Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Aşk kimya işidir; zorla olmaz
Lee Sun-Young’un kaleminden çıkan ve Güney Kore'de büyük ilgi gören "Botero Ailesi’nin Aşk Eczanesi", şimdi Türk okurlarıyla buluşuyor! Athica Books etiketiyle yayımlanan bu etkileyici roman, aşkın kimyasını keşfetmeye ve aile bağlarını sorgulamaya davet ediyor. Kitap, sıradan bir aile görünümünün ardında yatan duygusal çatışmaları, bilimsel arayışları ve toplumsal eleştirileri sürükleyici bir şekilde ele alıyor. Okurlarını “Aşk sadece bir duygu mudur, yoksa kimyasal bir bağ mıdır?” sorusuyla baş başa bırakan kitap, Botero ailesinin başından geçenleri, insan ilişkilerinin karmaşıklığını, tutkuların gücünü ve sevginin dönüştürücü etkisini benzersiz bir üslupla anlatıyor. Türkçeye Selen Demirtaş tarafından çevrilen eser, Henry David Thoreau'nun ünlü sözünü bir kez daha düşündürüyor: “Aşkın daha fazla sevmekten başka ilacı yoktur.” Arka Kapak Yazısı: AŞK KİMYA İŞİDİR; ZORLA OLMAZ Tercihleri yüzünden zorbalığa uğrayan bir genç, tercihleri yüzünden darmadağın olan bir aile, ailesinin tercihleri yüzünden zorbalığa başvuran bir diğer genç… Sevgi ve bağlılığı artıran hormonlar üzerine çalışan, ancak sevdiği kadını bu yolla elde edip etmediği sırrıyla yaşamak zorunda kalan bir araştırmacı… Ve güzelliğiyle ilgi çeken, ancak asla gerçekten kocasını sevip sevmediğinden emin olamayan bir kadın… Uygun eşi bulmak için evlilik danışmanına mı gidilmeli? Yoksa, Botero Ailesi’nin Aşk Eczanesi’nden, aşk iksiri mi alınmalı? Her insanın kendi gölgeleri ve ışığı vardır. Kiminin ışığı birine dönmüşken, onun gölgelerinde bir başkasına duyduğu aşk saklanır. Lee Sun-young’un Botero Ailesi’nin Aşk Eczanesi, birbirinden bağımsız ama birbiriyle bağlı ailelerin ve bireylerin iç içe geçmiş yaşamlarını ustalıkla harmanlayan bir edebiyat şaheseri. Yer yer fantastik, yer yer yürek burkan bu eser, derin bir insani dokunuşla okuyucuyu etkisi altına alıyor. Hemen hemen herkesin aşka dair bir kırıklığının olduğu bu evrende, Seul’un eski ve yeni mahallelerini ayıran sekiz şeritli yol, sizler için her iki tarafındaki yaşamlara ışık tutuyor. BOTERO AİLESİ'NİN AŞK ECZANESİ Lee Sun-Young Athica Yay ınları, 2025 Türü: Roman Koreceden Çeviren: Selen Demirtaş Editör: Esra O but İnan 248 s.
- Dan Brown'ın yeni kitabı için tarih belli oldu
Uluslararası çoksatan yazar Dan Brown'ın yeni romanı The Secret of Secrets, aralarında Türkiye’nin de yer aldığı on yedi ülkede eşzamanlı olarak yayımlanacak. Altın Kitaplar tarafından Türkçeleştirilen kitabın okurlarla buluşacağı tarih açıklandı. Dan Brown, yeni kitabı için şu ifadede bulundu: "Bugüne kadar yazdığım en karmaşık kurgulanmış ve iddialı roman - ve aynı zamanda en eğlenceli olanı. Yazmak unutulmaz bir keşif yolculuğuydu." Daha önce Başlangıç, Cehennem, Kayıp Sembol, Melekler ve Şeytanlar, Dijital Kale, İhanet Noktası isimli kitaplarıyla uluslararası çoksatanlar listelerinde zirveye yerleşen Dan Brown’ın Da Vinci Şifresi adlı eseri 56 dile çevrildi, 250 milyondan fazla kopyası basıldı. Yazarın Hayvanlar Senfonisi isimli bir çocuk kitabı da bulunuyor. Uluslararası çoksatan yazar Dan Brown'ın yeni romanı The Secret of Secrets, aralarında Türkiye’nin de yer aldığı on yedi ülkede eşzamanlı olarak yayımlanacak. Altın Kitaplar tarafından Türkçeleştirilen kitap 9 Eylül 2025’te okurlarla buluşacak. The Secret of Secrets , Türkiye, ABD, Brezilya, Çek Cumhuriyeti, Danimarka, Finlandiya, Fransa, Almanya, İtalya, Hollanda, Polonya, Portekiz, Slovakya, İspanya, Katalonya, İsveç dahil olmak üzere on yedi ülkede aynı anda yayımlanacak. Dan Brown, "Bugüne kadar yazdığım en karmaşık kurgulanmış ve iddialı roman - ve aynı zamanda en eğlenceli olanı. Yazmak unutulmaz bir keşif yolculuğuydu." diyor. THE SECRET OF SECRETS HAKKINDA: Başlangıç romanından sekiz yıl sonra, dünyanın en ünlü gerilim yazarı şimdiye kadarki en çarpıcı romanıyla geri dönüyor: The Secret of Secrets , sürükleyici ve düşündürücü bir başyapıt. Ünlü akademisyen Katherine Solomon'a Prag'da davet edildiği bir konferansta eşlik eden Robert Langdon'ın dünyası, Katherine Solomon'ın otel odalarından iz bırakmadan kaybolmasıyla kontrolden çıkar. Evinden uzakta olan Langdon, sevdiği kadını geri kazanmak için bilinmeyen güçlere karşı zekasını kullanmak zorundadır. Geniş kaleler, yükselen kiliseler, mezarlıklar ve labirent gibi yeraltı geçitlerinin oluşturduğu bir fonda, Langdon, yüzyıllardır sırlarını başarıyla saklamış ve bunları kolayca teslim etmeyecek bir şehirde yolunu bulmalıdır. Bu şehir, yalnızca kendi hayatı için değil, insanlığın geleceği için de mücadele etmesini gerektiren bir savaş alanıdır.
- Kadınların farklı seçimleri ve bu seçimlerin sonuçları
Mieko Kawakami kadınların farklı seçimlerini ve bu seçimlerin sonuçlarıyla baş etme biçimlerini incelikli ve ustaca bir dille anlatıyor. Gece Yarısı Tüm Âşıklar kendin olmaya, aşka ve melankoliye dair muhteşem bir roman. “Şiddetli bir rüzgâr esti. Kendimizi adını bilmediğim kocaman bir ağacın altında dikilip sayısız yaprağın eşzamanlı titremesini izlerken bulduk. Yakınlarda bir karga ötüyordu ve gecenin siluetleri iyice belirginleşmişti. Gecenin gölgelerinde sadece ikimiz vardık.” Fuyuko Irie, Tokyo’da yalnız yaşayan, otuzlarında bir redaktördür. Dışarıdan çalıştığı yayınevindeki meslektaşı Hijiri’den başka pek kimseyle teması yoktur. Yalnız ve tekdüze yaşamını hareketlendirmek üzere gittiği kültür merkezinde Mitsutsuka adlı bir adamla tanışır. İkisi her hafta buluşup sohbet etmeye başlarlar. Fuyuko’nun duyguları derinleştikçe, etrafına ördüğü duvarları yıkmaya doğru adım adım ilerler. Mieko Kawakami kadınların farklı seçimlerini ve bu seçimlerin sonuçlarıyla baş etme biçimlerini incelikli ve ustaca bir dille anlatıyor. Gece Yarısı Tüm Âşıklar kendin olmaya, aşka ve melankoliye dair muhteşem bir roman. Mieko Kawakami (川上未映子, Kawakami Mieko, d. 29 Ağustos 1976) Osaka'lı bir Japon yazar ve şairdir. Çalışmaları çeşitli türlerde prestijli Japon edebiyat ödülleri kazanmıştır; Chichi to Ran (川上映子) adlı romanıyla 138. Akutagawa Ödülü, Ai no yume to ka (愛の夢とか) adlı kısa öykü derlemesiyle 2013 Tanizaki Ödülü (Dreams of Love, etc. ) ve Sentan de, sasuwa sasareruwa soraeewa (先端で さすわ さされるわ そらええわ) ile 2008 Nakahara Chūya Çağdaş Şiir Ödülü. Chichi to Ran'ın genişletilmiş bir versiyonu olan 2019 tarihli romanı Natsu Monogatari çok satanlar listesine girmiş ve Breasts and Eggs adıyla İngilizceye çevrilmiştir. Kawakami'nin eserleri birçok dile çevrilmiş ve dünya çapında dağıtılmıştır. GECE YARISI TÜM ÂŞIKLAR Mieko Kawakami Doğan Kitap, 2024 Çeviri: Sinan Ceylan Tür: Roman 232 s.
- Şu hayatta seni en çok zorlayan kitap hangisi oldu?
Agustinus’un İtirafları bu günün insanına neleri itiraf ediyor? Töre Sivrioğlu, bu ay Litera Edebiyat için, Aziz Agustinus’un “İtirafları” üzerinden tarihsel bir çağ eleştirisi yapıyor. Kırk beş yaşındayım ve meslek gereği çok kitap okumak zorunda kaldım. Hatta bazen “bu hayatta en çok neyi özlüyorsun” diye soranlara “kitap okumayı” diyorum. Bu cevabı verince tanıdıklar tabii ki şaşkın şaşkın yüzüme bakıyorlar; zira yakın arkadaşlarım neredeyse bütün gün kitap okuduğumu bilirler. Ama benimki bir dil sürçmesi değil, okuduğum kitapların ezici çoğunluğu işim gereği okumam gerekenler. Mesela şu anda Delhi Sultanlığı hakkında bir proje hazırlamaktayım. O nedenle Delhi Sultanlığı ve Babürler hakkında ne yazılmışsa, ister ilgi duyayım isterse duymayayım okuyorum. Şöyle “bu da neymiş” diye merakla elime bir kitap alıp okumayı çok özledim. Dilerim ileride bu maksadıma nail olurum. Ama biri bana şöyle bir soru sorsaydı “hayatta seni en çok zorlayan kitap hangisi oldu” diye, şu anki bilgimle vereceğim cevap çok net: Aziz Augustinus ‘un İtirafları …. Şimdi şöyle sorabilirsiniz, bu kitapta okuru zorlayan ne olabilir, sanatlı dili mi? Yoğun felsefesi mi? Hayır, beni yoran Augustinus‘un pişmanlıkları ve bu pişmanlıklarını okuyucuyu bezdirinceye kadar sürekli tekrarlaması. Bir insan kendinden, geçmişinden, yaşadıklarından ve içinde yetiştiği kültürden bu denli mi nefret eder? Genelde Batılılara has bir nitelik olan kendi kültüründen nefret etme eğilimi, özeleştiri öğelerini de beslediğinden bazen faydalı olabiliyor. Ama bu ölçüde bir nefret gerçekten de ruhbilim dünyasının ilgi alanına girmeli bana kalırsa. Augustinus‘un itirafları cahilliğin kutsanması ile başlamakta. Özet olarak “sen kendini bilmedin mi, nefsine hakim olamadın mı, dünyanın döndüğünü bilsen ne fayda” mantığıyla karşı karşıyayız. Ardından Augustinus hiçbir şey bilmeyen cahil bir Hristiyan’ı kozmosun tüm kurallarından haberdar bir gökbilimciye tercih edeceğini söylüyor. Zira o cahil insan aklını, ruhunu ve vicdanını şu çok bilen bilim insanları gibi kirletmemiş. Bizde de cahilliği öven rektör, dekan bölüm başkanları vb. demek ki farkında olmadan Augustinus‘un ruhunu şâd etmekteler. “O yüzden Güneş’in, Ay’ın hareketlerine meraklı şu Manicileri, Hellen astronomlarını falan boş verin. Onlar ruhumuzun açlığına merhem olamazlar. Bu açlığı ancak inanç giderebilir” demekte. Bu açıdan bilimle din neden aynı amaçla buluşmasın, insan bilerek de dindar olabilir iyimserliği de Augustinus için uzak bir yol. Daha doğrusu bilginin onun için önemi yok. Öte yandan Hristiyan olmak da Augustinus‘un dünyasında hayli zor. Augustinus’a göre Hıristiyan olmak günahla doğmayı, yaşamın temelinin günah olduğunu kabul etmeyi gerektiriyor. Hepimiz günahkârız… Bebekler bile! Onlar da arzuyla annelerinin memelerine yapışıp iştahla süt emmiyorlar mı? Ağızlarını meme emmek için kocaman açmıyorlar mı? Açlık, yemek, iştah bunlar günaha çağrı. İnsan daha anne karnında günahkâr oluyormuş, anne onu karnında günahlarla besliyormuş. Bir anne-babanın ilk büyük korkusu olan bebeğin iştahsızlığı, anne sütünü reddetmesi Augustinus’a göre neredeyse “erdemli bir davranış”. Tüm insanlık Augustinus gibi düşünseydi demek ki homo sapiens sapiens ’e daha baştan veda edecektik. İnsan, iyi ki paleolitik çağdaki atalarımız bu türden “erdemli” düşüncelere kendilerini kaptırmamış diyor. Sonuç olarak buradaki akla göre var olmamız başlı başına bir günah kaynağı. Bizler günahın tecessüm etmiş haliyiz. Peki, o halde ne yapmalıyız? Varlığımızın izlerini minimuma indirmeli ve bir an önce bu maddi âlemi terk etmeliyiz. Kadınsak erkeklerden; erkeksek kadınlardan uzak durmalıyız. Ya da hepsi birden... Ama kadınlar başka bir kötü, onlar tanrı ile aramızdaki en büyük engeller. Çeldiricilikleri ve kötülükleri ile Tanrıya ulaşmamıza mani oluyorlar. Bir erkeğin kadına dokunması mubah değil ( Epistula i ad Corinthus 7/28 ). Karısı olmayan bir adam tanrısal buyruklar üzerine daha rahat kafa yorar. Tanrıyı hoşnut etmenin yollarını arar. Ama evli bir adam dünya işlerine dalar ve karısını hoşnut etmenin yollarını arar. Augustinus‘un annesi Hristiyan’dı (ama gençliğinde Augustinus onun inancını “kibirden” küçümserdi). Babası ise pagandı. Doğal bir adam olarak oğlunun ilk kez ereksiyon olduğunu duyunca babası çok sevinmişti. Sağlıklı bir oğlu vardı ve soyu devam edecekti. Hâlbuki genç Augustinus utancından kıpkırmızı olmuş, suçluluk duygusu içinde kendi kendini yiyordu. Cinsellik onun için utanç kaynağıydı. Gerçi gençliğinde sevgilileri oldu ve cinsellikten artık utanmadığı bir ara dönem yaşadı. Evlendi ve bir oğlu bile oldu (ileride tüm bunları bir zaaf olarak görecektir). Kadınlar, evlilik, cima bunlar hep kötü şeylerdi ama bir yandan da kötülüğün olmadığını bilmeliydik! Aslında kötülük diye bir şey yoktu, kötü sandıklarımız da Tanrı’nın işiydi. Her şey iyiydi uyumlu olmasalar bile. Kafanız mı karıştı? Benim de öyle… Şöyle anlatalım. Mesela Augustinus küçükken, Hıristiyan annesinden Tanrı’nın varlığını öğrenmişti. Pagan öğretmenleri onu sürekli döverken sürekli annesinin Tanrısından yardım isterdi. Ama annesinin Tanrısı ona hiç yardım etmedi. Nasıl olur da sevgiyi temsil eden Tanrı böyle masum bir yavrucağa yardımcı olmadı? Çok basit, bu dayaklar küçük Augustinus‘un iyiliği içindi. Bu dayaklar sayesinde Pagan hocalardan ve paganizmden nefret etti ve doğru yolu buldu. Maazallah bu dayaklar sırasında Tanrı ona yardım etse ve dayak atan hocaları şefkatli kılsa o zaman Augustinus paganizme sempati duyabilirdi (olay çatısı hakikaten ismi lazım olmayan bir tv kanalının bol dumanlı dizileri gibi…). İşte bu iyiliğe hizmet eden kötülükler Augustinus‘un dört bir yanını sarmış durumdaydı. Antik kültür hepten kötüydü… Ya şu hilkat garibesi tanrılar, köpek kafalı Anubis mesela, insanlar nasıl olup da asırlarca bunlara tapınmıştı? Ya şu nefret edilesi Hellen dili! Homeros ezberlemek için boşa harcanmış yıllar. Yok, Aeneas Troia’dan kaçıp Kartaca’ya gelmiş, yok orada Dido ona âşık olmuş. Bir sürü ıvır zıvır. Tüm bu saçmalıklar yüzünden genç Augustinus senelerce Tanrı’nın ışığından uzakta kalmıştı. İçi asker dolu tahta at, Creusa’nın hayaleti bir sürü saçmalık yüzünden Tanrı’dan uzaklaştıkça uzaklaşmıştı. İnsan ne diyeceğini bilemiyor. Dünya felsefe tarihinin büyük temsilcilerinden biri olarak kabul ettirilmeye çalışılan Augustinus‘un aldığı eğitime yaptığı yorum bu. Mitlere inanmaması mühim değil ama onları bir simge olarak da göremiyor. Aeneas’ın yolcuğunun ve Dido’yu terk etmesinin Roma vatanseverliğini beslemek için icat edildiğini göremiyor ya da görmek istemiyor. Mitleri derinlemesine incelemek yerine -ki ondan önce bunu yapan sayısız insan varken- uyduruk boş masallar olarak bir çöp sepetine atıyor. Peki ya kendisinin doğru kabul ettiği kutsal metinlerin, Ezekieller’in, Samsonlar’ın, Musa’ların hor gördüğü Aeneas’tan ne farkı vardı? Onlar hangi rasyonel süzgeçten geçmişlerdi, ya da geçmişler miydi? O, bu konuya değinmiyor. Augustinus koskoca klasikler eğitiminden her nedense hep cinsel içerikli olanları anımsıyor. İşte şu zinacı Zeus, sürekli kadınların peşinde ve onu örnek alan erkekler de bu nedenle zina işliyorlar (bunların cinsellikten ziyade totemlerin ve ulusların kökenlerini açıklama gayesi güden mitler olduğunu düşünmüyor). “Pagan öğretmenler sürekli bizlere bunları öğretip duruyorlardı, bu günah şarabını içmeyi reddettiğimizde ise dayak yiyorduk” diye hayıflanıyor (mağdurluğun tarihi temalı doktora tezleri bu kitapla başlayabilir). Hakkını yemeyelim. Augustinus bütün antik mirası reddetmiyor. Bütün bu saçmalıkların biraz faydası oldu diyor. Üç beş terim, sözcük öğrenmiş. Bir de her şeye rağmen Platon’a, Aristoteles’e kötü söz edemiyor. Ama keşke şu akılılar akıllısı Platon’da biraz gerçek tanrı aşkı olsaydı. Şefkat ve merhametten biraz anlasaydı. Akıl vereceğine biraz da huşu içinde insanın içini titretseydi. İnsanın acizliğine azıcık gözyaşı dökseydi. Augustinus çok çile çekmiş çok günah işlemişti. Ona Platon’un aklı değil huzur lazımdı (bir Türk bestecinin böyle bir şarkısı olduğu aklıma geldi). Bu nedenle pişmanlıkla doluydu. Ne yapmıştı? Neydi bu korkunç günahları? Küçükken armut çalmıştı. İlk gençlik yıllarında her yaşıtı gibi o da sevmiş ve sevilmişti. Sevdiği kadınlarla sevişmiş ve bu çok hoşuna gitmişti. Para kazanmak için hitabet (retorik) dersi vermişti (yani alnının teriyle para kazanmıştı). En kötüsü de her gün tiyatroya gitmişti ve tragedyalara bayılıyordu. Günah dolu yaşam diye saydığı bunlar. Augustinus‘un çilesi bu kadarla kalmıyor. Kendisine zorla öğretilen Homeroslar, Vergiliuslar’ın yanı sıra bir tüm gençliğini tiyatro oyunlarında harcayıp gitmesini adeta bir takıntı haline getirmiş. Bir zamanlar tiyatroya bayıldığını utanarak, sıkılarak sayfalarca anlatıyor. Tiyatro yüzünden şehvani ve şeytani duyguların esiri bir zavallıya dönüşmüş. Hatta günümüzde kaybolduğu için bizim asla izleyemeyeceğimiz nice oyunu izleyebilmiş olması da cabası. Yüzyıllar içinde kaybolmuş nice edebiyat şaheseri ve felsefi başyapıtı okuyabilme şansına erişmesi de insanı kıskançlıktan çıldırtabilir. Mesela saygıyla andığı Cicero’nun günümüze ulaşmamış başyapıtlarından olan Hortensius ’u baştan sona defalarca okuyup ezberlemesini düşünelim. Alman filozof J. Gottfired Herder, bazıları Hıristiyanlarca yok edilmiş kimisi de yangınla, savaşla yitip gitmiş bu klasik metinlere sayfalarca ağıt yakmıştı. O ve zamandaşları Augustinus ‘un zulüm olarak gördüğü metinlerden bir sayfanın bir köşede keşfedilmesi için canını vermeye razıydı. Şu tanrısal Sophokles’i düşünelim. 123 (yüz yirmi üç) oyun yazmıştı ama sadece yedisi günümüze geldi. Bu kadar az oyunuyla onun dilinden Oidipus’un çilesini, Elektra’yı tanıyoruz. Tanımakla kalmıyor insanlığın ruh dünyasını onların penceresinden açıklamaya çalışıyoruz. Ya oyunların bütünü günümüze gelebilseydi. Kim bilir doğamız, kim olduğumuz hakkında daha neler öğreteceklerdi bizlere… Ama gelemediler, neden? Çünkü Augustinus ve ardılları, “boş verin bu saçma sapan şeyleri” deyip durdukları için. Bu metinleri ya yaktılar, ya çürümeye terk ettiler. Aralarından pek azı, pek az örneği koruyup saklamaya gayret etti. Gülün Adı romanındaki Baskervilleli Guillermo gibi. Ama çoğu bunu yapmadı. Başka hiçbir açıklaması yok. Otuz yaşından sonra Hıristiyanlığa dönüş yapan Augustinus‘un hikâyesi aslında tam bir orta sınıf bunalımı öyküsü. Çeşitli platformlarda, “ezilenlerin, mazlumların dini” olarak yorumlanan Hıristiyanlığın aslında bir orta sınıf krizinin yansıması olduğunu ısrarla söylüyorum. Asıl fakir, fukara olanlar, ezilenler paganlardı. Hıristiyanlığın öncüleri elit ailelerinin anlam arayışına girmiş iyi eğitimli, mutsuz çocuklarıydı. Augustinus da onlardan biriydi. Mükemmel bir eğitim almış, şiir yarışmalarında birincilik kazanmıştı (sonradan bu birinciliğinden utanarak yarışma ödülünü İsa’nın alnını kanatan tacına benzetecekti). İstese Kartaca valisi olabilirdi. Tanımış bir retorik hocasıydı. Sayısız sevgilisi olmuştu. Hayat boyu hiç sıkıntı çekmemişti. Sonunda anlam arayışının karanlık dehlizlerine daldı ve bir daha da oradan çıkamadı. Önce Maniciliğe, gizemciliğe yıldız falcılığına kendini kaptırdı. Akıllı bir dostunun “sen koskoca bir retorik hocasısın ne işin var falcılarla büyücülerle” demesiyle kendine geldi. Ama büyüden ve faldan uzaklaşmak onu aklın sıkıcı dünyasına yöneltmedi. Başka türlü bir mistizmi keşfettiği annesinin dinine döndü. Her “mürtet” gibi eski inancına (Maniciliğe) ateş püsküren birine dönüştü. Aristokrat kökenli bir adam olarak bir konuda fikirleri hiç değişmedi; nasıl ki insanlar Tanrı’ya boyun eğiyorlarsa, halkın da hükümdarlara boyun eğmesi gerektiğini savunmaya devam etti. Bu açıdan tutarlı bir demokrasi karşıtıydı. Netice olarak kendisi tüm gençliğini antik zamanların renkli ve canlı dünyasında geçirdikten sonra tüm bunlardan bıktı ve gençleri bu yaşam biçimine karşı uyaran bir tebliğciye dönüştü. Verdiği öğütler mitolojiden, tiyatrodan, farklı dinlerden olan insanlardan uzak durmayı salık verdi. Hem de çelişkili biçimde kendisi tüm gelişimini bunlara borçluyken. Kendisini yetiştiren koşulları kendinden sonraki nesillere çok gördü. Onları bunlardan mahrum etmeye ve korumaya kendini adadı. Neticede Hıristiyanlar sonraki yüzyıllarda bir Augustinus ölçüsünde adam yetiştiremediler. Augustinus paganların hazır okullarında yetişmiş kültürlü kişileri devşirerek oluşturulmuş Hristiyan entelektlerinin son parlak temsilcilerinden biri oldu. Membaa (pagan dünya) kuruyunca bir daha böyle adamlar da yetişmez oldu. Geriye sadece samimi dindar ama entelektüel açıdan boş adamlar kaldı. Augustinus sadece bu mesajları vermedi elbette, katı bir hiyerarşiden yanaydı. Halk yöneticilere, kadınlar kocalarına, oğullar babalarına sadakatte kusur etmemeliydi. Bir çocuk babası sofraya oturmadan ve yemeğe başlamadan, susuzluktan ölse bile su içmemeliydi. Kadın kocası, ahlaksızın önde gideni de olsa bir gün düzelir umuduyla buna sabır göstermeli, kocasına asilik etmemeliydi vb. Asırlar boyunca Avrupa’da bu metinler örnek bir yaşam olarak nice nesle ezberletildi ve kafalarına kazındı. Yazı aslında bitti ama bu denli benzerlik üzerine bir iki kelam edemeden duramadım. Aziz Augustinus’a okurken Müslüman dünyadan da Celal Âl-i Ahmed aklıma geldi. O da Augustinus gibi dertsiz tasasız orta hatta yüksek sınıftan bir ailenin çocuğuydu. Gençliğini Paris’te bohem bir yaşamla ve Marksistlerle kol kola beyhude harcayıp durduktan sonra birden bire nasıl boş bir yaşam sürdüğünü keşfederek “özüne dönmüştü”. Meşhur kitabı Garpzede ler hem tanınmışlık, hem de sıkıcılıkta İtiraflar la yarışabilir. Neticede Celal Âl-i Ahmed de Fars dilinin ustasıydı ve Batı kültürü konusunda hayli bilgili biriydi. Onun Marksizm’le ve nihilizmle olan macerası Augustinus’un Maniheizm ve Hellenistik felsefe ile olan serencamına çok benziyor. Her ikisi on yıllar boyu kaybettikleri iç huzurunu arayıp durmuştu (zaten huzursuz bir ruh huzur arar). Tüm dünyayı gördükten sonra da aslında anahtarın burunlarının dibinde olduğunu ama onu bunca sene göremediklerini fark etmişlerdi. Her ikisi de geçmişte ana/ata inancına kibirleri yüzünden burun kıvırmışlardı. Augustinus gençliğinde Kitab-ı Mukaddes’i okumuş ama “Cicero’nun muhteşem dili yanında bu kuru anlatımlı İbrani masallarının ne önemi var” diyerek kibre teslim olmuştu. Âl-i Ahmed de molla dedelerinin yanında yetişmiş ama o da “kibrinden” Marksizm’e yönelmişti. Hatta bu kibirli tavrından bir kibirli sınıf (müstekbirler) teorisi bile çıkarmıştı. Sonuçta ata/ana dinine döndüklerinde, biri Maniheizm’in ve Hellenistik kültürün öbürü de Marksizm’in ve Batı kültürünün baş düşmanı olmuşlardı (neticede gençliklerini bunlara kaptırmış mağdurlardan söz ediyoruz). Her ikisi de kadın hakları, seküler yaşam ve eşitlik arayışlarının en büyük düşmanlarına dönüştüler. Hatta Augustinus‘un tiyatro takıntısını andırır biçimde Âl-i Ahmed de sinemaya takmıştı. Örnekler bile aynı: gençler namaza duaya vakit ayıracaklarına sinemada kovboy filmleri izleyip durmaktaydılar. Aralarında neredeyse iki bin sene olan bu iki adamın bu denli birbirlerine benzemesi huysuz ihtiyar Hegel’in tarihte her olay iki kez yaşanır sözünü hatırlatmıyor değil. Neyse okuduğum en bunaltıcı kitap (hatta iki kitap) hakkındaki görüşlerimi özetledim. Bu yazı da benim için bir tür itirafnameye dönüştü diyebilirim.
- 18. Metin Altıok Şiir Ödülü için başvurular başladı!
Kırmızı Kedi Yayınevi'nin Zeynep Altıok ile birlikte şair Metin Altıok’un anısına düzenlediği Metin Altıok Şiir Ödülü için başvurular başladı. Bu yıl 18’ncisi verilecek olan Metin Altıok Şiir Ödülü için başvurular başladı. Adaylar, 28 Şubat 2025 tarihine kadar 2024 yılı içerisinde yayımlanmış şiir kitaplarını 9 kopya olarak iletişim bilgileri ve özgeçmişleriyle birlikte Kırmızı Kedi Yayınevi’ne göndererek başvurularını yapabilirler. Ödülün veriliş yeri ve tarihi daha sonra açıklanacaktır. Metin Altıok Şiir Ödülü için başvuru koşulları aşağıda yer almaktadır. Adayların, 9 adet basılı kopyayı iletişim bilgileri, özgeçmiş detayları (kitabın içerisinde yer almıyorsa) ve “16. Metin Altıok Şiir Ödülü’ne **** adlı kitabımla başvuruda bulunuyorum” notuyla Kırmızı Kedi Yayınevi’nin aşağıda yer alan adresine iletmeleri gerekmektedir. Adayların kitabı PDF formatında göndermeleri halinde başvuruları değerlendirmeye alınmayacaktır. 2024 yılı öncesi ve sonrası yayımlanmış kitapların başvuruları kabul edilmeyecektir. Adaylar, yalnızca 2024 yılında yayımlanmış kitapları ile başvuru yapabilirler. Adayların, başvuruda bulunmak istedikleri kitabı 28 Şubat 2025 saat 17.00’ye kadar Yayınevi’ne göndermeleri gerekmektedir. Daha önce Metin Altıok Şiir Ödülü’nü kazanmış bir yazar ikinci defa ödüle başvuruda bulunamaz. Adres : Kırmızı Kedi Yayınevi Ömer Avni Mahallesi, Emektar Sokak No:18 Gümüşsuyu Beyoğlu/İstanbul (0212) 244 89 82
- Yaratıcılık Ritüelleri 44 / Demet Özdemir: “Sonuca odaklanmadan üretmeyi seçiyorum.”
“Yaratma sürecinde konu sıkıntısı çektiğimi söyleyemem. Benim için yaratım süreci dinlemek, bakmak ve görmekle alakalı bir durum halini aldı. Evren tohumlarla dolu bize sadece keşfetmek kalıyor. Keşif sonsuz bir yolculuk.” Semrin Şahin, Yaratıcılık Ritüelleri Söyleşileri’nde bu hafta Demet Özdemir’i ağırlıyor. Yaratıcı sanatlarda akışta kalmanın, kendimizi yaratma anının içinde tutarak, sürüklenmeden kalabilmenin ne kadar zor olduğu bilinen bir gerçek. Bizi “an” a döndürecek bazı küçük totemler, seremoniler, bazı ritüellerin olmasının yaptığımız çalışma üzerinde odağımızı canlı tuttuğuna dair çalışmalar mevcut. Bu anlamda birçok yazarın günlük yazma alışkanlıkları olduğunu da biliyoruz. Yazmaya başlamadan önce yaptığınız ritüeller var mı? Değişken bir yapıyım bu anlamda bir şeyi idealize etmek pek bana göre değil. Evrendeki akışkanlığa uyumluyum diyebiliriz. Bu uyum içerisinde zaman zaman bana iyi gelen mekanlar ve atmosferler var. Açık havada yazmak yahut evimin balkonundaki sedire kurulmak ya da buhurdanlıktan yükselen güzel bir kokunun eşliğinde olmak gibi. Ortam hazırlamak kimi zaman yazdığım bir karakterle ya da olayla bütünleşmeme hizmet edebiliyor. Dr. Seuss olarak bilinen yazar ve illüstratör Theodor Seuss Geisel, geniş bir şapka koleksiyonuna sahiptir. İlham gelmediğinde, dolabının başına gider, koleksiyonundan seçtiği bir şapkayı takar ve fikir bulmayı beklermiş. Ne hikmetse mutlaka parlak bir fikirle şapkayı başından çıkarırmış. Siz yaratım tıkanması yaşıyor musunuz ve bu tıkanmayı aşmak için neler yapıyorsunuz? Yazar tıkanması mükemmeliyetçilik kaygısı ya da mental yorgunluk şeklinde olabilir. Yazma sürecinde yaratıcı durgunluk yaşadığım bazı zamanlarım oldu. Özellikle ilk yıllarda düşünmek ve kurguyu oluşturmak için daha uzun zamanlara ihtiyaç duyuyordum. Bu kişiye, deneyime ve beklentiye göre değişkenlik gösteriyor olmalı. Halen daha iyiye ulaşmak kaygısıyla uzun süren yazma deneyimlerim oluyor. Yaratma sürecinde konu sıkıntısı çektiğimi söyleyemem. Benim için yaratım süreci dinlemek, bakmak ve görmekle alakalı bir durum halini aldı. Evren tohumlarla dolu bize sadece keşfetmek kalıyor. Keşif sonsuz bir yolculuk. Yaratıcı çalışmalar yaparken hiç engellerle (iş ortamı, zamansal sorunlar, yazdıklarınızın görünür olmaması gibi engellerle) karşılaştınız mı? Bu engellerle nasıl mücadele ettiniz? Tam aksine sizi destekleyen ve yolunuzu açan kişiler oldu mu? Yaratıcılık aşamasında ortamsal, zamansal ve fikirsel bir engele rastlamış değilim. Tecrübeleriyle bana destek olan pek çok dostum oldu. Ailemin desteğini de her zaman hissediyorum. Bence bir yazarın yaşadığı en büyük zorluk yayımlanma süreciyle ilgili. Onay ya da geri bildirim alma süreçleri, içinde bulunduğumuz konvektöre göre değişkenlik gösterdiğinden biraz zorlayıcı olabiliyor. Bunun da olumlu yanlarını görerek heyecanı kaybetmemeyi önemsiyorum. Nihayetinde bizi ayakta tutan arzulanana kavuşmak hayali değil midir? Ben sonuca odaklanmadan üretmeyi seçiyorum. Yazmaya başladığınız dönemdeki duygularınızla şimdi hissettikleriniz aynı mı? Bu süreçte yazarlığınızda nasıl yol aldınız? Birçok başlangıçta olduğu gibi ben de bilinmeyenin heyecanı ve korkusunu yaşadım. Neyi nasıl yapacağımı bilmemek beni çok korkuttu. Çoğu zaman vazgeçmenin eşiğinde buldum kendimi. Gerçek şu ki bu keşif ciddi bir çalışma ve zaman gerektiriyor. Keşif diyorum, benim için yazmak gerçekten bir keşif. Yaşadığım bu dönemi çok önemsiyorum. Katkısı çok büyük oldu. Şimdilerde ise daha iyi nasıl olabilirimin peşindeyim. Sonuçta yol uzun ve sonsuz. Benim heyecanımsa ilk günden daha kuvvetli. Yazar Julia Cameron “Sanatçının Yolu” adlı kitabında yazarların güçlerini toplamaları için sabah sayfalarından söz eder. Sabah uyanır uyanmaz yazmayı tavsiye eder. Siz sabah mı yoksa gece mi yazıyorsunuz? Yazma rutininiz nedir? Yazarken elinizin altında tuttuğunuz kitaplar var mı? “Ne olursa olsun yaz, bu sadece bir iç döküş olsa bile.” Ben, bu şekilde masaya oturabilenlerden değilim. Günün illaki bir zaman diliminde yazmak gerektiğini düşünmüyorum. Bunun işe yaramayan bir pratik olduğunu da söylemiyorum. Sadece yazmak istediğim an bana kendini hissettiriyor. Bazen günlerce yazabiliyorken bazen sadece okumayı tercih edebiliyorum. Yine de en verimli saatler sabah kahvesi eşliğindeki çalışmalarım oluyor. Yazarken elbette faydalandığım eserler var. Bu yazdığım konu ve edebi türle ilgili değişkenlik gösteriyor. Bazen bir klasik bazen postmodern bir eser fikir açıcı olabiliyor. Ben yaratmış olsaydım dediğiniz bir yapıt (tablo , öykü, şiir, beste vs…) var mı? Nedeniyle birlikte bu yapıtın sizin için anlamını açıklar mısınız? Olmaz mı? Öykücülüğümde Sait Faik izleğini önemsiyorum. Plajdaki Ayna öyküsündeki gibi metaforik ve simgesel anlamlar taşıyan, hayatın içindeki bir anın sonsuz döngü içinde betimlendiği öyküler yazmak harika olur. Aynı şekilde büyülü gerçekçiliğin olağan üstücülüğün sınırlarını bulanıklaştırarak sunduğu yaşam dokusunun hayranıyım. Mesela Isabel Allende’nin Ruhlar Evi’ndeki Clara’nın telepatik güçleri, büyülü unsurlarıyla hayallerimizin sınırlarını genişletiyor. Bunun gibi sevgili Latife Tekin’in Sevgili Arsız Ölüm’ünde Anadolu köy yaşantısının mistik öğeleriyle harmanlanmış hikayelerin gündelik şehir hayatında yer bulması ve anlam dünyamızı bulandırması gibi bu dokuda ve tatta eserler yazabilmeyi dilerim.
- #sonümit dergisinin 4. sayısı çıktı
İzlenebilir edebiyat dergisi #sonümit’in dördüncü sayısı yayınlandı. Yayın yönetmenliğini Burak Çakır, editörlüğünü Nezafet Büşra ve Ayşe Hilal Ezber’in üstlendiği #sonümit, dördüncü sayısında edebiyat ve teknoloji ilişkisi mercek altına alıyor ve “Edebiyatta Dijitalleşme” üzerinde duruyor. Bu Sayıda Neler Var? Kitap Cumhuriyeti ve Edebiyat Haber yayın yönetmeni Emrah Polat ile Ses Dergi yayın yönetmeni Gülkız Turan ’ın konuk olduğu dosyada; matbu dergilerin dönüşümü, internet ve edebiyat ilişkisi, yapay zekanın geleceği ve Wattpad yayıncılığı hakkında derin bir sohbet izleyiciyi bekliyor. Cabir Özyıldız , ilk kitabında yer alan “Samuray” öyküsünü edebiyatseverler için seslendiriyor. Şeref Bilsel ’in “Orada Alçalan Merhametin Şiir Diye Bir Kalbi Vardır” şiirini Firdevs Bayram seslendirdi, Şevval Kılıç canlandırdı. Miras bölümünde Işık Öğütçü , babası Orhan Kemal’in sosyal ve aile hayatını anlatıyor. Son olarak İrem Nas ile beraber 2024 yılında öykü dünyamızın nabzını tutuyoruz. Yılda bir yayınlanan derginin müziklerini ise Mert Dizdar (Yelken Müzik), Efe Cantosun , İstanbul Sound Desing ’in üstleniyor. Dergi, YouTube üzerinden izlenebiliyor: https://www.youtube.com/watch?v=pcJNVK8ydAA&list=PLkc8tS5LvZpnq2r2Ua8J9EXpwhFh-565y
- Soğuk bir dünyada üşüyenlerin sıcaklığa hasreti
Başak Arslan'ın ilk öykü kitabı, Sardunyalar Güneşe Bayılır, soğuk bir dünyada üşüyenlerin sıcaklığa hasretini, bu uğurdaki dokunaklı, bazen de irkiltici ama hep nafile çabalarını anlatıyor. Başak Arslan'ın öykülerinde genel olarak ilişkiler ama illaki aile, sahnenin bir yerine, bazen de tam ortasına yerleşiyor. Yitirilen ya da hiç kurulamayan yakınlıkların kıymıkları karakterlerin içini ince ince sızlatırken anne, baba, evlat, eş, kardeş olarak üstlendiğimiz rollerin yanı sıra sadakat, özgürlük, bağlılık, sevgi, mesuliyet, güven gibi kavramlar değişen manzaralarıyla gözler önüne seriliyor. Parçalanan ailelerde oyundan atılmış çocukların hayaletleri ise yetişkin bedenleri içinde dolaşıyor. Sardunyalar Güneşe Bayılır, soğuk bir dünyada üşüyenlerin sıcaklığa hasretini, bu uğurdaki dokunaklı, bazen de irkiltici ama hep nafile çabalarını anlatıyor. BAŞAK ARSLAN , 1979 Ankara doğumlu. Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi'nden mezun oldu. Aydın Üniversitesi'nde İşletme Yönetimi yüksek lisansı yaptı. İstanbul'da yaşıyor ve Türkçe öğretmenliği yapıyor. Öyküleri Notos, Trendeki Yabancı, Öykü Gazetesi, Lacivert, Parşömen, Masa, Altzine, Oggito, Sin Edebiyat, Öykülem, Kitap Eki, Koza, Çıvgın gibi dergilerde yayımlandı. Sardunyalar Güneşe Bayılır yayımlanan ilk kitabıdır. SARDUNYALAR GÜNEŞE BAYILIR Başak Arslan Sel Yayıncılık, 2025 Tür: Öykü 112 s.
- Öykü Gazetesi’nin Şubat sayısı yayınlandı
2016'dan beri gerçekleri yazmadığını alenen söyleyen tek yayın organı olan Öykü Gazetesi 'nin Şubat sayısı yayında! Veveya.net ’in yayıncılığını üstlendiği Öykü Gazetesi , PDF formatta ücretsiz indirilebilir ve/veya web tarayıcısı üzerinden okunabilir. Öykü Gazetesi ’nin Şubat sayısında; Zeynep Gülçin, Gül Parlak, Oğuzhan Oğuzbey, Duygu Özsüphandağ Yayman, Selma Hangül, Gizem Pınar Karaboğa, Saim Serhat Arslan, Erdal Erdem, İlhan Durusel’in öyküleri var.
- Fısıltı Adam'ın ardından tüyler ürpertici bir roman
Alex North'un ikinci romanı Gölge Katil, yazarın yönlendirme sanatındaki ustalığını bir kez daha gözler önüne seriyor. "Eğer bu sizin başınıza gelseydi, muhtemelen siz de kaçardınız..." Yirmi beş yıl önce, Paul’ün arkadaşı Charlie Crabtree, sınıf arkadaşlarını vahşice öldürdü ve hiçbir iz bırakmadan ortadan kayboldu. Paul, olaydaki sorumluluğundan ötürü kendini hiçbir zaman affetmedi. Bir daha evine dönmedi. Ta ki yaşlı annesi düşene kadar. Artık bu kaçışa bir son verme zamanı gelmiştir. Çok geçmeden işler karışmaya başlar. Annesi evde biri olduğunu iddia eder. Paul de birinin onu takip ettiğini fark eder. Üstelik kilometrelerce uzaktaki bir kasabada, kopyacı bir katil ortaya çıkmıştır. Bunun üzerine Paul şu sorunun yanıtını merak eder: Cinayet günü Charlie’ye gerçekten ne olmuştur? Peki bu felaketin tekrar yaşanmasını engelleyebilecek biri var mıdır? Yazarın üçüncü romanı The Half Burnt House'un da dilimize 2025'de çevrilmesini bekliyoruz. Yazar web sitesinde, yeni romanı, The Man Made of Smoke'un 2025'in Mayıs ayında yayımlanayacağını duyurmuş. Alex North olarak yazmadan önce Leeds Üniversitesi'nde Felsefe okudu, orada Sosyoloji ve Sosyal Politika Bölümü'nde çalıştı ve Steve Mosby olarak on polisiye roman yayınladı, 2012'de Kütüphanede CWA Hançeri'ni kazandı. GÖLGE KATİL Alex North Epsilon Yayınevi, 2024 Çeviri : Aykut Cumbul Editör: Utku Özcan Türü: Polisiye / Gerilim 335 s.
- 2025 Newbery Ödülü’nün kazananı açıklandı
Erin Entrada Kelly X-Libris Kitap’tan çıkan Her Şeyin Önemli Olduğu An kitabıyla 2025 Newbery Ödülü’nün sahibi oldu. Erin Entrada Kelly daha önce de Merhaba Evren ile Newbery Ödülü almıştı, 1922’den beri verilen bu ödülü tarihte Erin Entrada Kelly dışında birden fazla kez alan yalnızca 5 yazar var. Geçtiğimiz Kasım ayında X-Libris Kitap etiketiyle yayımlanan Her Şeyin Önemli Olduğu An, gelecekten gelen gizemli bir çocukla tanışan 12 yaşındaki Michael Rosario'nun maceralarını konu alıyor. Michael için hayat her zamanki gibi sıradandı. Birkaç ay sonra tüm dünyada büyük bir kaos yaşanacağını düşündüğü için gizlice erzak stoklamak ve Gibby’den çok hoşlandığını saklamaya çalışmak dışında yapacak pek bir şeyi yoktu. Yaşadığı yerde neredeyse hiç sıra dışı bir şey olmamasına rağmen Michael sürekli felaket senaryoları düşünüyor ve sürekli bir şeylerden korkuyordu. Sonra bir gün Ridge adındaki genç birdenbire ortaya çıktı. Gelecekten geldiğini söylüyordu. Michael’in korktuğu şeylerin gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini bilen tek kişiydi. Ama daha önemlisi galiba Gibby ondan hoşlanmaya başlamıştı. Peki Michael geçmişin yüklerinden, geleceğin endişelerinden kurtulup “şimdi”nin önemini fark edebilecek mi? Erin Entrada Kelly Doğan Çocuk etiketiyle 2019’da yayımlanan Merhaba Evren isimli kitabıyla da 2018 Newbery Ödülü aldı. Louisiana’da büyüdü ve şu anda Delaware’de yaşıyor. Newbery Ödülü Amerikan Kütüphane Derneği tarafından her yıl bir önceki yıl yayınlanan en seçkin Amerikan çocuk kitabına verilir. 22 Haziran 1921'de Frederic G. Melcher, Amerikan Kütüphane Derneği'nin Çocuk Kütüphanecileri Bölümü toplantısında ödülü önermiş ve bu ödülün John Newbery'nin adını taşımasını önermiştir. 18. yüzyılda Amerika’da yaşamış olan John Newbery, özellikle ve doğrudan çocuklar için kitap yayımlayan ilk yayıncı. Çocuk edebiyatını bir anlamda icat eden, Newbery adına verilen Newbery Madalyası, bu nedenle çocuk edebiyatının Nobel ödülü olarak görülüyor. Melcher'in yönetim kurulu ile yaptığı resmi anlaşmada Newbery Madalyası'nın amacı şu şekilde belirtilmiştir: “Çocuk kitapları alanında özgün yaratıcı çalışmaları teşvik etmek. Çocuk edebiyatına yapılan katkıların şiir, oyun ya da romanlara benzer bir takdiri hak ettiğini kamuoyuna vurgulamak. Çocukların okuma ilgilerine hizmet etmeyi yaşamlarının bir parçası haline getiren kütüphanecilere bu alanda iyi yazıları teşvik etme fırsatı vermek.” Newbery Ödülü böylece dünyadaki ilk çocuk kitabı ödülü oldu.
- Şehirlerin geleceğine dair yeni bir vizyon
Sosyoloji profesörü ve yazar Richard Sennett, mimarlık ve sosyoloji alanlarına özgün bir perspektif sunan kitabı, İnşa Etmek ve Yaşamak: Şehir Etiği'nde, modern şehirlerin mimarisiyle bu şehirlerdeki yaşam biçimlerini derinlemesine ele alıyor. Sosyoloji profesörü ve yazar Richard Sennett’in İnşa Etmek ve Yaşamak: Şehir Etiği adlı kitabı, ilk kez Türkçe olarak yayımlandı! Şehir planlaması, mimarlık ve sosyoloji alanlarına özgün bir perspektif sunan kitabında Sennett, modern şehirlerin mimarisiyle bu şehirlerdeki yaşam biçimlerini derinlemesine ele alıyor. Antik Yunan’dan günümüzün küresel metropollerine uzanan örneklerle, şehirlerin yalnızca fiziksel birer yapı değil, aynı zamanda sosyal ve etik birer meydan okuma olduğunu ileri süren Sennett, kontrol edilen “kapalı şehir”lerin dünyaya yayılmasına karşılık “açık şehir”leri savunuyor. Şehirleşmenin geleceği üzerine yeni bir vizyon ortaya koyan İnşa Etmek ve Yaşamak: Şehir Etiği, şehirlerin kapsayıcı, esnek ve insan odaklı tasarlanması gerektiğine dikkat çekiyor. Ayrıntı Yayınları, Richard Sennett’in Kamusal İnsanın Çöküşü, Gözün Vicdanı, Karakter Aşınması, Otorite, Saygı, Yeni Kapitalizmin Kültürü, Zanaatkâr ve Beraberkitaplarının ardından İnşa Etmek ve Yaşamak: Şehir Etiği adlı çalışmasını okurlarla buluşturdu. Ağır Kitaplar dizisinden çıkan kitabı dilimize Aydın Çavdar çevirdi. Richard Sennett bu kapsamlı çalışmada, Antik Yunan’dan yola çıkarak yirmi birinci yüzyıl Şanghay’ına kadar uzanan bir bağlamda şehirlerin mimari biçimleriyle insanların yaşayışı arasındaki kederli ilişkiyi ele alıyor. Paris, Barselona veNew York'un modern biçimlerini nasıl kazandıklarını analiz ederken, biziKolombiya’nın Medellín şehrinin arka sokaklarından Manhattan’daki Google merkez binasına kadar günümüzün mekânlarında sosyolojik bir tura çıkarıyor. Sennett belli kesimlere ayrılan, düzen altına alınan ve kontrol edilen “kapalı şehirlerin” Kuzey Yarım küreden Güneye doğru yayılmasından yakınıyor. Alternatif olarak, vatandaşlar arasındaki farklılıkların aktif şekilde tartışıldığı ve planlamacıların kentsel biçimler üzerinde deneyler yaptığı “açık şehri” savunuyor, insanların karmaşayla nasıl başa çıkabileceğini anlatıyor. Günümüze doğrudan hitap eden sosyolojik argümanların izini süren bu kitap, gitgide daha fazla sayıda insanın kentsel alanlarda yaşadığı günümüz dünyasında şehirlerin geleceği için cesur ve özgün bir vizyon oluşturuyor. RICHARD SENNETT 1943’te Chicago’da doğdu. 1964’teChicago Üniversitesi’nden mezun oldu. 1969’da Harvard Üniversitesi’nde doktorasını verdi. New York Üniversitesi’nde sosyoloji profesörü, İnsan Araştırmaları Merkezi’nde yönetici ve Politika Araştırmaları Merkezi’nde baş araştırma görevlisi olarak çalıştı. Çocukluğunda viyolonsel çalmayı öğrendi; halen New York’ta bazı oda müziği topluluklarında çalmaktadır. The New YorkTimes Book Review ve The New York Review of Books’a sık sık katkıda bulunmaktadır. Kentli ailelerin hayatı ve toplumsal psikoloji üzerine birçok kitap yazmıştır. İNŞA ETMEK ve YAŞAMAK: ŞEHİR ETİĞİ Richard Sennett Ayrıntı Yayınları, 2025 Çeviri: Aydın Çavdar 352 s.















