Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- İlk günden bugüne Litera Edebiyat’ın en çok okunan öyküleri
14 Şubat Dünya Öykü Günü'ne özel olarak Litera Edebiyat’ta açıldığı ilk günden bugüne en çok okunanlar öyküler listeledik! Öykü: Yara "Bu sesler sadece ona mesaj değil beni de salondan yalıtan bir perde gibi. Ne kadar gürültü çıkarırsam kendimi o kadar güvende hissediyorum. Gürültü kesiliverse salonda olmak zorunda kalacağım." Yakup Yılmaz'ın öyküsünün tamamı burada . Öykü: Aşkın Beklenmedik Rotası "Güneşin sıcaklığını hissedene kadar hareket etmeden kaldım yatakta. Çay da hazırdı ki kokusu odama kadar yükseldi; demini alana kadar zorladım nefesimi. İblis bu sıcaklığa dayanamazdı. Öğleni beklememe gerek yoktu. Çoktan inine girmiş olmalıydı." Yeşim Günay'ın öyküsünün tamamı burada . Öykü: Kamuoyuna "Düzenli olanların ritmini bozan ani baskınlarla yapılanları da içeren ama herhangi bir değişikliği kaydedemeyen kontrollerle geçen uzunca bir süreden sonra gelen cevabın kendi yazdığı maile cevap bile olamayan hazır bir kalıp olduğunu anlayacak kadar yazışma görgüsü vardı." Yakup Yılmaz'ın öyküsünün tamamı burda . Öykü: Amca Baba Yarısı "Yardım edebilecekken etmiyorum, köftenin tekinin tabağının yanından düşmek üzere olduğunu görüyor müdahale etmiyorum. Ayranını sıkı sıkı tutan sol elini ağzına yaklaştırıyor. Köfteyle ayranı aynı anda bitirmeyi başarabilecek mi acaba diye geçiriyorum içimden." Nur Hayat Buran'ın öyküsünün tamamı burada . Öykü: Kadın Erkek ve Sokrates "Yere düşmeseydi, dursaydı yerinde diye mırıldandı. Avucunu daha çok sıktı. Adımları hızlandı. Terk etmeliydi. Kimi mi? Tabii ki Sokrates’i kimi olacak?" Semra Çağlı Fırat'ın öyküsünün tamamı burada . Öykü: Guguklu Saat "Aramızdaki ilişki akrabalık bağından ziyade yalnızlığından dolayı yakınlık duyduğumdan belki." Nagehan Dermancı'nın öyküsünün tamamı burada . Öykü: Kuyum Dükkanı "Bi’tane adamı varmış; hep o ayarlıyomuş bunun rahatını." Ayşegül Turan ve Zeynep Özrendeci'nin öyküsünün tamamı burada . Öykü: Bu Taşıdığım Dut Yaprağı "Herkes biliyor, hepsi biliyor. Rezerve masaları olmayan köyümün kadınlarını oturtuyorum bu kasabaya, izliyorlar. Ayaklarım kaldırım taşlarına sıkıştıkça biliyorum bildiklerini, buraya her gelişimde, her adımda biraz daha derine gömülüyorum." Ayşe Begüm Çelik'in öyküsünün tamamı burada . Öykü: Kırık Yumurtalar "Can çekişen bir insanın son sözüymüş gibi “affedersiniz” deyip mahcup bir gülümseme ekleyerek geçiştiriyor durumu. Yine kasa kuyruğu, dönse mi geri." Burçak Sınmaz'ın öyküsünün tamamı burada . Öykü: Ziya "Zihni ununu eleyip eleğini duvara astığı bu dönemde üzerini örtüklerini savuşturacak yeni bir problem bulamadığından onu geçmiş cephesine savaşa yollamıştı." Fatoş K. İyigün'ün öyküsünün tamamı burada .
- Hayatın kıymetini hatırlatan bir anlatı
Gila Kantar’ın kaleme aldığı İçimde Bir Yolculuk Var 'ı inceledik: Yalnızca kişisel bir deneyimin anlatısı olmanın ötesine geçerek, okuru derin bir farkındalık yolculuğuna çıkaran ilham verici bir kitap. Yazar, yaşamın iniş çıkışlarını, hastalık sürecinde edindiği farkındalıkları ve insanın kendi içsel gücüyle dönüşebilme kapasitesini son derece samimi ve etkileyici bir dille aktarıyor. Kantar, kitabında çocukluğundan yetişkinliğine uzanan yolculuğunda, ailesiyle olan ilişkilerini, hayatın ona sunduğu sınavları ve en önemlisi, zorluklarla baş etme yöntemlerini okuyucuyla buluşturuyor. Hastalık süreciyle başlayan bu içsel keşif, yazarın iyileşme sürecinde karşılaştığı insanları, yaşadığı olayları ve hayatın ona sunduğu sürprizleri içeriyor. Ancak kitap, yalnızca bir hastalık deneyiminin ötesinde, hayata bakış açısını değiştirme ve mutluluğu içsel bir seçim olarak görme fikrini de işliyor. Kantar’ın kitabında en çok öne çıkan kavramlardan biri, her koşulda olumlu düşünmeyi sürdürmek. “Mutluluk her zaman bizim seçimimizdir” düşüncesi kitabın temel felsefesini oluşturuyor. Yazar, bu süreçte sadece hastalıkla değil, geçmişiyle, ailesiyle ve kendi zihinsel kalıplarıyla da yüzleşiyor. Anlattığı her olay, okura, hayatın küçük anlarının bile ne kadar değerli olduğunu hatırlatan bir mesaj niteliği taşıyor. Kantar’ın dili son derece akıcı ve içten. Okur, satırlar arasında ilerlerken yazarın yaşadığı duyguları, umutlarını ve kaygılarını adeta birebir deneyimliyor. Anlatımda büyük bir samimiyet ve içtenlik mevcut. Yazar, başından geçenleri dramatize etmek yerine, süreci kabullenmenin ve ona anlam yüklemenin daha değerli olduğuna dikkat çekiyor. Bir Mektup ve Yeni Bir Başlangıç Kitabın belki de en vurucu kısmı, yazarın kendine yazdığı mektup. Burada, yaşadıklarının ona kattığı öğretileri ve bundan sonra nasıl bir hayat sürmek istediğini içtenlikle anlatıyor. Bu kısım, okuyucunun kendi hayatına dair de içsel bir muhasebe yapmasına olanak tanıyor. İçimde Bir Yolculuk Var, sadece bir otobiyografi değil; aynı zamanda bir farkındalık ve kabullenme hikâyesi. Yaşadığımız her anın değerini bilmek, her zorluğun içinde bir öğrenme fırsatı görmek ve her gün yeni bir başlangıç yapabilmek üzerine etkileyici bir eser. Okuyucu, bu kitap sayesinde, hayatın sunduğu hediyeleri daha derinden görmeyi ve her anın kıymetini bilmeyi hatırlıyor. Gila Kantar, kendine has içten anlatımıyla, okurlarına dokunan ve onları kendi iç yolculuklarına davet eden bir eser ortaya koymuş. İÇİMDE BİR YOLCULUK VAR Gila Kantar Destek Yayınları, 2025 136 s.
- Öykü: Bir Yol Hikâyesi
"Otoyolun tamamlanmasıyla hasret çeken gönüller için mesafeler kısalacak, hastalar doktora daha çabuk yetişecekti. Yol, halk için umut demekti; işçiler içinse ekmek parası." Derya Akar Balcı Sonbaharın ortalığı sel suyuna katan iri taneli yağmuru devam ediyordu. Yollar balçık ve çamur içinde kalmıştı. Adım atmanın imkânsız hale geldiği bu yere, yol demeye bin şahit gerekirdi. Şantiye çadırında, yolu açacak iş makinesini beklemek için çadıra sığınmış çaylarını yudumluyordu bütün işçiler. Bizim köyden Mahsun, “Arif abi, bana iki gün daha izin yazsan da köye gitsem.” diye sordu. “İzin mi? Daha geçen hafta gittin geldin Mahsun, hayırdır, ne işin var yine köyde?” “Berfin, Berfinim rahatsızlanmış. Şehir hastanesine götürmek gerekiyormuş, öyle demiş doktor.” Son yudum çay, boğazına takıldı kaldı Mahsun’un. O anda iş makinesinin sesi duyuldu uzaklardan. Çamurları kürüye kürüye yolu açıyor, çadıra doğru yaklaşıyordu. Arif şef, çadırdan dışarı çıkarak iş makinesini karşıladı. Yağmur olanca hızıyla yağmaya devam ediyordu. “Kaldık buralarda be Rıza ustam, şu yolu aç da işimize bakalım.” “Gökten rahmet mi yağıyor, yerden çamur mu fışkırıyor belli değil Arif şefim. Allah’ın izniyle şimdi yolu açarım sizin için.” Bu topraklarda yağmur bereket demekti. Yağmurdan kaçılmazdı. Yağsındı sonuna kadar. Toprak suya doysun ki yazın hasat bire on versin. Şimdi yağmazsa ne zaman yağacaktı bereketli yağmurlar. Yağmur damlalarını seyrederken Arif dalıp gitmişti memlekete. Karısı, çocukları, körpe kuzusu… Onsuz ne yapıyorlardı şimdi? Gurbetlik zor iş, diye geçirdi içinden. Geldik buralara ekmek parası için, çekeceğiz hasretliği de ayrılığı da, çare yok. Ama burnunda tütüyordu kalbinin içinde sakladıkları. Özlem, akşamdan sabaha koca bir çınar oluyor, dallanıp budaklanıp her bir yanını sarıyordu Arif şefin. Yağmurun dindiğini çok sonra fark etti. Avucunda tuttuğu bir tutam saçı koklayıp cebine tekrar koydu. Baretinden sular damlamıyordu artık. Çadıra doğru döndü ve işçilere seslendi: “Rıza usta yolu açtı, haydi yağmur da dinmişken kalan işimizi bitirelim.” Şoför Rıza, yolu açmış, işçiler görev yerlerine yol almaya başlamıştı. Arif şef, Şoför Rıza ile çadırda kalıp bir bardak çay içti. “Yol uzun ustam, sence biter mi zamanında?” “Elimizden geleni yapıyoruz, işçiler gece mesaisine kalıyor zamanında yetiştirebilmek için. Ama bu rahmet yok mu, bizi yavaşlatıyor. Yavaşladıkça da patron yukarıdan sıkıştırıp duruyor bizi. Rahmet bu, Allah’ın işine karışılır mı hiç! Yağmurda da beton dökülemiyor, beton dökülemeyince bizim iş de kalıyor. Senin anlayacağın Rıza ustam, bizim iş yağmurlara kaldı…” Derinden bir of çekti Arif şef, şu karşıki tepeyi görüyor musun Rıza ustam. İşte, bu hafta sonu bu yol oraya varmalı ki köprünün ayakları yükselebilsin. Şu önümüzde uzanan sağlı sollu zeytin ağaçları temizlenecek daha. Senin anlayacağın işimiz uzun. “Haklısın Arif şefim, çalışmazsak daha da uzar gider, bana müsaade. Lafın kısası, işin çoğu makbuldür bu şantiyede. Hadi size kolay gelsin. Açılacak yollar vardır daha, ulu şefe aratmayalım kendimizi…” Şoför Rıza aracına atladığı gibi çamurların arasında gözden kayboldu. Yağmur sonrası güneşin açmasıyla gökyüzü yedi rengine bürünmüş, yöre halkına gelecek güzel günlerin haberini veriyordu adeta. Otoyolun tamamlanmasıyla hasret çeken gönüller için mesafeler kısalacak, hastalar doktora daha çabuk yetişecekti. Yol, halk için umut demekti; işçiler içinse ekmek parası. Her biri memleketinden kalkıp gelmiş ekmeğinin derdine çamura bulanmıştı buralarda. Bir lokma hakkı olmasa, sevdiklerinden ayrılmak kimin işine gelir ki zaten. Ne diyordu kutsal kitaplarda, insanın emeğinden başka hakkı yoktur. Arif Şef bugün her zamankinden daha dalgındı. Aklındaki düşünceler, hayaller cirit atıyordu her bir köşede. Sonunda boğuşmaktan vazgeçti. Yağmurun kokusunu içine çekti tüm saflığıyla. Gökkuşağı ne de güzel parlıyordu. Rıza ustanın ardından işçilerin olduğu yere doğru yürümeye başladı. Eh, bugün de ekmek paramızı çıkardık, diye düşündü. Helal kazancın verdiği keyifle bayırdaki zeytin ağacına yaslandı. Ekibi güzel iş çıkarıyordu bugün. Yağmur çamur vız gelir derken işçilerden yükselen acı bir feryatla irkildi. Koştu işçilerin olduğu yere. İşçilerden Mahsun, demir bağlarken parmağını sıkıştırmıştı demir bağın arasına. Eli, kan gölüne dönmüştü. Kanı durdurmak için sırtındaki yeleği çıkarıp bilekten sıkıca sardı ve şoförle Mahsun’u doğruca revire gönderdi. Ardından iş güvenlik uzmanı Elif Hanım’a durumu bildirdi ve rapor tutuldu. İşin güvenliği, işçiler Arif şefe emanetti, hiçbirine bir zarar gelmemeliydi. Emanet, candan kıymetli olmasa, Arif sorumluluklarını biliyordu bilmesine de gel de işçiye laf anlat. Hem kendine hem işçilere söylene söylene işçilerin başında durmaya başladı, onları kontrol ve gözetim altında tutmaya başladı. Ben mi öğreteceğim size demiri nasıl bağlayacağınızı, parmağın düğümün içinde ne işi var, çekicin altında elinin ne işi var, diye bas bas söylendi durdu akşama kadar. İşçiler Arif şefi kızdırdıkları için üzgündüler ama elden ne gelir, iş kazası her zaman onların yakasındaydı. Daha dün beton blok gencecik, yirmi üç yaşındaki Satılmış’ın üzerine düşmemiş miydi? Satılmış köyden yeni gelmişti, eşi doğum yapmış, bebeğini üç gün kucağına almış, işinin başına dönmüştü. Satılmış’ın yasını bile tutamamışlardı. Dün Satılmış bugün Mahsun, yarın kim bilir kime sıra gelecekti. Gün bitmiş, akşam olmuş, paydos saati gelmişti. Sessizliği bozan işçi Ahmet oldu: “Şefim, Mahsun’un durumu ne olmuş, haber geldi mi?” Arif şef, yemekhaneye giderken ben revire uğrarım. Yemekhanede görüşürüz, diyerek işçilerden ayrıldı. Revire vardığında Mahsun’la kapıda karşılaştı. Mahsun’un eli sarılı vaziyetteydi. “Dikiş atıldı şefim. Çok önemli değilmiş. Sabaha bi şeyin kalmaz dedi doktor.” “Geçmiş olsun Mahsun. Hep söylerim size niye dikkatli olmazsınız. Neyse ucuz atlattın.” “Sağ ol Arif abi. Kollayanımızsın. Bir anlık dalgınlık işte benimki. Kusura bakma.” “Sırf benim kol kanat germem yetmez ki Mahsun. Sana izin, iki gün. Hem iyileş, hem köydeki işlerini hallet.” “Allah razı olsun Arif şefim…” Mahsun sevinsin mi üzülsün mü bilemedi. Elinin acısı çoktan geçmişti. Önemli olan Berfin’di, o iyi olsun yeterdi Mahsun için. Bu hayatta bir sahip çıkan olmayacak mıydı gariban işçilere. “Sahip şefim, hoş geldiniz. Buyrun!”
- Kentin bir cinsiyeti var mıdır?
Nagihan Korkutata, Mehmet Fazlı Gök’ün 2022 Yaşar Nabi Nayır Gençlik Ödülü'nün sahibi, Çirkin Sevgilim kitabında yer alan “Birinci” adlı öyküsü üzerine yazdı: " Yazar, yaşamın pek çok alanındaki bir dizi kent sorununu, tuhaf ve anlaşılmaz hatta problematik gibi görünen bir karakter aracılığıyla kurguya dahil ediyor." Kent eril midir dişil midir? Kentin bir cinsiyeti var mıdır? Kentler inşa edildiğinde kadınların mı erkeklerin mi ihtiyaçları gözetilerek düzenlendiler? Mimar ve kent plancıları bizim nasıl yaşamamızı istiyorlar? Kent ve kentin kültürü neyi ifade ediyor? Kentlileşme olgusu birey üzerinde bir baskı yaratıyor mu? Esasında bu gibi pek çok sorunun temelinde, kentin birey ve toplum için oluşturduğu değerler sistemi yer alıyor. Kent izleği, kent sakinlerini, kendilerinin dahi farkında olmadığı pek çok farklı anlam ve arayışa hatta kargaşaya doğru sürüklüyor. Direkt olarak, bireyin kendisi ve çevresiyle bir mücadele içine girmesine neden oluyor. Ev ritminden kopan birey, mekânın kargaşasına teslim olarak bu yoğunlukta kayboluyor. 2022 Yaşar Nabi Nayır Gençlik Ödüllü “Çirkin Sevgilim” eseri de bizlere; kent ve insanın diyaloğuna dair çarpıcı bir yazınsal örnek sunuyor. Yazar Mehmet Fazlı Gök, yaşamın pek çok alanındaki bir dizi kent sorununu, tuhaf ve anlaşılmaz hatta problematik gibi görünen bir karakter aracılığıyla kurguya dahil ediyor. Çirkin Sevgilim 'de yer alan “Birinci” adlı öyküsü, bizi kent ve bireye dair pek çok sorguyla baş başa bırakmayı hedefliyor. Kent, yazarın öyküsünde neredeyse bir karakter gibi işlenir. Karakterin mekânla olan diyaloğu, kentin birey üzerindeki etkilerine dair geniş bir parantez açma halidir. Esasında karakterin modern kentteki bu koşturmacası, politik bir kavga olarak da nitelendirilebilir. Modern kent öyküde iktidardır. Karakter de iktidarın ürünü olan mekânla karşı karşıya gelmiştir. Yazar, modern kentin birey üzerindeki etkilerini; karakterin fiziksel ve zihinsel sancılarını sıraladığı, bitmek bilmeyen uzun ve sancılı bir koşu olarak tanımlar. Fazlı Gök’ün “Birinci” adlı öyküsünde birey kentin, kent de bireyin merkezindedir. Kentlileşmek, birey üzerinde birtakım değişimler yaratmıştır. Zaten Kentlileşme, “kentleşme akımı sonucunda, toplumsal değişmenin insanın davranışlarında ve ilişkilerinde, değer yargılarında, tinsel ve özdeksel yaşam biçimlerinde değişiklikler yaratması süreci”dir (Keleş, 1980:71). Hande Suher, kentleşmenin; “kentli kılınma hali” olduğunu ve kentteki bu nüfus birikiminin insan yaşantısı üzerindeki değişikliklere ve karakteristik özelliklerine aşina olmayı gerektirdiğini söyler. “Kent genellikle “ilerleme”, “uygarlık”, “aydınlanma”, “özgürlük” "üretim”,“zenginlik”, “çeşitlilik” gibi pozitif anlamlar yüklenmiş kavramlarla birlikte kullanılmaktadır. “Kent insanı özgür kılar” ifadesi Batı toplumlarında çok yaygın bir kullanıma sahiptir. Bununla birlikte daha sınırlı da olsa kent için “toplumsal hastalık”, “ahlaki çöküntü”, “kaos”, “düzensizlik”, “yoksulluk”, “suçluluk” gibi olumsuz kavramlar vurgulanmaktadır. Aslında kent ne sadece birinci ne de sadece ikinci yaklaşımı yansıtır, fakat her iki yaklaşımı da yansıtır. Her kent iki kutbu farklı düzeylerde içerir” (Bal, 2006:27). Mehmet Fazlı Gök, “Birinci” adlı öyküsünde, daha sınırlı sayıda da olsa bu ikinci yaklaşımı vurgulayarak, kentin sosyo-politik bir okumasını yapar. Toplumdaki yapısal değişimi, öykünün alt metninde gösterir. Yazar, bu faaliyetleri mekânlara yansıtarak belki de teknokratik ideolojinin bir şemasını çizmiştir. Gök, kent olgusunu, “deneyim mekânı” olarak yansıtmış, şehir keşmekeşinin insan bünyesine yüklediği toksik etkenleri kurcalamıştır. Örneğin Ziya Osman Saba’nın Mesut İnsanlar Fotoğrafhanesi ’ nde de bunu görmek mümkündür. Saba da kamerayı kalabalıklar içindeki “tek başına olan kişi”ye çevirmiştir. Karaktere kenti gezdirmektedir. Fakat o dönem kentinin belki de sosyolojik yapısı gereği, karakterini hiç koşturmadan aylakça yürütmektedir. Günümüze geldiğimizde ise, iki ayrı yazarın metinleri bize İstanbul’daki zaman, mekân ve insanların gittikçe değişmeye/dönüşmeye başladığını; kentin, geçmişte derin olan o iç zenginliğini kaybettiğini ve İstanbul’un artık bizim yalnızca “çirkin sevgilim”iz olduğunu göstermektedir. Gök, kent ve insanın diyaloğunu; heybesinde yük taşıyan kurmaca bir karakterin paranoyalarıyla yan yana getirmiştir. Yazar esasında tıpkı Perec gibi, “bir mekân kullanıcısının günlüğü”nü yazmıştır. Georges Perec, mekânla ilgili; “Yaşamlarımızın mekânı ne devamlı ne sonsuz ne türdeş ne de eş yönlü. Peki tam olarak biliyor muyuz nerede kırıldığını, nerede büküldüğünü, nerede bağını kopardığını ve nerede bütünleştiğini? Yarıklar, ses boşlukları, sürtüşme noktaları hissediyoruz belli belirsizce, bazen bir yerlerde sıkıştığına ya da yarıldığına ya da çarptığına dair muğlak bir hisse kapılıyoruz. Bundan fazlasını bilmeyi nadiren istiyor, oluşan aralıkları tetkik etmeye, hesap etmeye, hesaba katmaya lüzum duymadan, bir yerden başka bir yere, bir mekândan başka bir mekâna geçiyoruz. Mesele mekânı icat etmek değil, mekânı yeniden icat etmek hiç değil (çevremize kafa yoran çok sayıda insan var günümüzde...), mesele mekânı sorgulamak, daha yalın bir ifadeyle, mekânı okumak; çünkü alışılagelmişlik adını verdiğimiz şey belirginlik değil, bulanıklıktır: Bir körlük biçimi, bir uyuşma hali” tanımıyla; körlük hali içinde koşuşturan karakterin bulanık ruh haline de bir açıklık getirmiştir. Karakterimiz, uykusundan şu hislerle uyanır; “Bugün birinci ben olacağım. Bütün İstanbul sakinleri kuduracak öfkeden. Öyle bir mağlup edeceğim ki onları, akşam evlerine döndüklerinde sinirden çocuklarını dövecekler. Ne geçim sıkıntısı ne borçlar ne de iş yerindeki aşağılanmalar, hiçbiri benim zaferimin ağırlığı kadar binmeyecek sırtlarına” (s.11). Yazar, öyküsünü, şehrin sosyo-ekonomik ve politik yönlerini de karakterin nefretinin içine sıkıştırdığı bir eleştiriyle başlatır. Öyküdeki bu “hararetli mekân kullanıcısı”nın takıntısı kent kaynaklıdır. Mekân kullanıcısı, etrafını çevreleyen insanlara karşı bir savaş açmıştır. Fakat, yel değirmenlerine karşı mı savaşmaktadır? Mekân, çoğu zaman insanın içindeki korkuyu tetikler. Öyküde de pek çok mekân vardır. Karakter, kendi içinde, vapur, metro, tren, sinema salonu gibi pek çok koşuşturmalı yerde, “av” olarak nitelendirdiği kalabalığı eleyerek ileriye doğru koşmayı devam ettirdiği ve birinci geldiği bir yarışma düzenler. Mekânlar birbirine yaklaşır, yaklaşır, uzaklaşır, kendi içinde spiraller çizilir, parçalara bölünür, genişler, ufalır, uzun koşularla atlanır ve en son birbirlerinden uzaklaştırılarak ayrıştırılır. Yazar sizi elinizde bir kaleydoskopla baş başa bırakır. Karakter ise bu yarışı örüntülerle sürdürmeyi devam ettirir. Tabii, bunu başka yayalara “çarpa” “çarpa” yapar; “İlk ben çıktım merdivenleri, ilk ben geçtim turnikelerden, bir saniye olsun kaybetmedim, yine de ayaktayım şimdi. Bir sonraki treni de bekleyebilirdim, ama binmesem kaçacaktı bu. Son anda attım adımımı. Kalkan bir trene son anda binen kişi olmak bir başka türlü birinciliktir” (s.15). “Birinci” adlı öyküdeki takıntılı karaktere, kentin karakteristik özelliklerine büyük oranda sahip olma hali hakimdir. Elini kolunu nereye koyacağını iyi bilir. Kenti tanır. Kentteki insanların davranışlarını ölçer. Her daim tetikte olur ve kent koşturmacasında bütün varlığıyla aktiftir. Çünkü kentin insanlardan beklentileri vardır. Kent, bireye algılarını geliştirmesi ve daha aktif bir hale gelmesi gerektiğini öğütler. Bireyi kendisinden uzaklaştırarak yalnızlaştırır. Birey de bir süre sonra kenti ve topluluğu bir tehdit olarak algılamaya başlar. Bu sebeple toplulukla bir çatışma, bir yarış içerisine girer. Karakter, gün içerisinde ekonomik ve sosyal mekanlarda ve elbette kalabalık İstanbul trafiğinde, tabiri caizse, otomobilleşir. ÇİRKİN SEVGİLİM Mehmet Fazlı Gök Varlık Yayınları, 2022 Tür: Öykü 72 s.
- Umut ışığını yakalamaya cesaretin var mı?
Çağdaş Çelik’in Zihinkırım , devletin çökmesiyle birlikte duyguların silindiği bir toplum yaratmayı hedefleyen Nahhan Rejimi’nin acımasız dünyasında geçiyor. 2040’lı yılların kaosunda, geleceğin karanlığıyla yüzleşmeye hazır mısın? “Ağlayarak doğduk diye hayatımız boyunca gülme hırsına kapılmanın ne manası var?” “Zihinkırım”, devletin çökmesiyle birlikte duyguların silindiği bir toplum yaratmayı hedefleyen Nahhan Rejimi’nin acımasız dünyasında geçiyor. Selim Uyar, kaybettiği ailesinin ardından geçmişinin sırlarıyla yüzleşeceği bu tehlikeli yolculukta, duygularını yeniden kazanma mücadelesine giriyor. Şahit olacağı gerçekler ve karşılaşacağı tehlikeler, onu hayatta kalma ve özgürlük arayışında içsel bir savaşa sürüklüyor. Gizemli kadın Rehan’ın rehberliğinde, duygularını geri kazanmanın yolunu arayan Selim’in hikayesi, okurları büyüleyici ve düşündürücü bir maceraya davet ediyor. “Zihinkırım”, insan olmanın özünü ve özgürlüğün gerçek anlamını sorgulayan bir roman. Bu karanlık gelecekte umut ışığını yakalamaya cesaretin var mı? ÇAĞDAŞ ÇELİK, 1987 yılında Kütahya'da doğdu. Üniversite eğitimini Ege Üniversitesi Su Ürünleri Mühendisliği bölümünde tamamladıktan sonra Deniz Biyolojisi Anabilim Dalında Yüksek Lisans çalışmaları için Amerika ve İspanya’da bulundu. Türkiye’ye döndükten sonra Vahide Perçin ve Altan Gördüm tarafından kurulan 35 buçuk Akademi’de ‘’Sinema ve Sahne Sanatları Oyunculuğu / Yaratıcı Drama ve Senaryo Atölyesi’’ üzerine eğitimini tamamladı. Film yapımı, oyunculuk, senaryo yazımı ve edebiyat üzerine uğraşlar vermektedir. Öyküleri Mavi Yeşil dergisi, İshak Edebiyat gibi çeşitli edebiyat dergilerinde yayımlanmıştır. Senaryosunu kaleme aldığı ve çekimleri tamamlanan psikolojik gerilim türünde uzun metraj filmi vardır. ‘’Zihinkırım’’ yazarın ilk romanıdır. İstanbul’da yaşamaktadır. ZİHİNKIRIM Çağdaş Çelik Edebiyatist Yayınevi, 2025 352 s.
- İstanbul Öykü Günleri başlıyor...
Uluslararası Öykü Günleri Derneği’nin öncülüğünde ilk kez düzenlenecek olan İstanbul Öykü Günleri, 14 Şubat Dünya Öykü Günü’nde başlıyor. Etkinliğimizin ilk günü, 14 Şubat Dünya Öykü Günü’nde Metrohan’da. 15 ve 16 Şubat’ta ise Pera Palas Otel’de yoğun ve edebiyat adına doyurucu bir programla devam ediyor. Edebiyatı hayatına katabilmiş her İstanbullu davetlidir.
- Yapay zekanın evrimi
Bilgisayar bilimcisi ve yazar Michael Wildenhain’ın ilgi çekici kitabı Yapay Zekânın Kısa Tarihi , yapay zekânın tarihsel gelişimi ve insanlıkla ilişkisine dair disiplinlerarası bir özet sunuyor. Yapay zekâ fikrinin edebiyattan doğduğunu savunan Wildenhain, Düşbaz Kitaplar’dan çıkan Yapay Zekânın Kısa Tarihi ’nde yapay zekânın teknik gelişiminden ziyade kültürel bir okuma sunuyor. Yazar, Goethe’nin Homunculus ’u, Mary Shelley’nin Frankenstein ’ı gibi edebi eserlerden yola çıkarak insanın kendi benzerini yaratma arzusunu, buradan doğan etik ve felsefi sorularla birlikte ele alıyor. Alan Turing, Gottlob Frege gibi birçok öncü ismin çalışmalarını da irdeleyen kitap, yapay zekânın evrimini ve insan zekâsıyla karşılaştırılmasını tartışıyor. Uzun zamandır robotların, otomasyonun, yapay zekânın varlığından korkup kaçıp bir yandan da bu varlığın hayaline kapılıp büyüleniyoruz. Ödüllü yazar Michael Wildenhain da en başa gidiyor ve yapay zekânın gerçekten de kendi bilincini geliştirip geliştirmediğini sorguluyor. Yazar, Kasım 2022’de ChatGPT’nin de sahneye çıkmasıyla birlikte kullanımına dair tartışmaların zirve yaptığı yapay zekânın gelişimini ve alımlanmasını birkaç merkezde incelemeye alıyor: Mary Shelley, Johann Wolfgang von Goethe gibi yazarlardan Herbert A. Simon, Allen Newell ve Alan Turing gibi programlamanın öncülerine ve Gottlob Frege ve John Rogers Searle gibi filozoflara kadar giderek yapay zekânın gelişimini anlatıyor ve en önemlisi geleceğini tartışıyor. Yapay Zekânın Kısa Tarihi , ilk bilgisayarın ortaya çıkışından nörolojik ağlara kadar pek çok alanda kuş bakışı yolculuk yapabileceğimiz çokdisiplinli ve disiplinlerarası bilgilerle dolu, müthiş bir kılavuz. “Yapay zekâ, silahları otomatik olarak ateşleyemediği sürece insanların hayatta kalıp kalmayacağına insanlar karar verecek. Yine de akıllı makinelerin insanlığın karşısına geçip geçmeyeceği konusuyla ilgilenmemiz gerekiyor. Yazar Michael Wildenhain, kısa süre önce yayımlanan kitabında yapay zekâ sistemlerinin ne derece zeki olduğu ve bir bilince sahip olup olmadığı üzerinde duruyor. Yazar, bilgisayar bilimi ve felsefe kaynaklarından yararlanırken edebi unsurların da içeriğe akmasına izin veriyor. Son kertede, ruhsal varlıklara inanılması durumunda makinelerin bilincinin olduğuna inanılabileceğini söyleyerek tartışmayı teolojik alana havale ediyor...” Jutta Blume, Neues Deutschland “Durumu ‘Bilgisayarlar edebiyatı yaratmaz ancak yapay zekâ fikrinin babası edebiyattır,’ ifadesiyle özetleyen Wildenhain, kitabında yapay zekânın geçirdiği ‘uzun kış’ın ardından 2022 yılında ChatGPT’nin sahneye çıkmasıyla birlikte makinelere yönelik beklentilerin ve korkuların yeniden canlandığına değiniyor...” Cornelius Wüllenkemper, Frankfurter Allgemeine Zeitung MICHAEL WILDENHAIN 1958 yılında, Berlin’de doğdu. Felsefe ve bilgisayar alanlarında aldığı eğitimlerin ardından Alman hükümetinin Berlin’deki gecekonduların tahliye edilmesi kararının karşısında duran bir oluşum olan Hausbesetzerszene grubuyla birlikte hareket etti. Edebi çalışmalarıyla Alfred Döblin Ödülü, Villa Massimo Bursu ve Alman Edebiyat Fonu’nun Londra Bursu gibi pek çok ödüle layık görüldü. Yapay Zekânın Kısa Tarihi , yaşamını Berlin’de sürdüren yazarın ilk kitabıdır. YAPAY ZEKÂNIN KISA TARİHİ Michael Wildenhain Düşbaz Kitap, 2025 Çeviri: Arzu Akay Kaya 96 s.
- Hayvanlar neden bir araya gelir ve nasıl birlikte yaşarlar?
Joanna Rzezak’ın yazıp resimlediği Birlikte, hayvanlar neden bir araya gelir ve nasıl birlikte yaşarlar sorusunun yanıtını çizimlerinin eşliğinde anlatıyor. Yırtıcı hayvanlardan kaçan ringa balığı sürülerinden hayatlarının aşkını arayan flamingo kolonilerine, göğü kaplayan sığırcık sürülerinden heybetli fil topluluklarına varıncaya dek pek çok hayvan türü birlikte yaşar… Peki bu hayvanlar neden bir araya gelir ve nasıl birlikte yaşarlar? Joanna Rzezak’ın yazıp resimlediği Birlikte işte bu sorunun yanıtını dünyanın dört bir yanındaki hayvanların yaşamlarından örnekler ve olağanüstü çizimler eşliğinde anlatıyor. Joanna Rzezak Varşova doğumlu (Polonya), çalışmalarını Paris’te sürdüren tasarımcı, çizer ve çocuk kitapları yazarı. BİRLİKTE Joanna Rzezak YKY Doğan Kardeş Dizisi, 2025 Çeviri: Filiz Karaküçük Editör: Korkut Erdur 40 s. 8+ yaş
- Parfümün dansına veda
Gerçeküstü dünyaların oyunbaz yazarı Tom Robbins hayata veda etti. Ağaçkakan, Parfümün Dansı, Sıska Bacaklar gibi çok sevilen, çok okunan kitapların yazarı Tom Robbins 92 yaşında aramızdan ayrıldı. Thomas Eugene Robbins (22 Temmuz 1932 - 9 Şubat 2025), Amerikalı roman ve kısa hikâye yazarı. Thomas Eugene Robbins Kuzey Carolina'nın Blowing Rock adlı kasabasında George Thomas Robbins isimli bir idareci ve Katherine D'Avalon isimli bir hemşirenin çocuğu olarak doğdu. Robbins 1954 yılında Washington'da ve Virginia'nın Lexington kasabasında bulunan Lee Üniversitesi'nde gazetecilik öğrenimi gördü ancak disiplin sorunları nedeniyle üniversite öğrenci birliğindeki görevinden alınınca okulu terk etti. Okuldan ayrılmasını izleyen yıl zamanını otostop yaparak geçirdi ve nihayetinde New York'a yerleşerek şiir yazmaya başladı. Robbins, 1960 yılında daha sonra adı Virginia Commonwealth Üniversitesi olarak değişen Richmond Enstitüsü'nde sanat bölümüne girdi ve üniversite gazetesinde editörlük yaptı. Mezun olmasını takiben, yüksek lisans öğrenimi görmek amacıyla Seattle'da bulunan Washington Üniversitesi'nin Uzak Doğu Çalışmaları bölümüne girdi. Seattle eyaletinde geçirdiği süre zarfında, The Seattle Times ve Seattle Post-İntelligencer gazetelerinde çalıştı. Robbins, 1971 yılında ilk romanı olan Dur Bir Mola Ver isimli kitabını yayınladı. Bu ilk kitabı eleştirmenler tarafından olumlu yorumlar aldı ancak bir sonraki romanı Even Cowgirls Get the Blues büyük ilgi gördü ve bir başyapıt olarak yorumlandı. Robbins, 35 yıllık edebi kariyeri boyunca sekiz adet roman, bir yığın şiir ve kısa hikâye yayınladı. Birçok kitabında etkisinin aşikar olduğu görülebilen Terence McKenna ile arkadaşlık yaptı. Sirius'tan Gelen Kurbağa adlı kitabının ana karakteri Larry Diamond, Psilosibin de dahil olmak üzere Mckenna'nın kuramlarının benzerlerini savunuyordu. Buna ek olarak, Parfümün Dansı adlı kitabının ana karakterlerinden Wiggs Dannyboy ile McKenna arasında çarpıcı benzerlikler bulunmaktadır.Robbins, aynı zamanda Hint gizemci Osho'nun da hayranıdır ve Amerika Birleşik Devletleri'nde faaliyette bulunan Legal Marijuana Hareketi'nin danışma kurulunda görev yapmaktadır. 1997 yılında, Bumbershoot Seattle Sanat Festivali kapsamında verilen Altın Şemsiye ödülünü kazandı. Robbins halen beşinci eşi olan Alexa D'Avalon ile beraber Washington'a bağlı La Conner şehrinde yaşamaktadır. Rip ve Fleetwood Star isimli iki oğlu vardır. Kitapları Another Roadside Attraction / Dur Bir Mola Ver (1971/1997) Even Cowgirls Get the Blues / Kovboy Kızlar da Hüzünlenir (1976) Still Life with Woodpecker / Ağaçkakan (1980/1999) Jitterbug Perfume / Parfümün Dansı (1984/1995) Skinny Legs and All / Sıska Bacaklar (1990) Half Asleep in Frog Pajamas / Sirius'tan Gelen Kurbağa (1994/2001) Fierce Invalids Home from Hot Climates / Sıcak Ülkelerden Dönen Vahşi Sakatlar(2000) Villa Incognito / Villa Meçhul (2003) Wild Ducks Flying Backwards / Geriye Uçan Yaban Ördekleri (2005) B is for Beer / B, Bira (2009)
- 2025 Edebiyatist Kristal Kalem Öykü Ödülü başvuruları başladı
Nitelikli edebiyata gönül veren yazar adaylarına destek olmak, çağdaş Türk edebiyatına yeni ve başarılı eserler katmak, iyi öyküleri ve öykücüleri gün yüzüne çıkarmak amacıyla düzenlenen Edebiyatist Kristal Kalem Ödülü'ne başvurular başladı. EDEBİYATİST KRİSTAL KALEM ÖDÜLÜ ŞARTNAMESİ Edebiyatist Kristal Kalem Ödülü, nitelikli edebiyata gönül veren yazar adaylarına destek olmak, çağdaş Türk Edebiyatına yeni ve başarılı eserler katmak, iyi öyküleri ve öykücüleri gün yüzüne çıkarmak amacıyla düzenlenmiştir. Yarışmaya katılmak isteyen yazarlar, eserlerini aşağıdaki şartnameye uygun bir şekilde hazırlayıp ilgili tarihte bize ulaştırabilirler. Katılan her sanatçıya başarılar dileriz. ŞARTNAME 1. Yarışmaya yayınevi çalışanlarının ve jüri üyelerinin 1. derece yakınları katılamaz. 2. Daha önce öykü kitabı yayımlanmamış herkes Türkçe yazdığı 1 (bir) öykü ile katılabilir. 3. Konu serbesttir. 4. Yarışmaya aday olan öyküler daha önce hiçbir mecrada -matbu ya da online- yayımlanmamış ve başka bir yarışmada ödül almamış olmalıdır. 5. Öykü metni, Times New Roman yazı karakterinde, harfler 11 punto, satır aralığı 1.15, sayfa kenar boşlukları 2.5 (normal) olacak şekilde Word programında yazılmalıdır ve 4 sayfayı geçmemelidir. (Önemli Not: 4 sayfayı geçen ve kriterlere uymayan öyküler değerlendirilmeyecektir.) 6. Yazarlar yarışmaya RUMUZ ile katılacaktır ve öykü sayfasının sağ üst köşesine rumuz yazılacaktır. Öykü metnine yazarın gerçek adı kesinlikle yazılmamalıdır. 7. Ayrıca bir Word dosyasında yazarın adı, soyadı, rumuzu, kısa öz geçmişi ve iletişim bilgileri (telefon, e-mail, açık adres) yer almalıdır. 8. Başvuru formu, Edebiyatist Dergisi 58. sayısı (Mart-Nisan) ve 59. sayısında (Mayıs-Haziran) yayımlanacaktır. Yarışmaya başvuracak adayların başvuru formunu eksiksiz doldurarak dosyalarına eklemeleri zorunludur. Orijinal başvuru formu göndermeyen adaylar değerlendirmeye alınmayacaktır. 9. Yarışmaya başvuru posta ve kargo aracılığı ile olacaktır. 1 adet öykü kopyası, 1 adet öz geçmiş ve başvuru formu Edebiyatist Yayınevi, Cumhuriyet Mah. Kazım Orbay Cad. No:3 Elysium Residance Şişli/İstanbul adresine başvuru tarihine kadar gönderilmelidir. (Elden yayınevine teslim edilebilir.) (Postada yaşanacak gecikmelerden yarışmacılar sorumludur.) Öykü word dosyası ayrıca kristalkalem@edebiyatist.com adresine mail olarak da gönderilmelidir. 10. Yarışmaya son başvuru tarihi 31 Temmuz 2025’dir, postadan kaynaklı geciken eserler değerlendirmeye alınmayacaktır. 11. Yarışma sonucu Ekim 2025’te duyurulacak ve ödüller, aynı ay içinde yapılacak ödül töreninde sahiplerine sunulacaktır. ÖDÜLLER Olan esere 30.000TL, para ödülü ve birincilik heykelciği. Olan esere 15.000TL, para ödülü ve ikincilik plaketi. Olan esere 10.000TL, para ödülü ve üçüncülük plaketi. Olan esere Jüri Özel Ödülü plaketi. İlk 20’ye giren öyküler 2025 Edebiyatist Kristal Kalem Öykü Seçkisi olarak kitaplaştırılacaktır. YARIŞMA TAKVİMİ Eser son teslim: 31 Temmuz 2025 Ön eleme: 1-31 Ağustos 2025 Jüri Değerlendirme: 1 - 30 Eylül 2025 Sonuç Duyurusu: Ekim 2025 (Ödül töreni için kesin tarih daha sonra açıklanacaktır.) JÜRİ ÜYELERİ Feridun Andaç, Hakan Akdoğan, Defne Suman, Hakan Bıçakcı, Ferhat Uludere ÖN ELEME KURULU Fatma Özer, Berin Aral, Hasan Hayyam Meriç YARIŞMA KOORDİNATÖRÜ Fatih Ayan
- Öyleyse kim suçlu?
Burcu Karakoç, Burcu B. Bilgin'in polisiye romanı, Beni Kim Öldürdü? üzerine yazdı: "Gerçek ile gerçeküstünün sınırlarının keskin çizgilerle ayrılmadığını, belli özellikleriyle postmodern anlatının çerçevesine de dâhil olabilen bir roman olduğunu söylemek mümkün." Dünyada en çok okunan türlerin başında gelen polisiye, bugün hâlen kimi edebiyatçılar tarafından tartışılıp edebi bir tür olarak kabul edilmese de yazın dünyasındaki başarılı örnekleriyle okurlarına ulaşmaya devam ediyor. Polisiye ilk roman kabul edilen “Mor Sokağı Cinayeti” 1841 yılında Edgar Allan Poe tarafından yazıldı. Ardından hemen hemen herkes tarafından bilinen ünlü dedektif Sherlock Holmes tiplemesiyle Arthur Conan Doyle, Hercule Poirot karakteriyle İngiliz yazar Agatha Christie polisiyeyi geniş kitlelere ulaştıran türün en önemli isimleri oldu. Daha yakın tarihlere geldiğinde beş yüz elli milyon okuyucuya ulaştığı belirtilen Belçikalı yazar Georges Simenon ise bu türün adı anılmadan geçilemeyecek yazarlarından kabul edilir. Türk edebiyatına baktığımızda ilk olarak çeviri yoluyla edebiyatımıza girdiğini ve polisiyenin ilk örneğini 1883 yılında Esrar-ı Cinayat adıyla Ahmet Mithat Efendi’nin verdiğini görüyoruz. Polisiye roman türünün günümüz örneklerinden biri de Eylül 2024’te yayımlanan “Beni Kim Öldürdü?” Burcu B. Bilgin’e ait roman; kuruluş düzeni, ana karakterler ve hikâyenin akışıyla polisiyenin temel özelliklerini taşımakla birlikte beklenenin aksine ürkütücü bir atmosferde geçmez. Suçun merkezde olduğu bir olay örgüsü, şüpheliler, soruşturma süreci, suç ortakları, deliller ve polis ekibi gibi olmazsa olmaz ögeler elbette mevcut fakat bu unsurların yanı sıra karakterlerin yaşamlarının ve kurdukları ilişkilerin de hikâyeye geniş ölçüde dâhil olması romanda fikrimce bir duygu dengesi yaratmış. Bir yandan cinayet suçunun açığa çıkarılmasıyla ilgili süreçleri takip ederken öte yandan hem ana karakterleri hem de yan karakterleri tanımaya ve anlamaya çalışıyoruz. Onların yaşamlarına, geçmişlerine, hâlihazırdaki durumlarına tanıklık ediyoruz. Farklı sosyal sınıflara, dünya görüşlerine, ekonomik düzeylere ve eğitim seviyelerine sahip karakterler; çeşitli nedenlerle birbirleriyle buluşup ister istemez ortak yaşam alanları oluşturmuş. Bu farklılıklar ve oluşan yaşam alanları romanın polisiye ekseninin karanlığını azaltıyor fikrimce. Köylü-kentli, varsıl- yoksul gibi karşıtlıkları gördüğümüz, bu insanların günlük dertlerine, dünyalarına ortak olduğumuz hikâyede diğer koldan cinayet gibi büyük bir suçun ve korkutucu bir olayın ele alınması okuyucuyu yormuyor; Engin’in iş dışındaki kendi evreni, ailesi, komşuları romanın başından sonuna devam eden gerilimlere dayanma noktasında bana göre nefes alma imkânı sunuyor. Cinayetle ilgili soruşturmanın yarattığı şüphe, merak ve heyecan gibi duyguları da yalnız suçun kime ya da kimlere ait olduğunu ortaya çıkarma sürecinden kaynaklı hissetmiyoruz. Aynı zamanda özellikle Başkomiser Engin’in yaşamı, geçmişi ve hayatındaki kişiler bu duyguları kaşıyarak o taraftan da merak ögesini öne çıkarmış. Seçilen karakterler ise belli noktalarda sıra dışı gibi görünse de hem yaşamları hem de özellikleriyle yabancısı olmadığımız kişiler. Kimi karakterler, bazı bölgelerin ağız özellikleriyle konuşur. Ayrıca sürükleyici bir akış söz konusu olmakla birlikte kısa cümle yapılarının kullanıldığını görüyoruz. Tüm bunların yanı sıra romanda cinayet ekseninde aile ilişkileri, para, güç, para ve gücün bağlantısı da gündeme geliyor. Ayrıca yasa dışı ilişkiler, suç ortaklıkları, iş etiği, sosyal statü, mesleki konum gibi büyük ve hep güncel meseleler aynı duygusal ve düşünsel süreçlere teslim etti beni. Paranın iktidarı ve Keşanlı Ali Destanı’ndaki gibi kendi yasasını kendi yapan bir Sineklidağ düzeni… Bu kavramları hem Başkomiser Engin’in yaşamı üzerinden hem soruşturma aşamalarında hem de öldürülen karakterin ilişkileri aracılığıyla görmekteyiz. Romanda dikkat çeken diğer nokta ise ana karakterlerden birinin tümüyle yok olmayıp kitap boyunca varlığını sürdürmesi. Farklı bir biçimde var olan bu kişi acaba Turgut Özben’in Olric’i gibi Engin’in iç sesi ya da sağduyusu mu? Yoksa mistik dünyalara kapı aralayan, ruhun ölümsüzlüğüne vurgu yapan gerçeküstü gücün dışavurumu mu? Gerçek ile gerçeküstünün sınırlarının keskin çizgilerle ayrılmadığını, belli özellikleriyle postmodern anlatının çerçevesine de dâhil olabilen bir roman olduğunu söylemek mümkün. Bu noktada yazar, polisiyenin katı kuralları içinde kalmayıp romanın ya da tümüyle edebiyatın keskin sınıflandırmaların ötesinde olduğunu hissettirdi. Geçmişten bugüne varlığını ilgiyle devam ettiren polisiye roman türü “Beni Kim Öldürdü?” gibi güncel örnekleriyle okuyucusuna ulaşmaya devam ediyor. BENİ KİM ÖLDÜRDÜ? Burcu B. Bilgin Karakarga Yayınları, 2024 Türü: Polisiye 243 s.
- Ormanda başkaları da var mıydı?
Şermin Yaşar, Biri Daha Var diyerek masalların görünmeyen kahramanlarını anlatıyor; okuru söylenmeyeni merak etmeye, düşünülmeyeni düşünmeye ve dünyayı her yönüyle görmeye davet ediyor... “Bir varmış, bir yokmuş…” diye başlar bütün masallar. Ve gerçekten de birileri varken birileri yoktur. Bazılarının hikâyesi anlatılırken bazılarından hiç söz edilmez. Varsa yoksa başrol; ötekiler neler yaşamış, neler hissetmiş hiç söylenmez. Kahramanlar konuşulur... Başarılılar, güzeller, yakışıklılar, göz önündekiler, hızlı ve dikkat çekici olanlar konuşulur. Oysa her hikâyede birileri daha vardır. Görmediğimiz, bilmediğimiz, konuşulmayan, anlatılmayan ama en az anlatılanlar kadar değerli olan birileri... Mesela masalda sadece 7 cüce mi vardı? Geppetto Usta'nın, bir oğuldan başka isteği yok muydu? Çiftlikteki tavuklar altın yumurtlayamadıkları için ne hissetmişlerdi? Rapunzel masalında “oradan geçen bir prens”in neden adı sanı yok? Peki Kırk Haramilerin kırkı da kötü müydü? Kitaptan Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler masalındaki iyi kalpli Pamuk Prenses, kendisini kıskanan üvey annesi kötü kalpli kraliçe tarafından ormana gönderilmiş, prenses ormanda yedi cücelerin evine sığınmıştı. Cüceler evde yokken kötü kalpli kraliçe gelmiş, Pamuk Prenses’i zehirlemiş ve bayıltmıştı. Cüceler çok üzülmüştü. O sırada oradan geçen bir prens, Pamuk Prenses’i öperek uyandırmış, sonra mutlu mesut yaşamaya devam etmişlerdi. VE BİZ, “BUNLAR YAŞANIRKEN ORMANDA BAŞKALARI DA VAR MIYDI?” DİYE HİÇ SORMADIK. Yayınevi: Doğan Çocuk Yazar: Şermin Yaşar Resimleyen: Mert Tugen Ebat: 110*150 Sayfa Sayısı: 248 SF + KAPAK Kapak: CİLTLİ Şermin Yaşar 1982 yılında Berlin’de doğdu. Hep yazar olmayı hayal etti ve hayallerinin peşine düşüp Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nden mezun oldu. Yüksek lisansını Yeni Türk Edebiyatı alanında yaptı. Çocuklarla oyunlar oynamayı, onlara masallar ve öyküler anlatmayı çok seven yazar çocuk edebiyatına Çok Hayal Kuran Çocuk, Oyun Takvimi, Dedemin Bakkalı, Dedemin Bakkalı-Çırak, Tilki Masalları (Cesaret Sandığı, Uyuyor musun?, Garip Bir Kuyruk), Cingo, Kuş Masalları, Abartma Tozu, Bizimki, Cebimdeki Mandalina Ağaçları, Oh Ne Âlâ Memleket, Pekicik, Dahacık, Hıhıcık, Lo, Babaannem Geri Döndü, Cumhuriyetin İlk Sabahı, Dünyanın En Önemli Öğrencisi adlı eserleri kazandırdı. Kelime Müzesi ve Anne Müzesi'nin kurucusu olan Şermin Yaşar üç çocuk annesidir. Hâlen en sevdiği işi yapmaya, yazı yazmaya devam ediyor. Mert Tugen 1992 yılında doğdu. Serbest illüstratör olarak çalışıyor. Çocuk kitapları ağırlıklı olmak üzere çeşitli ajanslara, yayınevlerine ve dergilere illüstrasyonlar yapıyor. Arta kalan zamanlarında kendi projeleriyle ilgileniyor ve karma sergilere katılıyor. İllüstrasyon dışında, sokak sanatıyla uğraşıyor. BİRİ DAHA VAR Şermin Yaşar Doğan Çocuk, 2025 Resimleyen: Mert Tugen 248 s.















