Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Ölümsüz Kızlar
Kiran Millwood Hargrave'in on yedi yaşındaki Lil ve ikiz kız kardeşi Kizzy'nin hikayesini anlattığı fantastik romanı Ölümsüz Kızlar, Türkçede. On yedi yaşındaki Lil ve ikiz kız kardeşi Kizzy, bir Gezgin topluluğunda doğmuş ve büyümüşlerdi. Dünyaları ailelerinin ve arkadaşlarının sıcaklığıyla çevriliydi. Ta ki kaderlerini öğrenecekleri kehanet gününde Lord Valcar tarafından kaçırılana ve çok sevdikleri topluluklarından uzaklaştırılana kadar. Kızlar kendilerini Lord Valcar’ın kalesinde bulmuş, kalenin karanlık ve korkutucu mutfaklarında köle olarak çalışmaya zorlanmıştı. Özgürlüklerine kavuşmanın yollarını aradıkları sırada, kalenin karanlık koridorlarında gezinen vampirlerle karşı karşıya kalacaklarından habersizlerdi. Hayatta kalmak için verdikleri mücadele sırasında birbirlerine duydukları sevgi ve bağ daha da güçlenen Lil ve Kizzy, kaderin onlar için çizdiği yolları yürümekten kaçamayacaklardı. Tekinsiz, tüyler ürpertici ama aynı zamanda arkadaşlığa ve aşka da değinen bir hikâye. ― The Independent Ölümsüz Kızlar , Hargrave'den beklediğimiz gibi zarif bir şekilde yazılmış, sürükleyici, mest edici ve kesinlikle elinizden düşüremeyeceğiniz bir roman. ― Louise O'Neill Karanlık bir atmosfere sahip; arzuyu, cinsel kimliği keşfetmeyi, önyargıyı, sadakati ve kardeş sevgisini ele alıyor. ― The Daily Mail Ölümsüz Kızlar , Drakula'nın gelinlerinin ortaya çıkış hikâyesini feminist bir bakış açısıyla anlatıyor. Her zaman olduğu gibi, Kiran Millwood Hargrave'in yazarlığı nefes kesici… Bu hikâye bir mit olmanın çok ötesine geçerek farklılık, kız kardeşlik ve romantizm temalarını ele alıyor. ― Those Precious Stolen Moments Hargrave, Drakula'nın gelinlerine feminist bir güç katan, modern bir yazar. ― Daily Telegraph ÖLÜMSÜZ KIZLAR Kiran Millwood Hargrave Yabancı Yayınları, 2024 Çevirmen: Kübra Öznur Tekneci Tür: Fantastik 256 s.
- Yargı Günü
Yeraltı edebiyatının en önemli isimlerinden Chuck Palahniuk’in toplumdaki saçmalıkları her zamanki sarkastik yaklaşımıyla kaleme aldığı romanı Yargı Günü, Türkçede. Palahniuk, kült eseri Dövüş Kulübü’nde yaptıklarını zirveye taşıdığı distopik romanı Yargı Günü ’nde Amerikan ruhunda gizlenen her ayrılıkçı fantezinin, alternatif gerçeğin ve komplo teorisinin mantıksal sonucunu korkusuzca gerçeğe dönüştürüyor. Ayrıntı Yayınları’nın, dünyanın farklı köşelerindeki yeni hikâyeleri keşfe çıkan dinamik markası Düşbaz Kitaplar, yeraltı edebiyatının güçlü kalemi ve Dövüş Kulübü ’nün yazarı Chuck Palahniuk’in en iyi eseri olarak gösterilen distopik romanı Yargı Günü ’nü okurlarla buluşturdu. Yargı Günü , yazarın Bunu Bi’ Düşün, Miras ve Çığlık ’la birlikte Düşbaz Kitaplar’dan çıkan dördüncü kitabı oldu. Chuck Palahniuk deyince akıllara ilk olarak tartışmasız Dövüş Kulübü geliyor; yazarın bu kült eserde yaptığı ve yapmaya çalıştığı şeyin çok daha kapsamlısını, çok daha başarılısını ve çok daha iyisini sorarsanız da bu hiç kuşkusuz Yargı Günü olacak. Kendini beğenmiş, bunak siyasetçiler, artan genç erkek nüfus için kötü bir kader planlıyor. İşçi sınıfı erkekleri, soyluları gömmenin hayalini kuruyor. Üniversitelerdeki profesörler öğrencilere yalnızca kasvet ve buhran dolu bir gelecek vadeden teoriler öne sürüyor. Aylardır ülkenin dört bir yanında hareketlenmeye başlayan öfkeli adamlar, bu kişilere ve daha fazlasına karşı örgütleniyor, plan yapıyor ve başa geçmek için benzer düşüncelere sahip yoldaşlarla işe koyuluyor. Bu adamlar sadece çok güvendikleri kişilere Yargı Günü’nün yaklaştığını haber veriyor. Yabancılarla konuşmuyorlar. Bir de bu uğurda hazırlanan, kılavuz niteliğindeki Yargı Günü adlı kitapta yer alan emirleri ezberliyorlar. Hesaplaşma günü için hazırlanıyorlar. Bir yandan da ölmeyi hak den kişilerin (profesörler, politikacılar, gazeteciler, akademisyenler vs.) bir listesini yapıyorlar. Chuck Palahniuk, Yargı Günü’yle yine en iyi yaptığı işi yapıyor ve toplumdaki saçmalıkları ve aksaklıkları gayet sarkastik bir dille eşeliyor, bunu yaparken de siz kitabı yere atıp ondan tamamen uzaklaşmadan önce sizi ne kadar zorlayabileceğinizi görmek istiyor. Sahi, ne kadar dayanabileceksiniz? CHUCK PALAHNIUK HAKKINDA 1996 yılında yayımlanan ve meşhur yönetmen David Fincher tarafından aynı adla sinemaya uyarlanan ilk romanı Dövüş Kulübü’nden bu yana kitapları ülke genelinde çok satan bir yazar olmuştur. Hayatını ABD’nin Portland eyaletindeki Oregon şehrinin dışarısında sürdüren yazarın kitapları tüm dünyada da milyonlarca okura ulaşmıştır. Yazarın, BunuBi’ Düşün, Miras ve Çığlık ’tan sonra Düşbaz Kitaplar’dan çıkan dördüncü kitabıdır. YARGI GÜNÜ Chuck Palahniuk Düşbaz Kitap, 2024 Çeviri: S. Emre Yavuz
- Kendini aramak kaç satırlık bir yol?
Gönül Malat, Gezgin Kola'nın ilk romanı Adam ve Çocuk üzerine yazdı: "Kitap, oluşum-bildungs romanı olmasından dolayı bir kendine yolculuk hikâyesi de aynı zamanda. Aynalar, aynaların sırlarına saklanmış anlar, zamanda asılı kalmış acılar ve pişmanlıklar ile yüzleşme satırları okuyucuya aktarılan." Tepemizde asma çardağından ve aşağıda dipsiz sarnıçtan, Kaplumbağa hızıyla geçen zaman, bellekte bir an sanki, Mavi ve lal artık çöken bir sis üstüme Ve işe yaramayan iki ses. Baktığım ayna Duman renkli bir nesne* İncelemesini yapacağım roman bir ilk kitap. İlk kitaplar her zaman çok heyecanla ve titizlikle yola çıkar. Yazarı Gezgin Kola. Mesleği, benim gibi edebiyat ile uzak olsa da yazma edimi durdurulamaz bir şey. İçinizde koşan yabani atı dizginleyip satırlara aktarmak hayli çaba istiyor doğrusu. Bu bağlamda bakınca elimizde bir Bildungsroman, Türkçe söylersek oluşum romanı var. Daha çok Alman edebiyatında rastladığımız bireyin oluşum dönemini ve sonunda ulaştığı ideal durumu-acılarla pişerek geldiği ya da erdiği nokta- ele alan roman türü. Kitap, oluşum-bildungs romanı olmasından dolayı bir kendine yolculuk hikâyesi de aynı zamanda. Aynalar, aynaların sırlarına saklanmış anlar, zamanda asılı kalmış acılar ve pişmanlıklar ile yüzleşme satırları okuyucuya aktarılan. Her ne kadar arka kapak yazısında kozasına geç kaldığı için “Dönüşüm’ü” kaçırmış bir tırtıl dense de, o tırtıl hepimizin bildiği gibi dünyanın en sağlam ipini yani ipeği dokur sonuçta. İpeğin elde edilebilmesi için de kozalar kaynar suya atılır. Yazar, bu güzel metaforla hayli hoş bir şekilde yaşam döngüsünü anlatır. Fakat yazarın asıl üzerinde durduğu oluşum-bildungs romanı gereği masumiyetin yitimidir. Yani biz büyüdük kirlendi dünya demesidir. Gezgin Kola, Adam ve Çocuk romanıyla yolumu; Borges’in Kum Kitabı’ndaki “Öteki” adlı öyküye çıkarıverdi açıkçası. Genç yazar adayı Borges’le, yaşını almış ve ödüllü yazar Borges’in demli muhabbetleri öykünün konusu. Bir düş anlatılıyor gibi ama düş değil. Genç Borges, ileri yaşındaki Borges’in anlattıklarını düş sanıyor oysa duyduklarının hepsi yaşanmışlıklardan ibaret. Yaşlı Borges, genç daha doğrusu delikanlı Borges’e gelecekten haberler veriyor. Savaşları anlatıyor, bitip tükenmek bilmeyen ama insanları tüketen paylaşım savaşlarını. Yaşı ilerledikçe görme duyusunu kaybedeceğinden dem vuruyor ve “Evet. Benim yaşıma geldiğinde gözlerin hemen hemen hiç görmeyecek. Sarı rengi gölgeleri ve ışıkları seçeceksin. Aldırma. Adım adım gelen körlük o kadar acıklı değil. Ağır ağır gelen bir yaz akşamı gibi,” diyor öyküde. İşte Adam ve Çocuk'taki yabancı, acaba çocuğun erişkinliği ile sohbeti mi yoksa bir düş mü ya da çocuğun aklına aldığı bir mihmandar mı satırlarda buluyorsunuz yanıtlarını? Çok vurucu ve yaratıcılık dolu cümleler var romanda. Yeni sözcük türetmeleri de takdir edilecek düzeyde. Masumiyetin büyüdükçe yitirilmesi ve güzel bir metaforla –kuş metaforuyla- anlatılması çok hoş yerleşmiş romana. Leitmotiflerle bezeli satırlar, deneysel bazı yazın odakları okuyucuyu gafil avlasa da yoğun düşünmeye sevk ediyor çoğunlukla. Hatta kendiyle yüzleşmeye zorluyor diyebilirim. Metnin bazı bölümlerdeki sık sözcük tekrarı ve küçük yazım hataları var olsa da derin ve titiz editöryel yeniden çalışmayla kitabın hem sayfa sayısı azalarak daha öz –nektar hale gelebileceğini ve hem de hak ettiği okuma hazzına ulaşabileceğini belirtmeden geçmeyelim. Kendini arayanların okuması gereken bir roman Adam ve Çocuk diyerek incelemeyi noktalayalım. *Jorge Luis Borges Kör Adam şiiri çeviri : Ayşe Nihal Akbulut ADAM VE ÇOCUK Gezgin Kola Luna Yayınları, 2024 Tür: Roman 202 s.
- 3 sene art arda Eisner Award sahibi Webtoon
Lore Olympus, aldığı ödüllere doymayan, 1,7 Milyon okuruyla New York Times Bestseller, Amazon Bestseller gibi başarılara imza atmış, çizgi roman ve grafik roman dalında “Goodreads Choice” ödülü de almış ve almaya devam eden günümüz mitolojisi! Hades ve Persephone aşkının hikayesi günümüzde nasıl olurdu? Çizimleriyle çok ses getiren serinin ilk kitabı okuyucuyla buluşmaya hazır! Böylesine ağır bir konu; tempolu işlenişi, akıcı dili ve merak uyandırışıyla tüm dünyaya kendini sevdirdi. Dünyadaki yerinizi bulmaya hazırsanız şimdi sıra sizde. Webtoon dünyasına bomba gibi düşen Lore Olympus artık Athica Books kalitesiyle Türkiye’de. Arka Kapak Yazısı: Ahlaksız dedikodular, çılgın partiler ve yasak aşk... Rachel Smythe’ın, mitolojinin en bilindik hikâyelerinden birine getirdiği bu şık ve çağdaş yorumunda, tanrıların karanlık çöktükten sonra neler yaptığına tanık olun. Genç bahar tanrıçası Persephone, Olimpos’un yeni üyesi… Annesi Demeter onu Ölümlüler Diyarı’nda yetiştirmiştir ama Persephone kutsal bir bakire olarak eğitim alacağına söz verince tanrıların hızlı ve göz alıcı dünyasında yaşamasına izin verilir. Oda arkadaşı Artemis onu bir partiye götürdüğünde tüm hayatı değişir. Hades’le tanışır ve Yeraltı Dünyası’nın büyüleyici ama yanlış anlaşılmış hükümdarına karşı konulamaz bir çekim hisseder. Şimdi Persephone bir yandan Olimpos’u yöneten kafa karıştırıcı politika ve ilişkilerle uğraşırken bir yandan da kendi yerini ve gücünü bulmak zorundadır. Smythe’ın Eisner adayı orijinal webcomic Lore Olympus’un bu yepyeni baskısı özel bir kısa öykü içeriyor ve Yunan panteonunu, keskin bir algı ve romantik grafik romanla modern çağa taşıyor. Bu cilt, 1 numaralı WEBTOON Lore Olympus’ un 1-25. bölümlerini bir araya getiriyor. LORE OLYMPUS 1 Rachel Smythe Athica Yayınları, 2024 Türü: Manhwa 376 s.
- Arkeofili: Arkeoloji Meraklısının Elkitabı
Arkeolog Erman Ertuğrul’dan “geçmiş meraklısı” zihinler için bir rehber: Arkeofili: Arkeoloji Meraklısının Elkitabı Hayal dünyanızda geçmiş dönemlere yolculuk yapıyorsanız, siz de bir “arkeofil”siniz! “Herkes için arkeoloji!” mottosuyla yola çıkan ve arkeolojiyle toplum arasında bir köprü olmayı amaçlayan Arkeofili adlı dijital oluşumun kurucusu ve editörü arkeolog Erman Ertuğrul, Arkeofili: Arkeoloji Meraklısının Elkitabı’yla arkeolojinin en temel meselelerine karmaşık terimlerden uzak, kolay anlaşılır bir üslupla yanıt veriyor. Mundi etiketiyle raflarda olan kitap, arkeolojiye ve geçmişe meraklı herkes için bir rehber niteliğinde. Arkeolog Erman Ertuğrul, Arkeofili: Arkeoloji Meraklısının Elkitabı’nda uzak geçmişle ilgili en merak edilen sorulara karmaşık terimler kullanmadan, kolay anlaşılır üslupla cevaplar veriyor ve arkeolojiye meraklı herkes için bir rehber oluyor. Ertuğrul, “geçmiş meraklısı” zihinlere, “Siz de bir arkeofil misiniz?” diye soruyor. Göbeklitepe’deki insanlar dev taşları oyup bunları belirli bir düzende yerleştirirken ne amaçlıyorlardı? Bir Homo sapiens ve bir Neandertal ilk defa karşılaştığında ne hissetti? Piramitler nasıl yapıldı? Kolezyum gibi Antik Roma yapıları nasıl hâlâ ayakta durabiliyor? Geçmişte yaşamış insanları ve onların günlük yaşamlarını merak etmekten ve üzerine kafa yormaktan daha eğlenceli ne olabilir? Üstelik bunun için arkeolog olmanıza da gerek yok! Belki antik kentte gördüğünüz yıpranmış bir sütuna, belki dedenizden kalan bir cepsaatine, belki de sahafta bulduğunuz, içi notlarla dolu eski bir kitaba bakarken bunlara kimlerin elinin değdiğini, nelere tanıklık etmiş olabileceklerini düşünerek uzaklara dalıyorsanız, hayal dünyanızda o dönemlere yolculuk yapıyorsanız, yani kısacası eski olan her şeye ilgi duyan biriyseniz, siz de bir arkeofilsiniz! ARKEOFİLİ: ARKEOLOJİ MERAKLISININ ELKİTABI Erman Ertuğrul Mundi Kitap, 2024 Tür: Arkeoloji 216 s.
- Öykü: Kayıp
"Aynaya baktım. Yüzümün sağ kısmında, gözün olması gereken yerdeki çukur, balık pullarıyla örtülmüştü." Nesrin Bulat Sevgili Şiir Perisi, Birazdan okuyacaklarına şaşıracaksın. Ben hâlâ yaşadıklarıma inanamıyorum. Sağ gözüm dünden beri kayıp. Evet, doğru duydun. Yo yo, görme bozukluğumdan söz etmiyorum. Ben de biliyorum dokuz derece miyop olduğumu ama konu o değil. Dün sabah uyandığımda fark ettim. Tavan gelip gitti birkaç kez. Durumun görmeyle ilgili olduğunu anladığımda ilkin sağımı kapattım. Flu da olsa her zamanki miyop görüntüsü vardı. Solumsa, buzlu bir camın ardından bakıyormuşum gibiydi. Sadece puslu ışık. Dengem bozuktu. Başım da zonkluyordu. İki gözümü sımsıkı yumup uyumak istedim. Oysa ne uyuyordum ne de rüya görüyordum. Parmak uçlarımı yanı başımdaki şifonyerin üzerinde gezdirdim. Şişe dibi camlı gözlüklerim burada durur. Uyanınca ilk işim onları takmak olur, el yordamıyla bulup taktım. Tavana baktım. Küçük sarsıntılarla sabitlendi duvarın pütürlü beyazı. Ampul her zamanki yerinden pısırıkça sarkıyordu. Solu kapattım, yine o buzlu cam. Yataktan kalkıp gardıroba yürüdüm. Aynaya baktım. Yüzümün sağ kısmında, gözün olması gereken yerdeki çukur, balık pullarıyla örtülmüştü. Hiçbir canlılık belirtisi yoktu içinde. Hani gözbebeklerini aşağı yukarı sağa sola devindirirsin ya. Sol deviniyordu ama pullarla kapanan sağda devinen bir şey de yoktu. Tamamını bir matlık kapatmıştı. Gözlüğümü başımın tepesine taktım. Parmağımla sağın göz kapağına bastırdım, hafifçe ovuşturdum, araladım. Bir iki pula benzer parça döküldü elime. Gidip yüzümü yıkadım işe yarar mı diye. Yaramadı. O zaman bir telaş aldı beni. Uyumuyordum, kabus görmüyordum. Ovuşturup yüzümü yıkadığım halde bir şeyler düzelmiyordu. Ee ne demek oluyordu tüm bunlar? Belki gece yatağa düşürmüştüm. Tek kanatlı bir kuş gibi yalpalayarak çıktım banyodan, koridorda sağa sola birkaç kez vurarak ilerledim. Yolluğun kenarına takılıp düşecek oldum. Sonunda varabildim yatağa. Parmak uçlarımla ve sol gözümün yardımıyla yavaş yavaş yokladım. Kalbim delice çarparken sakin olmaya çalıştım. Yorganı, battaniyeyi aradıktan sonra yastığa baktım. Eğilip karyolanın altına, yerdeki yolluğa, terliğime, baş ucumdaki bardak ve sürahiye... Perdeye bile baktım göz bebeğim fırlayıp yapışmıştır diye. Tüm evi çöp kovaları da dahil didik didik ettikten sonra umudu kestim. Eskiden az da olsa gören bir çift gözüm vardı. Bundan sonra hayatımı devam ettirmek çok zor olabilirdi. Malulen emekli ederler miydi beni? Ürperdim. Sırt üstü uzandım yatağa. Hem yorulmuştum hem de bir plan yapmam gerekiyordu. İnsan, hani bir eşyayı kaybettiğinde tüm günün olaylarını sıraya koyar da en son ne olduğunu anlar ya... Sakinleşmek için bir bardak su içtim. Dün neler olduğunu, akşam eve nasıl geldiğimi hatırlamaya çalıştım. Nerelerden geçmiş, hangi evlerin önünde yavaşlayıp kapalı kapılar ardından sokağa taşan sesleri dinlemiştim? Böyle de pis bir huyum var işte. Evlerden, bahçelerden, parklardan gelen sesleri dinlemeden duramam. Tüm sesleri toplar, içlerinden bir hikaye çıkaracağımı sanırım. Şimdiye kadar duyduklarımdan yola çıkarak dişe dokunur bir şey yazmadım. Neyse gözüm, diyordum. Evet, gözüm! Kim bilir nerede hangi kapının önünde... Yattığım yerde şimşek gibi çaktı bu düşünce. Pekâlâ sokakta düşmüş olabilirdi. Ama o zaman eve nasıl gelmiştim? Cevap veremediğim her soru hafızamda koca bir deliğe işaretti. Yine de onu sokakta aramak fena fikir değildi. Dışarı çıktım. Karanlıktı. Tenhaydı. Rüzgâr korku üflüyordu enseme. Sağ gözüm on dört saattir kayıptı. Belki daha öncesi de vardı, ben fark edeli on dört saat geçmişti. Tahmin edersin ki Sevgili Peri sıkıntıdan hiçbir şey yememiştim. Şimdi tek gözümle karanlıkta, aç karnına, halsiz ayrıca umutsuz nasıl arayacaktım onu. Yine de başka çarem yoktu. Eğilip yerlere bakındıkça burnumun ucuna gelen gözlüğümü itmekten yorulmuştum. Apartmanın karşısında duran çöp konteynırının etrafını birkaç kedi almıştı. Birisi mahallenin müdavimiydi. Ön sol patisi aylardır kırık. Hep veterinere götürsem mi diye düşünür nedense vazgeçerim. Aramızda ince de olsa bir bağ oluştu bu kediyle. Ee az indirmedim yediğim balıklardan artanları ona. Yerlerde gözümü ararken garip bir şekilde arayışımı fark etmiş gibi huysuzlandı. Bir iki kez o da dönendi çöpü. Zavallıcığın burnu da yolunmuş. Birkaç haftadır da böyle. Kavgaya mı karıştı kim bilir. Ürkekçe bakıyordu. Gözleri iltihaplı. Aynı yerde daha fazla oyalanamazdım. Evden uzaklaşmaya pek cesaretim yoktu ama gözüm burada değildi. Birkaç adım atmıştım ki "Neye baktın öyle," diyen sesle irkildim. Kafamı kaldırınca sabahları işe giderken sokakta gördüğüm yaşlı kadını fark ettim. Kadın hep merak uyandırırdı içimde. Soğuk havalarda bile kaldırım taşının üstüne otururdu. Çenesini bastonuna yaslar, kımıldamadan dururdu. Uzun zamandır halini hatırını sorsam mı diye düşünmüştüm de bir merhaba bile dememiştim. Sokağın bekçisi addettiğim kadının bu akşam ilk kez sesini duydum. Sabahları kendini fark ettirmemeye çalışırken şimdi kükrüyordu. Yanıt bekleyen bakışlarını yüzüme dikti. "Hiç..." "Yok yok. Bir saattir ne aranıyorsun?" Demek uzun süredir buradaymış. Sana ne, diyemedim korktuğumdan. Doğruyu söylesem de inandırıcı olmazdı. İyi ya o da beni deli sanır, halime güler geçerdi. "Sağ gözümü arıyorum," deyiverdim. "Sen de mi," dedi. Tuhaf şey doğrusu. Başka arayanlar da mı vardı, yoksa bu kadın deli miydi? Yüzüne baktım. "Genelde insanların gözleri işe yaramadığında düşer. Bir daha da bulunmaz." "İşe yaramayınca derken?.." "Senin için belki hala umut vardır." Boğazımı temizledim, ağzımı açacaktım ki bana aldırmayarak omuzlarını örten şalına sarındı. Örgü hırkasının cebinden birbirine çarpan bilye seslerine benzeyen sesler duyuldu. Bastonuna yaslanıp ayağını sürüyerek birkaç metre ilerledi. Az önce çöpün etrafında dönen yaralı kediyle ne kadar benzediğini fark edip şaştım. Kadın yakınlardaki evlerden hiçbirinin kapısını açmadan uzaklaştı. Oysa onu her sabah görünce buralarda bir evde yaşadığını düşünmüştüm. İlerdeki sokak lambasının ışığı altında bir toz zerreciği gibi savrularak yok oldu. Kediyi aradım, o da yoktu. Ensemde yine o rüzgârı duydum. Boynum kasıldı. Gece, endişeli karanlığıyla iyice çöktü tepeme. Düşünebiliyor musun Peri; sabahın erken saatlerinde gördüğüm bildik sokak, geç saatlerde düşman kesilebiliyor, içindeki zavallı yaratıklar canavarlaşabiliyordu. Her şeyi bırakıp tüm korkuma rağmen umudum zayıflasa da gözümü aramaya devam etmeliydim. İşe gelip giderken kullandığım yoldan ilerlemeye başladım. Omuz omuza sıralı eski evler sokağın iki yanına duvardı. Hepsinin önünde duruyor, eğilip birkaç dakika aranıyor ve yoluma devam ediyordum. Ana caddeye kadar ilerledim böylelikle. Aynı yolu tekrar ama bu kez sadece göz atarak geçmeye başladım. Eski evlerden birinin önünde hıçkıran bir çocuk sesi duyar duymaz kalakaldım. Ağaçsız avlunun taban betonu yer yer çatlamıştı. Dört katlı binalar arasında tek katlı yapısıyla onlardan daha zavallı duruyordu. Ağlama buradan geliyordu. Aynı şeyi dün de duymuş muydum yoksa zihnimin bir aldatmacası mıydı bilmiyordum. Tüm dikkatimi verip nefesimi tuttum. Evin avluya açılan kapısının önünde gerçekten de üç dört yaşlarında bir çocuk oturuyordu. Başını dizlerine yaslamıştı, omuzları sarsılıyordu. Pencereden dışarı soluk bir ışık dökülmüştü. Bacadan kahırlı bir duman göğe savruluyordu. Gecenin ayazında, kapı önünde ne yapıyordu? Birkaç kez seslendim, "Şişt! Şişt!.." Nihayet başını dizlerinden kaldırıp bana çevirdi. “Gel, gel,” dedim elimi sallayarak. Sırtındaki ince, kadife yeşili battaniyeyi bırakıp isteksiz geldi. Kapının önünde dikiliyorduk. Sokak lambası, gölgelerimizi, çatlamış avlu tabanına düşürmüştü. Söze nereden başlayacağımı bilemedim. O, ne var dercesine bakıyordu. "Adın ne," dedim. Omzunu silkti. Belli ki doğru soru bu değildi. Gitmesinden korkarak "Neden ağlıyorsun," diye sordum. Yüzüme baktı, solgun çehresinde kırmızı kırmızı yanan ve arkasından itilmiş gibi duran patlak gözleri vardı. Terliklerinden fırlamış ayak parmakları mora kesmişti. Akan burnunu kazağının koluna sildi. Daha önce de defalarca sildiği kazağın sertleşmiş kol ağızlarından anlaşılıyordu. "Neden ağlıyorsun," diye tekrar ettim sorumu. "Üşüyoyum." "İçeri gir." "Aanamın çağıymasını bekliyoyum." Dişleri birbirine vuruyordu. "İyi de neden hemen çağırmıyor?" "Amca didince çağıyacak." "Baban evde mi peki?" "Baabam yok, ölmüş,"dedi. Tek omzunu kaldırdı. Gidip yerine oturdu. Onun için bir şeyler yapmak istedim Sevgili Peri. Ancak önce gözümü bulmalıydım. Yeniden aramaya başladım. Bir eğilip bir doğrulurken kafam, mayalı hamur gibi bir yumuşaklığa çarptı. “Önüne baksana be adam kör müsün?” dedi bir kadın sesi. İyice doğrulup dikkatle bakınca şişman bir adamın göbeğine tosladığımı anladım. Yanında su gibi güzel bir kadın vardı. Adamın koluna girmişti ve bu kolu sımsıkı tutuyordu. O da ne! Adamın iki gözü de pullarla kapanmıştı. Kaşe kabanının önü açıktı. Az önce tosladığım göbek kabanın açık bırakılan önünden küçük bir tepe gibi fırlamıştı. Kadın da adam da bizim sokağın insanlarına benzemiyordu. Bir kere son derece şık giyinmişlerdi. “Şey affedersiniz, gözümü arıyordum da…” “İyi ya çekil şimdi,” dedi kadın. Kibirli bakışları üstümde dolaştı. “Çok özür dilerim ama beyefendinin durumu da benim durumum da birbirine benziyor.” “N’olmuş?” “Yeni durumuma alışamadım acaba onun… Yani nasıl olmuş?” Adam ağlamaklı bir sesle, “Dünden beri iki gözüm de yok,” dedi. O, konuşunca kadının bakışları yumuşadı. Adamın kaldığı yerden devam etti, “Trafik çok yoğun olduğu için şoförümüz ara yollara sapa sapa bu sokaktan geçmiş. Sokağın sonuna kadar görüyormuş.” “Evet, görüyordum,” dedi adam. Arabada düşmüş olamaz mı, dedim. “Biz de öyle düşündük ama arabanın her yerini aradık, üzerindeki kıyafeti de. Şoförümüzün ceplerini hatta saç diplerini bile aradık.” Adam, ayağını yere vura vura “Her yere baktık ama yok, yok, yok!” “Sizi çok iyi anlıyorum, aynı sinir bozukluğunu ben de yaşıyorum,”dedim. “Bizim arabanın üstü açıktır,” dedi kadın, “o yüzden sokağa düşmüş olabilir diye en sonunda buraya geldik.” “Siz bu sokakta mı oturuyorsunuz,” dedi adam. “Evet, sokak boyunca ben de gözümü arıyordum ama ne sizinkini ne de kendiminkini fark ettim.” “Sokağın sonunda el örgüsü hırkasının üzerine şal geçirmiş bastonlu bir kadın gördün mü,” diye sordu adam. “Evet, dedim, ne ilgisi var?” “Dün yağmurluydu. Trafik felçti. Kıyı kenar kaçarak buraya geldik. Bu sokaktan geçerken üzerine çamur sıçratmışız diye o kocakarı bize bağırdı. Bastonunu sallayarak gözün kör olsun gibi laflar etti. Durup konuşabilirdik ama zamanımız yoktu. Şoföre hızlanmasını söyledim basıp gittik. Sonrasını hatırlamıyorum. Gözlerimin kaybıyla bu kadın arasında bağ varmış gibi hissediyorum, onu bulup hem af dilemek hem de gözümü sormak istiyorum.” Kadın gözümün önüne geldi. Bu gece ona tesadüf ettiğimdeki imalı konuşmaları… Sokak kedilerinin pati içleriyle yerden ara sıra kadına top gibi bir şey fırlattıklarını anımsadım. Sonra cebindeki bilye sesine benzeyen sesleri. Aman Tanrım, bunlar topladığı gözlerin sesleri miydi yoksa? Biliyor musun şimdi ne düşünüyorum? İyi ki gözleri kayıp bu adamla karşılaşmıştım Şiir Perisi. Yoksa sağ gözümü hiç bulamayabilirdim. Bu arada kendiminkini aralarından almam için yüzüme uzanan bir avuç rengârenk, sahipsiz gözü unutamıyorum. Yarı kanlı yeşil gözbebeğimi onların içinde görünce irkilmiştim. Şimdi sorun yok hatta eskisinden daha iyi gördüğümü söyleyebilirim. Ya kedi patilerinin çizikleri işe yaramıştı ya da kocakarı şalının ucuyla silip verdiği için gözümü, görmem netleşmişti. Evet, bu hikâye sana akıl almaz geliyordur farkındayım. Hele kadını nasıl ikna ettiğimi bir bilsen ama o kadarını anlatmayacağım onu da sen bul artık.
- Bazen her şeyi normale döndürmek için biraz tuhaflık gerekebilir
Jake, sıradan bir ortaokul öğrencisi değil. Yeni okuluna uyum sağlamaya ve beladan uzak durmaya çalışsa da Jake’in bir sırrı var: Uzak bir gezegenden gelen ve normal bir insan gibi yaşamaya çalışan bir uzaylı olması. Vücudu garip tepkiler vermeye başladığında gerçek kimliğini gizlemek Jake için zorlaşır. Okulda tuhaf olaylar yaşandığında arkadaşı Agnes ile gerçeği ortaya çıkarmaya çalışırlar. İşleri hiç kolay değildir çünkü insanları garip davranışlara iten ve kaybolmalarına sebep olan bir gizemi çözmeleri gerekir. Obruklar, kaynağı belirsiz bir uğultu ve tuhaf davranan insanlar. Tüm bunlar Jake ile ilgili olabilir mi? UZAYDAN GELMİŞ OLABİLİR FAKAT ONUN EVİ DÜNYA… ŞİMDİ DÜNYA’DAN OLMAYAN BİR GİZEMİ ÇÖZMEK ÜZERE… Yarın insan içine çıkacağım için bu akşam gülümseme provası yapıyordum. Gülümsemekte ne var? Dudaklarının uçlarını yukarı doğru kıvırırsın, belki biraz dişlerini gösterirsin, istemezsen de göstermezsin, işte bu kadar, gülümsedin gitti. Ya da, eğer bensen, biraz eğlence olsun diye yılan gibi bir çatal dil çıkarabilirsin. Ama yalnızca kimse bakmadığında. Yalnızca istediğin zaman. En azından, eskiden öyleydi Greg Van Eekhout, astronomi/fizik profesörü olan eşi ve iki köpeğiyle birlikte San Diego, California'da yaşamaktadır. Eğitim yazılımı geliştiricisi, dondurma toplayıcısı, yarı zamanlı üniversite öğretmeni ve tele-pazarlama elemanı olarak çalışmıştır. Yazar olmak, aslında sevdiği tek iştir. Nihal Tokinan Gökçe St. Benoît Fransız Lisesi, Ankara Fen Lisesi, Sibford School ve Orta Doğu Teknik Üniversitesi’nde okudu, bütün okullarını çok sevdi. Çalıştığı çeşitli işlerden ise en çok çevirmenliği sevdi, akademik ve teknik metinlerin yanı sıra farklı konu ve türlerde pek çok kitap çevirisi yaptı. Sözcüklere, irili ufaklı canlılara, özellikle insanlara ve kedilere, ve de rahatına düşkün, denize bayılıyor, dağları ve gitmediği kıtaları çok merak ediyor. TUHAF Greg Van Eekhout XLibris Kitap, 2024 Çeviren: Nihal Tokinan Gökçe 10+ yaş 196 s.
- "Yazdıklarım dünya üzerinde yaşananların yanında hafif kalıyor"
Ülkenin yakın siyasi tarihinde yaşananları hikâye eden Polat Özlüoğlu, “Bu öyküleri okumayı göze alanlar huzurlarının, rahatlarının bozulmasına, o çok konforlu koltuklarından kalkmaya niyetlenmiş olmalılar” diyor. Ümran Avcı, Polat Özlüoğlu ile yeniden basılan ilk öykü kitabı Günlerden Kırmızı üzerine söyleşti. Kötücüllükte kurgu gerçekliğe yenildi Yazdıklarım dünya üzerinde yaşananların yanında hafif kalıyor Bu memlekette bütün hikayeler hâlâ yarım Bazen bütün günler kırmızı, bütün günler cumartesi “(…) Yıkılı yıkılıverirmiş yılkı atları gibi gencecik delikanlılar kaldırımlara, meydanlara. Gazeteler okunmak için değil caddelerde uyuklayan kırmızılar içindeki cesetleri örtmek için çarşaf çarşaf çıkarılırmış…” Toplumsal belleğimizi dürten yukarıdaki cümleleri Polat Özlüoğlu’nun, “Günlerden Kırmızı” adlı on iki öyküden oluşan kitabından alıntıladım. İlk baskısı 2015 yılında yapılan “Günlerden Kırmızı”, İthaki etiketiyle yeniden okurla buluştu. Annem, Kovboylar ve Sarhoş Atlar kitabıyla 2022 yılında 7. Antalya Edebiyat Günleri Yılın En İyi Öykü Kitabı Ödülü’ne, 2023 yılında Fakir Baykurt Öykü Kitabı Ödülü ve 34. Haldun Taner Öykü Ödülü’ne layık görülen Polat Özlüoğlu, “Günlerden Kırmızı”da okuru ülkenin karabasan günlerine götürüyor. Siyasi cinayetleri, faili meçhulleri, beyaz Torosların cirit attığı, gözaltına alınanların sır olduğu dönemleri hikâyeleştiriyor. Kayıp evlatlarını “gözlerini pencereye asılı bırakarak” bekleyen Cumartesi Anneleri’ne ses açıp Maraş katliamına, 12 Eylül acısına, Gezi olaylarındaki direniş günlerine ortak ediyor okuru… Adıyla müsemma “Günlerden Kırmızı”da ülkenin kanlı günlerine projeksiyon tutan Özlüoğlu, “Ne kadar anlatsak da hep eksik kalacak hikâyeler, hep bir tamamlanamamışlık hissiyatı kalacak damakta kitap bittiğinde. Çünkü bu memlekette bütün hikayeler hâlâ yarım. Bazen bütün günler kırmızı, bütün günler cumartesi” diyor… Özlüoğlu ile öykülerini ve hayatı konuştuk… “Günlerden Kırmızı” ilk öykü kitabınızdı… Yeniden basımı için gözden geçirdiğinizde on yıl önceki Polat ile karşılaşmak neler hissettirdi? Kaleminizde ve bu coğrafyada neler değişti? İlkler unutulmuyor deyişi ne kadar doğru, hele söz konusu olan bir kitapsa onun duygusunu, coşkusunu, kuşkusunu, yumrusunu içinizde her an patlayacak bir mayın gibi saklıyorsunuz. Kitabın ilk sayfasını çevirip öyküleri okumaya başladığımda bunu yeniden anladım ve bir kere daha darmadağın hissettim. Keza kolay okunan öyküler olmadığını biliyordum. Ancak onca zaman geçince bir şeylerin değişmiş olacağını, memlekette bir şeylerin iyiye gitmiş olmasını ummak ve düşünmek istiyor insan evladı beyhude bir çabayla. Oysa her şey eskisinden de beter. İyiye gitmek ne mümkün. Üzerimize çöken karabasan o günden bugüne daha korkunç, daha kötücül, daha zorba. Yazdıklarım dünya üzerinde yaşananların yanında hafif kalıyor. Kurgu gerçekliğe yenilmiş duygusunu yaşadım yine. Kalem elbette değişiyor, dönüşüyor, imgeler, metaforlar, simgeler zenginleşiyor, kelimeler çoğalıyor, belki de daha çok dövüşüyor yazarla. Keskin, katı, dik köşelerimiz kırılıp dökülüyor, törpüleniyor nihayetinde. Zaman hepimizi eğip büktüğü gibi yüreğimizi de ezip geçiyor. Gurur değil ama belki vicdan yükümün birazını sırtımdan sayfalara savurmuşum gibi hissettim daha yolun başında biri olarak. Kitabı annenize ithaf etmişsiniz. İçindekiler ise göz yaşı dinmeyen tüm annelere ithaf niteliğinde… Annelerin hakkı ödenmez hiçbir zaman. Bir annenin gözünde çocuk hiç büyümez. Kitapta yer alan öyküler kayıp çocukların ağzından dile geliyor çoğunlukla. Anneler ise dilsiz, suspus, yaslı, yorgun, daimî bir bekleyiş içinde. Kırmızı aşkın, mutluluğun rengi değil bu kitapta, acının, ölümün, gözü yaşlı annelerin rengi, kuruyan karanfillerin, başlardan düşen yemenilerin rengi. Sokakları, kaldırımları, duvarları boyayan kanın, gencecik bedenlerin üzerine örtülen gazetelerin rengi kırmızı. Devrimin, itaatsizliğin, başkaldırının rengi. Bir evlat kaybetmenin acısını tarif edecek bir kelime henüz bulunamadı bu coğrafyada. Oysa bu ülkede en çabuk kaybolan, en kolay gözden çıkan, göz ardı edilen, gözden düşen çocuklardır. İlk çocuklar ölür sokaklarda. Bunun bilinciyle daha fazla bir kelam edesi gelmiyor insanın. Kitabınız Murathan Mungan’a selamla başlıyor, “Yaz Geçer”i anmayı da ihmal etmiyorsunuz? Mungan’ın sizdeki yerini sorsam? Onunla tanışıklığım 1990’lı yıllarda başladı. ‘Yaz Geçer’ şiir kitabı o günden bugüne başucumdan ayrılmadı hiçbir zaman. İçindeki her bir şiiri, her bir dizeyi yüzlerce kez okumuşumdur, hâlâ da okuyorum. Ama onun şairliğinin yanında öykücülüğü bana deyim yerindeyse öykünün büyülü kırk odasının kilitli tüm kapılarını açmıştır. Bir okul gibidir her yazdığı hikâye. Denemeleri, seçkileri, oyunları, senaryoları, şiirleri, imgelem dünyamı çoğaltmış, yüreğimi hafifletmiş, içime adeta kelimeler üflemiştir. Ne zaman bir kitabını elime alsam hayal gücümü tetikleyeceğini bilirim. Yazarlığın öğretilebilirliği tartışmalı bir konudur hâlâ ama bazı yazarlar size yazacaklarınızı adeta fısıldar. Hepimiz zamanın acıyla tütsülü kalıntılarında yaşıyoruz, geçmişin yüreğimizdeki söküklerini dikmeye, içimizdeki iliklenmemiş düğmeleri bulmaya çalışıyoruz. İşte Murathan Mungan pek çok aradığım kelimeyi, imgeyi, duyguyu, hatırayı, çocuk gözlerimi uzanıp avucuma bırakmıştır eserleriyle. Belleğin acımasız olduğu, unutmanın ve hatırlamanın birbiriyle yenişemediği zamanlarda kitaplar bir yazarın uçurumlardan defalarca atlamasına imkân verir. Ben yazarken sıkça düşerim. Elimden tutan yazarlardan biridir Murathan Mungan. ARAMIZA HEP ÖLÜLER GİRİYOR “Sen Yoktun Daha” öyküsünde öyle bir cümle var ki, Türkiye’nin özeti adeta: Kaç ölüm girdi aramıza… “Kaç kişiyi teşhis edince gider insan kendinden ya da kaç kişiyi gömmek gerek bulmak için aradığını’’ diye de çoğaltabiliriz örnekleri… Zaten öykülerin başat derdi de bu… Misal; ilk öykü Cumartesi Anneleri’nin yarım kalmışlıklarına ağıt niteliğinde. Bizim aramıza hep ölüler giriyor. Annelerin, babaların, dayıların, teyzelerin, amcaların, halaların arasına hep ölümler, hep çocuklar, mezarsız kayıp ruhlar giriyor. Öyküler bu coğrafyanın tarihinde kırılma yaratan anlara, toplumsal belleğimizi acıya bulayan kötülüğe, zalimliğe, zorbalığa odaklanıyor. En acı durumlar, en yıkıcı kıyımlar, en kırmızı işkencelerden mütevellit zamanları kahramanların değil sıradan insanların gözlerinden, onların en çocuk dillerinden anlatıyorum. Cumartesi Anneleri’nden Maraş’a, 12 Eylül’den Gezi’ye, gözaltındaki kayıplardan faili meçhullere dair hikayeler sayfalara düşüyor. Ne kadar anlatsak da hep eksik kalacak hikayeler, hep bir tamamlanamamışlık hissiyatı kalacak damakta kitap bittiğinde. Çünkü bu memlekette bütün hikayeler hala yarım hala yarım. Bazen bütün günler kırmızı, bütün günler cumartesi… Kırların arasından lunaparka giden bir kız çocuğunun patlayan bombayla ölümünü anlatan “Lunapark”ı okuyunca, havan topuyla can veren 12 yaşındaki Ceylan Önkol geldi gözümün önüne. Hatırlıyorum koyun otlattığı yerde ölen ufacık bir kız çocuğuydu Ceylan Önkol. 283 bin TL ile tazminatı, ölümünün bedeli, kısacık hayatının diyeti ödendi dava kapandı. Aslında hepimizin hikâyesi birbirine benziyor. Hikayeler biz istemesek de karşımızda arzıendam ediyor. Oyuncaklarla oynaması gereken bir kızı kaybetmenin acısının tarifi yok. O annenin eteğine topladığı kızından geriye kalan parçaları taşımasını tahayyül edemiyor insan. Bunca acı çok değil mi yeryüzüne? Hikâyede bambaşka bir zamanı, bambaşka bir olayı anlatmıştım ama ortak acılar o kadar çok ve birbirine benziyor ki insan ne diyeceğini bilemiyor. “Bir Avuç Toprak”ta Maraş olaylarını yaşıyoruz yeniden. Hem de saklandığı divanın altından ailesinin ölümünü izleyen bir çocuğun gözünden izliyoruz bir korku filmi gibi… O küçük çocuğun sorusunda kaldım; “Nasıl devam ederdim kaldığım yerden çocukluğuma bilmiyordum”… Bunu konuşalım isterim. Dediğim gibi çocuklar ilk gözden çıkarılan varlıklar bu coğrafyada, ilk kaybedilen, niyeyse ilk ölen. Ne çok çocuk ölüyor? Ne çok çocuk kayboluyor? Çocukluk özel bir cumhuriyet gibi benim için, kıymetli bir zaman, uçucu bir an, göz açıp kapayana geçip gidiyor. Çok çabuk o cumhuriyetten kovuluyoruz. Vaktinden önce büyüyoruz ve hep kaybettiğimiz çocukluğumuzu boşuna bir çabayla arayıp duruyoruz. Çocukken kurduğum hayalleri özlerken yakalıyorum kendimi çoğunlukla. Çünkü büyüdükçe hayallerimiz de güdük kalıyor, rengi soluyor, fakirleşiyor. Ev, araba, tatil kıskacında kalıyor. Oysa çocukken ne hayaller kurardık bir düşünsenize… Özlüyor insan çocukluğunu. Kendimi bu manada şanslı addediyorum. Yazarken çocuk yanımı, çocuk halimi yeniden keşfediyorum. Çocukların ağzından, gözünden yazmak çok kıymetli. Onların baktığı gibi dünyaya bakmayı önemsiyorum. Mutsuz çocukların yetiştiği bir dünya ne kadar iyi olabilirse o kadarlık bir dünyaya mahkumuz. OKURKEN UTANALIM İSTİYORUM “On Dokuzunda Lastik Ayakkabılarla” hikâyesinde Ali İsmail Korkmaz’ın katli, “Tersine Kurulmuş Saatler”de Soma faciası var. Okurken karnımıza yumruk yerken, siz yazarken nasıl hissettiniz kim bilir? Sindirilmesi kolay olmadığı gibi yazılması da kolay değildi elbette. Hepimizin yaşadığı ve şahit olduğu adaletsizlikleri, haksızlıkları, yasları, zorbalıkları, acıları, kıyımları, yoksunlukları öykülere taşımak insanın elini kolunu çoğunlukla bağlıyor. Ama bir şekilde kaleme dökülmesi edebiyata konu olması gerektiğini hissediyor insan. Hakikate yeni soluklar vermek, derinlikler kazandırmak, gerçeğin boyutlarını eğip bükmek, acıya kulak vermek ve bunu okurla paylaşmak gerektiğine inanıyorum. Yoksa bu tür acı olaylar tarihin tozlu raflarında yerini alacak, gazetelerin üçüncü sayfalarında harcanacak, sosyal medyada bir iki gün gündemde kalacak ve sonrasında dijital çöplükte yok olacak. Oysa metnin yazınsal değeri ile birlikte edebiyatın tüm imkânlarını kullanıp onu öykü haline getirerek bir kitapta toplamak önemli zannımca. Kayda geçsin. Unutulmasın. Okurken vicdanımız, kalbimiz, içimiz sızlasın. Huzurumuz bozulsun. Utanalım istiyorum. “Köşe Yastığı” ebeveyn eliyle yaşanan bir çocuk istismarına odaklanıyor. Çocuk istismarı bu coğrafyada en çok duyduğumuz, karşılaştığımız ama önüne geçemediğimiz bir durum. En savunmasız, en kırılgan, en yalnız varlıklar çocuklar. Onlara değer atfetmeyen bir toplumda istismara da en çok uğrayan yine çocuklar. Öykülerden birinde bir kız çocuğunun kendi ailesi tarafından istismarı hikaye ediliyor. Yazarken o kızın bakışlarını, hislerini, duruşunu, hayallerini, yalnızlığını, tutunamayışını resmetmeye çalıştım. Onun tutunamadığı dallarız her birimiz. Ülkedeki sosyolojik, siyasal, politik gelişmelerin silsile halinde her bir bireye nasıl sirayet ettiğini görüyoruz. Ülkenin herhangi bir toprağında yaşanan acı her yere sirayet ediyor. Bu gerçeği öykülerde de görüyoruz… Elbette, etmesi de lazım. Bu öyküleri yazmak için sadece insan olmak, vicdan sahibi olmak, bir yürek taşımak gerektiğine inanıyorum, oralı olmak gerekmiyor yani. Buradan da oraların kırılmışlığını, yoksunluğunu, ağıdını yazabiliriz. Yoksa zalimlerden ne farkımız kalırdı? Buna tanıklık-şahitlik edebiyatı, toplumsal edebiyat, gerçekçi edebiyat vb. isimler verenler mevcut ama ben buna insani edebiyat diyorum. Bu öyküleri okumayı göze alanlar huzurlarının, rahatlarının bozulmasına, o çok konforlu koltuklarından kalkmaya niyetlenmiş olmalılar. Acılar paylaşıldıkça değer ve anlam kazanır. Memleketin neresinde acıdan, yastan, kayıptan, haksızlıktan, adaletsizlikten yana bir olay olduysa onu sadece yaşamış olanların değil hepimizin içselleştirip ortak olması önemlidir. Yazar olarak coğrafyanın doğusu, batısı demeden nerede vicdanımı kanatan, yüreğimi sıkıştıran, içime dokunan bir şey olursa onu yazmadan, paylaşmadan duramam. Oralıyım, buralıyım değil, ben acının toprağından karılmış olduğuma inanıyorum. “Denizkızı” yine bir öteki hikayesi… Düğümü sonunda çözülen hikâyenin sürprizi bozulsun istemiyorum. Yalnızca şunu söylemek isterim ki o hikâyede Virginia Woolf’un ölüm yürüyüşü canlandı gözümde… O yürüyüş ara ara düşlerime, rüyalarıma sızıyor. Yazar olarak ne kadar büyük bir değerse, insan olarak da o kadar cesur bir kadın. Kahramanımız artık dayanma ve tahammül sınırlarını aştığında, bu dünyaya dair tüm bildiklerini unuttuğunda belki de yeniden yürümeye başlıyor hiç bilmediği topraklara doğru. Öykü kendi yolunu buluyor. “Uyku Sana Yalnızlık Bana”da anlatıcı, “Sana hediye ettiğim kitabı okusaydın ne biçim bir insan olduğumu anlardın” diye bir cümle sarf ediyor. Okuduklarımız değil belki ama beğenip başucu yaptığımız kitaplar kişiliğimizle ilgili ipuçları verir mi diye sormak isterim? Elbette hediye etmekteki amacı aslında kendisi hakkında karşısındaki insana bir ipucu vermek. Belki de kendi odasının kapısını açacak anahtarı ona veriyor o kitapla. Her daim okuduğumuz, dönüp durduğumuz, başucu kitaplarını sevdiklerimiz de okusun, sevsin isteriz. Bu öyküde de kahramanın sevgilisine verdiği kitap aslında kalbinin kilidini açacak anahtar mahiyetinde. Baştan kırık bir anahtar belki de. Öykülerin tamamına yayılan bir izlek var; gölgeler… Gölgeler üzerine ne denir bilmiyorum. Gölgeler karanlığı çağırır benim için ve çelişkileri, hatta çatışmayı. O anın ruhunu da taşır. Gölge bir anlamda bilinçdışına yolculuk değil midir? Bilinmeyene duyulan özlem bir nevi yolculuk, kaçış. Kitapta giriş, gelişme ve sonuca bağlanan üç şiir var. Kitaptaki seyri anlattığı gibi yaşamın da özeti gibi. Sırasıyla, Murathan Mungan “Kırmızı”, Ahmet Erhan “Bugün de Ölmedim Anne”, Ahmet Telli “Su Çürüdü”… Dönemin en güçlü şairlerine ait üç şiir bir yanıyla kitabın anahtarları gibi benim gözümde. Kilidi açan üç şiir. Ne çok şey borçluyuz o şairlere. Ne yüce bir gönülleri var ki acıyı, yası, kaybı o beyaz sayfalardan bütün benliğimize bulaştırıyorlar.
- Evi Anlamak
Zemzem Taşgüzen Polat, mimarlık tecrübesini ve sosyal teori bilgisini, kendi hayatından canlı gözlemlerle tartarak, ev denen koca dünyanın içine dalıyor. Bir deneyim mekânı olarak, bir hayat olarak eve bakıyor. Evin nasıl bir “iç” olduğunu ve aynı zamanda nasıl dışarıya açılmanın yerine dönüştüğünü, evin sınırlarını düşünüyor. "Dedemin inşa ettiği hayatlı (avlulu) bir evde doğdum, ilkokul birinci sınıftan sonra lojmana taşındık. Ortaokula başladığımda ise, kentin periferisinde bir apartmanda yaşıyordum artık. Üniversite sınavını kazanarak İstanbul’da bir yurt odasında yaşamaya başladım; mezun oldum ve Çapa’da kardeşimle yaşadığımız bir evimiz oldu. Beş yılın sonunda Urfa’ya dönüş yaptım ve ailemle tekrar bir apartmanın dubleks katında yaşamaya başladım.” Zemzem Taşgüzen Polat, mimarlık tecrübesini ve sosyal teori bilgisini, kendi hayatından canlı gözlemlerle tartarak, ev denen koca dünyanın içine dalıyor. Bir deneyim mekânı olarak, bir hayat olarak eve bakıyor. Evin nasıl bir “iç” olduğunu ve aynı zamanda nasıl dışarıya açılmanın yerine dönüştüğünü, evin sınırlarını düşünüyor. Evi Anlamak, evin mimarisinin, ev düzeninin, ev tasavvurunun dönüşümü hakkında bir kitap. Elbette aynı zamanda mahalle ilişkilerinin, komşuluğun ve kentleşmenin dönüşümü hakkında… Zemzem Taşgüzen Polat, “yitirilen ev” nostaljileri, “ideal ev”hayalleri arasında, gerçek evlerin içinde, bilme merakı kadar, yaşam heyecanıyla ve yer yer edebi bir duyguyla dolaşıyor. Zemzem Taşgüzen Polat 1984 yılında Şanlıurfa’da doğdu. 2007 yılında Yeditepe Üniversitesi Mimarlık Bölümü’nden mezun oldu. 2010’da “Düş ve Tasarım: nTemel Bir Oluşuma İlişkin Soruşturma” isimli yüksek lisans teziyle İTÜ Kentsel Tasarım Bölümü’nden yüksek lisans derecesini, 2019’da “Domestik Yaşam: Bir Konut Kuramı İçin Altlık” teziyle MAÜ Mimarlık Bölümü’nden doktora derecesini aldı. 2007-2012 yılları arasında İstanbul’da çeşitli mimarlık ofislerinde çalıştı. “Zem düşlemekân” isimli kendi ofisinde 2013-2015 yılları arasında kentsel tasarım alanında işler üretti. 2015’ten bu yana Mardin Artuklu Üniversitesi’nde çalışıyor. Konut ve kent araştırmaları, domestik yaşam, gündelik hayat, tasarım sürecinde yeni yaklaşımlar alanlarında akademik çalışmalarına devam ediyor. EVİ ANLAMAK Zemzem Taşgüzen Polat İletişim Yayınları, 2024 Tür: Araştırma, İnceleme 189 s.
- Oylum Yılmaz Bodrum’da okurlarıyla buluşuyor
7 Ağustos Çarşamba günü Bodrum'da "Yalan Hayatlar, Hakiki Hayaller" üzerine Oylum Yılmaz ile buluşmaya davetlisiniz. Şule Tüzül'ün moderatörlüğünde gerçekleşecek etkinlik saat 19:00'da Inspera Bodrum'da. Bodrum'da hep tatil hep tatil, biraz da edebiyat konuşalım diyenler, bu etkinlik tam size göre! Oylum Yılmaz Eriş, İstanbul Büyükada’da doğdu. Büyükada İlkokulu ve İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi mezunu. İlk romanı Cadı 2012, Duygu Asena Roman Ödülü’nü kazanan Gerçek Hayat 2017, Ağaçların Rüyası ise 2023 yılında yayımlandı. 2020 yılında KulturaLitera Edebiyat platformunu kurdu. Londra’da yaşıyor.
- Farkındalık, acıktığında (yeterince) yemek yemek, yorulduğunda da (yeteri kadar) dinlenmektir
Murat Kaplan bu yeni kitabında bizi yavaşlamaya, durmaya, hiçliğin erdemleri üzerine kafa yormaya, evrensel ve yerel kaynaklarla bu erdemleri hayatımızın asli bir parçası kılmaya çağırıyor. Dört bir yanımızı saran gündelik meşguliyetlere gömülmüşken, “hiç” kelimesi birçoğumuza anlam ifade etmez belki. Ne de olsa bir durup soluklanmaya, bir durup düşünmeye vaktimiz bile yoktur. Yaşam ustalığı konusundaki her çalışması sabırsızlıkla beklenen Murat Kaplan bu yeni kitabında bizi yavaşlamaya, durmaya, hiçliğin erdemleri üzerine kafa yormaya, evrensel ve yerel kaynaklarla bu erdemleri hayatımızın asli bir parçası kılmaya çağırıyor. Bizleri her daim huzursuz ve kaygılı kılan şu dünyada, hiçbir şey yapıyor gibi görünmeden sahici bir şey yapmanın, bir başka deyişle farkındalığın kıymetine inananlar, çıktıkları yolda bu kitapta çok şey bulacaklar. “Huzur diyorum, çünkü kendi hayatımızın inşasını başkalarının ellerine bırakmıyor, yolumuzu kendimiz inşa etmeye niyet ediyoruz. Niyet etmekle de kalmıyor, sürece dahil oluyor, bir sonraki adım olan ‘davranışlara’ geçiyoruz. Bundan daha huzur veren bir şey olabilir mi? Öyle ya, kendi yolumuzu, başkalarını karıştırmadan, istediğimiz gibi, kendimiz inşa edeceğiz. Hepimizin isteği de bu değil midir?” HİÇ Murat Kaplan Mona Kitap, 2024 Tür: Kişisel Gelişim 188 s.
- 2023 GİO Ödülleri Kısa Listeleri açıklandı!
Fantazya ve Bilimkurgu Sanatları Derneği (FABİSAD) tarafından düzenlenen 2023 GİO Ödülleri’nde kısa listeler belli oldu! Fantazya, bilimkurgu ve korku türlerinin Türkiye’de tanınması ve gelişmesinde öncü rol üstlenen yazar, araştırmacı Giovanni Scognamillo’nun adını taşıyan GİO Ödülleri bu yıl 10. kez düzenleniyor. Roman, Öykü Kitabı, Yayımlanmamış Öykü ve İllüstrasyon’un yanı sıra bu yıl ilk kez Çizgi Roman ve Çeviri Eser kategorilerinde ödüller sahipleriyle buluşacak. Kazananlar 18 Ağustos tarihinde ilan edilecek. 2023 GİO Ödülleri’nde Mavi Anka Onur Ödülü Müfit Özdeş’e Takdim Edilecek Fantazya ve Bilimkurgu Sanatları Derneği’nin 2014’ten bu yana GİO Ödülleri kapsamında bilimkurgu, fantazya ve korku alanlarına önemli katkılarda bulunmuş duayen isimlere verdiği Mavi Anka Onur Ödülü’nün bu yılki sahibi Müfit Özdeş oldu. Oyuncu ve heykeltıraş Biğkem Karavus’un el emeği ve imzasını taşıyan Mavi Anka Onur Ödülü 2014 yılında Nazlı Eray’a, 2015’te Bülent Somay’a, 2016’da Sevin Okyay’a, 2017 yılında Çiğdem Erkal’a, 2018’de İhsan Oktay Anar’a, 2019’da ise Bülent Akkoç’a verilmişti. İşte 2023 GİO Ödülleri Kısa Listeleri: ROMAN ÖDÜLÜ KISA LİSTE (Jüri: Altay Öktem, Barış Müstecaplıoğlu, Ezel Akay, Müge İplikçi, Sevin Okyay) Demirci: Kazan ve Ateş – Y. Hakan Mermeroluk İnanna'nın Dönüşü – Sabri Safiye Karanlığın Şahidesi – Mehmet Berk Yaltırık Megaverse – Uzay Görmüş Uzayın Derin Karanlığı – Barış Toprak ÖYKÜ KİTABI ÖDÜLÜ KISA LİSTE (Jüri: Doğu Yücel, Fatma Cihan Akkartal, İsmail Yamanol, Merve Çay, Selim Erdoğan) Avunma Mekanizması – Melisa Parlak Boşluk Öyküleri – Emre İnanç Dünyanın Öteki Yüzü – Meltem Dağcı Karakambur – Ömer İzgeç Okuma Odası – Onat Bahadır YAYIMLANMAMIŞ ÖYKÜ ÖDÜLÜ KISA LİSTE (Jüri: Aslıhan Kocabal, Barış Müstecaplıoğlu, Hamit Çağlar Özdağ, İsmail Yiğit, Mercan Alper) Ayna Evresi – Tunç Kurt Muğdat Efendi’nin Muğlak Hayatı – Oben Reggio Natır – Eylül İdemen Doğramacı Rötuşçu – Anıl Çetinel Örselli Ya Kebikeç – Bünyamin Tan ÇEVİRİ ÖDÜLÜ KISA LİSTE (Jüri: Alican Saygı Ortanca, Çiğdem Erkal, Elif Özkaya, Kadir Yiğit Us, M. İhsan Tatari, Sabri Gürses) Jack Sparks’ın Son Günleri (Jason Arnopp) – Aslı Dağlı Lanetli Tavşan (Bora Chung) – Sevda Kul Mira Her Şeyi Bilir (Luigi Ballerini) – Tülin Sadıkoğlu ÇİZGİ ROMAN ÖDÜLÜ KISA LİSTE (Jüri: Devrim Kunter, Kenan Yarar, M. Korkut Öztekin, Sümeyye Kesgin, Yıldıray Çınar) İt – Oytun Yılmaz Karadut Ekspres – Yigilante Kocagöz, Deniz Ozan Coşkun Karikatüristin Ölümü – Memo Tembelçizer Kıyamet Sonrası Kuş Cenneti – Nihal Engin Vrana Tuş – Orhan Umut Göcek İLLÜSTRASYON ÖDÜLÜ KISA LİSTE (Jüri: Ertaç Altınöz, Ethem Onur Bilgiç, Gülşah Minsin, M. Korkut Öztekin, Yıldıray Çınar) 7karia – Tolga Tanyel Boromir’in Ölümü – Çağdaş Demiralp First Sin – Murat Çalış Kan ve Gül – Yaşarcan Aygün Kayıp Sirk – Büşra Çelikörs















