top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Cinsellik karşısında duyulan derin dehşet

    Fransa'nın en aykırı düşün ve yazın insanlarından Georges Bataille, Erotizmin Tarihi 'nde, insan cinselliğinin antropolojik esaslarının yanı sıra kültürel ve uygarlık tarihine içkin niteliklerinin bir incelemesini sunuyor. İnsanı hayvandan ayıran bir kavram olarak, cinsellik karşısında duyulan derin dehşet şeklinde tanımladığı erotizmi, Lévi Strauss, Sigmund Freud ve Marcel Mauss'la tartışarak derinleştiren Bataille, yasaklar, dehşet, tiksinti ve çürüme gibi mayınlı arazilerde kendine özgü bir biçimde çarpışarak ilerliyor. Mahrem dünyanın gerçek dünyaya, ölçüsüzlüğün ölçülülüğe, sarhoşluğun aklı başındalığa karşı durulduğu; bizi köleleştiren yararın ve çalışmanın egemenliğine itiraz edilerek, ânın ve yararsızlığın egemen olduğu tek edim olarak tanımlanan erotizm üzerinden enerjilerin israf ihtimalini yeniden keşfetme çabasıdır Erotizmin Tarihi . Georges Bataille (10 Eylül 1897, Billom; 9 Temmuz 1962, Paris), Fransız yazar, sosyolog, antropolog ve filozof. Nietzsche'nin izinde düşüncelerini geliştirmiş, gerçeküstücü düşüncenin geliştiricilerinden biri olmuştur. Kötülüğü üstlenen ve gizemsel yolculuklara dayalı iç deneyimlere dayanan bir ahlakın savunuculuğunu yapmıştır. Çalışmaları postyapısalcılık da dahil olmak üzere sonraki felsefe ve sosyal teori okullarındaki etkileri kanıtlamaktadır. EROTİZMİN TARİHİ Yazar: Georges Bataille Sel Yayıncılık, 2024 Çeviren: Hüseyin Can Akyıldız Tür: Antropoloji 216 s.

  • TDK Yılın Kelimesini Belirledi: Kalabalık Yalnızlık

    Türk Dil Kurumu (TDK) ve Ankara Üniversitesinin işbirliğiyle "2024 yılının kelimesi" için başlattığı oylama sonucunda "kalabalık yalnızlık" seçildi. Yaklaşık 1 milyon kişinin katıldığı halk oylamasında “2024 Yılının Kelimesi/Kavramı” olarak “kalabalık yalnızlık” seçildi. Türk Dil Kurumu (TDK) 2024 yılının kelimesini kalabalık yalnızlık olarak açıkladı. Ankara Üniversitesi İletişim Araştırmaları ve Uygulama Merkezi (İLAUM) işbirliğiyle, alanında uzman isimlerden oluşan Değerlendirme Kurulu tarafından belirlenen 7 kelime/kavram TDK internet sitesinde halk oylamasına sunulmuştu. 7 Kelime Oylandı Oylamaya değer bulunan kelimeler kalabalık yalnızlık, merhamet, yabancılaşma, algoritma, yozlaşma, yapay zekâ ve dijital yorgunluk olarak belirlenmişti. Yaklaşık 1 milyon kişinin katıldığı halk oylamasında 2024 Yılının Kelimesi/Kavramı olarak kalabalık yalnızlık kavramının seçildiği açıklandı. Değerlendirme Kurulunun kelimeye dair yaptığı açıklamada 2024 yılında, insanların kalabalıklar içinde yalnız hissettiklerini gösteren araştırmaların sayısında artış olduğu görüldüğünü belirtti: “Birbirlerinin zıddı gibi duran, teklik ifade eden ‘yalnızlık’ ile çokluk ifade eden ‘kalabalık’ aynı anda var olabilmektedir. Sosyolojik, psikolojik, iletişimsel gerekçelerle açıklanabilen bu durum, bireylerin gündelik yaşamlarında, kurdukları ilişki biçimlerinde kendisini göstermektedir.” Sosyal Medya Etken Yapılan araştırmaların sosyal medya ve dijital teknolojilerin kullanımının artmasıyla insanların kendilerini daha yalnız hissetmeye başladığını gösterdiği de açıklamada yer aldı: “Sosyal medya ortamında takipçi, beğeni sayılarının önem kazanması, sözde ‘kalabalık’ bir ortam oluşturulması yalnızlık hissine çözüm gibi algılansa da yalnızlık hissini artıran bir sonuç ortaya çıkarmaktadır. Dijital dünyanın gelip geçici ilişkiler önermesi, yalnızlık hissini derinleştirmektedir.”“Diğer yandan hayatın giderek artan hızı, artan insan hareketliliğiyle birlikte toplumsal bağların zayıflamasıyla bağ kurmakta zorlanan bireyler, kendilerini kalabalıklar içinde yalnız hissetmektedirler. Bireyin çevresinde insan sayısının fazla olması, kendisinin yalnızlık hissetmediği anlamına gelmemektedir. Aynı ev içinde aile bireylerinin olması, aynı yemek masasında yalnız hissetmeyi engellememektedir.” İfadeleri de açıklamada yer aldı.

  • 2024'de Semrin Şahin’in en sevdiği kitaplar

    Semrin Şahin , 2024'de okuyup sevdiği ve yazarken ilham aldığı kitapları Literaedebiyat için paylaştı. Bu yıl edebiyat açısından güzel bir yıl olduğunu düşünüyorum. Karanlık dönemlerin en çok sanatı, edebiyatı ve yaratıcı çalışmaları etkilediği inancındayım. Toplumsal kaos, ahlaki çöküş, siyasi baskı biz yazarları içsel mücadeleyle karşı karşıya getiriyor. Bunun yanında yayıncılığın yaşadığı handikaplar da cabası oluyor. Daha çok okuyup daha çok üreterek hayata tutunmaya sanatımızı evrimleştirmeye çalıştığımız görüşündeyim. Yıl içerisinde okuduğum kitaplara gelirsem eğer. Rıdvan Hatun’un Billur Örüntüler öykü kitabı beni en çok etkileyen öykü kitaplarından oldu. Yazma tekniği ve değindiği konular açısından tekrar tekrar okumayı düşündüğüm öyküler olduğunu belirtmeliyim. Eylem Ata Güleç'in Yanımda Kal öykü kitabı da bu yıl okuduğum ve elimin altında tuttuğum, rastgele içinden bir öykü okuyup anlatı evreninin zenginliğini duyumsadığım kitaplardandı.  Abdullah Aren Çelik Revan romanı özel bir yer edindi bende. İki büyük ozanın Dadaloğlu ve Evdal’ın savaş sırasında karşı karşıya gelmelerini anlatıyor. Bu iki ozan büyük ve zor bir savaşın ortasında sazlarıyla kendi halklarına umut olmaya çalışırken kandan ve savaştan nefret ederek verdikleri mücadele beni çok etkiledi. Dönemin izlerini gözden kaçırmadan, dili ve anlatımı üst düzeye çıkaran Çelik’in günümüz romancıları arasında yerinin özel olduğu görüşündeyim. Sevgili yazar dostum Celal Karaca’nın Bilgi Yayınevi etiketiyle çıkan Aramızda Kalmasın adlı röportajlardan oluşan kitabını ayrı bir yere koyuyorum. Kitap 2000-2010 yılları arasında Karaca’nın 44 yazar, şair ve kültür insanıyla yaptığı röportajlardan oluşuyor. Kimler yok ki bu röportajlarda: Vedat Türkali, Atilla İlhan, Vedat Günyol, Semih Poroy… Bu kitapta ilgimi çeken çok şey olduğu gibi ilk kez öğrendiklerim de oldu, örneğin Vedat Türkali’nin Nobel Edebiyat ödülüne aday gösterildiğini bu kitapta öğrendim. Okuduğum kitaplar bazen beni çok etkiler bazen de hayal kırıklığına uğratır. Hangisi olursa olsun her kitaptan, her yazardan yeni bir şeyler öğrendiğimi düşünerek yol alıyorum. Her hafta bir kitap bitirmeye özen göstererek okuma rutinimi sürdürdüğümden okuma listem kalabalık. Sadece birkaç kitaba değindim bu yüzden.  Okuma listemde şu sıralar Mahir Ünsal Eriş’in yeni çıkan Tatil Kitabı ve  Abdullah Ataşçı’nın Meryem’in Çiçekleri adlı kitapları var.

  • “Amacım, okurun karakterler üzerinden kendisi ile temas edebilmesi”

    Zeynep Tütüncü Güngör, Pınar Eğilmez ile Gece Geçen Gemi romanı üzerine söyleşti: " Korku, pik noktasına ulaşıp aşağı doğru inmeye başladığında artık yazmazsam öleceğimi hissediyordum ve yazdım." Uçan Tabut ve Tanık isimli romanlarının ardından Gece Geçen Gemi isimli psiko-kurgu formatındaki romanıyla okurlarıyla yeniden buluşan Pınar Eğilmez, romanlarının hem bağımsız kurgular hem de üçleme formatında bağıntı içeriyor olduğunu söyledi.  Gece Geçen Gemi , aşktan, travmalardan ve çöküşten besleniyor. Bu denli yoğun duygularla harmanlanmış bir hikâyeyi kurgulamak, sizin için nasıl bir süreçti?  Kolay bir süreç değildi. Yazım aşaması hem zihinsel hem duygusal anlamda zorlayıcı oldu. Yazdığım her karakterin zihnine ve duygusuna bürünmeye gayret ederim. Gece Geçen Gemi , dört ayrı karakterin ardışık söz almasıyla ilerleyen bir birinci tekil şahıs anlatısı. Yapı bu olunca ve hikâyeler de karakterlerin kendi en derinleriyle temaslarını içerince çalıştığım her gün, benim kendi günlük hayatıma dönmem kolay olmadı. Masadan hep zihnen yorgun kalktım.                                                         Okuyucuyu ters köşelere savuran bir psiko-kurgu olan Gece Geçen Gemi , birbirinden farklı karakterlerin ruhsal dönüşümüne odaklanıyor. Bu karakterlerin oluşum sürecinden bahseder misiniz?  Dört ana karakterin üçü, ilk romanım Uçan Tabut ’ta da var olan karakterler. Onları, Gece Geçen Gemi ’de zamanda başka bir noktaya taşıdım. Bunu yaparken de onları tanıyan okurların, bu karakterlerin sürprizli yeni katmanlarıyla tanışmalarını istedim. Özellikle Arif Dede’nin ilk romanımda bilinmeyen gerçek hayatı, okuru şaşırtıp düşündürecek. Füsun’un neden ve nasıl Füsun olduğu, birçok kadın okurun iliklerinde karşılık bulacak. Hikmet ne yapsa, onun dünyasında kaybolmaktan yine kendimizi alıkoyamayacağız. Dördüncü ve yeni karakter ise benim olgunluk çağı karakterim. Cihan, içimizde yepyeni kapılar açmak için geldi. Aslında bu karakterlerin bir kısmı, ilk romanınızdan bu yana kurgu dünyasında yaşıyor. Böylesi uzun süre beslenen karakterlerden oluşması, Gece Geçen Gemi ’yi nasıl bir zemine oturtuyor?  Bütüncül ve çok katmanlı bir anlatı zeminine oturtuyor. Tıpkı bizim gibi. Bizler de 10 veya 20 yıl önceki bizler değiliz. Karakterlerim de öyle. Uçan Tabut , Tanık ve Gece Geçen Gemi romanlarımın hem bağımsız kurgular hem de üçleme formatında bağıntı içeriyor olmalarını seviyorum. Okurlar da ben de aralarında zamanda sıçrayarak dolaşabiliyoruz. Karakterlerin hayata, hayatın karakterlere neler yaptığını takip edebiliyoruz. Kitabın yazım sürecinde sizi besleyen temel unsurlar neler oldu? Kitabın sonunda okur, öznel bir değerlendirme sürecine de giriyor. Yazar olarak okura nasıl bir mesaj vermek istediniz bu kitapta ? Benim aslında bütün romanlarımın yazım sürecinde beni besleyen temel motivasyonum aynıdır. Kurgudan bahsetmiyorum. Konu kurgu ise çok çeşitli hayat hikâyeleri ve olay örgüleri kullanırım, ana karakterlerim vurgu anlamında birbirleri ile yarışırlar ve sayıca da çokturlar. Ama tüm bu renkli serimin temelinde amacım, okurun karakterler üzerinden kendisi ile temas edebilmesidir. Okuma eylemi esnasında okur; bir sahneden, bir cümleden tetikleniyor, okumayı bırakıyor ve durup kendisiyle ilgili farkında olmadığı bir şeye uyanıyorsa amacıma ulaştım demektir. Yazarken bunu yaratmaya özel, kendime has bir çatı kullanırım ve bu sebeple yazı dilimi psiko-kurgu olarak tanımlarım.      Farklı coğrafyalar ve kültürel unsurlar, romanın önemli bir parçası. İstanbul, Atina ve Kuzey Afrika gibi mekânları seçmenizin özel bir nedeni var mıydı?  Ben kendimi Akdenizli olarak tanımlarım. Dünyanın en renkli, duygusal, iniş çıkışları yüksek ve buna paralel kişisel gelişimleri de en kolay gözlemlenebilir toplumlarının da Akdeniz’e kıyısı olan ülke toplumları olduğunu düşünürüm. Çocukluğum, ilk gençliğim Mersin’de geçti. Suriyelilerle çoğu Türk vatandaşından 30-40 sene önce tanıştım. 5-6 sene kadar da Kuzey Afrika’da yaşadım. İstanbul ve Yunanistan, her zaman hayatımızın bir parçası. Ben kendi arka planımı, olay örgülerimde kullanıyorum açıkçası. Bunu bu şekilde yapmanın da -yani iyi bildiğin yerden konuşmak- yazar için bir avantaj olduğunu düşünüyorum.   İlk iki romanınızın ardından Gece Geçen Gem i’yi okurla buluşturmak için altı yıl beklediniz. Uzun sayılabilecek bu sürede sizi yazmaktan alıkoyan nedenler nelerdi?  Korku. Dümdüz korku. Sanatsal ölüm korkusu. Daha iyisi ile gelme iç baskısı ve mükemmeliyetçilik. Efektif bir hâl mi? Hiç değil. Tavsiye eder miyim? Asla. Ama böyleyken böyle oldu. Korku, pik noktasına ulaşıp aşağı doğru inmeye başladığında artık yazmazsam öleceğimi hissediyordum ve yazdım.   Birbirleriyle kesişen bu üç romanın devamı gelecek mi? Önümüzdeki dönemde nasıl bir Pınar Eğilmez hikâyesi bekleyecek bizi? Başka her yerde bunun bir üçleme olarak kalacağını ve yeni sulara yelken açmak istediğimi söyledim ama şimdi ilk defa burada farklı bir şey söyleyeceğim. Gece Geçen Gemi’ye yeni karakter olarak giren, olgunluk dönemi karakterim olarak addettiğim Cihan, ne yapar eder, bana kendini yeniden yazdırır gibi geliyor. GECE GEÇEN GEMİ Pınar Eğilmez Kara Karga Yayınları, 2024 Tür: Roman 184 s.

  • "Bilinenle bilinmeyen arasındaki kapı ve ben bu kapı olmak istiyorum"

    Tuba Ayşe Özgür, bir dönemin belki de en önemli müzik insanlarından biri Jim Morrison üzerine yazdı: "Toplumsal rejimin getirisi korku, Jim Morrison’un yapısında hayallerle çarpışmış başka bir yapıya evrilmiş ama bunun yanında da merak duygusunu tetiklemişti diyebiliriz sanırım. 'Rahimde hepimiz kör mağara balıklarıyız.' 'Bizim için yaşayan ve bizim cezalandırdığımız kahramanlarla dopdolu kafamızın içi.' Jim Morrison" Korku narsisistik yapının alt metnini oluşturur mu? Bir dönemin belki de en önemli müzik insanlarından biri Jim Morrison’un birçok anlamda korku ve merak duygularının onu esir aldığını söylediği yerlerde narsistik yapısını çıkardığını görmek mümkündür. Hayli iddialı bir açılım ile başladığımı söyleyenler olabilir ama birçok söyleşisinde ve kendini ifade ettiği müziğinde sizlere bu cümlenin çıkışını aktarmaya çalışacağım. Öncelikle siyasi yapıdan başlamak gerekebilir. “Kapitalizmin vahşi şiddetinden kopuşu göze alabilen yıkıcı bir kültür yaratılmalıydı. Bu akımı duyurmada ise, hayaller ile hislerde hep dönüşümleri hedefleyen rock müziğinden daha uygun ve daha etkili bir başka form düşünülemezdi…” bu satırlar Rock ve Şiddet adlı kitapta yer alıyor. Dönemin içinde yaratılan etki korku üzerine kurulmaktaydı. Sisteme ayak uydurmak ve düzen toplumun iyiliğine bir yapıydı. En azından söylenenler bunu anlatıyordu. Birçok alanda olduğu gibi müzik de bu anlamda büyük bir oluşum ile karşı çıkmanın yolunu buldu. Korku yerine hayaller ve duyguları sundu. Evet birçok beste ve müzik duygulara dayanıyordu ama Rock müzik bunların yanında haykırmayı da vaat etti.  Morrison’un sözleri, genellikle iç çatışmaları ve insan doğasının karmaşıklıklarını ele alıyordu. Kendi içine düştüğü yapının içinde akıyordu adeta. Dönemin getirisi ile de kendini ifade yolunu açmıştı bir kere dahası durdurulamaz bir yükselişle sonlandı.  İşte bu aralarda Morrison’un yapısına girmeye başlarsak korkunun ruhundaki etkisinin önemini görmek mümkündür. Sıra dışı ve şiirsel tarzı ile dikkat çeken sözleri dönemin sosyal yapısını da ortaya koyuyordu. “Diyelim ki sadece gerçekliğin sınırlarını deniyorum. Neler olacağını merak ettim. Hepsi bu: Sadece merak.” Jim Morrison 1969 Toplumsal rejimin getirisi korku, Jim Morrison’un yapısında hayallerle çarpışmış başka bir yapıya evrilmiş ama bunun yanında da merak duygusunu tetiklemişti diyebiliriz sanırım. “Rahimde hepimiz kör mağara balıklarıyız.” “Bizim için yaşayan ve bizim cezalandırdığımız kahramanlarla dopdolu kafamızın içi.” Jim Morrison Şimdi en başta da dediğim yere geliyoruz. Korkunun merak duygusuyla evrildiği yerde narsistik yapının ortaya çıktığını söylemek doğru olmaz mı? Kendi içinde savunma mekanizmalarından yararlandığını ve kendini evirdiğini de söylemek mümkün. İçinde bulunduğu kültürel ve sosyal konulara nasıl değindiğine bu açıdan bakalım. Toplumun çürümüşlüğüne ve tuhaflıklarına eleştirisini yansıtırken narsisistik yapıya bürünmüş olabilir mi sorusu da beraberinde gelecektir. “Çatıları, duvarları yık, bütün odaları aynı anda gör.” Jim Morrison bu cümle de açıkça tek olmanın ve yüksekten bakmanın altını çizmez mi sizce? Genel yapıya baktığımızda zamansızlığın yansımalarını anlatır her sözünde. Olayların kontrolsüz yaşanımı, başkalarına esir olan zihinler ve meraklı bakışlar vardır hep ifadelerinde. Şaşkın ama yalnız insanlar. İşte tüm bu bakış da bizi korkudan merak duygusuna ve oradan da narsistik yapının sergilenişine götürür.  Jim Morrison’un “People Are Strange” şarkısına bakacak olursak, insanların tuhaflıkları ve farklılıklarını çok net görebiliriz. Bu alışılmadık davranışların ve toplum içindeki yabancılaşmanın altı çizilirken aynı zamanda bunun doğal oluşum olduğu da anlatılır. Yani tam anlamıyla şunu diyebilir miyiz? İnsanın doğasının bir parçası olan tuhaflıklar herkesin içinde vardır. Bireye yönelik yüceltmeyi yaşattığı duyguda, toplumun farklılıklara verdiği tepkiyi de eleştirir. Bu şarkının sözlerinde derin bir duygusal yolculuğu görmek mümkündür. Tüm bu çıkarımlardan Morrison’un sanatı ve kişiliği, özgünlüğü ve benzersizliğini vurgulayan bir tavır aldığını görebiliriz. Buna narsistik yapı diyebiliriz elbette ama bu yorumlar sübjektif olacaktır. Öyleyse son bir Morrison sözüyle sizleri baş başa bırakmak isterim. Üzerinde düşünmek ve içinize almak için acele etmeden, siz de kalsın.  “Rüyanın derinliklerinde, uykuyu geçir bedenine bir eldiven gibi tıpkı. Yer ve zamanın dışındasın artık. Özgürsün artık, akıp giden yazın içinde çözülüp dağılmak için.” Jim Morrison

  • Çirkin sayılmayan bir adam olmanın ağırlığı

    Ersan Üldes’in farklı dillere çevrilen ve 2011 yılında Best European Fiction (Avrupa’nın En İyi Kurgu Kitapları) Antolojisi’nde yer alan romanı: “Zafiyet Kuramı” Bu kitap ne okurluk ne yazarlık rütbesinde kendine yer bulabilen bir çevirmenin arada kalmışlığının, gözü açık giden bir babanın çocuksu küskünlüğünün, “çirkin sayılmayan bir adam olmanın ağırlığı”nın ve bir kimlik olarak yazarlığı rütbe gibi taşımanın kara-komik hikâyesi olarak çıkıyor okurun karşısına. Zamanın eğilip bükülebildiği, çok katmanlı yapısıyla zihin dünyamızda bizi oradan oraya savuran bu romanda Ersan Üldes, çevirdiği kitapları yeniden yazarak manipüle eden başkahramanıyla bir yandan da okurluğa, yazarlığa, felsefeye, edebiyata ve yayıncılık dünyasına mizahi ama sert göndermeler yapıyor. Ersan Üldes, (d. 1973 Manisa), Türk roman yazarı. ilk romanı Yerli Film ile 1999 İnkılap Kitabevi Roman Ödülü'nü kazanmış bir yazar. İkinci romanı Aldırılan Çocuklar Örgütü de 2004 yılında yayınlanmıştır. Son romanı Zafiyet Kuramı ise Kasım 2007'de Plan B Yayınları'ndan çıkmıştır, mizahi bir romandır. Zafiyet Kuramı, 2024 yılında Kafka Yayınevi tarafından yeniden basıldı. ZAFİYET KURAMI Ersan Üldes Kafka Yayınevi, 2024 Tür: Roman 195 s.

  • 2024'de Kerem Bozkurt’un en sevdiği kitaplar

    Kerem Bozkurt , 2024'de okuyup sevdiği ve yazarken ilham aldığı kitapları Literaedebiyat için paylaştı. Zamanın hızlı aktığı dijital çağdayız. 8 saniyeden fazla olan videoların uzun kabul edildiği, teknolojik aletlere hız konusunda telkinler verdiğimiz, her türlü ihtiyacımızın bir gün içinde kargoya verildiği bir çağın insanıyız. Hal böyleyken hız çağında frene basmak için, bizim yerimize düşünen elektronik aletlere inat düşünmek için hikayelere ve kitaplara ihtiyaç duyuyoruz. Zincir kitapçıların kırtasiye malzemeleri satan yerlere dönüşmesi, yaşadığım küçük şehirde sahafların pek olmamasından dolayı bu sene aldığım kitapların büyük bir kısmını internet üzerinden aldım. Bu yüzden öncelikle bu sene evime çok sık ziyarette bulunan kargo firmalarının emekçi kuryelerine teşekkür etmek istiyorum.  2024 senesinde de devam eden edebiyat atölyesi eğitmenliğim ve edebiyat üzerine yaptığım söyleşiler dolayısıyla okumalarım ağırlıklı olarak edebiyat üzerine oldu. İlk olarak Everest Yayınları’ndan çıkan, çevirmenliğini Tomris Uyar ve Roza Hakman’ın yaptığı, John Cheever’ın Toplu Öykülerini  önermek istiyorum. Öyküler de sıradan insanın derinliklerine inerek insan karmaşıklığını ve kırılganlığını ustalıkla işliyor. Tıpkı Çehov ve Raymond Carver gibi sıradan karakterlerin ve olayların altında gizlenen çatışmaları, hayal kırıklıklarını ve özlemleri büyük bir incelikle ortaya koyuyor. Cheever'ın öyküleri, imgelerin ustaca kullanıldığı, ruhsal parçalanmaların ve duygusal gerilimlerin göz önüne serildiği çarpıcı hikayelerden oluşuyor. Efsanevi rock müzisyeni Jim Morrison'ın The American Night  isimli kitabı etkilendiğim şiir kitaplarından biri oldu. Morrison, sadece efsanevi bir müzisyen değil, aynı zamanda bir düşünür ve şair. The American Night  , Morrison'ın hayata, ölüme, özgürlüğe ve bilinçaltına dair sorgulamalarını içeren bir dizi şiirden oluşuyor. Ayrıca hikayeye denk düşen iki tane de düz yazısı bulunuyor. Kitapta, Amerikan toplumuna yönelik eleştiriler, mistik imgeler ve kişisel bir arayışın seyri görülüyor. İnsanın gölgesini kabul etmesi ve onunla yüzleşme cesaretini temele oturtmuş. Aynı zamanda Beat kuşağı ve varoluşçu felsefenin izlerini kendine özgü bir sesle yansıtıyor. Bu sesi net olarak duyabilmek için her şiir gibi yazıldığı dilden okunması gerekiyor. Japon edebiyatının en beğendiğim yazarlarından biri olan Kobo Abe'nin Başkasının Yüzü  (çevirmeni Barış Bayıksel) isimli romanı, kimlik, yabancılaşma ve insan ilişkilerinin derinliklerine inen hikayesi ile psikolojik bir anlatı. Yüzü bir kaza sonucu ağır şekilde yaralanan bir bilim insanının, toplumsal baskılar ve kişisel varoluş krizleri arasında giderek yalnızlaşmasını konu alıyor. Derinlikli anlatımı ve metaforlarla örülü diliyle, Başkasının Yüzü  , okuyucunun kendi benliğiyle olan çatışmalarını düşünmeye davet ediyor. Özellikle Franz Kafka’nın hikayelerini beğenen okuyucular eğer tanışmadılarsa, Kobo Abe’nin kalemiyle tanışmalarını isterim. Son yıllarda en fazla okuduğum yazarlardan olan Byung-Chul Han'ın Anlatının Krizi  isimli kitabı (çevirmeni Murat Erşen), modern toplumun hikaye anlatma yeteneklerini nasıl yitirdiğini ele alıyor. Geleneksel anlatıların bireyler ve topluluklar arasında anlam bağlarını kurduğunu savunan yazar, dijital çağın hızı ve tüketim odaklı yapısının bu derin bağın gücünü azalttığını söylüyor.  Herta Müller'in Yürekteki Hayvan  isimli romanı (çevirmeni Çağlar Tanyeri), totaliter rejimlerin bireyler üzerinde yarattığı baskıyı, korku ve yalnızlık ortamını çarpıcı bir dille aktarıyor. Romanda, diktatörlük altında yaşayan bir grup gencin özgürlük arayışı ve hayatta kalma mücadelesi anlatılıyor. Müller, hem bireysel hem toplumsal düzeyde bir yabancılaşma hikayesi sunarken, anlatısını şiirsel imgelerle zenginleştiriyor ve sıradan ayrıntılarda büyük bir derinlik yakalıyor. Korku rejiminin hayata nasıl sızdığını, dostluk ve ihanet gibi insani unsurların nasıl şekil değiştirdiğini etkileyici bir şekilde işliyor. Yürekteki Hayvan  , sert gerçekçi ve güçlü anlatımıyla okuru sarsan bir roman. Arlin Çiçekçi'nin Duygu Asena Roman Ödülü’nü kazanan Servi Nine ve Üç Güzeller  isimli kitabı, Anadolu'nun masalsı coğrafyasından ilham alarak insan davranışlarına, geleneklere ve geçmişin izlerine dokunan büyüleyici bir hikaye sunuyor. Kitap, ağacın gölgesinde geçen yaşamları, kuşaklar arası bağları ve hayallerle gerçekler arasındaki ince çizgiyi etkileyici bir dille işliyor. Arlin Çiçekçi, yerel motifleri evrensel bir anlatıya dönüştürerek hem nostaljik hem de zamansız bir eser ortaya koyuyor.  Polat Özlüoğlu'nun Haldun Taner Öykü Ödülü’nü kazanan Annem, Kovboylar ve Sarhoş Atlar  isimli kitabı, sıradan hayatların içinde saklı ayrıntıların ustalıkla ortaya koyulduğu öykülerden oluşuyor. Polat Özlüoğlu, günlük hayatın monotonluğunda gizlenen mizahı ve ironiyi incelikli bir dille işlerken, okuyucusunu yabancısı olmadığı bir dünyaya davet ediyor.  Şükran Yiğit’in  Ankara Mon Amour isimli romanı, geçmişle bugünü ustalıkla birleştiren, aşk, ihanet ve hatıralar üzerine kurulu, siyasi olayların gölgesinde şekillenen bir hikaye anlatıyor. Roman, yalnızca bireysel bir aşk hikayesini değil, aynı zamanda toplumsal dönüşümleri ve insanın içindeki karmaşıklığı da ele alıyor. Anlatım dili, güçlü tasvirlerle beraber hem karakterlerin duygusal derinliklerini hem de Ankara'nın nostaljik atmosferini canlı bir şekilde yansıtıyor. Ankara Mon Amour , şehirle insan arasında kurulan bağın duygusal boyutlarını etkileyici bir şekilde ele alan bir yapıt. Ayrıca 2024 senesinde Türk ve dünya edebiyatında çok değerli yazarları kaybettik. Paul Auster, Ferit Edgü, Füruzan ve Mario Levi bizlere artık hikayeler anlatamayacak ama şimdiye dek yazdıkları hikayeler okunmaya devam edinceye dek onlar hep yaşayacaklar. Bu çok değerli dört yazarın en beğendiğim kitaplarını da önermek istiyorum. Paul Auster, The New York Trilogy Ferit Edgü, Hakkari’de Bir Mevsim Füruzan, Gecenin Öteki Yüzü Mario Levi, Bir Şehre Gidememek İnsanlar var oldukça hikayeler de var olacak. Sevgilerle.

  • Öykü: Kayıtlara Geçsin

    "Bir balkon demiri olacaksan uzun olmalısın Esra. Kısa olduğunda insana güven vermez hatta üzerimden atlarsan bir iki adımda rahatça aşağıya inebilirsin imajı çizersin." Deniz Longa Oturulup bakıldığında göz hizasına geliyor. Ayağa kalkıp tutunulduğunda o boylarda birinin göbek deliğini geçmez. Güvenle yaslanılıp aşağıya bakılabilecek kadar sağlam dursa da rengi; 'göründüğüm gibi değilim' dercesine kenarlarından soyulmuş. Bir balkon demiri olacaksan uzun olmalısın Esra. Kısa olduğunda insana güven vermez hatta üzerimden atlarsan bir iki adımda rahatça aşağıya inebilirsin imajı çizersin. Bu demirler cazibeli. Benim işim gücüm balkon; balkondan girilerek yapılan hırsızlıklar, balkondan atlamayıp ölenler, yine balkona kadar kovalanıp orada canı alınan gayri meşrular, yangından kaçıp balkona sığınan ama oradan kaçamayan yanmış bedenler... Ne oldu kızım miden mi bulandı? O gözünü belirtmeler ne öyle? Narin misin Esra sen? Bak için almayacaksa bu bölümü geçme. Trafiğe, asayişe, çocuk şubeye verelim seni, ha ne dersin? Şu çamaşır iplerini görüyor musun? Hiç hasar görmemiş, üçü yanyana onca çamaşırı taşımış, yıpranmış hatta ağır gelmiş taşıdıkları da esnemiş biraz ama ne hikmetse altmış yedi kiloluk bir beden üzerinden yağ gibi kayıp düşmüş aşağıya, öyle mi? Hiç sanmıyorum.  Elimdeki tozları serpip parmak izi alacağım. Pek bir şey çıkmaz. Birkaç tane üst üste izler çıkar ondan da bir sonuç alamayız. Gel bak aşağıya alt kattaki çamaşır iplerini görüyor musun? Bunlara takılmış ikisi kopuk çünkü. Zaten bunlara takılmasaydı çok daha sert çarpardı yere. Biliyor musun ben çocukluğumdan beri balkona çamaşır asanları hep çok sevmişimdir. Onlar can kurtarıcılar. Farkında olmasalar bile. Maktül ellerini kullanamadan, çırpınmadan yere düşmüş; bu demek oluyor ki düşerken kendinde değil. Atlayan biri refleks gereği elini kolunu açar, takılır oraya buraya. Kadının kolları sanki vücuduna yapışık gibiymiş. Belki balkonu camla kapatsalardı sonuç buralara kadar varmazdı. Balkonu çok sevip de onu kapatan bir millet daha görmedim ben Esra. Bizim hiç balkonlu evimiz olmadı. Üst katlarda da yaşadık ama nedense dışarıya açılanlar kapılar değil pencereler oldu. Annem; bir balkonum olsa çiçekler assam demirlerine derdi. Üç de sandalye koyarız; ablana, sana bana. Ortaya da bir fiskos masası, ördüğüm örtülerden de sereriz ama çay içerken bardakların altlıklarını unutursanız kızarım derdi. Sonra iki ekmek al diye para atarım sana balkondan aşağıya, parayı mandala tutuştururum...  Bizim değilse bile ablamın evlenince oldu balkonu. Salonu da mutfağı da balkona açılan evlerden; beş oda bir salon. Demirleri böyle alçak, atlasan iki adımda aşağıya iniverecekmişsin gibi insanı kandıran cinsten. Kimse o gün çamaşır yıkamamış, yıkamışsa bile evlerinin içine asmışlar. Herkesin yatak odasında oturası tutmuş gündüz gözüyle, ne bir ses duymuş komşular ne de ters giden bir durum görmüşler. Kulak duya duya göz göre göre düşmüş ablam aşağıya. Düştüğü yer balkonun tam altında değildi, iki adımdan fazla ilerisine denk geliyordu; otuz seneyi geçti hala gözümün önündedir. Eğer kendisi atlasaydı bu kadar ileriye düşmezdi. Kayıtlara intihar olarak geçti ama ben zihnimin köşesine başka türlü kaydettim. Söylesene Esra balkonu çok seven biri balkondan atlar mı hiç?

  • "Bir romana başladığımda, ilerledikçe yavaş yavaş büyüyor, başka biri oluyorum"

    Demet Eker, Dilvin Gerçek ile son romanı Leyla Geçidi odağında söyleşti: "Her kitapta sıfırdan bir dünya yaratıp içinde kaybolmak, kendini istediğin rolde içine dâhil etmek, serüven boyunca her sevinci, kederi, heyecanı ve dahi sancıları bizzat yaşamak benzersiz bir haz." Dilvin Gerçek’in son romanı Leyla Geçidi, 29 Ekim’de Edisyon Yayınları'ndan çıkarak okuruyla buluştu. İnsanın geçmişiyle hesaplaşmasının ve kendini kabulünün, aflarının, kendini yeniden inşa etmenin mümkün olduğunun, Leyla karakteri üzerinden aktarıldığını gördüğümüz romanda Leyla’nın kendi geçmişiyle çarpışması anlatılıyor. Güçlü sevgi bağlarının, hatıraların, yapılan yanlışların, vazgeçmeden mücadele etmenin “kadınlık” arka planı ve kurgusuyla aktarıldığını görüyoruz. Yazar, hepimizin hayatına dokunan ve aşina olduğumuz karakterlerle derdini anlatırken okurunu romana çekiveriyor. Roman bittiğinde sormadan edemiyorsunuz, “Peki ben kendimi en son ne zaman affettim?” Geçtiğimiz aylarda üçüncü romanınız Leyla Geçidi okuruyla buluştu. Geriye dönüp baktığımızda üç yıla üç kitap sığdığını görüyoruz. Yazma alışkanlıklarınız açısından değerlendirdiğinizde yazma hızınızı nasıl buluyorsunuz? Söylediğiniz gibi, cismen üç yılda üç kitap gibi gözükse de aslında çok uzun yıllardır biriktirdiklerimin geç kalmış paylaşımları olarak adlandırmak benim için daha yerinde bir tanımlama olacaktır. Kurgumun iskeleti kafamda belirdikten sonra dosyayı tamamlamam, her gün çalışmak suretiyle toplamda yedi ile on bir ay aralığında vakit aldı bugüne kadar yazdığım tüm eserlerimde. Elbette hayat hiçbir şeyi kesintisiz sürdürmenize izin vermiyor. Ancak zorunlu, kısa aralar sonrasında romanın başına oturduğumda bıraktığım yerden akmaya devam ediyorsa sürekliliği bozmaması açısından hız kesmemeyi tercih ediyorum. Her yıla bir kitap şeklinde bu hızla devam eder mi bundan sonrası bilemem elbette fakat yazmaya durmaksızın devam etmek en büyük arzum.  “Rus Dili ve Edebiyatı” mezunusunuz, finansman alanında çalışıyorsunuz ve yazarlık yapıyorsunuz. Yazarlık sizin için ne ifade ediyor? Yazarlığın dönüştürücü gücü olduğuna inanır mısınız?   Mezuniyetim sonrasında değişik sektörlerde ihracat departmanında uzun yıllar çalıştım. Sonrasında on yıllık Ege hayatımın yaklaşık yedisinde özel eğitim kurumlarında yöneticilik görevi üstlendim. Ta ki pandemiye kadar… Eğitime verilen ara nedeniyle ilk kez kendime ve kendimi bildim bileli en büyük hayal hatta hedefim olan yazmaya tümüyle eğilme fırsatım oldu. O ilk günden beri artık sadece yazıyorum. Benim için yazmak, ifade biçiminin en kusursuz ve büyülü hâli. Her kitapta sıfırdan bir dünya yaratıp içinde kaybolmak, kendini istediğin rolde içine dâhil etmek, serüven boyunca her sevinci, kederi, heyecanı ve dahi sancıları bizzat yaşamak benzersiz bir haz… Yazarlığın gücü dönüştürmekten çok daha fazla benim nazarımda. Bir romana başladığımda, ilerledikçe yavaş yavaş büyüyor, başka biri oluyorum. Bittiğinde sıfırlanmak, o dünyadan peyderpey çıkmak, gerçek dünyaya dönmek bütünüyle büyük bir başkalaşım. Ve bir süre sonra yeni kurgu, yeni roman, yepyeni bir dünya daha… Sanırım bu yüzden kendimi sürekli olarak yazmaktan alıkoyamıyorum. Yazarlık ve okurluk birbirinden ayrılmaz kavramlar. Sizin için yazarlık ve okuma halleriniz arasında nasıl bir bağ var? Okurluğun yazarı dönüştürdüğünü düşünüyor musunuz? Her yazar çok ciddi birer okur olmak durumunda. Bunun başka bir yolu asla yok. Ben kitap yazma sürecim boyunca algımı dağıtmamak ve etkilenmemek adına okuma yapmıyorum. Dosyam bitip baskıya girdikten itibaren ise yeni projeye kadar aralıksız okuyorum. Güçlü eserler ufkumu açıp neyi nasıl yapmam konusunda yolumu aydınlatırken, istediğim keyfi alamadığım kitaplar ise neyi nasıl yapmamam gerektiğini öğretiyor yolculuk esnasında. Gerek yazar gerekse birey olarak okuduklarımızdan alacaklarımız hiç bitmiyor. Dolayısıyla okudukça, özellikle de yazar olarak şekillenmek kaçınılmaz. Prens Çıplak, Son Sardunya ve şimdi Leyla Geçidi. Sizi yazmaya yönlendiren motivasyon nedir, hangi durum, olay, duygu ya da düşüncenin peşinden gidersiniz? Sizi peşinden sürükleyen, işte budur, dediğiniz ve sizi harekete geçiren motivasyon kaynaklarını, özellikle Leyla Geçidi ekseninde öğrenmek isteriz. Benim olumsuz anlamda değişen, dönüşen insan ilişkileri ile ilgili derdim var. Bunun dışında yaşama dair çarpıklıklar, düzene çomak sokan yanlışlar, hayatla ilgili her tür bozukluk itici güç olup diziliyor karşıma. Hâl böyle olunca, yaşanan, yaşatılan, gözlemlenen her şey yön veriyor ister istemez. Tüm bunları haykırmak, her şeyin düzeldiğini hayal etmek, hata yapanların ve maruz kalanların zihninde farkındalık yaratabilme imkân ve ihtimali benim en büyük motivasyonum sanırım. Leyla Geçidi’nde insanın en büyük yanlışının geçmişiyle kavgasını sürdürmek olduğunu vurguluyorum. Evet, üzüyorlar, kırıyorlar, yolumuzu, yönümüzü değiştirmeye çalışıyorlar ama hayatta her şey bizim izin verdiğimiz kadarıyla gerçekleşiyor. Kendimizi affetmekle ve hiçbir şey için geç olmadığını özümsemekle başlıyor ayağa kalkmak. Leyla Geçidi’nin son sayfasını okuyup bitirdiğinde böyle hissedebilen okurlarım çoğunlukta ise, başardım demektir. Tanıtım bülteninde de yer aldığı üzere her kadın aslında birçok kadından oluşuyor.  Ne dersiniz? Sizin kadınlık halleri ve rolleri ile ilgili düşünceleriniz nelerdir? Kadın çok katmanlı bir ruh özünde… Her yaş dönümünde üzerine biçilen, giydirilmeye, zorla sevdirilmeye çalışılan kıyafetler başka. Fakat içi bambaşka… En güçlü olanımızı, en sağlam duranımızı bile bileklerinden sıkı sıkıya tutan görünmez bir güç var. Bundan sıyrılamadığımız sürece üzerimize giydirilen tüm giysileri beklentiler ölçüsünde taşıyan mutsuz insanlar güruhu olarak devam ediyoruz yaşamaya. Oysa kadın olmak büyük bir lütuf, tüm üretkenliği ve yaratıcılığı ile hakkını verebildiğiniz sürece.   Romandaki karakterlerin isimlerinin, yaşları ve yaşadıklarıyla bağlantılı olduğunu görüyoruz. Adıyla müsemma, söylemine katılır mısınız? Kesinlikle, o bağlantı özenle çalışılmış bir unsur. “İsmiyle müsemma” benim sevdiğim ve sık kullandığım bir söylemdir. İsim konusuna özel bir hassasiyetim var üstelik. Her ismin, ait olduğu kişiye etkisinin büyük olduğunu düşünürüm. Dolayısıyla her romanımda kullandığım isimlerin mutlaka gizli de olsa derinliği oluyor.   Leyla karakteri etrafında şekillenen Leyla halleri farklı isimlerle karşımıza çıkıyor ve hepsinin benzer yoğunlukta işlendiğini görüyoruz. Bir kadının her yaşı önemlidir, diyebilir miyiz, ne düşünürsünüz? Benzer yoğunlukta işleniyor, söylediğiniz gibi. Çünkü ana kahramanımız Leyla, bu nedenle beş kahramanı var hikâyemizin. Kadın, baskılansa dahi, her jenerasyonu dâhilinde değişen bir varlıktır. İçinden taşanlara hayat verme şansı olursa yıldız, kabuklarını kıramaz ise kayıp olur yolculuğu içerisinde. Romanın adı Leyla Geçidi ve romanda geçen Feride Geçidi. Geçit, romandaki ana metafor diyebilir miyiz yahut geçit, sizin için ne anlama geliyor? Romanda geçit hem metafor hem de Leyla’nın hayatının dönüm noktalarıyla kesişen somut mekan olarak çıkıyor karşınıza. Dönüşmek için bazı yolları aşmak, ilerlemek ve var olduğunuz yerden bir ilerisine geçmek zorundasınız. Leyla da böyle yaparken, geçmişe dair her yüzleşmesinde hayatındaki geçitler ile karşı karşıya geliyor. Romanı yazarken karşılaştığınız en büyük zorluk neydi? Hikâyenin gidişatını değiştirmenize neden olan herhangi bir dönüm noktası oldu mu? Bu roman sürrealist olması sebebiyle baştan sona çok zordu. Kurgu aşamasında hatasız ilerleyebilmek bir yana; yapısını bozmadan, içindeki mevcut gerçekliğe zarar vermeden zamanda kırılmalar yaratırken bir yandan ânı koruyarak ilerleyebilmek, doğrusu hiç kolay olmadı. Tekdüze gitmemesi için; önceden planlamadığım fakat yeri geldiğinde ani kararlarla eklediğim birkaç sahne var ki onları burada açıkça belirtmeyeyim. Büyüsü kaçmasın isterim.  Benim değil ama olay örgüsü içerisinde Leyla’nın birden fazla dönüm noktası oldu. İnanın, onların hepsini yazarken ben de bizatihi yaşadım. Leyla Geçidi’ni yazarken ya da genel olarak gözünüzün önünden eksik etmediğiniz kitaplar var mıydı? Baş ucu kitaplarınız nelerdir, şeklinde genelleyebiliriz bu soruyu? Başucu olarak adlandırabileceğim tek bir kitap yok. İnci Aral’ın tüm eserlerine hayranım. Ayşe Kulin, Ayfer Tunç ve Nermin Yıldırım’ın eserlerini büyük keyif ve hayranlıkla okuyorum sıklıkla. Leyla Geçidi’nin yazım aşaması bittiğinden beri ise en son üniversite yıllarında okuduğum Rus klasiklerine dönüş yaptım. Onları şimdiki aklımla sil baştan okumak büyük keyif veriyor. Roman yayımlandıktan sonra aldığınız geri dönüşler nasıldı? Okuyucuların beklemediğiniz bir şekilde yorumladığı unsurlar oldu mu? Bir roman nasıl yazılırsa, aynı hislerin okura da yansıdığına çok inanırım. İlk bölümlerde zorlandığını ancak sonrasında bütünüyle hikâyenin içine girdiğini söyleyenler oldu. Ki benim için de başlarken kurduğum ilk üç bölüm oldukça zorlayıcı olmuştu. İlk seferde içinde saklı gizi fark edemeyip ikinci kez okuduğunda çok farklı hissettirdiğini söyleyenler de oldu. Ancak bu yorumlar ile bir genelleme yapmam çok da mümkün değil. Leyla Geçidi hepimiz için çok önemli bir tarih olan 29 Ekim’de yayımlandı. Henüz çok yeni… Bu soruya beş, altı ay sonra çok daha sağlıklı bir yanıt verebilirim diye düşünüyorum.

  • 2024'de Çağnam Erkmen'ın en sevdiği kitaplar

    Çağnam Erkmen , 2024'de okuyup sevdiği ve yazarken ilham aldığı kitapları Literaedebiyat için paylaştı. 2024 senesi daha önce hiç tecrübe etmediğim biçimde aynı anda birkaç kitap okumanın ne kadar berbat bir tarz olduğunu test ettiğim dönem oldu. Kitabın birinden diğerine geçmek, metnin akışını, kendine ait iç dinamiğini kaybetmeye, dolayısıyla hep biraz öncesinden alıp yeniden hatırlamaya çalışma mücadelesine dönüştü. Halihazırda yazdığım dönem romanıyla ilgili araştırma yüzünden, mesleki kitaplar, bolca biyografi ve anı kitabı okumakla kurgu eserlerin tadına varmakta zorlandım. Bazılarına hak ettikleri yeterli konsantrasyonu vermediğim için huzursuzlandım. Kitapları başından sonuna, araya hiçbir aktivite, eğlence, iş koymadan okumanın müthiş hazzını yeniden edineceğim yeni yıl dileğimle bu senenin bende tat bırakanlarını listeleyeyim. Bu sene benim için kurgu dışı okumalarda Byung-Chul Han senesiydi. Türkçedeki tüm külliyatını okudum ve faydalandım. Sevdiğim Baudrillard külliyatını da okumaya devam ettim.  Elbette ne zaman iyi edebiyata hasret kalsam bir Philip Roth romanı imdadıma yetişti. Roth’un Yahudi mahallesinden ses veren, neredeyse her kitabında otobiyografik öğelerle gerçekçiliğin üst sınırını zorlayan kahramanları benzer malzemeyle kotarılsa da farklı tarzda ve renkte çakan havai fişekler gibi göz kamaştırıcıydılar. Roth, katman katman ördüğü kurguları, kelimeleri dans ettiren dehasıyla yine şaşırtmadı. Külliyatı içinde tavsiye etmeyeceğim tek kitabı yok. İlk kez tanıştığım Susan Sontag’ın, Yanardağ Sevdalısı eseri, oya gibi işlenmiş diliyle, takıntı, tutku ve rutin kavramlarını düşündürttü. Bazı cümlelerini iki kez okuduğum hayranlık duyduğum romanlardan biriydi.  Çağdaş Türk edebiyatında iki eserini okuduğum Gülhan Tuğba Çelik’in bu sene yayınlanan eseri Kafamdaki Ağaçlar novellasındaki kirli gerçekçiliğe yakınlaşan hikayesini aşırı cesur buldum. Yazarın sanatını ilerde çok daha büyük metinlerde göreceğimize eminim.

  • Karanlık Öyküler Polisiye Öykü Yarışması’na başvurular başladı

    Proje Koordinatörlüğünü Yasemin Seven Erangin, Ülkü Yağmur ve Aliye Düzgün Çadırcı’nın yaptığı Karanlık Öyküler Polisiye Öykü Yarışması’na başvurular başladı. Yarışmanın seçici kurulunda Ayşe Erbulak, Sevil Atasoy, Adnan Gerger, Aşkın Zengin Akkuş ve Melih Günaydın bulunuyor. “Karanlık Öyküler Polisiye Öykü Yarışması” nda 1.,2. ve 3. olmaya hak kazananların yanı sıra 1 adet mansiyon ödülünün de sahipleri belirlenecek. Jüri tarafından yayınlanmaya değer görülen tüm öyküler yarışmayla aynı ismi taşıyan bir seçkide toplanacak. Seçkiye girmeye hak kazanan eserlerden oluşan kitap, Ayrıkotu Kitap Yayınları tarafından basılacak ve okuyucuların beğenisine sunulacak. SON BAŞVURU TARİHİ 20 MART 16 Aralık 2024 tarihi itibariyle başvuruların başladığı yarışmaya katılım için son başvuru tarihi 20 Mart 2025. Kısa liste ise 20 Nisan 2025 tarihinde açıklanacak. Dereceye girenler, polisiye öykü yarışmasının ruhuna uygun olarak, gizemi korumak ve heyecanı doruğa çıkartmak amacıyla kitap lansmanının yapılacağı gün açıklanacak. 18 yaşını dolduran herkese açık olan Karanlık Öyküler Polisiye Öykü Yarışması’na katılmak isteyenler öykülerini karanlik.oykuler1@gmail.com e-posta adresine gönderecekler.

  • "Kitabımda gerçekliğe dayanmayan tek cümle bulamazsınız"

    Usta yazar Gabriel García Márquez’in 58 yıl önce yayımlanan kült eseri “Yüzyıllık Yalnızlık”, dünya edebiyatının en sevilen eserlerinden biri olmaya devam ediyor. Kurgu sanatının başyapıtı şimdi özel baskısıyla okurlarını yeniden selamlıyor. “Yüzyıllık Yalnızlık’ı yazmaya başladığımda, çocukluğumda beni etkilemiş olan her şeyi edebiyat aracılığıyla aktarabileceğim bir yol bulmak istiyordum. Çok kasvetli kocaman bir evde, toprak yiyen bir kız kardeş, geleceği sezen bir büyükanne ve mutlulukla çılgınlık arasında ayrım gözetmeyen, adları bir örnek bir yığın hısım akraba arasında geçen çocukluk günlerimi sanatsal bir dille ardımda bırakmaktı amacım. Yüzyıllık Yalnızlık’ı iki yıldan daha kısa bir sürede yazdım, ama yazı makinemin başına oturmadan önce bu kitap hakkında düşünmek on beş, on altı yılımı aldı. Büyükannem, en acımasız şeyleri, kılını bile kıpırdatmadan, sanki yalnızca gördüğü olağan şeylermiş gibi anlatırdı bana. Anlattığı öyküleri bu kadar değerli kılan şeyin, onun duygusuz tavrı ve imgelerindeki zenginlik olduğunu kavradım. Yüzyıllık Yalnızlık’ı büyükannemin işte bu yöntemini kullanarak yazdım. Bu romanı dikkat ve keyifle okuyan, hiç şaşırmayan sıradan insanlar tanıdım. Şaşırmadılar, çünkü ben onlara hayatlarında yeni olan bir şey anlatmamıştım, kitabımda gerçekliğe dayanmayan tek cümle bulamazsınız.” Gabriel García Márquez veya tam adıyla Gabriel José de la Conciliación García Márquez (d. 6 Mart 1927 - ö. 17 Nisan 2014), tüm Latin Amerika'da Gabo lakabıyla bilinen Nobel Edebiyat Ödüllü Kolombiyalı yazar, romancı, hikâyeci ve oyun yazarıdır. 20. yüzyılın en önemli yazarlarından birisi olarak nitelendirilen Márquez, 1972 yılında Neustadt Uluslararası Edebiyat Ödülü'nü ve 1982 yılında da Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanmıştır. YÜZYILLIK YALNIZLIK Gabriel Garcia Marquez Can Yayınları, 2024 (Özel Ciltli Kapak) Çeviri: Seçkin Selvi 408 s.

bottom of page