top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Çağlara ilham olmuş bir bestecinin yaşamı

    Klasik Batı müziğinin önemli bestecilerinin yaşamlarını 2006'dan bu yana çocuklar için romanlaştıran yazar, viyola sanatçısı ve akademisyen Göknil Özkök, bu kez doğanın sesini, renklerini, biçimlerini, kokularını müzikle anlatmayı hayatının amacı olarak gören; aksi mizacının ardında yüreği merhametle çarpan bir bestecinin, Ludwig van Beethoven'in yaşamını kaleme alıyor. Ludwig van Beethoven'ın müzik hayatı 1780'lerde, Almanya'da, ailesini geçindirmek için saray orkestrasında viyola çalmasıyla başlamıştı. Mutsuz ve öfkeli babasının evde yarattığı kasvetli havayı, en çok kardeşi Karl'la, Ren Nehri kıyısında zaman geçirerek kırıyordu. Giderek yitirdiği işitme yetisine rağmen, müziğini doğaya duyduğu sevgiyle bestelemek ve büyük kitlelere erişilir hale getirmek istiyordu. Sarayda ya da birinin emri altında değil, halkın içinde, herkes gibi yaşayarak yapacaktı bunu. Çünkü Beethoven'a göre müzik, soluduğumuz hava kadar doğaldı ve herkes içindi. ''Salonda yalnızca saray müzisyenleri kalmıştı. Mozart böyle toplantılardan çok sıkılıyor, bu durumu da her haliyle belli ediyordu. Aslında bir an önce piyanosunun ve notalarının başına dönmek istiyordu. Memnuniyetsiz bir sesle, 'Avrupa bu genç müzisyenlerle dolu şimdi. Hep aynı, değil mi sevgili müzik direktörüm? Ezberleyip ezberleyip çalıyorlar. Biraz da parmaklar hızlıysa, aman ne yetenek! Belki de bildiği, çaldığı tek sonat budur. Her gün her gün, döne döne çal; e böyle kendinden emin, havalı havalı çalarsın tabii,' dedi.'' İstanbul'da doğan Göknil Özkök, 1989'da İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'nda başladığı viyola eğitimini 1999'da tamamladı. Mezun olduğu yıl katıldığı Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası'ndaki görevini 2012'ye dek sürdürdü. Almanya'da başlayan yüksek lisans eğitimini MSGSÜ Devlet Konservatuvarı'nda tamamladıktan sonra, aynı konservatuvarda öğretim görevlisi olarak viyola eğitmenliğine başladı. 1997'den bu yana yurt içi ve yurt dışında resital, oda müziği ve orkestra konserleri vermeyi sürdürüyor. Edebiyata küçük yaşta, gazeteci-yazar olan dedesi sayesinde adım atan Özkök, ilkokul yıllarından itibaren yazdığı çeşitli hikâyeler, denemeler ve kısa oyunların ardından, ilk biyografik romanı Sihirli Mozart'la yazın yaşamına başladı. Aynı kitaptan oyunlaştırdığı Mozart Küçük Dâhi: Gençlik Müzikali, İstanbul Devlet Opera ve Balesi'nin 2013-2014 sezonunda sahnelendi. 2021 yılından bu yana Özkök'ün kitapları pek çok yabancı dile de çevrilmektedir. Msgsü İstanbul Devlet Konservatuvarı'nda Dr. Öğr. Üyesi olarak viyola eğitimi vermekte olan yazar ailesi ile İstanbul'da yaşamaktadır. BEETHOVEN MÜZİĞİN OZANI Göknil Özkök Can Çocuk, 2024 Resimleyen: Kutlay Sındırgı Editör: Mehmet Erkurt Tür: Biyografi 10+ yaş 272 s.

  • Öykü: Babamın Dev Aynası

    "Onları her gördüğümde hayatımda hiçbir önemli olayın hiçbir önemli şeyin olmadığını ve önemsiz hayatımla onlardan hiç bir farkımın olmadığını hisseder, garipserdim kendimi. Onlarınsa, çocuksu dünyalarında, hiçbir şeyi umursamadan yaşadıklarını düşünürdüm." Fazlı Can Üniversiteye yeni başlamıştım. Devam edip etmeme konusunda kararsızdım. Yalnızlığımı besleyen bir kararsızlıktı bu. Derslerin çoğuna gitmiyordum. Tek sevdiğim hoca, yaşamış olduğu heyecanlı bir serüveni naklediyormuşçasına ders anlatan ve durmadan sigara içen, içmiyorsa gömlek cebindeki Bafra paketini sol eliyle okşayan, genç matematik doçentiydi. Kumkapı’daki yurttan Laleli’deki fakülteye küçük bir caminin yanındaki merdivenlerin peşi sıra kısa bir yokuşu çıkarak gidiyordum. Camiyi çevreleyen parmaklıkların, mezarların üstünde her türlü edepsizliği yapan kedilerin eğlencesinin bozulmasını önlemek için yapıldığını düşünürdüm. Yurtta yerleştiğim odanın penceresi, etrafı kirli gri apartmanlarla çevrelenmiş, içerisine ancak bu apartmanlardan girilebilen üzerinde birkaç ağaç olan ortak bahçe niteliğindeki bir açıklığa bakıyordu. Yurdun da oraya açılan bir kapısı olmalıydı ama merak edip aramamıştım. Bahçedeki çocuklarıysa izleyen günlerde görecektim. Bol şamata yapan top veya askercilik oynayan, benden altı yedi yaş küçük ergen olmamış veya öyle gözüken, çok sıkıştıkları zaman kimseye görünmemeye çalışarak bir köşede işeyen erkek çocuklardı bunlar. Kıyafetlerinden tavırlarından orta hâlli ailelerin çocukları olduğu anlaşılıyor, muhtemelen hepsi de o bahçeyi çevreleyen evlerde yaşıyordu. Onları her gördüğümde hayatımda hiçbir önemli olayın hiçbir önemli şeyin olmadığını ve önemsiz hayatımla onlardan hiç bir farkımın olmadığını hisseder, garipserdim kendimi. Onlarınsa, çocuksu dünyalarında, hiçbir şeyi umursamadan yaşadıklarını düşünürdüm. Benim dışarıdan parladığını bildiğim bir camın arkasında kalarak onlara hiç görünmemem ve onların benim hiç farkında olmamaları kendimi garipseme duygumu daha da yoğunlaştırır, sonunda her şeyin yerini alarak bütün benliğimi kaplayan yalnızlığımdan kaçmak için yurttan çıkar birincisi yakın ikincisi uzak iki caddeyi ve aralarındaki tren yolunu geçer deniz kıyısına ulaşır, hep mavi görmek istediğim denizi her hâlini ama en çok büyük bulutlu ve sadece haziran akşamlarındaki o kopkoyu laciverdini sevdiğim gökyüzünü geçen gemileri seyreder, denizin sesini gemilerin ıslıklarını hangi önemsiz şey için kavga ettiklerini merak ettiğim arsız martıları dinler, bu manzarayı ve sesleri sağıma alarak tuzlu deniz zerreciklerinin serinliğini henüz gözlüksüz genç yüzümde kirpiklerimde hissederek beni güneşin ışıklarından koruyacak sadece benim için yaratılmış bir bulut parçasını gökyüzünde arayarak hızlı adımlarla Sarayburnu’na ulaşır, Gülhane Parkı’ndan sonra Sultanahmet’e vararak ana caddelere çıkmadan hiç bilmediğim her seferinde farklı ara sokaklardan yürüyerek kaybolmuşluk hissi hiç yaşamadan yurda geri döner, en üst kattaki kimsenin olmadığı karanlık çalışma odasına çıkar sağ uç köşedeki âdeta artık benim olmuş masada hep aynı sandalyeye oturur, orada beni bekleyen ders kitaplarımı hiç açmadan pencereden giren kırık ışıkta yarım bıraktığım romanı okumaya devam ederdim. Bazen de yurda dönmez köprüyü geçer, Tünel’in davetkâr serin girişinin sevecen davetini onu kırmadan reddederek devam eder, pencerelerin önüne yığılmış yorgun yüzlü kösnük erkeklerin olduğu yolumun üstündeki sokağı görmemeye çalışarak yürür, aralarında yabancı dil konuşan kendilerini iyi bir hayatın beklediğinden emin olduklarını düşündüğüm için bana şımarık gelen elleri mektep kitaplı aydınlık yüzlü saçları limonlu suyla taralı bana inat hepsi mutlu gürültücü erkek çocuklarına bakar, varla yok arası ama daha çok yok gibi olan bir kiliseye veya bir sinagoğa kendimi başka bir ülkede hissedercesine girer, artık beni tanıyan yokuşu tırmanarak bu her şeyi ile yeni hayret ederek baktığım dünyaya hayret ederek baktığım anlaşılır diye hayret ediyor gibi bakmamaya gayret ederek Beyoğlu’na ulaşır orada günün her saatinde bulacağımı bildiğim beni bekleyen kalabalığın içine karışır, sonunda bir sinemanın kuytu karanlığına sığınarak yalnızlığımdan kurtulmaya çalışırdım. Yürüyüşlerim sırasında bu çocukların bana hatırlattığı bana çok uzak gelen çocukluğumu düşünürdüm. Benim varlığımın farkında olmayan bu çocukların, zihnimde bana yaşattıkları geçmişe yaptığım seyahatlerde karşılaştığım şeylerden biri de babamın ölümüne kadar kullandığı fermuarlı turuncu tıraş çantasıydı. Babam kendisininki gibi turuncu bir çantayı sonunda bana da almış, verirken de “Aklında olsun, sık tıraş olursan yüzün tahriş olur,” demişti. İstanbul’a geldiğimde tıraş çantam yoktu, o sıralarda tıraş olup olmadığım belli olmuyordu, yeni yeni tıraş olmaya başlamıştım. Babamın tıraş çantasının içinde yuvarlak, çapı çocuk elimin karışı büyüklüğünde, çerçevesi gümüşî metal, bir yüzü dev aynası portatif ayaklı önlü-arkalı bir tıraş aynası vardı. Babam sâir zamanlarda onun odası hâline gelen misafir odasında tıraş aynasını, babamın sehpası dediğimiz, büyük sehpanın üstüne koyar koyu kahverengi çubuklu pijamasıyla bağdaş kurarak yere oturur öyle tıraş olurdu: Oturarak tıraş olması, muhtemelen subayken katıldığı haftalar süren tatbikatlardan kalma bir alışkanlıktı. Tıraş olurken, önceleri ispirtolu pamuk sonraları havagazı bağlantılı evimize taşınınca havagazı ocağının üzerinde, annemin yaptığı kahvesini yudumlar ağızlığına yerleştirdiği Yenice sigarasını içerdi. Babamın kahvesi köşe başındaki güler yüzlü pos bıyıklı bol kirpikli bağa gözlüklü kahveciden yeşil çekirdek olarak hep taze olsun diye her seferinde sadece yüz gram alınır; evde annem tarafından kavrulur ve kahve değirmeniyle elde çekilirdi. Kahveyi bu el değirmeninde çekmek sadece bana verilmiş bir ayrıcalıktı, öyle hissederdim. Babam kahve yudumlamalı birkaç sigara içmeli tıraşı sırasında, küçükken içinde minnacık insanların olduğunu düşündüğüm ve ısındığı zamanki “radyo kokusu” dediğim kokusunu çok sevdiğim, lambalı Philips radyomuzdan saat yedide Muzaffer Sarısözen’in hazırlayıp sunduğu Yurttan Sesler programını, saat yedi buçukta da sabah haberlerini dinlerdi. Babamın kahvesine ben de ortaktım: Her gün bir çay kaşığını toz şekerle karıştırarak okula götürür, süt saatinde verilen Amerikan yardımı süt tozundan yapılan kokusunu da tadını da hiç sevmediğim süte karıştırarak onu içilebileceğim bir tada getirmeye çalışırdım; toz şekere annem bazen kakao karıştırırdı ama ben kahveyi bana evdeymişim hissi verdiği için daha çok severdim. Sütle birlikte yine Amerikan yardımı olan, peynirden çok turuncu bir yağa benzeyen, büyük parlak yeşilimsi konserve tenekelerin içinden bize yemek kaşığıyla dağıtılan ve yine hiç sevmediğim, peynir de verilirdi. Evden getirdiğim, francalanın uç tarafı kendi uydurduğum kelimeyle kudik dediğim, çok sevdiğim gevrek ekmekle hiç sevmediğim bu peyniri yer, kahveli şekerle tatlandırmaya çalıştığım sütü mecburen içerdim. Süt saatinin sonunda, daha da akıllı olmamızı sağlayacağı söylenen, balıkyağı hapına sıra gelmiş olurdu. Bu hap kırmızı mor iki renkliydi. Kaygan ve çok da kokulu olmadığı için, üzerine yapıştırdığım çıkartmadan ötürü çok sevdiğim, süt bardağımın dibinde bıraktığım sütle onu yutmak çok zoruma gitmezdi. Süt, mavi önlüklü, mavi gözlü, kısa boylu, bıyıklı, orta yaşlı, öfkeli bakışlı ve teknisyen görünüşlü bir hademe tarafından hazırlanırdı. Okulun bodrum katında, bana hep esrarengiz gelen ve hep karanlık olan bir merdivenle inilen bizim daha sonra ortaokuldayken El İşi dersi yapacağımız çalışma atölyesinin yanındaki o karanlık odada, musluk suyuyla kalaylı bakır güğümlerde havagazı ocaklarının üstünde kaynatılarak yapılan süt, aynı hademe tarafından yine her biri hâlâ ateş gibi sıcak güğümlerde sınıflara getirilirdi. Sınıfta kahve kokulu sütü içerken evde olduğumu düşünür, kahve içerek tıraş olan babamın yanında olduğumu hayal ederdim. Evdeyse; babam tıraş olurken onun yanına açık mavi çubuklu pijamalarımla bağdaş kurarak oturur, heyecanla o günün gazetesinin gelmesini beklerdim. 27 Mayıs sonrasında babam gibi erken emekli edilen subaylar için yapılan yetmiş beş bloktaki altı yüz daireden biri olan evimize ve her birine hangi gazetenin girdiğini ve bizim Milliyet aldığımızı hiç karıştırmadan hatırlayan daha askere gitmeden saçları tamamen dökülecek olan gazeteci çocuk Hasan gelmişse, gazete mutlaka babamın sehpasının üzerinde, evin borcunu nasıl ödeyeceğini her gün yeniden hesapladığı kağıtların yanında olurdu. Babam Milliyet’i okuduğu bir yeri işaretliyor gibi katlamadıysa, gazeteyi kucağıma alır ve orta sayfasında Boncuk, Allahlık Ali Bey, Maruf Bey ve Hoş Memo’nun yanındaki, birkaç kalem dokunuşuyla çizilmiş çıplak kadın resimleriyle bana anlayamadığım tarif edemediğim heyecanları yaşatan, babamın varlığından bile haberi olduğunu sanmadığım, en çok Gözlüklü Sami ve uzay yolculuğu maceralarını sevdiğim Abdülcanbaz’a öyle bir resmi o gün de göreceğim ümidiyle heyecanla bakar, babamın “kırt kırt” sesli tıraşını dinlerdim. Babamın bir de arkası renkli horoz resimli, yuvarlak küçük bir aynası vardı: Bu aynayı kullanırken hiç görmemiştim ama onu günlük hayatında kendisine çekidüzen vermek için kullandığını anlardım. Babamın horozlu aynası üniformasının hep sağ ceket cebinde olurdu; belki de bu ayna bütün subaylar için zorunlu bir şeydi. Babam emekli olup da sivil hayata geçtikten sonra, her gün mutlaka takım elbise giyer kravat takar ve dışarıya mutlaka fötr şapkayla çıkar, horozlu aynası da üniformasında olduğu gibi yine hep sağ ceket cebinde olurdu. Bir gün bana aynasını vererek, “Şunu yerine koyar mısın?” demişti: O aynanın nasıl olup da sehpasının üstünde, okuduğu kitapların yanında olduğuna şaşırmıştım. Ben horozlu aynasını yanlışlıkla sol ceket cebine koymak üzereyken; “Yok...” demişti, “Onun yeri ceketimin sağ cebi.” Babam için sadece horozlu aynasının değil her şeyin bir yeri nizamı intizamı vardı. Aylık elektrik, su, havagazı ve yıllık radyo ruhsat faturaları ve her şey intizamlı olmalıydı: Bir dosya kâğıdının ortasından bükülüp kenarına işaret konularak iki delik açan zımbayla nasıl muntazam delineceğini bir Hayat Bilgisi ev ödevini yaparken, ilkokul ikinci sınıfta bir kış günü kok kömürü yaktığımız sobamızın yanında babamdan öğrenmiş ve ona hayran olmuştum. Her şeyi gibi babamın tıraş çantası da çok intizamlıydı; içindekiler fırçasıyla sabunuyla kolonyasıyla havlusuyla her şeyiyle hep yerli yerindeydi. Evde hiç kimse olmadığı zamanlarda babamın tıraş aynasını çantasının içinden hiçbir şeyi oynatmamaya dikkat ederek alır, dev aynası tarafıyla kimsenin bilmediği yeni keşfime bakar, onu aynada daha büyük görünce anlamadığım bir nedenle daha da büyüdüğünü görür, açıklayamadığım bir büyünün gerçekleştiğini düşünür ve sonunda her seferinde yaptığımdan ötürü yaşayacağım suçluluk duygusuyla birlikte babamın tıraş aynasını eski yerine tam onun koyduğu şekilde bırakır, hiç yerinden alınmamış gibi gözükmesine dikkat eder, bu oyunumun ve sırrımın anlaşılacağı korkusunu yaşardım. Ertesi gün ne yaptığımı anladığını düşünerek babamın yanına gidemezdim. Bu sırrımdan arkadaşlarıma hiç bahsetmemiştim. Sonraları her birimizin bu sırrı farklı ama yine de benzer şekillerde keşfettiğini anlayacaktım. Yurdun penceresinden gördüğüm bahçedeki çocuklar da o sırrı keşfettiğim yaştaydılar. Ve onlar, kendi gizemli dünyalarında, kimsenin bilmediği kendilerine ait sırlarıyla yaşıyorlardı. Öyle olduklarını biliyordum. Zaman içinde bunlardan birisine gözüm takılmıştı. Bu on bir on iki yaşlarında güzel bir çocuktu. Çocukların en güzeliydi. En sessiziydi. Ve bana sessiz insanlar daha sesli geliyor daha çok dikkatimi çekiyordu nedense hep. Bazı akşamlar bahçeye bakan bir evden bir kadınla erkeğin, bir çocuğun yatıştırmaya çalıştığı, kavga sesleri yurda kadar gelirdi. Bana mutsuzluk veren bu sesleri duyduğumda zihnimde hep o çocuk belirirdi: Annesiyle babasının kavga ettiğini ve kavgayı yatıştırmaya çalışan kalınlaşmamış aydınlık erkek çocuk sesinin ona ait olduğunu düşünürdüm. Ertesi gün bu çocuğu arkadaşlarının arasında gördüğümde daha da sessizleşmiş olurdu. Geçmişi düşündüğümde, hayret ederek baktığımı gizlemeye çalışarak baktığım o dünyayı, benim için yepyeni olan o dünyayı dolaşıp geri geldiğim o yurdu, o bahçedeki isimsiz çocukları özlediğimi hatırlıyorum. Yurttaki huzursuz yalnızlığımda, hatta belki yalnızlığıma rağmen az da olsa arada bir hissettiğim huzurlu anlarımda da; o çocuğa, o çocuğun çocukluğuna, o çocukların çocuksu önemsizliğe önem vermeyen hâllerine özendiğimi de anımsıyorum.

  • Peron dergisinin yeni sayısı çıktı

    Üç aylık sanat ve düşünce dergisi Peron'un Şubat-Mart-Nisan sayısı raflarda. Peron; “İnsan, Doğa ve Emek” temli 9. sayısı ile Ankara, Istanbul, Eskişehir ve Afyon’da Sizleri Bekliyor! Dergi, her zamanki gibi editörün notu ile başlarken, bu sayıya özel tem ile bütünleşik alt başlıklarıyla okurlarıyla buluşuyor. Cumhuriyetin Emeği bölümünde, Cumhuriyetin Kısa Yüzyılı Serdal Bahçe | Türk Edebiyatında Emeğin Örgütlülüğü Selim Rıfat Derviş | Çıkrıklar Durunca Yusuf Şaylan | Cumhuriyetin İlk Yıllarında Türkiye-Sovyet İlişkileri ve Karşı Devrim Yekta Armanç Hatipoğlu | Emeğime Yabancıyım, Cumhuriyete Yabancıyım S. Batuhan Demircan | Sosyalist Ülkelerden Yılbaşı Kutlamalarına Bakmak Yekta Armanç Hatipoğlu Sinemanın Emeğinde, Üzgünüz, Size Ulaşamadık - Sorry, We Missed You Beyza Karadal Şiirin Emeğinde, Aydın Olsam Serhat Altun | 6 Şubat Bülent Duran | Sürgün Yolcu Arami | Yaşamak Cihan Toprak | 12 Eylül: Geceye Direnmek S. Batuhan Demircan | Bahar S. Selay Kum Hikâyenin Emeğinde, O Hayat Tahsin Abalı | İnanç Eda Çeleğen (Melahat Sevinç’in aforizmasıyla) | Asia Melek Kenliç Çiğdem Çevirinin Emeğinde, Apologia – Apologia Why Did I Laugh Tonight? - Neden Güldüm Gece Gece? Giray Başbuğ - Oscar Wilde John Keats | Apologia- Savunmam Why Did I Laugh Tonight? - Neden Güldüm ki Bu Gece? Yusuf Açıkgöz - Oscar Wilde John Keats | Apologia - Bir Aşk Savunusu Why Did I Laugh Tonight? - Neden Bu Gece Güldüm? Selim Rıfat Derviş - Oscar Wilde John Keats | Yahuda Valisi Aziz Seçilmiş - Anatole France Sanatın Emeğinde, Albert Camus: Umut Yerine Gerçek Josef Kılçıksız Tiyatronun Emeğinde, Putperest 3 ve 4. Sahneler S. Batuhan Demircan yazılarıyla okuyucuları ile buluşuyor. Karikatürle, Zümrüt Umakoğlu ve H.Deniz Duran Ve Peron, 6 Şubat Depreminden fotoğraflarla, Merve Güzey, Murat Kocabaş, Uğur Yıldırım, Medine Mamedoğlu, Etkin Kolbaşı, Ercan Çoban. 9. sayısını kapatırken, Deniz Ozan Coşkun ve Zümrüt Umakoğlu da dergide ayfalardaki çizimleriyle yer alıyorlar. Satış Yerleri: Ankara: Nâzım Hikmet Kültür Merkezi - Ankara Konur Sokak No:51 Kızılay/Ankara Telefon: 0312 417 56 59 İstanbul: Nâzım Hikmet Kültür Merkezi – Istanbul Bahariye Caddesi, Ali Suavi Sk. No: 7, 34714 Kadıköy/Istanbul Telefon: 0216 414 22 39 Eskişehir: Adımlar Kitap & Kafe Hoşnudiye Mahallesi İsmet İnönü 1 Caddesi No:17 (Adalar Migros karşısı) 26130 Tepebaşı/Eskişehir Telefon: 0222 221 62 29 Afyon: Külüstür Sahaf & Kitabevi Marulcu, Erdal Akar Sk. No:41/A, 03040 Afyonkarahisar Merkez/Afyonkarahisar Telefon: 0505 247 46 38

  • Önce biraz tılsımlı söz filan öğrense iyi olurdu

    Göktuğ Canbaba’nın çok okunan serisi Yarasa Çıkmazı, Gizemli Kara Kediler ile devam ediyor. Serinin ilk kitabı Mumalevi Malikanesi’nde karanlıktan hiç hoşlanmayan ve asla cadı olmayı istemeyen Gredi’nin Bayan Mumalevi’nin malikânesinde yaşamasına ve cadılık eğitimi almasına tanık olmuştuk. Ege Karadayı’nın gotik illüstrasyonları ile bezenen Gizemli Kara Kediler kitabında, Cadı çırağı Ayfin, örümcek ağı bağlamış bilmecelere, karanlığın içinde gizlenen bulmacalara bayılıyor. Keşfetmek, yeni şeyler öğrenmek tam ona göre. Bu yüzden Cadıizi Diyarı’nın beş cadısından biri olan Kiethra Küllükadeh’in yanında çırak olduğu için çok mutlu. Ancak eğitimine başlayacağı malikâneye adımını atar atmaz gizemli olaylarla karşılaşmak hiç beklemediği bir şey. Yani önce biraz tılsımlı söz filan öğrense iyi olurdu ama başka çare yok. Malikânedeki gizemli canavarın sırrını çözmek, Bayan Küllükadeh’in kayıp kocası Kaptan Kabakaş’ın başına gelenleri öğrenmek Ayfin’e düşüyor. Göktuğ Canbaba 1981 yılında Ankara’da doğan Göktuğ Canbaba, Anadolu Üniversitesi Basın Yayın Bölümü’nden 2006 yılında mezun oldu. Bitirme tezini fotoğraf alanında yapan Canbaba, hayalini kurduğu seyahatlere çıkıp dünyanın birçok yerini gezdi, fotoğraf projeleri hazırladı. Yetişkinler için dört roman ve iki öykü kitabı yazan Canbaba, Doğan Çocuk Yayınları’ndan yayımlanan Fener Balığının Kayıp Işığı, Valizdeki Kedi, Arayış Ormanı 1, Arayış Ormanı 2 (Solgun Ruhlar Kitabı), Arayış Ormanı 3 (Cadıların Gecesi), Uzayda Sahibini Arayan Köpek, Perili Ev, Oli’nin Sırrı, Çantamdaki Öyküler, Ay’daki Gizemli Kereviz Yemeği, Gökyüzü Boyacısı, Meraklı Gezginin Notları, Hayaller Tarlası’na Davet, kısa öykülerden oluşan değerler eğitimi ve meslekler serisinin de aralarında bulunduğu yirminin üzerinde kitap yazdı. Aynı zamanda çizgi film senaristliği de yapan Canbaba, dünyayı daha yakından tanımak için seyahatlere çıkmaya, bol bol fotoğraf çekip keşfetmeye devam ediyor. Ege Karadayı 1990 yılı, Marmaris doğumlu. Güzel sanatlar fakültesi grafik tasarım mezunu. Kendini bildi bileli çiziyor. Pek çok alanda çizimler yaptı. Son yıllarda çocuk kitapları resimliyor. Profesyonel olarak müzikle amatör olarak seramikle ilgileniyor. YARASA ÇIKMAZI - GİZEMLİ KARA KEDİLER Göktuğ Canbaba XLibris Kitap, 2024 Resimleyen: Ege Karadayı 9+ yaş 140 s.

  • Orta Asya Türk toplumu, en eski, en köklü uygarlıklardan biri… 

    Araştırmacı, edebiyatçı ve sanat tarihçisi Merve Köken’in yalın bir dille kaleme aldığı Türk Sanatı Karakarga Yayınları’ndan çıktı! Peki yaşadığımız toplumun kültürüne dair her şeyi biliyor muyuz? İslamiyet öncesi Türk toplumunda, bu topraklarda neler oluyordu? Sanat; bir toplumun kültürüne, yaşayışına, refahına dair çok fazla ipucu içerir, o sanatı doğru okumasını bilenlere… Atalarımızın duygu ve düşüncelerini öğrenmeye hazır mısınız? Arka Kapak Yazısı: Türk Sanatı, Orta Asya bozkırlarında yaşamını sürdüren Türklerin doğayla, Şamanizm’le, göçebe kültürleriyle, savaşçı yapılarıyla, Gök Tanrı diniyle paralel hayatlarının bir yansımasıdır. Avrasya Hayvan Üslubu nasıl oluştu? Kurganlardan neler çıkarıldı? Türk heykel sanatının ilk örnekleri hangileriydi? Türklüğü tüm dünyaya tanıtan Türk epigrafisi, duvar yazıları ve anıtlarıyla günümüz modern Türk sanatının ilk tohumları Orta Asya’da nasıl atıldı? Merve Köken'in diğer kitapları: Türk Mitolojisi, 2021 Türk Masalları, 2022 TÜRK SANATI - Gök Tengri'den Gök Kubbeye Merve Köken Karakarga Yayınları, 2024 Tür: Araştırma 112 s.

  • Şato Dergi'nin ikinci sayısı yayında

    Korku-Fantastik Edebiyatı, kültür ve sanatına dair yayın yapan Şato Dergi'nin Nisan-Mayıs sayısı olan ikinci sayısı yayında. “Karanlıktan Korkmayanların Dergisi” mottosuyla yola çıkan Şato Dergi, 1 Nisan 2024’te 2.sayısını yayınladı. Edebiyat, kültür ve sanat dallarına korku teması ile yeni bir soluk getiren dergi; kapılarını korku, gerilim ve fantastik türlerinde eser üreten, okuyan herkese açıyor. Avlu, Mahzen, Merdiven, Misafir Salonu, Koridor, Pencere, Kütüphane, Çatı Katı ve Arka Bahçe gibi köşeleri olan Şato Dergi; her köşeye özgü farklı türdeki metinleri okurla buluşturuyor. İki aylık periyotlarla okurla buluşacak olan dergiyi, web sitesi üzerinden pdf formatında ücretsiz olarak indirip okuyabilirsiniz. Şato Dergi’nin 1 ve 2.sayılarına linkten ulaşabilirsiniz: https://satodergi.com/

  • Neslihan Önderoğlu’nun “Cüret”i Duygu Asena Roman Ödülü’ne layık görüldü!

    Neslihan Önderoğlu'nun Eylül 2023’te Everest’ten çıkan romanı Cüret, Doğan Kitap tarafından verilen Duygu Asena Roman Ödülü’nün sahibi oldu. Neslihan Önderoğlu’nun Cüret adlı romanı, 'kimsesizlerin ve toplumda yerini bulamayanların direncini anlattığı hikayesiyle ve anlatı dilinin yetkinliği, temaları dağılmadan bütünlüğe taşıması' ile ödüle değer görüldü. Ödülün bu yılki sahibi Önderoğlu, duygularını “Duygu Asena gibi simgeleşmiş bir isimle verilen bu ödüle romanım Cüret’in değer bulunmasından onur duydum. Bu sorumluluk ve geleneği tıpkı benden önce ödülü alan arkadaşlarım gibi taşıyacağım. Değerli jüri üyelerine teşekkür ederim.” cümleleriyle dile getirdi. Türkiye’de kadın hakları, özgürlük ve eşitlik konularındaki öncülüğüyle önemli yere sahip olan Duygu Asena’nın anısına verilen bu anlamlı ödüle değer görülen yazarımız Neslihan Önderoğlu’nu tebrik ediyoruz!

  • Hedefi Bulmayan Kurşun

    Okuru bol olan Perşembe Günü Cinayet Kulübü serisinin üçüncü kitabıyla macera devam ediyor. Dört sıra dışı arkadaş. Ortada ceset olmayan bir cinayet. Ve kapılarını çalan bela. Perşembe Günü Cinayet Kulübü’ne bir kez daha HOŞ GELDİNİZ! Sıradan bir perşembe ve her şey sonunda normale dönmüş olmalı. Ama söz konusu Perşembe Günü Cinayet Kulübü’yse bela asla uzakta değildir. On yıllık faili meçhul bir cinayet çeteyi ünlü bir haber sunucusuna yönlendirir; bir de ortada ceset ya da cevapların olmadığı bir cinayete. Ardından yeni bir düşman Elizabeth’i ziyaret eder. Elizabeth’in görevi birini öldürmektir… ya da öldürülmek. Faili meçhul vakada gelişmeler olurken Elizabeth vicdanıyla (ve silahıyla) boğuşur. Bu esnada Joyce, Ron ve İbrahim’se eski ve yeni arkadaşların yardımıyla ipuçlarının peşine düşer. Peki çete bu gizemi çözüp katil tekrar ortaya çıkmadan Elizabeth’i kurtarabilecek mi? Yazarı Richard Osman’a ödüller kazandıran ve sevilen Perşembe Günü Cinayet Kulübü serisinin üçüncü kitabı olan Hedefi Bulmayan Kurşun da büyük ilgi gördü, 2022’de Goodreads Choice Awards’ta En İyi Gizem & Macera dalında aday gösterildi. Bunun yanı sıra Suç ve Macera Romanı dalında British Book Award’a aday gösterildi. İlk iki kitap: Perşembe Günü Cinayet Kulübü İki Kez Ölen Adam HEDEFİ BULMAYAN KURŞUN Richard Osman Bilgi Yayınevi, 2024 Çeviri: Volkan Ersoy Tür: Polisiye Roman 368 s.

  • Proust Yaşamınızı Nasıl Değiştirebilir?

    Alain de Botton ustalıkla ördüğü bu anlatıda, Marcel Proust’un sadece edebi bir deha değil aynı zamanda insan yaşamının derinliklerini kavramaya yönelik bir rehber olduğuna işaret ediyor. De Botton, Proust’un eserlerindeki fikirleri bir hayat kılavuzunun temelleri olarak ele alıyor. Proust Yaşamınızı Nasıl Değiştirebilir? hem edebiyatın büyüsüne kapılmaya hem de kişisel bir serüvene, kendi yaşam hikâyemizi yeniden yazmaya çağırıyor bizi. Alain de Botton (d. 20 Aralık 1969, Zürih), Yahudi asıllı Londra'da yaşayan yazar ve televizyon programları yapımcısı. Kitapları Essays In Love (1993) (On Love: A Novel olarak da bilinir (2006), Aşk Üzerine, Sel Yayıncılık The Romantic Movement (1994), Romantik Hareket-Seks, Alışveriş ve Roman, Sel Yayıncılık Kiss and Tell (1995), Öp ve Anlat, Sel Yayıncılık How Proust Can Change Your Life (1997), Proust Yaşamınızı Nasıl Değiştirebilir?, Sel Yayıncılık The Consolations of Philosophy (2000), Felsefenin Tesellisi, Sel Yayıncılık The Art of Travel (2002), Seyahat Sanatı, Sel Yayıncılık Status Anxiety (2004), Statü Endişesi, Sel Yayıncılık The Architecture of Happiness (2006), Mutluluğun Mimarisi, Sel Yayıncılık The Pleasures and Sorrows of Work (2009), Çalışmanın Mutluluğu ve Sıkıntısı, Sel Yayıncılık A Week at the Airport (2009), Havaalanında Bir Hafta, Sel Yayıncılık Religion for Atheists: A Non-Believer's Guide to the Uses of Religion (2012), Ateistler için Din, Sel Yayıncılık PROUST YAŞAMINIZI NASIL DEĞİŞTİREBİLİR? Alain de Botton Everest Yayınları, 2024 Çeviri: Banu Tellioğlu Tür: Deneme 224 s.

  • Orm Fantastik Öykü ve Resim Dergisinin ilk sayısı çıktı

    Fantastik Öykü ve Resim Dergisi Orm yayın hayatına başladı. Orm’un ilk sayısında yer alan yazarlar şöyle: Evrim Gökçelik, Selin Arapkirli, Özlem Ertan, Mustafa Everdi, Aşkın Güngör, Ezo Evrim Harsa, Emre İnanç, İsmail Kızılyiğit, Ali Okan Pandar, Münevver Uzun, Marie Corelli. Bu sayıdaki çizerler ise şu şekilde: A. Gece Sayalı, Ağıt Uğur Uludağ, Arthur Severn, Arya Kamalı, Cansu Tanrıseven, Esin Çetin, Evrim Gökçelik, Gilead Artist, Kutalp Aguş, Lal Bektaş, Mutlu Tunca, Nodira Güçsav, Sema Yayla Boza, Sibel Bozkurt, Sude Ayhan, Tevfik Soyyiğit ve Yasin Çiçek. Dergi editörü Emre Bozkuş’un kaleme aldığı önsözü sizinle paylaşıyoruz: "Önsöz yazarken aklımda Oğuz Atay’ın ünlü sözü yankılanıyor âdeta. Önsözler sahiden de bönsöz mü diye düşünüyorum. Hâliyle fazla uzatmaya niyetim yok. Özellikle son birkaç senedir edebiyatta alt türlerin onca görmezden gelmeye rağmen ısrarla üretme gayreti gösterişinin karşılığına şahitlik ediyorum. Bilimkurgu seçkileri bu bağlamda en öne çıkan eserler. Ana akım edebiyat kavramının artık değişmesi gerektiğine dair ısrarın bir göstergesi oluyorlar. Bu maksatla sevgili Ruhşen Doğan Nar’ın öncülüğünde yayımlanan Roket bir adım attı ve bilimkurgu dergiciliğine dair önemli bir noktayı işaret etti. Bülent Akkoç, Bülent Somay, Müfit Özdeş gibi isimlerin işaret ettiği o nokta iyi edebiyatın kapsamının sanıldığından daha geniş ve kapsayıcı olduğuydu. Benzeri şekilde İsmail Yamanol da kişisel çaba ve gayretiyle var ettiği Bilimkurgu Kulübü aracılığıyla buna ilişkin epeyce adım attı. Nihayetinde bilimkurgunun kardeşi fantastik edebiyat için de bir acaba sorusu ortaya çıktı. Bilimkurgunun çeşitli mecraları bulunurken fantastiğin ne yazık ki alanı dardı. Biz de bu hususta bir adım atmaya, destanlardan beslenerek inşa edilen fantastik anlatıların yeni bir soluk bulması için gereken cüreti göstermeye karar verdik ve ortaya elinizde tuttuğunuz dergi çıktı. Orm ismi Ursula K. Le Guin’in Yerdeniz serisinde geçen Orm Embar adlı ejderhadan esinle tercih edildi. Ejderhalara dair ilk ve tek olacak şekilde bir makaleye de yer verme gereğini bu sebeple duyduk. Bahsi geçen istisna haricinde kurgu dışı yazılara ve söyleşilere internet sitemizde yer vereceğiz. Ayrıca normalde her sayıda sekiz öykü ve sekiz çizim yer alacakken bu sayıda ilk adımın şerefine on adet öykü ile çizime yer verme kararı aldık. Son olarak, bu özel sayıyı da Ursula’nın aziz anısına ithaf ediyoruz. Onun düşleri bize hâlen kılavuzluk ediyor. Umuyoruz ki Roket ile birlikte nasıl ki bilimkurgu yayıncılığı yeni bir adım atma fırsatı bulduysa Orm da fantastik dünyalarda gezinmeyi seven ve yazma aşkıyla kâlem oynatan herkese yeni bir mecra sunmayı başarır. Yine umuyoruz ki sesimiz yıllar sonra bile en gür hâliyle işitilir. Bu yolculukta kâh öyküleri ve çizimleriyle kâh latif sözleriyle destek veren başta Ruhşen Doğan Nar, Büşra Ünal Mert ve Evrim Gökçelik olmak üzere bütün dostlarıma candan teşekkürler. Daima umutla, sanatla!" Orm’a tüm kitap satış sitelerinden ulaşabilirsiniz.

  • Fosillerin gizemi ve jeolojinin büyüsüne dair

    Jeolojiye ilgi çekici bir giriş niteliği taşıyan Dağın Tepesindeki Bir Milyon İstiridye, okurları soru sormaya, eleştirel düşünmeye ve yeryüzüne dair daha çok şey öğrenmeye teşvik edecek. Yaklaşın ve şu taşlara bir bakın! Bunlar hiç de göründüğü gibi sıradan taşlar değil. Bunlar fosilleşmiş yüzlerce, binlerce, milyonlarca deniz canlısı. Peki nasıl oldu da bir milyon istiridye kendini bir dağın tepesinde buldu dersiniz? Aylaklar Kumsalı'nın sevilen yazarı, jeolog Alex Nogués'in kaleme aldığı bu merak uyandıran yolculuk, okurlara denizlerin, yeryüzü katmanlarının ve tektonik levhaların hareketleri konusunda rehberlik ediyor. ''İklim değişikliği diye bir şey duydun mu? Kuzey Kutbu'ndaki buzullar eriyor. Buzulların tamamı erirse ne olur? Deniz dünyadaki kıyı kesimlerinin büyük bölümünü işgal eder. 85 milyon yıl boyunca deniz yüzlerce, binlerce kez yükseldi ve alçaldı, her seferinde geride katmanlar dolusu çökelti bıraktı. Katmanların hep üst üste olmasının, renklerinin kırmızıdan griye, griden kırmızıya değişmesinin sebeplerinden biri de bu." Alex Nogués 1976 yılında Barselona'da doğdu. Doğduktan on sekiz yıl sonra kayaların dilinin çekimine kapılarak jeoloji okudu. Önce paleontoloji, sonraysa yeraltı suları konusunda uzmanlaştı. Fikirlerini kitaplara, çizgiromanlara ve dergilere dönüştürmeyi arzulayan Nogues, Bisbal d'Empordà şehrinde yaşıyor; evinin küçük bahçesinde, ormanlarda, kırlarda ve denizin kıyısında gözlemler yapıyor, hayaller kuruyor ve yazıyor. DAĞIN TEPESİNDEKİ BİR MİLYON İSTİRİDYE Alex Nogués Can Çocuk Yayınları, 2024 Resimleyen: Miren Asiain Lora Çeviren: Emrah İnce Editör: Tuğçe Özdeniz Tür: Öykü 7+ yaş 48 s.

  • Cogito 113: Kadın FelsefecilerAhlak ve Siyaset Felsefesi Üzerine Yazılar

    Cogito’nun Bahar sayısında Türkiye Kadın Felsefeciler Topluluğu’nun (SWIP-TR) 6. Konferansında sunulan ahlak ve siyaset felsefesi üzerine makalelerden oluşan bir seçki var. Seniye Tilev ve Tuğba Sevinç’in hazırladığı Kadın Felsefeciler dosyasına, psikanalist ve tiyatro uzmanı Maria G. Turri’nin çalışmaları üzerinden tiyatro ve psikanaliz arasındaki ilişkiyi irdeleyen bir Odak dosyası eşlik ediyor. “Tiyatroyu Psikanalizle Düşünmek” başlıklı dosyayı Özgül Akıncı ve Hazal Hamarat hazırladı. Bu sayıda 2024 başında hayatını kaybeden eleştirel teorisyen ve sosyolog Oskar Negt’i, Frankfurt Okulu üzerine bir söyleşi ve Alexander Kluge’yle birlikte yazdığı Tarih ve İnatçılık kitabına dair bir incelemeyle uğurluyoruz. İçindekiler: Cogito’dan •  Ahlak ve Siyaset Felsefesi, Tiyatro ve Psikanaliz, Deneyim ve Karşı-Kamusallıklar Yeni Pespektifler Loïc Wacquant • Irk Meselesinin Çözümü Haldun Gülalp • Laiklik Bir İnsan Hakkı mıdır? Arif Çamoğlu • Gönül Ferman Dinlerse: İktidarın Aşk Edebiyatı Dosya: Ahlak ve Siyaset Felsefesi Üzerine Yazılar Seniye Tilev & Tuğba Sevinç • Kadın Felsefeciler Ahlak ve Siyaset Felsefesi Üzerine Yazılar Sandrine Bergès •  Kadınların Ev İçi Gücüne Gerilemesi: Margaret Cavendish’ten Laura Ingalls Wilder’a Chryssi Sidiropoulou • Wittgenstein, Etik ve Değerin İndirgenemezliği Zeynep Esenyel • Simone de Beauvoir’da Politik Şiddetin Etik İçerimi: Başkalarının Kanı Asiye Rana Eraslan • Geleneksel Felsefenin Tefekkürü ve Saf Düşünmenin Karşısında Arendt’çi Düşünme Karun Çekem • Empatinin ve Duyguların Feminist Hayvan Etiğindeki  Tartışmalı Rolü Üzerine Odak: Tiyatroyu Psikanalizle Düşünmek Maria Grazia Turri • Psikanaliz ve Tiyatroyu Yeniden Düşünmek: İzleyicide Bilinçdışı İşlemleme Dolayımında Karakterin İşlevi Maria Grazia Turri • Aktarım ve Katharsis, Freud’dan Aristoteles’e Özgül Akıncı & Hazal Hamarat • Tiyatrodan Psikanalize Bilinçdışını Esnetmek: Maria G. Turri ile Söyleşi Oskar Negt’in Ardından Stewart Martin • Yaşamın Ekonomi Politiği: Negt ve Kluge’nin Tarih ve İnatçılık’ı Johan F. Hartle & Oskar Negt • Eleştirel Teori İçinde Ortak Çalışmalar Taşkın Toprak İpek • Kapitalizm ve Demokrasi: Perde Arkasındaki Oksimoron Cogito 113: Kadın Felsefeciler Ahlak ve Siyaset Felsefesi Üzerine Yazılar YKY Cogito / Süreli Yayın – Felsefe Dergi Editörü: Şeyda Öztürk Sayfa: 256 s.

bottom of page