “Pek çok insanın hakkında konuştuğum için üzgünüm. Bildiğim tek şey; size anlattığım herkesi biraz özlüyorum. Sakın kimseye bir şey anlatmayın. Herkesi özlemeye başlıyorsunuz sonra.” İSİMSİZ KAFE Robert Seethaler Timaş Yayınları, 2024 Çeviri: Regaip Minareci Tür: Roman 288 s.

  • PAZARTESİ ile başa çıkabilmişti, ancak sırada SALI var!

    Eva Amores - Matt Cosgrove'nın kalemiyle, Matt Cosgrove'un çizimlerinin buluştuğu En Kötü Hafta – Pazartesi ve En Kötü Hafta – Salı, genç okurlarıyla buluştu. En Kötü Hafta – Pazartesi Hiç daha önce KÖTÜ BİR HAFTA geçirdiğin oldu mu? Justin Chase geçirdi, İşte bu da kanıtı! Annesi bir vampir ile evlendi. Babası tekerlekli devasa bir tuvalet sürüyor. Kedisi büyük olasılıkla uzaylılar tarafından kaçırıldı. Zorba bir çocuk okulun ilk gününü tam bir eziyete çevirdi. Şimdi ise Justin on metre yüksekliğindeki atlama tahtasının ucunda, sökülmeye başlayan örgü mayosuyla tüm sınıfın gözü önünde asılı kalmış. En Kötü Hafta – Pazartesi Yazar: Eva Amores - Matt Cosgrove Yapı Kredi Yayınları, 2024 Resimleyen: Matt Cosgrove Çeviren: Ümran Özbalcı Editör: Korkut Emrah Erdur Sayfa: 192 En Kötü Hafta – Salı Hiç daha önce KÖTÜ BİR HAFTA geçirdiğin oldu mu?   Justin Chase geçirdi, işte bu da kanıtı!   PAZARTESİ ile başa çıkabilmişti, ancak sırada SALI var!   Kedisi hâlâ kayıp, büyük ihtimalle uzaylılar tarafından kaçırıldı. Babası her zamankinden daha can sıkıcı. İnternette hiç beklemediği anda berbat şekilde viral oldu. Ve okuldaki toplu fotoğraf çekimi Fevkalede Fen Takımı’nın etkinliğiyle çakışınca bir saç faciasına yol açtı.     EN KÖTÜ HAFTA - SALI Eva Amores - Matt Cosgrove Yapı Kredi Yayınları, 2024 Resimleyen: Matt Cosgrove Çeviren: Ümran Özbalcı Editör: Korkut Emrah Erdur 192 s. 9+ yaş

  • Altıyedi Sanat Edebiyat Dergisi 20. sayısını yayımladı

    Kültür dünyamıza ilk adımını 2019’da atan Altıyedi Sanat Edebiyat Dergisi 20. sayısını yayımladı. Kalabalık bir yazar, şair, çizer kadrosuyla çıkan Altıyedi’nin ana dosya konusu “Anlayamadığımız Dil” olurken yakın zamanda kaybettiğimiz “İrfan Yalçın” için de bir dosya bulunuyor. Ahmet Özer’in “Dil: Yaklaştıkça Uzaklaştığımız Büyülü Alan” ön yazısı ile başlayan “Anlayamadığımız Dil” dosyasında Y. Aykut Kırbıyık, Öner Yağcı, Bora Ercan, Serdar Gürsoy, Gül Özen, Prof. Dr. Cemal Sakallı, S. İpek Ortaer Montanari, Ezgi Balaban yer aldı. “İrfan Yalçın ve Edebiyatta Zonguldak” dosyasında Doğu Karaoğuz, Keramettin Çetin, Erdem Danış yer aldı.  20. sayıya dosya dışı yazılarıyla Bilgin Güngör, Özcan Temel, Attila Aşut, Alaaddin Kara, Mehmet Öztürk; öyküleriyle Üzeyir Karahasanoğlu, Esra Kahya, Hicret Birik, Betül Sarıca, Hülya Tamzok; şiirleriyle Efrahim Nevzat, Bahtiyar Kaymak, Ömer Turan/Kenan Sarıalioğlu, Pelin Özer, Efe Çiteli, İbrahim Tığ, Ayça Şebnem, Furkan Eren Ekici, Fatih Kara, İbrahim Başçı ve Aygül Kılıç Yıldız katkı sundu.  Y. Aykut Kırbıyık Aslıhan Kaplan Bayrak’la Hatice Tarkan Doğanay ise Hakan Cucunel ile söyleşti. Bu sayının edebiyat soruşturmasında “Eserlerinizde var ettiğiniz dilin anlaşılabildiğini düşünüyor musunuz?” diye sorduk. Hicret Birik, Yasemin Onat, Özgün Enver Bulut, Başak Canda, Ahmet Erkam Saraç, Duygu Terim, Mehmet Öztürk ve Ayşen Işık cevapladı.  Kapak tasarımı Mine Yörük’e ait olan sayıya Kürşat Coşgun, Betül Sinanoğlu çizgileriyle katkı verdi. Zonguldak Kültür ve Eğitim Vakfı (ZOKEV) tarafından yayımlanan Altıyedi Sanat Edebiyat Dergisi, bir sonraki sayısının dosya konusunu “Bilinen Sırlar” olarak belirledi.

  • Geniş Arazide Bir Ben

    Sema Aslan, Geniş Arazide Bir Ben'de, kendisiyle mücadele halindeki bir kadının hikâyesini anlatıyor. Babasıyla ama kendisiyle, arkadaşlıklarla ama kendisiyle, dünyayla ama kendisiyle! Bir çıkar yol arıyor, ferah ferah nefes alabileceği bir an. Ama neresi çıkar yol, hangi an diğerlerine göre daha ferah? Bu soruların yarattığı karmaşa da ortada duruyor ve bir yerden sonra hikâyenin kendisine dönüşüyor. “Bangır bangır ağlamaya hazırlıyordum kendimi. İyi olacaktı. Olacaktı da, parmaklarımın ucundaki tütün kokusu dikkatimi dağıttı. Neredeyse iki saat önce içmiş, ellerimi de yıkamıştım üstelik. Bangır bangır ağlama fikrine yine de sadık kaldım. Hiç hoşuma gitmediği halde, görebildiğim dünyanın üstüne hayalimde bir perde örterek yalnızlığımın içime işlemesine izin verdim.” Sema Aslan 1978 Berlin doğumlu. Sosyoloji ve iletişim okudu, gazetecilik yaptı. Benim Kitaplarım / 35 İsim 35 Kütüphane (2009) isimli söyleşi kitabı Doğan Kitap’tan; Kozalak (2012), Dünyanın Kasım’a Görünüşü (2021) ve Geniş Arazide Bir Ben (2024) isimli romanları İletişim Yayınları’ndan çıktı. 2017’de yayımlanan Şehrin Göbeğini Bulamıyorum! (İletişim) adlı çocuk kitabı, uluslararası çocuk kütüphanesi Internationale Jugendbibliothek’in süreli yayını olan White Ravens kataloğuna seçildi. Topur’daki Dünya (2019, İletişim), Galiba Hışırdıyorum! (2020, İletişim) ve Küçücük (2024, Redhouse Kidz) yayımlanan diğer çocuk kitaplarıdır. GENİŞ ARAZİDE BİR BEN Sema Aslan İletişim Yayınları, 2024 Tür: Roman 75 s.

bottom of page