top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5404 sonuç bulundu

  • Litera Öykü’den merhaba!

    Litera Edebiyat, yeni bir “öykü” bölümüyle edebiyat okurlarının karşısında. Mahir Ünsal Eriş ve Doğuş Sarpkaya öykülerinizi değerlendiriyor ve seçilen öyküler Litera Öykü bölümünde yayınlanıyor. Öykü, edebiyatın en kolay görünen belki de en zor türü. Eğer siz de öykü üzerine çalışıyor, öykülerinizin değerlendirilmesini ve okurlarla buluşmasını istiyorsanız bize info@literaedebiyat.com üzerinden ulaşabilirsiniz. Mahir Ünsal Eriş: Öykülerini topladığı Bangır Bangır Ferdi Çalıyor Evde adlı ilk kitabı 2012 yılında İletişim Yayınları’ndan çıktı. 2013 yılında çıkan Olduğu Kadar Güzeldik adlı ikinci öykü kitabı, 2014 yılında, 60. Sait Faik Öykü Armağanı’na layık görüldü. 2015 tarihinde kaleme aldığı ilk romanı Dünya Bu Kadar (İletişim Yayınları)’ın ardından Öbürküler (Kara Karga Yayınları) Diğerleri (Kara Karga Yayınları), Sarıyaz ve Kara Yarısı (Can Yayınları) adlı kitapları yayımlandı. Genç yaşlardan beri çevirmenlik yapan Eriş, İspanyolca, İngilizce, Portekizce, Fransızca, İbranice gibi çeşitli dillerden çok sayıda kitap, makale ve öyküyü dilimize kazandırmıştır. İlk olarak Gümüşlük Akademisi ve Mim Sanat bünyesinde dil ve edebiyat atölyeleri de vermeye başlayan Eriş, online ve yüz yüze atölye çalışmalarına Kultura Litera bünyesinde devam etmektedir. Mahir Ünsal Eriş ayrıca Litera Edebiyat’ın yayın kurulunda yer almaktadır. Doğuş Sarpkaya: 1980 İzmir doğumlu editör ve edebiyat eleştirmenidir. Lisans eğitimini Ankara Üniversitesi DTCF Antropoloji bölümünde, yüksek lisans eğitimini Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Yetişkin Eğitimi anabilim dalında tamamlamıştır. İlk yayınlandığı dönemlerde meraklı bir okuyucusu olduğu BirGün Kitap Eki'nde önce yazar nihayetinde ise editör olmuştur. Aynı zamanda Ayrıntı Dergi yayın kurulu üyesidir. Yazıları Karşı Düşler, Refleks, Lacivert, İzafi, 14 Şubat Dünyanın Öyküsü, Redaksiyon, Ayrıntı gibi dergilerde yayımlanmıştır. Sarpkaya, Litera Edebiyat'ın da yayın kurulunda yer almaktadır.

  • 1918 / Bir Hayalet Dolaşıyor

    Suat Duman'ın uzun soluklu polisiye serisi 1918'in üçüncü kitabı Bir Hayalet Dolaşıyor yayımlandı. ”Dışarda hava soğuk. Gökyüzü açık olmalıdır. Yıldızlar iştahla yanıyordur. Belki şimdi baksam, ölmeden önce son kez baksam bu pürüzsüz gecede Tanrı’yı bile görebilirdim. Şükürler olsun derdim o zaman. Tanrım sana şükürler olsun, işte gösterdin yüzünü bana. İşte sonunda gözlerim senin gözlerine bakıyor, işte. İşte gözlerim, benim yıldızlarım, yıldızlarınla, senin gözlerindir onlar, onlarla bir çizgide, bir ışıkta buluştu. Kırpmadan korkmadan bakıyorum gözüne.” Galip devletlerin, İngiliz Yüksek Komiserliği’nde düzenlenen önemli bir baloda buluştuğu günlerde Kadıköy sahiline parçalanmış bir ceset vurur. Gazeteler cesedi bu hale getirenin bir köpekbalığı olduğunu yazmaktadır. Devrimden kaçan Rusların mahallelerinde dolaşan bir hayalet olduğu söylentisi kulaktan kulağa yayılmaktadır. Diğer taraftan ağır şartlar altında çalışan tersane işçileri bir yandan da işgalcilere karşı bilenmektedir. Ferda ve Miette kaynayan şehirden yükselen her sese kulak kabartıyor. Şehirde bir hayalet dolaşıyor. Suat Duman kimdir? 1977 Kars doğumludur, üniversite eğitiminin sonuna dek 20 yıl Ankara’da yaşadı. Ankara Hukuk’ta okudu. Mesleki nosyonun ötesinde, fakültenin kendisine kazandırdığı “yetenek” muhakeme yeteneği oldu. 2008 yılından beri İstanbul’da yaşıyor. Bir yandan avukatlık yaparken bir yandan da polisiye romanlar yazmaya ve yayınlamaya başladı. İlk romanı Cinayet Mevsimi Ankara yıllarından izler taşır. Cebeci Kampüsü çevresinde geçen bir seri cinayet olayını araştıran Hukuk Fakültesi öğrencisi Mehmet Cemil’in okurla buluştuğu ilk kitap Cinayet Mevsimi’dir. İkinci romanı Müruruzaman Cinayetleri’nde aynı karakterin, bu kez İstanbul’da geçen macerasını anlattı. Her iki roman da siyasi polisiye janrı içerisinde önemli eleştiriler aldı. Üçüncü romanı Dünyanın Leşleri 2015 yılı Aralık ayında yayınlandı. Bu sefer isimsiz bir karakterin sürüklediği bir kara polisiye ile okuru tanıştırdı. Ardından 2018 yılında yayınlanan Rakun isimli romanı, İstanbul’un altını üstüne getirecek bir kapışmanın hikâyesidir. Suat Duman'ın uzun soluklu polisiye serisi 1918'in ilk kitabı Kalbim Kimsesiz Yurdum 2020 yılında yayınlandı. Birinci Dünya Savaşı sona ermiş, dünya yeni bir kaosun eşiğine gelmiştir. Serinin ikinci kitabı Ah Dehşet Dehşet Dehşet yine 2020 yılında yayınlandı. Şehir daha ne kadar azapla, kaç şeytanla sınanacaktı? 1918 / BİR HAYALET DOLAŞIYOR Suat Duman Alakarga Yayınları, 2021 Tür: Roman 184 s.

  • Beyaz Köpek Türkçede

    İyiye, güzele ve aşka; isyana, kaçışlara ve umuda inançla sarılanlar; tasmalarının bağını çözmeye heves edenler için sarsıcı bir anlatı: Beyaz Köpek, ilk kez Türkçede. Romain Gary, yirminci yüzyıla damgasını vuran 1968'i; ekonomik ve politik krizler, tırmanan ırkçılık, başkaldırılar ve öğrenci ayaklanmalarının yılını, gerçekliğin yıkıcı ve soğuk gölgesinin kuytularında kurgusallaştırıyor... Siyah ve beyazın, aşağı ve yukarı mahallenin, zenginin ve yoksulun, sağın ve solun müthiş bir kontrast yarattığı bu çalkantılı dönemde Siyahlara saldırmak üzere eğitilen ve giderek sembolikleşen "ırkçı köpek" Batka'yı iyileştirmeye çabalayarak vahşete, nefrete ve adaletsizliğe merhem olmaya çalışıyor. Cüretkâr aktivistler, pek duyarlı Hollywood yıldızları, Kara Panterler ve diğer radikallerle dört koldan kuşatılmış olan Gary'nin Batka'nın gözlerinde gördüğü ihanet, korku ve kin deva olunabilecek ümitvâr bir ihtimale dönüşüyor. Tüm yaşamını artık iflah olmaz denen eski polis köpeğinin üzerine inşa ederek bir trajedi, bir mücadele alanı, bir harp, bir kitap yaratıyor. ROMAIN GARY, (Roman Kacew), 1914'te Litvanya, Vilnius'ta doğdu, annesi tarafından büyütüldü. Yoksul, "az çok Kazak Tatarı-Yahudi kırması" bir çocuk ola­rak on dört yaşında annesiyle Fransa'ya gelip Nice'e yerleşti. Hukuk öğreniminin ardından Hava Kuvvetleri'ne girdi, 1940'ta General de Gaulle'ün yanında "Özgür Fransa" hareketi safla­rında savaşa katıldı. 1945'te yayınlanan ilk romanı Polonya'da Bir Kuş Var (Polonya Eğitimi) ile sert ve şiirsel üslubu sayesinde büyük ses getirdi. Aynı yıl Fransa Dışişleri'ne girdi. Sofya, La Paz, New York ve Los Angeles'ta diplomat olarak görev yaptı. 1948'de Le Grand Vestiaire'i (Büyük Vestiyer) yayınladı, 1956'da Cennetin Kökleri'yle Goncourt Edebiyat Ödülü'nü aldı. Los Angeles'ta başkonsolosken aktris Jean Seberg'le evlendi, senaryolar yazdı, iki film çekti. 1961'de diplomatlığı bırakıp Les Oiseaux vont mourir au Pérou - Gloire à nos illustres pionni­ers'i (Peru'da Kuşlar Ölecek - Meşhur Öncülerimize Şan Olsun) ve mizahi bir roman olan Lady L'yi (Alev Er çevirisiyle yayın programımızdadır) yazdı. Ardından La Comédie Américaine (Amerikan Komedisi) ve Frère Océan (Okyanus Kardeş) gibi oylumlu efsane anlatılarına girişti. Karısının 1979'da intihar etmesiyle Gary'nin romanlarında yaşlılık ve ölüm temaları baskın gelmeye başladı: Biletiniz Buraya Kadar, Kadının Işığı, Uçurtmalar. 1980'de Paris'te, Koca Tembel, Kral Salomon'un Bunalımı ve 1975'te yine Gon­court Edebiyat Ödülü alan Onca Yoksulluk Varken ro­manlarını Émile Ajar imzasıyla kendisinin yazdığını açıklayan bir not bırakarak intihar etti. BEYAZ KÖPEK Romain Gary Sel Yayıncılık, 2021 Çeviri: Alev Er Editör: Sanem Işıl Aytuğ Kapak Tasarımı: Aslı Sezer Tür: Roman 181 s.

  • Varoluş Karmaşasına Yolculuk

    Doğuş Sarpkaya yazdı: “Lizbon’a Gece Treni, her bölümde kahramanlarının 'bütün o saklı deneyimlerini eşeleyerek', okuyucunun 'kendi arkeoloğu olmasını' talep eden bir kitap.” Hepimiz yaşamımızın bir noktasında kendimizden sıkılmaya başlarız. Aynı bedenin içinde devinmek, her gün aynada aynı yüzü görmek, günlük yaşamın rutininde kendimize yabancılaşmak kolay değil tabii ki. Belki de onun için kaçış ya da rutini reddediş hikâyeleri, bizi en çok etkileyen roman konularından biri. Pascal Mercier’in, Lizbon’a Gece Treni romanı da bir kaçış, kurtuluş hikâyesi ile açılıyor. Antik diller öğretmeni olan Raimund Gregorius, bir köprüde karşılaştığı Portekizli kadının etkisiyle kendi yaşamını sorgulamaya başlıyor ve Portekiz’e, Lizbon’a gitme tutkusuna kapılıyor. Gregorius’un tutkusunu tetikleyen şey yabancı bir kadının taşıdığı esinti olsa da yolculuğun asıl amacı bir kitapçıda şans eseri eline geçen bir kitap tarafından belirleniyor. Amadeu de Prado’nun “Sözlerin Kuyumcusu” kitabındaki “İçimizde olanın ancak küçük bir kısmını yaşayabiliyorsak – gerisine ne oluyor?” sorusunun cevabını arayan kahramanımız, hem kendi hem de Prado’nun “yaşamının gerisini”nin peşine düşüyor. Lizbon’a Gece Treni, İsviçre’nin donuk ve etliye sütlüye karışmayan ortamından Portekiz’e taşınan bir öykü. Romanda, kendini kitapların içine gömdüğü için yaşamdan feragat etmiş Gregorius ile yaşamı boyunca kendini aramış ama bir türlü kendisiyle rastlaştığını düşünmemiş Prado’nun hikâyelerini iç içe geçmiş bir şekilde takip ediyoruz. Her ne kadar kitabımızın kahramanı Gregorius gibi gözükse de bir süre sonra Prado karizmatik kişiliği ile başrolü kapmaya başlıyor. Mercier kahramanlarını çizerken bolca malzemeye başvurmuş. Bir tarafta öykünün anlatı üçüncü tekil şahsa yüklenmiş ama Prado’nun kitabı ve mektuplarıyla birinci tekil şahsa geçişler sağlanmış. Buna ek olarak tanıklıklar tüm öyküyü sararak anlatıyı tekdüzelikten kurtarıyor. Varoluşçuluğun Kıyılarında Ama kitabın niteliğini psikolojik ve felsefi dertleri yukarıya çekiyor: Prado’nun okulun son günü Tanrı üzerine yaptığı konuşma, babası ve annesine yazdığı yollanmamış mektuplar, dinsel baskı aygıtı, babanın iktidarı, annenin sessiz egemenliği… Yazar tüm bunlar üzerinden psikolojik ve siyasal tartışmaları alevlendiriyor. Sözcüklerin Kuyumcusu’ndaki bölümler ise daha çok varoluşçuluğun kıyılarında gezen ve insanı felsefi bir tartışmanın içine çeken metinler. Romanda, varoluşçulukla kurulan dirsek teması, Prado’nun metinleriyle sınırlı değil. Mesela Camus’ün Düşüş’ündeki Jean-Baptiste Clemence karakteriyle Gregorius’un aydınlaması arasındaki koşutluk şaşırtıcı. Clemence, köprüde atlamak üzere olan bir genç kızı görmemezlikten gelerek ölmesine göz yumduğunda kendine geliyordu. Gregorius ise köprüden atlamak üzere olan kadının dikkatini dağıtarak yaşamla bağlantı kuruyor. Daha önce kitapları ve dersleri dışındaki her şeye karşı tepkisiz olan Gregorius, bu sayede yaşam üzerine daha çok düşünmeye başlıyor. Bern’deki dünyasından kopmaya başladıkça yaşam deneyimi derinleşiyor, derinleştikçe de hayatın anlamı üzerine daha fazla düşünüyor. Amadeu de Prado karakteri ise tercihleri ile insan varoluşunun karmaşıklığını anlamamıza yardımcı oluyor. Gayet başarılı bir öğrenci olan Prado, bir taraftan kendi yolunu çizmek istiyor ama diğer taraftan çevresinin yönlendirmelerine izin veriyor. Babasına bir tepki olarak hep dik yürüyor ama kambur olan babasını tedavi edebilmek için doktor olmayı seçiyor. Hayatındaki en önemli kadın olan Maria João ile birlikte olmak istiyor ama soylu bir aileden geldiği için başka bir kadınla evleniyor. Dünyayı dolaşmak istiyor ama Lizbon’dan uzaklaşınca kendini savunmasız hissediyor. Amadeu Prado, roman boyunca, kendini çevresine kabul ettirmek isteyen bir zavallı gibi hissediyor (Prado için “cehennem başkalarıdır” cümlesi ne kadar anlamlı gözüküyor değil mi?). Roman, özgürlük ve sorumluluk arasında kalmış Prado’nun böyle bir karmaşa ile boğuşmasını, bir uyumsuz olarak yaşamak zorunda kalmasını anlatıyor bir anlamda. “Diktatörlük bir gerçekse devrim görev olur” Mercier’in romanı felsefi, psikolojik tartışmalara boğup, “modern burjuvanın hezeyanları”na kaptırdığı sanılmasın. Felsefi ve psikolojik tartışmaların siyasal ve tarihsel arka planla birleşip, Portekiz’in faşist cunta dönemine ayna tutması romanın etkinliğini arttırıyor. Mercier, Prado’nun farklı egemenlik yapılarıyla hesaplaşmasını sağlayarak iktidarın farklı yüzlerinin görünür kılınmasını sağlıyor. Prado’nun mezar taşında yazan “Diktatörlük bir gerçekse devrim görev olur” cümlesi, sadece Salazar faşizmine değil, onun sıradan yaşam içerisindeki uzantılarına karşı bir mücadele verilmesi gerektiğini vurguluyor. Lizbon’a Gece Treni, her bölümde kahramanlarının “bütün o saklı deneyimlerini eşeleyerek”, okuyucunun “kendi arkeoloğu olmasını” talep eden bir kitap. Belki de gerçekten kendimizden sıkılmamızı engelleyecek formül budur. Belki de formül Amadeu’nun bu yazının son sözünü oluşturacak cümlelerinde gizlidir: Bizler, ruhları araştıran arkeologlar olarak, bu hazinelere yöneldiğimizde, onların ne kadar dağınık olduklarını keşfederiz. İncelediğimiz şey, kımıldamadan durmak istemez, kelimeler yaşananın üzerinden kayıp gider, sonunda kâğıdın üzerinde bir sürü çelişki kalır. Uzun zaman, bunun bir eksiklik, üstesinden gelinmesi gereken bir şey olduğuna inandım. Bugünse durumun başka türlü olduğunu düşünüyorum: Bu bildik ama yine de gizemli deneyimlerin anlaşılabilmesi için geçerli çözüm yolu, dağınıklığı kabul etmektir. Kulağa tuhaf geliyor bu, evet, hatta aykırı, biliyorum. Ama olaya bu açıdan baktığımdan beri ilk kez gerçekten uyanık ve hayatta olduğumu hissediyorum. LİZBON’A GECE TRENİ Pascal Mercier Çeviren: İlknur Özdemir Sia Kitap, 2021 416 s.

  • Yaşamakta Ayak Diremek

    Semra Ege, Yan Lianke'nin insan olmak, varoluş ve yaşam mücadelesi konularına odaklanan Günler, Aylar, Yıllar kitabı üzerine yazdı. "Diyaloglarda sarsıcı imgelerle baş başa kalan okur, yaşamı sorgularken absürdün kendisini görüyor." Franz Kafka Ödülü sahibi Yan Lianke'nin 2002 yılında kaleme aldığı, özgün adı Nian yue ri olan, Erdem Kurtuldu'nun çevirisiyle dilimize kazandırdığı Günler Aylar Yıllar, geçtiğimiz yıl Jaguar Yayınları tarafından yayımlanmıştı. Bu yıl Mayıs ayında 10. baskısını gerçekleştiren kitap, insanı, varoluşu ve yaşam mücadelesini anlatıyor. Varoluş felsefesi denilince aklımıza ilk gelen isimlerden biri Albert Camus, ve Camus'nün Sisifos Söyleni. Absürdizm üzerinden varoluşu sorgulayan eserin en temel diyalektiği, yaşamak eyleminin "absürd" bir eylem oluşu ve bu absürdlüğün içinden yalnızca absürdlüğe kafa tutarak sıyrılabileceğimiz gerçeğidir. Sisifos'un, cezası gereği hayatının sonuna dek kayayı tepenin en uç noktasına kadar çıkarmaya çalışması saçmanın ta kendisidir fakat bu nafile çabayı yılmadan sürdürmesi de yaşama karşı yüklendiği bir başkaldırıdır aslında. Tıpkı Yan Lianke'nin Günler Aylar Yıllar romanının başkarakteri olan ihtiyar adamın yaşamakta ayak direyen o umutlu başkaldırısı gibi. Kuraklık nedeniyle köyü terk eden köylülerle birlikte köyü terk edip gitmek yerine, köyde gözleri görmeyen bir köpekle birlikte kalmayı, kurak aylar geçene kadar köyde kalan tek bir mısır koçanını koruyarak bir sonraki yıla -köylülerin döneceği zamana- çıkarmayı dava edinmiş bir ihtiyarın bu süre zarfında köpeğiyle birlikte hayatta kalma mücadelesini okuyoruz bu novellada. İhtiyar adamın köpeğinin ismi Kör. Kör'ün gözleri güneşe doğru havlamaktan görmez olmuştur. Yağmur duasına eşdeğer bir Çin inanışıyla, Çin halkının kuraklığa karşı bel bağladığı bir ritüel bu: "Ne zaman bir kuraklık olsa köyün girişine bir sunak yapılır, üzerine üç tabak adaklık yemek ile iki tane çömlek konulurdu. Çömleklerin içine ağzına kadar su doldurulur, çömleklerin üzerindeyse ejderha resmi olurdu. Sonra iki çömleğin arasına bir köpek bağlanır, köpeğin başı göğe doğru çevrilir, köpek susadığında ona su verilir, acıktığında yemek verilir, ne aç ne de susuz olduğundaysa güneşe doğru öfkeyle havlaması sağlanırdı. Eskiden, bu minval üzerine, ta ki güneş köpeğin havlamasından korkup geri çekilene kadar en az üç, en çok da yedi gün devam edilir, ardından ya rüzgâr eser ya yağmur yağar ya da gökyüzü bulutlarla kaplanırdı. Fakat o yıl köyün dışından vahşi bir köpek getirilip sunağın önüne bağlanmıştı; köpek iki hafta boyunca havlamış olmasına rağmen güneş hâlâ cayır cayır yanıyor, tam zamanında doğup, tam zamanında batıyordu. On altıncı günün öğlesi ihtiyar, sunağın yanına gidip çömlekleri kontrol ettiğinde sıcaktan dili damağı kurumuş köpeğin çömleklerdeki suyu içmiş olduğunu fark etti, çömleklerden birinin içinde hiç su kalmamıştı... .... Sunaktan aşağı inen köpek birkaç adım atmıştı ki duvara tosladı, ardına dönüp yeniden yürümeye başlayınca bu kez de bir ağaca tosladı; ihtiyar köpeğin yanına gidip kulaklarından tuttu, yüzüne bakınca yüreği ağzına geldi; köpeğin gözleri güneşin kavurucu sıcağından kör olmuş, geriye sadece kurumuş kuyuları andıran iki göz çukuru kalmıştı." Lianke burada, insanın körlüğünü anlatmak istemişti belki de. İnsanın, gerçeklikle bağdaşmayan inanışlarının körlüğünü. Sarsıcı bir dinamizmle ilerleyen romanda çoğu kez yaşlı adamla köpeğinin diyaloğuna şahitlik ediyoruz. "Köpek kör gözleriyle ona, tahıl bulamadın değil mi dercesine baktı. İhtiyar ona cevap vermedi, yerdeki kırbacı birden eline aldı, sokağın ortasında durup güneşi kırbaçlamaya başladı." Diyaloglarda sarsıcı imgelerle baş başa kalan okur, yaşamı sorgularken absürdün kendisini görüyor, absürd üzerinden kendine dönüyor, bakıyor ve sorguluyor yaşamı: Bir kuraklık durumu olsa ne yapardım? İnsan, düşünde bile hayatta kalmanın bir yolunu buluyor. " Kör, dedi ona, ikimizden biri diğerinden önce ölecek, hayatta kalan öleni buraya gömmeli. Bunları söyledikten sonra köpeğin sırtını okşayıp gözyaşlarını sildi ihtiyar. ... ... yaşam ve ölümü kader belirler, dedi, şimdi yazı tura atacağım, eğer tura gelirse, sen gömeceksin beni mezara, göm ki vücudum gübre olsun; eğer yazı gelirse ben gömeceğim seni mezara gübre ol diye." Roland Barthes, "Sinema Salonundan Çıkmak" isimli makalesinde; iyi bir filmin sinema çıkışında seyirciyi içine alan hipnoz hali yarattığından bahseder. İyi bir edebiyat da böyle olmalı. Metin, alt katmanında barındırdığı derinliği ile özdeş bir okuma sağlamalı. Afallatıp tökezletirken, okura sunduğu katarsis üzerinden sonsuz bir diriliğin de müsebbibi olmalı. Günler Aylar Yıllar, tam da bu dediklerime tekabül eden, tüm bu oluşların gölgesinde, okuduğum en derin anlatımlı metinlerden biriydi. "İhtiyar köpekle konuştuktan sonra saçındaki toprağı silkeledi, mezarın mısırın köküne yakın olan tarafına uzanıp hasırı üzerine örttü, hadi göm beni, dedi sonra. Kör, beni gömdükten sonra kuzeye doğru gideceksin." GÜNLER, AYLAR, YILLAR Yan Lianke Jaguar Kitap, 2020 Çeviri: Erdem Kurtuldu 105 s.

  • Almanya'nın çocuk klasiklerinden Anneanne ile Frieder şimdi Türkçede!

    Çocuklarla birlikte keyifle okunabilecek, birbirinden eğlenceli ve yaratıcı on beş hikâye; Anneanne ile Frieder 6 yaş ve üzeri genç okurlar için. Anneanne ile Frieder harika bir ekiptir: Anneannesi, Frieder'in bütün muzipliklerine, oyunlarına, lakırdılarına ayak uydurur, şnitzeli torununun tabağına oyuncak bir kepçe yardımıyla koyar, planladıkları pikniği yağmur yağınca tramvay durağına taşır, bahçeye bir jelibon ağacı diker ve daha neler neler... ANNEANNE İLE FRIEDER Gudrun Mebs Çeviri: Ayşe Sarısayın Resimleyen: Rotraut Susanne Berner Tür: Öykü Yaş aralığı: 6, 7, 8 + 104 s.

  • Boğaziçi Üniversitesi’nden Gençler İçin Yazarlık Eğitimi

    Boğaziçi Üniversitesi Nâzım Hikmet Kültür ve Sanat Araştırma Merkezi gençler için yaratıcı yazarlık eğitimi 4 Ekim 2021'de başlıyor. 4 Ekim – 22 Kasım tarihleri arasında düzenlenen eğitime 14-18 yaş aralığındaki gençler katılabilecek. Boğaziçi Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Öğretim Üyesi Zeynep Uysal’ın öykü, roman, senaryo yazmayı amaçlayan gençler için temel yaratıcı yazarlık kavramlarını tanıtmak üzere uygulamalı olarak tasarladığı derste; kurmacada zaman, mekân ve karakter kurulumu, hikâyeden olay örgüsüne geçiş, başlangıçlar ve sonlar yazma, metinde diyaloğun, iç konuşmanın anlamı gibi temel konular ele alınacak. Sadece yazmak için değil hayatı anlamak ve anlamlandırmak için hikâye kurmanın önemi; eleştirel ve yaratıcı bir okur olmanın yolları araştırılacak. Kayıt olmak veya ayrıntılı bilgi almak için: http://nazimhikmetmerkezi.com/gencler-icin-yaratici-yazarlik-uzaktan-egitim-programi/ Kimler katılabilir: 14-18 yaş arasındaki gençler Tarih: 4 Ekim – 22 Kasım 2021 Program: Pazartesi günleri, 18:00-20:00 arası, 8 hafta

  • Women's Prize for Fiction 2021'in kazananı Susanna Clarke oldu

    Dünyanın saygın edebiyat ödüllerinden Women's Prize for Fiction'ın bu yılki kazananı, Piranesi romanıyla Susanna Clarke oldu. Her yıl, dünya çapında İngilizce yazan kadın yazarların kaleme aldığı ve İngiltere'de yayımlanmış olan en iyi kurgu esere verilen Women's Prize for Fiction, 2021 yılında Piranesi romanıyla Susanna Clarke'a gitti. The Vanishing Half, Transcendent Kingdom gibi bu yılın hem çok konuşulan hem de çok beğenilen kitaplarından oluşan altı kitaplık kısa listeden öne çıkarak 30,000 sterlin değerindeki ödüle ve Bessie adıyla bilinen bronz heykelciğe kavuşan yazar Susanna Clarke oldu. Jüri başkanı Bernardine Evaristo, bu tercihlerinin sebebini şöyle açıkladı: "Susanna Clarke, on yedi yıl aradan sonra yazdığı bu romanıyla, türlerin birbiriyle iç içe geçtiği ve kitapların ne olması gerektiği konusundaki önyargılara meydan okuyan gerçekten özgün, beklenmedik hayal ürünüyle bizleri buluşturdu. En çılgın hayal gücümüzün ötesinde, bize insan olmanın ne olduğu hakkında derin bir şeyler söyleyen bir dünya yarattı."

  • İlhan, Mahir, David

    Çınar Ergin, ilk romanı İlhan, Mahir, David'de mutlu olabilmek için dünyanın öbür ucuna gitmek üzere yola düşen üç can dostunun hikâyesini anlatıyor. Christopher Robert İstanbul’dan bir istekleri olup olmadığını sordu. Sanki her gün İstanbul’a bir giden gelenleri varmış gibi ne İlhan’ın ne Mahir’in ne de David’in aklına bir şey geldi. “Haliç’te Topal Aram’ın meyhanesine gidin mutlaka… Selamımızı söyleyin, iyi hizmet etsin.” Tavsiye Mahir’den geliyordu. En içten dilek ise, kalbi cız eden İlhan’dan gelmişti: “Memlekete selam söyle.” İlhan, Mahir, David… Üç umut yolcusu… Mutlu olabilmek için dünyanın öbür ucuna gitmek üzere yola düşen, memleketlerinden birini unutmaya, diğerine ise alışmaya çalışan, her ikisini de tam anlamıyla başaramayan; ancak mutluluğu ilk veya son durakta değil, hayat yolculuğunun içinde bulan, üç can dostu. Çınar Ergin kimdir? 12 Ağustos 1969, İzmir doğumludur. 1986’da TED Ankara Koleji’nden, 1992’de ise Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden mezun olmuştur. 1 Temmuz 1994 tarihinde girdiği Dışişleri Bakanlığı’nda aşağıdaki görevlerde bulunmuştur: 1994-1997 Aday Meslek Memuru / Denizcilik Dairesi 1997-2001 Üçüncü Kâtip, İkinci Kâtip / Seul Büyükelçiliği 2001-2004 Cumhurbaşkanı Protokol Müdürü 2004-2008 Müsteşar / Londra Büyükelçiliği 2008-2011 Daire Başkanı / Siyaset Planlama Dairesi 2011-2014 Müsteşar, Birinci Müsteşar / Roma Büyükelçiliği 2014-2017 Daire Başkanı / Havacılık Dairesi 2017-2020 Londra Başkonsolosu 2020- Daire Başkanı / Güney Kafkasya Dairesi Evli ve iki çocuk babasıdır. İlhan, Mahir, David ilk romanıdır. İLHAN, MAHİR, DAVİD Çınar Ergin Bilgi Yayınevi, 2021 Türü: Roman Editör: Biray Üstüner Kapak: Canavar Fikir 400 s.

  • Notos'un Eylül-Ekim 2021 sayısı çıktı!

    Notos'un 88. sayısının konusu: “Doğumunun 150. yılında Marcel Proust“ Notos yaptığı bütün yazar dosyalarını kalıcı bir kaynağa dönüştüren anlayışıyla bu sayısında doğumunun yüz ellinci yılını kutladığımız Fransız yazar Marcel Proust’a yöneliyor. Proust’un Kayıp Zamanın İzinde romanlarını okumaya başladığımız zaman her ânı birçok başka âna dönüştüren büyük bir zenginlikle karşı karşıya olduğumuzu görürüz. Notos’un Marcel Proust’un sadece romanlarını değil denemelerinden mektuplarına tüm anlatılarını mercek altına alarak bu zenginliği göstermeyi amaçladığı dosyada Nedret Öztokat Kılıçeri, Zeynel Kıran, André Gide, Ayşe Eziler Kıran, Rainer Maria Rilke, Çağatay Yılmaz, Bülent Çağlakpınar, Selin Gürses Şanbay, Thierry Laget ve Sophie Basch’ın yazıları; Onur Aşkın, Virginia Elena Patrone ve Özge Ekmekçioğlu’nun desenleri yer alıyor. Notos’un bu sayısında bugüne kadar farklı yayınevlerinde editör, yayın yönetmeni, yayın danışmanı, yayın yönetmeni yardımcısı olarak çalışan, çeşitli dergileri ve kitap dizilerini yöneten yazar, çevirmen ve editör Cem Akaş ile editörlük kurumu ve türleri, Türkiye’deki ve dünyadaki yayıncılık, editör beklentileri ve müdahaleleri üstüne bir söyleşi var. Aganta bölümünde günümüz edebiyat dünyasına ve güncel kitaplara dair yazılarıyla Alper Güngör, Alev Bulut, Esin Akşar, Aslı İdil Kaynar, Pınarnaz Eren ve Gökhan Yavuz Demir yer alıyor. Bir Yazarın Seçtikleri bölümünde Haydar Ergülen okunmasını zorunlu gördüğü kitapları, Sema Aslan ise en çok etkilendiği yazarı nedenleriyle birlikte Notos’a anlatıyor. Orçun Türkay ve Eylem Ata Güleç kısa sorulara kısa yanıtlarla kendi yazarlık serüvenlerini ve yayımlanan son kitaplarını anlatıyor. Foto-Yazı bölümünde Hiroşi Sugimoto’nun fotoğrafını İnan Çetin kısa bir anlatıyla yorumluyor. Kitaplık bölümünde Banu Yıldıran Genç Tatyana Tolstaya’nın Öte Dünyalar adlı öykü derlemesini, Şenay Eroğlu Aksoy ise Ülkü Oktay’ın ilk öykü kitabı Vesvese’yi inceliyor. Notos’un bu sayısında öyküleriyle yer alan yazarlar: Delmore Schwartz, Semrin Şahin, Tülay Güzeler, Eser Kuru, Ebru Yücesoy Bayar, İbrahim Alaş, Mesut Barış Övün, Yasin Ulu, Sema Öztürk, Funda Mengilli, Ayla Burçin Kahraman, Elif Can.

  • Douglas Stuart'tan yeni roman

    Shuggie Bain'in yazarı Douglas Stuart, yeni romanı Young Mungo'nun 2022'nin Nisan ayında yayımlanacağını duyurdu. Shuggie Bain'in bütün dünyada fırtınalar koparmasının ve neredeyse bütün edebiyat ödüllerini toplamasının üzerinden fazla zaman geçmedi. Fakat Douglas Stuart, belli ki çalışkan yazarlardan, geçtiğimiz günlerde hayranlarına 2022 Nisan'ında yayımlanacak yeni romanı Young Mungo'nun müjdesini verdi. Stuart, bu romanı Shuggie Bain yayımlanmadan önce yazmaya başladığını ve Booker Ödülü'nü kazanmadan önce, beş yılı aşkın bir sürede tamamladığını belirtiyor. Young Mungo, birbirine âşık iki genç adamın hikâyesi üzerinden işçi sınıfının yaşamına, erkekliğin sınırlarına, aile cenderesine, eşcinsellerin maruz kaldığı şiddet ve ayrımcılığa ve tutkulu bir aşkın tehlikeli boyutlarına odaklanıyor. Farklı yıldızların altında doğan Protestan Mungo ve Katolik James'in, mezhepçi, muhafazakâr ve erkek egemen bir toplumda yaşadığı dokunaklı ve tehlikeli aşkın sürükleyici hikâyesi, Shuggie kadar beğenilecek mi, hep birlikte göreceğiz.

  • Altıncı Monograf

    Fatih Balkış'tan hatırlamanın arkeolojisi üzerine denemeler. Kitaplar, yazarlar, tesadüfler, buluşmalar, kaçınılmaz karşılaşmalar, birbirini bütünleyen fragmanlar, kurmacayla gerçeği teyelleyen epifaniler... Litera'da. Bu hafta, Altıncı Monograf. Kitabevinin üst katındaki küçük bürodayız. Martin Walser’in Eleştirmenin Ölümü üzerine yazdığım yazının Cumhuriyet Kitap’ta yayınlandığının ertesi. Yayınevinin genç yazarları da aynı odadalar, bir etkinlik sonrası, sohbet uzamış. Pür dikkat konuşulanları dinliyorum. Futbol tartışılıyor, havadan sudan konuşuluyor, edebiyatın uzağında ne kadar şey varsa sohbetin konusu oluyor. Böyle durumlarda nasıl davranacağımı bilemiyorum. Bana hangi takımı tuttuğumu soruyor. Beşiktaşlıyım, deyince morali bozuluyor. Sonra Walser yazısını benim yazdığım açığa çıkıyor. Yayınevinin diğer yazarları da bir an -ama kısa bir an- bununla ilgilenirmiş gibi yapıyorlar. Havada bu futbol meselesi yüzünden bir gerginlik var. Ama ben bu gerginliğin bir parçası değilim. Bu ilk karşılaşmanın ardından daha sık görüyorum onu. Kitabevinin önünden geçerken içeri giriyor, ayaküstü laflıyor. Ne okuduğumla, kitap eklerine ne yazdığımla ilgileniyor. Başka bir gün yayınevinin terasında oturuyoruz. Beni aşağıdaki bakkala, kırmızı şarap almaya gönderiyor. Yılmaz Gruda ile çalıştığımı duyunca şu Gülhane Parkı hikâyesini anlatıyor. Sanki her seferinde onun geçmişinde bir yere dokunuyormuşum hissi. Bir mücadele adamının, onca şeyden sonra, önündekilere bakıp olan biteni hafife alması yadsınmamalı. Onunlayken hissettiğim şey bu. İletişimin ne kadar kolay olduğu ve karşısındakiyle ne olduğuna bakmadan en mahrem şeyleri konuşabilmesi. Ne trajik ne de destansı bir öğe. Kahramanların sahip olduğu entrikaların ve hırsların uzağında, edebiyatın küçük insanların dünyasından doğduğunu biliyor. Galatasaray’daki yayınevinden çıkıp, balık pazarındaki peynir, salata ile süslenmiş ve rakıyla taçlanmış bir akşamın konuğu oluyor. Bu tutkusu onu keyif verici sohbetlere, anıların kimi zaman buruklaşan denizine ve gelecek için hiç tükenmeyen bir umuda sürüklüyor. Bana anlattıkları yalnızca bir yazarın anıları değil. Zihninin derinliklerinden kazınmış ve aslında hiç unutulmadığı belli olan bir yaşantının parçaları. Onları kaleme almalıyım, diye düşünmüştüm hep, ama yapamamıştım. O zamanlar bir anı koleksiyoneri değildim. Birkaç yıl sonra, askerdeyken ölüm haberini aldım. Sonra onun için düzenlenen anma toplantısına katıldım. Mezarı başında toplanmıştık. İnsanların ellerinde kadehleri vardı. Bir iki kişi bir şeyler geveledi. Sonrasında, eşimle birlikte o eve yeniden davet edildik. Bu kez, onca yazar tantanasının ötesinde. Salonda oturduğum köşeden odasını görebiliyordum. Kapısı sımsıkı kapalıydı. Kilitli olup olmadığını düşünüyordum. Bir sessizlik anında oraya girip giremeyeceğimi sordum evin sahibine. Penceresi derin bir ormana açılan odasında oturdum bir süre. O çam ormanının her şeyi karanlıkta bırakan dallarına bakarak bütün bunları düşündüm. Masasını hafızama kazıdım. Kitaplığındaki kitapları tek tek elden geçirdim. Kalemlerine baktım. Çekmecelerini açmaya cesaret edemedim. Sayfaları buruşmuş bir defter masanın üzerinde duruyordu. Geride bıraktığı dünyanın kımıltısızlığına şaşırıyordum. Devinmeler, ayaklanmalar, naralar yerini bir sessizlik krallığına bırakmıştı. Onun kitaplarından birini okurken ağladığımı anımsadım. Kendime yineledim. Açığa çıkması gereken bir şeyin değil, yalnızca bir ruhun kayıp izlerinin peşindesin. Ormanın derinlikleri giderek kararıyordu. Rüzgâr ağaçları eve doğru bükmeye başlamıştı. Odadan çıkmadan önce dışarıda kimsenin olmadığına emin oldum. Kapıyı kapatırken karaçamların iğne yapraklarının parmaklarıma dokunduğunu hissettim.

bottom of page