top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Mavi Yeşil Dergisi'nin 148. sayısında "Zaniyeler Dosyası" var

    İki aylık edebiyat dergisi Mavi Yeşil, yirmi beşinci yılının ikinci yarısına başladı. Temmuz-Ağustos 2024 tarihli 148. sayısıyla okurlarının karşısına çıkan Mavi Yeşil, zengin bir içerikle edebiyat ortamındaki yerini aldı. Veysel Çolak, Fatma Aras, Durukan Şirin, Mehmet Rayman, Ozan Çaylak ve Güray Özçelik, bu sayının şairleri. 148. sayıda Ali Fuat Bilkan, Arzu Alkan Ateş ve Bahtiyar Ermiş de öyküleriyle yer aldılar. Ahmet Günbaş ve Deniz Doğan, kısa birer yazılarıyla yer aldılar dergide. Halil İbrahim Aydın ilk kez bir yazısıyla dergide. Mehmet Nur Karakeçi, edebiyatımızda psikolojik roman olarak bilinen ‘Dokuzuncu Hariciye Koğuşu’ üzerinden kitaplara yöneldi. Düşünce dünyamızın yakından tanıdığı Betül Çotuksöken hoca, derginin açılış yazısıyla her birimizi felsefenin uzun yolculuğuna çıkarıyor. Bu sayımızda mütevazı bir dosyamız var. Cumhuriyet akranı ‘Zaniyeler’ (Selahattin Enis) romanı için bir dosya hazırladık. Cana Sevinç, Elif Baş, Erol Köroğlu, İlker İşler, Mehmet Tekin, Nagihan Korkutata ve Nurullah Ulutaş, yazılarıyla dosyayı zenginleştirdiler. İyi okumalar… İletişim: maviyesildergisi@gmail.com Mavi Yeşil 147. Sayı İçindekiler: Karanlıklar / Veysel Çolak - 3 Geçmişten Günümüze Felsefenin Gücü / Betül Çotuksöken - 4 Yüz Yıllık Roman / Zaniyeler - 7 Dokuzuncu Hariciye Koğuşu’nda Bir Çağrışım Olarak Kitaplar / Mehmet Nur Karakeçi - 11 “Aramızda Kalmasın” Derken!.. / Ahmet Günbaş - 16 Yalnızlık Burcu / Deniz Doğan - 18 Kal-kış için / Fatma Aras - 19 İnsan, Evren, Varlık: “Özde Ben Bir İnsan Olmaya Geldim” / Halil İbrahim Aydın - 20 Gölge / Ali Fuat Bilkan - 22 İnce Büküm / Mehmet Rayman - 24 Amber Ağacı / Arzu Alkan Ateş - 25 Bir Riya İçinde Yeniden / Güray Özçelik - 28 Müsvedde / Bahtiyar Ermiş - 29 Uyku / Ozan Çaylak - 30 Uyuşturucu Deneyleri / Durukan Şirin - 31

  • The Guardian Türkiye’yi en güzel anlatan beş kitabı seçti

    "Türkler hikaye anlatmayı seven bir millettir; çay evlerinde uzun sohbetlerde, şarkılarda ve destanlarda ve evet, basılı olarak da. Ülke yüzüncü yılını geride bırakırken, işte ülkenin ilk 100 yılını anlamak için en iyi beş kitap." Portrait of a Turkish Family - Irfan Olga, Eland Publishing Ltd, 2002 (Bir Türk Ailesinin Öyküsü - İrfan Orga) Çocukluğunu hatırlayan Orga, Birinci Dünya Savaşı'nın başladığını tüm İstanbul'a duyuran savaş tamtamlarını ilk duyduğunda gümüş bir tabakta buz üzerinde kavun yediğini hatırlıyor. Onu ve Türkiye'deki yaşayan herkesi yaklaşık on yıllık bir şiddet dönemi izleyecektir. Orga, zengin Osmanlı ailesinin yoksulluğa ve aşağılanmaya sürüklenişini anlatırken, bu anı kitabı Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş yıllarını ve bu yılları yaşayanların acılarını yansıtıyor. The Time Regulation Institute - Ahmet Hamdi Tanpinar, Penguin Books, 2014 (Saatleri Ayarlama Enstitüsü - Ahmet Hamdi Tanpınar) Tanpınar'ın erken Cumhuriyet dönemi İstanbul'unda geçen romanı, erken dönem Türkiye siyasetine, yani hem özgürleştirici hem de zorlayıcı reformlarla ulusu modernleştirme projesine dair çığır açan bir hicivdir. Kitaba adını veren kurgusal enstitü, tüm vatandaşlarının ve onların saatlerinin doğru zamanda tutulmasını sağlamaya çalışır. Zaman zaman şakacı ve absürt olan Tanpınar'ın düzyazısının altında şehre karşı derin bir sevgi yatıyor. "Akşam bir kurdele gibi açılıyordu" diye yazıyor, İstanbul'un gün batımını anlatırken, "renkleri şarap karasından altın rengine kadar uzanıyordu." The Poems of Nazim Hikmet, Persea Books, 2002 Türkçeden çeviri: Randy Blasing ve Mutlu Konuk (Nazım Hikmet'in Şiirleri, Nazım Hikmet) Türkiye'nin en sevilen ve en havalı şairi olan Nazım Hikmet, Türkiye'de hapsedilmiş ve Moskova'ya sürgün edilmiş bir komünistti ve eserleri doğduğu ülkede yıllarca resmi olarak yasaklanmıştı. Şiirleri insani boyutuyla, gündelik insanların gündelik Türkçe ile anlatılan (ve burada zekice çevrilen) hikayeleriyle bilinir. Kendisi politik bir figür olmasına rağmen, her şeyden önce gerçek bir romantikti. Dear Shameless Death - Latife Tekin, Marion Boyars Publishers, 2001 (Sevgili Arsız Ölüm - Latife Tekin) Belki de Türkiye'nin ikinci yarım yüzyılındaki belirleyici değişim tek bir gerçekle özetlenebilir: 1950'de İstanbul'un nüfusu bir milyon civarındaydı; bugün ise 16 milyon. Tekin'in Dirmit adlı genç bir kızı ve ailesini merkeze alan romanı, köyden kente gelen milyonların sesini duyuran ilk eserlerden biridir. Büyülü gerçekçi bir üsluba sahip olan kitap, onların beraberlerinde getirdiklerine de bir saygı duruşu niteliğinde. Tekin, meleklerin ve cinlerin dünyasını, en az Dirmit ve ailesi kadar "gerçek" bir şekilde ele alıyor. I Will Never See the World Again - Ahmet Altan, Granta Books, 2019 Türkiye'de başarısız darbe girişiminin ardından yaşanan tasfiyelerin kurbanları arasında Ahmet Altan da vardı. Yazar 2016 yılında, kardeşi ve on binlerce kişiyle birlikte tutuklanarak cezaevine gönderildi. Yine de Altan yazmaya devam etti. Ve böylece, yedi ay boyunca avukatlarına el yazısıyla notlar göndererek, Türkiye'nin en büyük ve en kötü şöhretli hapishanesi olan Silivri'de geçirdiği zamanın anılarını yavaş yavaş bir araya getirdi. Bir romancının titizliğiyle yazılan bu kitap, Türklerin hikayelerin gücüne olan sonsuz inancının bir kanıtı. "Bütün yazarlar gibi benim de sihrim var," diye yazıyor Altan. "Duvarlarınızdan kolaylıkla geçebilirim".

  • Milliyet Sanat, Temmuz 2024 sayısına yapay zekayı taşıdı

    Milliyet Sanat, yeni sayısının kapağını ve içeriğinde geniş bir bölümü yapay zekâya ayırıyor. "Sanat için mi, yapay zekâ için mi?" sorusunun sorulduğu dergide, 31. İstanbul Caz Festivali, Olafur Eliasson’un İstanbul Modern’deki ilk kişisel sergisi ve bu yaz görülmesi gereken 10 Antik Tiyatro gibi konulara da yer veriliyor. Türkiye’nin ve dünyanın kültür sanat gündemine ışık tutan Milliyet Sanat’ın Temmuz 2024 sayısı, sanat dünyasındaki en güncel gelişmeler, röportajlar ve özel dosyalarla okurlarını bekliyor. Milliyet Sanat, yeni sayısının kapağını ve içeriğinde geniş bir bölümü yapay zekâya ayırıyor. "Sanat için mi, yapay zekâ için mi?" sorusunun sorulduğu dergide, 31. İstanbul Caz Festivali, Olafur Eliasson’un İstanbul Modern’deki ilk kişisel sergisi ve bu yaz görülmesi gereken 10 Antik Tiyatro gibi konulara da yer veriliyor. Milliyet Sanat Temmuz 2024 sayısı okurlarını, 16 Temmuz Yapay Zekâyı Takdir Günü vesilesiyle yapay zekânın sanat dünyasındaki yankılarına bakmaya davet ediyor. Dosyada "Yapay zekâ, sanatçı mı araç mı?", "Bir albüm kapağı sevdim, artık yoktu!", "Müziğin sonu mu yoksa kurtarıcısı mı?" ve "Yapay zekâ, sadece ‘yeni müzikçilerin’ rakibi olabilir!" başlıklı yazılar yer alıyor. Ayrıca, Payidar Şeyma Alışır ile yapay zekâ, dijital sanat ve moda üzerine yapılan özel röportaj da dikkat çekiyor. MÜZİK Yeni sayının müzik sayfalarında bu yıl 3-18 Temmuz tarihlerinde gerçekleşecek İstanbul Caz Festivali’nin Defne Akman’ın hazırladığı kapsamlı haberi öne çıkıyor. Eda Solmaz alternatif dünyanın güçlü seslerini; Naim Dilmener ise “Müzikal Günce” köşesinde müzik gündemini ele alırken Eray Aytimur caz müziğe odaklanan köşesi “Bırak Dağınık Kalsın”da yepyeni temalar, yepyeni sesler, yepyeni yaklaşımları odağına alıyor. SAHNE SANATLARI Sahne sanatları sayfalarında Emrah Kolukusa’nın, denizin, kumun, güneşin tadını çıkarırken sanattan uzak kalmak istemeyenler için derlediği 10 Antik Tiyatro önerisi okuyucuları bekliyor. Onur Şimşek, Başak Kıvılcım Ertanoğlu ve Ümit Erlim’in uyarladığı “Treplev”i kaleme alırken, Çağla Canbaz ise çeyrek asırlık gelenek Devekuşu Kabare Müzesi’nde yazısıyla tiyatro severleri gezintiye çıkarıyor. AYIN SÖYLEŞİSİ Milliyet Sanat’ın Temmuz 2024 sayısında Ayın Söyleşisi için Asu Maro, Esra Dermancıoğlu ve yeni dizi partneri, yapay zekâ Mekhalik ile bir araya geliyor. EDEBİYAT Modası geçmeyen tek şeyin kitap olduğunun anlatıldığı edebiyat sayfalarında, İsmail Güzelsoy ile “Rölanti Çıkmazı” romanı ve Joni Murphy’nin “Konuşan Hayvanlar” romanı üzerine röportajlar yer alıyor. Suzan Somalı Sönmez, Semiha Berksoy’un hayatını anlatan “Ateş Kuşu - Semiha Berksoy” kitabına imza atan Dikmen Gürün ile konuşurken, Hülya Avtan’ın “Sayfayı Çevir” köşesi ise edebiyatseverlere geniş bir öneri seçkisi sunuyor. SİNEMA Sinema sayfaları, bu ay gösterime giren ve Scarlett Johansson ile Channing Tatum’u bir araya getiren “Fly Me to the Moon/Beni Ay’a Uçur” filmi vesilesiyle, romantik komedilerde yaşanan düşüşün sebeplerini ve aşk hikâyelerinin sonunun gelip gelmediğini değerlendiriyor. Ayrıca, yeni filmi “Kinds of Kindness/Merhamet Hikâyeleri” ile perdeye gelmeye hazırlanan Yorgos Lanthimos’un Yunan Tuhaf Dalgası’ndan Oscar adaylığına uzanan sinema yolculuğu; 77. Cannes Film Festivali’nden geriye kalanlar ve Akdeniz’in küçük adası Malta’nın nasıl büyük prodüksiyonların platosu olduğuna da yer veriliyor. Kariyerinin zirvesini gördüğü karakteri “Deadpool & Wolverine” ile bu ay geri dönen Ryan Reynolds’un kariyerine de bakış atan sayfalarda Atilla Dorsay da “Sinemanın Hazineleri” köşesinde Marlon Brando ve Jean Simmons’ın başrollerini paylaştıkları “Désirée/Napolyon’un Sevgilisi” filmini anlatıyor. PLASTİK SANATLAR Temmuz 2024 sayısı, Prof. Hüsamettin Koçan’ın kurduğu Baksı Müzesi’nin sanatçı ve akademisyenleri Çoruh Nehri’nde buluşturması ve “Gel Zaman Git Zaman” sergisi üzerine Evrim Altuğ imzalı kapsamlı bir incelemeye yer verirken Olafur Eliasson’un “Senin Beklenmedik Karşılaşman” adlı Türkiye’deki ilk kişisel sergisi ve Şakir Gökçebağ’ın, küratörlüğünü Emre Baykal’ın üstlendiği “Göründüğü Gibi” isimli sergisi üzerine yazılar da okurların karşısına çıkıyor. Ayşegül Sönmez, “Sanatatak” köşesinde İstanbul Modern’de açılan Olafur Eliasson sergisinden ilhamla hazırladığı testte okurlara “Aktivist misiniz yoksa çevreci mi?” sorusunu soruyor. Türkiye İş Bankası Resim ve Heykel Müzesi’nde, kurucu küratör Prof. Dr. Gül İrepoğlu imzasıyla düzenlenen süreli sergi “İstanbul’un Resmi” ve dünyanın en ünlü sanat fuarı Art Basel’in 2024 edisyonu da dergide yer buluyor. PODCAST Milliyet Sanat’ın Temmuz 2024 sayısı, Arlin Çiçekçi ve Fatih Gezer’in, dinleyenleri kelimelerin elinden tutan ve yepyeni bir araçla kulağımıza üfleyen “Kelimesi Kelimesine” adlı podcast serisini anlattıkları röportajla sona eriyor.

  • Şehir Bir Kültür ve Siyaset Alanı

    Notos’un Temmuz-Eylül, 101. sayısı çıktı. • Ferenc Karinthy: “İnsan yazarken aslında hep başyapıtını yazıyor.” • Annie Dillard: Dünyada Bir Yazar • Fadime Uslu: Öyküde Resimsel Görüntü Yaratmak 2 Notos Temmuz-Eylül, 101. sayısında Bir Kültür ve Siyaset Alanı olarak Şehir’e yöneliyor. Şehir gitgide çürüyen bir varlık. Yaşayan, organik, sürekli değişen, bu ülkede ileriye doğru değil, çukurun dibine indikçe inen bir varlık. Artık ne kimliği kaldı ne kültürü. Ve biz hepimiz onun içindeyiz. Elinizde tuttuğunuz bu dergi de şehir kültürünün parçası. Onun temsil ettiği ileri, nitelikli kültür artık şehirlerin çeperlerine sürüldü. Bu gidişin geriye döndürülmesi elbette mümkün. Bunun için yoğun, kararlı, hem düşünsel düzeyde hem alanda mücadele etmek gerekiyor. Bu can yakıcı sorunu dile getirmek için hazırlanan Notos’un Şehir dosyasında Şefik Karakoç, Bekir Ağırdır, Manuel Castells, China Miéville, Levent Soysal ve Semih Gümüş’ün yazıları; Vuslat Çamkerten ile Virginia Elena Patrone’nin desenleri yer alıyor. Notos’un bu sayısının söyleşisi Türkçede Epepe kitabıyla tanınan Macar yazar Ferenc Karinthy ile. Aganta bölümünde günümüz edebiyat dünyasına ve güncel kitaplara dair yazılarıyla Pınarnaz Eren, Aslı İdil Kaynar, Fulya Kılınçarslan, Esin Akşar, Fatih Balkış, Özge Kılıçoğlu ve Alper Güngör yer alıyor. Bir Yazarın Seçtikleri bölümünde Özcan Alper okunmasını zorunlu gördüğü kitapları, Cihan Çakan ise en çok etkilendiği yazarı nedenleriyle birlikte Notos’a anlatıyor. Dilek Yılmaz ve Murat Uzunkaya kısa sorulara kısa yanıtlarla kendi yazarlık serüvenlerini ve yayımlanan son kitaplarını anlatıyor. Foto-Yazı bölümünde Peter Henry Emerson’ın fotoğrafını Burcu Aktaş kısa bir anlatıyla yorumluyor. Kitaplık bölümünde Kemal Gündüzalp Ayfer Tunç’un Kuru Kız adlı romanını, Banu Yıldıran Genç Derya Sönmez’in Öteki Hayvanlar, Şenay Eroğlu Aksoy Cabir Özyıldız’ın Eski Zaman Türküsü, Serkan Parlak Özlem Çadırcı’nın Lüfer Mevsimi adlı öykü kitaplarını inceliyor. Notos’un bu sayısında öyküleriyle yer alan yazarlar: Donald Barthelme, Onur Akyıl, Erkut Özal, Emel Kaya, Lüsan Bıçakçı, Zeynep Parlar, Dilek Şimşek, Cem Çabuk, Yelina Tayfur.

  • KulturaLitera Kitap Kulübü gatherinlife ile Temmuz buluşması

    KulturaLitera Kitap Kulübü Temmuz buluşması, gatherinlife platformu üzerinden gerçekleşecek. 18 Temmuz’daki buluşmanın kitabı Paul Auster'ın New York Üçlemesi. "KulturaLitera Kitap Kulübümüzün yeni kitabı, Çağdaş Amerikan edebiyatının önemli isimlerinden Paul Auster'ın New York Üçlemesi. Bu buluşmamızda, mayıs ayında kaybettiğimiz yazarı anmak istedik. Can Yayınları kült olan üçlemenin Cam Kent, Hayaletler ve Kilitli Oda isimli romanlarını İlknur Özdemir'in çevirisiyle yayınlıyor. Paul Auster hayranlarını, postmodern ve polisiye roman severleri buluşmamıza bekliyoruz. Not: Haziran ayında planladığımız buluşmamızı sağlık problemleri nedeniyle maalesef 18 Temmuz'a ertelemek zorunda kaldık. Katılımcılarımızdan özür dileriz. 18 Temmuz'da görüşmek dileğiyle." Buluşma 18 Temmuz’da TR saati ile 19.30’da gerçekleşecek. Katılımcı sayısının 50 kişi ile sınırlı olduğu KulturaLitera Kitap Kulübü buluşmasına https://gatherin.life/place/oylumsule-ile linkinden kayıt yaptırabilirsiniz.

  • Öykü: Kayıp Peri

    "Daphne gibi şanslı değildi genç kız oysa. Kaçarken avcının elinden dönüşemedi bir defne ağacına. Ya da dönüştüremedi o hain avcıyı, Medusa gibi, taşa." İrem Gül Okşar “Henüz buraların adı Didymeion diye anıldığı zamanlarda, insanı korkutacak derecede sıcak bir yaz gününde, bugün artık varolmayan ve dahi kimsenin bilmediği o defne koruluğunda oldu ne olduysa. Bir genç kız yok oldu o korulukta.” Kendisini dinleyenlerin şaşkınlığını arttırıp, daha ilk kelimeleriyle ilgilerini çeken öykü anlatıcısı yüzlerde gördüğü merak ifadesinden güç aldı devam etmek için öyküsünü anlatmaya. İlçe belediyesi tarafından düzenlenen lavanta festivalinde buluşan bu insanlar, belediyenin, özellikle kadın çalışanları tarafından dönüm dönüm emek emek ekilmiş lavanta tarlalarını, insanı mest eden mor çiçekler arasında ve büyülü kokular eşliğinde dolaşıp, ellerinde lavanta buketleriyle fotoğraflarını da çektirdikten sonra festival için hazırlanan etkinlik çadırlarının önünde buluyorlardı kendilerini. Bir çadırda lavanta yağı, sabunu satılırken, diğer bir çadırda lavanta tohumunun nasıl alındığı, nasıl ekildiğiyle ilgili mini konferanslar veriliyor; başka bir çadırda lavanta şerbeti tarifi veriliyor, yapılan şerbetler bardak bardak ikram ediliyor, diğer bir çadırda halk eğitim öğrencisi kadınların el emekleriyle yaptığı lavantalı kekler, kurabiyeler hatta reçeller satışa sunuluyordu. İşte böyle çadırlardan birinde de hâli hazırda burada yaşayan ya da buraları gezip görmeye gelen her kim varsa bilsin öğrensin diye, bu antik ilçenin öyküleri anlatılıyordu. Dört tarafı açık, beyaz çadır lavanta tarlalarından birinin önüne yerleştirilmiş, öykü anlatıcısı genç kadın önceden kendisi için hazırlanmış beyaz ferforje banka, mor minderin üstüne oturmuştu. Üzerindeki mor kuşaklı uzun beyaz şifon elbisesiyle ve başındaki lavanta tacıyla bulunduğu ortama iyice kamufle olmuş, antik çağlardan fırlayıp gelen sahte bir su perisini andırıyordu. Arka sağ çaprazına oturmuş diğer bir genç kadın, çaldığı arpla öykü anlatıcısına melodileriyle eşlik ediyor; öykünün heyecanlı yerlerinde hızlanıp sakin yerlerinde yavaşlayarak anlatılan – çoğu mitolojik -  hikayelerin akışına ayak uydurmaya çalışıyordu. Öykü anlatıcısı, kâh oturup kâh kalkarak tüm mimik ve jestleriyle bütün bedenini kullanarak en güzel ses tonuyla öyle teatral anlatıyordu ki bölgenin hikayelerini... Batmakta olan güneşin gökyüzünde bıraktığı tatlı pembelik lavantaların moruna karışıyor; Lodos, baygın lavanta kokusunu burunlardan içeri tüm hücrelere taşıyor; insanlar böyle bir ortamda gerçekle düşü birbirine karıştıracak kadar  kendilerinden geçiyordu. Hatta çadırın sağında solunda bulunan belediyenin amblemi arada bir gözlere çarpmasa, öykü anlatıcısının karşısında, küçük tahta taburelerde oturan bu insanlar bulundukları gerçek zamanı unutup kendilerini antik bir amfitiyatroda oturmuş, tarihin ilk performanslarından birini seyrettiklerini sanıyor olabilirlerdi. Bu duyguların gayet farkında olan profesyonel öykü anlatıcısı ilgiyle kendisini dinleyen insanlara, aslında önceden ezberlenmiş bir metni sanki o anda içinden gelmişçesine duygularla ve tılsımlı sesiyle anlatmaya devam ediyordu kaldığı yerden: “Evet, evet bir genç kız diyorum. Bugün var olmayan o defne koruluğunun serinliğinde kuş cıvıltıları ve çiçek kokularının arasından uçan kelebeklerin peşinde koşan; toprak ananın bahşettiği tüm güzellikleri iliklerinde hissedip tüm benliğini doğaya adayıp, ona şükranlarını sunan o genç kız Daphneydi. Asırlar asırlar önceydi. Güzeller güzeli bir su perisiydi Daphne, vaktini bu korulukta geçiren. Güzelliğine hayran çok erkek vardı peşinde ama hiç birinde değildi gönlü. Adamıştı tüm benliğini bu doğaya çünkü. Fakat bir gün öyle birinin dikkatini çekmişti ki Daphne, sıradan bir erkek değil, bilgelik tanrısı Apollondu sözde. Peşinden ne kadar koşsa Apollon nafile. Aşkını reddetmişti Daphne. Tüm tanrısal gücüyle peşine düşüp Daphne'nin yakalamak, sarmak, sarılmak istedi o korulukta Daphne istemediği halde, zorla. Güzeller güzeli su perisi koştu koşabildiği kadar hızlı adımlarla, peşinde Apollon ramak kalmışken yakalamasına. Dokunmasındansa kendisine istemediği o çirkin eller, yok olmayı diledi Daphne haykırarak, ya da dönüşmeyi bir defneye. Birden ayakları çaķıldı toprağa, kök saldı. Kolları, saçları yapraklı dallara dönüştü. Bedeniyse sert odun kabuğa… Çok sevdiği defne koruluğunda defne ağaçlarından biriydi artık her daim yeşil, mis kokulu ve çiçekli. Apollonunsa eli boş kaldı. Tam yakalayacakken Daphneyi, sert kabukla karşılaştı. Sonunda Apollon'un ağacı oldu defne. Taç yaptı yapraklarından kendisine. Bir zaman sonra komşumuz Miletos halkı bir tapınak yapmak istedi Apollon'a işte tam da bu defne koruluğunun yanı başına. O zamanlar yaşayan kimsenin olmadığı ve Miletosluların Didyma diye andığı o bölgede yapımına başlandı görkemli tapınağın. Aslanlı kutsal yoldan yürüyerek dört günde gelseler de Miletoslu komşularımız ibadet için, tapınak zamanla bilici kadın matrislerin ve rahiplerin bulunduğu kehanet merkezine dönüştü. Geleceği öğrenmek için gelen krallar varlarını yoklarını döktü, kendilerine sadece duymak istediklerini söyleyen bu kahinlere. Efsaneye göre, Apollon çoban Brankos’a verdiyse de tapınağı yapma görevini, aslında Miletli Daphnis ve Hermegones bilinen mimarlarıdır tapınağın bu hiç bitirilemeyen. Yapımına başlayınca bu devasa yapının önce bir Medusa başı koyulmuş korusun diye tapınağı tüm kötülüklerden. Çünkü Medusa’ydı lanetiyle bilinen. Taş olurdu gözlerine bakabilen. Aslında o da güzeller güzeli bir genç kız olarak başlamıştı hayata. Poseidon tarafından istemediği bir ilişkiye zorlanınca şanslı değildi Daphne gibi ne yazık. Dönüşemedi bir defne ağacına. Onu Poseidon’dan kıskanan Athena dönüştürdü saçının her bir telini zehirli bir yılana. Güzeller güzeli Medusa çirkin bir gorgon olarak devam etti hayatına ta ki Persepon ayırana kadar gövdesinden yılan başını hançerle. İki damla kanı düştü yere. Artık bakılabilir miydi gözlerine? Hâlâ lanet devam ediyor mu? Taşa dönüşüyor mu bakan, gözlerinin içine? Bir genç kız daha böyle yok oldu antik evrende. İstemediği ilişkinin bedelini ödedi yılan saçları ve lanetli gözleriyle. Sakın efsane deyip geçmeyin bu anlattıklarıma. Her çağda yapar sapkınlar bu kötülüğü kadınlara. Şimdi yaşadığımız bu topraklardan selam olsun Miletoslu komşularımıza! Sapkınlara değil ama aydınlara... Matematik bilgini Tales’e, astronomi buluşlarıyla bilinen Anaximondros'a, ünlü tarihçi Dionysios’a, Sokratesin hocası Arkhelaos'a, ünlü mimar Daphnis'e, atomun ilk tanımını yapan Leukippos'a, İlk şehir planlayıcısı Hippodamos'a, coğrafyacı Hekataios ve Aneximenes'e ve Ayasofyanın mimarlarından komşum İsidoras'a… Selam olsun bu toprakların alimlerine, bilicilerine değil de bilginlerine!” Coşkuyla sonlandırınca öyküsünü, uzunca bir süre saygıyla eğildi dinleyenlerin alkışları arasında. Reverans bitip başını yerden kaldırdığında herkes bir anda ayrılmış, dağınık tahta tabureler kalmıştı karşısında. Bu seansı da atlatmanın rahatlığıyla, bir yorgunluk sigarası yaktı. Bir belediye çalışanı hızlıca çayını getirdi karton bardakta. Sabahtan beri kaç seanstır anlatmaktan yorulmuş, boğazı kurumuş bir şekilde lavanta tarlasına karşı bir nefes sigarasından çekiyor, bir yudum çayından içiyordu çadırın arka köşesinde bir tahta taburenin üzerinde. Kostümüyle hâlâ antik bir havası olsa da elindeki çay - sigara insanı hayal kırıklığına uğratan bir tezat oluşturuyordu. Çadırın girişine arkasını dönmüş, lavanta tarlasına doğru oturmuşken bir ayak sesi duydu. Önce kendi ekibinden birileri sandı sonra titrek bir “afedersiniz" ile irkildi. Bu tanımadık ses nihayet yerinden kaldırdı öykü anlatıcısını: “Buyurun?” Karşısında gördüğü genç bir kızdı, henüz onsekizinden bile küçük. Üzerindeki uçuk pembe pilili elbisesi, dalga dalga uzun siyah saçları, başındaki çiçek tacı ve elindeki - girişte ziyaretçilere dağıtılan lavanta buketiyle öylesine saf, öylesine masum, öylesine duru ve öylesine güzel görünüyordu ki… Öykü anlatıcısı, hem yorgunluğunun hem de biraz önce kendi anlattığı hikâyelerin etkisiyle, defne koruluğunda çıkıp gelmiş Daphne ya da yılan saçlı çirkin bir gorgona dönüşmeden önceki güzeller güzeli Medusa’ymış gibi algıladı bu genç kızı. “Ben… Biraz önce anlattığınız öyküleri dinledim ben de.” Öykü anlatıcısı, biraz alaycı: “Öyle mi? Ne güzel!” gülümsemesi kondurdu yüzüne ama bir şey demedi. “Benim adım Yağmur. Burada doğdum ben. Burada yaşıyorum. Bunca yıl hep kulağıma çalındı bu hikâyeler ama hiç sizin kadar güzel anlatanını görmemiştim.” Bu iltifat karşısında gururu okşansa da hiç bozuntuya vermeden, hatta biraz başından savar gibi cevap verdi öykü anlatıcısı: “İşim bu!” Genç kız gülümsedi ve samimiyetle: “Ne güzel,” dedi. “İşini iyi yapan insanları çok severim.” Ve devam etti: “Biliyor musunuz? Eğer fazla hayalperest olduğumu düşünmezseniz size bir şey söyleyeceğim.” Bu sefer de genç kızın halini fazla çocuksu bulan öykü anlatıcısı şevkatli bir ses tonuyla: “Efendim!” dedi gülümseyerek. “Ne söyleyeceksin?” “Ben..? Benim de bir öyküm olsun isterdim, böyle dilden dile anlatılan. Siz öyküleri anlatırken ben Daphne olduğumu hayal ettim. Ya da baktığımı taşa çevirsem tıpkı Medusa gibi dedim.” Öykü anlatıcısı bu çocukça istek karşısında yine gülümsedi ve hevesini kırmadan karşısındakinin: “Neden olmasın, daha çok yolun kocaman bir ömrün var. Sen de kendi öykünü yazarsın. Ama onlarınkine benzemesin sonu. Yüzün gibi güzel olsun, çocuk kalbin kadar saf ve temiz.” Gülümsediler birbirlerine bu dilek karşısında. Sonra genç kız: “Vaktinizi aldım epey. Sadece teşekkür etmek istemiştim oysa.” Genç kız istemsizce sağına soluna bakındıktan sonra, apar topar elindeki lavanta buketini uzattı ivedilikle öykü anlatıcısına, o an sahip olduğu en değerli şeyi verir gibi. Ve ayrıldı çadırdan yavaşça. Ardından bakakaldı öykü anlatıcısı, bu adeta havada süzülen bir tüy yumuşaklığıyla hareket eden peri kızına. Lavanta festivalinden kısa bir süre sonra insanı delirten, tahammül sınırlarını zorlayan, ana - babaları; kızlarını hatta oğullarını dahi kapı dışarı çıkartmayacak kadar korkutan dehşet bir olay yaşandı bu diyarda. Bir genç kız katledildi bir teras katında. Hain avcısından kaçamayan bu masum Yağmur’du. Hayat bazan ne tuhaf, ne acımasız ve ne korkunç! Haberi okurken öykü anlatıcısı dikkatle baktı fotoğrafına. Baktıkça sarsıldı. O lavanta tarlasında, o çadırın içinde konuştuğu genç kızdı. En son hatırladığı gibi nasıl da duruydu fotoğrafta. Elindeki lavanta buketi dikkatini çekti sonra. “Bu fotoğraf,” diye geçirdi içinden. “Tam da benim yanıma gelmeden, bu buketi bana vermeden önce çekilmiş olmalı.” Bir ‘ah’ çekti içinden sonra hala vazosunda duran o lavanta buketini avuçlarının içinde ezdi, ağlayarak: “Böyle mi sonlanacaktı öykün?” Sonra bir karar verdi öykü anlatıcısı. Daphne’nin, Medusa’nın öyküsünün yanında bu toprağın kızı Yağmur’un öyküsünü de anlatmalıydı. Çünkü bu bir ilk değildi yaşanan bu diyarda. Sapkınlar her çağda aramızda. Sonra anlatıcısının dilinden, yıllar yılı bir öykü yayıldı kulaktan kulağa, Yağmur’un anısına. Gittiği her yerde, görüştüğü herkese anlattı da anlattı unutturmamak için bu masumun hatırasını: “Daphnenin peşine düşen Apollon misali, biri düşmüştü bu genç kızın ardına. Daphne gibi şanslı değildi genç kız oysa. Kaçarken avcının elinden dönüşemedi bir defne ağacına. Ya da dönüştüremedi o hain avcıyı, Medusa gibi, taşa. Anlatılanlara göre, abi bildiği o hain çağırınca, hiç tereddüt etmeden girdi apartmandan içeri: “Ne istemişti acaba?” Ne istediği belliydi aslında. Ve şaşılacak bir şey yok. Kim olsa çağırılan; giderdi o teras katına, komşu zannettiği o sapkının yanına. Yağmur da değildi bir istisna.Girince daireden içeri düşmüştü avcının tuzağına. Öyle birinin dikkatini çekmişti ki sıradan bir erkek değil bir şizofrendi. Üstelik iyilik halindeydi sözde. Çok geçmeden anlaşıldı niyet ama nafile kaçacak yer yoktu. Terasa çıkmaktı son çare. Dokunmasındansa o çirkin eller bedenine, ah ne olsaydı da yok olsaydı keşke. Ya da dönüşseydi bir defne ağacına; ya da dönüştürebilseydi bakışlarıyla hain komşuyu taşa. Olmadı ne yazık! Şanslı değildi Medusa ve Daphne kadar. Terasta kaçmak isterken pis ellerden bağırış çığırış içinde, nihayet ilk bıçak darbesini aldı sırtına. Bir ah çekip düşünce yere masum, avcı atladı hırsla avına. Daha kaç bıçak darbesi aldı bilinmez. Oracıkta yok edildi bir genç kız, istesen de izi silinmez. Bir şizofrenin; saplantılı ruhu, sapkın arzuları, kötü niyetleri ve kirli elleri arasından kayıp gitti bir yaşam. Siz, ‘hastayım’ demesine bakmayın. Oturdu karşısına, kurdu bir plan. Çıkarırken masumu bir çantada iki damla düştü yere kan. İşte o an bir bıçak saplandı annesinin kalbine: “Yavrum nerde?” Yapacak bir şey yok. Her şey için geç. Olana ağlama vakti şimdi. Ama nafile gözler kurudu yazık. Annesinin kucağında otururken dün, toprağın bağrına girdi bugün. Ah Yağmur, hangi ağıtları yakalım sana? Daha yeni yeşerecekken hayata kuruttular dallarını, döktüler yapraklarını. Koydular yaralı bedenini toprağın altına. Bu masum yavruyu kendi annesinin kucağından çalan zalim hırsız, onu toprağın bağrına bırakınca; ciğeri yandı toprak ananın: “Ah, bu beden nasıl düştü benim bağrıma?”  Ne affetti toprak ana ne  hazmetti. Yer’in üstündekiler anlamasa da yerin altı fokur fokur kaynadı acıdan. Bu küçücük masum bedeni toprağın altına koyduran haksızlık ve sapkınlıktan, yanan bir alev topu oldu o acı sonunda yerin üzerinde patlayan. Öyle bir acı ki alev oldu yaktı her bir ağacı ve bitkiyi, bırakmadı ne bir dalı ne de taze bir filizi. Böylece, görüp göreceği en büyük yangını gördü bu diyarda yaşayan insanlar. Söndürebilene aşk olsun! Neden bu haksız sapkınlık karşısında sustular? İnancı kalmadı kimsenin adalete. Nasıl büyüyecek o ağaçlar, nasıl sarkacak o dallar bir daha yere? Hasta sapkın yakalandı, yangın söndürüldü nihayet ama yağmur hâlâ toprağın altında kendi annesi taş basadursun bağrına, Yağmur emanet bundan sonra toprak anaya. Hikâye burada bitmedi, sakın yanlış anlama vardı yine de yapacak bir iş daha. Yanıp kül olan doğayı yeşertmek boynumuzun borcu dedi birkaç iyi yürek. Yağmurun anısına, onun adına defne fidanıyla donattılar her bir yeri tek tek. Nihayet bir zaman sonra yetişip, gelişince fidanlar -eskiden zaten  var olan- defne koruluğuna yeniden kavuştu bu diyarlar. Bir zamanlar Daphnenin içinde gezdiği gibi, gezip dolaşmaya başladı yine genç kızlar genç oğlanlar. O zamandan bu zamana koruluğu gezenler girişte bir Medusa heykeli gördüler. Yılan saçları, çirkin korkunç yüzü ve kendisine bakanı taşa çevirme lanetiyle Yağmur'un koruluğunu korumaktı görevi. Sapkın duygular artık giremezdi içeri. Ve dileğimdir Medusa taşa çevirsin kim hak ediyorsa bu laneti. Böyle akıp gitse de hikâye dilden dile, ne getirebilir artık Yağmur’u geriye ne de bitirebilir bütün sapkınlıkları biteviye. Ama insanoğlu böyledir. Başına ne gelirse gelsin unutur en nihayetinde. Olan biteni yeniden hatırlatıp diri tutmaksa kalır öykülere, öykücülere.” Eylül, 2021 Yağmur Tayhan’ın anısına...

  • Yaşama Uğraşı

    Yaşama Uğraşı, 1950’de İtalya’nın en büyük edebiyat ödülünü kazandıktan kısa bir süre sonra intihar eden Pavese'ye ulaşmak için temel bir kaynak. Bir şairin duyarlılığıyla, erişilmesi güç bir duygusal olgunluğu arayan bir adamın yaşadığı eziyet okunur günlüklerinde. Hayatı boyunca intihar fikrinin kederli örtüsünün altında gizlenen Pavese, olağanüstü zekâsına, hayal kırıklıklarına rağmen “mükemmel aşkı” arar. Cesare Pavese’nin Yaşama Uğraşı 6 Ekim 1935’te sürgün günlerinde başlayıp ölümünden dokuz gün öncesine, 18 Ağustos 1950’ye kadar sürer. Onun varlığını bölüp parçalayan tüm dramlara dair itiraflarıyla dolu yorgun bir günlük olur. Umutsuzluğun, acının ve ironinin söylendiği bu günlük Pavese’nin, bir yazar olarak yazın dünyasına dair düşüncelerini emanet ettiği bir yer haline gelir. Pavese, okura entelektüel ve ahlaki titizlikle yürütülen hayat, değişen yaşamlar, rüyalar, anılar, aşk ve sanat üzerine bir meditasyon sunar. “Benim halihazırdaki intiharlık yaşamım ancak böyle izah edilir. Her buhran ya da her acı karşısında intiharı düşünmeye sonsuza kadar mahkûm olduğumu biliyorum. Benim ilkem asla tamamına ermeyen ve benim asla tamamına erdiremeyeceğim ama hassasiyeti sırtımı sıvazlayan bir intihardır; budur beni ürküten.” YAŞAMA UĞRAŞI Cesare Pavese Alfa Kitap, 2024 Çeviri: Nevin Yeni Tür: Günlük 512 s.

  • Dünyalar farklı, savaşlar aynı

    Özlem Akalan yazdı: "Mehmet Çimen, fantastik ve masalsı kodları bir araya getirdiği Dağ Diyarı Sürgünleri romanıyla yepyeni bir dünyanın kapılarını açıyor. 'Biz kime hizmet ediyoruz, neden sürekli birbirimizi öldürüyoruz?' sorularını soran kahramanlarla birlikte okur da adım adım sır perdesini aralıyor." Özlem Akalan Aşinalık kolaydır; insan beyni, bildiğine yönelir. Yeni bir dünyaya açılan kapılarsa ağırdır; yavaş yavaş aralanır. Örnek mi? “Yüzüklerin Efendisi”ni soluksuz okumadan önce romana üç kez başlamış, fazla ilerleyemeden bırakmıştım. Tuhaf ırklar, acayip isimler, bilinmedik zaman dilimi… Biraz sabredip okumaya devam edince herkes, her yer aşina gelmeye başlamıştı bir süre sonra. İşte Mehmet Çimen’in Dağ Diyarı Sürgünleri romanı da önce ürküttü beni. Kim kimdir, nerede yaşarlar, neden savaşıyorlar, hangi cüce ırkı kötü hangisi bilge? Ama sonra, 280 yaşındaki Olçum’un genç Drabaz’a “Binbir Gece Masalları” tadında anlattığı dünya tarihi, taşların yerine oturmasını sağladı. Üstelik kuru bir anlatım da değil bu; genç adam soruyor, yaşlı cüce cevaplıyor. Ortaya da sağlam diyaloglarla ilerleyen bir öykü çıkıyor... Yaşanan büyük bir zelzele ve ardından gelen tufandan sonra romanın dünyasında bilinen dört ülke kalmıştır; Dağaltı, Dağaşırı, Dağdüzü ve Umura krallıkları. Herkesin birbirinden nefret ettiği, gizli ittifakların kurulup ihanetin sıradan hale geldiği bu ortamda büyük savaş kapıdadır. Roman ilerledikçe beklenmedik ölümler ve ortaya çıkan yetenekler, hikâyeyi de okuru da canlı tutuyor. Elbette masalların ve fantastik romanların olmazsa olmazı bilmediğimiz türde hayvanlar, farklı ırklar, esrarengiz yetenekler, o dünyaya özgü lisanlar, iksirler, güç nesneleri ve her türlü kötülüğün arkasında olan karanlık güç, hikâyeye yön veriyor. Yazar, yeni bir dünyaya girmenin zorluğunu bildiğinden kitaba harita ve soy ağacıyla birlikte zamandizini eklemiş. Okurken bunlara sıkça başvuracağınıza eminim. Farklı türlere göz kırpıyor Dağ Diyarı Sürgünleri, Mehmet Çimen’in Her Şeyin Bi' Şeyi Vardır adını taşıyan öykü kitabından sonra yayımlanan ikinci kitabı. “Aslında fantastik edebiyat dosyamız ilk projeydi, fakat bu proje hacmi itibarıyla uzun sürdü,” diyor Çimen ve ekliyor: “Metne yabancılaşmak için dosyayı demlenmeye bırakmanın en iyi yolunun başka bir dosyaya başlamak olacağını düşündüm. Farklı türlerde yazmak hoşuma gidiyor. Polisiye, yeraltı edebiyatı türünde yazmayı da düşünmüyor değilim.” Her ne kadar fantastik şemsiyesi altında olsa da Dağ Diyarı Sürgünleri'ni özünde bir masal olarak tanımlıyor yazar. “Modern roman kurgusuyla harmanlayarak çağdaş edebiyata uygun hale getirmeye çalıştığım bir masal,” diyor romanı için. Hazırlık sürecinde, okuma safhasında bol bol masal incelemesi yapmış. Her yazarın farklı bir yazım süreci olur, kimi bırakır karakter yolunu çizsin kimi de her şeye baştan karar verir. Mehmet Çimen “Ana karakterleri, hikâyenin ana aksını, karakterlerin zaaflarını, amaçlarını, ihtiyaçlarını, doğumlarından bugüne kadar tüm geçmişlerini oluşturduktan sonra, ilk olarak oturup son sahneyi yazıyorum. Sonra karakterlerle birlikte bir yolculuğa çıkarız,” diyor. Karakterleri serbest bırakıp, kendisini nereye sürükleyeceğini merak eden yazarlardan olmadığını söyleyen Çimen ekliyor: “Tam tersi kaderlerini (sonlarını) en başta belirler, ana aksın üstünde onları serbest bırakırım ve benim belirlediğim yolda düşe kalka ama istedikleri gibi ilerlerler. Eğer beni yoldan çıkaracak kadar güçlü bir karakter çıkarsa aralarından, o zaman kendi kaderini değiştirip, kendi yolunu bana dayatabilir. O zaman hikâyede bazı önemli değişikler olur. O zaman da tüm etkilenen unsurları ele alır, her şeyi yeniden yazarız (nadiren de olsa).” Zaman içinde zaman Yazar Mehmet Çimen, romanında, aynı paragrafta farklı zaman kalıpları kullanmış. Anlatısında geçmiş zamanların arasına şimdiki zamanlar eklemiş. Bu farklı tarzın sebebini, okurun zihninde neyi canlandırmak istediğini yazara sorduk. “Bu özellikle üzerinde durduğum bir tarz. Öncelikle kelimelerin kendi arasında olması gereken okuma ahengini bozmamaya çalışıyorum. Sonrasında ise hikâyenin atmosferini kurarken betimlemelerde ve bir de karakterlerin zamana yayılan eylemlerinde şimdiki zaman kalıbını kullanıyorum (okuma ahengini bozduğu nadir durumlarda bundan kaçınabiliyorum).  Karakterlerin anlık eylemlerini geçmiş zaman kalıbıyla ifade ediyorum. Sinemada görme engelli bir izleyici, müziği ve konuşulanları duyar ama eylemleri ve atmosferi göremez. Kitap okuru, görme engelli sinema izleyicisine benzer; kitaptaki diyaloglar haricinde, yazarın kafasındaki tasvirleri, karakterlerin yaptıklarını göremez. Yazarın betimlemeleri sayesinde karakterleri, mekânı tanır, eylemlere aşina olurlar. Ben yazarken, sinemada bir görme engellinin yanında oturup, eğer ona perdede gördüklerimi anlatsaydım nasıl anlatırdım, eğer diyalogların haricinde onların perdede göremediklerini onlara anlatacak olsaydım, nasıl anlatırdım diye düşünüp ona göre yazıya döküyorum. Hayalimde hep bir sinema salonunda, hayali görme engelli okurumun yanına ilişen, onlara diyalogların haricindeki o göremediklerini anlatan birisiyim. Bu aktarım esnasında da mekân tasvirlerinde ve karakterlerin o plan içerisinde zamana yayılan eylemlerini şimdiki zaman ile ifade ediyorum. Anlık eylemleri de okurun kulağına geçmiş zamanda fısıldıyorum. Böylece sürekli aynı kalıpta yazmanın yarattığı sesletim monotonluğundan kurtulacağımı ve ayrıca okurun zihninde o sahnenin daha kolay canlanacağını düşünüyorum.” DAĞ DİYARI SÜRGÜNLERİ Mehmet Çimen Nemesis Kitap, 2024 344 s.

  • Yaratıcılık Ritüelleri 27/ Nurhan Şahinkaya: "Kalıcı öyküler, gerçeğin yeni dilini bulan metinler olacak"

    "Balzac günde mutlaka elli sayfa yazarmış. Tamamlayamazsa döner yazdıklarını bir kez daha yazarmış. Tolstoy, Savaş ve Barış’ı yedi yılda yazmış. Dizgide bile değiştirmeye devam etmiş. Demek ki yazı üstüne çalışmak hem de çok çalışmak gerekiyor. Tutkulu ve çalışkan olmak. Kendi edebiyat anlayışım için bunu söyleyebilirim." Yazarların yaratım ve yazma süreçlerine odaklanan Yaratıcılık Ritüelleri söyleşi dizisinde Semrin Şahin'in bu haftaki konuğu Nurhan Şahinkaya. Yaratıcı sanatlarda akışta kalmanın, kendimizi yaratma anının içinde tutarak, sürüklenmeden kalabilmenin ne kadar zor olduğu bilinen bir gerçek. Bizi “an” a döndürecek bazı küçük totemler, seremoniler, bazı ritüellerin olmasının yaptığımız çalışma üzerinde odağımızı canlı tuttuğuna dair çalışmalar mevcut. Bu anlamda birçok yazarın günlük yazma alışkanlıkları olduğunu da biliyoruz. Yazmaya başlamadan önce yaptığınız ritüeller var mı? Gözlem ve hayal gücü istediğiniz zaman tetiklenip yazıya dönüşüyor diyemem. Benim için hazırlık aşaması yazmaktan daha zor olan kısım. Diyelim bir öykü yazacağım, genelde kafamda belirlediğim bir ana tema oluyor. Bunu açığa çıkarabilecek hani o meşhur ilham dediğimiz türlü tetikçiler olabilir. Genellikle ilham gelmesini beklemiyorum, ilham gelmez ona gidilir bence. Hayatın içinde olup dünyaya bu gözle, bu arayışla bakıyorum. Karşılaştığım bir olay, yaşadığım herhangi bir duygu, karşılaştığım biri, duyduğum cümle, okuduğum kitap, izlediğim film, dinlediğim şarkı kafamda bir hikâye belirmesine yol açıyor. Diyelim bir imge beni heyecanlandırdı, bunu nasıl yazacağım? Onu sorarım kendime. Ama hemen yazmaya başlamam. Önce biraz düşünürüm. Kafamda bir hikâye kurarım, genellikle sonu bellidir. Hikâyeyi anlatmaya nasıl başlayacağım, karakteri nasıl canlı kılacağım, merak unsurunu nasıl koruyacağım, yani elimdeki hikâyeyi nasıl öykü haline getireceğim, ona karar veririm. Elbette bu zaman alır. Yaş bir dalı çekiştirir gibi zorlamam, kuruyup kucağıma düşünce yazmanın zamanı gelmiştir. Rollo May Yaratma Cesareti’nde, havuza atlamak isteyen yüzücü nasıl vücudunu denetim altına alırsa sanatçıda da kendini böyle bir disipline almalı, demiş. Buna yürekten inanıyorum. Balzac günde mutlaka elli sayfa yazarmış. Tamamlayamazsa döner yazdıklarını bir kez daha yazarmış. Tolstoy Savaş ve Barış’ı yedi yılda yazmış. Dizgide bile değiştirmeye devam etmiş. Demek ki yazı üstüne çalışmak hem de çok çalışmak gerekiyor. Tutkulu ve çalışkan olmak. Kendi edebiyat anlayışım için bunu söyleyebilirim. Masa başına oturmadan önce kesin sessizlik istiyorum, evdekiler uyumuş olmalı veya uyanmamış olmalı, pencereler ve oda kapısı kapalı, perdeler çekili. Bu sessizliğe müzik de dahil, o da olmuyor. Sağımda, solumda mutlaka şiir kitapları oluyor, bir de kahve. Yazarken açık ve canlı bir zihne ihtiyaç duyarım. Yazmaya başlamadan önce mutlaka şiir okurum. Masamın kenarında iki, üç şiir kitabı hep durur. Böylece ses ve ritmi daha kolay yakaladığımı düşünüyorum. Dr. Seuss olarak bilinen yazar ve illüstratör Theodor Seuss Geisel, geniş bir şapka koleksiyonuna sahiptir. İlham gelmediğinde, dolabının başına gider, koleksiyonundan seçtiği bir şapkayı takar ve fikir bulmayı beklermiş. Ne hikmetse mutlaka parlak bir fikirle şapkayı başından çıkarırmış. Siz yaratım tıkanması yaşıyor musunuz ve bu tıkanmayı aşmak için neler yapıyorsunuz? Tam tıkanma değil ama yavaşladığım zamanlar oluyor. Bu durumda aklıma hemen şu söz geliyor, ‘durma, düşersin.’ Ayrıca insanın içindeki yeteneğin ancak çalışmakla ortaya çıkacağına inanırım. Sonuç gene aynı kapıya çıkıyor, üstüne düşünmek ve çalışmak. O zaman ilhamın gelmesini bekleme, ona git. Peki ben ilhama nasıl gidiyorum. Yaşamın kendisi bazen de okuduklarım tetikliyor beni, bizden önce yazılanlar, öteki yazarlar. Bu çok büyük bir kabul noktası. Mesnevi olmasaydı Hüsn’ü Aşk olmayacaktı mesela. Zaten doğadaki her şey birbirini etkilemiyor mu? Daha önemlisi birbirinden doğmuyor mu? Atölye çalışmaları beni çok tetikliyor. Usta, çırak, tezgâh, enerji, ses, üretim. Orada her şey var. Fotoğraf ve sinema önemli kaynaklar benim için. Zamanında fotoğrafçılık, felsefe ve sinema dersleri almıştım. Sinema derslerine hâlâ devam ediyorum. Sonuçta sanat insanı sanata yaklaştırıyor. Bence yazmak güçlü bir empati yeteneği istiyor. Empati her şeyin başı yani. Yarattığım karakterle ne kadar iyi empati yapabilirsem sonuç o kadar iyi olacakmış gibi geliyor. Hayal gücüm yazacağım karakterin içine girip dolaşıyor bir süre ve o kurmaca dünyasında kalıyor. Onunla birlikte yiyor, içiyor, uyuyor, konuşuyor. Yani bolca hayal kurup o dünyayı bir fanusa koyuyorum, sokaklarında, odalarında, pencerelerinde bazen karakterle bazen yanındakilerle dolaşıp duruyorum. Yaratıcı çalışmalar yaparken hiç engellerle (iş ortamı, zamansal sorunlar, yazdıklarınızın görünür olmaması gibi engellerle) karşılaştınız mı? Bu engellerle nasıl mücadele ettiniz? Tam aksine sizi destekleyen ve yolunuzu açan kişiler oldu mu? Genel geçer yargılara bakarsak edebiyatla uğraşanlar için biraz avare biraz da bohem bir hayat biçiliyor. İlhamla çalışan ve sonunda yeteneğinin getirilerini yiyen kişiler bunlar, öyle düşünülüyor. Asıl mesleği hekimlik olan biri için yazmaya başladığım ilk yıllarda böyle bir önyargı beni ürkütüyordu. Dolayısıyla kimseye edebiyat ve yazıyla olan ilgimden söz edemezdim. Ayrıca ülkemizde tatsız bir önyargı daha var. Birden fazla mesleği olanlar yaptıkları işi layıkıyla yapamazlar. Gene yazmaya başladığım ilk yıllarda bu patolojik düşünceye yenildiğimi itiraf edeyim. Bundan yirmi yıl önce, demek ki daha çok gencim. Sonra düşüncelerim değişmeye başladı, belki zamanla daha olgunlaştı. Hekimliğin edebiyatı, edebiyatın hekimliği beslediğini görmeye başladım. Üstelik çevremden bu yönde destek gördükçe rahatladım. Artık gururla iki mesleğim var diyorum. Tıpkı Çehov gibi, hem yazar hem doktor, ne mutlu bana. Bunun yanında kitabınızın değer görüp okunması için neredeyse ilk koşul iyi yayınevi tarafından basılmış olmalı. İyi yayınevleri iyi kitaplar yayımlıyor. Bu düşünceye katılıyorum. Ayrıca kendinizi okur yerine koyun, o kadar çok kitap var ki ilk eleme olarak böyle bakılması oldukça mantıklı. Tabii bu yayınevlerinin sınırlı sayıda kitap basabilme özelliğini düşününce kitabınızın yayımlanması zaman alıyor. Ancak bu noktada sayın Semih Gümüş’ün bana söylediği bir sözü hiç unutmam. Her şey değerini bulur, olsa olsa biraz gecikir. Sartre insan bazı şeyleri söylemeyi seçtiği için değil, onları belli biçimde söylemeyi seçtiği için yazardır, demiş. Belli biçimde söylemeyi seçmiştim çünkü güzel olan oydu. Edindiğim tecrübe bunu söylüyordu. Kötü yazarlar metinlerine kıyamaz, kötü metinler yazarlarına kıyarmış. Bunu bildiğim için yazdıklarımı epeyce ince bir elekten geçiriyorum. Hiçbir şey için acele etmiyorum. Temelde bu noktadan hareketle oluşturduğum dosya içime sinen şekle gelince de Notos’ta yayımlanma şansı buldu. Mutlu ve gururluyum. Yazmaya başladığınız dönemdeki duygularınızla şimdi hissettikleriniz aynı mı? Bu süreçte yazarlığınızda nasıl yol aldınız? İlk yazılarım için, duygusal arka planı güçlü, daha çok kuramsal yaklaşıp gerçekliği bu şekilde kurmaya çalışan metinler diyebilirim. Şimdiki edebiyat anlayışımda dolaylı anlatılmış yazıları, sembolik bir dili daha derin ve estetik bulduğumu söyleyebilirim. Hayata daha iyi sızan, arka planı güçlü ve dolayısıyla katmanlı öyküleri çok daha kalıcı buluyorum. Kalemi daha derinlere saplama ve katmanlı bir yapı oluşturma yani. Böyle de yazmaya çalışıyorum. Anlatı biçimi, anlatı evreni, karakter ve dil üstüne epey kafa yorduğumu söyleyebilirim. Kalıcı öyküler gerçeğin yeni dilini bulan metinler olacak bence. Her dönemde gerçeğin sesi, tonu, biçimi, rengi değişiyor çünkü. Derinlikli ve içinde iki, üç hikâyenin anlatıldığı katmanlı öyküler kurmak şimdiki edebiyat anlayışım. Bunun yanında özellikle dil meselesi üstünde bir arkeolog titizliğiyle çalışılması gerektiğini düşünüyorum. Öykünün incelikli, rafine ve estetik yanı tartışılmaz. Öyle her şeyi açık etmeyen tarafı, dilin imbikten süzülmüş hali, sembolik yüklü, satır araları beni büyülüyor. Kısıtlı alanda dünyalar kuran, karakterler yaratan, incecik bir sözcükle güçlü duygular oluşturan yapısıyla edebiyatın en zarif yanı olmuş işte. Bir de öykünün taşıdığı anlam yanında zevk verdiğini de düşünüyorum. Bu zevk sözcüklerin sesi ve ritmiyle yakalanabiliyor bence. Böyle metinler okumayı sevdiğim için bu anlayışla yazmaya çalışıyorum. Elbette yazmak birikimle ilerleyen bir süreç. Yazı konusunda isteğim, hangi türde olursa olsun o türün hakkını vermek ve nitelikli ürünler ortaya koymak. Niyette tevazu olmaz derler, açıkçası kalıcı metinler peşindeyim. Olup olmayacağını elbette zaman gösterecek. Tutkuyla ve zevkle çalışmaya devam ediyorum. Büyük öyküleri, romanları okuyunca gücüm kesilir gibi olsa da onların insanı kışkırtan bir yanını inkâr edemem. Neden olmasın. Yazar Julia Cameron “Sanatçının Yolu” adlı kitabında yazarların güçlerini toplamaları için sabah sayfalarından söz eder. Sabah uyanır uyanmaz yazmayı tavsiye eder. Siz sabah mı yoksa gece mi yazıyorsunuz? Yazma rutininiz nedir? Yazarken elinizin altında tutuğunuz kitaplar var mı? Okumak ve yazmak hayatımın önemli bir yerinde duruyor. Haftada dört, beş gün mutlaka yazarım. Az veya çok. Bir ölçü koymuyorum. Dönüp baktığımda iyi ki bu disiplini kendime katmışım diyorum. Zira yazılanların epey bir kısmı eleniyor. Üstüne düşündükçe, okudukça, yazdıkça iyi şeyler ancak zamanla ortaya çıkıyor. Rilke Duino Ağıtları’nı on yılda yazmış. Bir dize yazabilmek için kıvranıp dururmuş. Daha çok gece yazarım. Ama az önce söz ettiğim gibi muhakkak sessizlikte. Bir de her sabah erken uyanıyorum, hafta sonu işe gitmediğim için daha dünya uyanmadan yazmaya zamanım oluyor. Her gün yazıyorum diyemem, genellikle yavaş yazarım, bir öyküyü bir oturuşta bitiremem. Taslak bittikten sonra birkaç hafta kenarda tutarım. Çünkü henüz biten bir öyküde zihnim hâlâ o kurmaca dünyasındadır. Bana öyle görünen, fırından taze çıkmış mis gibi kokan, göz alıcı pide soğumalı ve biraz sönmeli. Üstünden zaman geçince daha objektif bir bakış açısı kazanılacağını düşünürüm. Sonra tekrar önüme alır yavaş yavaş yeniden okurum. İşçiliği önemserim, hem de çok. Ayakları yere basan bir aklın niteliği epey değiştirdiğini düşünüyorum. Sesin akışını yakalamaya çalışırım. Bunun için ince işçiliği yaparken sesli okurum. Unutmadan söyleyeyim, yazmaya başlamadan önce mutlaka şiir okurum. Masamın kenarında iki, üç şiir kitabı hep durur. Böylece ses ve ritmi daha kolay yakaladığımı düşünüyorum. Ayrıca yazmaya başlamadan önce dil işçiliğini önemsediğini düşündüğüm yazarların kitaplarından rastgele paragraflar okurum. Sonunda malzemeyi inşaat alanına döktüm demektir. Ama olmuş mu? Mutlaka güvendiğim kişilerden görüş alırım. Ben yaratmış olsaydım dediğiniz bir yapıt (tablo , öykü, şiir, beste vs…)  var mı? Nedeniyle birlikte bu yapıtın sizin için anlamını açıklar mısınız? Sözcüklerle bir hayat kurmak çok heyecan verici ama yazdıklarımın bunun ötesinde anlamları olsun istiyorum. Edebiyatın ölümü, insanlığın, uygarlığın, ruhun ölümü demektir, demişti Mungan. Bir konuşmasında dinlemiştim. Aynı düşünceyi paylaşıyorum. Edebiyat öyle önemli yani. Onun için evrensel ve zamansız çatışma temalarını, örneğin, askerlik, toplumsal isyanlar, göçmenlik, yasadışı örgütler, etnisite, çocuk köleler, gibi hemen her ülkenin geçmişinde, bugününde veya geleceğinde olabilecek sorunları metnin ilk bakışta görülmeyen bir yerine yerleştiriyorum. Asıl insan tabii. Onu psikolojik boyutlarıyla ele almak. Bunların yanında epifaniyi de önemsiyorum. Böylece yazılanlar felsefi bir derinlik de kazanmış oluyor. Sonunda içinde çok anlam barındıran, katmanlı metinler yazmaya çalışıyorum. Nihayetinde hangi sanat dalında olursa olsun bu anlayışa uygun eserler beni çok heyecanlandırıyor. Gelelim sorunuza, cevabım hemen ilk aklıma gelen değil elbette. Zaten üstüne çok düşündüğüm, düşündükçe heyecanlandığım hatta keşke ben de buna benzer şeyler üretebilsem diye öykündüğüm bir sinema yapıtı. Sözünü ettiğim film, The Shining. Büyük yönetmen Stanley Kubrick tarafından sinemaya uyarlanan şahane bir film. Kubrick’in “Geçerli ve hakikatli fikirler öylesine çok yönlüdür ki, kendilerini kolay kolay ele vermezler. Fikirleri seyirci keşfetmelidir. Seyircinin bundan duyacağı heyecan, fikirleri daha güçlü kılacaktır,” sözünü hatırlatarak başlamak isterim. Elbette heyecanım filmin baştan sona sembolik yanı, tıpkı öyküdeki estetik yapı gibi. Kubrick’in bu dili kurarken Stephen King tarafından kalem alınan romanı epeyce değiştirdiğini söylemeliyim. Yoksa sadece bir gerilim filmi izliyor olacaktık. Fazla ipucu vermeden, izleyecek olan kişilerin de tadını kaçırmadan kısa örnekler vereyim. The Shining’de nesneler, renkler, müzik ve diğer her şeyin bir anlamı var. Yönetmen bu ipuçlarını filme yerleştirir ve izleyici için sembolik bir dil oluşturur. Mavi görmezden gelmeyi, kırmızı, kanı, yani Kızılderili soykırımını sembolize ediyor. Sarı da yaklaşan ve mevcut tehlikeyi sembolize ediyor ki bu öğeler filmin her karesini durdurup üzerine saatlerce analiz yaptıracak kadar mükemmel bir şekilde yedirilmiş.Filmin başında sarı bir arabayla dağları tepeleri aşıp otele giden Jack, Amerika kıtasına giden beyaz adamı temsil ediyor. Kızılderili motiflerini filmin çoğu yerinde, duvarlarda, şöminenin etrafında, kadının kıyafetinde, halı desenlerinde, konserve kutularında, vitraylarda, hemen çoğu yerde görüyoruz. Kadın tipinden de anlaşılacağı gibi Kızılderilileri, adam onları baltalarla doğrayan Amerika’yı, çocuk da Amerikan neslini sembolize ediyor. Filmin ana mekânı Overlook Otel Kızılderili mezarlığı üzerine kurulmuş. Overlook, sözcük anlamı olarak hiçe saymak demek. Otelin altı bir Kızılderili mezarlığı ve bu mezarlığı hiçe sayıp üzerine bir otel inşa ediliyor. İnşaat sırasında yerliler yapımını durdurmaya çalışıyor ancak sonunda büyük bir katliam oluyor. “Over look” sözcüğünü ayırıp okuduğumuzda, ‘daha iyi bak, daha yakından bak, daha güçlü bak’ mesajının izleyiciye verildiği görülüyor. Adler bir Alman markası, yani daktilo bir Alman daktilosu. 42 sayısı ve Nazi soykırımında listelerin yazıldığı Adler daktilosunu yan yana koyarsanız Yahudi soykırımına ulaşırsınız. Adler sözcük anlamı Kartal. Hem Amerika hem de Nazi Almanya’sının sembolü. 42 sayısı, 1942 Nazilerin yok edebilecekleri bütün Yahudileri yok etmeye karar verdikleri tarihtir. 42 sayısı ve kartal semboliği oldukça fazla yerde vurgu alıyor. Amerika’nın tıpkı Naziler gibi katliamcı yapısını daha nasıl söylesin. Filmde edebiyat göndermeleri de güçlü. Örneğin Wendy’nin okuduğu kitap. Çavdar Tarlasında Çocuklar. Yazarı J.D.Salinger bu romanını İkinci Dünya Savaşı sırasında cephede yazmış. Ayrıca roman uzun zaman yasaklı kitaplar arasında kalmıştır, sebebi romanın beyaz karşıtı olması. The Wish Child, gene ikinci dünya savaşına gönderme. Filmde, doktorla anne konuşurken aralarında duran kitap. Otelde kullandıkları oda numarası 237 (Ay Odası). Ayın dünyadan uzaklığı tam 237.000 mil. “237 numaralı odada gerçekte nelerin olduğunu hiç kimsenin bilmesine izin veremez,” diyaloğunun elbette bir anlamı var. Danny odaya giderken üzerinde Apollo 11 kazağı var. Kilerde astronot içeceği olan Tang. Sonuçta Amerika’nın Ay’a gidiş görüntülerini çeken Kubrick’in içinde sıkışan itirafı diye yorumlandığını da söylemeliyim. Ensest teması bir yanda, Jung’un gölge sembolizmi öbür yanda. Filmin insan psikolojisi üstüne kurduğu güçlü bir katmanı daha var. Onu burada anlatmak oldukça fazla zaman alır. Bu konunun psikoloji, sinema ve edebiyat meraklıları için kapı açmasını dileyerek söyleşinizi burada bitirelim. Sevgi ve teşekkürlerimle.

  • Can Yayınları’nın Temmuz kitapları

    Nobel Ödüllü yazar Patrick Modiano'dan Dora Bruder, Susanna Tamaro'nun yeni kitabı Yel Dilediği Yerde Eser, Sabahattin Ali’nin 1930’ların ilk yarısında yazdığı şiirlerinin bir araya geldiği Dağlar ve Rüzgâr, Milan Kundera’nın yakın dönem Avrupa tarihine ayna tuttuğu Rehin Alınmış Bir Batı, Géza Ottlik’in ilk kez Türkçeye çevrilen Sınırdaki Okul, Can Yayınları'nın Temmuz kitapları arasında. Nobel Ödüllü yazar Patrick Modiano’nun, geçmişin sisli sokaklarında bir kızın izini sürdüğü Dora Bruder, temmuzun öne çıkan kitaplarından. Hem bir anı hem de bir anma metni niteliği taşıyan roman, Modiano’nun geçmiş, hafıza, kimlik konularındaki tavrını sergileyen en temel eserlerden biri. Yüreğinin Götürdüğü Yere Git romanıyla tüm dünyada kısa sürede en çok okunan yazarlar arasına giren Susanna Tamaro, yeni kitabı Yel Dilediği Yerde Eser’le aile bağlarının gücüne ve hayata anlam vermenin önemine dikkat çekiyor. Ayrıca Sabahattin Ali’nin 1930’ların ilk yarısında yazdığı şiirlerinin bir araya geldiği Dağlar ve Rüzgâr, Çek asıllı yazar Milan Kundera’nın yakın dönem Avrupa tarihine ayna tuttuğu Rehin Alınmış Bir Batı, 1956 Macar Ayaklanması’ndan üç yıl sonra yayımlanan ve ülkede edebî bir sansasyon olarak kabul edilen Géza Ottlik’in ilk kez Türkçeye çevrilen Sınırdaki Okul eserleri Can Yayınları etiketiyle temmuzda raflarda olacak. Can Yayınları temmuz programını açıkladı. Yaz aylarında da okurları, romandan öyküye farklı türlerdeki kitaplarla keyifli bir okuma yolculuğu bekliyor. İşte Can Yayınları’nın temmuz ayı kitapları için tadımlık bir sunum: Sabahattin Ali / Dağlar ve Rüzgâr Sabahattin Ali’nin 1930’ların ilk yarısında yazdığı ve duygu dünyasına daha yakından bir bakış sunan şiirlerinin bir araya geldiği eseri Dağlar ve Rüzgâr, Can Yayınları Modern dizisinde okurla buluşuyor. Türk edebiyatının en bilinen ve sevilen yapıtları arasında yer alan Sabahattin Ali’nin şiirleri, edebiyatımıza etkisini günümüzde dahi hissettiriyor. Patrick Modiano / Dora Bruder (çev. Ebru Erbaş) Nobel Ödüllü yazar Patrick Modiano, Dora Bruder’de geçmişin sisli sokaklarında bir kızın izini sürüyor… Paris’in Nazi işgali altındaki karanlık günlerinde okuru Paris sokaklarında bir gezintiye çıkaran yazar, bir yandan kendi geçmişiyle ve babasıyla yüzleşirken bir yandan da Dora’nın kayboluşunun ardındaki trajediyi ve yitip giden yaşamları gün yüzüne çıkarıyor. Hem bir anı hem de bir anma metni niteliği taşıyan Dora Bruder, Patrick Modiano’nun geçmiş, hafıza, kimlik konularındaki tavrını sergileyen en temel eserlerden biri. Milan Kundera / Rehin Alınmış Bir Batı: Ya da Orta Avrupa’nın Trajedisi (çev. Ebru Erbaş) Çek asıllı yazar Milan Kundera, bu kez Rehin Alınmış Bir Batı’yla yakın dönem Avrupa tarihine ayna tutuyor. Kundera, gençlik döneminin ürünü olan eserinde, Çekoslovakya ve Ukrayna gibi Orta Avrupa’daki “küçük uluslar”ın Batı kültürüyle ilişkilerine odaklanıyor ve bu ülkelerin kültürel kimliklerinin gitgide daha fazla tehdit altında olduğunu savunuyor. Géza Ottlik / Sınırdaki Okul (çev. Gün Benderli) 1956 Macar Ayaklanması’ndan üç yıl sonra yayımlanan ve ülkede edebî bir sansasyon olarak kabul edilen Géza Ottlik’in tek romanı Sınırdaki Okul, ilk kez Türkçe çevirisiyle Can Yayınları Modern dizisinde okurla buluşuyor. On yaşlarındaki üç erkek çocuğun askerî okulda uğradığı şiddeti konu alan eser, 20. yüzyılın en iyi Macar romanlarından biri olmasının yanı sıra bir toplumun psikolojik okuması niteliğinde. Susanna Tamaro / Yel Dilediği Yerde Eser (çev. Eren Cendey) 1994’te yayımlanan Yüreğinin Götürdüğü Yere Git romanıyla tüm dünyada geniş bir okur kitlesine ulaşan Susanna Tamaro, yeni kitabı Yel Dilediği Yerde Eser’le aile bağlarının gücüne ve hayata anlam vermenin önemine odaklanıyor. Yel Dilediği Yerde Eser, 60’lı yaşlarının eşiğindeki Chiara’nın 20 yaşına gelen güleç evlatlık kızı Alisha, sorunlu ve öz kızı Ginevra ile eşi Davide ve ailenin kötü bir döneminde doğan küçük oğulları Elia’ya yazdığı üç mektup üzerinden ilerliyor. Tamaro, “Yüreğinin Götürdüğü Yere Git’ten sonra en sevdiğim kitabım bu oldu,” diye tanımladığı bu romanında da yalın ve sıcak anlatımıyla okurun yüreğindeki gizli kapıları açarken, keyifli bir okuma deneyimi yaşatıyor. Isabel Allende / Ruhumun Kadınları (çev. İnci Kut) Şilili yazar Isabel Allende’nin anılarının derinliklerine indiği eseri Ruhumun Kadınları, Can Yayınları etiketiyle raflarda! Allende, Ruhumun Kadınları’nda hayatında önemli yer tutan kadınları, ona ilham veren Virginia Woolf, Margaret Atwood gibi yazarları, kendi kuşağının asi, genç sanatçılarını ya da şiddete maruz kalmış, onur ve cesaretle ayağa kalkıp ilerleyen anonim kadınları yani “ruhunun kadınları”nı anlatıyor. Fleur Jaeggy / Tanrı Korkusu (çev. Şemsa Gezgin) Çağdaş Avrupa edebiyatının sıra dışı kalemlerinden Fleur Jaeggy, yaşamla ölüm, delilikle normallik, absürtlükle akla uygunluk arasındaki sınırları zorlayan yedi öyküden oluşan kitabı Tanrı Korkusu’yla okurların karşısında olacak. İnsan duygularının karanlık taraflarını etkileyici bir dille anlatan Jaeggy, okura bu kitabında da bir solukta bitirilen, birbirinden ilginç öyküler sunuyor. Kızını sevmeyen bir anne, bir işçiyi kurban etmek isteyen bir mezbaha sahibi, 80 yaşında intihar eden Kurt yazarın bizi Tanrı Korkusu’nda tanıştıracağı ilginç karakterlerden sadece birkaçı. Virginia Woolf / Mrs. Dalloway’in Partisi ve Aynadaki Hanımefendi (çev. Berrak Göçer) Modernist hareketin en önemli yazarlarından Virginia Woolf, temmuzda Mrs. Dalloway'in Partisi ve Aynadaki Hanımefendi kitaplarıyla Can Yayınları’nda! Yedi öyküden oluşan Mrs. Dalloway’in Partisi, modern edebiyatın en güçlü romanlarından olmakla birlikte, Woolf’un “bilinç akışı” tekniğini yetkinlikle kullandığı bir yapıt olarak da öne çıkıyor. Birinci Dünya Savaşı sonrası İngiltere’sinde kurgusal bir üst sınıf kadını olan Clarissa Dalloway’in hayatından bir günü anlatan roman, derin varoluşsal problemlere odaklanıyor. Aynadaki Hanımefendi ise, ilk olarak Aynadaki Kadın adıyla Aralık 1929’da Amerikan aylık dergisi Harper’s Magazine'de yayımlanan beş öyküden oluşuyor. Cinsiyet eşitliği ve medeni haklar konusundaki yazıları ve çalışmalarıyla dünya kadın hareketinde önemli bir yere sahip olan Woolf’un bu kitabı, gençliği ve genç bedenleri olumlayan bir toplumda kadın olarak yaşlanmaya karşı duyulan kolektif korkuyu ortaya seren derleme öykülerden oluşuyor. Bu ay klasiklerde Aleksandr Puşkin / Yüzbaşının Kızı (çev. Hazal Yalın) Rus edebiyatının usta isimlerinden Aleksandr Puşkin’in en önemli eserlerinden olan ve ilk kez 1836 yılında yayımlanan Yüzbaşının Kızı, Büyük Katerina döneminde Kazakların Rus imparatoriçesine karşı ayaklandığı dönemde geçen gerçekçi hikâyesiyle ilgi uyandırıyor. Dünya edebiyat tarihinde iz bırakan bu tarihi roman, Pugaçov Ayaklanması’nın arka planında geçen dokunaklı bir aşk ve kurtuluş hikâyesini konu alıyor. Jane Austen / Watson Ailesi (çev. Suat Ertüzün) Dünyanın en ünlü yazarlarından Jane Austen, 1803’te yazmaya başlayıp tamamlayamadığı romanı Watson Ailesi’nde, bir ailenin hikâyesini iki genç kadına, Emma ve Elizabeth kardeşlere odaklanarak aktarıyor. Austen'ın yazarlık kariyeri boyunca büyütmeye devam edeceği karakterlere ve sınıfsal meselelere çarpıcı bir girizgâh niteliği taşıyan bu kısa roman, dönemin toplumsal yaşantısını ustalıkla ele alırken, nefretin, aşkın ve öfkenin yoğun betimlemeleriyle de okuru insan ilişkileri üzerine düşünmeye davet ediyor.

  • Çocuklar ve gençler için yeni çizgi romanı “Boza –İki Şehrin Narası”

    Pungo Animation Studiosu  ile  Alfa Çocuk TV ortaklığında, çocuklar ve gençler için hazırlanan yeni çizgi romanı “Boza –İki Şehrin Narası” okuruyla buluştu. Hikayesi Erdem Semiz’e, çizimleri ise Fırat Soydan’a ait olan “Boza - İki Şehrin Narası”  cesaret, dostluk ve macera dolu bir yolculuğun kapılarını aralıyor. Huzursuzluğun kol gezdiği Üç Ağaç Yarımadası’nda, artan suç oranları nedeniyle doğup büyüdüğü şehri terk etmeye başlayan insanlar, hava karadığında sokağa çıkamaz hale gelir. Şehir sakinleri kendi başlarının çaresine bakmak zorundadır. Ancak kökleşmiş çeteler ve tehlikeli suçlularla uğraşmak sanıldığı kadar kolay değildir. Beş cengaver bozacı; Çakır, İpsiz, Tıfıl, Arif ve Hacı Bey suçla mücadele ederken gizli kahramanlara evrilerek günümüze kadar gelecek bir kahraman teşkilatı inşa edeceklerdir. Kahraman bozacıların “Bozaaaa!”  naraları artık sadece bir satış yöntemi değil, mahalle sakinlerine güven veren, çetecilere ise korku salan bir haykırıştır. BOZA - İki Şehrin Narası Erdem Semiz Mavi Gök Yayınları, 2024 Çizer: Fırat Soydan Tür: Çizgi Roman 96 s.

  • Hepsiburada 2024 yılının ilk yarısında en çok satan kitapları açıkladı

    Hepsiburada, 2024 yılının ilk altı ayında en çok satılan kitaplarını duyurdu. 2024 yılının ilk yarısında yaklaşık 200 bin farklı kitap, 4 milyon adet satıldı. Hepsiburada’da sırasıyla en çok Çocuk, Eğitim, Edebiyat, Kişisel Gelişim ve Araştırma - İnceleme kategorilerindeki kitaplar ilgi gördü. Çocuk kitapları öne çıktı En çok satılan kitap kategorilerinin bir numarasında çocuk kitapları yer aldı. En fazla online sipariş verilen çocuk kitaplarında ilk sırayı Büyük Sorular Kitabım - Sandra Lebrun Et  Loic Audrain aldı. Listenin devamında Senin Sayende Tanışalım Mı?, Çocuk Akademi 16-24 Ay Şimdi Cırt Cırt Vakti, Ayvayı Yedik Müzesi ve 555 Eğlenceli Çıkartma kitapları yer aldı. 2024’ün ilk yarısında en çok satan yazarlar 2024 yılının ilk yarısında en çok satan yazarlar arasında birinci sırayı Pierre Franckh aldı. Franckh’in “Rezonans Kanunu” isimli kitabı en çok satın alınan kitap oldu. Bunu Matt Haig'in "Gece Yarısı Kütüphanesi" isimli kitabı takip etti. Yerli yazarlar kategorisinde ise Şermin Yaşar "Söyleme Bilmesinler" adlı romanı birinci sırayı elde etti. Listenin devamında ise Sabahattin Ali’nin  “Kürk Mantolu Madonna” kitabı aldı. 2024 yılının ilk 6 ayına ait türlere göre yapılan kırılımlarda en çok satan kitap kategorileri ve popüler kitaplar aşağıdaki gibi sıralandı: En Çok Satan 5 Kategorinin Popüler 5 Kitabı Çocuk: Büyük Sorular Kitabım (Ciltli) - Sandra Lebrun Et Loic Audrain Senin Sayende Tanışalım Mı? (Oltalı Kitap) Çocuk Akademi 16-24 Ay Şimdi Cırt Cırt Vakti Ayvayı Yedik Müzesi - Mert Arık 555 Eğlenceli Çıkartma - Çiftlik Hayatı Edebiyat - Yerli: Söyleme Bilmesinler - Şermin Yaşar Kürk Mantolu Madonna - Sabahattin Ali 3391 Km Film Özel Baskı (Ciltli) - Beyza Alkoç Hepimiz Gökyüzü Olmak İstedik 2.5 - Ejderha ve Yıldız (Ciltli) - N. G. Kabal 4 Gün 3 Gece - Ayşe Kulin Edebiyat - Yabancı: Gece Yarısı Kütüphanesi - Matt Haig Kızıl Karma - Jean-Christophe Grangé Değersiz Bir Hayat - Hanya Yanagihara Yılan Avı - John Verdon İyi Hissetmek - David Burns Kişisel Gelişim: Rezonans Kanunu - Pierre Franckh Başarıya Götüren Aile - Doğan Cüceloğlu İnsanın Anlam Arayışı - Viktor Frankl Rahatlama Kitabı - Matt Haig O An – M. Barış Muslu Eğitim: English Grammar Today (İngilizce Gramer Kitabı) - Murat Kurt Fenomen Yayıncılık 8. Sınıf LGS 2018 - 2023 Yılları Çıkmış Sorular ve İkiz Sorular Seti 6 Kitap 2024 Sinan Kuzucu Yayınları 2024 LGS 8. Sınıf 2. Doz 12'li Genel Değerlendirme Sınav Seti Ünlüler Karması 2024 LGS Genel Deneme Pegem Akademi 2024 KPSS Genel Yetenek Genel Kültür Ezberbozan Soru Bankası Set (5 Kitap) Araştırma-Tarih: Çocuğumun Aklından Neler Geçiyor? - Tanith Carey Zihnimi Aç - Neurozihin İle Çocuğunu Başarıya Ulaştır - M. Barış Muslu Zengin Baba Yoksul Baba - Robert T. Kiyosaki Dakikalar İçinde Atatürk ve Dünyası - İlber Ortaylı Akıllı Yatırımcı - Benjamin Graham 2024 Yılında En Çok Satan Yayınevleri: Çocuk Kitapları: Sincap Kitap, İş Bankası Kültür Yayınları, Çocuk Akademi, Doğan Çocuk, Yapı Kredi Yayınları, Timaş Çocuk, Domingo Yayınevi, Yükselen Zeka, Altın Kitaplar, Bi Kutu Oyun Edebiyat Kitapları: İndigo Kitap, Doğan Kitap, Kronik Kitap, Yapı Kredi Yayınları, Epsilon Yayınevi, Koridor Yayıncılık, Can Yayınları, İş Bankası Kültür Yayınları, Destek Yayınları, Domingo Yayınevi, Altın Kitaplar Eğitim Kitapları: Sinan Kuzucu Yayınları, Tonguç Akademi, Benim Hocam Yayınları, Pegem Akademi Yayıncılık, Yediiklim Yayınları, Hız Yayınları, Fenomen Yayıncılık, Ankara Yayıncılık, Kr Akademi Yayınları, ÜçDörtBeş Yayınları

bottom of page