top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5404 sonuç bulundu

  • 2025 Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü’nün sahibi Levni Hakan Şahin’den Sen Hiç Merak Etme

    Levni Hakan Şahin’in 2025 Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü’ne değer görülen öykü koleksiyonu Sen Hiç Merak Etme , Varlık Yayınları’ndan çıktı. Küçük, önemsiz görünen şeyleri “abartmayı”, trajedileri, mitleri, canavarları ve kahramanları küçümsemeyi seven Levni Hakan Şahin, varoluşa dair çetin meseleleri günlük konuşma üslubuyla, olayörgüsünü terk etmeden ele alıyor, gerektiği yerde ironi ve mizah aracılığıyla olaylarla arasına mesafe koyuyor. Sen Hiç Merak Etme ’de anlatıcı sesler, olaylar, mekânlar değişse de öyküler ortak bir estetik ve felsefi duyarlıkla birbirine ekleniyor; yabancılaşmanın kanıksandığı bir çağda ötekine varma çabasından vazgeçmeyen ama hep yenilen, bulunduğu yerde huzursuzlanan, göçen, nereye gitse başka bir yeri özleyen insanın serüvenini okuyoruz. ‘‘Müdafaa, müdafaa, müdafaa. Hem hattı hem sathı müdafaa. O satıh benliğimdir. Benliğim... Güneşli bir günde ne yaparım? Elim bizatihi neye gider? Bu soğuk şehirde kışları iyi aydınlatılan odalarına kapanıp mühim işlerini halleden ve yaz gelince birden kendinden emin şekilde çiçek açan milyonların bildiği, benim bilmediğim şey ne?” SEN HİÇ MERAK ETME Levni Hakan Şahin Varlık Yayınları, 2025 Tür: Öykü 72 s.

  • 72. Sait Faik Hikâye Armağanı için başvurular başladı

    Türk öykücülüğünün en prestijli ödüllerinden Sait Faik Hikâye Armağanı’na 2025’te yayımlanan öykü kitapları için başvurular açıldı. Kısa liste Nisan, kazanan Mayıs'ta açıklanacak. Darüşşafaka Cemiyeti, Türkiye İş Bankası ve Kültür Yayınları iş birliğiyle 1955’ten bu yana her yıl bir öykü yazarıyla buluşan Sait Faik Hikâye Armağanı’nın 72. başvuru dönemi resmen başladı. Usta hikâye yazarı Sait Faik Abasıyanık’ın anısını yaşatmak ve Türk öykücülüğünü canlı tutmak amacıyla verilen armağan için yarışmacı başvuruları kabul ediliyor. Yarışmaya katılmak isteyen yazarların, 2025’te yayımlanmış ve daha önce hiçbir ödül almamış hikâye kitaplarından 15 nüshayı 27 Şubat 2026 Cuma günü saat 17.00’ye kadar Darüşşafaka Cemiyeti’ne elden veya posta yoluyla ulaştırmaları gerekiyor. Daha önce Armağan’ı kazanmış yazarlar bu yıl yarışmaya katılamıyor. Değerlendirme süreci ön jüri ve ana jüri tarafından yürütülecek; kısa liste Nisan 2026’ta, asil ödülün sahibi ise Mayıs 2026 içinde açıklanacak. Bu yıl da armağan kapsamında “Doğan Hızlan Özel Ödülü” verilmeye devam edecek. Özel ödül, kısa listeye kalan öykücülerden birine takdim edilecek. Türk edebiyatının en köklü ödülleri arasında yer alan Sait Faik Hikâye Armağanı, geçtiğimiz yıl Burçe Bahadır’ın Şimdi Dönecek Dünya adlı kitabına layık görülmüş, Doğan Hızlan Özel Ödülü ise Derya Sönmez’in Öteki Hayvanlar eserine verilmişti.

  • Karşılaşmadığımız yerde başlayan hikâyeler

    Umut Kaygısız, Mine Ölce'nin öykü kitabı, Oysa Hiç Karşılaşmamıştık üzerine yazdı: "Görsele tutunmamayı tercih edenlere çok katmanlı öyküler sunarak, görünen nesnenin ya da canlının temsil ettiği imajı alıp öykünün tepesine yerleştiriyor yazar. Sonrasında yaratılan dünyanın gerçekte neye karşılık geldiğini bulmak, tamamen okurun vazifesi." Sinema ve tiyatro alanındaki üretimleriyle tanıdığımız Mine Ölce bu defa bir öykü kitabıyla çıkıyor karşımıza. Oysa hiç karşılaşmamıştık, isminden ötürü   kitabı eline almaya hazırlanan okurlarda şaşırtıcı sürprizlerin hayretler uyandıracağı bir düzine öykü beklentisi yaratıyor. Ancak günlük hayatın bize vaat etmediği, inanması zor hadiseleri bulup çıkarmak yerine, insanın özüne inmeyi düstur edinmiş bir yazar kimliğiyle karşımızda duran Mine Ölce, ters köşeye yatırıyor bizleri. İlk bakışta olağan gözüken hadiselerin arkasında gizli duran öyküleri dert edinmiş. Kahramanımız bazen tek kişi, bazen bir hayvan, bazense sıradan bir nesne olabiliyor. Yazarlık hüneri de burada başlıyor işte. Görsele tutunmamayı tercih edenlere çok katmanlı öyküler sunarak, görünen nesnenin ya da canlının temsil ettiği imajı alıp öykünün tepesine yerleştiriyor yazar. Sonrasında yaratılan dünyanın gerçekte neye karşılık geldiğini bulmak, tamamen okurun vazifesi. Genel olarak sade ve akıcı bir dil kullanmayı tercih eden yazarın, bazı öykülerinde özellikle betimleme kabiliyetini üst seviyeye çıkardığını görüyoruz. Öykülerinin okurlarını sürüklemesi için en az konu seçimi kadar dil yapısı üzerinde de itinayla çalışıldığı gözden kaçmıyor. Tempoyu hiç kaybetmeyen anlatıları çoğunlukla ben merkezli. Dolayısıyla öykü kahramanlarıyla empati kurabilmek hiç de zor değil. Fakat konu seçimine göre yazarın bizleri farklı yönlendirdiği noktalar da mevcut. Yerine göre hikâye ile aramıza duvar örmesini bilip, bilinçli olarak okuru öyküden uzaklaştırdığı anlarda akan olaylara tarafsız bakabilmemizi sağlaması da kurgu ile kurgu dışı arasında tereddüt yaşamamıza neden oluyor ki; bu da kıymetli yazarın özellikle yorum yapmaya zorladığı okurundan kendine has bir yol seçmesini isteme biçimi. Öyküleri derinlemesine mercek altına alma isteğim arşa çıkmışken, bir noktaya özellikle değinmek isterim. Mine Ölce’nin öykülerinin gücü, insana dair yalın ama çok tesirli ve herkeste olması muhtemel dramatik eylemi bulup çıkarmasında gizli. Her öykü, eninde sonunda çok vurucu bir gerçeğe, insanın özüne, yokluğuna tahammül edemeyeceği bir duyguya ulaşıyor. Yani temelinde çok sağlam bağlamlar bulunduğu için, öykülerin sarsıcı etkileri azımsanmayacak seviyede.  Daha ilk öyküsünde dramatik yapıya sadakatini ziyadesiyle hissettiriyor kıymetli yazar. “Bir limonata daha” isimli   hikâye, yazarın tiyatro geçmişini ispatlar nitelikte.   Pınar Güntürkün’ün muhteşem performansıyla seyircilerini büyülediği “Herkes Kocama Benziyor” adlı oyunun edebiyattaki karşılığını andırıyor. Toplumun yüklediği görevleri sorgulamadan yerine getiren bir kadının kendini keşfetme, hayatı sorgulama ve pek çok şeye “Yeter” deme biçimini soluğumuzu tutarak takip ediyoruz.  Hemen arkasından Sessizce, güçlü mizah unsurlarıyla örülü, tam manasıyla tiyatro diliyle yazılmış, sahnenin izleyicide bıraktığı dinamik etkiyi vücudunda barındıran bir öykü olarak çıkıyor karşımıza. Neriman Teyze  ile de direkt bağlanıyor Sessizce . Dizi film tadındaki öyküleriyle, arkası yarını dört gözle beklememizi sağlayacak bir tatlı telaş rüzgârına sırtını dayayan kıymetli yazar, en yumuşak ve hassas yerimizden yakalıyor bizleri.  Buradan sonra anlatımda yol değiştiriyor yazar. Alegorik bir dil kullanırken, öyküsüne ustaca yerleştirdiği sembolleri hayatlarımızda konumlandırmamızı umuyor. Ah Sermet Bey, orkideler vasıtasıyla evin tanımının yapıldığı bir hikâye. Evi, evin içinde yaşlanan çifti resmetmekle yetinmiyor. Şehir değişirken, mahallelerin yıkılıp yepyeni ve farklı bir yüzle bürünmesini ve orada yaşayan insanların eskisi gibi nefes almasının olanaksızlığını taşırıyor paragraflarından. Ve tabii ki güneşi gizleyen yüksek binaların hayatlarımızın arka fonuna yerleştiğini hatırlatıyor bizlere. Tıpkı yerleri değişince pencereden sızan ışıkla buluşamayan orkidelerin hazin sonuna benziyor her biri. Çürüme başlıyor. Dıştan içe… Sokaktan eve… Kahve ya da kavun, ismine yakışır biçimde seçim öyküsü, tercih meselesi. Sallanan bacağının altına bir şeyler sıkıştırılmış sandalye ile evliliğin her an dengesini yitirmeye yüz tutmuş hali özdeşleştirilirken; evvela kendisini, sonra olmaktan vazgeçtiği kişiyi gördüğü arkadaşı yerine koyan kadının dünyasında açıyoruz gözlerimizi. Kayıp giden hayatının kokusu ciğerlerine kadar işleyecekse şayet, elbette bir tercih yapmaya mecburdur kadın. Kahve mi yoksa kavun mu? Çöp poşeti mi yoksa unutulmaya yüz tutmuş eşyalar mı? Yapısal olarak kusursuza yakınlığıyla göze çarpan İyi misin?,  dramatik gücüyle okuyucusunu kavrayıp sarsıyor. Kitabın başlangıç öyküsü olabilirdi, diye düşünmemek elde değil. Çünkü bu hikâyeyle bitişik diğer kısa öyküler de en az onun kadar tesirli. Kumkapı’da salınmak sayesinde Hemingway esintisini iliklerimize kadar hissediyoruz mesela. Kıymetli yazar, uzun ve detaylı düşünmemize mecralar açıyor anlattıklarıyla. Ama bununla da yetinmiyor. Çünkü sıradaki Soluk sarı da Kumkapı’da salınmak adlı hikâyenin başarısını kanıtlar nitelikte. Mine Ölce’nin kısa, hatta çok kısa öykülerdeki güçlü anlatımlarıyla doruğa ulaştığını gözlemlemek bir yerden sonra sürpriz olmaktan çıkıyor. Oku, anla, düşün ve tartış. Sonra başa dön. Bir daha yap aynısını. Okurda yumruk yeme etkisi bırakacağını hisseden yazar, “Kendinden bir şey bulabilirsin hikâyemde” der gibi her seferinde. Nar sonatı ise   sembolist bir öykü olarak okurun resmen mola vermesini sağlıyor. Özellikle narın hikâyede kullanım biçiminin kattığı derinlik gözden kaçacak gibi değil. Azınlık olma psikolojisi ve göç arka duvarken, en önde bireye miras kalan derin boşluğun resmi gizlenmiyor. Gerçek anlamda durumsal bir çözümlemeyle baş başa bırakıyor bizleri. Ve hemen arkasından sürpriz sonlu, betimlemesi bol, şaşırtıcı bir hikâye ile de sarsıyor. Çilek rüyası’ nın   özellikle kelime oyunları ve okurda görsellik yaratacak teferruattaki tasvirleriyle zengin bir metin olarak kitabın yörüngesini değiştirdiğini söyleyebiliriz. Sonra   dramatik yapının ilginçlik unsurunu bütünüyle taşıyan Çürüyüş , yaşamlarımıza cesur biçimde bakmamıza önayak oluyor. Nesneye yerleştirilen ruh ve hissiyat, örtülü anlatımın güzel örneklerinden biri olarak değerlendirilebilir. Yazar burada kemençenin derdinden ziyade, çürüyüşün toplumsal izlerini müzikle harmanlıyor. Hatta o kadar güzel biçimde üstesinden gelebilmiş ki, hemen arkasından gelen Hulusi Bey’i beklerken ile aynı tarzın ve etkinin devamını sağlayabilmiş. Kaderi de okurundan beklentisi de tıpa tıp aynı. Bu kez ayakkabı konuşuyor ama biz dinlemiyor, resmen hissediyoruz yaşananları. Diğer taraftan kitaptaki klasik öykü yapısına en yakın hikâyenin Fotoğraftaki gözler  olduğunun altını çizmeliyiz. Çocukluk travmasının nüksettiği anı, bugünün dilinde duygu yüklemesiyle ve ben diliyle başarılı biçimde anlatan kıymetli yazar, öykü okurlarının alışık olduğu yönelime esaslı bir selam vermiş bu öyküsüyle. Ancak hemen arkasında çok sarsıcı bir olayı, olabildiğince farklı atmosferde bizlere anımsatırken, kitaba neden oysa hiç karşılaşmamıştık ismini verdiğini de adeta ispatlıyor Mine Ölce. Hepimizin paydaşı olduğu depremi bir çocuğun dilinden işitip gözünden seyretmenin sadece düşündürmekle yetinmeyeceğine, aynı zamanda donmuş hislerimizin de çözülmesini sağlayacağına şahitlik ediyoruz. Karanlığın elleri, hüzünlü bir hikâyenin olabilecek en neşeli anlatımı.  Eve geliyorum ise   okuyucuya atılan sert tokadı finale saklamadan, her paragrafta hissettirerek bir önceki hikâyenin intikamını alıyor gibi. Tatlı tatlı okşuyor yanaklarımızı her paragrafta. Ve kaybetme korkusunu fısıldıyor, sevmekten, özlemekten çok daha yüksek sesle. Sonra tekrar durum değişikliğine gidiyor Mine Ölce. Kitabın en karakteristik özelliği bu. Tek bir temanın etrafında dolaşmadan, herhangi bir duygu yüklemesiyle okuru boğmadan, her defasında farklı bir yol ve yöntemle gidişatı ustaca değiştiriyor kıymetli yazar. Ben çözdüm ile   inceliklerle örülü, tamamen karakterlerin psikolojik altyapısına yoğunlaşan, hassas bir anlatım yolunu seçmiş yazar. Sıradan gözüken bir çocukluk hatırasının iki yetişkin bireyin üzerindeki etkisini iliklerimize kadar hissetmemiz için tür değişikliğine gidecek kadar da cesur üstelik. Durmak yok. Tekrar biçim ve yorum değişikliğine giderek okurun sıkılma ihtimalini neredeyse sıfıra indiriyor Mine Ölce. Kızın, gerek biçim gerek anlatım metodu olarak yaratıcı, özgün ve farklı. İki mektubun içine sıkıştırılmış pek çok hikâyeyi barındırmasının yanında, ben merkezli duygu aktarımını kusursuz sağladığı için kahramanı tanıdığımız biri yerine rahatça koyabiliyoruz. Hiçbirimize uzak olmayan, duygu derinliği üst seviyede bir öykü Kızın. Kabak tatlısı’ ndaysa, yazar aşina olduğumuz hayatların incecik detaylarını ustalıkla gözlemleyerek koyuyor tabaklarımıza. Her cümlesi bir amaca hizmet eden öykü, sıradan ev halleri kisvesi altında derin bir psikolojik çözümleme armağan ediyor bizlere. Ölen babadan geriye kalanları duyu organlarıyla anımsayan kız, bir yandan da hayatına devam etmeye çalışan annesinin gizlediği huzursuzluğunu keşfediyor. İşte asıl sıradanlık tam da burada. Bir televizyon dizisi yardımıyla herkes gibi olmaya çalışan annenin geride bıraktığı ipuçlarında… Ve onları keşfedip geçmişe dönen kızında. Bütüne baktığınızda parçaları keşfedebileceğiniz ancak her bir parçanın da başlı başına bütün oluşturabilme potansiyeli taşıdığı bir kitap “Oysa hiç karşılaşmamıştık.” Özellikle iki sayfalık mikro öykülerinin sertlik dozu bir hayli yüksek. Mine Ölce’yi pek çok öykü yazarından ayıran temel nokta burada gizli. Kıymetli yazar cümleleri uzatma, fazladan detay verme heyecanına kapılmadan, betimleme şovu yaparak edebi güç ispatlama hevesinden uzak durarak, yalın öykünün peşinde. Edebi kaygısı tamamen anlattığı insana dair meselede ve duygunun gücünde gizli. Ne kadar uzun değil, ne kadar yoğun yazabildiğine dikkat ederek öykü yolculuğuna bizleri davet eden yazara eşlik etmek, hayatlarımızın dışında kalanlara biraz daha dikkatli bakmamıza yardımcı olacaktır. Keyifli okumalar dilerim. OYSA HİÇ KARŞILAŞMAMIŞTIK Mine Ölce Potkal Kitap, 2025 Tür: Öykü 96 s.

  • Akutagawa ödüllü uluslararası çok satan roman Kambur Türkçede

    Japon edebiyatının çarpıcı sesi Saou Ichikawa, beden, arzu ve toplumsal normlar üzerine sarsıcı bir romanla okurla buluşuyor. Japon edebiyatının en prestijli ödüllerinden Akutagawa Ödülü’ne layık görülen ve uluslararası alanda geniş yankı uyandıran Saou Ichikawa’nın Kambur adlı romanı, Beyaz Baykuş Yayınları etiketiyle Türkçede yayımlandı. Orijinal adı Hunchback olan eser, bedenin sınırları, engellilik, cinsellik ve bireysel özgürlük gibi konuları alışılmış kalıpların dışına çıkarak ele alıyor. Kas hastalığı nedeniyle solunum cihazı kullanan ve elektrikli tekerlekli sandalyeyle yaşamını sürdüren Ichikawa, romanında ağır engelli bir kadın karakterin iç dünyasını merkeze alıyor. Toplumun “bakılmaması gereken” alanlara ittiği bedeni, arzuyu ve düşünceyi açık, cesur ve sarsıcı bir dille görünür kılan Kambur, okuru rahatsız etmeyi göze alan bir edebi deneyim sunuyor. Roman, engellilik temsiline dair yerleşik anlatıları kırarken; bakım, bağımlılık, mahremiyet, cinsellik ve güç ilişkilerini çarpıcı bir iç monolog üzerinden sorguluyor. Ichikawa’nın metni, yalnızca kişisel bir hikâye değil, aynı zamanda modern toplumun beden politikalarına yöneltilmiş güçlü bir edebi itiraz olarak öne çıkıyor. 2023 yılında Japonya’da yayımlanan Kambur, kısa sürede edebiyat çevrelerinde büyük ilgi uyandırarak uluslararası çok satanlar arasına girdi ve Booker Ödülü uzun listesinde yer aldı. Türkçeye Ebru Sarıkaya tarafından çevrilen roman, Beyaz Baykuş Yayınları’nın edebiyatta sınırları zorlayan eserler serisinin dikkat çekici halkalarından biri olarak raflardaki yerini aldı. Arka Kapak Yazısı: Bedenin mahkûmiyetinden zihnin özgürlüğüne… Shaka, Japonya’nın dar apartman odalarından birinde, solunum cihazına bağlı, kıpırtısız bir bedenin içinde ama uçsuz bucaksız bir zihnin özgürlüğüyle yaşıyor. Ağır kas hastalığıyla doğan, dünyayla ilişkisini dijital ekranlardan kuran bir kadının gözünden, yaşamın görünmeyen yüzünü anlatıyor Kambur. Erotik içerikler yazarak para kazanan, dijital forumlarda üniversite öğrencisi kimliğiyle tartışmalara katılan, geçmişte olamamış hayatları düşleyen, “normal”liğe uzaktan ama keskin bir bakış atan bir anlatıcı var karşınızda. Bu roman, topluma ait olmamanın, sürekli gözetlenmenin, yardım edilen ama asla tam olarak dinlenmeyen bir hayatın içinden yükseliyor. Mizah ile hüzün, erotizm ile yalnızlık, marjinallik ile entelektüel analiz aynı potada eriyor. “Olağanüstü bir edebiyat. Nokta.” — Johanna Hedva “Japon edebiyatında bir fenomene dönüşen Kambur, cinsellik, engelli olmak ve güç üzerine hem inanılmaz hem de sarsıcı bir roman.” — International Booker Prize Jürisi “Unutulmaz bir edebiyat... Bedeni merkeze alan bir gerilim... Tam anlamıyla mucizevi.” — The New York Times Book Review KAMBUR Saou Ichikawa Beyaz Baykuş Yayınları, 2025 Çeviri: Ebru Sarıkaya Tür: Roman 72 s.

  • Nuray Elçin'den ilk kitap: Baht Oyunları

    Nuray Elçin ilk öykü kitabı Baht Oyunları 'nda yalnızlığın, çaresizliğin, telafisi olmayan kırgınlıkların ve bir yaraya benzeyen sevgilerin kabuğu kaldırıyor. İmkânsızlıkların kıyısına asılmış, boğaza bir hıçkırık gibi takılmış hayatlar... Dışı sert içi yumuşak kalmış, buruk, alaycı, hüzünlü insanlar... Nuray Elçin ilk öykü kitabı Baht Oyunları'nda yalnızlığın, çaresizliğin, telafisi olmayan kırgınlıkların ve bir yaraya benzeyen sevgilerin kabuğu kaldırıyor. "İnsan ağlamayı bırakınca unutmayı aramaya koyulurmuş." Bu öyküler, unutmanın arandığı, seraplarla dolu o çorak topraklarda geçiyor. BAHT OYUNLARI Nuray Elçin Sel Yayınları, 2025 Tür: Öykü 80 s.

  • Edebiyatist Dergi’nin 63. sayısı çıktı

    Edebiyatist Dergi’nin 63. sayısının dosya konusu: Goethe GOETHE 18. yüzyılın ortalarından 19. yüzyılın ilk çeyreğinin sonuna uzun bir ömür… Hafız-ı Şirazî önünde saygıyla eğiliş ve Doğu’ya Batı’dan beklenmeyecek bir muhip bakış… Edebiyatist’in 63. sayısı bu büyük Alman edebiyatçı, siyasetçi, ressam ve doğa bilimci bir başka deyişle hezarfenine ayrıldı bu vesileyle. Dünya edebiyatı çağının geldiğini müjdelediği günden bugüne ona dairler ele alındı beş dosya yazısıyla… Faust’tan şiirine, tiyatrosundan Türk edebiyatına tesirine dek birçok konu satırlara döküldü. Yine eksik kaldı bir şeyler ama en azından denedik. İstedik ki bir kurucu akıl, düşünce ve kalem daha Edebiyatist’in arşivlik sayısına konu olsun. Ve Faust’unda dediği gibi; düşünmeyin kaybettiğimizi yolumuzu, yine canımızın istediği yerdeyiz. Bugünün işi yarına kalmamalıydı, boşa geçmemeliydi tek bir gün bile. Yiğitçe işe sarıldık, yiğitliğin gerisi emeğe sahip çıkmada okuyucunun…   Unutmayın Dünya edebiyatı çağı çoktan geldi, çağa ayak uyduralım… Galip Çağ DOSYA Galip Çağ- Goethe Türk Edebiyatı Gökhan Kağnıcı- Romantik makine ve Goethe Zeynep Rana -İnsanın Gölgesi Bayram Sarı- Genç Werther’in Acıları Üzerinden Goethe’nin Dehası Mehmet Rutkay -KUKLALAR VE GOETHE Gülçin Elif YUCEL: İtalya Seyahati ANLATI Hakan Akdoğan-Arzu İcra Dairesi Ferhat Uludere- Boris Vian Ayşegün Korkmaz- Virginia Woolf’ten Varoluşçulara Uzanan Bir Köprü Oya Özer: Edebiyat ve Psikolojinin Egzistanyalist Aynasında İnsan Ahmet Selçuk- Gazap Üzümleri, Interstellar Ve Umudun Üzerini Örten Toz Bulutları Üzerine DENEME Barış Erdoğan- Uyku Üstüne Üpizotlar Gazanfer Eryüksel: Yalnız Olmak Yalnız Olmak Değildir KİTAPLIKTAN Can Gazalcı -Bozkırın Hâkimi ÇEVİRİ Aslıhan Duman- Lev Tolstoy’un 7 Eylül 1910’da Mahatma Gandi’ye Yazdığı Mektup ÖYKÜ Gökçe Karabay: Şükürlük Kübra Öznur Çelik: Yeşil Portakal Burcu Altay: Sondan Başlamak Nimet Şengül: Ben Bu yaraları Tanıyordum Banu Akeloğlu- Mezarlık Çiçekleri Betül Sarıca- Araftaki Dost Ali Tuna- Yok Ülke Turhan Koç- Bu Demirler Neden Soğuk Yiğit Berkay Gündoğmuş: Tanık Yeşim Öz- Nereye Sözlüğü Elif Kalay- Tavşan Olmak İstiyorum Narin Demirlenk: Tanıdık Dertler Yavuz Evliyaoğlu-Ranza Didem Kazan Sol- Bir Aile Yemeği veya Bir Tür Canlı Otopsi ŞİİR Hikmet İlhan- Çölde Sayım Yiğit Barut- rüya ve sanrının yarattığı ikilemin yansıması Özlem Uzun- Haikular Uğur Ünen- Kırmızı Adak Zambaklarım Halis Tamkoç- mahcubiyet eşkalli sanık profili Buket Yalın- Senfoni Durgun Güray Özçelik- ve tansık GÖRSELLER Bayram Sarı Sedefnaz Tuğ Ergül Miray Şahin Deniz Aksoy Zeynep Baloğlu Hande Eti Başak Tolga Güngör Yağmur Özcömert Buse H. Dülger Zeynep Tuğba Çakır

  • Öykü Gazetesi’nin Ocak sayısı yayınlandı

    2016'dan beri gerçekleri yazmadığını alenen söyleyen tek yayın organı olan Öykü Gazetesi 'nin Ocak  sayısı yayında! Veveya.net ’in yayıncılığını üstlendiği  Öykü Gazetesi , PDF formatta ücretsiz indirilebilir ve/veya web tarayıcısı üzerinden okunabilir. Öykü Gazetesi ’nin Ocak sayısında; Mert Tutucu, Gamze Emeksiz, Nazlı Yıldırım, Sevil Akkel, Ayşe Nilay Özkan, Miraç Öztürk, Berna Terziahmetoğlu, Vicdan Özerdem’in öyküleri var.

  • Litera Edebiyat 5 yaşında!

    2025'te 2.5 milyonun üzerinde okura ulaştık. Okurlarımıza ve bizi destekleyen herkese teşekkür ediyoruz.

  • Öykü: Yeşim Taşlı İncili Küpeler

    "Elli lira para üstü, derken ben, adam yüzüme bakıp 'Para vermediniz ki,' diyor. Bir sıcaklık karnımdan göğsüme, oradan yüzüme doğru yükseliyor." Gülizar Aytekin Küçük bir poşetin içindeler. Hâlâ tamir edilmeyi bekliyor kulak çengeli kopuk olan. Çantaya atıp çıkıyorum. Nakit verirsem küpeyi daha uyguna tamir ettirebilirim. Cüzdanımı yokluyorum, para çekmeliyim. Bankalar sokağının ortasındaki dut ağacı olay yeri bantlarıyla çevrilmiş. Özel güvenlik elemanları bandın dışında dikiliyorlar. Süpürgeciler, köküne yakın kesilmiş ağacın dallarını bir kenara istiflemiş, kalan yaprakları ve tohumları birkaç koldan süpürüyor. Bankamatik önünde de kuyruk var. Sıraya giriyorum. Önceki gün işe gelirken dut ağacının ortadan ikiye ayrıldığını görmüştüm. Kalabalık kesilişini seyretmiş belli, süpürülüşü de kaçırmıyor. Ben de gözümü alamıyorum süpürgecilerin birbirinin aynı devinimlerinden. Nihayet bankamatiğin önü boşalıyor. İki yüz lira yeter, üç yüz lira çekiyorum. Parayı dörde katlayıp kotumun sağ cebine koyuyorum.  Veysel Çıkmazı Sokağı’nı bitirince solda, alt katta bir tamirci var. Gelip geçerken görürüm. Orası daha ucuza yapabilir.  Kapı açılırken ince bir çıngırak sesi. Birkaç adımda tezgâhın önüne varıp yeşim taşlı incili küpeleri tezgâhın üzerine bırakıyorum.  Adam eline alıp inceliyor. “Kopmuş yere kaynak yapıp ucuna da gümüş çengel takarız.”  “Evet,” diyorum, küpeyi elinden alırken, “gümüş çünkü.” “Bırakın, bir iki saat sonra gelip alın.”   “Peki, kaça yaparsınız?” “Üç yüz lira.”  Küpeleri tekrar poşetine koyuyorum. “Pahalıymış.”  Hanın üst katında da bir tamirci olacak.  Keşke nakit ne kadara olur, diye sorsaydım. Üst kata çıktığımda, sağdaki dükkânın sahibi kapı ağzında telefonla konuşuyor. Ben içeri girince kapatıp, “Buyurun, hoş geldiniz,” diyerek yerine geçiyor.  Dükkân, tamir kısmının önüne yapılmış bir bölmeyle ikiye ayrılmış. Diğer tarafta birkaç tabla üzerinde ikinci el yüzükler, küçük camekânda da küpe ve kolyeler sergilenmiş. Küpeleri tahta bölmenin üzerine koyuyorum. Adam sallantılı küpeyi eline alıp ucundaki yeşil büyük taşı baş parmağıyla ovalıyor. “Yeşim bu.”  Başımı sallıyorum. Küpenin taşıyla çengeli arasındaki inciyi, masasındaki lambayı açarak dikkatlice inceliyor. “Ne kadara tamir edersiniz?” diye sorarken sağlam olanı bölmenin üzerinden alıyorum.  “Yüz elli liraya olur.”  Bir iki saat sonra geleceğimi söylüyorum. “Diğerini de bırakın,” diyor, “tamirden sonra temizleyip parlatıyoruz, aynı olsunlar.” Merdivenlere doğru giderken bir tanıdığı görüyorum, o da beni fark ediyor. Saçları iyice ağarmış. “Kardeşini bırakmamışlar,” diyorum zar zor, “haberlerde gördüm.” “Evet,” diyor, “onca zaman yetmemiş, üç ay daha uzattılar.” “Umarım bir daha ertelemezler duruşmayı.”  Ellerini iki yana açarak kafasını yana düşürüyor, bir şey demiyor. Ben de başka bir şey sormuyorum. Üstünkörü vedalaşıyoruz. Tamircinin balkon kolonuna yaslanmış, sağ bacağını solun önüne koymuş, bize baktığını fark ediyorum. Aramızda mesafe çok yok. Bakışlarımız karşılaşınca bana doğru geliyor, “Unutmadan size kartımızı da vereyim, alt katta satış dükkânımız da var.”  Yaklaşık iki saat sonra cebimdeki parayı kontrol edip küpeleri almaya gidiyorum. Bu sefer tamirci tahta bölmenin arkasında oturmuş, lamba önünde açık, bir işle uğraşıyor. Girişte sağdaki tek sandalyede bir kadın oturmuş, elindeki telefonda gözü. Kadın ara sıra adamın sorularına yarım yamalak cevaplar veriyor. “Küpeleri alacaktım ben,” diye giriyorum araya.  Adam ayağa kalkıp tamir edilmiş, çengeli de takılmış küpeyi eşiyle önüme koyuyor. Parlatılmışlar.  “Çengelleri kısaltılmış gibi geldi bana.”  “Boyunu diğer küpeyle aynı yaptım,” deyip küpeleri önüne koyuyor. Beklemeye başlıyorum, adam kafasını kaldırmıyor, bir şey de demiyor. “Yüz elli lira demiştiniz.”  “Evet.”  Elli lira para üstü, derken ben, adam yüzüme bakıp “Para vermediniz ki,” diyor. Bir sıcaklık karnımdan göğsüme, oradan yüzüme doğru yükseliyor.  “Hayır, iki yüz lira verdim.”  Tamirci, nedense bana değil de kadına bakıyor. “Ne zaman verdiniz?” diyor omuz silkerek. Küpelere bakmadan önce cebimdeki parayı tahta bölmenin üzerine koyduğumu hatırlıyorum. Elimi sağ cebime götürdüğümde katlı tek yüzlüğü çıkarıp ona gösteriyorum. “Vermişim.”  Sessizlik devam ediyor. Çalıştığı bölmenin karşısında bir raf olduğunu tahmin ediyorum. Ara sıra oraya uzanıp, küçük parçalar alıp önünde çalıştığı takıya ekliyor. “Oraya baksanıza.” Sesim umduğumdan yüksek çıkıyor. Rafa bakar gibi yapıyor. Benimse boyum uzamış sanki. Oturan adama yetişmeye çalışırcasına ayak parmak uçlarımda durarak öne doğru eğiliyorum. Nefesim hızlı, içimde kavgaya hazırlanan bir öfke duymaya başlıyorum. Üst raftan iki yüzlük banknotu çekip alıyor. Sandalyede oturan kadını işaret ediyor başıyla. “Bu onun verdiği.”  “Hayır,” cebimdekini çıkarıp tekrar gösteriyorum, “katlı o para, bunun gibi, benim verdiğim o.” Kadın olan biteni duymuyor sanki, başını telefondan hiç kaldırmıyor. Konuşsun, o benim verdiğim para değil desin istiyorum. Yine sessizlik. Tahammülüm azalıyor. Ben de kadını işaret ediyorum aynı onun gibi. “Sorsanıza ona.”  “Sen ne zaman vermiştin iki yüz lirayı?” diye nihayet soruyor kadına. “Hatırlamıyorum ki… Oldu biraz.”  Adamın gözlerine dikiyorum gözlerimi. İlk o kafasını çeviriyor. Önündeki rafa tekrar elini uzatıp arıyormuş gibi yapıyor. Kısa sürede dümdüz bir iki yüzlük çıkarıp bana gülerek gösteriyor. “Özür dileriz, o da buradaymış. Karıştı, kusura bakmayın.”  Oturduğu yerde kendine ait olmayan, büyük beyaz eğreti dişleriyle gülerken kusacak gibi oluyorum. Elli lira para üstünü uzatıyor.  “Tesadüf oldu sanırım,” derken para üstünü cebime tıkıyorum. Önündeki küpelerimi işaret ediyorum. Buradan bir an önce çıkmam gerek. “Size bir kutuya koyayım, çizilmesinler,” diyor, ayağa kalkıp etrafına bakınırken. “Kalsın,” diyorum. Küpeleri çantaya atıyorum.

  • Ahmet Ümit’in İstanbul Hatırası romanı dizi oluyor

    Ahmet Ümit’in en çok okunan polisiye romanlarından İstanbul Hatırası , Netflix platformunda dizi olarak ekranlara geliyor. Başkomiser Nevzat rolü için Nejat İşler’e teklif yapıldı, çekimlerin Mart'ta başlaması planlanıyor. Türk edebiyatının kült polisiye eserlerinden biri kabul edilen Ahmet Ümit’in 2010 tarihli romanı İstanbul Hatırası, uzun süredir beklenen televizyon uyarlamasına kavuşuyor. Roman, uluslararası dijital platform Netflix için dizi formatunda hayata geçirilecek. Projede, ANS Prodüksiyon ile Evrensel Productions yapım ortaklığında gerçekleştirilecek dizinin yönetmenliğini Abdullah Oğuz üstlenecek. Oğuz, son olarak popüler dizi Mezarlık’ın üçüncü sezonuyla dikkat çekmişti. Dizinin merkez karakteri Başkomiser Nevzat’ı canlandırması için Nejat İşler’e teklif götürüldü; oyuncunun projeye olumlu yaklaştığı kulislere yansıdı. Çekimlerin mart ayında İstanbul’da, özellikle Tarihi Yarımada’da başlaması ve ilk sezonun 8 bölüm olarak planlanması hedefleniyor. İstanbul Hatırası, İstanbul’un tarihi dokusunu ve karanlık cinayet atmosferini harmanlayan kurgusuyla edebiyat okurları kadar polisiye türü izleyicilerin de ilgisini çeken bir eser. Netflix uyarlaması, bu özgün atmosferi dizi diline aktarmayı amaçlıyor.

  • Milliyet Sanat, 2026’nın ilk sayısında yine dopdolu!

    Jennifer Lawrence ve Georgi Gospodinov’un özel röportajları, İbrahim Selim’le ayın söyleşisi, Tarkan’ın kalplerdeki sonsuz kredisi, “Hırsızlar” oyunu, Omm’nin “Ferahfeza” sergisi ve çok daha fazlası, Milliyet Sanat'ın 2026 Ocak sayısında. Türkiye’nin 53 yıllık sanat hafızası Milliyet Sanat yeni yılın ilk sayısının kapağına, OMM-Odunpazarı Modern Müze’nin “sofra” kavramını odağına alan yeni sergisi “Ferahfeza”yı taşıyor. Hollywood yıldızı Jennifer Lawrence’ın Altın Küre’ye aday olduğu filmi “Die My Love/Geber Aşkım”daki rolünü Georgi Gospodinov’un yeni kitabı Bahçıvan ve Ölüm’ü, Feri Baycu Güler ve Murat Kılıç’ın ise “Hırsızlar” oyununu anlattığı sayıda Ayın Söyleşisi’ne ise İbrahim Selim konuk oluyor. Yavuz Hakan Tok’un Tarkan’ın kalplerdeki sonsuz kredisini kaleme aldığı sayıda daha birçok röportaj, yazı ve haber okurları bekliyor. Milliyet Sanat’ın Ocak 2026 sayısı raflarda, dijital uygulamalarda ve Getir, Trendyol, HYPERLINK "https://www.dergikapinda.com/kategori/milliyet-sanat"dergikapinda.com ve HYPERLINK "http://www.shopier.com/milliyet_yayinlari"shopier.com ile Türkiye’nin tüm şehirlerinde! Milliyet Sanat Ocak 2026 sayısının kapak dosyasını, OMM-Odunpazarı Modern Müze’nin, insanları bir araya getiren ve kültürel hafızayı besleyen “sofra” kavramını odağına alan yeni sergisi “Ferahfeza”ya ayırıyor. Küratör Yağmur Elif Ertekin eşliğinde bir sergi turu sunan dosyada, OMM Direktörü Defne Casaretto ile OMM Yönetim Kurulu Başkanı ve Artistik Direktörü İdil Tabanca’nın görüşleri de yer alıyor. PLASTİK SANATLAR Yılın ilk sayısının plastik sanatlar sayfalarında, İş Sanat Kibele Sanat Galerisi’nde devam eden “Hayati Misman Retrospektif” sergisi ve İsviçre’nin Riehen kasabasında yer alan Fondation Beyeler’de devam eden Yayoi Kusama retrospektifi üzerine yazılar okurları bekliyor. Bülent Eczacıbaşı’nın, uluslararası akademisyenleri, fotoğraf ve görsel sanat ustalarını buluşturan Bülent Eczacıbaşı Vakfı Fotoğraf Araştırmaları Merkezi’ni (BEVFAM) anlattığı sayıda, Ayşegül Sönmez “Sanatatak” köşesinde dinleme ve dinlememeye dair yaşanmış bir hikâyeyi kaleme alıyor. Sabiha Kurtulmuş “Biz, Vesaire” köşesini 10. yılını geride bırakan Müze Evliyagil’in kurucusu Sarp Evliyagil ile yaptığı röportaja; İrem Maro ise “Uzak Yakın Mimarlık” köşesini geçen ay kaybettiğimiz dünyaca ünlü mimar Frank Gehry’nin mimarlık anlayışına ayırıyor. GEZİ Milliyet Sanat Dergisi Yayın Yönetmeni Filiz Aygündüz’ün imzasını taşıyan bu özel bölüm, okurları tarihi güzellikler ülkesi Özbekistan’da bir yolculuğa çıkarıyor. AYIN SÖYLEŞİSİ Ocak 2026 sayısında Asu Maro ile Ayın Söyleşisi’ne, boş durmayı ve yavaşlamayı hiç sevmeyen İbrahim Selim konuk oluyor. Başarılı oyuncu hem yeni oyunu “Güneşin Oğlu”nu hem de YouTube’da içerikleriyle büyük beğeni toplayan programlarını anlatıyor. SAHNE SANATLARI Yeni sayının sahne sanatları sayfalarında Mam’art Tiyatro’nun sahneye taşıdığı “Hırsızlar”ın oyuncuları Feri Baycu Güler ve Murat Kılıç sahnede olmayı ve tiyatro evrenini; Onur Ünsal Moda Sahnesi’nin yeni tek kişilik oyunu “Bir Kadının Kavgaları ve Dönüşümleri”ni; İBB Şehir Tiyatroları Genel Sanat Yönetmeni Ayşegül İşsever ise tecrübeleri ve görevi doğrultusunda Şehir Tiyatroları’nın misyonunu ve önceliklerini konuşuyor. Seçkin Selvi “Ve Perde…” köşesinde, Kumbaracı50 ve İKSV’nin ortak yapımı olarak Yiğit Sertdemir’in sanat yönetmenliğinde gerçekleşen “Pera’nın Karanlık Odası” adlı bağımsız-bağımlı üç bölümlü oyunun ikinci bölümü “Gaybubet Şehri”ni kaleme alıyor. İsveç kültür elitinin ikonik Nobel Ödülü Yemeği için bir araya geldiği gün Stockholm’deki Konträr Tiyatrosu’nda sahnelenen “Bir Başka Nobel Ödülü Yemeği” üzerine kapsamlı bir yazı da okurları bekliyor. SİNEMA Hollywood’un parlayan yıldızlarından Jennifer Lawrence’ın “Die My Love/Geber Aşkım”a özel röportajıyla açılan sinema sayfaları, 2026’da beyazperdede izleyeceğimiz heyecan verici yapımlara genel bir bakış sunuyor. Yeni sayı ayrıca, Scarlett Johansson, Kristen Stewart ve Kate Winslet’ın ilk yönetmenlik deneyimlerini Brezilya’nın Oscar adayı “O Agente Secreto/Gizli Ajan”ı ve durgunlaşan kariyerine “Nuremberg” ile ivme kazandıran Russell Crowe’u mercek altına alıyor. Attila Dorsay ise “Sinemanın Hazineleri” köşesini bu ay İtalyan sinemasının en büyük isimlerinden Federico Fellini’nin “Le Notti Di Cabiria/Cabiria’nın Geceleri”ne ayırıyor. EDEBİYAT Bursa Uluslararası Edebiyat Festivali’ne konuk olan Bulgar kalem Georgi Gospodinov, Milliyet Sanat Ocak 2026 sayısının edebiyat sayfalarında, okurlar üzerinde büyük etki bırakan yeni kitabı Bahçıvan ve Ölüm’ü anlatıyor. Selim İleri’nin, Cüneyt Arkın’ı anlattığı Sen Diye Biri adlı son kitabının incelemesinin yanı sıra, her yıl yinelenen telif hakları tartışması da derginin sayfalarına taşınıyor. Yeni romanı Her Şey Normalmiş Gibi’yi okurlarla buluşturan Gaye Boralıoğlu’nun ve kitap kulüplerini tek çatı altında toplayan sosyal medya uygulaması Book Love’ın kurucusu yazar ve yayıncı Baran Güzel’in röportajları da okurlarla buluşuyor. Hülya Avtan ise “Sayfayı Çevir” köşesinde her zamanki gibi edebiyatseverlere geniş bir öneri seçkisi sunuyor. MÜZİK Müzik sayfalarında okurları Doja Cat’in son albümü “Vie” üzerine bir inceleme karşılıyor. Yavuz Hakan Tok “Yeter ki Müzik Olsun” köşesinde türlü sebeple ayrışmış ülke insanını daima ortak paydada buluşturan Tarkan’ı; Eray Aytimur “Bırak Dağınık Kalsın”da 2026’nın caz festivallerini kaleme alırken Mehmet Tez “Müzik Dünyasından” köşesinde Nick Hornby’nin 30 yılı geride bırakan romanı Ölümüne Sadakat üzerinden o günlerin müzik kültürünü günümüzle kıyaslıyor. Naim Dilmener “Müzikal Günce” köşesinde 2025’in en iyilerini ele alırken Kemal Küçük “Diapason” köşesine eski İstanbul’dan opera manzaralarını taşıyor.

  • Ötekinin gölgesinden çıkmak

    Özlem Akkel, Lou Andreas Salome’un  Arayışlar kitabı üzerine yazdı: "Kitap, bize, bir şeyleri seçerken diğer bazı şeyleri seçmekten vazgeçmenin kaçınılmazlığı ve dönüp dolaşıp seçmemiz gerekenin kendimiz olması gerekliliğini hatırlatıyor. Çünkü bu hayat bizim." İnsanın ne yaşadığını bilmediği ama bir şeyler yaşadığını, bazı süreçlerin içinden geçtiğini sezdiği dönemler olur. Belki sezgimizde kalmayıp sezgileri düşüncelere dönüştürerek ancak anlamını kavrayabildiğimiz bir dolu hikayemiz var. Yakın zamanda çok sevdiğim bir arkadaşımdan gelen kitap hediyesiyle ben de sanırım böyle bir an yaşadım. Kitabı şöyle bir elimde tutup uzaktan baktım, yıllar boyu içinden geçtiğim bir dolu meselenin toplamı koca bir başlık olarak karşımda duruyordu: Arayışlar . O andan sonra zihnimde dönüp duran tüm meselelerin adı konmuştu diyebilirim. Arayışlar kitabını bir cümleyle özetlersem; Benno ile yaşadığı aşkta kendini ait olduğu yerde sanırken sanatını yaşama mutluluğunu keşfederek kendini gerçekleştirme yolculuğuna çıkan baş karakterimiz Adine, Paris’te resim atölyesini kurmuş ve yaşamındaki duygusal tatmini yaşamıştır. Tüm hikaye burada başlıyor. Kendi benliğini keşfeden her insan gibi yaşamın getirdiklerine katlanmak yerine dolu dolu ve canlı bir yaşamı seçmiştir. Kitabın sonlarına doğru yaşadığı farkındalıkla, birey oluşunu ayaklar altına almaya kalkacak bir erkeğin sevgisini taşımamaktan söz eder. Ve Benno’yu kastederek annesine şöyle bir cümle kurar: “Onun mutluluğu için dua etmeyi sürdür. Ve benim için de dua et; ah, benim için de dua et anne, Benno bana haksızlık etmeyi sürdürsün!” Bu bana şunu hatırlatıyor: Bir şeyleri seçerken diğer bazı şeyleri seçmekten vazgeçmenin kaçınılmazlığı ve dönüp dolaşıp seçmemiz gerekenin kendimiz olması gerekliliğini. Çünkü bu hayat senin. Herkes gibi, Adine’in hayatı da başkasına veremeyeceği kadar değerli. İşte tüm arayışlarımız bu noktada anlam kazanıyor.  Lou Andreas Salome’un o incecik kitabını derhal büyük bir iştahla okudum. İnsanın içsel yolculuğunu ve kendi varoluşunun anlamını araştırma cesaretini anlatan ilham verici bir novella. Kitap boyunca; Adine’in kendiliğini oluşturmaya çalışırken yaşadığı içsel çatışmaları, özgürleşmeye olan arzusunu keşfetmesi ve içinde yaşadığı toplumun öğretilerinden sıyrılabilip kendini gerçekleştirme yolculuğu anlatılıyor. İçinde yaşadığı kültürün, ailesinin ve aşka dair beklentilerinin ona biçtiği rolleri sorguladığı yerde dönüşmeye başlıyor. Dışarıdan bakıldığında dayatılan rollere uyum sağlıyor gibi görünse de içinde ait hissetmeme, sanki evini bulamamanın kaygısını taşıyor. Hepimiz gibi. Bu kaygı, tam da onu arayışına yönlendiren önemli bir güç diye düşünüyorum. Arzuları ve beklentileri, özgürlüğü ve bağ kurma ihtiyacı, yaşadığı aşkın büyüsü ve ona getirdiği sınırlılıklar… İkilemlerin onu fırlattığı kendini keşif yolculuğunun bir tablosunu çiziyor okura. Varoluşçu literatürde sıklıkla bir “dünyaya fırlatılmışlıktan” bahsederiz. Bu fırlatılmış olma hali varlığımızın temeli gibidir. Ve ondan sonra dünyada olmaya, kalmaya, kendini keşfetmeye ve yaratmaya doğru arayışlarımız büyür. En baştaki fırlatılmışlık hissinin yankısını hep içimizde hisseder gibi kendimizi yeniden konumlandırmaya, anlamaya ve sağlam bir zemin bulmaya çabalarız. Dünyada yer bulma arayışımız nihayetinde varmak istediğimiz nokta, kendi dünyamızı yaratıp orada büyümeye devam etmektir. Evimizi bulmak. Bu arayışta içsel bir göç hali sürer durur. Aynı Adine de olduğu gibi. Bu arada tam bulduğumuzu sandığımız yerde aradığımız şey de değişmiş olabilir. Önce bir ötekine duyulan aşk iken sonra kendi biricik keşfimizde, sanatımızda, yaratımımızda duyduğumuz canlılık gibi. Yolda değişen bizizdir. Arayışlarımız birçok zaman öyle çiçekli yollardan değil tam da hiçliğin uçurumlarından geçer. Hiçlik, insanın kendi varoluşunun temeline baktığında hep orada duran bir boşluktur. Bu bir eksiklik, yokluk gibi değil tam aksine özgürlüğe ve seçimlere uzandıran bir bakış gibidir. Kendimizi köksüz hissettiğimiz yerden varoluşumuzun hakikatine doğru yolculuğa çıkarız. Yaşamımızdaki arayışların temelleri de hep kaygı dolu bu boşluk hislerinden doğar. Yıllarca içimizde bir yerde taşıdığımız bu hisleri gün gelir bir sözle, farkındalıkla, somut bir nesne ile taçlandırır ve kendiliğimizin kaynağına doğru daha güçlü bir adım atma fırsatı yakalarız. Neden kaynak diyorum, en baştan beri orada olduğu için değil ama yıllar içinde orada kurduğumuz benliğimize dair parça parça duran aitliklerin birleşmeye hazır olduğu için keşfetmeye koyuluruz. Aksi Sartre’a ihanet gibi olur. İnsanın özü olmadığını, her birimizin varoluşumuz üzerine kendimizi kurma görevimiz olduğunu vurgular Sartre. Bu durumda arayış kendini icat etme hareketi değil de nedir? Kitabın bir bölümünde bana bu anlamı hatırlatan bir cümle geçiyor. Gabriele, Adine’e şöyle söylüyor: “Gerçekten bize ait olan bir şeyi Adine, hiç kimse elimizden alamaz. Gerçekten bize ait olan, er veya geç bizim olur. Bu yüzden, senindi benimdi cinsinden bütün hasisçe kaygılar değersizdir. Yapmamız gereken tek şey yolumuza devam etmektir; bize ait olan birlikte gelir, bizimle yürümeyeninse- burada durdu ve derin bir nefes aldı- Bizi durdurmasına izin vermemeliyiz.” Yine ilham bulduğum satırlardı bunlar. Aradığımız şeyin yokluğumuzun üzerine kurduğumuz o oluş halini hatırlamak ve sahiplenmek olmalıydı. Henüz açığa çıkarmadığımız olanaklarımızın çağrısını duymaktı.  Kendi arayışınız sürerken başkalarının arayışlarında, istek ve beklentilerinde, ihtiyaçlarında kaybolmak da oyalanmak da mümkün. Çünkü kaygı ile sürdürdüğümüz dünya yaşamımızda ötekilerin varlığına ve bizi görmesine belki de her şeyden çok ihtiyacımız var. Bu ihtiyaç bazen dünyadaki var olma halimizi ketleyen bir ceza gibi. Sartre boşuna dememiş öteki cehennemdir diye. Birçok açıdan bunu doğru kabul ederim. Özellikle kendi cennetimizi keşfetme serüveninde, arayışlarımızın önüne geçmesi açısından çok yerinde bir söz. Nermin Yıldırım bir söyleşisinde, durup bakıp gördüğümüz şeyde yatıyor her şey, diye bahsediyordu dünyada olma halinden. Bu beni çok etkileyen bir cümle. Öyle ya, bunca hızla hareket ettiğimiz bir dünyada arayışımız da o süratte değil yavaşlayabilmekte anlam kazanıyor. Her şey, yanından geçerken durup baktığımız ağaçta gizli, evet. İleride karşılaşacaklarımız da bu karşılaşmaya huşu ile yanıt verdiğimizde mümkün. Arayış bitmez. Varmadığımız, belki hiçbir zaman varmayacağımız o yolları yürürüz. Büyük bir istekle. Çünkü yürümekten ve bakmaktan başka yolumuz da yoktur. Bu açıdan bakınca arayışın kendisi bir var olma şekline dönüşüyor. Cevaplar aramak değil mesele, arayışlarımız içinde nefes almayı öğrenmek.

bottom of page