Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Diskdünya’da büyük final!
Sör Terry Pratchett'in dünya çapında çok satan kırk bir kitaplık Diskdünya serisi Türkiye'deki yayım serüvenini tamamlıyor. Geleceğin rotasını çizen ''demir yollar''... Hayalî evrenlerin azametli mucidi Sör Terry Pratchett'ın benzersiz yaratımı ''Diskdünya''nın ilk kez Türkçeye çevrilen kırkıncı kitabı Buhar Kaldırmak , Disk'i baştan başa kateden destansı bir roman! Dünya çapında 100 milyonun üzerinde satan kırk bir kitaplık külliyatın ''Yeniliğin karşısında hiçbir şey durmaz!'' diyen bu en devrimci macerası, ''Sanayi Devrimi'' alt serisinin de altıncı ve son halkası. Pratchett, geleceğe sahip çıkanlarla geçmişe takılıp kalanları Ankh-Morpork'un demir yollarında çarpıştırdığı romanında, değişime kapalı toplumların ve fikirlerini teröre bulaşmadan aktaramayanların her daim kaybetmeye mahkûm olduğunu hatırlatıyor. Ortada bir hayal varsa, gerçeğe çok daha yakın olursun. Asrın icadı ''buharlı lokomotif'' sayesinde artık uzaklar her zamankinden çok daha yakın! Ta Sto Ovaları'ından yola çıkan demir atlar, çuf çuf koşuyor... Bilenler bilir, Ankh-Morporklular değişimden hoşlanmadıklarını iddia ederler ama karşılarına çıkan her yeni eğlenceye, her yeni oyuna da takıntı ölçüsünde ilgi duyarlar. Fakat bu seferki değişim epey büyük. Ezber bozan cinsten! Öyle ki bu kozmopolit, kadim şehre yepyeni, devasa bir araç geliyor, herkesi şaşırtarak... Görenleri mest eden; gürültülü kazanını çufçuflatarak şişiren, demir ve çelikten bir şaheser: Demir Yol! ''Şimdi eski olan her şey bir zamanlar yeniydi,'' dedi Nemly, ''ama sonra hepsi de hayatın bir parçasına dönüştü. İnan bana, demir yol konusunda da aynı şey olacak...'' Emektar dostumuz Nemly von Lipwig yine haklı çıkacak. Tarih bildiğini okuyacak! Ama illa ki birileri bu duruma ayak diretecek. Neyse ki yeniliklere düşmanların, katı muhafazakârların ve ''dediğim dedik'' örümcek kafalıların karşısında bu kez tüm dünya, hatta tüm ırklar yekvücut olacak. Zira tarih, bir kez daha, yazılmak için can atacak... Diskdünya okurlarını, Sanayi Devrimi'nin yarattığı köklü değişimin kaçınılmaz sonuçları üstüne düşünmeye iten Buhar Kaldırmak , modern dünyanın inşasında imzası olan yenilikçi ruhların anısına mum yakıyor. Terry Pratchett 1948 yılında İngiltere, Buckinghamshire'da doğan Terry Pratchett, çağdaş fantezi ve mizah edebiyatının önde gelen isimlerinden biri. Hayal gücü Büyük A'Tuin'in zihni kadar geniş, kalemi ise Rincewind'in cesareti kadar bükülgen olan Terry Pratchett, yarattığı Diskdünya evrenine 41 roman ve irili ufaklı yan kitaplar sığdırmayı başardı. Yetişkinler için olduğu kadar çocuklar için de yazdı: ''Yazdığım yazacağım en iyi kitap,'' dediği Ulus ile 2010 İngiliz Yazarlar Ödülü'nü, genç okurlara yönelik bir Diskdünya romanı olan Muhteşem Maurice ve Değişmiş Fareleri ile de İngiltere'nin en saygın çocuk edebiyatı ödülü olan Carnegie Madalyası'nı kazandı. İlki 1983 yılında yayımlanan ve sonrasında tüm dünyada 100 milyondan fazla satan Diskdünya kitapları, Terry Pratchett'a büyük bir şöhret ve devasa bir hayran kitlesi kazandırdı. Seri; film ve dizilere, tiyatro, radyo ve bilgisayar oyunlarına uyarlandı. Kısa süre içinde edebiyatın kült isimlerinden biri hâline gelen Pratchett, eserleriyle sayısız ödül kazandı, fahri doktoralar aldı, şövalye ilan edildi, turnelerde binlerce kitap imzaladı. Aralık 2007'de Alzheimer'a yakalandığını duyuran Sör Terry, 2015 yılında yine bu hastalık sebebiyle hayatını kaybetti. BUHAR KALDIRMAK - Diskdünya #40 Terry Pratchett Delidolu Kitap, 2024 Çeviri: Niran Elçi 408 s.
- 1.Ganeşa Yayınevi “Fantastik” Öykü ve İllüstrasyon Yarışması
Ganeşa Yayınevi “Fantastik” Öykü ve İllüstrasyon Yarışması Düzenliyor. Yayınevinin sahibi Kutalmış Fidan yarışmayla ilgili soruları yanıtladı. Ganeşa nasıl bir yayınevidir? Ganeşa, ismini Hint Mitolojisindeki bilgelik tanrısı, fil başlı Ganeşa’dan almaktadır. Ganeşa, Hindistan’ın en büyük destanı Mahabharata’yı yazmaya girişir ama o kadar uzundur ki buna kalem dayanmaz. En sonunda dişini kırar ve yazmaya devam eder. Biz de fil başlı Ganeşa’nın azim ve bilgeliğinden ilham aldık. Ganeşa Yayınevi, kitap tüccarlığı yapmamaya özen gösteren bir yayınevi, Türkiye’de önceden basılmamış kitaplara yoğunlaşıyor. Seçtiği kitaplarda çizilen sınırların ötesine uzanmayı hedefliyor. Neden böyle bir yarışma düzenliyorsunuz? Türkiye’de ilk defa bu yıl Mitolojik öykü yarışmasını düzenledik. Mitoloji yarışması bizleri özellikle gençlerin sınırsız hayal güçlerini sergileyeceği hem edebi hem de görsel alanda kendilerini gösterebilecekleri bir yarışma düzenlemeye götürdü. Yeteneklerin kendilerini gösterebilmelerine şahit olmak bize heyecan verdiği gibi ülkemize yeni değerlerin kazanılmasına katkıda bulunmak bize gurur veriyor. Yarışmanın tarihi ne? Yarışmamızın son başvuru tarihi, “12 Eylül 2024” ve yaş aralığımız “18-28” Herkese bolca ilham! Yarışmanın illüstrasyon ayağını çeşitli yarışmalardaki birinciliklerinden tanıdığımız Özgür Hünel koordine edecek. Öncelikle seni tebrik etmek istiyorum. Yine bir yarışmada birinci olmuşsun. Biraz bahseder misin? Çok teşekkür ederim. En son, Ganeşa Yayınevi’nin düzenlediği “1. Ganeşa Mitolojik Öykü Yarışması”nda birincilik ödülü kazandım. Bu yarışmanın ilanına internette denk geldiğim anda “mutlaka katılmalıyım” demiştim. Zira mitoloji benim çocukluğumdan beri tutkuyla bağlı olduğum bir alandır. Çocukluğumda Yunan mitolojisi haricindeki mitolojiler için neredeyse hiç kaynak olmaması benim için üzücüydü, neyse ki günümüzde artan ilgiye paralel olarak diğer mitolojilerle ilgili kaynaklar da dilimize kazandırılıyor. Ganeşa Yayınevi de mitolojik ve kültürel yayınlarıyla bilinen, yayınlarıyla literatüre katkıda bulunan bir yayınevi. Düzenledikleri bu yarışmayla da Türk spekülatif edebiyatında bir açığı kapatmış oldular zira bilimkurgu, fantastik, korku gibi türlerde yarışmalar yapılıyorken mitoloji temalı bir öykü yarışması ilk defa düzenlendi. Ben öyküyü yazarken antik çağlarda geçen bir mit kaleme almak yerine, zamandan ve mekandan bağımsız, postmodern özellikler barındıran bir öykü kaleme almak istedim. Öyküm temelde, Mezopotamya mitolojisinden tanrıça İştar ve tanrı Tammuz’un sevişmesini konu alıyor. İki ilahi varlığın sevişmesi, ölümlü bir insan tarafından “gözlemlense”, insan akıl sınırlarının ötesindeki bu çeşit bir paranormal fenomeni deneyimlemek neye benzerdi, bunu anlatan psikedelik bir öykü. Peki, fantastik temalı yarışmanın önemi nedir sence? 2022 yılında Kayıp Rıhtım’da yayınlanan, Özgür Tacer ile yaptığın röportajda, “Yoksa ufukta bir de fantazi öykü yarışması mı var?” şeklinde bir öngörüde bulunmuştun, bilmem hatırlar mısın? : ) İki sene sonra bu öngörün gerçek oldu. Ganeşa Yayınevi, mitoloji öykü yarışması ile bir açığı kapatmıştı demiştik. Fantastik öykü ve illüstrasyon yarışması ile de ikinci bir açık kapanacak. Bilim kurgu alanında TBD’nin klasik yarışması vardı ama bilim kurgunun kardeş türü fantastik üzerine bir yarışmamız yoktu. Evet FABİSAD’ın öykü ve illüstrasyon yarışmalarına fantastik türde eserler ile de katılabiliyorsunuz ama o yarışma fantastiğe özel olmayıp, genel olarak tüm spekülatif türlere açık. Bu bağlamda sadece fantastiğe odaklanan bir yarışmanın ortaya çıkması edebiyat dünyamız için çok güzel bir gelişme diye düşünüyorum. Bu yarışma vasıtasıyla genç yazar ve sanatçıları üretmeye teşvik edebilecek ve alana yeni eserler kazandırabileceğiz diye umuyoruz. İllüstrasyonları değerlendirirken neleri dikkate alacaksınız? Yetenek, yaratıcılık, özgünlük, etkileyicilik, konuya uygunluk, kullanılan tekniğe hakimiyet, kompozisyon, renk uyumu, siyah-beyaz dengesi gibi görsel tasarım kıstaslarını dikkate alacağız. Yarışmaya katılacak illüstratör arkadaşlara ne gibi tavsiyelerde bulunabilirsin? Sadece yarışmaya katılacaklara değil, genel bir öneri olarak, tek kelime ile “özgünlük” derim. Bu da bence “kendin olmak” ile mümkün. O konuyu o bakış açısıyla belki daha önce yüz kişi anlatmış, çizmiş olabilir. Ama kimse senin gibi yapmadı. Eğer tekniğinde şahsileşebilmişsen, bakıldığında bunu senin yaptığın anlaşılacak kadar tarzında keskinleşebilmişsen, daha önce bin defa işlenmiş bir konuyu bile ele alsan, hala özgün ve yaratıcı olabilirsin. Kendin olmaya ve kendin gibi anlatmaya / resmetme çalış. Yarışmanın öykü ayağının jürisinde de yine tanıdık bir isim var. Özgür Tacer geçtiğimiz yıla kadar TBD Bilimkurgu Öykü Yarışmasının jüri başkanıydı. Özgür Bey, hayrola? Biz senin bu tür işlerden yorulduğunuzu sanıyorduk. Dinlendim, geçti… ☺ Şaka bir yana, yarışma yürütücülüğünün yorucu tarafı hazırlık ve organizasyon safhasıdır. Değerlendirmenin farklı aşamalarında otuzu aşkın jüri üyesi okuyucuyla koordine olabilmek, iş planına uygun ara süreçleri tamamlayabilmek, işin aritmetiği, tablolaması vesaire zordu ama öykü okumak ve tartışmak en çok mutluluk veren tarafıydı. Son iki yıldır yürütücü olarak değil ama jüri üyesi olarak TBD ailesiyle öykü okuyup tartışmanın keyfini sürüyorum. Ganeşa Yayınevi’nin davetiyle bu sene keyfim ikiye katlanacak diye sevinçliyim. Türkiye’de fantastik tarzda öykücülüğün nasıl bir gelişme gösterdiğini çok merak ediyorum. İlk yerli fantastik öykü derlemesi olan 1002. Gece Masalları okuyucuyla buluşalı 20 yıla yakın olmuş, severek okuduğum bir antolojiydi. Umuyorum bu yeni yarışmanın bize kazandıracağı öykülerle daha niceleriyle buluşacağız. TBD’nin yarışmasından farkı ne? Sistem yine aynı mı? Henüz yönergeyi görmedim ama eşitlik ve tarafsızlık anlamında benzer ilkelerin geçerli olacağını düşünüyorum. TBD’nin yarışmasında daha ziyade aritmetiğe yaslanan, belli kriterler çerçevesinde değerlendirme yaptığımız formalist bir yaklaşım sergiliyoruz ama bu işlerin tek bir doğrusu yoktur. Bu anlamda Ganeşa’nın tercihlerini ben de merak ediyorum. Yarışmaya katılacak öykücü arkadaşlara bir mesajın var mı? Yeri geldikçe amatör öykücülere verdiğim provokatif bir tavsiyem vardır: öykünüzün ilk taslağını mutlaka yırtıp atın. Elbette abartılı bir öneri, ama bundan kastım bir kısa öykünün bile üzerinde çok uzun süre uğraşılması gerektiği. Demlenme süresi her edebiyat eserine iyi gelir. İlk başta akla gelmeyecek bazı incelikler zaman içinde öyküye işlendikçe vasatı iyiye, iyiyi mükemmele dönüştürebilir çünkü. Bir de iyi bir fantazi yazarının çok farklı kültürel kanallardan beslenmesi gerektiğine inanırım. Fantaziye ilgisi sadece Tolkien, Le Guin ya da Rowling gibi bilindik isimlerden ibaret olan bir yazar adayının biz okuyuculara pek bir yenilik sunacağını düşünmüyorum. Oysa yeni yazarlar keşfetmeye meraklı; manga, anime, grafik roman, FRP gibi alanlara ilgi duyan; bilimkurgu, korku, polisiye gibi komşu türlerle temastan çekinmeyen çok yönlü bir fantazistin her zaman anlatacak daha çok hikayesi olur gibime geliyor.
- 2023 Kayıp Rıhtım Yılın EN'leri sonuçları belli oldu
Kültür ve sanat platformu Kayıp Rıhtım ilkini 2009 yılında düzenlediği geleneksel okur anketlerine bir yenisini daha ekledi. 2023 yılının enlerini belirlemeyi hedefleyen oylamada 60 kategoride yaklaşık 7 bin kullanıcı oy kullandı. Edebiyat, sinema, video oyunları ve televizyon dizileri gibi birçok farklı alt kategoriye ev sahipliği yapan Yılın En’leri oylaması, 2023’ün kültür ve sanat dünyasındaki tabloya genel bir bakış imkânı sunuyor. 6.623 kullanıcının katıldığı ankette tüm kategorilerde toplamda 99.506 farklı seçenek işaretlendi . Yılın En İyi Yerli Romanı kategorisinde Ayfer Tunç “Kuru Kız” isimli kitabıyla birinci olurken Yılın En İyi Yabancı Romanı Margit Schreiner’ın “Ev, Kadınlar, Seks.” eseri seçildi. Oylamada öne çıkan bazı kategoriler şu şekilde sıralandı: 2023 Kayıp Rıhtım Yılın EN’leri Sonuçları Yılın En İyi Yerli Romanı - 1.914 kişi oy kullandı Kuru Kız - Ayfer Tunç (Can): 358 oy Ateş / Uyumsuz Defne Kaman’ın Maceraları - Buket Uzuner (Everest): 212 oy Aç Koynunu, Ben Geldim - Aslı Tohumcu (İletişim): 204 oy Yılın En İyi Yabancı Romanı - 1.841 kişi oy kullandı Ev, Kadınlar, Seks. - Margit Schreiner (Yapı Kredi): 252 oy Bir Kimya Meselesi - Bonnie Garmus (Altın): 243 oy Baumgartner - Paul Auster (Can): 227 oy Yılın En İyi Yerli Öykü Kitabı - 1.979 kişi oy kullandı Akim Sevgilim – Füruzan (Yapı Kredi): 324 oy En Uzak Şehir - Gürcan Banger (Mythos): 317 oy Tuhaf Olan Onlar - Murat k. Murat (Ketebe): 203 oy Yılın En İyi Yabancı Öykü Kitabı - 1.600 kişi oy kullandı Önemi Yok - Ágota Kristóf (Can): 363 oy Kurtuluş Günü - George Saunders (Delidolu): 243 oy Benim Katı Yüreğim - Helen Garner (Yapı Kredi): 238 oy Yılın En İyi Yerli Kurgu Dışı Eseri - 1.613 kişi oy kullandı Öteki Şeylerin Tarihi - Sema Soykan (Alfa): 395 oy Hukuk ve Rock’n Roll - Kolektif (Pinhan): 262 oy Tanrı’nın Öfkesi - Tolgahan Karaimamoğlu (Kronik): 261 oy Yılın En İyi Yabancı Kurgu Dışı Eseri - 1.569 kişi oy kullandı Amerikalı Prometheus: J. Robert Oppenheimer’ın Başarı ve Acı Dolu Öyküsü - Kai Bird ve Martin J. Sherwin (İthaki): 285 oy Cinsiyetlendirilmiş Beyin - Gina Rippon (Ayrıntı): 259 oy Dünyayı Değiştiren On Domates - William Alexander (Timaş): 218 oy Yılın En İyi Yerli Fantastik Romanı - 1.748 kişi oy kullandı Ölü Tanrı’nın Şarkısı - Dilara Özçelik (Ren): 513 oy Ateş ve Bedel: Yedi Kartal Efsanesi 3. Kitap - Saygın Ersin (April): 254 oy Anratourn / Kale Şövalyeleri - M. Beyza Terzi (Otantik): 250 oy Yılın En İyi Yabancı Fantastik Romanı - 1.716 kişi oy kullandı Dördüncü Kanat - Rebecca Yarros (Olimpos) - 358 oy oy Peri Masalı - Stephen King (Altın) – 234 oy Tanrıların Gölgesi - John Gwynne (Martı) – 202 oy Yılın En İyi Yerli Bilimkurgu Romanı - 1.481 kişi oy kullandı Kayıp Gezegen - Barış İnce (Luna) – 384 oy Kurtbağrı - Çiğdem Erkal (İthaki) – 310 oy Anlatıcı Mağazası - Furkan Kemer (Eksik Parça) – 247 oy Yılın En İyi Yabancı Bilimkurgu Romanı - 1.474 kişi oy kullandı Dinozorlarla Karıncaların Öyküsü - Cixin Liu (İthaki) – 324 oy Veda - Kim Young-ha (Timaş) – 311 oy Cytonic: Skyward 3 - Brandon Sanderson (Dex) – 221 oy Yılın En İyi Yerli Korku - Gerilim Romanı - 1.430 kişi oy kullandı Hunâşamzade - Mehmet Berk Yaltırık (İthaki) – 355 oy Gecenin Rengi - Eda Yıldırım (Nemesis) – 214 oy Kendinden Kaçış - Emel Sarıkurt (Müptela) – 168 oy Yılın En İyi Yabancı Korku - Gerilim Romanı - 1.350 kişi oy kullandı Kalp Şeklindeki Kutu - Joe Hill (İthaki) – 292 oy 21 - Wulf Dorn (Pegasus) – 248 oy İllüzyon - Maxime Chattam (Panama) – 204 oy Yılın En İyi Yerli Polisiyesi - 1.989 kişi oy kullandı Buzlar Çözülünce - Melih Günaydın (Düşbaz) – 712 oy Suç ve Bela Öyküleri - Emel Aslan (İthaki) – 243 oy Ona Kadar Say - Işıl Işık (Sia) – 207 oy Yılın En İyi Yabancı Polisiyesi - 1.390 kişi oy kullandı Ölüm Yapayalnız Bir İştir - Ray Bradbury (İthaki) – 200 oy Kabil’in Çene Kemiği - Torquemada (Olimpos) – 191 oy Hayalet Avcısı - Thomas Carnacki (Otantik) – 158 oy Yılın Yayınevi (Edebiyat) - 2.186 kişi oy kullandı Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları – 507 oy Can Yayınları – 421 oy Yapı Kredi Yayınları – 372 oy Yılın En İyi Yerli Filmi - 2.025 kişi oy kullandı Kuru Otlar Üstüne – 864 oy Ölümlü Dünya 2 – 819 oy Do Not Disturb – 262 oy Yılın En İyi Yabancı Filmi - 2.385 kişi oy kullandı Oppenheimer - 1.272 oy Poor Things (Zavallılar) – 342 oy Barbie – 256 oy Yılın En İyi Yerli Dizisi - 2.537 kişi oy kullandı Prens – 980 oy Gibi (4. Sezon) – 952 oy Kızıl Goncalar – 428 oy Yılın En İyi Yabancı Dizisi - 2.286 kişi oy kullandı The Last of Us – 618 oy Loki (2. Sezon) – 455 oy Black Mirror (6. Sezon) – 389 oy Yılın En İyi Video Oyunu - 2.041 kişi oy kullandı Baldur’s Gate 3 – 909 oy Marvel’s Spider-Man 2 – 484 oy The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom – 282 oy
- Yaratıcılık Ritüelleri 29 / Sinem Sal: "Oturup ilham bekleyecek zamanım yok!"
"Okuma yazmayı öğrendikten çok kısa bir zaman sonra yazmaya başladım. Ajandalar dolusu öykü ve şiir yazıyordum. Tek okurun kendinken yazdığında, çok satanlarda bir numara oluyorsun ve asla ana akım bir şey yazmadığını da biliyorsun. Muhteşem bir his. Yazarlık; müzisyenlik ya da tiyatro oyunculuğu gibi değil. Yazdığın şeyler farklı zamanlarda farklı mekanlarda tüketiliyor. Yazarla okur arasındaki iletişim kesintisiz ve bazen haberli bazen habersiz devam ediyor. Her iki dönem için de hiç havalı olmayan ama son derece hakiki bir cümle kuracaksam şöyle derim: Yazmayı çok seviyorum." Yaratıcılık Ritüelleri'nde Semrin Şahin bu hafta Sinem Sal'ı ağırlıyor. Yaratıcı sanatlarda akışta kalmanın, kendimizi yaratma anının içinde tutarak, sürüklenmeden kalabilmenin ne kadar zor olduğu bilinen bir gerçek. Bizi “an” a döndürecek bazı küçük totemler, seremoniler, bazı ritüellerin olmasının yaptığımız çalışma üzerinde odağımızı canlı tuttuğuna dair çalışmalar mevcut. Bu anlamda birçok yazarın günlük yazma alışkanlıkları olduğunu da biliyoruz. Yazmaya başlamadan önce yaptığınız ritüeller var mı? Bu ritüeller benim için oldukça rasyonel şeyler. Bu soruların tamamını roman yazmadan önceki ritüellerim üstünden cevaplayacağım. Roman yazmaya başlamadan önce ana hikâyemin, ana hikâyemin bölümlerinin, detaylı karakter analizlerinin olduğu birkaç dosya oluştururum. Bunu hem Excel’de hem de duvarda bir pano hâline getiririm. Bölümlerin kaç vuruş olacağı, neyin nerede gerçekleşeceği, olayların akışı bellidir. Seçtiğim mekâna dair görselleri Pinterest’te romana dair oluşturduğum klasörde depolarım. Sonra tüm bu planlar değişebilir. Değişir hatta. Ama evren kurmak için bunlar gerekiyor. En zorlayıcı kısmı burası. Yazmaya başladıktan sonraysa işler iyice kolaylaşır. Sorunun asıl niyetine dönecek olursam Philip Glass açarım en başta. Ama bölümlere girdikçe her bölümün tek şarkısı olur. O tek şarkıyı üst üste dinleyerek bölümü tamamlarım. Fincandaki kahvenin sürekli sıcak kalması gerekir. Bu da mutfakla salon arasında yürürken yeni fikirler bulmamı sağlar. Benim yazabildiğim neredeyse tek zaman sabahları. Çok erken uyanırım ve saat 11’e kadar yazacağımı yazmış olurum. Günün kalanı genellikle kitabın dosyasıyla geçer. Kitabın dosyasına kitap okumak, film izlemek dahil. Dr. Seuss olarak bilinen yazar ve illüstratör Theodor Seuss Geisel, geniş bir şapka koleksiyonuna sahiptir. İlham gelmediğinde, dolabının başına gider, koleksiyonundan seçtiği bir şapkayı takar ve fikir bulmayı beklermiş. Ne hikmetse mutlaka parlak bir fikirle şapkayı başından çıkarırmış. Siz yaratım tıkanması yaşıyor musunuz ve bu tıkanmayı aşmak için neler yapıyorsunuz? Yazar tıkanması yaşamayacak kadar yoğun çalışıyorum. Yani oturup ilham bekleyecek zamanım yok benim. Yazmaya karar verdiğimde onu yazabilecek zamanı ve imkânı yaratayım yeter. Bir romana başladığımda bunu uzun uzun zamanlara yayarak yazamam. Hem onun atmosferinden çıkmak romanıma iyi gelmez hem de benim hafızam böyle bir çalışma disiplinini kaldıramaz. Bu sebeple romana başladığımda birkaç ay sabahlarımın boş olması tek ihtiyacım. Yine de tabii romanı yazarken eğer kaygılanmışsam ve bir şekilde durmuşsam o zaman yeni bir şarkı keşfetmeye, iyi bir film bulup izlemeye çalışırım. Bir oyun, bir müzik grubu, bir kitap her şeyi değiştirebilir o sırada. Zaman zaman da yine az önce ritüelim olarak saydığım Philip Glass’a da dönerim. Yaratıcı çalışmalar yaparken hiç engellerle (iş ortamı, zamansal sorunlar, yazdıklarınızın görünür olmaması gibi engellerle) karşılaştınız mı? Bu engellerle nasıl mücadele ettiniz? Tam aksine sizi destekleyen ve yolunuzu açan kişiler oldu mu? Edebiyat tüketicilerinin çağdaş ve yerli yazarlara dair muhafazakâr bir tutumu olabiliyor. Mesela müzik, alanı gereği, canlı tüketime alan açıyor. Bu sebeple daha çok tercih edilebilir. Görünür olma kısmı burada yaşayan ve Türkiyeli yazarlarla ilgili genel bir dert olabilir belki. Ama bu konuda çok fazla yakınırsam da okura haksızlık etmiş olurum. Görünür olmakla ilgili büyük bir engelle karşılaştığımı söyleyemem. Buradaki engel daha çok zaman ve imkanlarla ilgili. Fakat gündüzleri bir işte çalışanlara öneride bulunabilirim. Akşamları eve gelince 20 dakika kadar uyuyun, sonra dişlerinizi fırçalayın, üstünüzü değiştirin. Yeni bir gün daha başlatın. 24 saati ikiye bölerek çalışmak da mümkün. Zamanla ilgili sorunumun üstesinden bu şekilde geldim. İlk günden bu yana çok insanın desteği oldu. Fakat medyanın olmadığı şu günlerde en büyük destek okurdan geliyor. Yazmaya başladığınız dönemdeki duygularınızla şimdi hissettikleriniz aynı mı? Bu süreçte yazarlığınızda nasıl yol aldınız? Okuma yazmayı öğrendikten çok kısa bir zaman sonra yazmaya başladım. Ajandalar dolusu öykü ve şiir yazıyordum. Tek okurun kendinken yazdığında, çok satanlarda bir numara oluyorsun ve asla ana akım bir şey yazmadığını da biliyorsun. Muhteşem bir his. Yazarlık; müzisyenlik ya da tiyatro oyunculuğu gibi değil. Yazdığın şeyler farklı zamanlarda farklı mekanlarda tüketiliyor. Yazarla okur arasındaki iletişim kesintisiz ve bazen haberli bazen habersiz devam ediyor. Her iki dönem için de hiç havalı olmayan ama son derece hakiki bir cümle kuracaksam şöyle derim: Yazmayı çok seviyorum. Yazar Julia Cameron “Sanatçının Yolu” adlı kitabında yazarların güçlerini toplamaları için sabah sayfalarından söz eder. Sabah uyanır uyanmaz yazmayı tavsiye eder. Siz sabah mı yoksa gece mi yazıyorsunuz? Yazma rutininiz nedir? Yazarken elinizin altında tuttuğunuz kitaplar var mı? Sabahları yazmak benim için de vazgeçilmez bir rutin. Ama ilk kez bu yaz bunu kırmayı denedim. Sonuç: Eh. Yazarken elimin altında kesinlikle kitaplar okur. Hatta çok sayıda kitap olur. Fakat hepsi o sırada yazdığım romana göre değişir. Bunların bazıları kurgu, bazıları kurgu dışı kitaplar. Yerini asla kaptırmayan türse şiir. Ben yaratmış olsaydım dediğiniz bir yapıt (tablo, öykü, şiir, beste vs…) var mı? Nedeniyle birlikte bu yapıtın sizin için anlamını açıklar mısınız? Bu sorunun cevabı her beş yılda bir değişir. Başucu kitaplarım başucumda yıllanmadı. Aslında kronolojik olarak bu kitapları sıraladığımda birinin benim tarafımdan anlaşılmasının sebebi de bir öncekini okuyup anlamış olmamdan geçiyor.
- Öykü: Ben Babamla Sadece Bir Kere Sinemaya Gittim
"Yaşayarak hep o bilinmeyenin merkezine yaklaşmanın ama hiçbir zaman ulaşamamanın zevkini ve lânetini kısmen de olsa ellerinden alamazdım." Fazlı Can Evimize sekiz on dakikalık mesafede askeri bir sinema vardı. Çarşamba akşamları saat sekiz buçukta subay ailelerine alt yazılı filmler gösterirdi. Sıralar ahşap yerler numarasızdı. Balkonu da vardı ama orası açılmazdı. Biletler çok ucuzdu. Ben o sinemaya arkadaşlarımla, babamdan izin almadan gizlice giderdim. Orada bir okul gününün ardından, hiçbir kuralı umursamadan tuzlu ay çekirdeği çitleyerek film seyretmek çok hoşumuza giderdi: Film bittiğinde hep oturduğumuz en öndeki sıranın altı bembeyaz çakıl taşı gibi gözüken çekirdek kabuklarıyla bezenmiş olurdu. O yıllarda, evde olduğum zaman mutlaka pijama giyerdim. Babamın giydiği pijamalardan. Onunkiler koyu kahverengi, benimkilerse açık mavi çubuklu olur ve mutlaka üstüme büyük gelecek şekilde dikilirlerdi: Bir hikâye cümlesinde geçecek olsam, “pijaması bol çocuk” olurdum. Öğlenciydim. Eve gelmem akşam altıyı bulurdu. Çarşamba günleri okul dönüşü, göğüs cebi okul armalı koyu bordo renkli ceketimi aynı renkteki papyon kravatımı çıkarır; koyu gri pantolonumun ve çok sevdiğim ütüsü zor bozulan açık mavi gömleğimin üstüne pijamamı giyer, sinema vakti geldiğinde pijamamı çıkarır, babam fark etmeden sokakta beni bekleyen arkadaşlarıma katılırdım. Sinema dönüşü kapıyı annem bana usulca açardı. Sonunda korktuğum başıma gelmiş, bir sinema akşamında tam evden çıkarken babam beni yakalamış ve Ben Hur filmine birlikte gitmiştik: Emekli olup üniformasını çıkardıktan sonra, hemen her an kravatlı takım elbiseli ve sokağa çıkarken fötr şapkalı olan, büyüyünce onun kadar uzun boylu olacak mıyım diye merak ettiğim babamla. Bir şubat akşamıydı. Orta ikideydim. Hormon istilasının zihnimi yağmaladığı yılların başındaydım. O ders yılının ilk yarısında iki hastalık geçirmiştim. Beden Eğitimi dersinde, bir pastırma yazı öğleden sonrasında bizim sınıfın oğlanları Saraçoğlu Mahallesi'ni çevreleyip Genel Kurmay'ın önünden geçerek tamamladığımız dört-beş kilometrelik koşuyu yaparken hava bulutlanarak aniden soğumuş ve rüzgâr çıkmıştı. Üzerimdeki don lastikli siyah şort ve beyaz fanilanın içinde terledikten sonra iyicene üşümüş, ardından yüz felci olmuştum. Komşumuz, ismiyle müsemma, İfakat Hanım Teyze'nin kurşun dökmeleri ve hemen yakınımızdaki Gülhane Hastanesi'ne gidiş gelişlerimizle yüz felcinden tam kurtulmuştum ki evde yorgan döşek yatarak boğuşacağım kabakulak, gelip beni bulmuştu. Babamı bu hastalıklardan ikincisi daha çok endişelendirmişti: “Oğlanın sesi son günlerde sanki kalınlaşmaya başladı, kabakulak yüzünden belki de ilerde çocuğu olamayacak” diyerek annemle konuştuğunu duymuştum. Bense, her iki hastalığı da atlattıktan sonra, içimden hayat fışkırdığını düşünüyordum. Ben Hur'u, Büyük Sinema’da oynarken kaçırmıştım. Film, o günlerin tabiriyle, bir “süper prodüksiyon”du. Büyük bütçeli ve uzun olan bu filmler çoğunlukla destansı hikâyeler anlatır ve mutlaka Oscarlı olurlardı. Türkiye’de vizyona girmeleri için uzun bir sürenin geçmesi gerekirdi. Ben Hur'un yapımından beş yıl sonra sinemalara gelmesi, okulda ve mahallede âdeta bir olay olmuş ve heyecan yaratmıştı: Sinemanın, birinciliğini kaybederek, ikinci büyük zevkimiz olma durumuna yeni yeni dönüşmeye başladığı zamanlardaydık. Süper prodüksiyonları çok sever ve önemserdik. Onları seyrederken kendimi bir Avrupa ülkesinde yaşıyormuş gibi hissederdim. Bu neden böyleydi, açıklayamazdım kendime. O yıllarda en büyük hayalimin büyüdüğümde, hepsinin birkaç dil bildiğine ve hayata daha aydınlık baktığına inandığım, filmlerde gördüğüm Avrupalılar gibi yaşamak olduğunu anımsıyorum. Bizdeyse işlerin iyi gitmediğini anlamak için büyümüş olmak gerekmiyordu: Babamın telefonların dinlenebileceğini düşündüğünü ve iş yerinde devlet yöneticilerini eleştirecek hiçbir söz etmediğini hep biliyordum. Belki benim gibi hayatını sorguladığı bir dönemde hâl ve gidiş konusundaki hoşnutsuzluğunu ifade etmek için söylediği, “Ben geldim gidiyorum bu ülke böyle” cümlesini ise henüz duymamıştım. Ben Hur'la birlikte 27 Mayıs'tan sonraki yıllardaydık. O sözü için 12 Eylül'e yaklaşmamız gerekiyordu. Asker çocuğu olmak zor muydu bilmiyorum... Ama hayatımda her an uymam gereken bir disiplin vardı. Sinemaya, çarşamba günü kaçamaklarım dışında, sadece pazar günleri gidebiliyordum. Sonraları bu konuda şikayetçi olmamaya başlamıştım: Hafta sonları saat on ve on ikide olan ucuz matineler, babamın bana “İster bir günde harca ister üç ayda” diyerek emekli maaşını aldığı zaman verdiği harçlığımla daha çok film görmemi sağlıyordu. Arta kalan param; Teksas, Tommiks ve yeni keşfettiğim hayallerimi güzel kadınlarla benim için gerçekleştiren Karaoğlan'ı almama da yetiyordu. Ben Hur, Büyük Sinema'da üç hafta vizyonda kalmıştı. İki film uzunluğunda olduğu için sadece saat onda ucuz matinesi vardı. Biletleri de iki kat daha pahallıydı. Vizyona girdiği ilk hafta pazar günü, babam o saatte tek başıma sinemaya gitmeme izin vermemişti. Biliyordum, çok erkenden bilet kuyruğunda olmak gerekiyordu. İkinci ve üçüncü haftalarda benden biraz daha hâllice olan bir arkadaşımla sabah karanlığında yola koyulmuş; ardından kaldırıma taşıp metrelerce uzayan kuyrukta beklemiş ve her iki seferinde de, gişenin önüne yaklaştıkça balık istifi hâlinde ilerleyen sıraya kaynak yapanlar yüzünden, bilet alamamıştık. O şubat akşamındaysa babamın sinemaya gittiğini ilk kez görüyordum. Sormamıştım ama belki de hayatında ilk defa sinemaya gidiyordu. Küçük bir çocuk gibi babamla birlikte arkadaşlarımın olduğu sinemaya gitmek utandırmıştı beni. Yaşlı oluşu da. Sinemada birkaç sıra önümüzde arkadaşlarım oturuyordu: Diplomatik bir görev üstlenecek olan, seneler sonra karsılaşacağım Cafer'i; ablasına âşık olduğum (kimse bilmiyordu bunu) hayata hep gülümseyerek bakan, çok katlı apartman büyüklüğündeki petrol tankerlerini Hint Okyanusu’nda yüzdürecek olan Figo Fikret'i; elektrik teknisyeni olan, sevgiyle Hım Hım Murat olarak anımsadığım, Murat'ı; gür sesli hem Dudak Sam hem de İgor lakaplarıyla anılan, diş hekimi olan Savaş'ı; televizyondaki bir oturumuna Orhan Pamuk'u da çıkaracak olan, haber sunumlarındaki vurgulamaları Amerikan spikerlerini andıran atak çocuk Tayfun'u; turizmci olan, engellilere uygun bir gezi teknesi yaptıran, güneş yüzlü Küçük Teoman'ı; ve artık olmayan Kaya'yı babamın yanından görebiliyordum. Filmin başlamasından az sonra babam Yenice kutusunu ceketinin sağ cebinden çıkarıp tam sigarasını yakacakken görmüş, koluna dokunup, “Baba burada sigara içilmez” diyerek onu uyarmıştım: Bilmiyorum, belki de onun gençliğindeki sinemalarda sigara içilebiliyordu. O da bana arkadaşlarımla birlikte eve dönmemi tembihleyerek sinemadan çıkmış ve büyük bir mutlulukla derinden tiryakisi olduğu sigarasını, ceketinin sol cebinden çıkardığı muhtar çakmağıyla yakmıştı. Ben de büyük bir mutlulukla arkadaşlarımın yanına en ön sıraya geçmiştim. O akşam orada arkadaşlarıma hayatın onlar için neler planladığını, her nasılsa kendimi tutarak, söylememiştim: Yaşayarak hep o bilinmeyenin merkezine yaklaşmanın ama hiçbir zaman ulaşamamanın zevkini ve lânetini kısmen de olsa ellerinden alamazdım. Eve dönüşümde annem yerine bana kapıyı açan babam, “Hastalıktan yeni kalktın sayılır... Çarşamba akşamları seni sinemaya bırakır sonra da gelir alırım” demişti. O sinemaya arkadaşlarım lise yıllarımızın sonuna kadar gittiler. Ben babamla sinemaya bir daha hiç gitmedim. Gitmiş olmayı çok isterdim.
- Bir Dem Ankara
Ankara’da doğup büyümüş, aydın kimliklerini ana babalarından devralmış iki aydın, Eren Aysan ile Zeynep Altıok Akatlı, çocukluklarından beri tanığı oldukları Ankara’yı anlatıyorlar bize. Okudukları, dinledikleri ve yaşadıklarıyla… Onlara adlarını dizinde de bulabileceğiniz binden fazla kişi eşlik ediyor. Ankara deyince çoğunlukla aklımıza devlet bürokrasisinin asık yüzü gelir. Ankara’yı bilmeyenler için haberlerde izlenenler öncelik taşır, ağırlanan yabancı devlet adamları, yapılan basın toplantıları, meclis görüşmeleri… Oysa Ankara, Cumhuriyet’in kuruluşundan bu yana Türkiye aydınlanmasının da başkentidir. İlk zamanlarından başlayarak yeni kurulan bir devletin benimsediği yeni yaşam biçiminin de temsilidir. Bu nedenle İstanbul’un imparatorluk tozuna bulanmış ışıltısından farklı bir kültürel vahadır. Lokantaları, mekânları ve aydınlarıyla, özellikle de yetmişli yıllarda Türkiye’nin geleceğe dönük yüzünü taşır. Ankara’da doğup büyümüş, aydın kimliklerini ana babalarından devralmış iki aydın, Eren Aysan ile Zeynep Altıok Akatlı, çocukluklarından beri tanığı oldukları Ankara’yı anlatıyorlar bize. Okudukları, dinledikleri ve yaşadıklarıyla… Onlara adlarını dizinde de bulabileceğiniz binden fazla kişi eşlik ediyor. BİR DEM ANKARA Hazırlayanlar: Zeynep Altıok Akatlı - Eren Aysan Oğlak Yayınları, 2024 Tür: Gastronomi 340 s.
- Wattpad’e erişim engeli
Özellikle gençlerin kendi yazdıklarını paylaşma imkânı ve yine birbirlerinin yazdıklarını okuma şansı bulduğu, ücretsiz bir şekilde üretim ve paylaşım üzerinden okuma alışkanlıklarına yeni bakış açıları kazandıran yazı paylaşım platformu Wattpad, Ankara 10. Sulh Ceza Hakimliği’nin kararıyla erişime kapatıldı. Bilgi Teknolojileri ve iletişim Kurumu'nun (BTK) sayfasında ise erişim engeli ile ilgili şu ifade yer alıyor: "wattpad.com, 12/07/2024 tarihli ve 2024/6507 D.İş sayılı Ankara 10. Sulh Ceza Hâkimliği kararıyla erişime engellenmiştir." Kapatılma kararıyla ilgili Türkiye Yayıncılar Birliği şu açıklamada bulundu: "Wattpad, 2006 yılından beri mevcut, global olarak erişime açık ve aylık 90 milyondan fazla kullanıcısı bulunan bir platform. Hem ülkemizde hem dünyada, özellikle genç yazarların keşfedilip kitaplarının yayımlanmasına yararı olan bu platformun kullanımı açısından Türkiye dünyada 3. sırada yer alıyor. Bugün ülkemizde Wattpad’den yetişen ve kitapları yayınevleri tarafından yayınlanmış, kitap fuarlarında, imza günlerinde uzun okur kuyrukları oluşturan pek çok genç yazarımız var. Ülkemizde pek çok erişim engeli deneyimimizden sonra şimdi de Wattpad’e mahkeme kararıyla erişimin engellenmiş olması son derece olumsuz bir durum yaratmaktadır. Ayrıca erişimin engellenme sebebine dair hiçbir açıklama yapılmamış veya belirtilmemiştir. Her zaman söylüyoruz, kitap dünyasının herhangi bir paydaşına getirilen bu tür engeller hem yazma hem okuma hakkına müdahale anlamına gelmektedir. İfade özgürlüğü ve bununla gelen okuma ve yayınlama özgürlükleri, demokratik toplum olmanın en belirleyici etkenlerindendir. Bu özgürlüklerin korunması gerekirken, aksine sürekli kısıtlayıcı durumlarla karşılaşmak, özellikle gençlerimizin özgür ve özgüvenli düşünmelerine engel olmakta, kendilerini rahatça ifade etme imkanlarını ortadan kaldırmakta ve genel olarak toplumda, günlük konuları konuşurken dahi tedirginlik hissi yaratmaktadır. Bu tür kararların son bulmasını diliyoruz. Saygılarımızla, TÜRKİYE YAYINCILAR BİRLİĞİ PEN TÜRKİYE TÜRKİYE YAZARLAR SENDİKASI"
- Fransa’nın Kimliği
Fernand Braudel'in Fransa tarihi üzerine yazdığı kapsamlı, geniş ve derinlikli bir çalışmanın yer aldığı Fransa'nın Kimliği adlı kitap okuruyla buluştu. “Bunu bir kez daha söylemeyeceğim: Fransa’yı Jules Michelet ile aynı titiz ve karmaşık tutkuyla seviyorum. Erdemleriyle kusurları, yeğlediklerimle kabul etmeye zorlandıklarım arasında ayrım gözetmeden. Ama bu tutku bu kitabın sayfaları arasına pek sızmayacaktır. Onu özenle uzakta tutacağım. Beni tuzağa düşürebilir, şaşırtabilir, bu yüzden onu yakın göz hapsine alacağım. Ve yolumda ilerlerken olası zaaflarıma da işaret edeceğim. Çünkü Fransa’dan sanki başka bir ülke, başka bir yurt, başka bir ulusmuş gibi söz etmeye kararlıyım. Elinden geldiğince tarafsız bir “gözlemci” olması gereken tarihçi kendisini bir çeşit kişisel suskunluğa mahkûm etmek zorundadır. Daha önceki çalışmalarımdan dolayı böyle bir çaba benim için belki daha kolay olacaktır. Akdeniz ya da kapitalizm üzerine kitaplarımda Fransa’yı uzaktan, bazen çok uzaktan, ama ötekilerin arasında, ötekilere benzer bir gerçeklik olarak süzdüm. Böylece bana çok yakın olan bu çevreye geç ama apaçık bir zevkle vardım: Tarihçi, gerçekte yalnız kendi ülkesinin tarihiyle rahat ilişkiler içindedir, bu tarihin dönemeçlerini, değişimlerini, özgünlüklerini, zayıflıklarını neredeyse içgüdüsel olarak kavrar. Başka yerde kamp kurduğu zaman, ne kadar derin bilgi sahibi olursa olsun, asla böylesine kozları yoktur.” –Fernand Braudel Fernand Braudel (d. 24 Ağustos 1902, Meuse – ö. 27 Kasım 1985), Fransız tarihçi. Bir köy öğretmeninin oğludur. 1923'te Sorbonne'da tarih bölümünden üniversite diploması aldıktan sonra 1924-1932 yılları arasında Cezayir'de, 1932-1935 yılları arasında da Paris liselerinde öğretmenlik yapmıştır. 1935'te Brezilya'ya giderek Sao Paulo'da Sâo Paulo Üniversitesi’nde ders vermiştir. 1937'de Paris'e dönerek Uygulamalı Yüksek Araştırmalar Okulu'nda öğretim üyesi olmuştur. Nazilerin 1940'ta Fransa'yı işgali sırasında Fransız ordusunda teğmen olan Braudel, Almanlar tarafından yakalanarak Lübeck'te bir esir kampına gönderilmiş ve 1945'e kadar orada kalmıştır. Savaş esiri olarak Almanya’da geçirdiği beş yıl içinde, 1949’da yayımlanacak olan La Mediterranée et le monde mediterranéen à l’époque de Philippe II (İkinci Filip Döneminde Akdeniz ve Akdeniz Dünyası) adlı doktora tezini hiçbir kaynağa başvurmadan yazmıştır. Bu tezle 1947'de Sorbonne Üniversitesi'nce doktora derecesine değer görülmüştür. Tez 1949'da La Mediterranée et le monde mediterranéen à l’époque de Philippe II (Akdeniz ve Akdeniz Dünyası, 1990) adıyla iki cilt olarak yayımlanmıştır. Tamamlanmamış eseri Fransa’nın Kimliği, ölümünden sonra yayımlanmıştır. FRANSA'NIN KİMLİĞİ Fernand Braudel Alfa Kitap, 2024 Çeviri: Levent Başaran 914 s.
- Depresyonun Estetiği ve Politikası
Danimarkalı yazar, edebiyat eleştirmeni ve akademik araştırmacı Mikkel Krause Frantzen'ın, Depresyonun Estetiği ve Politikası – Yerinde Saymak adlı çalışması, Türkçede. Frantzen kitabında, Michel Houellebecq ve David Foster Wallace’ın romanları; Claire Fontaine adıyla işbirliği yapan sanatçı ikilinin enstalasyon ve video çalışmaları ile Lars von Trier’in Melankoli filmi olmak üzere dört kültürel eser üzerinden, günümüz Batı dünyasında depresyonun psikopatolojisini inceliyor. Akıcı ve ilgi çekici bir üslupla kaleme aldığı Depresyonun Estetiği ve Politikası’nda başarılı akademisyen, depresyonun sadece bireysel değil, aynı zamanda kültürel ve felsefi bir sorun olduğunu öne sürüyor. Depresyonun karmaşıklığını, zaman ve toplumla olan ilişkisini de irdeleyen kitap, depresyonun tedavi olasılığına dair önemli soruları gündeme getiriyor. Ayrıntı Yayınları’nın Lacivert Kitaplar serisinden yayımlanan Depresyonun Estetiği ve Politikası – Yerinde Saymak’ı İngilizceden dilimize Elif Kayurtar çevirdi. Zamana ve nasıl olduğumuza dair gündelik sorular, depresyondaki kişinin hoşlanmadığı, hatta kaçındığı sorulardır. Üstelik ne sadece kişiye atfedilebilirler ne de kişinin psikolojisine; derin bir şekilde politiktirler. Depresyonun Estetiği ve Politikası’nda Danimarkalı akademisyen Mikkel Krause Frantzen, dört önemli kültürel eseri analiz ederek depresyonun yalnızca bireysel bir psikopatoloji değil, aynı zamanda kültürel ve felsefi bir sorun olduğunu savunuyor. Frantzen, Michel Houellebecq ve David Foster Wallace’ın eserlerini, Claire Fontaine’in enstalasyon sanatını ve Lars von Trier’in Melankoli filmini depresyonun zamansallık sorunuyla bağlantılı olduğu görüşü ışığında incelerken, Batı toplumundaki gelecek kaybı ve sıkışmışlık hissine dikkat çekiyor. Bu sanat eserlerinde, depresyonun biçim ve içerik açısından nasıl tasvir edildiğini ayrıntılı, zengin ve özgün okumalarla analiz ediyor. Ayrıca bu eserleri, ilgili sanatçıların eserlerinin daha geniş perspektifine yerleştirerek kendi okumalarını diğer yorumcularınkilerle karşılaştırıyor ve bunları Kierkegaard, Levinas, Husserl, Heidegger gibi farklı filozoflara ve yazarlara atıfta bulunarak destekliyor. Depresyonun Estetiği ve Politikası, depresyonun karmaşıklığını, zaman ve toplumla olan ilişkisini irdeleyen, incelikli ve düşündürücü bir kitap. Hem bireysel hem de toplumsal düzeyde depresyonun tedavi olasılığına dair önemli soruları gündeme getiriyor. Mikkel Krause Frantzen, yazar, edebiyat eleştirmeni ve akademik araştırmacıdır. Kopenhag Üniversitesi’nde doktora yapmış olan Frantzen, halenKU, HUM, Uygulamalı Ekolojik Düşünce Merkezi’nde (CApE) doktora sonrası çalışmalarını yürütmekte ve yardımcı direktör olarak görev yapmaktadır. Danimarka gazetesi Politiken bünyesinde saygın bir edebiyat eleştirmenidir. Frantzen dört kitap yazmış ve önemli yazarların eserlerini Danca’ya çevirmiştir. Araştırma alanları depresyon ve akıl hastalığının kültürel temsilleri, finans ve kurgunun kesişimi ile çağdaş toplumun estetiği ve ekolojisini kapsamaktadır. Çalışmaları, ruh sağlığı krizi, finansal/ekonomik kriz ve ekolojik kriz de dahil olmak üzere çoklu krizler karşısında edebiyat, kültür ve estetiğin rolünü incelemektedir. DEPRESYONUN ESTETİĞİ ve POLİTİKASI Mikkel Krause Frantzen Ayrıntı Yayınları, 2024 Çeviri: Elif Kayurtar 224 s.
- Mahir Ünsal Eriş Doğan Kitap’ta!
Edebiyatımızın önemli kalemlerinden Mahir Ünsal Eriş tüm kitaplarıyla DOĞAN KİTAP’ta! Sevilen yazarın beklenen yeni romanı da Doğan Kitap etiketiyle önümüzdeki aylarda raflarda olacak. Mahir Ünsal Eriş, ikinci öykü kitabı Olduğu Kadar Güzeldik’le 2014 Sait Faik Hikâye Armağanı’na değer görülmüş ve kuşağının en özgün, en sevilen yazarları arasına adını yazdırmıştı. Küçük insanların büyük duygularını anlatışıyla, samimiyeti ve sonsuz duyarlılığıyla geniş bir hayran kitlesi yaratmıştı. 2016 yılında Benim Adım Feridun kitabı Çağan Irmak tarafından sinemaya uyarlanmıştı. Edebiyatımıza kazandırdığı çevirileriyle de adından söz ettiren Mahir Ünsal Eriş’in ilk çocuk kitabı da Doğan Çocuk Yayınları’ndan çıkacak. Yazar Hakkında MAHİR ÜNSAL ERİŞ, 1980’de Çanakkale’de doğdu. Arkeoloji ve tarih okudu. Hayatını çeviriler yaparak ve yazarak sürdürüyor. Kitapları: Bangır Bangır Ferdi Çalıyor Evde... (2012), Olduğu Kadar Güzeldik (2013) (60. Sait Faik Hikâye Armağanı), Dünya Bu Kadar (2015), Benim Adım Feridun (2016), Öbürküler (2017), Kara Yarısı (2019), Sarıyaz (2019), Diğerleri (2020), Gaip (2022), Babil Kulesi Kitabı (2023), Acaip (2023).
- Kavaklar ve Kökler Kadar
Seda Nida Demir, Kavaklar ve Kökler Kadar adlı romanında, yeniden doğuşu simgeleyen kavaklar gibi bir kadının hayata köklenişini, sosyolojik bağların yansımalarını ve insana baktığı pencereyi bizlere aktarıyor. Asil ve mağrur bir kadın gibiydi kavaklar. Uzun boyunlarını, güçlü, zarif gövdelerini hiç eğmeden daima dimdik dururlardı. Ayrıca kökleri de diğer ağaçların kökleri gibi toprağın en diplerinde değil, daha yüzeye yakın olurdu. Her an göçecek de özgürlüğünü toprağa kaptırmayacak gibi... Dünyaya meydan okuyan, yalnızlığıyla kalabalıklaşan, mutluluğun yegâne şartını beyaz atlı prenslere bağlamayan, bir ağaç fidanından ormana evrilen Suzan’ın, dünyaya kök salış hikâyesini anlatıyor Kavaklar ve Kökler Kadar. Toplum baskısıyla beraber sandıklara kapatılan hevesli yaşanamamışlıklar, sayfalarca birikmiş karakalem resimler, milenyumu umutla bekleyen 90’ların sonunda bir İstanbul, köksüzlüğe rağmen filizlenen bir ağaç olma arzusu… Seda Nida Demir, Kavaklar ve Kökler Kadar adlı romanında, yeniden doğuşu simgeleyen kavaklar gibi bir kadının hayata köklenişini, sosyolojik bağların yansımalarını ve insana baktığı pencereyi bizlere aktarıyor. Kavaklar ve Kökler Kadar, sadece bir roman değil, aynı zamanda bir ruh haritası. Okuru, Suzan’ın yaşadığı kendine ait olan o efsunlu dünyaya, aldığı radikal kararlarla birlikte şekillenen yolculuğuna davet ediyor. KAVAKLAR VE KÖKLER KADAR Seda Nida Demir Metinlerarası Kitap, 2024 Tür: Roman 112 s.
- Yük Edebiyat Dergisi’nin 17. sayısı çıktı
E-dergi Yük Edebiyat'ın Temmuz-Ağustos 2024 tarihli 17. sayısında öykü, şiir, makale, deneme, çeviri, söyleşi ve senaryolarıyla okuruyla buluşmaya hazır. 17. sayıda, (alfabetik sırayla) Adnan Semih Dumlupınar, Armağan Can, Ayfer Şahin, Bener Bulduklu, Emrah Kurul, Esra Özkaya, Figen Savi, Halil Yörükoğlu, Huban Seda Aras, Hüseyin Kılıç, Kâmil Erdem, Kemal Şakir Çınar, Menekşe Yılmaz, Muzaffer Çeliktenyıldız, Nilda Paşaoğlu, Ömer Kaya, Rabia Uğurlu Doğan, Uğur Demircan ve Zeynep Öztekin Yıldırım adlı şair ve yazarlar katkıda bulunuyor. Okurlar tarafından dikkatle takip edilen; Ömer Kaya'dan "Yük'lem", Figen Savi, Huban Seda Aras ve Rabia Uğurlu Doğan'dan "Yük'lü Sorular", Emrah Kurul'dan "Terazinin Kantarı" ve Halil Yörükoğlu'ndan "Amerika Günlükleri" köşelerinin yanısıra Kilim'den sonra yine tefrika olarak yayımlanacak olan, Zeynep Öztekin Yıldırım çevirisi, Angel Ganivet'in eseri Güzeller Güzeli Granada (Granada la Bella)'nın ilk iki bölümü ile Hüseyin Kılıç'ın 100 öykü cümlesinden oluşacak "Yüz Görümlük" serisinin ilk 10'u derginin 17. sayısında okunabilir. Dergiyi yukedebiyat.com adresinden indirebilirsiniz.















