top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Unutulmuş zamanların parmak izleri

    Hatice Günday Şahman'ın ikinci öykü kitabı, Yarım Kalmasın, çıktı. "Yaşam yarım kalmış bir aşktır. Hevesle içine dalınan yaşam asla tamamlanmıyor. Önce bir şeyler yarım bırakılıyor sonra yaşamın kendisi. Günlerin ardında bir geçmiş çoğalırken gelecek azalıyor. Bir yerlerde unutuluyor evler, sokaklar, sevdalar, yüzler; belleğin havuzundan taşanlar. Geriye kalanlar yani anımsananlarla yetiniyor geçmiş. Geçmişi de daima öyküler sırtlar. “Unutulmuş zamanların parmak izleri”ni saklarlar. Bir öğretmenin “aklı yaşından kısa” bir öğrencisinin yaşamı yaşı kadar yaşama çabası içinde, derede yitip giden annesini savunmasıdır geçmiş. Ayrılık “uzun bir çizgide bulunan yeni dünyalar” için bile olsa sevdiklerinden değil geçmişten uzaklaşmak değil midir bir genç adamın sancıları? Kendisinden nefret eden babasına bakmak zorunda bırakılan reddedilmiş bir evladın bileylediği bıçaktadır geçmiş. Kocası ölünce, kızı babasının yerine geçen kadının acılarıdır geçmiş. Zampara bir genç erkeğin çapkınlıklarında anne şefkatini araması… Turnalar konar sevdaların çentildiği kızılcık dalına yorgun yılların yaslandığı. Babası gereksiz bir çocuk olasılığı ise birini geleceği hatırlamasına yöneltir geçmişe inat… Birileri çıkar yarım kalan yaşamları teyeller, yamalar; eğreti kalsa da dikişler, tamamlar. Birileri unutulmuş evler, sokaklar, sevdalar, yüzlere rastlar tamamlanır yaşamlar. Sizin ya da başkasının, neresinden bakarsanız bakın yaşam çalıntıdır işte…" YARIM KALMASIN Hatice Günday Şahman H2O Kitap, 2024 Tür: Öykü 120 s.

  • Kardeş Sırları: Yabancılar

    Çocuklar için 40’tan fazla kitabı kaleme alan Margaret Peterson Haddix’in Kardeş Sırları: Yabancılar adlı macera kitabı, çıktı! Üç kardeşin fantastik maceralarını anlatan serinin bu ilk kitabında, Greystone kardeşler annelerinin çıktığı ani bir “iş seyahati”nin ardından kendilerini gizemli bir olayın içinde bulurlar. Arka planına iyi ile kötünün mücadelesini alan Kardeş Sırları: Yabancılar ile genç okurları, ipuçlarının peşinde heyecanlı bir okuma bekliyor. Ayrıntı Yayınları’nın çocuk kitapları markası Dinozor Çocuk ve ilk gençlik kitapları markası Dinozor Genç’in yeni macera serisi Kardeş Sırları’nın ilk kitabı Kardeş Sırları: Yabancılar okurlarla buluştu. Margaret Peterson Haddix’in kaleme aldığı serinin ilk kitabını dilimize Nisan İğdem çevirdi. Greystonelar üç kardeşti: Duygusal abi Chess, matematik dehası Emma ve söz dinleyen küçük kardeş Finn. Anneleriyle beraber mutlu bir aileydiler. Ta ki ulusal basına yansıyan bir kaçırma olayına kadar… Kaçırılan üç çocuğun haberini aldıklarında Greystone kardeşler için her şey değişti. Çocuklarla aralarındaki inanılmaz benzerlikler ürkütücüydü. İlk ve ikinci isimleri aynıydı. Aynı yaştaydılar. Hatta doğum günleri bile aynıydı! Annesinin bir anda ortaya çıkan “iş gezisi” Greystone kardeşlerde şüphe uyandırdı. Peki anneleri ortadan kaybolunca onlara göz kulak olan komşuları Bayan Morales ve kızı Natalie, bir şey biliyorlar mıydı? Bu gezi, kaçırılan çocuklarla ilgili olabilir miydi? Yoksa anneleri onları gizemli bir olaydan mı koruyordu? Sıkıcı odadaki mektup ve bodrum katındaki tehlike… Sır açığa çıktığında Greystone kardeşler kendilerini esrarengiz bir olayın içinde buldular. İpuçlarını yakalamalı, kodları çözmelilerdi… DAHA DA GEÇ OLMADAN! MARGARET PETERSON HADDIX HAKKINDA Margaret Ohio’daki bir çiftlikte büyüdü. Çocukken, aynı ilk, orta ve soy isimlere sahip olan ve aynı doğum tarihini paylaşan iki kız tanımıştı, aralarında sadece 1 yaş fark vardı. Ve bu tesadüf hayatının en ilginç olayı olarak hafızasına kazındı. Haddix, büyüdüğünde meslek olarak gazete muhabirliği ve redaktörlük yaptı. Daha sonra ilk kitabı Running Out of Time kitabını yazdı. İlk kitabını yazdığından itibaren çocuklar ve gençler için kırkın üzerinde kitap yazdı, bunlar arasında “Shadow Children” serisi, “Missing” serisi, “Children of Exile” serisi ve birçok bağımsız kitap bulunuyor. Haddix ve kocası Doug şimdi Columbus, Ohio’da iki çocuklarını büyüttükleri yerde yaşıyorlar. KARDEŞ SIRLARI: YABANCILAR Margaret Peterson Haddix Dinozor Genç, 2024 Çeviri: Nisan İğdem 352 s.

  • "Böylesine saldırgan ve gürültülü sayılabilecek bir dille hiç yazmamıştım"

    Ayşegül Şahin, şair ve yazar Mehmet Yaşın ile Eeen Güzel Şey adlı şiir kitabının hemen ardından yeni romanı Selam Metin, Ben Berceste odağında söyleşti. Böylesine saldırgan ve gürültülü bir dille hiç yazmamıştım Türkçe üzerine hepimizin daha fazla düşünmesi gerekiyor Türk dili hakkında daha derinlemesine kafa yorma zamanı geldi Geçen aralık ayında yeni şiir kitabınız Eeen Güzel Şey'i konuşmuştuk sizinle. O röportajımızda da bahsettiğimiz yeni romanınız Selam Metin, Ben Berceste geçtiğimiz günlerde raflara çıktı. 2013’te yazmaya başlamışsınız bu romanı. Süreci 10 yıla kadar uzatan sebepler nelerdi? Uzunmuş gibi görünen bu zaman dilimi benim olağan yazma sürecim. Romanın girişindeki teşekkür sayfasında, “Her zamanki gibi ancak on yılda bir roman yazabilmemde...” diye başlayan bir cümleyle teşekkürler sıralanıyor. İlk romanım Soydaşınız Balık Burcu 1994’te, ikincisi Sınırdışı Saatler 2003’te, üçüncüsü olan Sarı Kehribar ise 2013’te yayımlanmıştı. Alışılmışın dışında bir tarzı var Selam Metin, Ben Berceste'nin. Tek bir ana karakter üzerinden ilerlemiyor, parçalı örgüsüyle puzzle’ı anımsatıyor. Mitolojik anlatılar, şiirler ve denemeler de eseri zenginleştiren unsurlardan. Romanın üzerine temellendiği yapısı, kurgusu ve üslubu hakkında neler söylemek istersiniz? Umarım, spontane bir şekilde yazma süreci içerisinde ortaya çıkan bu parçalı roman örgüsü okumayı daha akıcı yapar ve konunun bir bütün olarak anlaşılıp hissedilmesinde de zorluk çıkarmaz. Kaldı ki ilk romanımdan beri türler-arası denebilecek bir biçimde yazıyor ve edebiyatın birbirinden ayrıştırılmış bütün alanlarını bir arada kullanmaya çalışıyorum. İster istemez şairliğimden taşıdığım bir dil ve üslup da oluyor... Berlin, Londra, Cambridge, Üsküp, Atina ve Rodos’ta yazmışsınız romanı ama anlatıya ev sahipliği yapan esas yer, uzun yıllardır gelmediğiniz İstanbul. Önceki söyleşimizde Atina’yı İstanbul yerine ikame ettiğinizi söylemiştiniz. Asli mekân olarak tercihiniz neden İstanbul oldu? Eserin dili Türkçe olduğu için mi? Karakterlerinizden Dr. Ertan, “On beş milyonluk açık hava tımarhanesine döndü İstanbul” diyor ya; arızalı kişilikler hakkında yazarken daha mı ilham verici bu şehir yoksa? Romanın ana karakteri Türk kökenli bir Rodoslu Yunan yurttaşı ama Türkçe yazdığı için İstanbul’da yayımlanan ve yaratıcı yazın kursları tertipleyen biri. Dolayısıyla İstanbul kendisini mekân olarak zorunlu kılıyor bu karakter için. Neredeyse aynı ağırlıkta Atina ve Rodos da romanın mekânı. Daha ikincil olan mekân Güney İtalya’nın Greçia diye bilinen bölgesi. Arızalı kişilerse dünyanın her yerinde bulunabilir ve her insanda bazı kusurlar bulunur. Ancak bana öyle geliyor ki “arıza” durumunun kendisi İstanbul’da köklü bir konumda olduğu için “arızalı kişiler” de seri üretim halindedir. Saydım, “İstanbul’a dönmek/dönmemek” ifadesi beş kez geçiyor romanda. Henüz çıkmış, dumanı üstünde tüten iki yeni kitap, İstanbul’da bir okur buluşmasına kapı aralar mı? İnşallah, İstanbul’da bulunmanın insanlara ferahlık, keyif, özgürlük, güvenlik, iyilik hissi ve yaratıcılıkla dolu hevesler vereceği günler de gelir bir okur buluşması için. Ama internet üzerinden bir buluşma her zaman mümkün tabii. Giriş kısmında belirttiğiniz üzere taşkın, esprili ve deli dolu bir kitap Selam Metin, Ben Berceste. Aynı zamanda “kızgın haykırışlar da sel gibi boşalıyor” sizin deyiminizle. Kadın haklarından toplumsal cinsiyet kimliklerine, evlilik kurumundan aile meselelerine, ilişkilerden maço erkek düzenine, Türkiye’nin ve Türkçenin halinden ötekileştirilmeye... Kitaptaki tüm karakterler, bir eleştiri bombardımanında bırakıyor okuru. Bazılarının bunu rahatsız edici bulabileceğini ifade etmişsiniz, peki yazarı açısından rahatsızlık verici miydi bunları kaleme almak? Yazarken benim de rahatsızlık duyduğum doğru, hem de fazlasıyla. Okurlar “ben” diye konuşan anlatıcı kişiyi genellikle yazarla özdeşleştirdikleri için duyduğum tedirginlik de ayrı. Böylesine saldırgan ve gürültülü sayılabilecek bir dille hiç yazmamıştım. Zaten hepsi anti-kahraman olan roman karakterlerinden başlıyor rahatsızlık meselesi, ki onlar da romandaki bu dille konuşuyorlar gerçek hayatta. Daha önce sorduğunuz İstanbul’a dönememe sorusu da bununla alakalı sayılabilir. Türkiye’ye egemen olan bu feci dil içinde nefes alamıyorum, Türkçenin bir şairi ve yazarı olduğum halde. Anne-kız simbiyozu, kitabın dikkat çektiği sorunlu ilişkilerden. Bu konu, hangi yönüyle roman yazdıracak kadar etkiledi sizi? Neoliberalizm çağına göre ele alınan aşk, kadın-erkek ilişkileri, kişisel gelişim, feminizm, eril dil ile iktidar dili, yaşlanmazlık fenomeni, aile içi otoriteler vb. konular açısından anne-kız simbiyozu ilginç olduğu gibi daldan dala sıçrama imkânı da veriyordu, ilkçağ tragedyalarından psikoterapi seanslarına kadar... Yazdığı dille kavgalı yazarlar var kitabınızda. Dil meselesinin üzerine düşen/düşünen bir şair ve yazar olarak; günümüz Türkçesine olan kızgınlığınızın nedeni “gittikçe daha buyurgan ve hakaretamiz bir konuşma dilinin yaygınlaşmış olması” mı? Alıntıladığınız roman cümlesindeki vurgulanan nokta işin bir yanı. Sanırım Türkçe üzerine hepimizin daha fazla düşünmesi gerekiyor. Nasıl bir dil yapısı, konuşma tarzı, söz dağarcığı bu derece otoriterleşmeye, lümpenleşmeye kapı açmış... Dil meselesinin aslında linguistik olmaktan ziyade kültürel olduğunu da hatırlayarak Türk dili hakkında daha derinlemesine kafa yorma zamanı geldi, ki Selam Metin, Ben Berceste tam da bunu yapan bir roman. Tayfun karakteri, “Aman bu memleketin bilemediğim yasakları, kutsal şeyleri, şurada buradaki gizli trolleriyle uğraşmayayım” diyerek Facebook dahil tüm sosyal medya hesaplarını kapatmış bir yazar. Sizin de sosyal medyayla aranıza mesafe koymanızın gerekçeleri Tayfun’la aynı mı? Sosyal medya üzerinden kurulan temaslara karşı değilim ama eski zamanlardaki gibi göz temasını tercih ederim. Şimdi X’e dönüşen Twitter, Instagram hesaplarım hiç olmadı. Kendi adımla Facebook hesabım da yok. Bazen kitap yayınları, edebiyat etkinlikleri olduğunda ister istemez sosyal medya paylaşımları oluyor şüphesiz. Ayrıca Türkçeden çok İngilizce ve Yunanca oluyor. Bununla beraber kendimize dair temayüller bir roman karakteriyle özdeşliği göstermez. Doğrusunu isterseniz, çevremizden, farklı insanlar hakkındaki gözlemlerden daha çok yararlanırız bir karakter yaratırken. Ve son soru... Kitabın başında, yaşadığınız özel bir ilişkiden bahsediyorsunuz: “Tarif etmekte zorlandığım bu gönül bağı bir trafik kazasında beklenmedik biçimde ölümüne dek sürecekti.” Bu ilişki için kullandığınız “aşkı aşkın” ifadesinden çok etkilendim. Hayattaki ‘eeen güzel şey’lerden biri de kalpten kalbe bu kadar derin bir bağ kurabilmek sanırım. Kavuşamamaya, mesafelere, başka ilişkilere rağmen görünmez ipleri kopmayan, aşkı bambaşka boyutlara taşıyan bir bağ... Yazması acı verici olsa da; bunu konu alacak novella bir gün gelecek mi? Yazılan ve yazılamayan her şey Selam Metin, Ben Berceste kurgusunun bir parçasıdır ya da kurgusallık sınırlarındadır. Bir noktadan sonra kendimizi yazının kurallarına teslim ederiz. Yazı aklımız ile kalbimizi birbirine bağlayarak başka hayatları canlandırmamızı sağlar. Böylece her yazdığımız kitapla başka başka hayatlar yaşarız. Kurguladığımız öteki hayatlar kendi kişisel hayatımızdan daha gerçek olur.

  • Sahnede yaşamak dedikleri bu olsa gerek!

    Yazar Barış İnce'nin yayıma hazırladığı Sahnede Yaşamak, modern Türk tiyatrosunun dev çınarı Rutkay Aziz'le tiyatro, sanat ve hayat üzerine, gençlere ilham veren bir söyleşi kitabı. Ömrünü sahneye adamış Aziz'in anılarına yer vererek yarım asrı aşan sanat yaşamına odaklanan bu arşivlik çalışma; aile albümlerinden çıkan çok özel fotoğraflar, basında iz bırakan gazete-dergi kupürleri ve koleksiyon değeri taşıyan afiş ve program kitapçıklarıyla renklenerek ülkemizin yakın tarihine ayna tutuyor. Farklı kuşaklara seslenmeyi başarmış büyük bir oyuncunun sanat görüşünü anlamamızı ve anlamlandırmamızı sağlayan eser ayrıca, okurları edebiyatla gazetecilik arasında bir yerde duran, Yaşar Kemal'in ''Bal gibi edebiyattır!'' şeklinde tanımladığı söyleşi türünün incelikleri ile de buluşturuyor. Atatürk'ü oynama onuruna erişmiş, onlarca oyun sahnelemiş, nice ödüller almış, binlerce kez sahneye çıkmış bir usta var karşımızda! Aziz Ünal Rutkay, yani hepimizin bildiği adıyla Rutkay Aziz. İlk kez ne zaman sahne tozunu yuttu? Hocaların hocası Muhsin Ertuğrul ve Ayla Algan tiyatroya bakışını hangi yönde şekillendirdi? Kariyerindeki kırılma noktası ne oldu? Kızı Doğa'nın dünyaya gelişi hayat anlayışını nasıl etkiledi? Çekimser yaklaştığı beyaz perdeye kimlerin zoruyla ''itildi''? Can Yücel, Yaşar Kemal, Aziz Nesin, Zülfü Livaneli gibi üstatlarla yolları ilk nerede kesişti? Can dostu Tarık Akan'ın hayatındaki yeri ve anlamı ne? Atatürk rolü kendisine teklif edildiğinde neden çekindi? Barış İnce sordu, ''Tiyatro ölümsüzdür çünkü tiyatro duygularla yaşar,'' diyen Rutkay Aziz yanıtladı. Sanatla geçen bunca yılda ''İyi ki böyle yaşadım,'' diyen şanslı azınlıktan olan Aziz'e karşı beslediğimiz sevgi, saygı ve hayranlığı katlayarak çoğaltan Sahnede Yaşamak, gençlere usta bir oyuncuyu daha yakından tanıtmakla kalmıyor aynı zamanda tiyatroya ilgileri veya yetenekleri olup olmadığını keşfetmeleri için kılavuzluk da ediyor. Duyarlı kişiliği, mükemmel oyunculuğu ve halktan yana duruşuyla örnek bir sanatçı olan Rutkay Aziz'in anlattıklarına kayıtsız kalamayacaksınız. Doğa'ya ''Baban ne iş yapıyor?'' diye sorduklarında, ''Babam tiyatroda bekçi,'' diyormuş. Sabah akşam oradayız ya... SAHNEDE YAŞAMAK - RUTKAY AZİZ İLE SÖYLEŞİ Hazırlayan: Barış İnce Fotoğraflar: Servet Dilber 72 s.

  • "Başkomser Nevzat'ın yeni romanında neredeyse yarısına geldik, belki bir miktar geçmiş de olabiliriz."

    Ahmet Ümit'in Twitter hesabından duyurduğu haber göre, yazarın Başkomser Nevzat'lı yeni romanı Ekim ayında okuyucuyla buluşacak. Başkomser Nevzat yeni macerasında karısı ve kızının katillerini bulacak, diyen Ahmet Ümit, son kitabı hakkında şu açıklamalarda bulundu: “Ülkemiz son zamanlarda bir uyuşturcu geçiş ülkesi oldu. Özellikle son beş yılda satılan, ne yazık ki okullara kadar indiği bir ülke hale geldi. Başkomser Nevzat bu baronlara karşı karşıya, onlarla hesaplaşıyor.” "... yaklaştığını fark etmediler bile." Adı henüz açıklanmayan roman sonbaharda, raflarda.

  • İstanbul Ayaklar Altında

    Elvan Arpacık’ın derlediği öykü seçkisi “İstanbul Ayaklar Altında” yayımlandı. Sanat yapıtlarına ve tarihî eserlere odaklanan on beş öyküde İstanbul’un belleğinin izlerini sürerken silinmeye yüz tutan bu izlerin öykü aracılığıyla tutulan kaydına tanıklık ediyoruz. İstanbul’un tarihine yapılacak bu kurgusal yolculukta okura eşlik edecek öykülerdeki eserler ve mekânlar: Mecidiyeköy Likör Fabrikası, Katırcıoğlu Han, Pembe Konak, İnci Pastanesi, Akdeniz Heykeli, Tepebaşı Tiyatrosu ve Gotlar Sütunu, Tatavla-Mihrişah Valide Sultan/Mesohori Çeşmesi, Harikzedegân Evleri, Naum Paşa Konağı, Varhatyan-Varhatoğlu-Mustafa Bey Apartmanı, Paşabahçe Tekel Fabrikası, Kocataş Yalısı, Botter Apartmanı ve Sulukule. Sözcükleriyle öykülere hayat veren yazarlar: Elvan Arpacık, Hüseyin Karagöz, Yasemin Pforr, Hediye Nar, Billur Akgün, Canan Kuzuloğlu, Meltem Uzunkaya, Zeki Paralı, Nurdan Atay, Sultan Deliklitaş, Nezir Suyugül, Arif Kâmil Olgun, Dilek Yılmaz, Seçil Örnek ve Nalan Barbarosoğlu. Önsöz: Elvan Arpacık Kalbi Kırık İstanbul Yüzyıldan yüzyıla kültürleri birbirine bağlamış, topraklarından çok sayıda uygarlık geçmiş, melez kültürler yaratmış, Roma, Bizans ve Osmanlı’ya başkentlik etmiş bir kent İstanbul. Bu değerli geçmişin eşsizleştirdiği kent, bugünkü hoyrat değişimin yol açtığı harabiyette olağanüstü zengin belleğini hakkıyla koruyamıyor ne yazık ki. Eski mekânları para odaklı özensiz restorasyonlarla bugüne montajlamak, dünü bugünle temas ettirmek anlamına gelmediği gibi, geçmişle gelecek arasında sağlıklı bir ilişki de değil. İstanbul gibi her taşın altından tarih çıkan bir kent için, özgünlüğüne zarar vermeden koruyup yaşatacak, dünya kültürüyle bütünleştirecek özel çözümler üretilmeli. Kent son yıllarda düzensiz göçlerin yol açtığı sorunlarla uğraşırken, yetmezmiş gibi, gözü paradan başka bir şey görmeyenlerin de hışmına uğradı. Aşırılık her şeyi olduğu gibi İstanbul’u da öldürüyor. Bugün, büyük bir kaos ve girdapla boğuşan İstanbul, toplumsal şizofreninin sahnesi âdeta. İşte bunlardan yola çıkarak yazıldı kitaptaki öyküler. İstanbul’un mekân, semt ve simgesel anlam taşıyan sanat yapıtlarına odaklanan öyküler, bellek izlerine dönme ve gerçeğin peşine düşme çabası içinde, elimizden kayıp giden kentin son çığlıklarını edebiyat aracılığıyla kayda geçiriyor. Arka Kapak: Nalan Barbarosoğlu daha yazı bile bulunmadan neolitik çağ’ın tüm alet edevatıyla yerleşik hayat kurmuş insan soyu istanbul coğrafyasında. sekiz bin beş yüz yıldır tabanı toprağa basan, doğanın sunduklarına kendi meşrebince ‘şükür’ duyan, barınak kuran, çoluk çocuğa karışıp geleceğe nişane bırakan milyonlarca insanın kalp atışını kendi ruhuna katmış istanbul dediğimiz toprak parçası. kendi ruhunu üflemiş bağrında doğanlara, yurt arayıp kollarına sığınanlara. ruhundan ruh vermiş, ruhlarından ruh almış. ama bugün [2024] bin yıllardır sürüp giden doğal aktarım âdeta ‘göklerden inen’ bir satırla öyle bir böldü ki hayatı, inanılmaz ama ‘para para para’ diye bakan gözlerin istilasına öyle göz yumdu ki... içinde boğularak soluk alıp vermeye çalışanların ruhu çoban ateşi öykülerle bir isyanı harlamaya çalışıyor. peki ya sizin ruhunuz hangi safta can buluyor? İSTANBUL AYAKLAR ALTINDA Hazırlayan: Elvan Arpacık PND Kitap, 2024 172 s. Tür: Öykü

  • Öykü: Kuyum Dükkanı

    "Bi’tane adamı varmış; hep o ayarlıyomuş bunun rahatını." Ayşegül Turan ve Zeynep Özrendeci Temmuz’un on beşi. Hava otuz üç derece. Dükkânlar yeni yeni açılıyor Paspatur’da. Gecenin yorgunluğu çoktan silinmiş sokaktan. Yahyalı halısı kapıda, altınlar vitrinde parlıyor. Kapı sıkı sıkıya kapalı. Uzun, karanlık koridorun ardından duvarda televizyon seçiliyor. Ekranda reklamlar. - Açsana Esra´yı. - Esra yok daha. - Niye yok? - Müge bitmedi daha. Bitsin, o var. - MÜGE ABLAAA. HİÇ MÜŞTERİ YOK, BİZE MÜŞTERİ YOLLASAN ABLAA... - Yalnız tatillerini Fethiye´de geçiriyomuş biliyon mu? - Yok ya? Nerde? - O lüks otelde, girmiyomuş şehir içine. Uzakta takılıyomuş. - Eee geleydi, bi’çayımızı içerdi. - Yoook kafa dinliyomuş, bi’tane adamı varmış; hep o ayarlıyomuş bunun rahatını. - Vay be, Müge hemen şurda yani? - Valla yaa, benim arkadaş var o söyledi. - Melike mi? - Aynen, Melike´nin bi tanıdığı orda çalışıyomuş. - Melike napıyo? -  İyi yaaa, onlar bu bayram memlekete gittiler. - Ooo. Şimdi babaannesinde bir nohut yahni yiyodur. Karabiberli. Pilavı da bir küçüğü yapar. - Bakan var! Vitrine bakan bir çift görünür aydınlıkta. Tenleri sütlaç. Dünya üzerinde çok, Fethiye’de az gün görmüşler. - Halamda hiç altın yok! - Adam paralı ama. - Adam bakıyo kendine, bak saatine! - Teyzemde yüzükler var da... Altın değil mi onlar? - Yok değil, hepsi gümüş. - Amaaaan. - Gümüşcü bu. TEYZEM BURDA BULAMAZSIN. - Aaaa gözlüğünü çıkardı! Hafifçe doğrulur yerinden. İkisi de gözlerini kırpmadan yaşlı çifti izlemeye devam ederler. - Belki ufak bi şey alır. - Bi yüzük gösteriyo adama. Git bak bakayım. Hızlı adımlarla koridoru geçer. Vitrine yaklaşınca yavaşlar. Yaşlı çift gülümseyerek başlarıyla genci selamlar ve kısa süre sonra oradan ayrılırlar. - Kaçmayın ya! Hayal kırıklığı, omuzlarını düşürür gencin. - Ne diyo? - Beyaz olan gümüş mü altın mı diyo. - Bizde gümüş yok deseydin. - ‘Gümüş fiyatına altın verelim’ dedim de ‘yok’ dedi, ağır istiyomuş. - Kapıyı iyice kapattın mı? Isınmasın içerisi… - Kapattım kapattım. Kumandaya uzanıp sesi açar. - Müge başladı, gel. Tekrar yaklaşır ekrana. - Şu vitrinlerin içinde hala boş ayaklar var bak, bunları dolduracağız dedik, duruyolar. - Tamam arada yaparız. Sebilin sıcak tarafına yönelir. - Ne içiyoz, kahve mi? - EVETTTOOO!

  • Kışkırtıcı Eşikler

    Dilek İşcen Akışık’ın beşinci kitabı ve ilk romanı olan Kışkırtıcı Eşikler, yayımlandı. Akışık’ın beşinci kitabı olan “Kışkırtıcı Eşikler”, aynı zamanda ilk romanı. Romanın teşekkür bölümünde, “Güzel insan Mario Levi’ye delilik diyarından sonsuz teşekkür...” ifadeleri yer alıyor. Romanda bir kadının iç dünyasındaki tutarsızlıklar, isyanlar, üzüntüler, öfke nöbetleri, sorgular, gelgitler hızlandırılmış bir filmi andırırken; yüzleşmelerle yaşamda yol alınabileceği ortaya konuluyor. Mektup türünde kaleme alınmış olan kitabın kapak tasarımı ise, Halimenur Yüce ve Ecem Sabır’a ait. Akışık, yeni kitabının Mario Levi’nin MİM Sanat Merkezi Yazı Yaratım Atölyesi’nde kaleme alınmış çift katmanlı bir dönüşüm romanı olduğunu belirterek, “Hakikat ile hayal arasındaki bağlantı edebiyatı yakından ilgilendirir. Gözlemler, yaşanmışlıklar, gizemli suskunlukların arkasında saklananlar, hissedilenler; yaşayanlara ve yaşama değer katmaz mı? Can dostuna yazdığı mektupları on yıl sonra okuduğunda, farklı dönemlerden iki kadının birbirini kucaklaması mümkün mü? Soruların yanıtları kitabımda” şeklinde konuştu. “Kışkırtıcı Eşikler”in arka kapak yazısı özetle şöyle: “Alın yazısı, nasıl bir şeydir diye düşünürüm bazen. Yazılanlar, doğru alınlarda mıdır? Yazılanlar, sabit midir? Eğer anlaşılması mümkün olmayan tuhaflıklar, etrafında dolaşıp duruyorsa insanın, bunlar birer işaret olabilir mi? İki kişiyi birbirine bağlayan alın yazısının öyle ya da böyle başlangıç ve bitiş zamanı yok mu?” KIŞKIRTICI EŞİKLER Dilek İşcen Akışık Edebiyatist Yayınevi, 2024 Tür: Roman 272 s.

  • 70. Sait Faik Hikâye Armağanı kısa listesi açıklandı

    Darüşşafaka Cemiyeti ve Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları iş birliğiyle 70’incisi düzenlenen Sait Faik Hikâye Armağanı’nın jürisi, yaptığı değerlendirme neticesinde bu yıl yarışmaya başvuran 117 öykü kitabı arasından seçilen 10 kitaptan oluşan kısa listeyi açıkladı. Kitaplarının telif haklarını ve mal varlığını Darüşşafaka’ya bağışlayarak annesi ve/veya babası hayatta olmayan, maddi olanakları yetersiz çocukların eğitimine destek veren, Türk hikâyeciliğinin önde gelen yazarlarından Sait Faik Abasıyanık’ın anısına 1964 yılından bu yana düzenlenen Sait Faik Hikâye Armağanı’nın 70’incisinin sahibinin belirlenmesi için geri sayım başladı. 2019 yılında ödül yönetmeliğinde yapılan düzenlemeyle, öncelikle 10 kitaplık kısa bir listenin kamuoyuyla paylaşılmasına karar verildiği duyurulmuştu. Ön jürinin değerlendirilmesi sonucu 117 kitap arasından seçilen kısa liste alfabetik olarak şöyle oluştu: Barlas Özarıkça, Hay, Metinlerarası Kitap Nihan Eren, Nefeshane, Yapı Kredi Yayınları Çağan Irmak, Gözümden Deliler Taştı, Doğan Kitap Emrah Öztürk, Evine Dönemeyen Adam, Yapı Kredi Yayınları Gökhan Yılmaz, Boşlukdikeni, Yapı Kredi Yayınları Gürcan Banger, En Uzak Şehir, Mythos Kitap Güzin Yalın, Küçük Meseleler, İletişim Yayınları Merve Koçak Kurt, Söz Sandığım, İthaki Yayınları Polat Özlüoğlu, Sahi Adım Neydi, İthaki Yayınları Rıdvan Hatun, Billur Örüntüler, Can Yayınları Bu yılki Armağan’ın sahibi ise jürinin kısa listeye giren kitaplara ilişkin değerlendirmesi neticesinde Sait Faik’in vefat yıl dönümü olan 11 Mayıs’ta açıklanacak. Sait Faik Hikâye Armağanı 1955’te yazarın annesi Makbule Abasıyanık tarafından kurulan Sait Faik Hikâye Armağanı, 1964’ten beri Darüşşafaka Cemiyeti tarafından veriliyor. Sait Faik’in annesi Makbule Abasıyanık’ın vasiyetnamesi doğrultusunda dönemin ileri gelen edebiyat ustalarından oluşturulan jüri, o yıl içinde yazılmış en iyi hikâye kitabını seçerek “Sait Faik Hikâye Armağanı”nı veriyor. Her yıl yazarın ölüm yıl dönümünde verilen Armağan, 2012'den bu yana Darüşşafaka Cemiyeti ile Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları ile iş birliğiyle düzenleniyor. Hikâye Armağanı’nın jürisinde Doğan Hızlan (Jüri Başkanı), Hilmi Yavuz, Nursel Duruel, Prof. Dr. Jale Parla, Beşir Özmen, Metin Celal ve Jale Özata Dirlikyapan yer alıyor.

  • Yaratıcılık Ritüelleri 16 / Mehmet Fırat Pürselim: "Metinle kavga etmemeyi, olmuyorsa vazgeçmeyi, yazamıyorsam ısrar etmemeyi öğrendim."

    "Tek bir mücadele yöntemi var: Yazdıklarınıza ve yazıya olan aşkınıza inanıyorsanız vazgeçmemek gerekiyor ama yazdıklarınızdan vazgeçip onları çöpe atıp daha iyileriyle yeniden denemek de gerekiyor. Beckett’in sözü tüm bu mücadele sırasında temel düsturum oldu: 'Hep denedin, hep yenildin. Olsun. Gene dene, gene yenil. Daha iyi yenil.'” Semrin Şahin, Yaratıcılık Ritüelleri'nde bu hafta Mehmet Fırat Pürselim'i ağırlıyor. Yaratıcı sanatlarda akışta kalmanın, kendimizi yaratma anının içinde tutarak, sürüklenmeden kalabilmenin ne kadar zor olduğu bilinen bir gerçek. Bizi “an” a döndürecek bazı küçük totemler, seremoniler, bazı ritüellerin olmasının yaptığımız çalışma üzerinde odağımızı canlı tuttuğuna dair çalışmalar mevcut. Bu anlamda birçok yazarın günlük yazma alışkanlıkları olduğunu da biliyoruz. Yazmaya başlamadan önce yaptığınız ritüeller var mı? Ritüelleri, yazarı her gün çalıştığı metnin başına oturtan bazen yıllar süren ve sonu gelmeyecek gibi gözüken yola katlanmayı kolaylaştıran lüksler gibi düşünüyorum. Ülkemizdeki yazarların büyük çoğunluğu hayatlarını başka işlerden kazanıp bir şeylerden feragat ederek boşalttıkları zamanlarda yazabildiği için ritüellerden ziyade yazıyla baş başa kalabilmek önceliği(miz) oluyor. Ritüel değil ama genellikle sabah erken saatlerde kalkıp etraf sakinken, kahvemi alıp yazının başına oturuyorum. İşimin durumuna göre bazen bir saat bazen de sıkılıncaya kadar üç, dört saat yazmaya çalışıyorum. Ancak sabahları yazının başına oturma hevesiyle dopdoluyken dilekçelerle cebelleşip aylarca vakit bulamadığım zamanlar da oluyor. Dr. Seuss olarak bilinen yazar ve illüstratör Theodor Seuss Geisel, geniş bir şapka koleksiyonuna sahiptir. İlham gelmediğinde, dolabının başına gider, koleksiyonundan seçtiği bir şapkayı takar ve fikir bulmayı beklermiş. Ne hikmetse mutlaka parlak bir fikirle şapkayı başından çıkarırmış. Siz yaratım tıkanması yaşıyor musunuz ve bu tıkanmayı aşmak için neler yapıyorsunuz? İlk kitabım basılana kadar on bir yıl bekledim, bu süreçte yazamadığım her gün büyük azap çektim, bir suç işliyormuşum ya da birine ihanet ediyormuşum gibi pişmanlık duydum. Bu duyguyu ancak ikinci kitaptan sonra aşabildim ve aylarca yazmamayı tercih edecek olgunluğa kavuşabildim. Metinle kavga etmemeyi, olmuyorsa vazgeçmeyi, yazamıyorsam ısrar etmemeyi öğrendim. Bir kurmaca metin için heybemdeki en güzel fikirleri, betimlemeleri, metaforları tükettikten sonra o heybenin yeniden dolması için okumaya, gezmeye, insanlarla sohbet etmeye, hiçbir şey düşünmeden denize ya da gökyüzüne bakmaya vakit ayırıyorum.  Farklı türde eserler verdiğim için o tıkanıklığı türler arasında şapka değiştirerek gidermeye çalışıyorum. Yetişkinler için yazdığım bir öykü kitabından sonra gençlik romanına yöneliyorum, kurmaca romandan sonra denemelerle uğraşıyorum böylece kendimi tekrarlamaktan ve ilham beklemekten kurtuluyorum. Yazarların tamamı gibi benim defterlerimde de yazılmayı bekleyen hatta kimi yazılmış bitmiş elden geçmesi gereken taslaklar, kurgular, notlar var. Dönüp dönüp bunlara bakıyorum, hazır hissettiğimde defteri kalemi alıyorum elime… Yaratıcı çalışmalar yaparken hiç engellerle (iş ortamı, zamansal sorunlar, yazdıklarınızın görünür olmaması gibi engellerle) karşılaştınız mı? Bu engellerle nasıl mücadele ettiniz? Tam aksine sizi destekleyen ve yolunuzu açan kişiler oldu mu? Hepimiz benzer dertler yaşadığımız için ben neler çektim diyemem. Hepimiz iş, aile, sosyal ortamın içinde vakit yaratıp yazmaya çalışıyoruz. Yazdıklarımızın görünebilmesi için senelerce uğraşıyoruz. Tüm bunları da içimizdeki şeker portakalının dallarındaki kuşlar mahzun olmasın diye yapıyoruz. Akıllı insan işi değil ama yazmak da zaten bir delilik halinden başka nedir ki? En büyük mücadeleyi kitabımı bastırmaya çalışırken verdim. Defalarca küstüm, yıllarca yazmadım ama her seferinde yazı beni yeniden çağırdı ve onun sesine karşı koyamadım. Tek bir mücadele yöntemi var: Yazdıklarınıza ve yazıya olan aşkınıza inanıyorsanız vazgeçmemek gerekiyor ama yazdıklarınızdan vazgeçip onları çöpe atıp daha iyileriyle yeniden denemek de gerekiyor. Beckett’in sözü tüm bu mücadele sırasında temel düsturum oldu: “Hep denedin, hep yenildin. Olsun. Gene dene, gene yenil. Daha iyi yenil.” Destekler de oldu tabii ki, olmaz mı? İnsan o destekler sayesinde yeniden ayağa kalkma gücünü bulabiliyor. Özellikle iki kişiyi anmak isterim. Eşik Cini gibi müthiş bir derginin editörü olan çok iyi bir yazar ve insan olan Nalan Barbarosoğlu, en kötü zamanlarımdan birinde iyi bir yazar olduğuma beni ikna ederek içimdeki küllenmeye dönmüş yazı ateşini yeniden ateşlemiştir. Aya Kitap’ın sahibi, edebiyatın emekçisi, sevgili Derya Ayyıldız da, bana inanarak ilk kitabımı basarak yolumu açmıştır. İkisine de şükran borçluyum, bu vesileyle sevgilerimi gönderiyorum. Yazmaya başladığınız dönemdeki duygularınızla şimdi hissettikleriniz aynı mı? Bu süreçte yazarlığınızda nasıl yol aldınız? Yazmaya başladığım dönemde, hep bir yetişme telaşı duyuyordum. Bir şeyleri kaçırdığımın tedirginliğini yaşıyordum. Kitaplarım çıkmaya başladıktan sonra dinginleştim, o ruh halinden sıyrıldım. Belki de o peşinden koşup durduğum yazı perisini yakaladığım için kaçıp kovalama yerine oturup sohbet etmeye başladık. Yazının peşinden koşmak yerine gelip onun beni bulmasına fırsat vermeye başladım. Böylece obur gibi yemektense az yiyip haz almaya başladım. Cemil Kavukçu’nun dediği kedi metaforunu kendime ilke edindim: “Öykü kedi gibidir, siz onu sevmek istediğinizde değil o kendini sevdirmek istediğinde yanınıza gelir.” Yazar Julia Cameron “Sanatçının Yolu” adlı kitabında yazarların güçlerini toplamaları için sabah sayfalarından söz eder. Sabah uyanır uyanmaz yazmayı tavsiye eder. Siz sabah mı yoksa gece mi yazıyorsunuz? Yazma rutininiz nedir? Yazarken elinizin altında tuttuğunuz kitaplar var mı? İşte bu benim sorum.Aynı  J. Cameron gibi düşünüyorum. Sabah, dinginken beynime çer çöpü doldurmamışken herkes uyurken ama yazının aşkıyla ben uyanıkken, masanın başına geçip yazmak, sadece yazmak değil benim için bir nevi ibadet. Eskiden geceleri de ev halkı, konu komşu yattıktan sonra yazardım ama bir süredir geceleri okumayı dahi beceremiyorum, günün yorgunluğunu yazının dinginliği bile alamıyor. Kitapların altını çizmeyi, notlar almayı, güzel sözleri bir deftere yazmayı, çok beğendiklerim üzerine düşünmeyi, kıskanmayı, oradan bir fikirle bambaşka kurmacalar yaratmayı seviyorum. Elimin altında sürekli tuttuğum kitaplar yok ama Bruno Schulz’u, Sait Faik’i, Cemil Kavukçu’yu, Raymond Carver’ı ara ara dönüp okurum. Ben yaratmış olsaydım dediğiniz bir yapıt (tablo , öykü, şiir, beste vs…)  var mı? Nedeniyle birlikte bu yapıtın sizin için anlamını açıklar mısınız? Dünya üzerinde tek bir yazılı metin kalsa, bunun Oğuz Atay’ın Demiryolu Hikâyecileri olmasını tercih ederim. Çöp adam bile çizemezken Pieter Bruegel’in tek bir tablosu için tüm yazdıklarımdan vazgeçebilirim. Reha Erdem sinemasında bir karakter ama ille de Hayat Var’da figüran olmaya bile razıyım. “Diyeceğim şu ki / Yok olan bir şeylere benzerdi o zaman trenler / Oysa o kadar kullanışlı ki şimdi / Hayalsiz yaşıyoruz nerdeyse…” diyen Edip Cansever’in Mendilimde Kan Sesleri şiirinde bir dize olmak bile yeterdi. Daha bunlar gibi binlerce eser var ve iyi ki varlar. İnsanlık tüm bu yaratılan eserler sayesinde, kendi eliyle yarattığı felaketlere rağmen hâlâ yaşıyor ve umudunu diri tutabiliyor. Sevdiğimiz eserleri severiz, bazen bir nedeni olması da gerekmez, tıpkı birini sevmemizin illa nedeninin olmaması gibi. Belki de şudur sevdiklerimi sevme nedenim; yanlarında konuşmaya ihtiyaç duymam, onların konuşmalarına da gerek yoktur, birbirimizi konuşmadan anlarız ama bunun adı sessizlik değildir.

  • Aziz İnsanlık

    Aziz İnsanlık'ta İlhami Algör'ün kitaplardan yola çıkıp bir metnin diğer metinlerle, yazarlarla ve okurlarla kurduğu ilişki üzerine düşünen yazıları bir araya geliyor. Bu yazılar, politikadan gündelik hayata, sinemadan tarihe geniş bir alana da uzanıyor sıklıkla. Kitapların temas ettiği her şeyle bir ilişki kuruyor. Böylece, düşünceyle gündelik hayat arasındaki alışverişin sanılanın aksine daha kuvvetli olduğunu gösteriyor: Üstelik sıkıcı olmadan, hayatın dışına, teoriye taşmadan, bir ayağını hep sokağın içinde tutarak... “Herkes hayat dediğimiz, sonraları tarih olan bir süzgeçten geçiyor. Kuşaklar arasında süzgeç farkı var. Acaba yazarın metinleri, tarihsel akışın neresine denk düşüyor, nasıl etkileniyor, düşünüş ve ifade biçimi nerelerden süzülüyor?” İlhami Algör, 1955’te İstanbul Suriçi’nde doğdu. Kitapları: Çanakkale Yalı Hanı ve Han Sakinleri (Everest Yayınları, 2007), Karabakal Ötüyor (Everest Yayınları, 2008), Ma Sekerdo Kardaş? (Doğan Kitap; 2010; İletişim Yayınları, 2018), Kalfa ile Kıralıça (İletişim Yayınları, 2013), Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku (İletişim Yayınları, 2014), Albayım Beni Nezahat ile Evlendir (İletişim Yayınları, 2015), İkircikli Biricik (İletişim Yayınları, 2015), Hisli Kirpi (İletişim Yayınları, 2021), Aziz İnsanlık - Okumalar, Değinmeler (İletişim Yayınları, 2024). AZİZ İNSANLIK İlhami Algör İletişim Yayınları, 2024 Tür: İnceleme 272 s.

  • Hans Christian Andersen Ödülü Sydney Smith’e verildi

    Hans Christian Andersen Ödülleri sahiplerini buldu. İlksatır Çocuk tarafından bu yıl Türkçeye kazandırılan “Ninemin Bahçesi” adlı kitabın çizeri Sydney Smith, illüstrasyon dalında çocuk ve gençlik edebiyatının en prestijli ödüllerinden biri kabul edilen Hans Christian Andersen Ödülü’ne değer görüldü. Uluslararası Çocuk ve Gençlik Kitapları Kurulu (IBBY) tarafından her iki yılda bir, çocuk ve gençlik edebiyatında kalıcı eserler vermeyi başarmış bir yazar ve çizere verilen Hans Christian Andersen Ödülleri Bolonya Çocuk Kitapları Fuarı’nda düzenlenen bir törenle sahiplerini buldu. Kanadalı şair Jordan Scott’un yazdığı ve İlksatır Çocuk tarafından şubat ayında Türkçeye kazandırılan Ninemin Bahçesi (My Baba’s Garden) adlı kitabın çizeri Sydney Smith, illüstratör dalında ödülün sahibi oldu. Sanatçının hem yazıp hem resimlediği son kitabı Do You Remember? (2023) da, İlksatır Çocuk’un yayın programında yer almaktadır. 1956 yılından bu yana Danimarkalı yazar Hans Christian Andersen adına çocuk ve gençlik edebiyatı yazarlarına verilen ödüle 1966’dan itibaren illüstratör dalı da eklenmiştir. 2024 yılında illüstratör dalında ödüle değer görülen Kanadalı sanatçı Sydney Smith’in hem yazıp hem de resimlediği Şehirdeki Küçük (Small In The City) kitabının yanı sıra sadece resimlediği Nehir Gibi Konuşurum, Kaldırım Çiçekleri, Babamı Beklerken ve Mürekkepçik adlı kitapları da Türkçeye kazandırılmıştır. Sydney Smith: Kanadalı çocuk kitapları illüstratörü. Hem yazıp hem de resimlediği Şehirdeki Küçük (2020, Small In The City) 2020 Azra Jack Keats Ödülü’yle 2021 Kate Greenaway Madalyası başta olmak üzere pek çok prestijli ödüle değer görüldü. Jordan Scoth’ın yazdığı Nehir Gibi Konuşurum’un yanı sıra Kaldırım Çiçekleri (2022, Sidewalk Flowers) ve Babamı Beklerken (2022, Town Is by the Sea) gibi birçok ödüllü resimli kitabın illüstratörüdür. Art arda dört kez New York Times Yılın En İyi Resimli Çocuk Kitabı Ödülü’ne değer görülen ve 2024 yılında dünya çocuk edebiyatının en prestijli ödüllerinden Hans Christian Andersen Ödülü’nü kazanan Smith, Nova Scotia'da eşi ve iki oğluyla birlikte yaşamaktadır.

bottom of page