Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5404 sonuç bulundu
- Kongo'ya Ağıt
"Bu gür ormanın, kendiliğinden yetişen bu yeşilliğin dışında burada başka bir bitkinin yetişmesi imkansızdı." "Bu orman, beyaz adamın kısa süren fetih rüyasından önce de sonra da hep buradaydı. Bir şekilde, siyah adam savaşlarıyla, yağmalarıyla, şiddetiyle doğanın değişmez düzenine katkıda bulunuyordu: Bu gür ormanın, kendiliğinden yetişen bu yeşilliğin dışında burada başka bir bitkinin yetişmesi imkansızdı." KONGO'YA AĞIT Jean-Christophe Grangé Doğan Kitap, 2017 Çeviri: Tankut Gökçe 608 s.
- Değirmen
"Ormansız yaşamak!" "Orada kaybolmamız mümkün değildi. Hiç bilmediğimiz yerlerde bile sıkıntı çekmeden yolumuzu bulurduk. Kırık dallar, devrilmiş kütükler bize yol gösterirdi. Hem insan kendi evinde kaybolur mu? Büyüdükçe ormanın, bizim için daha başka şeyler olduğunu da anladık. Sırtımızı o giydiriyor, karnımızı o doyuruyor, evimizin kerestesini o veriyordu. Ormansız yaşamak! Bunu aklımıza getirmiyorduk bile…” DEĞİRMEN Sabahattin Ali Yapı Kredi Yayınları, 2019 137 s.
- Yüzüklerin Efendisi dizisinin tarihi açıklandı
Fantastik edebiyatın popüler serisi Yüzüklerin Efendisi şimdi de dizi versiyonuyla seyirciyle buluşacak. Amazon Studios, JRR Tolkien’in Yüzüklerin Efendisi kitap serisinden uyarlanan aynı isimli dizinin ilk sezonunun çekimlerinin bittiğini duyurdu. Yeni Zelanda’da Hobbit köyünde çekilen dizi, Yüzüklerin Efendisi ve Hobbit filmlerinde geçen olaylardan çok daha öncesinde geçecek. İlk sezonun çekimleri için 465 milyon dolar harcadığını daha önce duyuran yapım şirketi, sosyal medya hesaplarından yayın tarihini açıkladı. Paylaşım Amazon Studios ve The Lord of the Rings on Prime sosyal medya hesaplarından geldi. Tam açıklamada “2 Eylül 2022’de yeni bir yolculuk başlıyor” ifadeleri kullanıldı. Yeni dizi kitaplarını okuyanların anımsayacağı İkinci Çağ’da geçecek. Paylaşımlara yapılan yorumlarda hayranların bir kısmı diziyi heyecanla beklediğini belirtirken, bazıları ise orijinal seriden soğutacak bir yapım gelmesinden korkuyor.
- Ormanda Ölüm Yokmuş
"Ağaçlar olmasa yaşamıyor olacaktık... Ormanın yeşilliği... Yeryüzündeki yaşam zincirinin ilk halkası... Buraya gelmemiz çok fazla hayatta kalmak istediğimizi gösteriyor bana göre." "bazılarımız denizi gözden yitiriyor... Bazılarımız da dağları... Kaçınılmaz bir biçimde, sonsuza dek.. Ya da çiçekleri, böcekleri..." “Yapraklar da bulutlar gibi rüzgarı görünür kılıyor,yaprakların kıpırtısı,bulutların hareketi olmasa boşluğun ürkütücü derinliğiyle yüz yüze kalırdık.” "Yapraklarla rüzgar arasında bir bağlantı var, yapraklara biçimini veren rüzgarmış gibi geliyor bana. Ta eskiye git, çok önceye... Dünyada rüzgarlaresmeye başladığında ağaçlar yoktu değil mi? Yaprakların biçimine bak! dalların saçılışına... Ağaçların rüzgarı bilerek oluştuğu anlaşılıyor." Ormanda Ölüm Yokmuş Latife Tekin Can Yayınları 2019, 184 s.
- Dünyaya Orman Denir
"Ağaçlar ve insanlar vardı ama artık sadece onların düşleri var." "....Belki de bir ağacı öldürdüklerinde tekrar canlanacağını düşünüyorlardır!" "Ne yapıyorlar?" birdenbire, "Ne yapıyoruz?", sonra da, "Ne yapmalıyım?" haline gelir." Dünyaya Orman Denir Ursula K. Le Guin, Çeviren:Özlem Dinçkal Metis Yayınları 2013, 136 s.
- Ağaç ve Doğanın Doğası
"Ancak, ağaçlar zamanı saptırır ya da daha çok, bir sürü zaman yaratır: Kimi yerde yoğun ve kesikli, kimi yerde sakin ve dolambaçlı - ama asla isteksizce, mekanik ya da kaçınılmaz biçimde tekdüze değil. Şu an yaşamakta olduğum Devon-Dorset sınır yöresindeki sayısız gizli küçük korudan birine girer girmez hâlâ bu duyguya kapılırım. Bu duygu tıpkı karayı terk edip denize, bir başka ortama, bir başka boyuta geçmeye benzer. Gençliğimde bu duygu çok şiddetliydi. Ağaçların arasına sıvışıvermek her zaman cennete sıvışıvermeye benzerdi." Ağaç ve Doğanın Doğası John Fowles, Çeviren: Kemal Doğan Afa Yayınları 1997, 126 s.
- Mülksüzler
"Benim dünyamda hiç orman kalmadı." "Yaşadıklarımızın özeti ve sonucu gibi ... Benim dünyam, benim Arz'ım bir yıkıntı. İnsan ırkı tarafından berbat edilmiş bir gezegen. Hiçbir şey kalmayana dek çoğaldık, tıkındık ve savaştık, sonra da öldük. Ne hırsımızı ne de şiddetimizi denetledik; uyum göstermedik. Kendimizi yok ettik. Ama önce dünyayı yok ettik. Benim dünyamda hiç orman kalmadı. Hava gri, gök gri, her zaman sıcak. Yaşanabiliyor, hala yaşanabiliyor - ama bu dünyada olduğu gibi değil. Burası canlı bir dünya, bir uyum. Benimki ise uyumsuzluk. Siz Odocular bir çölü seçtiniz; biz Arzlılar bir çöl yarattık." MÜLKSÜZLER Ursula K. Le Guin Metis Yayınları, 2021 Çeviri: Semih Sökmen
- Yanan Ormanlarda Elli Gün
"Her bir ağaç başını almış kaçıyor." "Her ağaç bir insan olmuş, basıyor ağıdı, basıyor çığlığı. Bir orman yangınında bulunup da ağaçların canlanarak, ateşin önünden can havliyle çığlık atarak kaçıştıklarına inanan bulunmaz. Her bir ağaç başını almış kaçıyor. Suya kaçıyor." YANAN ORMANLARDA ELLİ GÜN Yaşar Kemal YKY Yayınları, 2014 230 s.
- “Ortalık toz duman oldu. Ben öldüm.”
Öyküleri ve sinema yazılarıyla tanıdığımız Zeynep Kahraman Füzün’ün ilk romanı Dünya Topraklarında çıktı. 1986 Akhisar doğumlu olan yazar lisans ve yüksek lisans eğitimini Dokuz Eylül Üniversitesi’nde tamamladı. İlk öykü kitabı Köz Yanılması 2018 yılında yayımlandı. Sinema yazılarıyla Perdenin Ötesine Bakmak ve Sinemada Çocuk Çizgiler kitaplarında yer aldı. Şimdilerde Ze Dergi’nin yayın yönetmenliği görevini sürdürüyor. “Ortalık toz duman oldu. Ben öldüm.” "Sağlık devrimi adı altında insanlığa yaşatılanlar, esrarengiz bir cinayet, iki arkadaşın yaşam mücadelesi ve fedakârlıkları... Acımasız yöneticiler, suç örgütleri, korkunç cezalar ve ölümcül yasaklar... Bu kitapta anlatılan dünyanın sınırları yok. Zeynep Kahraman Füzün, tedavisi olmayan hastalıkların ve her tarafı abluka altına almış salgınların çıkışsızlığında klostrofobik bir anlatı koyuyor ortaya. Fantastikle olağanın iç içe geçtiği bıçak sırtı bu metinde okur, insan sonrası dünyanın manzaralarıyla karşı karşıya kalıyor. 2019 yılında yazılan ve küresel salgını da öngören Dünya Topraklarında, “bugünden sonrası” için bir ihtimaller repertuvarı. Yaşamı ve ölümü sorgulatan bu hikâyeyi romanın kahramanıyla birlikte öğreneceksiniz." Dünya Topraklarında Zeynep Kahraman Füzün Sahi Kitap, 2021 128 s.
- Parmak sallayan tutumlarımız çocukları bizden uzaklaştırıyor mu?
Ayşe Yazar, Kim Bu Konuşan? ve Öykü Kahramanları Ülkesi’nde kitapları ve çocuk edebiyatı üzerine Gaye Dinçel ile söyleşti. "Çocuk benliğimle hayal edip yazdığımdan, yetişkin sınırlarını gözetmiyorum." Ayşe Yazar İlk kitabınız Kim Bu Konuşan?'da iş seyahatine çıkan anne baba, yanlarında götüremeyecekleri çocuklarını annenin erkek kardeşine, yani dayıya bırakıyor. Buradan baktığımızda çok uçlu bir meseleyi okurun kucağına bırakmışsınız. Aldığınız eğitim, editörlüğünüz, yazarlığınız ve kitabı ithaf ettiğiniz Orçun'un teyzesi olmak gibi pek çok uçlar içeren kimliğinizle kitabın bu yönü üzerinde bir paralellik görülüyor. Çok yönlü olmanız, kitabın hem okur hem yazar açısından çok uçlu olmasını ne şekilde etkiledi? Evet, başkahraman Zeynep anne babası doğa fotoğrafçısı olarak dünyayı gezdiğinden zaman zaman dayısıyla kalıyor. Sizin deyiminizle çok yönlülük daha geniş bakmamı sağlıyor. Bilinçaltımda birikenler yerini buluyor. Çocuk benliğimle hayal edip yazdığımdan yetişkin sınırlarını gözetmiyorum. Ejderhaya dönüşebilsem bir saniye bile durmam, hemen kanatlarımı açıp uçarım. Dayısı kitabı önce Zeynep'in okumasını istiyor çünkü kitabı çocuklar için yazdım, diyor. Çocuk edebiyatı metinlerini kimler okumalı? Bu konuda ülkemizde ve dünyada nasıl bir eğilim gözlemlediniz? Bence çocuk edebiyatı her yaş için. Yetişkinlere de hayal gücünü genişletme olanağı sunuyor. Yazmaya başlamadan önce de çocuk edebiyatını çok severdim. Büyüdükçe oluşan sınırları ve kalıpları aşmamızı sağlıyor. Yetişkinlere ısrarla öneriyorum her fırsatta. Gördüğüm kadarıyla burada ve dünyada çocuk edebiyatına düşkün epeyce yetişkin var. Çok seviniyorum. Katherine Rundell’in yazdığı Neden Çocuk Kitapları Okumalıyız? (Domingo Yayınevi) konuyu her yönüyle anlatıyor, öneririm. Çocuk edebiyatı metinlerinin okur kitlesinin oluşmasında neler etkili sizce? Merakla, heyecanla okunan, fark etmediğin duyguları hissettiren, belki hiç hayal etmediğin yerleri, olayları, karakterleri barındıran ve eğlenceli metinler okuru çekiyor. Rengârenk resimleri de metin kadar, belki daha fazla etkili. Hayranlıkla izlediğim çizerler var. Daha büyük yaşlara hitap eden resimsiz kitaplar içinse zihninde canlandırabilmen, kendi resimlerini çizebilmen önemli. Yaptığınız atölyelerde ve okurlarla buluşmalarınızda kitaplarınızla ilgili olarak sizi şaşırtan dönüşler oldu mu? Çocuklar bambaşka bakıyorlar kitaplara. Resimleri farklı okuyorlar, aklıma hiç gelmeyen ayrıntıları merak ediyorlar. Her atölyede ve söyleşide şaşırtıyorlar beni. Bir söyleşi sırasında dayının adını sordu çocuklardan biri. Hiç düşünmemiştim, şaşırıp kaldım. “Sence adı ne?” diye sordum. “İsmail” dedi. Böylece ismini koyduk. Epeyce gülmüştük. Zeynep, dinozorun yavru olduğunu ve bitkiler ile beslendiğini dayısına bir türlü kabul ettiremiyor. Olamamak ile ilgili önemli bir sosyolojik olguya felsefi bir bakış açısı getirmişsiniz. Çocukları merkeze alan felsefi yaklaşımı, resimli bir kitapta işlemek cesurca ve dikkate şayan. Çocuk kitaplarında bu yaklaşımın incelikleri üzerine neler söylersiniz? Felsefe beni besleyen önemli damarlardan biri ve bence yaşamın kendisi. Felsefi yaklaşımım bu, diye düşünerek yazmadım, kendiliğinden ortaya çıktı. Cesurca bulduğunuz için teşekkürler. Çocukları merkeze alan felsefi yaklaşım, “Şu mesajı vereyim, çocuğu şöyle düşündüreyim” kaygısı olmadan ve çocuk benliğinizle yazdığınızda kendiliğinden metne siniyor. Çocuk, aklınıza gelen, gelmeyen soruları kendisi bulup soruyor. Serinin birinci kitabının adı bir soru cümlesi: Kim Bu Konuşan? İkinci kitap ise kurmacayı işaret eden, incelikli bir algıya sevk eden Öykü Kahramanları Ülkesi’nde. İki çocuğumun okuma serüveni ve çocuklarla yaptığım atölyelerdeki deneyimlerimden edindiğim izlenimler ışığında soru cümlesi şeklindeki kitap adlarının çok ilgi çekici olduğunu söyleyebilirim. Neden bu isimleri seçtiniz? Evet, sorular çocukların ilgisini çekiyor. Gergedan Yayınları ekibiyle birlikte ilk kitabın adını koymak için çok uğraştık. Zeynep’in, dayısının anlattığına benzemeyen korsan, dinozor ve ejderhaya sorduğu sorular sayesinde bulduk sanırım. İkinci kitabın Öykü Kahramanları Ülkesi'nde geçmesi önemliydi. Kendisi koydu adını. Öykü Kahramanları Ülkesi’nde kitabınızda Zeynep ve Deniz bir ülkeye yolculuk yapıyor fakat okur kitlesi düşünülerek gerçek dünyanın sınırları da çizilmiş. Gerçek dünya ile kurmacanın dünyasındaki dengeyi nasıl sağladınız? Renkler, müzik ve çocuklar gibi pek çok detay bu hayalî ülkede yerini alırken neden yetişkinler yok? Bilmediğim yerden geldi soru. Gerçekle kurmaca arasında denge sağladığımı düşünmenize sevindim. Sanırım yetişkin benliğim araya girdi. Öykü Kahramanları Ülkesi’nde yetişkinler neden olsun ki? Çocukların dev hayal dünyasında yer alabilecek gibi değiliz kanımca. Üstelik çocuklar dayanışma, birlikte eğlenme, barış içinde yaşama söz konusu olduğunda çok daha iyiler. Çizerim Özlem Arslanoğlu Sağol da bana katılmış demek ki. Metinde “dönüşen insanlar” yazdığı halde hiç yetişkin çizmedi. Var olsun. İki kitapta da zaman zaman yetişkin tutumlarına eleştirel yaklaşımlar var. Çocuklar ve yetişkinler bu tutumları nasıl karşılıyor? Çocuklar “Neden dayısı Zeynep’i anlamıyor? Kahramanların farklı olduğuna ikna olmuyor?”, “Neden ailesi Öykü Kahramanları Ülkesi’ne gittiğine inanmıyor?” gibi sorular soruyor. Yetişkinlerdense kendi sınırlarını fark ettiklerine dair sözler duyuyorum. Hayalî ülkede dönüşen insanlara gerçek dünyada dönüşen Zeynep ve Deniz de katılıyor. Dönüşen bu iki karakter ve çocukların dönüşümünde kitapların rolü ile ebeveyn tutumları hakkında konuşmak isterim. Zeynep ve Deniz öykü kahramanları gibi istediklerine dönüşemeseler de döndüklerinde başkalar artık. Bunu dönüşüm olarak tanımlamanıza sevindim. Dönüşüm fikrini Ursula K. Le Guin’in kitaplarından edindim. Özellikle “Yerdeniz” serisinden. Okumamış olsaydım belki hiç hayal edemezdim. Çocuklar sevdikleri kitapları benimsemekte biz yetişkinlerden daha hızlılar. Beğendikleri karakterin davranışlarını, hayallerini vs çabucak hayata geçirebiliyorlar. Üstelik unutmuyorlar. 6 yaşındaki yeğenim çok önce okuduğumuz bir kitaptan bahsedip örnek gösterebiliyor. Ebeveyn benliğimiz öne çıktığında sağlıklı sınırları belirlemenin yanı sıra anlamsız kısıtlamalar koyabiliyoruz. Yeğenim “Büyüyünce futbolcu olacağım” demişti. Yanıtım, “O üniversite okunacak. Futbolcu olacaksan da spor üniversitesine gideceksin.” oldu. Şaşırdı kaldı çocuk. Kendime inanamadım, ailem nasıl kazımışsa bilinçaltıma, pat çıkıverdi. Böyle parmak sallayan tutumlarımız çocukları bizden uzaklaştırıyor. Çocuk benliğimizle hareket etmeyi daha fazla önemsesek iyi olacak. Kitap okuma meselesinde de öyle. Görev, zorunluluk olarak dayatmak yerine eğlenceli bir oyuna dönüştürdüğümüzde zaten okuyor ya da okutuyor çocuk. Eğitimcilerin harika önerilerini takip edip uygulamaya çalışıyorum.
- Kozmosa yeniden katılmaya çağıran bir manifesto
Modern klasik yazarlarından D.H. Lawrence'ın 1930’da ölüm döşeğinde tamamladığı Kıyamet Türkçede. Oğullar ve Sevgililer ile Lady Chatterley’in Aşığı gibi modern klasiklerin yazarı D.H. Lawrence, 1930’da ölüm döşeğinde tamamladığı Kıyamet’te modern çağın ve Batı medeniyetinin radikal bir eleştirisini yapar: Kapitalizm ve Hıristiyanlık elbirliğiyle insanlığın hayal gücünü işgâl etmiş, onu mekanik bir evrende, belirlenimlerin esiri kılmış, yaşarken ölüme mahkum etmiştir. İnsan hislerinden, evrenle olan bağlarından koparılmış, ruhu bastırılmıştır. Lawrence, İncil’in Vahiy kitabıyla başlar ve Hıristiyanlık’ın yok ettiği pagan dünyanın izini sürer. İnsanın evrenle ve yaşamla bağlarının kopmadığı, gerçek yaşamın ahirete bırakılmadığı bir zamanı bizlere hatırlatır. Fransız filozof Gilles Deleuze önsözde Vahiy “zombilerin kitabıdır” der; Lawrence’ın Kıyamet’i zombileşmeye ve sahteliğe karşı yaşama ve kozmosa yeniden katılmaya çağıran bir manifesto. “Kozmos en gerçek şeydi. İnsan kozmos ile birlikte yaşardı ve onun kendisinden büyük olduğunu bilirdi. Güneşi eski medeniyetlerin gördüğü gibi gördüğümüzü düşünmeyelim. Bizim gördüğümüz tek şey bilimsel, küçük, ışık veren bir gaz topudur.. Bizim güneşimiz eskilerin kozmik güneşinden tamamen farklı, daha önemsiz. Güneş dediğimiz şeyi görebiliriz ama Helios’u sonsuza kadar kaybettik.. kozmosu kaybettik ve bu en büyük trajedimizdir… İstediğimiz şey sahte, inorganik bağlarımızı, özellikle parayla ilgili olanları yok etmek ve yaşayan organik bağları yeniden kurmak; kozmos ile, güneş ve yeryüzü, insanlık, ulus ve aile ile. Güneş ile başla, gerisi yavaş yavaş olur.” KIYAMET D.H. Lawrence Telemak Yayınları, 2021 Çeviri: Figen Dereli 168 s.
- Sihirbaz’ın oğlu
Rindert Kromhout’tan, Thomas Mann’ın Oğlu Olmak. Alman yazarın oğlu Klaus Mann’ın başkahraman olarak karşımıza çıktığı kitap hem baba-oğul ilişkisine hem de edebiyat çevrelerine odaklanıyor. Yavuz Arkın Rindert Kromhout, 2016 yılında yazdığı orjinal adı Een Mann olan Thomas Mann’ın Oğlu Olmak kitabında, Alman yazar Thomas Mann’ın oğlu Klaus Mann’ı, gerçeklere dayanan bir tarihi roman tadında okurlara sunuyor. 19. yüzyıldaki Almanya’nın panoramasını sunan ve Mann ailesini yakından tanıma fırsatını bulduğumuz kitabın otobiyografik unsurlar barındırdığını söylemek mümkün. "Bakın şu Klaus Mann’a, ne kadar da enteresan ve harika bir gençmiş, babası Thomas Mann büyük bir yazardı ama özellikle büyük oğlunu da yabana atmamak gerekiyor,’ diye düşünür. Peki, benim derdim bu mu? Korkarım bu. Temmuz 1926, Münih" (s. 7) Bu satırlarda 19 yaşındaki Klaus’un, Mann soyadını aşmış bir yazar olma arzusunu görüyoruz. Klaus, babası dışında diğer aile fertlerinden de etkileniyor. Bu kişilerin başında amcası Heinrich Mann ve ablası Erika yer alıyor. Önemli birinin oğlu ve kızı olunca çocuklar da kendilerini babaları gibi özel hissetmek için dikkat çekmeye çalışıyor. Yalan söylemek, hırsızlık yapmak, kaba olmak, aralarında bir yaş varken kendilerini ikiz kabul etmek ve başkaldırmak dikkat çekmek için çocukken başvurdukları davranışlar oluyor. Klaus, on üç yaşlarında da ihtiyacı olmadığı halde bastonla gezmeye başlıyor. Böylece yürürken herkes ona dikkatle baksın istiyor. “Sen babandan nefret etmiyor musun?” diye sordu. “Neden edeyim?” “Bunun için birçok nedenin var.” “Yok, bu doğru değil.” “Tamam o zaman, ondan nefret etmiyorsun, ondan korkuyorsun.” “Saçmalık.” “Öyle mi? Saçmalık mı bu? Neden cesaretin yok o zaman?” “Kapat bu konuyu.” “Neden kapatacak mışım? Bana sen anlattın.” “Evet şimdi pişmanım. Habire bu konuda kafa ütüleyeceğini bilsem anlatmazdım.” (s. 12) Paris’te tanıştığı arkadaşı René ile aralarında geçen bu diyalog bize babasından nefret etmediğini düşündürüyor. Klasik bir baba oğul ilişkisi aslında aralarındaki; Klaus her ne kadar babasından hoşlanmasa da yaşadığı hayat ve tercihleri onun bir benzeri olduğunu saklayamıyor bizden. Hatta bunu aşk hayatındaki tercihinde bile bariz bir şekilde görebiliyoruz. Soyadının gölgesinde kalmak istemeyen Klaus, Paris’te kısa öyküsünü yazdığı sırada gittiği bir sergide; Tom, James ve Ernest ile tanışıyor. Bu tanışmanın onun üzerinde elbette bir etkisi oluyor. Ayrıca bu sayede Paris’in edebiyat hayatı üzerine kısıtlı da olsa bir fikir ediniyoruz, olaylar ve kişiler dar bir çerçevede anlatılsa da edebiyat hayatının güçlü etkilerini okurken kestirebiliyoruz. “..Babanın izinden mi gitmek istiyorsun?” (..) “Şimdilik babamın gölgesinde dolanıp duruyorum,” dedi Klaus (..) Paris’te bile sihirbazın ünüyle yüz yüze geliyordu. “Babam da önceki kuşağa aittir.” (s. 21) Klaus yazdıklarıyla babasının gölgesinde kalmaktan rahatsız olsa da bu durum yayınevlerinin kapılarının ona kendiliğinden açılmasını ve yazdıklarının tüm gazetelerin ilgisini çekmesini de sağlıyor. Klaus yaşamına bu ikilem ile ya da evinden ve babasından kaçarak devam edemeyeceğini anlıyor. Babası ile ilişkileri hakkında açıkça konuşması gerektiğini düşünüyor. Ancak onunla konuşulamayacağına inandığı için ona bir mektup yazmaya karar veriyor ve bu mektup da bir romana dönüşüyor. THOMAS MANN’IN OĞLU OLMAK Rindert Kromhout Paloma Yayınevi, 2017 Çeviri: Gül Özlen 368 s.















