top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Öykü: Guguklu Saat

    "Aramızdaki ilişki  akrabalık bağından ziyade yalnızlığından dolayı yakınlık duyduğumdan belki." Nagehan Dermancı Aklımda tek bir soru var: Gördüklerim gerçek mi? Son sürat yokuş aşağı koşuyorum. Işıkları söndürüp söndürmediğim, kapıyı kapatıp kapatmadığım, arabayı doğru düzgün park edip etmediğim umurumda değil. O guguklu saatle aynı evde kalamam artık. Nereye gideceğimi bilmiyorum. Durmadan, arkama dahi bakmaya cesaret edemeden koşuyorum. Bildiğim tek bir şey var: Pelin, yalnızlıktan kafayı yedi diyecekler. Aslında bir vakit öncesine kadar işinden, evine; evinden işine rutinim vardı. Hafta sonları sinemaya, tiyatroya, operaya giderdim. Duşunu aldıktan sonra günün yorgunluğunu şarapla dindiren yalnız, huzurlu, başarılı bir kadındım. Ta ki uzak akrabalardan büyük teyzenin ölüm haberini aldığım güne kadar. Teyze, bekar olarak yaşayıp göçmüş. Aramızdaki ilişki  akrabalık bağından ziyade yalnızlığından dolayı yakınlık duyduğumdan belki. Belki de Annemin, “Melahat teyzenin cenazesinde bulunmalısın,” tembihinden iş çıkışı cenaze evinin önünde buldum kendimi. Eski apartmana girmemle büyük bir pişmanlık sardı içimi. Üst kata çıkıp çıkmama tereddüdünü yeni kavrulmuş helva kokusu sildi zihnimden. Rahmetli ile anılarım pek hoş değildi aslında. Benim sevimsiz bir çocuk olduğum hissini uyandıran kibirli, küçümseyen bakışlar ve azar sayılabilecek yersiz uyarılardan ibaretti karşılaşmalarım. Varlığı huzursuzluk verirdi. Son ikramı sayılabilecek helvasını yerken içimden kalori hesabımı bozduğuma üzüldüm. Annemi soran birkaç akraba ile daha çok beden dilinin kullanıldığı, bol fısıltılı diyaloglarla cenaze evine uygun konuştum. İçerisi hacı misi kokuyordu. Büyük teyzeden kalan eski eşyaların tüm sahiplerini dünyadan uğurlamanın hüznünü taşıdığı duygusu bana da bir parça elem bulaştırdı. Yan yana oturmuş çoğunluğu ihtiyarlardan oluşan teyzeler, geç gelen ölümlerin insanlar üzerinde yarattığı duyarsızlıktan olsa gerek, günlük hayat üzerine sohbet ediyorlardı. Odadaki kasvet, yaşlılık hikâyeleri gerilmeme sebep oldu. Nabzım hızlandı. Derin nefesler ile kendimi rahatlatmaya çalışırken uzak akrabalardan bir genç kız yanıma gelip, “İçeriden seni çağırıyorlar Pelin abla,” dediğinde şaşırdım. ‘İlahi söylememi istiyorlarmış bir de.’ İçimden yükselen kahkahayı zorla tuttum. Zihnimden, kendi kendimi gıdıklayan espriler yapmamaya bir kez daha söz verdim. Kalabalıktan uzak bir odada hâkî koltukta duran beyaz çarşafa sarılmış saati orta yaşlı bir kadın akraba, gözlerini süze süze gösterirken “Sana verilmesini tembih etti,” deyince şaşırdım. Rahmetli beni sevmezdi, diyemedim. Ayrıca çocukluğumda büyük teyzenin evinde her pazar yapılan aile toplantılarında gözümü ayırmadan guguklu saate baktığımı nasıl hatırlamıştı ki? Çocukluğumu kucaklar gibi guguklu saati bağrıma bastım. Ardından arabanın arka koltuğuna özenle yerleştirdim. Eve gelince yatağın üzerine bıraktığım saati asabileceğim duvarı seçmeden önce duş aldım. Maillerimi kontrol ettim. Whatsapp gruplarında yazılanları emojilerle geçiştirdim. Ne zamandır açmaya kıyamadığım viski şişelerine göz gezdirdim. Booker’s içmekte karar kıldım. İlk kadehin aroması bir hoşluk verince keyfime Nina Simone eşlik etmeye başladı. İkinci kadehten sonra nicedir içimi dolduran yalnızlığımı, korkularımı, kaygılarımı birkaç saat içinde bir yerlere uğurlamış gibi hafifledim. Yatak odamda asılı duran göçerleri resmeden yağlıboya tabloyu indirdim. İki yanından sarkan zincirlerin ucunda kozalaklar bulunan saati duvara astım. Saatin çalışıyor olduğunu fark edince el çırpmadan duramadım. Tam saatlerde başını çıkarıp dünyayı selamlayan guguk kuşunu heyecanla beklerken günün yorgunluğuyla uyuyakalmışım. Akdeniz’in üzerinde bir karavelada gözlerimi açtım. Boyası yer yer dökülmüş. Tabanındaki tahtaları kabarmış. Durgun denizin üzerinde bir sağa bir sola sallanıyor. Vapurun düdüğü tiz bir sesle çalınca etrafta bir telaş başlıyor. Hareket etmek üzere. Bir kız çocuğu ile bir kadın koşuyorlar el ele, soluk soluğa. Kadının ayakları çıplak. Geminin önünde duran iri yarı adamlar kadını birkaç dakika bekletiyorlar. Vahşi suratları memnuniyetsiz. Yavaş yavaş hareket ediyor gemi. Kadın, adamları ikna ediyor sonunda. Yüzlerindeki çaresizlik siliniyor. Gemiye atlıyorlar. Bir kadife kese düşüyor denize, kadının yüzündeki sevincin yerini şaşkınlık ve üzüntü alıyor. Kese denizin karanlık sularında… Kadının başı ellerinin arasında. Çocuk yüzüne yerleşmiş bir keder ve endişe ile kadına bakıyor. Gözlerimi açıyorum. Düş ile gerçek arasında gördüğüm kadının heyecanı ruhumu sarsıyor. Gözüm karanlığa alışınca evimin huzurunda, yatağımdayım. Uyku kollarımdan beni tekrar gemiye çekiyor. Denizin durgunluğundan eser kalmamış. Hırçınlaşmaya başlamış. Gemi en fazla iki yüz kişilik ama altı yüz muhtaç, vatansız istiflenmiş. Yalnız insan yok gemide, zorluk, yokluk, acizlik ve çaresizlik de yığılmış üst üste. Yolcular onurlu güzel günlerini, mallarını, mülklerini, sevdiklerini, sevenlerini, akrabalarını ve vatanlarını arkalarında bırakarak göçenler. Anavatanlarına ulaşmaya çalışıyorlar. Gemidekiler kendi aralarında ülke durumunun vahametini konuşuyor. Köylerinin ateşe verilişini anlatırken o anı tekrar yaşıyorlar. Ben kimim, hangi suretteyim, neredeyim bilmiyorum. Gemi sallandıkça bir bağırış çağırış bir patırtı… İnsanlar, elleri karınlarında; kan, kusmuk, dışkı ile çalkalanan gemide bir aşağı bir yukarı koşturuyorlar. Balkanlardan yola çıkmalarının üzerinden henüz iki gün geçmemiş. Genç bir adam sesleniyor. “Molla Ramazan!” Üstü başı perişan biri başını kaldırıyor. Mavi gözlü sırım gibi bir adam, kırklı yaşlarının başında saçları bembeyaz. Molla Ramazan. Üç çocuk bir de kıymetlisi Ester. Kavisli kaşları, kaşlarına değen kirpikleri ile esmerin en güzel hâli eşi. Karavela, Mersin limanına nasıl ulaşacak belirsiz. Deniz aman vermiyor. Gemideki salgın, geminin denizdeki hızından kat be kat fazla can alıyor. Gemideki kalabalık her geçen gün azalıyor. Ester çok hasta. Dün o da pek çokları gibi denize bırakmış evlatlarından en küçüğünü. Göğüsleri sütten çatlayacak. Ağlamaktan takâti kalmamış. Dudakları titriyor. Gözlerinin altı halka halka mor. Uzaktan bir kadın güçlükle yardımına geliyor. Elimi uzatmak istiyorum. Nafile. Gelen kadını bir an tanır gibi oluyor. Kadının yanında sarı suratlı bir kız çocuğu. Dudakları çatlamış susuzluktan. Aç oldukları dermansız bakışlarından anlaşılıyor. Kadın, “Reşide,” diyor, bir an yine susuyor. Akşama kalmadan hem Ester’in hem de ikinci çocuğunun ölüsünü denize bırakıyor Molla Ramazan. Reşide, kendi kızına ve Ramazan’ın yanındaki kara kuru oğlana sakladığı tayından veriyor. Adam can suyu verilmiş gibi bakıyor kadına. Telefonun alarmı henüz çalmamış ama kuş beş kez yuvasından çıkıyor. Kafam kazan gibi. Terden sırılsıklam olmuşum. Boğazım kurumuş. Karnıma yumruk vurulmuş gibi bir his. Yataktan kalkarken içimdeki ürperti sırtımı yalıyor. Duşun altında aynı ürperti birkaç kere daha yokluyor. Kahve makinasına su koyuyorum. Makinanın zaman alarmı ile cep telefonunun alarmı aynı anda çalmaya başlıyor. Uykudan o anda uyanmış gibi sıçrıyorum. İşten izin almak istiyorum önce sonra vazgeçiyorum. Özenle topluyorum saçlarımı, aynı dikkatle yapıyorum makyajımı. Bugün kalem etek, stiletto kaldıramayacağım. Basic tişört, blazer ceket yeterli. Gece gördüklerim gerçekmiş gibi bitkinim. Molla Ramazan, Selanik’ten göçen büyük dedem olmasın ama nasıl geldi düş ile gerçek arasına. Dün gördüğüm akrabalar mı çağrıştırdı acaba? Gün içinde gecenin yorgunluğu kötü bir gelgitin, bir sanrının verdiği huzursuzluk peşimde. Güne dağılıyor. Yaptığım her işi dağıtıyor. Dikkatimi de. Eve ulaşmak günün her saatinde huzur veren tek detay.  İş çıkışı birileri ile oyalanmamak  ve olanları anlatmamak için kimseye iyi akşamlar demeden arabaya atıyorum kendimi. Eve gelir gelmez dijital platformda yeni sezonunu sabırsızlıkla beklediğim dizinin ilk bölümünü kafa dağıtmak amacıyla açıyorum. Pijamalarımı giyip çekyata uzanıyorum. Heyecanı zirveye taşıyacağını umduğum dizinin ilk bölümü henüz bitmeden sıkılıyorum. Odama gidip yatak örtüsünün içine giriyorum. Saati izlerken çocukluğumun huzur dolu pazar günlerinin sevinci içimi dolduruyor. Bir gece öncenin yorgunluğu ile uykuya adeta pembe bir bulutun içinde dalıyorum.  Bir esinti saçlarımı dağıtıyor. Güvertedeyim. Molla Ramazan’ı arıyor gözlerim. Dün gördüğüm kimseyi göremiyorum. Yolcuların hepsi birbirine benziyor. Solmuş benizleri, gözlerinin ışığını gölgeleyen hüzün, doğmakta olan güneşin yeşertemediği umutlar, uyku felci yaşamış da uyanmış gibi yorgun ve mutsuz ifadeler… Deniz göz alabildiğine uçsuz bucaksız bir tarla. Umutları karaya ulaşmak. Aralarında konuştukları şiveli dil insanın içine tatlı bir huzur veriyor. Genç bir kadın, nemli gözlerle dipsiz maviliğe bakıyor. Ara ara omuzları sarsılarak ağlıyor. Yanında orta yaşın üzerinde bir adam. Elini, kadının beline sarıyor. Kadın durumdan rahatsız. İnci kolyesi ile oynamaya başlıyor. Adam önce fısıltı ile yalvarıyor. Kadını çok seviyor olmalı, bir sanat eserine bakar gibi bakıyor ona. Sevmeyen insanların merhametsizliği ile üstenci bir dille “O hasta ve gemide yanında olmalıyım. Anla,” diyor kadın. Kaytan bıyıklı, elmacık kemikleri çıkık, seyrelmiş saçları geriye taranmış adamın duydukları ile keder bütün bedenini ele geçiriyor. Omuzları düşüyor. İki büklüm vaziyette. Kadın geminin içinde bir ileri bir geri yürüyor… Husursuz uyanıyorum. Gerginim. Kuş üç kere çıkıyor yuvasından. Her çıkışında göz kapaklarım biraz daha ağırlaşıyor. Uyumamalıyım. Uyumamalıyım. Şimdi olmaz. Yeniden gemiye dönemem. Korkuyorum. Mide bulantısı rahatsız eden bir tere dönüşüyor. Yataktan çıkıyorum. Güneşin doğmasını sabırsızlıkla bekliyorum. Psikolog kızın telefonunu rehberimde arıyorum. Silmediğime seviniyorum. Sabah ilk iş aramaya karar veriyorum. Kafam bomboş. Sabahın kızıllığı ile dışarı atıyorum kendimi. Önce bir müddet yürüyorum. Rutinime dönmeliyim. İş için yola çıkıyorum. Dikkatim dağınık. Enerjim düşük, neşem sönük. Arabada açık olan radyoyu dinlemiyorum. Saati işe yetişme kaygısı ile sürekli kontrol etmiyorum. Boşum, bomboş… O iki gece asırlık yorgunluk yükledi ruhuma. Melatonine doymamışlığın sersemliği sarsıyor beni. Zihnim sallanan bir gemide hâlâ. Peş peşe içilen kahveler ile güne ve işe adaptasyon çabam boşuna. Dışarıdan yemek alıp zor atıyorum eve kendimi. Uzun uzun bakıyorum saate. Bu defa isteyerek uyuyorum. Gemidekileri merak ediyorum. Denizin içinden yumuşak bir dalga ulaştırıveriyor beni gemi müsveddesine. Kan, dışkı, kusmuk karavelanın zeminini kayganlaştırmış. Bir kara bulut geminin hemen üstünde. Ölmeyenlerde can çekişiyor. Kan kusan bebekler var. İnsanlar ağıtlar yakıyor. Çığlıklar denizin sonsuzluğunda kayboluyor. Yolcu sayısı bir hayli azalmış. Ölenler denizin karanlık sularında kalanlar ise ruhları da bedenleri de lime lime yaşama çabasında.  Bir patırtı kopuyor. Gürültünün olduğu yere doğru koşuyorum gemidekilerle beraber. Bir genç adam yerde ateşler içinde kıvranıyor. Ağzı köpük köpük kan. Dün gördüğüm genç kadını, orta yaşlı adam bütün gücüyle tutmaya çalışıyor. Genç son nefesini bağıra bağıra veriyor. İki kolundan tutuyorlar gemiden atmak için. Kız, adama anlatmaya çalışıyor. “Öleceğini biliyordu. Köydeyken hastalandı, beni görmek için bindi.” Adamın gözbebeklerinde acı, utanç ve yakarış. Genç kadın, adamın elinden kurtulduğu gibi koşuyor. Boynundan çıkardığı kolyeyi adamın avcuna bırakıyor. Uçar gibi denize atlıyor. Kendimi ıslak hissediyorum. Ciğerlerime kadar üşüyorum. Tir tir titriyorum.  Gözümü açıyorum, gün ağarmamış henüz. Yorgunum. Kolumu kaldıracak gücüm yok. İçim katran gibi bir hüzünle kaplı. Ağzımın içinde zehir gibi bir tat. Bir daha uyku eşiğine yaklaşıyorum. Yatağın yumuşak dalgalarla beni rüyaya çekmesine ramak kalmışken daha fazla dayanamayacağımı düşünüyorum. İçinde bulunduğum alemi yok etmek ister gibi gözlerimi açıyorum. Gece en koyu hâlinde. Bir daha uyumamalıyım. Yok hayır hayır… Gitmedim işe bugün. Bilmiyorum belki de bir kaç gündür. Yatağın içinde sallanıyorum. Durmaksızın. Uyumamalıyım, uyumamalıyım…. Saatten kuş her çıktığında bir hamle ile yakalamak istiyorum. Yapamıyorum. Telefonum hiç durmadan çalıyor. Birazdan gelirler kapıya. Göz kapaklarımda birer gemi karaya oturmuş sanki. Anlık dalıyorum. Denizin üzerinde çığlıklar kesilmiş. Artık herkes ölü. Bebekler, yalnız bebekler canlı. Kesif bir koku, simsiyah bir duman. Deniz durgun. Aklımda tek bir soru var: Gördüklerim gerçek mi? Son sürat yokuş aşağı koşuyorum. Işıkları söndürüp söndürmediğim, kapıyı kapatıp kapatmadığım, arabayı doğru düzgün park edip etmediğim umurumda değil. O guguklu saatle aynı evde kalamam artık. Nereye gideceğimi bilmiyorum. Durmadan, arkama dahi bakmaya cesaret edemeden koşuyorum. Bildiğim tek bir şey var: Pelin, yalnızlıktan kafayı yedi diyecekler.

  • Nilüfer Açıkalın’ın yeni kitabı çıktı

    Ödüllü oyuncu ve yazar Nilüfer Açıkalın’dan edebiyatının yirmi beşinci yılında yeni bir öykü kitabı: Beklediğim Odalarda.   Kırıkları yamayan, sabrı göğüsleyen, kendiyle bir barışık bir küskün, hep ayakta – her an tetikte... Açıkalın; kalemindeki esrikliği, kısa sürede adını ele veren tanıdıklığını ve çeşitlemeli mücadelelerini ustalıkla sunuyor yeni öykülerinde. “Düşme”nin de güzel olabileceğine, başka bir anne-babalığa, merhamete, ağlamaya ve beklemenin tahammül kıran duraklarına uğruyor; odalarda, pazarda, “biri”nin evinde – kendiliğinden ve kendine rağmen.  “Taşı toprağı tozu yaprağı otu börtüyü böceği halıyı iskemleyi insanı çocuğu hayvanı her birini sevdim elimden geldiğince.    Ve inandım en önemlisi de bu. Hem de her şeye. Mesela en basitinden tüm yalanlara inandım. Vaktiyle çok perişandım ama kötü mü oldu derseniz hayır iyi ki inanmışım. İnanmadan yaşamaktansa kanarak yaşamışım.    Yenik başlamak ya da baştan kaybetmiş olmak umurumda değil. Başlı başına bir başkaldırı bu ve büyük bir başlangıç. Mutsuzluklarımla alay ederek, -kendimi çok hafife aldığımdan- uçarak çıktım cehennemden ve yitirdim dengemi.    Peki bulabilecek miyim dengemi?    Hiç sanmıyorum. Peki bulmak istiyor muyum dengemi?    Hiç sanmıyorum.”   BEKLEDİĞİM ODALARDA Nilüfer Açıkalın İthaki Yayınları, 2024 Tür: Öykü 152 s.

  • Metin Turan Changwon KC Uluslararası Edebiyat Ödülü’nü aldı

    İnsanın eşsiz ruhuna dayanan düşünce ve ona olan inancı şiir yaratımı ve eleştirisi yoluyla başarıyla somutlaştıran ve uygulayan şair ve eleştirmenlerden biri olduğu gerekçesiyle, 15. Changwon Uluslararası Edebiyat Ödülü’nün sahibi Türkiye’den şair Metin Turan oldu. İngiliz Dili ve Edebiyatı uzmanı, Prof. Dr. Kim Koseul (Hyeopseong Üniversitesi), edebiyat eleştirmeni  Go Hyeong-Jin (Kore Ulusal Üniversitesi),  şair ve Kore Çeviri Enstitüsü’nün önceki dönem başkanı Kwak Hyo-hwan, şair, Prof. Dr. Tae Cheon (Seul Üniversitesi) ve Türkolog, çevirmen Prof. Dr. Eun-kyung Oh (Dongduk Üniversitesi) oluşan jürice açıklanan gerekçede:  “İnsanın eşsiz ruhuna dayanan düşünce ve ona olan inancı şiir yaratımı ve eleştirisi yoluyla başarıyla somutlaştıran ve uygulayan şair ve eleştirmenlerden biri olduğu için 15. Changwon Uluslararası Edebiyat Ödülü’nün sahibi Türkiye’den şair Metin Turan oldu” denildi. Şair ve bilim insanı Kim Dal-jin  (1907-1989) anısına 1990 yılında kurulan Uluslararası Changwon Edebiyat Ödülü, doğa, insan hakları ve barışa ilişkin şiirleri ile dikkat çeken şair ve edebiyat araştırmacılarına veriliyor.  Ödül açıklamasında ayrıca “Özgün Türk sesinin ve ruhunun edebiyat yoluyla taşınmasına katkıda bulanan Metin Turan’ın, şiirleri daha şimdiden 30’dan fazla yabancı dile çevrilmiş durumda. Kore’de ASIA adlı edebiyat dergisinde yayınlanan şiirleri dışında edebiyat eleştirileri ile de   yankı uyandırdı. 2018 PyeongChang Olimpiyatları için düzenlenen Dünya Yazarlar Buluşmasında Türkiye’yi temsilen yaptığı konuşma ve şiirleri ilgi konusu oldu. Bunun dışında Seul’de yayınlanan akademik dergi The Journal of Eurasian Turkic Studies ’teki makaleleri ile Türk edebiyatı alanında değerli çalışmaları yer almış,   Ağustos 2023’te Seul Ulusal Üniveritesi’nin düzenlemiş olduğu “Avrasya’da Kore Edebiyatının Geleceğini Tartışmak” adlı uluslararası konferasıyla da dikkat çekmiş, Kore Edebiyatı alanında uzman doktora öğrencileri ile yapmış olduğu edebiyat sohbetleri onun yaratıcı izini kalıcı biçimde göstermiştir.” Juri, “Metin Turan’ın şiirlerinde kapsayıcı bir biçimde  dönemin ruhunu keşfederek; doğaya ve doğal hayata yabancılaşmış bir dünyada şiirin yaratıcı gücünü olumlu anlamda harekete geçirmek çabası örnek oluşturmaktadır. Çalışmaları Changwon KC Uluslararası Edebiyat Ödülü’nün amaçları ile tutarlı olduğu için Türk şair Metin Turan’ın sadece Kore’de değil dünya çapında şiirsel etkinliklerin ufkunu, dünyaya ve insanlığa olan sevgiyi genişleteceğine inanıyoruz” vurgulamasını yaptı. Changwon Uluslararası Edebiyat Ödülüne, daha önce Fransız yazar ve eleştirmen Jean-Claude de Crescenzo , Çinden Wang Zixian,   Arnavut kökenli Amerikalı şair ve eleştirmen Gjeke Marinaj   ve Vietnam’dan Nguyen Quang Thieu  gibi şair - eleştirmenler değer görülmüştü.  Ödül 12 Ekim 2024 günü Kim Dal Jin’in doğduğu kent olan Changwon’de şairin müze merkezinde gerçekleştirilen törenle Belediye Başkanı Nam Pyo Hong tarafından Metin Turan’a takdim edildi. Ödül kabul konuşmasında, Changwon Uluslararası Edebiyat Ödülüne değer görülmekten onur duyduğunu belirten  Turan:  “Dünya her geçen gün küçük bir köye dönüşmekte ve yeryüzünün de gökyüzünün de hangi noktasında bir olay olsa, bu olay bütün evreni ilgilendirir boyutlara ulaşmaktadır. Dolayısıyla her yaprak hışırtısının, her yağmur damlasının, her elektrik akımının, aldığımız her nefesin zorunluluğu gibi dillerimizdeki her sözcüğün de hayatımızda önemi büyüktür. … Korkunun kuşattığı bir yüzyıldan ancak edebiyat gibi insanın ruh zenginliğini çoğaltan ve güzelleştiren estetik kazanımlarla kurtulabiliriz.   Kendimizi yeryüzü ve gökyüzünün sınırsız sonsuzluğunda kayıp bir varlık görmemeliyiz. Varız.  Dünyanın neresinde, evrenin hangi uzak yıldızının ardında, haritada bulunamayacak hangi sokakta saklanmışsak orada varız.  Hazır olana heveslenmeyeceğiz ki bulduğumuzun değerini bilelim. Bu bakımdan şiirimiz sevinç ve mutluluğun yayılmasının sebebi olmalıdır” vurgulamasını yaptı. Metin Turan ayrıca “Bugünün Dünya Edebiyatı ve Edebiyatçıları” başlıklı bir de konferans verdi.  Turan’ın Korece şiirlerinden oluşun sergi de Kim Dal Jin Edebiyat Müzesi’nde Kasım ayı sonuna kadar açık tutulacak. Metin Turan Kimdir? 1966 Kars-Kağızman doğumlu. 1995 yılında Folklor Araştırmaları Kurumu’nun Türk Folkloruna Hizmet Ödülü’nü kazanan en genç halkbilimci oldu. Bunun dışında Troya Folklor Araştırmaları Derneği’nin Pertev Naili Boratav Folklor, Anadolu Müzik Kültürleri Derneği Emek, Dil Derneği Onur Ödülü de alan Turan’ın şiirleri daha önce de Makedonya Cumhuriyeti ile Ruşen Hakkı Şiir  birincilik ödüllerine  değer görülmüştü.  Ürünleri Almanca, Arapça, Arnavutça, Bulgarca, Ermenice, Farsça, Fransızca, Korece, Kürtçe, İngilizce, İtayanca, İspanyolca, Romence, Rusça, Ukraynaca, Yunanca gibi çok sayıda dile çevrilmiş, kitap bütünlüğünde yayınlanmıştı. Ürünleri uluslararası yayın organlarında yer alan Metin Turan’ın  şiirleri üzerine 2004 yılında Teras Şevçenko Milli Üniversitesi’nde tez hazırlanmış ve şiirleri İngilizce, Rusça ve Fransızca olmak üzere çok sayıda karşılaştırmalı edebiyat çalışmasına konu edilmiştir. Metin Turan, ayrıca İngilizce-Korece ve Türkçe olarak yayınlanan 8 ciltlik Türk Beşeri Bilimler Ansiklopedisi’ nin de yazarları arasında yer aldı ve bu çalışmaya Türk edebiyatı ile ilgili 100 madde yazarak katkıda bulundu. Başka ülkelerde de Türkçe edebiyatın yayınlaşması konusunda uluslararası çok sayıda sempozyum, konferans ve toplantıya katılan ve yayınlara Türk edebiyatı ile ilgili bölümler yazan Turan’ın halk kültürü dışında  Kültür Kimlik Ekseninde Türk Edebiyatı  (2004), Beyaz Güzel Bir Boşluk  (2019), Pancurları Cemile Kokulu Ada  (2019) Avludaki Ses  (2020), Gurbet Bizim Evimizdir  (2024)  adlı inceleme kitapları ile çok sayıda yayına hazırladığı yayın bulunuyor. Metin Turan’ın şiir kitapları ise şunlar: Suları Islatan Mecnun  (2003 ), Sokaklar Kentler Ülkeler  (2007), Ağustos Aldı Sırlarımı  (2015), Hal ve Gidiş  (seçmeler, 2015) ile Sabırsız Bir Sabah  (2021), Su Çığlığı  (2022)  Lirik Bulut  (2024).

  • Ateşin içinden geçen kadın: Emma Goldman

    Semrin Şahin, anarşist yazar, siyasal eylemci olarak bilinen Emma Goldman hakkında yazdı. Bir kız çocuğu St. Petersburg’un dondurucu ayazında korse fabrikasına gitmemek için evin arka odalarından birine saklanır. Babası onu saklandığı yerde Fransızca kitabına çalışırken bulur. Kız on üçünü daha bitirmemiştir ve babasına fabrikada çalışmamak, tekrar okula dönmek için yalvarır. Babasının gözlerindeki öfke kıvılcımından korkmaz kız. Kaç kere kırbaçlandığını bile hatırlamaz. Her şeye hazırlıklıdır. Babası kitabı parmaklarının arasından sertçe çeker ve içeride yanan ateşin içine atar. Kız ağlayarak babasının paçasına yapışır ama ne kitabını kurtarabilir ne de kendisini fabrikaya gitmekten azat edebilir. Babası öfkeyle, “Kızların çok şey öğrenmesine gerek yok! Bir Yahudi kızının bilmesi gereken tek şey nasıl Gefilte balığı hazırlayacağı, erişteleri nasıl ince ince keseceğidir ve asıl önemlisi evlendiğin adama bir sürü çocuk vermekten başka öğreneceğin şey yok," der. On beş yaşına gelince de onu zorla evlendirmeye kalkan babasıyla arasında uçurum açılır kızın. Bu kız dünyanın daha sonra yazar, aktivist olarak tanıyacağı, kitleleri yerinden oynatan ateşli konuşmaların başkişisi ve anarşist siyaset felsefesinin gelişiminde önemli rol oynayan Emma Goldman’dır.  Emma Goldman 27 Haziran 1869 Litvanya’nın Kaunas şehrinde dünyaya gelir. Babasının işsiz kalması nedeniyle on üç yaşında çalışmaya başlar ve okulu bırakır. Okula dönme çabaları sonuçsuz kalınca kendi kendini eğitmeye başlar. Korse fabrikasında çalıştığı dönemde bir adamla otel odasına gider ve burada kendi deyimiyle şiddet içeren cinsellikle tanışır, aslında tecavüze uğrayan Emma kadın erkek arasındaki cinselliği sorgulamaya başlar. Aynı dönemde okuduğu Çernişevki’nin Nasıl Yapmalı? kitabının ana karakteri Vera’dan çok etkilenir. Nihilist felsefeyi benimseyen ve aile baskısı nedeniyle evden kaçan Vera onun rol modeli olur. Babasının tüm karşı koymalarına karşın 1885’te Amerika’ya göç eder.  Emma Amerika’ya gelir gelmez fabrikada işçi olarak çalışmaya başlar. 1886’da Chicago'daki Haymarket olayı idamların ardından ve anarşizmin anti-otoriter siyasi felsefesiyle daha fazla ilgilenmeye başlar. 1887’de sadece dört aydır tanıştığı Jacob Kershner’la evlenir. Düğün gecesinde evlendiği adamın iktidarsız olduğunu öğrenir. Emma kocasını her terk etmeye kalktığında adam onu kendini öldürmekle tehdit etse de bir yıl sonra kocasından boşanır.  Bu boşanmanın ardından New York’a taşınır. Şehre geldiği gün sevgilisi ve ömür boyu arkadaşı olacak olan anarşist yazar Alexander Berkman’la tanışır. Bu tanışma Goldman’ın hayatını değiştirecektir. Berkman’la Sanayici Frick’e suikast düzenlemeye karar verirler. Emma suikast için gerekli olan parayı fuhuş yaparak kazanmaya karar verir. Böyle bir eyleme karar vermesinde yine bir roman kahramanı etkili olmuştur. Suç ve Ceza’daki Sonya karakterinin itici gücüyle sokakta tanıştığı adamla bara gider. Adam ona bu işe uygun olmadığını, evine dönmesini salık verir. O da yaşadığı şaşkınlıkla kardeşine mektup yazar ondan hastalığını bahane ederek para ister.  Suikast başarısız olunca Berkman cinayete teşebbüsten tutuklanır. Emma takip eden yıllarda "isyana teşvik etmek" ve doğum kontrolüyle ilgili bilgileri yasa dışı olarak dağıtmak nedeniyle birkaç kez hapse atılır. 1906'da Goldman anarşist dergi Mother Earth'ü kurar. Berkman’dan ayrılıp inzivaya çekilen Emma anarşist çevre tarafından dışlanır. Daha sonra anılarında “Hayatla yeniden yüzleşmek acı ve zordu,” diye yazar. Ama Berkman’la yeniden bir araya gelmekten kendini alıkoyamaz. On yıl boyunca çeşitli konferanslar verip konuşmalar yapar. Kitleleri harekete geçirecek grevleri tertip eder. Birinci Dünya Savaşı sırasında Berkman’la New York Zorunlu Askerliğe Hayır Birliği'ni kurar ve hazırladıkları broşürlere, "Zorunlu askerliğe karşı çıkıyoruz çünkü biz enternasyonalistiz, antimilitaristiz ve kapitalist hükümetler tarafından yürütülen tüm savaşlara karşıyız," diye yazarlar. Dağıtılan bu broşür ve bildirilerin sonucu elbette bir kez daha tutuklanmak olur. Emma ve Berkman tekrar tekrar tutuklanırlar. En sonunda sınır dışı edilirler. İkisi bunu fırsat bilip Rusya’ya gider. Ama burada da rahat durmazlar. Mart 1921'de Petrograd'da işçilerin daha iyi yemek verilmesi ve daha fazla sendikal hak talebiyle sokaklara çıkmasıyla grevler patlak verdiğinde, Goldman ve Berkman, grevcileri destekleme sorumluluğuyla bir kez daha meydanlara çıkar. Grev, hükümetin grev yapan askerleri ve denizcileri bastırmak için askeri müdahale emri verdiği liman kenti Kronstadt'a yayılır. Kronstadt isyanında yaklaşık bin isyancı denizci ve asker öldürülür, iki bin kişi de tutuklanır, bu tutuklananların birçoğu daha sonra idam edilir. Bu olayların ardından Goldman ve Berkman, ülkede kendileri için bir gelecek olmadığına karar verir. Emma daha sonra yeğenine, "Bolşevik olsun ya da olmasın, hayatım boyunca asla devletin sınırları içinde çalışamam," diye yazar bir mektubunda. Emma Rusya’da yaşadıkları üstüne yazılar kaleme alır. Bunlar daha sonra kitaplaşır. "Siyasi Şiddetin Psikolojisi" kitabında da "Sosyal ve ekonomik hayatımızda birikmiş olan ve şiddet eylemiyle sonuçlanan güçler, fırtına ve şimşekle kendini gösteren atmosferdeki dehşete benzer,” notunu düşer. Ömrü meydanlarda, kitlelerin arasında geçen Emma, Berkman’ın kendini vurarak intihar ettiği yıl faşistlerle savaşmak için İspanya’ya gider. Dört yıl sonra 17 Şubat 1940 Cumartesi günü kısmi felç geçirir ve bu felç sonucunda dünyanın en güçlü konuşmacısı olarak konuşma yetisini kaybeder. Yaşadığı onca şeye rağmen -tutuklanmak, sınır dışı edilmek, her çevre ve görüş tarafından dışlanmak-  en çok konuşamamak yıkar onu. Aynı yılın mayıs ayında geçirdiği ikinci felç nedeniyle de hayatını kaybeder.   Emma Goldman, tarihte herkesin bildiği adıyla “Kızıl Emma” onu anarşizmle tanıştıran Haymarket olaylarında idam edilenlerin yakınına gömülür. Mezar taşının üzerindeki kabartma, heykeltıraş Jo Davidson tarafından yapılır ve mezar taşına "Özgürlük bir halka inmeyecek, bir halk kendini özgürlüğe yükseltmelidir" sözü yazılır.

  • Onları mücadele ruhu birleştirdi

    Fransız çizer Fabien Toulmé'nin yeni serisi ''Dünyadan Yansımalar''ın ilk halkası Mücadele, üç ayrı ülkeden üç cesur insanın haklı direnişine ve sergilediği eşsiz mücadeleye tanıklık ettiriyor. Gezegenimizin dört bir köşesinde yaşananlara kayıtsız kalmamak, iktidar baskısına karşı bireylerin ve toplumların verdiği mücadeleyi ölümsüzleştirmek için usta bir belgeselci gibi iz süren sanatçı; çizgilerini bu kez Asya, Güney Amerika ve Afrika kıtalarında konuşturuyor. Çarpıcı yolculuklar, bire bir görüşmeler, olaylı keşifler ve sıradışı tesadüflerle biçimlenen grafik roman, her ne kadar yerel olaylara odaklanıyor gibi görünse de ''bir gün'' herkesi tehdit edebilecek unsurlara da değinerek anlatısını evrenselleştiriyor. Lübnan'daki halk devrimi Thawra'yı, Brezilya'daki bir gecekondu mahallesinin ekolojik park projesine karşı ayaklanışını ve Benin'deki feminist bir aktivistin esin verici hikâyesini anlatan Fabien Toulmé bu kitabıyla, küresel medya organlarının bahsetmeye pek yanaşmadığı yahut sansürle yayınlamayı tercih ettiği bazı kitlesel olayları çizgilerin gücüyle dünyaya yayma elçiliğini üstleniyor. Baskı ve tehdit altındaki insanların, özellikle de kadınların nasıl yaşadığını görmek ve onları nelerin harekete geçmeye ittiğini öğrenmek fikrinden doğan ''Dünyadan Yansımalar'' serisinin ilk cildi Mücadele'de; bireylerin, halkların ve hatta mahallelerin verdiği yurttaşlık mücadelesi tüm gerçekliğiyle gün yüzüne çıkarılıyor. Hikâye anlatıcısı ve çizer kimliğinin yanına ''tanıklık ustası'' sıfatını da hakkıyla yakıştıran Fabien Toulmé, yarattığı anlatı evreniyle kendisine duyulan hayranlığı katlayarak artırıyor. Kişisel yolculuklar aracılığıyla daha genel olan şeyleri anlatmayı seviyorum. Bir bakıma fazlaca geniş bir manzarayı izleyebilmek için tek tek pencereleri açmak gibi. MÜCADELE Fabien Toulmé Desen Yayınları, 2024 Çeviri: Hasan Can Utku Tür: Yetişkin Grafik Roman 344 s.

  • sadece ŞİİR dergisinin 18. sayısı yayımlandı

    Genel Yayın Yönetmenliğini Umay Umay’ın, editörlüğünü Serkan Türk’ün yaptığı sadece Şiir dergisi, dilimizin yanı sıra bu ülkede yaşayan ve yazılan diğer dillerden şiir örneklerini de okurun dikkatine sunuyor. sadece ŞİİR’in 18. sayısının kapağı Dilek Özalp imzalı. Yeni sayıda şiirleriyle yer alan şairler harf sırasına göre şöyle: A Barış Ağır, A. Samet Atılgan, Adil İzci, Aslıhan Tüylüoğlu, Ayça Erdura, Cansu Aydın, Çayan Okuduci, Cemre N. Karain, Cengizhan Genç, Devrim Dirlikyapan, Dilek Değerli, Emel İrtem, enderemiroğlu, Enver Topaloğlu, Eralp Doğu, Ersin Kartal, Eylem Te, Güler Kalem, Gülümser Çankaya, Harun Atak, Hatip Çiçek, Haydar Ergülen, Hüseyin Akın, Hüseyin Köse, İbrahim Tığ, İlhami Batı, İsmail Karakurt, Mahir Özkan, Mertcan Karacan, Murat Saldıray, Mustafa Uçurum, Nalan Çelik, Nurullah Kuzu, Onur Şahin, Onur Sakarya, Özlem Deniz Demirel, Pınar Doğu, Sema Güler, Serap Aslı Araklı, Serdar Abay, Soner Demirbaş, Süreyya Akçay, Yavuz Türk ve Zeki Altın. Ayfer Karakaş ile Baytiyar Kaymak, Abdülhalik Aker ile Kadir Tepe, Nilay Özer ile Fırat Baytak, Hayati Baki ile Ömer Turan söyleşti. Okan Alay “Şiir bana derdimin dostu olmayı öğretti”, Emel Kaya “Şiirin bana ne yaptığı hakkında bazı mülahazalar” başlıklı yazılarıyla derginin dikkat çekenlerinden. Genel Yayın Yönetmenliğini Umay Umay’ın, editörlüğünü Serkan Türk’ün yaptığı sadece Şiir dergisi, dilimizin yanı sıra bu ülkede yaşayan ve yazılan diğer dillerden şiir örneklerini de okurun dikkatine sunuyor. sadece ŞİİR’in 18. sayısının kapağı Dilek Özalp imzalı. Dergi saygı bölümünde Hayrettin Orhanoğlu’nu bir şiiriyle selamlıyor.

  • Öykü: Ay Carmela

    "Kapalı gibi duran pencereyi arkaya doğru itekleyince açıldı. İki elini birleştirip önümde eğildi. Tozlu şiş ayaklarımla eline basıp yükseldim, pervaza tutunup kendimi yukarı çektim. Pencerede bir kurtçuk gibi büzüştüm. Karanlık küçük tuvalete yanlamasına döndüm. Dışarıdan daha alçak olan eve attım kendimi." Vicdan Özerdem Köşeyi döndüm. Yeni yapılan sitelerin olduğu sokağa girdim. Gözüme kestirdiğim binaya yöneldim. Parmağımı zillerin üzerinde gezdirdim. Kendime isim seçtim: ''Sadık Güner'' Etrafa bakındım, sokakta kimseler yok. Binanın arkasına doğru yürüdüm hemen. İki siteyi ayıran boş alana üç ağaç dikmişler. Ağaçlardan en büyüğünü, en yapraklısını seçtim. Altına oturdum. Sadık Güner'i unutmamalıyım, soran olursa Sadık Abi'yi bekliyorum çünkü.  Evlerin ışıkları tek tük yanmaya başladı. Işıklar yanınca hava kararıverdi birden. Beni saklayan bu karanlıktan hoşnutum. Tabak kaşık sesleriyle kızartma kokusu yayıldı etrafa. Sabahtan kalan yarım simidimi çıkardım çantamdan, ısırdım. Saatime baktım, daha dokuza çok var. Ayakkabılarımı da çıkardım. Topladım zonklayan ayaklarımı. Çoraplarımdan ekşimsi bir koku yayıldı. Ama kızartma kokusu onu da bastırdı. Hangi evden geliyor acaba? Öyle baştan çıkarıcı ki. Çalsam kapısını... Saat sekiz buçuk olmuş. Hemen kalktım, üstümü başımı silkeledim. Büyümüş ayaklarımı zorla sıkıştırdım ayakkabılara. Buluşma yerine gelince yavaşladım. İşte orada. Beni görünce gülümsedi.  ''Biraz aksıyor musun sen?''  Bilerek aksamaya başladım. İkimiz de güldük.  ''Kalacak bir yer buldum sana sonunda. Biraz çetrefilli.'' Daha ben bir şey demeden ekledi.  ''Endişelenme güvenli.'' Hızlı adımlarına ayak uydurdum. Ayaklarımın sızısını yok sayarak. Uzun uzun yürüyoruz. Şehrin en karanlık en ıssız bütün yollarından geçiyoruz. Bir mahalleye gelince yavaşlıyor. Gözleriyle işaret ediyor. ''Karşıdaki iki katlı evi görüyor musun?'' Karanlıkta hiç bir şey göremiyorum. Yine de '' Hı... hı. '' diyorum. İyice yaklaşınca kapının zincirli bir asma kilitle bağlandığını görüyorum.   ''Bu...'' diyorum.  ''Biliyorum, gel'' diyor kısık sesle.  Evin arkasına giden patika yola dönüyoruz. Evin arka duvarında, boyumuz hizasındaki küçük pencereyi gösteriyor.  ''Burdan gireceğiz.'' Kapalı gibi duran pencereyi arkaya doğru itekleyince açıldı. İki elini birleştirip önümde eğildi. Tozlu şiş ayaklarımla eline basıp yükseldim, pervaza tutunup kendimi yukarı çektim. Pencerede bir kurtçuk gibi büzüştüm. Karanlık küçük tuvalete yanlamasına döndüm. Dışarıdan daha alçak olan eve attım kendimi. Hemen ardımdan o da pervaza tutunup çekti kendini. Bana göre daha iri gövdesine rağmen çevik hatta bildik hareketlerle indi tuvalete. Tuvaletin kapısından içeri girdik. Karanlıkta elimden tutup beni odaya götürdü. Perdenin aralıklarından loş bir ışık yayılıyordu içeriye.  ''Şu köşede yatak var. Biraz dinlenirsin.''  Odanın karanlıkta kalan köşesini gösterdi.  ''Burada mı kalacağız?'' ''Benim gitmem gerekiyor. '' Suratım iyice asıldı.   ''Sadece bu gece kalacaksın. İki arkadaşı yerleştirip sabaha dönerim. '' Sesimi çıkarmadan karanlık köşedeki yatağın ucuna oturdum.  "İki şarkı söyledik diye hep böyle mi yaşayacağız?'' Yanıma kadar yaklaştı. ''Yarın daha iyi bir yer bulacağım. Merak etme.'' dedi. Geldiği gibi tuvaletin penceresinden çıktı. Ardından kapadım pencereyi. Gözlerim alıştığı için daha kolay buldum yatağı. Uzandım. Yastıktan gelen kokuyu içim kaldırmadı. Ayaklarımı uzatıp oturdum. Yıkılmaya yüz tutmuş ev çıtır çıtır sesler çıkartarak dinlenmeye geçti. Evin çıtırtılarını, tek tük geçen arabaların seslerini dinledim. Ağır rutubet kokusu gittikçe tüm bedenimi sardı. Üzerimdeki kıyafetler ıslanmış gibiydi. Pis kokusuna rağmen yanımda duran battaniyeye sarındım.  Evdeyim. Yatağımda. Annem sesleniyor. ''Yemeğe!'' Kapıyı açıyorum, kızartma kokusu... İrkilerek uyandım rutubet kokusuna. Ne kadar uzun sürüyor gece. Oysa daha kış gelmedi bile. Saate bakıp durdum. En sonunda battaniyeyi üzerimden atıp tuvaletin penceresinden atladım. Temiz havayı defalarca içime çektim. Güzel bir sonbahar havası. Hafiften esiyor. Kuytu bir köşe buldum. Bir ağacın gövdesine sığındım yine. Ortalık hareketlenince çıkıp yürüyorum, randevu yerine. Dolanıyorum. Yok gelmemiş. İçime korku düşüyor. İki saat sonraki alternatif randevuyu bekliyorum. ''Yetişemedi demek '' diyorum kendime. Son iki saat tüm geceden daha uzun geliyor. Sokağa giriyorum. ''Yok...''   Düşünemiyorum. Hiç düşünmeden yürüyorum. Simitçiye giriyorum. Simit satan adamın arkasındaki radyoda ''Dün akşam saatlerinde yapılan Huzur operasyonunda, aranan dört terörist gözaltına alınırken 'Dur' ihtarına uymayan...'' Simidimi alıp çıkıyorum. Karşıma çıkan parka girip bir banka oturuyorum. Ayak sesime kaçışıyor serçeler. Uzaktan gitar sesi duyuluyor. Yeniden dönüp gelen serçelere simidimi ufalayıp bölüştürüyorum. Önce ayağımla sonra da sesimle eşlik ediyorum gitara; ''Ay Carmela... Ay Carmela...''  Serçeler içimde cıvıldaşıp, kanat çırpıyor.

  • Ayrıntı Yayınları, Koreceden çevrilen ilk kitabını yayımladı: Yürüyüş Pratiği!

    Dolki Min’in tüm dünyada çok dikkat çeken bilimkurgu ve gerilim romanı Yürüyüş Pratiği , istediği cinsiyete geçme yeteneğine sahip bir uzaylının Dünya’da hayatta kalma mücadelesini anlatıyor. İnsanlarla beslenen ve onları avlamak için şekil değiştirerek insan formuna giren, avlarını bulmak için çevrimiçi flört uygulamalarını kullanan uzaylının hikâyesi, cinsiyet ve toplumsal normlar üzerine hem derin ve zorlayıcı hem de yer yer komik bir eleştiri sunuyor. Min, kişisel deneyimlerinden de izler taşıyan ilk romanı Yürüyüş Pratiği ’nde toplumsal cinsiyetin insanlar üzerindeki etkilerini ve bu normların nasıl dayatıldığını ele alırken dışlanmışlık ve “öteki”lik hissini de güçlü bir şekilde işliyor. Dolki Min  mahlasını kullanan, gerçek adını ve yüzünü toplumdan gizleyen Koreli yazarın   Yürüyüş Pratiği   adlı ilk romanını Bilimkurgu dizisi kapsamında Türkiye’deki bilimkurgu tutkunlarıyla buluşturan Ayrıntı Yayınları , Koreceden çevrilen bu ilk kitabıyla yayınevinin portföyüne yeni bir dil daha eklemiş oldu. Korece yazılmasına rağmen ilk olarak İngilizce olarak yayımlanan Yürüyüş Pratiği ’ni Korece aslından dilimize Tayfun Kartav çevirdi. Dünya çapında çok sevilen, birçok farklı dile çevrilen ve film hakları da satılan Yürüyüş Pratiği ’nin çekimlerinin yakın zamanda başlaması planlanıyor.  Dolki Min , ilk romanı Yürüyüş Pratiği ’nde bir uzaylının, insanın bedenine, çevresine, kendine yabancı hissetmesinin ve hissettiği derin yalnızlığın hikâyesini konu alıyor. Bu radikal edebi eser, Güney Kore’de yaşamaya çalışan bir uzaylının yiyecek arayışının insan olmanın ne anlama geldiğine dair varoluşsal bir krize dönüşmesini anlatıyor; bir yönüyle de Karanlığın Sol Eli, Squid Game ve Under The Skin’e selam veriyor. Yazar, Mumu’nun ağzından güçlü, büyüleyici ve zekice kurgulanmış bir anlatıyla bizleri soluksuz bırakıyor.  Mumu da kim mi? Yabancısı olduğu dünyada var olmaya, yaşamaya, yürümeye çalışan ayrıksı; sevimli bir canlı! Okuduğunuz metin Mumu’nun insan normlarına göre yaptığı yürüyüş pratiğinin bir güncesi, bir hayatta kalma serüveni, öteki ile arasındaki mesafeyi nasıl daralttığının bir kaydı ve farklı oluşuna dair bir alegori aynı zamanda. Dolki Min ’in akıllardan çıkmayan ilk romanı hem psikolojik gerilim hem de farklı olanları ötekileştiren sosyal yapılara keskin bir eleştiri. Yürüyüş Pratiği , yabancı olduğunu düşündüğümüz kişilerdeki insanlığı ortaya çıkarıyor ve yabancılaşmanın insan deneyimini nasıl şekillendirebileceğini gösteriyor. Dolki Min mahlasını kullanan yazar, gerçek adını ve yüzünü toplumdan gizlemektedir. Verdiği röportajlarda ve sosyal medya paylaşımlarında maske takmaktadır . “Mücevher Saunası”, “Satılık Don”, “Doğmaya Devam Ediyor Çirkinler” vb. öyküleri vardır. Pis, iğrenç, tuhaf görünen grotesk şeylerden etkilendiğini ifade eden yazar genelde “utanç” ve “yabancılaşma” kavramlarını derinlemesine irdeleyen metinler kaleme almaktadır. Yürüyüş Pratiği  Kore’de yayımlanmadan önce HarperVia tarafından telif hakları satın alınarak İngilizce yayımlanmış bir metindir. Yakın zamanda film çekimi planlanmakta olan Yürüyüş Pratiği yazarın Koreceden Türkçeye çevrilen ilk metnidir. YÜRÜYÜŞ PRATİĞİ Dolki Min Ayrıntı Yayınları, 2024 Çeviri: Tayfun Kartav Tür: Roman 128 s.

  • Eril şiddetin yer altına sızması: Zargana

    Hulusi Çakmak yazdı: "Yeraltı edebiyatının ülkemizdeki önemli temsilcilerinden biri kabul edilen Hakan Günday’ın 2002’de yayımlanan 2. romanı Zargana , eril şiddetin edebiyata yansıması bağlamında okunabilecek önemli bir roman." Jacques Dutronc’un ‘’Hayat, cinsel ilişkiyle bulaşan ölümcül bir hastalıktır.’’ alıntısıyla başlar roman. 12 yaşında dört erkek tarafından tecavüze uğramış bir oğlan çocuğunun hikâyesini anlatır bize. Bu çocuğun ‘’zargana’’ya evirilmesini konu edinir.  Zargana bilindiği üzere uzun, ince yapılı bir balık türü. Yazarın kahramanı için bu adı seçmesi garip gelebilir. Ancak fallogosantrik bağlamda oldukça manidardır. Şüphesiz balık burada fallusu yani penisi temsil eder. ‘’Balıkla göz göze geldiler. Ağzını açtı ve balık tek hamlede içine girdi. O kadar hızlı olmuştu ki her şey, dişlerine bile çarpmamıştı.’’  Ayrıca burada karakterin dönüşümü için yazar bize sinyal vermektedir. Ağzına balık girdiğini gören çocuğun aniden rüyasından uyanması ilginçtir. Burada kahramanın yaşam çizgisindeki değişime delalet edilir.  Dünya üzerindeki tüm masallardan, öykülerden ve mitlerden bildiğimiz kadarıyla kahramanın rutin hayatının bozulmasıyla tüm dengeleri değişir. Böylece kahraman değişmeye ve gelişmeye başlar. Tecavüz olayından sonra 12 yaşındaki bu oğlan çocuğu  Zargana’ya dönüşür.  Romanda birçok noktada fallusa göndermeler mevcuttur. Zargana’nın yanında taşıdığı çakmağın penis biçiminde olması gibi.  Günday okurları, yazarın romanlarındaki mekan seçimlerine aşinadırlar. Hakan Günday anlatılarında olayların hangi ülkede geçtiğinin bir önemi yoktur. Karakterlerin milliyetinin de bir önemi yoktur. Zargana’da olaylar Berlin’de geçer. İnsan olarak bu hayatı devam ettirmek zorunda kalan her canlıya hitap eder kitapları. Pesimist bir atmosferi vardır romanlarının. Yeraltı edebiyatına aşina olan okurlar bilir ki roman karakterleri toplumun dışına itilen tiplerden oluşur. Karanlık ve boğucu bir atmosferde soluk alıp verir karakterler.   Olay örgüsüne dönecek olursak, Zargana’nın başına gelenlerden sonra yönelimi ve cinsiyet kimliğiyle ilgili bir çatışma yaşadığı barizdir. Bir süre hemcinsleriyle beraber olsa da (Fuscha adlı bir erkekle sevgili olmuştur mesela) romanın sonunda tanıştığı Betty adındaki fahişeye aşık olur. Zargana biseksüel midir yoksa başına gelen bu feci olaydan sonra yöneliminden/ kimliğinden şüphe mi etmiştir? Bu soruya net bir cevap vermez yazar. Ancak biliyoruz ki travmatik cinselleşme, cinsel istismarın sonucunda çocuğun cinsellikle ilgili duygularının ve tutumlarının çocuğun gelişimine uygun olmayan ve disfonksiyonel şeklinde etkilenmesi anlamına gelmektedir.  Kahramanımızın psikoseksüel gelişimine olumsuz bir etkisi olduğu su götürmez bir gerçektir. Arapça tecavüz kelimesi ‘’cevaz’’ kökünden gelir. Her ne kadar cinsel saldırı manasında kullanılsa da aslında her türlü saldırıyı kapsar. Şiddet kelimesinin etimolojisine baktığımızda ‘’sert ve katı idi, sertleşti.’’ gibi anlamlara geldiğini görürüz.  Şiddet sözcüğünü dayak, tokat gibi ifadeler için kullansak da aslında çok boyutludur. (sözlü, fiziki, psikolojik, vb.) Kelimenin kökenindeki bu ‘’sertlik’’in cinsel saldırıları anlatabilmek için de kullanılması ilginçtir.  Şiddet eyleminde bir aracın (kanalın, vasıtanın) olması gereklidir. Mesela sözlü şiddeti aracı ‘’dil’’dir. Psikolojik şiddet uygulayan birisi karşı tarafın zaaflarını, anılarını, yaşadıklarını, geçmişini, duygularını kullanabilir. Burada araç kişinin ‘’psikoloji’’sidir. Roman bağlamında bu araç penistir. Fallogosantrik bağlamda bir cezalandırma aracıdır. ‘’Erkek tarafından tecavüze uğrayan mağdur erkek, o anda bir “sosyal kadın”dır.’’ Zargana, tecavüz mağduru olarak heteroseksist- ataerkil düzlemde kadının yerini alır. Onun başına gelen her şey aslında kadına yapılmak istenendir. 12 yaşında sokaklarda çaresizce dolaşan yalnız ve çaresiz bir çocuk olması onu faillerinin nezdinde ‘’av’’ konumuna düşürür.  Mizojin ataerkil söylemin bir obje olarak gördüğü kadın burada av pozisyonundadır. Zavallıdır, çaresizdir, pasiftir, edilgendir, cezalandırılması uygun görülen adeta bir kurbandır. Zargana, bir kadın olmamasına rağmen bu söyleme göre yine de objedir. Çünkü tek özne güçlü, kuvvetli, yetişkin, fallusunu kullanabilen eril birey yani erkektir.  ‘’Arzu nesnesi kılınan ‘’ genç oğlanlar’’, iktidar- güç ilişkisinde ‘’aşağı’’ konumdadırlar ve dolayısıyla ‘’erkeklik’’ kategorisinin içinde sayılmazlar. Erkek egemen kültür onları ‘’kadın’’laştırarak nesneleştirirken erkeğin ‘’şanı’’nı da korumuş olur.’’  Ataerkil hegemonik düzlemde tek özne erkektir ve erkek her şeyin sahibi konumundadır. ‘’Kadına ve öteki görülen tüm gruplara yönelen erkek şiddeti, erkeklik ideolojisinden bağımsız değildir. Aksine bu ideoloji mümkün kıldığı için, erkekler şiddeti en kolay uygulayabilecekleri kişileri veya grupları seçerler. Türkiye örneğinde sünnet olmak, millî olmak, askere gitmek, eli ekmek tutmak gibi en temel toplumsal ritüellerle bir kazanç olarak verilen erkeklik statüsü, çok kaygan bir zemin üzerine inşa edilir (Sancar, 2009; Selek, 2008)’’ Romanda kullanılan ve birer leitmotif olarak sayılabilecek çeşitli kavramlar, tanımlamalar mevcuttur. Zargana’nın uzun boylu olması romanda birçok yerde geçer. ‘’ama boyu o kadar uzundu ki’’ veya ‘’iki metreye yaklaşan gölge’’ gibi ifadeler karakterin ‘’zargana’’ya benzediğinin işaretleridir. (Zargananın uzun ve ince bir balık olduğunu hatırlayalım.) Zargana’nın gri gözlü olması dikkat çeker. Gri, belirsizliği ve muğlaklığı temsil ettiği için böyle bir romanda kullanılması doğal karşılanabilir. Zargana’nın hayatında her şey karanlığı işaret eder. Ta ki Betty’ye aşık olana dek.  Postmodernist bir roman olduğu için olay akışı lineer olmadığı gibi aynı zamanda kitabın sonu da ucu açık bir şekilde biter. Fahişeye, Betty’e, aşık olan Zargana 12 yaşındaki zavallı kızı da alıp beraber Berlin’den giderler. Bu olay yaşandığında tecavüz hadisesinin üzerinden seneler geçmiş, ana karakterimiz 16-17 yaşlarına gelmiştir.  Kapanışı romandaki şu bölümle yapmak isterim: ‘’Masanın ortasındaki, ağzına portakal sokulmuş bu domuz kadar ölüsünüz… Hepinizi yemek istiyorum. Yiyip bitirmek. Doğal dengenin içinde hiçbir yeriniz yok. Aklınız ve onun ürünü olan dünya utanç verici. Hepinizi yemek istiyorum.’’ Zargana’nın bu sözleri Hannibal karakterini hatırlatır bize. Edebiyatta ve sinemada çokça işlenen yamyamlık/ kanibalizm meselesine değinir yazar burada. Zargana, iğrendiği ve yapmacık bulduğu insan sürüleri için bir formül geliştirmiştir. Onları yiyerek onlardan intikam alacaktır. Böylece doğduğundan beri başına gelen her kötülük ve olumsuzluk için öç almış sayacaktır kendini.  Yeraltı edebiyatının bir tavır olarak ortaya çıkışı, sistemin temel değerlerine saldırmak, onunla sert bir mücadeleye girmektir. Bu mücadelede esas olan mücadelenin kendisidir. Zargana da roman boyunca bunu sorgular. Tüm mücadelesi kural, kanun, kutsal kabul edilen her şeyi yıkıp geçerek, kendisine reva görülen bu hayattan hesap sormaktır.

  • Parça Parça Bir Umut / Boşanma

    Güven Turan'ın yeni şiir kitabı Mono Logos, Parça Parça Bir Umut / Boşanma, okuruyla buluştu. Güven Turan 1943’te Sinop, Gerze’de doğdu. Ortaöğrenimini Samsun’da Maarif Koleji ’nde tamamladı. DTCF İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü bitirdi (1968). Aynı üniversitede yüksek lisansını tamamladı (1973) ve İngilizce okutmanlığı yaptı. 1976-1995 yıllarında İstanbul’da reklamcılık alanında çalıştı. 1996’dan beri Yapı Kredi Yayınları’nda görev yapıyor. Dalyan ile 1979 Türk Dil Kurumu Roman Ödülü’nü, Düş Günler ile 1990 Yunus Nadi Yayımlanmış Öykü Kitabı Ödülü’nü, Bir Albümde Dört Mevsim ile 1991 Yunus Nadi Yayımlanmamış Şiir Kitabı Ödülü’nü, Cendere ile 2004 Altın Portakal Şiir Ödülü’nü, Süregelen ile 2005 Memet Fuat Deneme Ödülü’nü; ayrıca Tüyap Sanat Fuarı Onur Sanat Ödülü’nü (2008) ve 2016 PEN Türkiye Şiir Ödülü’nü kazandı. International Writing Program (ABD, 1980), British Council Camb ridge Seminars (İngiltere, 1998), Voix de la Méditerranée (Fransa, 2002) gibi uluslararası etkinliklere katıldı. Şiir kitapları: Güneşler... Gölgeler... (1981), Peş (1982), Sevda Yorumları (1990), Bir Albümde Dört Mevsim (1991), İkaros’un Uçuşu (1993), Toplu Şiirler (1995), 101 Bir Dize (1996), Gizli Alanlar (1997), Görülen Kentler (1999), İz Sürmek (2001), Cendere (2003), Çıkış (2008), Dönüş (2010), İkinci: Toplu Şiirler 1994-2010 (2010), Ardıl (2016), Mono-Logos (2024) MONO – LOGOS, Parça Parça Bir Umut / Boşanma Güven Turan Yapıkredi Yayınları, 2024 Editör: Dürrin Tunç Tür: Şiir 88 s.

  • "Yaşananlardan çok yaşanma ihtimali olanları anlatmak çekici geliyor. Yazarın 'malzemesi' kendisi olursa anlatının biraz kısır kalacağına inanıyorum."

    Ayşegül Şahin yazdı: "İlk romanı “Devridaim” ile Turgut Özakman İlk Roman Ödülü ve Orhan Kemal Roman Armağanı’na layık görülen Ezgi Tanergeç, edebiyat dünyasındaki yolculuğuna ikinci kitabı Geç Kalanlar Kümesi ile devam ediyor." İthaki Yayınları’ndan çıkan bu yeni roman, yıllar sonra bir araya gelen dört lise arkadaşının hikâyesini anlatıyor. * Yeni kitabınız Geç Kalanlar Kümesi 'nde Erkin Koray’ın “Akrebin Gözleri” şarkısının önemli bir rolü var. Kitabı da Erkin Koray’a ithaf etmişsiniz, onunla başlayalım. Nasıl bir yeri var usta sanatçının sizin hayatınızda? - Erkin Koray çok değerli bir sanatçı. Müziğinin dünya standartlarında olduğunu düşünüyorum. Ve bizim topraklarımıza, bizim neslimize denk geldiği için, canlı dinleme fırsatı bulduğum için kendimi şanslı hissediyorum. Fakat “Akrebin Gözleri” şarkısının ayrı bir yeri var bende. Çok titiz bir çalışmanın ürünü. Sözleriyle, anlamıyla bir metafor olarak da romanda yerini almış oldu. Roman yazmanın zor ve yorucu taraflarının yanında böyle güzellikleri de olabiliyor. Yazar bazen kendini şımartma imkânı buluyor, gittiği kafede istediği müziği dinleyemese de kendi romanına istediği müziği ekleyebiliyor. Bu özgürlük de işte yazar olmanın küçük avantajlarından... * Romanda paralel kurguyla dört arkadaşın geçmişte, lisede okurken ve günümüzde yaşadıkları olaylara şahit oluyoruz. Gelişim sürecinin en önemli evrelerinden biri lise yılları. Sizde nasıl etkiler bıraktı o dönem? Kendi yaşadıklarınız mı ilham verdi romanınıza? - Ben kendi yaşadıklarımdan yola çıkmıyorum genelde. Yaşananlardan çok yaşanma ihtimali olanları anlatmak çekici geliyor. Yazarın “malzemesi” kendisi olursa anlatının biraz kısır kalacağına inanıyorum. Hani derler ya; “Anlatsam roman olur”, aslında bence yazar, başından çok şey geçmiş kişi değildir. Her şeyden önce etrafındakilere farklı gözle bakabilen, gözlemlerini yetkinlikle yorumlayıp sıradanlıktan uzak, güzel bir üslupla aktarabilendir. Küçük şeylerden de derin hikâyeler çıkabilir. Bunu yapmak için çabalıyorum. Lise yıllarına gelecek olursak, dediğiniz gibi gelişim sürecinde önemli bir evre olduğunu ben de düşünüyorum. Yaşamdaki pek çok kırılma noktası liseye denk geliyor. Teknolojik olarak da karşılaştırma yapmak istediğim dönem, kahramanlarımızın lise dönemine denk geldi. Yakın geçmiş olmalıydı. Hem bu sebeplerden hem de kalıcı arkadaşlıkların temellerini attığı için lise sürecini dahil ettim. * Yazarken kendi yaşadıklarınızdan yola çıkmadığınızı söylediniz ama “Her karakter yazarından izler taşır” derler, romanın ana karakteri Yasemin hangi yönleriyle Ezgi Tanergeç? - O kısım okuyucunun hayal gücüne kalır genelde. Bazı okuyucu yazarla paralellik kurmak ister, bazısı da bununla ilgilenmez. Tam olarak bilinmeyecek tabii Yasemin ne kadar Ezgi, Ezgi ne kadar Yasemin... Ben kendimi çok benzer bulmuyorum Yasemin’e. Ama bir küçük ipucu verebilirim: “Saat sabahın yedisi!!” (Gülüyor) Böyle başlıyor hikâyemiz... Ben de Yasemin gibi o saatte uyanmaktan hoşlanmıyorum mesela. * Peki siz de okulda derslere hep geç kalanlardan mıydınız? - Hayır, ben fiziksel olarak bir yere geç kalmam genelde. Saati belli olan durumlarda istisnalar hariç dakik biriyim. Bekletmeyi de sevmem. Hayatta bir şeylere geç kalmışlığım var mı, orası ayrı bir konu. Herkes kadar diyebiliriz. Ama artık bu yaşımda her şeyin olması gerektiği zamanda gerçekleştiği yönünde sağlam bir inanç oluşmaya başladı bende. İhmal konusunu hariç tutuyorum. Kendimizi, duygularımızı, sağlığımızı, sevdiklerimizi ihmal edersek, bu konulara gereken önemi vermezsek çok geç olabilir. Onun dışında hiçbir şey için geç değil. * Romandaki karakterler hayal ürünü, ikisi hariç; kaybettiğiniz kedileriniz İrma ve Böcük’e de yer vermişsiniz kitabınızda. Edebi bir eserle ölümsüzleştirmiş oldunuz böylece dostlarınızı. Neler söylemek istersiniz bu konuda? - İrma ve Böcük gerçek karakterler. Romana çok renk kattı, sıcaklık kattı diye düşünüyorum. Ben yazarken hem onları andım hem de çok eğlendim. Kediler üzerinden bazı kavramları da sorguladık romanda. İnsanoğlunun kafası o kadar karışık ki, bazen cevapları bulmak için işin en doğalına, en yalınına, başlangıca dönmek gerekiyor. Hayvan dostlarımız da burada bize dostluk kavramını yeniden öğretiyor bir bakıma. Dostluk da onların doğası gibi çabasız, kendiliğinden olunca çok daha farklı görünüyor. * Robotlar, yapay zekâ, hacker’lık... Bir zamanlar hayatımızda olmayan bu kavramlar sizin kurguladığınız hikâyenin önemli bir parçası. Dijital evrendeki gelişmelerin zaman zaman korkuttuğu oluyor mu sizi de?  - Zaman zaman ürkütücü geliyor. Bundan 30-40 yıl önce internet ağı, bağlantıdaki devrimler konuşuluyorken şimdi yapay zekâ konuşuluyor. Çocukluğumuzun bilimkurgu filmlerinin içinde yaşıyoruz. Şu anki bilimkurgu filmleri ise robotların insan türünü yok ettiği senaryolar üretiyor. Teknolojinin elbette ileriye doğru gitmesi lazım her gün, her saniye... Ama şu ana kadar insan eliyle üretilen bilgi, teknolojik gelişme adı altında insanın hizmetine sunuluyordu. Oysa şimdi bu bilgi insanla adeta yarışır hale geldi. Tehdit olarak gördüğümüz sanırım bu, insanın önüne geçebilmesi ihtimali... Hangi boyuta ulaşacağını öngöremiyoruz.  * Radyo-TV Sinema Bölümü mezunusunuz. Sinema eğitimi almanızın da etkisinden olsa gerek, “Geç Kalanlar Kümesi” hem anlatım tarzı hem de kurgusuyla film tadı veriyor okuruna. Filmi de, dizisi de olur sanki bu hikâyenin ne dersiniz? - Film ya da dizi olur mu onu bilemem ama romanda “film tadı” bulmanız beni mutlu etti. Belki o yılların bana sağladığı bir avantajdır. Gerçekten yazarken mekânlar, kişiler, hareketler sahnelerdeki gibi kafamda canlanıyor ve bölümleri genelde sahne mantığına benzer şekilde kurguluyorum. Böylesi anlatımlar bana da daha doyurucu, daha hoş geliyor. Romanda sinema öğelerinden yararlanmak bence mantıklı. Özellikle tercih ettiğim bir metot değil aslında ama fikir o şekilde çıkıyor genelde benden. Herhangi bir olayı ya da kişiyi de mekân- zaman ilişkisi içinde bir zemine oturtmadan anlatmaya başlayamıyorum. Bu da senaryo gibi düşünme alışkanlığının bir uzantısı olabilir. * Sizi daha yakından tanıyalım. Televizyon sektöründe çalışmış, bir dönem de basın danışmanlığı yapmışsınız. Ardından kendi işinizi kurmuşsunuz. Hangi alanda çalışıyorsunuz? Edebiyatla buluşmanız nasıl oldu? - Basında çalıştım, basın danışmanlığı yaptım. Sağlık sorunlarımdan dolayı başladığım medikal pilatesi meslek haline getirdim. Kendi işimi kurdum. Ama edebiyat hep vardı. Çocukluğumdan beri yazıyorum. İlk romanımı oturup yazmam yaklaşık 2 yıl sürdü diyelim. Ama bunu o 2 yıllık süreçle sınırlayamayız. Kimse durduk yere bir anda roman yazmaya başlayamaz bence. Mutlaka öncesinde bilinçli ya da bilinçsiz olarak biriktirdikleri vardır, yıllardır var olan bir anlatma isteği ve anlatma becerisi vardır. Bende de yıllardır uzun soluklu bir şeylere imza atma isteği vardı ama nereden başlayacağımı bilmiyordum. Zaten mesele oturup başlayabilmek. Şu an tam zamanlı yazarlık yaptığımı söyleyebilirim. * İlk romanınız “Devridaim”, Turgut Özakman İlk Roman Ödülü ve Orhan Kemal Roman Armağanı’na layık görüldü. Edebiyat dünyasındaki yolculuğunuzun ödüllerle başlaması bir ayrıcalık tabii. Nasıl bir sorumluluk yüklüyor bu durum insana? Ne fısıldıyor bu ödüller kulağınıza? - Çok güzel şeyler fısıldıyor. Yazdıklarımın okuyucu nezdinde bir karşılığı olduğunu, doğru yolda olduğumu söylüyor. Ürkek, korkak çıktığım bu yola bildiğim gibi devam etmem gerektiğini söylüyor. Sorumluluk yüklediğini düşünmüyorum. Cesaretlendirdiğini ve güç verdiğini düşünüyorum. Çünkü yazmaya devam etmek istiyordum zaten, ödülü aldığımda ikinci romanı da yeni tamamlamıştım ve ona da aynı şekilde özenmiştim. Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum ve öyle devam edeceğim. Ödül almasaydım da yine elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışacaktım, durum değişmedi. Bu aynı zamanda yeni yazarlar için, genç arkadaşlar için de umut veren bir durum olabilir bence. Çünkü ben ilk ödülü (Turgut Özakman İlk Roman Ödülü) aldığımda bu camiayla, yayın dünyasıyla hiçbir bağlantım yoktu, çevrem yoktu, kimse beni tanımıyordu. Elimde sadece kalemim, klavyem vardı. Dikkati çeken, yazdığım roman oldu. Orhan Kemal Roman Armağanı ise bugüne kadar edebiyatımıza yön vermiş, çok usta isimlere verildiği için ilk romanımla ödül almak benim için çok şaşırtıcı ama çok gururlandırıcı oldu. Pek çok usta ismin arasından, o senenin kitapları arasından öne çıktı ve seçildi. Bu demek oluyor ki yayıncılık hayatında başarı çok zor olsa da gerçekten iyi yazılmış bir eser varsa bir şekilde yerini buluyor. Yazar adayları da bunu görerek “Ben de yapabilirim” umuduyla yazabilir ya da yarım bıraktıkları eserlerini tamamlayabilirler.  * “Deli Sabri” adında uzun metraj bir film senaryonuz da varmış. Ne zaman buluşacak sinemaseverlerle?  - Bilemiyorum onu... Ama bir gün çekilmesini isterim tabii. Urla’nın kurtuluş mücadelesi ile ilgili bir senaryoydu. Ama savaştan çok cephe gerisinde neler olduğunu, Rum kesimle Türk nüfus arasındaki ilişkilerin nasıl değiştiğini, neye dönüştüğünü anlatıyordu. Büyük dedemin hikâyesinden esinlenerek yazmıştım. Umarım bir gün ete kemiğe bürünür ve izlenir. * Daha çok hangi yazarları takip eder, hangi türde kitaplar okursunuz? Ve bir başucu kitabınız var mı? - Başucu kitabım yok. Okuma alışkanlıklarım zaman içinde benimle beraber değişti, evrildi. Son dönemi ele alırsak daha çok roman okuyorum ve genelde yerli yazarları tercih ediyorum. Yazar adı söylemekten imtina ediyorum, çünkü hangilerini telaffuz etsen birileri mutlaka eksik kalıyor gibi geliyor. Ama en son keşfimi belirtmekte sakınca görmüyorum: Hürer Ebeoğlu. İki romanını okudum. Özellikle “Tanrı’nın Karalama Defteri”ni çok beğendim. Absürt, başarılı bir kara mizah... Yeni bir yazar keşfettiğimde çok mutlu oluyorum. Çünkü bu kolay bulunur bir şey değil, hemen başka kitaplarını da ediniyorum. * Son olarak; üçüncü kitap için çalışmalara başladınız mı? - Evet. Bir projem var. Yazmaya başlamıştım ama “Geç Kalanlar Kümesi”nin yayına hazırlık süreci başlayınca hakkıyla odaklanamadım. Bir süre sonra yeniden başlayacağım çalışmama. Bu sefer çok farklı bir tür deneyeceğim. Yine heyecanlıyım...

  • Dört benzemez karakter, dört benzemez aşk

    Pınar Eğilmez'in merakla beklenen üçüncü romanı, Gece Geçen Gemi, okuyucuyu gerek kitap içinde gerekse kendi içinde ters köşelere savuracak bir psiko-kurgu. Yazar, okurlarını; karakterlerin ruhsal dönüşümlerine şahit ederken, kitabı bitirdiklerinde kendi evrenlerindeki öznel değişimi de fark etmeye davet ediyor. Pınar Eğilmez'in kaleme aldığı kitap; platonik aşk, aile içi travmalar, zihinsel problemler, sanat evsizlik, göç gibi evrensel temaları, okura; baştan sona aksiyon hızını hiç düşürmeden aktarıyor. Arka Kapak Yazısı: Bazen başımıza pat diye gelenleri, apansız öğrendiklerimize bölsek; bölüm hayret, kalan aşk. İstanbul, Atina, Kuzey Afrika. Dört benzemez karakter, dört benzemez aşk. Bir eliyle boğduğu için diğer eliyle helva dağıtanlar, sevdiğini yumuşak karnında saklayanlar, bir yere kök salamayınca kökünü kendi içine salanlar, kapıları içeriden kilitleyenler, yarasının üstüne beton dökenler, tüm hak edenlerin kurtuluşa kavuştuğunu sananlar, dümdüz ziyan olanlar, kendini yekten bilmeyen adamlar, namuslarını değil dengelerini korumak için yaşayan kadınlar, büyük bir gürültüyle birbirinden kopan kıtalar ve gerilla deniz kızları... Çünkü hiçbir şey uzun süre görmezden gelinen acılardan daha güçlü değil. Çünkü bütün cinayetler kazayla ve isteyerek işlenir. GECE GEÇEN GEMİ Pınar Eğilmez Kara Karga Yayınları, 2024 Tür: Roman 184 s.

bottom of page