Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5404 sonuç bulundu
- KulturaLitera Kitap Kulübü buluşması 2 Nisan Perşembe Booklove'da
Oylum Yılmaz ve Şule Tüzül’ün moderatörlüğünde 2020 yılından beri devam eden KulturaLitera Kitap Kulübü yoluna Book Love altında devam ediyor. Buluşma, her ayın ilk Perşembe akşamı 19.30’da gerçekleşecek. Nahid Sırrı Örik’in Kıskanmak romanında olayların ve karakterlerin temel meselesi, en yoğun haliyle yaşanan bir duygudur: Bir kız kardeşin ağabeyine duyduğu kıskançlık. Nahid Sırrı Örik, iki kardeşin İstanbul’da bir konakta başlayan, Zonguldak’ta bambaşka bir yöne sapan yaşamlarını bunun üzerine inşa eder. Kıskanmak, 1946’da, kitap halinde ilk basıldığında, basında çıkan bazı değerlendirmelerde hem beğenilmiş hem de karakterleri aykırı bulunarak yadırganmıştı. Aradan geçen zaman, karakterlerin işlenişinin özgün ve büyük bir yeteneğe işaret ettiğini ispatladı. Farklı yapıtlarında “Çünki insan kalbinde çok gizli, çok kirli, çok korkunç köşeler bulunur,” ya da “Fazla normal insanlarla meşgul olmaktan da hazzetmem,” diye yazmış olan Nahid Sırrı Örik, sıradan görünümlerin ardındaki karmaşayı, aykırılığı, çizgidışılığı sezmenin ve bunu roman kişilerinin tavır ve faaliyetlerinde resmedip geliştirmenin ustasıdır. Kıskanmak , Enis Batur’un deyişiyle, “Tutkunun negatif çehresi üzerine kanlı bir divertimento”dur. 2 Nisan'da gerçekleşecek KulturaLitera Kitap Kulübü'ne kayıt olmak için tıklayın .
- Notos'un yeni sayısı: Otokurmaca - Benlik Kurgusu Olarak Edebiyat, çıktı
Notos Nisan-Haziran, 107. sayısında son yıllarda giderek daha çok okunan, sevilen ve merak edilen Otokurmaca’ya yöneliyor. Karl Ove Knausgaard: “Edebiyatın görevi kurguyla savaşmaktır.” Adam O’Fallon Price: Noktalı Virgüller ve Yazım Kuralları Üzerine Joshua Cohen: Bugünü Yazmak: Ayna, Beden, Gölge Yazarın kendinden çıkmakla yetinmeyip kendini de anlatıya dahil ettiği bu metinler ne kadar kurmacadır, ne kadar “gerçek”tir? Bu sorunun etrafında dolaşırken edebiyat üzerine düşünmenin, tartışmanın ve yazının imkânlarını yeniden sorguluyoruz. Notos’un Otokurmaca dosyasında Nedret Öztokat Kılıçeri, Zeynep Uysal, Frances Egan, Beth Kearney, Selin Gürses Şanbay, Gavin Tomson, Alara Çakmakçı ve Lauren Elkin’in yazılarıyla, Esin Pervane’nin kolajı ve Virginia Elena Patrone’nin desenleri yer alıyor. Notos’un bu sayısının söyleşisi, otobiyografik anlatıyı romanın sınırlarını zorlayacak ölçüde derinleştirerek gündelik hayatın en sıradan anlarını bile sarsıcı bir iç hesaplaşmaya dönüştüren, Kavgam serisiyle çağdaş edebiyatın en çarpıcı ve tartışmalı yazarları arasında yer alan Karl Ove Knausgaard ile. Aganta bölümünde günümüz edebiyat dünyasına ve güncel kitaplara dair yazılarıyla Alican Yeral, Alper Güngör, Aykut Doğan, Duygu Şentuna, Fatih Balkış, Fulya Kılınçarslan ve Özge Kılıçoğlu yer alıyor. Bir Yazarın Seçtikleri bölümünde Adnan Özer okunmasını zorunlu gördüğü kitapları, İlker Karakaş ise en çok etkilendiği yazarı nedenleriyle birlikte Notos’a anlatıyor. Rıdvan Hatun ve Sezen Ergen Breitegger kısa sorulara kısa yanıtlarla kendi yazarlık serüvenlerini ve yayımlanan son kitaplarını anlatıyor. Fotoğraf-Yazı bölümünde İgor Mukhin‘in fotoğrafını Eser Kuru kısa bir anlatıyla yorumluyor. Kitaplık bölümünde Banu Yıldıran Genç Menekşe Toprak’ın Peri adlı romanını, Kemal Gündüzalp Paullina Simons’ın Bronz Atlı adlı romanını inceliyor. Notos’un bu sayısında öyküleriyle yer alan yazarlar: Katherine Mansfield, Kadire Bozkurt, Hande Sarı, Remzi Karabulut, Ayça Keskin, Hakan İşcen, Sermin Erkan, İlbay Bay, Batıkan Köse, Elif Karaer, Tevfik Can Küçükşahin, Songül Türköz, Esra Türker Özkurt.
- Kuir Spekülatif Öykü Antolojisi yayımlandı
"Kabuklar ve Tüm Diğer Tuhaflıklar – Kuir Spekülatif Öykü Antolojisi" Plüton Yayınları tarafından yayımlandı. Korku, bilimkurgu, büyülü gerçekçilik, fantastik ve tuhaf kurgu türlerini kapsayan öyküleriyle yerli spekülatif kurgu alanına yeni bir soluk getiren bu antolojiyi Meltem Dağcı ve Melisa Parlak derledi. Son yıllarda yerli bilimkurgu'ya her anlamda katkı sağlayan Plüton Yayın etiketini taşıyan kitabın editörlüğünü Toprak Şems Tezcan, dizgisini Ahmet Ali Uzun, kapak tasarımını ise Dilara Dursun üstlendi. Plüton Yayın daha önce "Tuhaf Bir Kıvılcım – Spekülatif Öykü Antolojisi"yle yerli spekülatif kurgu okurlarının beğenisini kazanmıştı; şimdilerde ise bu alandaki üretimini kuir perspektifle genişletiyor. Toplam 13 farklı yazar, 13 farklı kuir spekülatif öyküyle seçkinin dünyasına katkıda bulunuyor. Sayfaları karıştırdığımızda karşımıza çıkan isimler; Ufuk Yeşil, Gizem Çetin, Uğur Deveci, Mercan Alper, Uğur Demircan, Melisa Parlak, Meltem Dağcı, Ayşegül Bayar, Selcan Kırnal, Necla Akdeniz, Mert Öncel, Burak Görün ve Nazlı Ayça Özkarahan. Yerli spekülatif kurgu alanında üretim yapan yazarları kuir bir perspektifle bir araya getiren "Kabuklar ve Tüm Diğer Tuhaflıklar", yalnızca içerik açısından değil, kurgusal çeşitliliğiyle de öne çıkıyor. Antolojide beden ve kimliğin arzu ile birlikte sorgulandığı fantastik öyküler, distopik evrenlerden kuir sesler, büyülü gerçekçiliğin eşiğinden atılan adımlar ve spekülatif anlatının olanaklarıyla işlenmiş sevgi hikayeleri okuyucuyu bekliyor. Antoloji, kuir spekülatif yazarlığın yerli edebiyattaki sesini güçlendirmesiyle de dikkat çekiyor. Edinmek isteyen okurlar plutonkolektif.xyz adresinden ulaşabilir. KABUKLAR VE TÜM DİĞER TUHAFLIKLAR Derleyen: Melisa Parlak, Meltem Dağcı Plüton Yayınları, 2026 140 s.
- 2026 Gülten Akın Şiir Ödülü’nün sahibi Mustafa Seyfi oldu
Balad Şiir Vakfı tarafından düzenlenen Gülten Akın Şiir Ödülü’nü, “Reji ve Senaryo” adlı dosyasıyla Mustafa Seyfi kazandı. Balad Şiir Vakfı’nın edebiyat dünyasına kazandırdığı önemli geleneklerden biri olan Gülten Akın Şiir Ödülü, 2026 yılı itibarıyla sahibini buldu. Toplam 86 dosyanın değerlendirildiği süreçte; Özkan Mert, Haydar Eroğlu, Bircan Çelik, Arzu K. Çiçek, Gültekin Emre, Engin Fırat ve İbrahim Canpolat’tan oluşan seçici kurul, estetik bütünlüğü ve zengin imge dünyasıyla öne çıkan Mustafa Seyfi’nin “Reji ve Senaryo” adlı dosyasını birinciliğe değer buldu. Çağdaş şiirin yeni seslerini görünür kılmayı amaçlayan ödül, bu yıl da nitelikli bir dosyayı edebiyat kamuoyuyla buluştururken, Mustafa Seyfi’nin çalışması şiirsel derinliği ve kurduğu özgün dil ile dikkat çekti. Gülten Akın’ın şiirindeki incelikli duyarlılığı yeni kuşaklara taşıma misyonunu sürdüren ödül, Türk şiirinin güncel damarını beslemeye devam ediyor.
- Mitch Albom’dan hayata ikinci bir şans: Bir Kere Daha
Dünya çapında milyonlarca okura ulaşan Mitch Albom, yeni romanında “ya hayatı bir kez daha yaşama şansınız olsaydı?” sorusunun peşine düşüyor. Dünyaca ünlü yazar Mitch Albom’un yeni romanı Bir Kere Daha , insan hayatının en kırılgan anlarına, seçimlerine ve pişmanlıklarına çarpıcı bir hikâye üzerinden ışık tutuyor. Roman, hayatında yaptığı her şeyi yalnızca iki kez yaşama şansına sahip olan Alfie’nin hikâyesini merkezine alıyor. İlk bakışta bir armağan gibi görünen bu güç, zamanla ağır bir bedeli de beraberinde getiriyor: ikinci şansın ardından geri dönüş yok. Bu sıra dışı kurgu, okuru seçimler, kader ve insanın kendi hayatı üzerindeki etkisi üzerine derin bir sorgulamaya davet ediyor. Hikâye; çocukluk travmaları, kayıp, aşk ve telafi edilemeyen hatalar ekseninde ilerlerken, Albom’un yalın ama etkileyici anlatımıyla güçlü bir duygusal derinlik kazanıyor. Özellikle bir ömrü yeniden yaşama fikri üzerinden kurulan anlatı, okura şu soruyu yöneltiyor: Gerçekten ikinci bir şans verilse, her şey daha iyi olur mu? Aşkın, pişmanlığın ve zamanın doğasına dair çarpıcı bir roman olan Bir Kere Daha, sadece bir hikâye anlatmıyor; okuru kendi hayatındaki “keşke”lerle yüzleşmeye davet ediyor. Mitch Albom, bu romanıyla bir kez daha okurun kalbine dokunurken, hayatın geri alınamayan anlarına farklı bir perspektiften bakmayı öneriyor. Arka Kapak Yazısı: New York Times Bestseller Hayatınızdaki her şeyi ikinci kez yaşama şansınız olsaydı!... Alfie sekiz yaşındayken her şeyi ikinci bir kez daha yaşayabilmek gibi sıra dışı bir yeteneği olduğunu keşfeder. Herhangi bir anı geri alabilir ve yeniden yaşayabilir. Tek bir sorun: İkinci denemenin sonuçlarını kabul etmek zorundadır – iyi ya da kötü. Hatalarını düzelterek ve kendini ergenlik utançlarından kurtararak büyür Alfie. Ölüme yaklaşmanın nasıl bir şey olduğunu görmek için aptalca ve tehlikeli riskler alır. Aşklarını inceler ve kendini daha çekici hale getirmek için geri döner. Zamanla, doğru kişi olduğuna inandığı kadın olan Gianna’ya derinden âşık olur. Mutluluğu bulmuş gibi görünmektedir. Ancak yıllar geçtikçe Alfie’nin gözü başka yerlere kaymaya başlar. İşte o zaman gücünün lanetli tarafını da öğrenir: Bir aşkı geri aldığında, o kişi bir daha asla ona âşık olamaz. Günaha boyun eğerse Gianna’yla sahip olduklarını kaybetme riskiyle karşı karşıya kalacağını bilen Alfie, hayatını sonsuza dek değiştirecek bir seçim yapar. Amerika’nın en sevilen hikâye anlatıcısı Mitch Albom, bu romanda okurlarını büyüleyici, irdeleyici ve sürükleyici bir hikâyeyle düşündürüyor. BİR KERE DAHA Mitch Albom Destek Yayınları, 2026 Çeviri: Doğan Aydoğan Tür: Roman 328 s.
- Adnan Özyalçıner’e Seyhan Livaneli Öykü Yarışması Onur Ödülü
Seyhan Livaneli Öykü Yarışması, öyküye yıllarını vermiş usta yazarlara her yıl Onur Ödülü sunma kararı aldı. Bu yıl ödül, Türk öykücülüğünün önemli isimlerinden Adnan Özyalçıner’e verilecek. Seyhan Livaneli Öykü Yarışması düzenleme kurulu, öykü sanatına uzun yıllar emek vermiş yazarlara saygı duruşu niteliğinde bir karar alarak her yıl bir yazara “Onur Ödülü” verilmesini kararlaştırdı. Bu kapsamda yarışmanın 2026 yılı Onur Ödülü, Türk öykücülüğünün usta kalemlerinden Adnan Özyalçıner’e layık görüldü. Edebiyatımıza kazandırdığı eserler, öykü türüne getirdiği yenilikçi yaklaşım ve kuşaklar boyunca pek çok yazara ilham veren üretimiyle öne çıkan Özyalçıner, bu ödülle bir kez daha onurlandırılıyor. Düzenleme kurulu, yazarın edebiyatımıza kattığı değer için teşekkürlerini ve saygılarını dile getirdi. Ödül töreni, 14 Nisan 2026 tarihinde saat 20.00’de Kozyatağı Kültür Merkezi Gönül Ülkü Gazanfer Özcan Sahnesi’nde gerçekleştirilecek. Edebiyatseverlerin yoğun ilgi göstermesi beklenen törende, Adnan Özyalçıner ile bir araya gelinmesi planlanıyor.
- Altıyedi Sanat Edebiyat Dergisi'nin 24. sayısı çıktı
Altıyedi Sanat Edebiyat Dergisinin 24. sayısının konusu: Şiddet Kalabalık bir yazar, şair, çizer kadrosuyla çıkan Altıyedi’nin bu seferki dosya konusu “Şiddet” idi. Dergi adına Kürşat Coşgun “Dergilerden Kitaplara Uzanan Yol” başlıklı sunuş yazısında şunları söyledi: Bu sayımızın dosyasını insanlık tarihinin en büyük hastalığına ayırdık: şiddet. Düşüncede başlayan, dille büyüyen ve eylemle somutluk kazanan şiddetin kaynaklarını ve sonuçlarını irdelemeye çalışacağız. Daha önce de toplumsal, siyasal, ahlaksal vb. yönleriyle çok kez masaya yatırılan konuyu bizler edebiyatın penceresinden değerlendirmeye çalışacağız. Bilimkurgu edebiyatın önemli adlarından biri olan Isaac Asimov, “Şiddet yetersiz kimsenin son barınağıdır” diyerek bu olguyu olabildiğince bireysel ve insani bir hal olarak betimliyor. Bir başka düşünür ve siyaset kuramcısı Hannan Arendt ise, “Modern devlet şiddetin baş aktörüdür” derken, yasalarıyla, güvenlik örgütlenmeleriyle şiddeti önlemeye çalışan devletin aynı zamanda da şiddet ortamını yaratan aygıt olduğunu vurguluyor. Ahmet Özer ise “Şiddete Giden Yola Bakarken” adlı yazısında sanata giden yolu da işaret eden şu satırları kaleme aldı: Şiddet bütün boyutlarıyla sürerken ona karşı duruşun da yeni alanlar, yeni boyutlar kazandığını görürüz. Düşünün ki şairlerin şiirinde, ressamların fırçasında, müzisyenlerin notalarında daha doğrusu gerçek sanatçı kimliği taşıyanların ürettiklerinde hep şiddeti kınayan, barıştan yana tavır alan bir anlayış görürüz. Savaşa, işgale karşı çıkan, özgürlükten yana olan, sevgiyi yücelten her sanat eserinin çekirdeğinde şiddete karşı olma tavrı vardır. Çoğu sanatçı bu tavır nedeniyle barbarların hışmına uğramıştır. Resim sergileri parçalanan, heykelleri kırılan, besteleri yasaklanan nice sanatçı biliriz. Ancak tarihin tekerleğinin de nasıl döndüğünü de bilen bilir. İnsanlık tarihi şiddeti körükleyenlerle onu ortadan kaldırmaya çalışanların savaşımını içerir. Bu açıdan bakıldığında, duyarlı insanın tutması gereken saf bellidir. Sanatçıların yaşamı, tuttuğu safta gerçeği kalıcı kılmak, üretileni duyarlı bir alana yöneltmek, etkileşimi özgün kılıp geleceğe aktarmak amacı taşımalıdır. “Şiddet” dosyasında Ahmet Özer ’in yanı sıra Adnan Gerger, Kaan Tanyeri, Öznur Unat, Aysun Korkmaz, Y. Aykut Kırbıyık, Gül Özen, Serdar Gürsoy, Mine Yörük, Onur Uzar, Bora Ercan yer alırken dosya dışı yazılar İbrahim Karaca, Ahmet Öztürk , A laaddin Kara, Özcan Temel, Manolya Yılmaz, Doğu Karaoğuz imzalarını taşıyor. Şiddet sayısının öykücüleri Hatice Erol, Üzeyir Karahasanoğlu, Ebuzer Kalender, Elif Çiftçi, Sevda Orhan olurken; 24. Sayıya şiirleriyle Eyüp Erhun Köse, Mücahit Aygören, İbrahim Tekpınar, İbrahim Başçı, Umut Paksoy, Erhan İksamuk, Özlem Yoldaş, Fzlı Humar, Şaziment Küskü Yazıcıoğlu, Binnaz Deniz Yıldız, Abdürrahim Cavit Özcan ve Bülnet Güldal katkı sundu. Üzeyir Karahasanoğlu, P.T. Barva ile söyleşti. Barva, şiddet temasının öykülerinde ne kadar yer aldığına dair şöyle cevap verdi: “Bir öyküde arzunun veya duygunun şiddetini artıran şey, bazen anlatılanın dehşeti değil o dehşetin ne kadar soğukkanlı bir dille ifade edildiğidir. “Serçe parmağımı ikinci boğumundan kestim” örneğinde olduğu gibi, eylemin tüm çıplaklığıyla ve sıfır sıfatla verilmesi, okurda bir çarpışma etkisi yaratır. Nesnel bir gerçekliğin duygusallıktan arındırılarak sunulması, o gerçekliğin şiddetini katlar. Zıtlıklar da önem kazanır bu durumda. Arzunun şiddeti, ulaşılmak istenenle kaybedilen arasındaki zıtlıklar uçurumunda gizlidir. “Spil’e Vardı mı?” öykümde karakterin bir dağa varma arzusunun temelinde yatan hüzün öyle büyük, yaşadığı çöküş o denli derindi ki, “Zalim insanoğlu. Hain insanoğlu. Karanlıkta birkaç saat bilinçsiz yatmadan aydınlığın üstesinden gelemeyen insanoğlu” gibi şiddetli cümleler kurmam gerekti.” Bu sayının edebiyat soruşturmasında, “Cümlelerinizde vurgunuzun, arzunuzun şiddetini azaltan yahut artıran durumlar nelerdir?” diye sorduk. Çağnam Erkmen, Semih Öztürk, Yusuf Alper Fatma İlhan, Ayşe Ünüvar cevapladı. Kapak tasarımı Mine Yörük ’e ait olan Saplantı sayısına çizgileriyle Kürşat Coşgun katkı verdi. Zonguldak Kültür ve Eğitim Vakfı (ZOKEV) tarafından yayımlanan Altıyedi Sanat Edebiyat Dergisi, bir sonraki dosya konusunu “Sansür” olarak belirledi. Altıyedi’yle altiyedidergi@gmail.com adresinden, web sitesinden, sosyal medya hesaplarından iletişim kurmak; tüm sayılarına shopier.com/altiyedidergi sayfasından ulaşılabilmek mümkün.
- Öykü: …ciğim
"Birisi 'Geçmiş olsun,' dedi. Ben atladım hemen 'Sağ ol,' diye. Meğer bana dememiş." İkbal Gemici Nasıl parlak gözleri vardı. Hele bir de güldü mü güneş sönük kalırdı yanında. Ölmeden cenneti yaşamak gibi bir şey. Biçimli ağzının kenarında beliren o iki çizgi başka hiçbir kadında bu denli güzel durmazdı. O güzellikte kaybolmak için hep gülsün isterdiniz. Bir hastabakıcı geldi elinde mavi bir hastane elbisesiyle. “Olmaz,” dedim, “Bu çamaşır suyu lekeli. Giymem ben bunu.” Refakatçilerim: Yanımdaki yatakta tek memesi alınmış hasta ve ablası, gülüştüler. Bonemi taktı kardeşim. ”Saçımı bozma,” dedim. Yine gülüştüler. Az sonra hemşire geldi. “Mercedesiniz geldi,” dedi. Ameliyathanede dört sedye sıraya soktular bizi, sol tarafımdaki erkek. Kadın erkek ayrımının olmadığı tek yer ameliyathaneydi sanki. Bu arada gözüm saatte. Tam bir saat sonra benim mercedesi aldılar, kesileceğim odaya götürdüler. Temizlik varmış. Benden önce kestikleri hastadan kalan izleri yok edeceklermiş. Doktorum geldi. “Palamut sezonu açılmış,” dedi. “Hmm, erken olmuş,” dedim. Balıktan, kayıktan, denizden lafladık biraz. Hiç heyecanım yok. Temizlik bitti. Mercedesimi içeri aldılar. Narkozcu kolumla uğraşırken elini bir yere çarptı. Birisi “Geçmiş olsun,” dedi. Ben atladım hemen “Sağ ol,” diye. Meğer bana dememiş, narkozcuya demiş. Ne yani utanayım mı yanlış anladım diye? Az sonra bayılacağım. Kafa bin beş yüz olacak. Bu insanları bir daha hiç görmeyeceğim. Geçmiş olsun diyen, uçuk mavi şeffaf bir burunluğu “Kokla, kokla,” diyerek burnuma tuttu. Allah, Allah! Niye koklatıyor? Damardan vermeyecekler mi? Bakalım ne kadar dayanacağım uyumamaya diye düşünürken göz kapağım bir kez kapandı ve açıldı. Vücudumun neresinden geldiğini anlayamadığım bir ilaç kokusu; işte, o bayılma anı. En sevdiğim: Ne düşünce, ne üzüntü, ne keder… Ölüm de böyle bir hisse hiç korkulacak bir şey değil. Yaşamın zorluğu ya da öyle demeyelim de insanların yaşamayı zorlaştırmasına bir direnç mi narkoz kafasını istemek? Kısa bir mola vermek yorgunluklara, kalp kırıklarına, başkalarının acısını, kederini dert etmelere, karşılık bulamama ve istenen cevabı verememe beklentilere, sevgisizliğe ve sevmeyi bilememeye… Upuzun boyu, uzun, biçimli bacakları vardı. Siyah saçları belindeydi. İki örgü yapardı onları çoğu kez. Bazen de tepeden atkuyruğu. Hiç salık görmemiştim saçlarını. Biçimli burnu, gamzeleri, pasparlak siyah gözleriyle bir bakanı bir daha baktırırdı kendisine. Çocuktuk ikimiz de. Doğum günümdü. İçinde yiyecek hariç bir sürü şey satılan küçük bir dükkânları vardı. Uzunca, düz, sert bir paketi bana uzattı. “Doğum günün kutlu olsun,” dedi. Hediye almak beni hep utandırmıştır. O zaman da çok utanmıştım. Belki de hediye alırkenki utangaçlığımın başlangıç noktası bu olaydır. Daha geçmişte belleğime kazınmış bir hediye alma sahnesi yok çünkü. Oysa bu olay taptaze, ilk günkü gibi aklımdadır. Kızardım, bozardım, heyecanlandım. Paketi nereye koyacağımı bilemedim. “Açsana,” dedi. “Tamam,” dedim ve beceriksiz el hareketleriyle açmaya çalıştım. Açamadım. Aldı paketi elimden. Bir kenarındaki yapıştırıcı bandı zarifçe kaldırarak açtı. Sarı, geniş bir tarak çıktı paketin içinden. Saçlarım kısacık, “aligarson” kesilmiş. Tarağa hiç ihtiyacım yok ama birinin doğum günümü hatırlaması ve kutlaması mutlu etmişti beni. Ameliyatım iyi geçmişti. Narkoz etkilememişti. Hatta ameliyat hemşirelerinin başımda söylediklerini hatırlıyorum. Kızmıştı biri tam uyanma sırasındaki öksürük nöbetlerime. “Sigara içmiş,” dedi biri. “Bir hafta öncesinden sigarayı bırakmayanları ameliyata almamak lazım,” dedi diğeri. “Ne güzel yanmış; çifte kavrulmuş,” dedi öteki. Çıplağım, öksürüyorum. “Spazm geçiriyor,” dedi bir başkası. Ne oluyor yahu? Ne spazmı? Kalp spazmı mı? Durum bu kadar ciddi mi? Üç sigara içtim topu topu. Olay nerelere gelmiş? Öksürük nöbetim kesildi. Tam olarak kendimdeyim şimdi. Konuşanların hepsi sustu. Seviyordum be narkoz kafasını. Senede bir almasam rahat edemiyordum sanki. Babası genç yaşta kalbine yenik düşmüştü. Aile albümlerinde görmüştüm; yakışıklı bir adamdı. Elinden sigarasını düşürmeyen bir kadın vardı bana hep yaşlı gelen. Sigaranın tahrip ettiği kalın, kırçıllı sesiyle “…ciğim, …ciğim, yavrum” diye seslenirdi hep ona. Kızını çok sevdiğini o kadar belli ederdi ki… Çocukluk garipti. Onunla paydaş olmak için benim de babam ölse diye çokça düşünmüşlüğüm vardı. Gerçekten babamın ölmesini istemek gibi bir şey değildi bu. Hayata onun bulunduğu yerden bakmak, onunla eşit olmak isteği. Çocukça, safça bir istek yani. En çok da bisikletini severdim …ciğimin. Nasıl güzel sekizler çizerdi gözü kapalı. İmrenirdim. Arada bana da verirdi bisikletini. En büyük hayalimdi kendime ait bir bisikletimin olması. Olmadı, olamadı. İlk gençlik yıllarımda babam getirmişti kesin dönüş yaptığında. Kocamandı, çok vitesliydi. Beğenmemiştim. Belki de ona binemeyecek kadar büyüdüğümü hissetmiştim. Bir yönünü sevmediğimi hatırlıyorum. Oyun oynamak için buluştuğumuzda kimi gün çok neşeli, güler yüzlü olmasını kim gün de suratıma bakmamasını, oflayıp, puflamasını. İşte o zaman, o güzel kızın hangisi olduğunun ayrımına varamazdım. Ona göre davranırdım ben de. Gitgide oflayıp puflamaları artınca gitmez oldum yanına. Derken arkadaşlığımız, caddede, sokakta karşılaştığımızda “merhaba” kelimesinde kaldı. Bir gün dünya çirkini bir adamla el ele geçti kapımızın önünden. Diğer elinde kırmızı bir gül vardı. Gülü kokluyor, bir taraftan da çapkınca gülerek çirkin adama doğru sokuluyordu. Çiçek, bazı günler gül, bazı günlerse karanfil oluyordu. Hep tekti ve kırmızıydı. Bu, hiç değişmiyordu. Nişanlanmışlar. Mahalledeki gevşek ağızlı kadınlar konuşurken duymuştum. Evlendi o çirkin adamla. Taşındılar bizim mahalleden. Evlenmek için eğitimini yarıda bırakmıştı. Sonradan tamamlamış. Hatta üniversiteye bile kaydolmuş. Mezuniyetin ardından büyük bir şirkette işe girdiğini duydum daha sonra; birkaç yıl sonra aynı şirkette yönetici olduğunu, yıllar sonra da şirket hesabından yüklüce bir parayı kendi hesabına geçirdiğini. Bir sürü, bir sürü şey… Çirkin adamdan ayrılmış. Zengin bir dulla gitmiş. …ciğim şöyle yapmış, …ciğim böyle yapmış; şöyle olmuş, böyle olmuş. Zevzek ağızlara sakız oldu …ciğim. Olanı da söylediler, olmayanı da. Bu kez limuzin geldi beni almaya. Hastanenin kuralıymış. Ameliyata giderken Mercedes, dönerken limuzin alıyormuş. Adımı yüksek sesle söyledi limuzinin sürücüsü. Üzerinde yattığım kalın çarşafın dört tarafından tutup üçe kadar saydılar ve aynı anda beni limuzine koydular. Komik adam hasta bakıcı. Güle oynaya götürdü beni odama. Odamdayım şimdi. Kesildiğime dair hiçbir işaret yok. Nazlanmıyorum, abartmıyorum. Oldu da bitti, maşallah durumundayım kısaca. E, narkoz sonrası belli bir saate kadar yemek, içmek yasak. Serum damardan gidiyor yavaş yavaş. Soğukluğunu hissediyorum. Hatta kelebek takılmış kolumun etrafı bile serin. “Of, çok sıkıcı! Bir kupa sıcak çay ve yanında iki bisküvicik ne güzel giderdi şimdi,” diyorum. Memesi alınmış kadın ve refakatçısı gülüyor. “Hazır bir şey yokken biraz uyumayı denesen mi acaba,” diyor canımın içi kardeşim. “Çok belli etmiyorsun ama ameliyattan çıktığını şiddetle hatırlatırım,” diye söyleniyor. “Tamam be,” deyip kapatıyorum gözlerimi. Deniz mi, bulut mu; ayırt edemediğim bir maviliğin üzerinde süzülüyorum uykunun derinliklerine doğru. Saçlarım aligarson. Doğum günümmüş. Bana bir hediye uzatıyor. “Doğum günün kutlu olsun,” diyor. Utanıyorum. “Açsana,” diyor. Beceriksiz hareketlerle açmaya çalışıyorum. Bir tarak. Saçlarım aligarson. Sarılıyoruz sıkıca. Aynı anda “…ciğim” diye bağıran bir çığlık sesi duyuyorum. Yüreklere işleyen bir “…ciğim” daha. Kendime geliyorum. Odanın kapısı açık. Memesi alınmış kadının refakatçısı ve kardeşim kapının önünde. Koridorda bir koşuşturma, bir telaş. “Ne oldu,” diye soruyorum kardeşime. Beti, benzi atmış içeri giriyor. “…ciğim” diyor, “…ciğim” ölmüş. Annesini gördüm az önce” diyor, “Uyanamamış narkozdan…” Donup kalıyorum o esnada. Rengim kara sarı olmuş. İkimiz de şaşkınız. “İyi misin,” diye soruyor. Başımı sallıyorum hiç konuşmadan. Gözlerimden yaşlar boşalıyor istemsizce. Saçlarımı sıvazlıyor kardeşim. Parmakları ıslandı göz yaşlarımdan. Saçlarım da ıslanıyor dokundukça… …………… Zamana direnen birkaç kemik dışında ölüm her şeyi alıp götürüyor. Öyle de olsa seni hep parlak, güzel gözlerinle anımsayacağım. Güle güle. Belki bilinmeyen bir zamanda, bilinmeyen bir mekânda karşılaşır, uzun uzun konuşuruz. Kim bilir?
- "Çocukluk başlı başına bir hak alanı"
"Derdim sadece hikâye anlatmak değil, çocuğun dünyasını ciddiye almak" Seda Aksoy Evren, Litera Edebiyat için bağımsız kitapçılarla yaptığı söyleşilere, Çocuk Edebiyatı Evi ile devam ediyor. Çocukların edebiyatla daha erken yaşta, yaratıcı ve özgür bir ortamda buluşmasını amaçlayan Çocuk Edebiyatı Evi, yakında kapılarını açmaya hazırlanıyor. Eğitimci–yazar Özge Doğar tarafından hayata geçirilen proje, çocuk edebiyatını yalnızca kitaplarla değil; atölyeler, buluşmalar ve yaratıcı üretim alanlarıyla yaşayan bir deneyime dönüştürmeyi hedefliyor. Çocukların hayal gücünü ciddiye alacak ve onları yalnızca okur değil aynı zamanda üretici olarak gören bir alan olması kulağa harika gelmiyor mu? Seda Aksoy Evren, projenin kurucusu ile Çocuk Edebiyatı Evi hakkında konuştu. Eğitmen, yazar ve çocuk kitapları editörü gibi farklı görevleri olan üretken birisiniz. Eserlerinize baktığımızda her zaman toplumsal sorunları irdelediğinizi görmek mümkün. Küçükken de her zaman sorunları tespit eden ve savaşçı biri miydiniz? Bu güçlü özelliğinizin şekillenmesinde kimlerin payı var? Küçükken de “neden böyle?” diye çok soran bir çocuktum. Haksızlıklar, eşitsizlikler ya da görünmeyen şeyler hep dikkatimi çekerdi. Ama bunu “savaşçılıktan” çok “merak ve vicdan” olarak tanımlıyorum. Zamanla o merak, yerini sorumluluğa bıraktı. Bugün yazarken de eğitirken de derdim: Sadece hikâye anlatmak değil, çocuğun dünyasını ciddiye almak. Çünkü çocukluk başlı başına bir hak alanı. Bu tarafımın şekillenmesinde hayatı boyunca sorgulayan insanlarla karşılaşmış olmam çok etkiliydi. Ama en çok da çocuklarla çalışmak… Onlar bana en dürüst aynayı tutanlar. Bir çocuk “bu neden böyle?” dediğinde, aslında hepimize soruyor. Türkiye’de çocuk edebiyatının gelişimini nasıl değerlendiriyorsunuz? Türkiye’de çocuk edebiyatı son yıllarda hem nicelik hem de çeşitlilik açısından ciddi bir gelişim içinde. Daha cesur konular ele alınıyor, farklı anlatım biçimleri deneniyor, çocuk okur artık daha görünür. Ama hâlâ aşmamız gereken önemli bir eşik var: Çocuğu “okutulması gereken bir birey” olarak değil, “kendi estetik ve düşünsel dünyası olan bir okur” olarak görmek. İyi çocuk edebiyatı; öğretmez, dayatmaz, küçümsemez. Alan açar. Bugün bu anlayışla üreten yazarların artması umut verici, umarım yayınevleri de bu yazarlara daha çok saha açarlar. Yakında kapılarını açmaya hazırladığınız “Çocuk Edebiyat Evi” projesi kulağa harika geliyor. Bu projenin tohumları ilk ne zaman atıldı? Aslında bu projenin tohumu yıllar önce atıldı. Çocuklarla yaptığım her atölyede ve çocukla ilgili her çalıştığım alanda aynı ihtiyacı gördüm: Çocuğun gerçekten söz sahibi olduğu, düşüncesinin ciddiye alındığı bir alan eksikliği. Bir süre sonra şunu fark ettim; biz çocuklar için etkinlikler düzenliyoruz ama onların dünyasını kurdukları bir “yer” çok az. İşte “Çocuk Edebiyat Evi” bu ihtiyacın içinden doğdu. Yani bu bir anda ortaya çıkan bir fikir değil; yılların birikimi, gözlemi ve biraz da içimde büyüyen bir itirazın sonucu. “Çocuk Edebiyat Evi” nerede olacak? Üyelik usulüyle mi çalışacak bir sistem? Biraz detay verebilir misiniz? Çocuk Edebiyat Evi İstanbul’da, çocukların kolay ulaşabileceği bir noktada olacak. Ama bizim için asıl mesele fiziksel mekândan çok, kurduğumuz düşünsel alan. Burada çocuklar sadece kitap okumayacak; düşünecek, tartışacak, yazacak, üretecek. Atölyeler, okuma grupları, yazar buluşmaları ve yaratıcı çalışmalarla yaşayan bir alan olacak. Üyelik sistemine açık bir yapı planlıyoruz ama aynı zamanda belirli etkinlikler dışarıdan katılıma da açık olacak. Yani kapalı bir yapı değil, aksine çoğalan ve paylaşan bir yer hayal ediyoruz. Çocuk Edebiyatı Evi, çocukların edebiyatla kurduğu ilişkiyi güçlendiren bir “mekândan” çok, bir “deneyim alanı” olsun istiyorum.
- Sennur Sezer Şiir Ödülü için başvurular başlıyor
Nilüfer Belediyesi’nin 2026 “Yılın Yazarı” programı kapsamında düzenlediği Sennur Sezer Şiir Ödülü için başvurular 1 Nisan’da başlıyor. Şairler, dosyalarını 29 Mayıs 2026’ya kadar iletebilecek. Nilüfer Belediyesi’nin her yıl bir yazar adına düzenlediği Yılın Yazarı etkinlikleri, bu yıl Türk edebiyatının toplumcu ve toplumcu gerçekçi damarının en güçlü temsilcilerinden Sennur Sezer’e adandı. Etkinlikler kapsamında düzenlenen Sennur Sezer Şiir Ödülü için başvurular 1 Nisan’da başlıyor. Şiiri estetik değer, özgünlük ve toplumsal duyarlılık çerçevesinde ele alan bir şairi onurlandırmak amacıyla hayata geçirilen ödül kapsamında, 1 Mayıs 2025 ile 1 Mayıs 2026 tarihleri arasında yayımlanmış olan bir adet şiir kitabı değerlendirmeye alınacak. Konu sınırlaması bulunmayan ve herkese açık olan ödüle, daha önce başka bir yarışmada ödül almamış eserler ile başvurulabilecek. Başvuruda bulunan eserleri; Eren Aysan, Gökçenur Ç., Şükrü Erbaş, Çiğdem Sezer ve C. Hakkı Zariç’ten oluşan seçici kurul değerlendirecek. Sennur Sezer Şiir Ödülü sonuçları 30 Kasım 2026 tarihinde açıklanacak ve büyük ödülü kazanan isim 20.000 TL para ödülünün sahibi olacak. "2026 Yılın Yazarı Sennur Sezer" etkinlikleri çerçevesinde düzenlenen ödüle dair başvuru koşulları ve detaylı bilgiye, Nilüfer Belediyesi kütüphanelerinden veya kurumun sosyal medya hesaplarındaki bağlantılar üzerinden ulaşılabilecek. Katılım koşulları ve detaylar için tıklayın.
- Murat S. Dural'dan bir yol ve dönüşüm romanı
Murat S. Dural, ilk romanı “Fırtına Çıkmazı” ile okuru, cam binaların, performans kaygılarının ve beyaz yakalı yaşamın uzağında; Ege’nin ve bilinen gerçekliğin ötesinde bir arayış yolculuğuna davet ediyor. Dünyada sadece edebiyatta değil, görsel sanatlar ve dijital platformlarda da bilimkurgu, fantazya ve korku türleri giderek “üst tür” konumuna yaklaşırken; ülkemizde hâlâ yeterince değer görmeyen bu alanın önemli yazarları üretmeye devam ediyor. Yazar Murat S. Dural da bu isimlerden biri. Yazar, ilk romanı “Fırtına Çıkmazı”, okurlarla buluşuyor. Kitabın genel yayın yönetmenliğini Sedat Demir ve Merve Öney Demir üstlenirken, editörlüğünü Uğur Uçkıran yaptı. Kapak tasarımı Ebrahel Lurci imzası taşırken, tanıtım fotoğrafları Öykü Tunaboyu tarafından hazırlandı. Bir Yol ve Dönüşüm Romanı “Güneş olması gereken yerde değil! Güneş, doğru yerde değil!” “Uzun süredir hiçbirimiz olmamız gereken yerde değiliz, Ramiz…” Elinizde tuttuğunuz bu roman, yalnızca ülkeleri ayıran sınırların değil; dünyanın geçmişi, bugünü ve dönüşeceği gelecek arasındaki sınırların ötesine geçmek için bir çağrı niteliği taşıyor. Gökdelenlerin, ofislerin, hırs ve başarı arzusunun şekillendirdiği modern yaşamın perdelediği bir hakikate işaret eden bir rehber sunuyor. Murat S. Dural, “Fırtına Çıkmazı” ile okuru cam binaların, performans kaygılarının ve beyaz yakalı yaşamın uzağında; Ege’nin ve bilinen gerçekliğin ötesinde bir arayış yolculuğuna davet ediyor. Tüm anlamlı yolculuklar gibi bu yolculuk da gizem, korku, tedirginlik ve rüyalarla örülü. “Fırtına Çıkmazı”, eski dünyanın tanrıları ile yeni dünyanın sıradanlaşmış vahşetini karşı karşıya getiriyor. Dikkatli ve derinlikli bir okuma talep eden bir roman. Belki de o kalabalığın içinde, kendinize benzeyen bir gölgeyle karşılaşırsınız. Kolektif Çalışmalar Sonrası Yeni Kitap Fantazya ve Bilimkurgu Sanatları Derneği (FABİSAD) üyesi Murat S. Dural, daha önce İthaki Yayınları etiketiyle yayımlanan “Kibrit Ev” adlı öykü kitabıyla geniş bir okur kitlesine ulaşmıştı. Ayrıca, Fenerbahçe’nin efsanevi futbolcularından Lefter Küçükandonyadis’in hayatını anlattığı “Lefter: Efsaneler Ölmez” adlı çalışmasıyla okurlara disiplinlerarası bir okuma deneyimi sunmuştur. Dural; Hayalet Müzik’te “Beyhude Melodiler”, Hayalet Müzik: Eskilerin Şöleni’nde “Her Şeyin Ezgisi”, Ayinler Kitabı’nda “Ya’dEller”, Aşkın Karanlık Yüzü’nde “Loholico”, Tren Öyküleri’nde “Makas”, Sadık Dostlar’da “Hııırr!”, Pati Öyküleri’nde “Zafer Getiren”, Aslında Yaşanmadı’da “Fareli Köyün Kavalcısı”, Dark Antoloji Birinci Kitap’ta “Şehir Hatları”, İlk’te “Kutu”, Karşı Salgın’da “İndirim Reyonu”, Tüm Panayırların Heyulası’nda “Meczupların Şafağı” ve Suçüstü Öyküler 1. Kitap’ta “Gir Kanıma” adlı öyküleriyle yer almıştır. “Momentum” adlı öyküsü ise Son Gün adlı eserde yayımlanacaktır. “Tribünde Var Bir Adam: Koray Şener” kitabı, yazarın ilk editörlük çalışmasıdır. Murat S. Dural, hâlen Muhtelif Kitap tarafından yayımlanacak bilimkurgu türündeki ikinci romanı üzerinde çalışmalarını sürdürmektedir. FIRTINA ÇIKMAZI Murat S. Dural Epona Kitap, 2026 Tür: Roman 336 s.
- Uykular veresiye, rüyalarsa peşin fiyatına üç taksit
Umut Kaygısız, Ayşe Nilay Özkan'in kitabı, Münzevi Sesler Korosu üzerine yazdı: "Kuvvetli yönü konusu, anlatımı, atmosferi veya karakterleri, diyerek çıkamayız işin içinden. Çünkü okurlarına beklediklerini değil, tam bir tasarım ürünü olan ve “Bakın. Burada yüzyılın betimlemesini yapıyorum” diye bağırmadan, beş duyuyu birden harekete geçirme yetisine sahip, hareketli öyküler yaratmış bir yazar." Son zamanlarda okuduğum en kaygısız, başına buyruk ve kendini olduğu gibi sergilemekten imtina etmeyen öykü kitabı olabilir Münzevi Sesler Korosu . İlk sayfasından itibaren okuruna hayal satmayacağının ve istediği her an çıkış biletini nazlanmadan sunacağının garantisini veriyor. Hayır. Ayşe Nilay Özkan evreninde bir kutuya veya bir odaya hapsolmak yok. Öykülerdeki karakterlerle empati kurup kaçacak yer bulamadıkça sıkışma, sıkıştıkça dramatik yoğunluğun büyüsüne kapılma durumunda kalmıyorsunuz. Baştan sona yarattığı geniş atmosferin içerisinde okurunu özgür bırakan, dil zenginliğinden şüphe duymayan ve anlatım metotlarındaki farklılık hissinden emin, kaba bir tabirle “tarz” diye nitelendirilebilecek, ince bir sunumla “zarif” sıfatı altında estetik zevkleri doyuma ulaştıracak bir yazarla tanışıyoruz. Belki de en belirgin özelliği, öykülerini herhangi bir açıdan ağırlık testine sokmaması. Kuvvetli yönü konusu, anlatımı, atmosferi veya karakterleri, diyerek çıkamayız işin içinden. Çünkü okurlarına beklediklerini değil, tam bir tasarım ürünü olan ve “Bakın. Burada yüzyılın betimlemesini yapıyorum” diye bağırmadan, beş duyuyu birden harekete geçirme yetisine sahip, hareketli öyküler yaratmış bir yazar. Öykülerin okurken sizi hapsettiği evren, aynı zamanda bilinmeyen bir şehre yapılmış uzun seyahatleri andırıyor. Buraları daha önce görmediniz, duymadınız. Her anı ilk defa duyumsayacaksınız. “Sayın yolcularımız. Lütfen kemerlerinizi bağlayınız.” Öf, kitabın temel dokusu olan münzevilik durumu üzerine çarpıcı bir başlangıca imza atan öykü olarak ışıl ışıl parıldıyor, dersek mübalağa etmiş olmayız. Ana karakterin ayak izlerini takip ederek evvela kayboluyoruz, sonra tam umudu kesmişken yolun bizi ulaştırdığı noktada seyredecek en güzel manzarayı buluyoruz. Okurun ilgisini çekebilmek adına enteresanlık noktalarını ustalıkla yakalayan Ayşe Nilay Özkan, esprili bir dille iki farklı zaman arasında mekik dokurken, adeta okurunun da ıslık çalarak ona eşlik etmesini sağlıyor. İnsana ulaşmak için onu seyretmek yetmez, diyen bir düşüncenin ürünü olarak rengarenk karakter çözümlemeleri sunuyor kıymetli yazar. Hikâyenin özellikle psikolojik derinliğinden etkilenmemek hayli zor. Öykü yazarlarının sıradanlaşmaya yüz tutmuş konulardan vazgeçmedikleri ve atacakları tokatları önceden hissettirdikleri edebiyat ortamında, biçim kaygısından uzak, zengin derinliğe okurunu cömertçe davet eden yazar üsluplarına tesadüf etmek, tabiri caizse bir metrelik denizde orkinos avlamak gibi mucizevi ve umut verici. Saklı Lekeler ise, kuvvetli gözlemlerin okuyucuyu oradan oraya savurduğu bir başka öykü. Yüksek dikkat isteyen detayları, birbirinden güzel betimlemelerin arasına gizleyen Ayşe Nilay Özkan, evvela nesnelerin diliyle dokunuyor kalplerimize. Sonra renkler, sesler… Günlük hayatta ıskaladığımız pek çok yaşamsal kalıntının izlerini sürerken adeta dedektif titizliğiyle sarılmalı hikâyeye. Çünkü görünürde bizi bekleyen yaşlılık ve hafıza kaybı bir yana, çözümlenmeyi bekleyen arka plandaki hikâyenin doğru akması için bütün ipuçlarını birleştirmeniz gerekiyor. Kısa olay örgüsünün kahramanı yaşlı teyze, ona zenginlik katan her tasvirin ihtişamında bambaşka bir insanlık deseni taşıyor. Seslerden renklerden anlayanlar için… İmgeleriyle baş döndürenler de ilk sırayı Sivrisinekler Bunu Beğendi alıyor. Zekice hazırlanan kurgu sayesinde soluksuz akan ve okunan öykü , finalde güzel bir fiske atarak eli boş göndermiyor okurunu. Ancak biçimdeki özgünlük tartışmaya mahal vermeyecek kalitede ve sürekli bir sonraki sahneyi merak etmenize neden olacak kadar sinematik. Görselliğin bu denli üst seviyeye ulaşması, elbette yine kıymetli yazarın üç boyutlu ve tüm duyulara aynı anda hitap eden tasvirlerinde gizli. Üstelik iki yönlü akan hikâyelerden biri oldukça cesur ve alışılmadık ölçüde edebi lezzetle donatılmış. Hayal gücünüzü zorlamak zorunda kalmadan, keyifle uçuruma doğru koşacağınız ve ruhunuzu boşluktan aşağı bırakırken okkalı bir çığlık koparacağınız kıvamda, eşine az rastlanan bir metin. Zorlamadan yoksun, gönüllü oluşan sessizliğin içinde gürültücü kimliğini taşıyan birinin, değişim için kendisini değil, onu farklı biri yapan dış etmeni değiştirmesini anlatıyor Klorak. Ben merkezli yapının duyguları ön planda tutacağı düşünülse de keskin zekânın mizahla harmanlanışına tanıklık etmek, peş peşe yenilmiş iki Osmanlı tokadına eş. Kısa ancak etkili bir üslup var öyküde. Zebra Kek ise adeta metaforların dansı niteliğinde. Günlük konuşma dilinin ustalıkla yerleştirildiği öykü, bize hayatın farklı tonlarını mercek altında gösteriyor. Bir önceki hikâyede siyah ile gri renkleri arasında sıkışan düşünceleriniz, bu kez de siyahla beyazın el sıkışma anına teslim olacak. Renklerin insanlara vurulan etiketleri görünür ya da algılanabilir kıldığını, biçimsel telaşa kapılmadan, kolay anlaşılır biçimde aktarmış kıymetli yazar. “Can Özel İle Nasıl Karşılaşmalı?” esprili dili ve finaldeki sürpriziyle sonlanmayan hikâyeler arasında eli sürekli havada duranlardan. Kurgunun öykü bittikten sonra da devam etmesi, pastanın çileği. Üstelik yalnızca bir tık uzağınızda. Ayşe Nilay Özkan’ın parlak bir fikri, özgün biçimde hayata geçirişini takdir etmemek imkânsız. Bir öykünün bedeninden dünyaya gelen yeni öykücüklerle, kitabın en doğurgan hikâyesi bu, diyebiliriz. Klişe bir konuyu kara mizah unsurlarıyla iyice harmanladıktan sonra ismi kadar değişim geçirerek çıkıyor karşımıza “Metamorfoz.” Yazarın anlatım zenginliği ve özellikle betimlemelerdeki tesir gücü sayesinde her cümlenin görünürlüğe kavuştuğunun altını özellikle çizmeliyiz. Ayşe Nilay Özkan’ın otobüsünde yolculuk etmek sıra dışı bir deneyim. Nerede mola veriyorsa orayı gezmekle kalmıyor, aynı zamanda içinize işleyen detayları özümsüyorsunuz. Resmen zamanda bir delik açmış kıymetli yazar. Oradan içeri yuvarlanıp anı biriktirircesine münzevi duruş sergileyeceksiniz her öyküde. Sonra mola yerlerini işaretleyip gözlerinizi kapatacaksınız, otobüs hareket haline geçtiğinde. Unutmayın. Burada uykular veresiye, rüyalarsa peşin fiyatına üç taksit. İyi alışverişler, yolculuklar ve keyifli okumalar. MÜNVEZİ SESLER KOROSU Ayşe Nilay Özkan Vacilando Kitap, 2025 Tür: Öykü 72 s.















