Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- James Baldwin 100 yaşında
Amerikan edebiyatının en coşkulu ve en cesur kalemlerinden James Baldwin’in Yapı Kredi Yayınları tarafından yayımlanan kitapları, yazarın 100. yaşında Modern Klasikler dizisine özel yeni tasarımıyla okurlarla buluşuyor. Cinsellik ve kimlik sorunu gibi konuları işleyen romanları ve insan haklarını savunan, ırkçılık karşıtı yazılarıyla tanınan James Baldwin, 100. yaşında, yazdıklarıyla güncelliğini korumaya devam ediyor. Yazarın deneme türündeki kitabı Bundan Sonrası Ateş, ABD’de köleliği kaldıran Özgürlük Bildirgesi’nin yüzüncü yıldönümü olan 1963 yılında yayımlandığında siyah özgürlük hareketi için yeni bir yol gösterici, bir “kalk borusu” oldu. Sokağın Dili Olsa 1970’lerin başında Harlem’de yaşanan bir aşk öyküsünü anlatıyor. Baldwin’in geç dönem yapıtları arasında yer alan roman siyahların ABD adalet sistemine karşı mücadelesini betimleme biçimiyle de güncelliğini koruyor. James Baldwin, anlatıcısının samimi ve tutkulu sesiyle biçimlendirdiği Ne Zaman Gitti Tren adlı romanında katmanlı kimlikleri ve hayata topyekûn direnişi odağına alıyor. Baldwin’in on yıl yaşadığı ve yaratıcılığını bulduğu Paris’te yazdığı Giovanni’nin Odası, o günler için işlenmesi bir hayli cesaret isteyen bir konuyu, “eşcinsel aşk”ı ele alıyor. Bir Başka Ülke, 1950’li yılların New York ve Parisi’nde geçmesine karşın, çok katmanlılığı ve irdelediği konuların (cinsellik, Amerika’da beyaz-siyah gerilimi, kimlik, sanat) yakıcılığı sayesinde hâlâ sahici ve çağdaş.
- Unutmayı seçtiklerimizle hatırlamaya cesaret ettiklerimiz arasındaki boşluk...
Serkan Parlak, Bahar Gerçek Doğru ile ilk öykü kitabı, Gündedün üzerine söyleşti. Bahar Gerçek Doğru’nun, içerisinde on iki öykünün yer aldığı ilk öykü kitabı “Gündedün” geçtiğimiz günlerde Tara Kitap etiketiyle okurla buluştu. Kitaptaki öykülerde yer alan kişiler zaman, bellek, umut yörüngesinde geçmiş ve bugün arasında salınan sonsuz bir şimdide konumlanıyor. Kitap, hayallerinden çok uzağa düşmüş on sekiz yaşında genç bir kızla başlıyor, yetmişli yaşlarda yaşamın kör noktalarında bile çiçeklenmeyi öğrenmiş bir kadınla bitiyor. Doğru ile ilk öykü kitabı hakkında konuştuk. 1. Bahar Hanım, ilk öykü kitabınız “Gündedün” geçtiğimiz günlerde Tara Kitap etiketiyle okurla buluştu. Öykülerinizde ele aldığınız konular ve yarattığınız karakterler çok çeşitli, sonlara doğru iyice yükselen akış hemen hissediliyor. Kitabınızın arka kapak yazısında belirtildiği gibi, “Bambaşka hayatların içinden çıkıp gelen öykü kahramanları, unutmayı seçtiklerimizle hatırlamaya cesaret ettiklerimiz arasındaki boşluğa kendiliğinden gelip yerleşiyor.” Bahar Hanım, elinizdeki malzemeyi kurgu için yeniden üretip dönüştürürken nasıl bir süreç işliyor? Fransız yazar Anais Nin şöyle der: “Hayatı iki kere tatmak için yazarız, biri bugünde diğeri geçmişte." Gündedün'ü yazarken öykü kahramanlarımı zaman, bellek, umut yörüngesinde geçmiş ve bugün arasında sonsuz bir şimdide konumlandırdım. Yazma eylemini ve beraberinde getirdiği süreci tanımlamak kolay değil. Bunun bir yanı olabildiğince kendi içine dönmek diğer yanı ise hayatı dolu dolu yaşarken aklını ve fikrini herkesin gözü önünde ters yüz etmek gibi. Yazacak meselesi olan bireyi sürekli bir karın ağrısıyla yaşayan hastaya benzetiyorum. Güzel çirkin, doğru yanlış, eksik fazla ne varsa biriktirmeye mecbur gördüğü o şeylerin toplamını, yazacak malzemeyi, içgüdüsel veya bilinçli şekilde toplamak bir yaşam biçimi haline gelince onu aktarmanın yolu da kendiliğinden beliriyor. İnsan ve hayat malzemesini kurguda çalışırken bazı aşamaların içinden geçiyorsunuz elbette. Hedef odaklı okumalar, izlemeler, notlar, sürekli yazma hali gibi… Ama her seferinde yazmaya niyet ettikleriniz olgunlaşıp yeterince ağırlaştığında bir şekilde kendi özgün yöntemini dayatıyor. 2. Öykülerinizde kadınlık ve erkeklik durumları, evlilik, günlük hayat, sınıfsal ayrımlar, aşk, ayrılık, geçişe özlem, yaşlılık ve gençlik, ölüm, mahalle hayatı ve aile izlekleri ön plana çıkıyor. Günümüzün temel yakıcı dertlerini öykü türü aracılığıyla görünür kılmaya çalışırken ne gibi hassasiyetler gözetiyorsunuz? Yazmazsam eksik kalacağımı düşündüğüm, yanından öylece geçip gidemeyeceğim büyük küçük her türlü hikaye beni kendi derinliğine ve dünyasına çekiyor. Kendi merkezimi görüp her fırsatta kendi merkezimden kaçarak başkalarını anlamayı ve anlatmayı seviyorum. Hayatın belli evrelerinde yazar olarak baktığınız ve katmanlarını gördüğünüz şeyler de yol boyunca evriliyor. Kitap, hayallerinden çok uzağa düşmüş on sekiz yaşında bir genç kızla başlayıp yetmişli yaşlarda yaşamın kör noktalarında bile çiçeklenmeyi öğrenmiş bir kadınla bitiyor. Öykülerimde hepimizin ortak paydası olan belirttiğiniz tüm o kavramları samimiyetle yazdım. Okur, kendindeki yansımalarıyla yanındaki uzağındakini görsün bir nefes durağında dönüp ardına baksın ve umutla gülümsesin istedim. 3. Bahar Hanım, bence kitabınızın en etkileyici öyküsü olan “Koltuk Yüzü”nde hikâye, eşya ve atmosferin yazınsal metne kattığı değeri çarpıcı biçimde bir kere daha görüyoruz. Michel Butor, Roman Üstüne Denemeler’de, “Nesneler, ‘işlev’lerinin dolaysız gerçekliği nedeniyle ve ‘sanat’tan söz edilir edilmez, ilk işlevlerini aşarak, kendilerini belirtenden başka bir işlev de üstlenirler: Sözgelimi, iyi çizilmiş, iyi işlenmiş bir çaydanlık, bir çaydanlıktır ama bunun ötesinde de başka bir şeydir. İşte bu tür nesneler, bir tablo ya da bir kitap olan şu çok gizemli nesnenin işlevini bize gösterebilmektedir. Bu nesne öylesine bir özellik taşımaktadır ki, onun bir nesne olduğunu unuturuz genellikle. Poe, ülkesinin zengin evlerinde görülen alışılagelmiş düzenlemenin, bir yaşama ve düşünme biçimine, paranın, ülkesinde en üstün ‘değer’ olması gerçeğine sıkı sıkıya bağlı olduğunu ileri sürer,” diyor. Evde istiflenen eşyalar karakteri geçmişin farklı dönemlerine götürüyor, ailesinin yaşam ve düşünme biçimi hakkında ipuçları sunuyor. Ek olarak gözlem ve tutumlu betimlemelerin, kadın karakterle kurduğu etkileşim öykünün atmosferini her anlamda çarpıcı kılıyor. Öyküde atmosfer yaratma ve eşyanın önemi hakkında neler söylemek istersiniz? Her öykünün, karakterin ve anlatılan dönemin kendine ait bir ruhu ve yazı diline aktarılırken de kendine özgü ihtiyaçları oluyor. Koltuk Yüzü’nde kendine yabancılaşmayı reddeden genç bir kadının içine sıkışıp kaldığı düzeni yazdım. Hapishaneyi çağrıştıran ev atmosferi, toplumun iki yüzlülüğü, “Ferah’ın hayattan silinen izdüşümleri kırık dökük nesneler ve anılar üzerinden görünür bir hal alıyor. Paslı bir makas geçmişin acılarına yol veriyor, bir vişne çekirdeğinde anne şefkatini çağırıyor, çıkarıp attığı altın bilezikler ise toplumsal baskıya başkaldırısının sembolü oluyor. Yazdıklarım zihnimde bir fotoğraf veya film karesi gibi canlandığı zaman kendini açığa özgürce çıkaracak atmosferle birlikte beliriyor genelde. Yazarken hikayeyi kimin nasıl anlatacağının yanı sıra kahramanın dünyası, mekansal ayrıntılar, nesneyi nasıl algıladığı anlatıya boyut katarken sağlam bir odak noktası oluşturuyor. Her anlatının atmosferi içinde açtığı alan ve barındırdığı işlev ötesi nesneler çağrışımlarıyla öyküyü besliyor. 4. İlk öykü kitabınız dil ve anlatım anlamında, göstermeden ziyade -özellikle diyaloglar- yerine anlatma -hikâye etme, mektup ve betimleme- tekniğinin ön plana çıktığını düşünüyorum. Bu durumun nedenleri hakkında neler söylemek istersiniz? Platon, kurgusal metinlerde bir duygu ve düşünceyi aktarırken “mimemis” (göstererek) ve diegesis (anlatarak) şeklinde iki yaklaşımdan bahseder. “Gösterme” yaklaşımında olayın kendisi, eylemler ve konuşmalar daha ön plandayken “anlatma” yaklaşımında anlatıcının duygu, görüş ve anıları daha görünürdür. Gündedün’ü yazarken iki anlatı türüne de başvurmakla birlikte daha çok betimleme, anlatma ve mektup tekniğini kullandım. Sanırım öykülerin ruhu bunu gerektirdi. Diyaloglara yaslanan anlatılarda, onu yaratan anlatıcı bir süre sonra silikleşir. Gösterme anlatısındaki nesnellik ve tarafsızlık sunduğum “renkli yaşamlar geçidi” karakterlere yer yer ket vurabilirdi. Mektup formunu kullanmak kafamdaki bazı hikayeleri anlatmak için kaçınılmazdı. Ben’den başlayan Sen’e varan o samimi iletişim biçiminde “ben” anlatısının büyüsü ve şeffaflığı saklıdır. Ancak yazarın gerçek dünyanın bir parçası, anlatıcının ise metinsel bir dünyanın parçası olduğunu unutmamak gerekir. 5. Öykülerinizde yer alan karakterlerin hikâye etmeye dayalı psikolojik çözümlemeleri; davranışları ve duyguları eşliğinde etkileyici. Bildik gelen hikâyelere karakterleriniz aracılığıyla yeni bir bakış açısıyla yaklaşıyoruz. Karakterlerinizi yaratırken nasıl bir yöntem izliyorsunuz? Karakter yaratmayı kolaylaştıracak yöntemlerden bahsedilir. Bana göre gözlem ve içgüdüsel olarak insan ruhunu “röntgenleme” çabası kafanızda durmadan yeni karakterler doğuruyor. İnsanların mutlak ölüm karşısındaki tavırları, bilinmeyene ilerleme güdüleri, varoluş sancıları, yaşamsal yönelimleri ya da bunların hiçbiriyle ilgilenmiyor oluşları kendiliğinden hikayesini arayan karakterler olarak önümde beliriyor. Bir de yıllardır gördüğüm rüyaları rüya günlüklerine yazarım. Bütün o detaylar, yüzler, renkler ve mekanlar bilinçaltımda bir yerde kaydettiğim tarihleri ile birlikte zihnimde bir yerde yanıp sönüyor. Unutmakla hatırlamak arasındaki o ince çizgide bilinçdışından da hayatın kendisine sızanlar oluyor. Yazmak ve yaratmak da bir nevi rüyaya uyanmayı andırıyor. 6. Bahar Hanım, son günlerde neler okudunuz? Önümüzdeki dönemde yeni üretimleriniz olacak mı? Oliver Sacks’ın yazdığı Karısını Şapka Sanan Adam kitabındaki sıradışı gerçek nörolojik hikayeleri okumak çok ilginçti. Italo Calvino’nun Görünmez Kentler kitabını tekrar okudum yakın zamanda ve masalsı çoklu anlatımına tekrar hayran oldum. Yazmak istediğim yeni öyküler var elbette. Kafamın içinde usul usul konuşan karakterlerin sesini duymaya başladım. Zamanı gelince birlikte ortaya çıkarız.
- Ayrılmak isteyen eşe azami çıkar sağlamak
Japonya'da başlayıp tüm dünyada ses getiren çarpıcı bir roman: Stephanie Scott imzalı Benden Kalan Senindir. Daily Mail ve Woman&Home tarafından yılın romanı gösterilen, New York Times editörün seçimleri arasına giren, Observer tarafından yılın en iyi çıkış yapan yazarı seçilen Stephanie Scott imzalı Benden Kalan Senindir'in konusu şöyle: Günümüz Tokyo’sunda yaşayan genç bir kadın. Cinayete kurban gitmiş annesinin peşinde. Bulanık hatıralar, yalanlar arasına gizlenmiş ipuçları. Gerçeğe ulaşmanın tek yolu, tutkunun ve takıntının izini sürmek. Japonya’da pek dile getirilmeyen, dünyanın kalanında ise hiç bilinmeyen bir iş kolu var: wakaresaseya’lık. İş basit: Yuva yıkmak. Ayrılmak isteyen eşe azami çıkar sağlamak. Amaca giden her yol mübah. Onlar çöpçatan değil çöpbozan. Eşi Rina’dan ayrılmak isteyen Sato’nun aradığı hizmet tam da bu. Yakışıklı Kaitaro’yu işe aldı. Eşinin hayatına girmesi, kendisini aldatması için onu her şekilde destekledi. Ancak Rina’nın en derin arzularından bihaber olan Sato, asla bir araya gelmemesi gereken iki yabancıyı tanıştırdığının farkında değil. Gerçek bir olaydan esinlenilen bu müthiş hikayeyi Japonya’nın nefes kesen manzaraları eşliğinde farklı gözlerden anlatan Benden Kalan Senindir, aşk uğruna gerçekleştirdiğimiz eylemlerin psikolojik ve etik boyutlarını gözler önüne seriyor. Tutkunun, cazibenin bir karanlık bir ışıltılı yüzüne, sahip olmakla kaybetmek arasındaki ince çizgiye dikkat çekiyor. Edebiyat dünyasının sıradışı yıldızı Stephanie Scott’tan çeviri hakları on dile satılan, son yılların en farklı romanı Benden Kalan Senindir'in çevirmeni Deniz Öcal. Stephanie Scott, Singapurlu İngiliz yazar. Çıkış romanı Benden Kalan Senindir üzerine yaptığı antropolojik çalışmayla BAJS Toshiba Öğrenci Bursu kazandı, yaptığı titiz araştırma sonucu İngiliz Japon Hukuk Derneği üyeliğine layık görüldü. BENDEN KALAN SENİNDİR Stephanie Scott April Yayıncılık, 2024 Çeviri: Deniz Öcal 368 s.
- Iris Murdoch külliyatı, derinlikli ve çarpıcı romanı, Çan ile devam ediyor!
Murdoch’un ilk olarak 1958’de yayımlanan dördüncü romanı Çan, ahlak, maneviyat, özgürlük, evlilik, cinsellik ve iyiyle kötü arasındaki mücadele gibi temaları odağına alarak bir topluluktaki kayıp ruhların hikâyesini anlatıyor. Kilise dışı bir dini topluluk üyeleriyle, gruba geçici olarak dahil olan bir grup yabancının karmaşık ilişkiler ağına odaklanan romanda dış dünyayla bağlarını koparmadan dini yaşamın nimetlerinden yararlanmak isteyen topluluk üyeleri, aralarına yabancıların karışmasıyla ciddi bir sınavdan geçerler. İngiliz romancı, oyun yazarı, şair, denemeci, filozof ve senaryo yazarı Iris Murdoch’un dördüncü romanı Çan, Seda Ağar’ın çevirisiyle Ayrıntı Yayınları’nın Edebiyat Dizisi kapsamında edebiyatseverlerle buluştu. Murdoch’un 1973 James Tait Black Anma Ödülü kazanan Kara Prens ve 1978 Booker Ödülü kazanan Deniz Deniz romanlarını Türkiye’deki okurlarla buluşturan Ayrıntı Yayınları, ayrıca yazarın Ağ, Kesik Bir Baş, Rüya Sakinleri, Melekler Zamanı romanlarıyla İyiliğin Egemenliği, Sartre: Romantik Rasyonalist, Varoluşçular ve Mistikler, Ateş ve Güneş adlı çalışmalarını da yayımladı. 1970’de İrlanda Akademisi’nin, 1975’te Amerikan Beşeri Bilimler ve Sanat Akademisi’nin onursal üyeliğine seçilen; eserleri filmlere ve dizilere de uyarlanan Iris Murdoch’un The Good Apprentice, The Nice and The Good, The Unicorn, A Fairly Honourable Defeat adlı eserleri de önümüzdeki dönemde Ayrıntı Yayınları tarafından yayımlanacak. Dora Greenfield kocasını terk etti çünkü ondan korkuyordu. Altı ay sonra ise aynı sebepten ona geri dönmeye karar verdi. Olmayan Paul, mektuplar, çalan telefonlar ve merdivenlerdeki hayali ayak sesleriyle Dora’ya dadanarak daha büyük bir eziyete dönüşmeye başlamıştı. Dora kendisini suçlu hissediyordu, suçluluk duygusu da beraberinde korkuyu getirdi. En sonunda Paul’ün varlığının sebep olduğu zulmün ,yokluğunun sebep olduğu zulme yeğ olduğuna hükmetti. Iris Murdoch 1958 yılında yayımlanan dördüncü romanı Çan’da roman kişilerinin içsel hesaplaşmaları ve karşılıklı ilişkileri üzerinden ahlak, maneviyat, özgürlük, evlilik, cinsellik gibi temaları masaya yatırır. Romandaki eşcinsel karakterler aracılığıyla,1950’ler gibi erken bir dönemde konuyu kınayıcı olmaktan uzak bir tonda ele alır. Hikâye, kilise dışı bir dini topluluk üyeleriyle, gruba geçici olarak dahil olan bir grup yabancının birbirleriyle olan karmaşık ilişkiler ağına odaklanır. Dış dünyayla bağlarını koparmadan dini yaşamın nimetlerinden yararlanmak isteyen topluluk üyeleri, aralarına yabancıların karışmasıyla ciddi bir sınavdan geçerler. Civardaki gölde orta çağdan kalma bir çanın tesadüfen bulunmasıyla, zaten pamuk ipliğine bağlı bu ilişkiler kalıcı bir darbe alır. Romandaki karakterler dış dünyadan kaçarak inzivaya çekilmeyi ve maneviyata yönelmeyi başaramazlar zira geçmişten gelen sorunları ve kırılganlıkları peşlerini bırakmaz. IRIS MURDOCH 1919’da İrlanda’da doğan İngiliz romancı, oyun yazarı, şair, denemeci, filozof ve senaryo yazarı. Murdoch hemen her yıl hacimli birer roman yazmış olmasının yanında, Sartre, Romantic Rationalist (1953) (Sartre’ın: Yazarlığı ve Felsefesi, Çev.S. Hilav, Yazko Yay., 1964; 1983); The Fire and the Sun (1977) (Ateşve Güneş, Çev. S. R. Kırkoğlu, Ayrıntı Yay., 1992). Bunların yanı sıra Metaphysicsas a Guide to Morals (1992) [Bir Ahlak Kılavuzu Olarak Metafizik] gibi felsefi çalışmalarıyla da tanınır. Bir süre Oxford Üniversitesi’nde felsefe dersleri vermiştir. Filozof geçmişi, genellikle karmaşık ahlaki, dinî ve etik meselelerle uğraşan kurmaca yapıtlarında hissedilir ölçüde etkindir. Romanları zekice bir mizah duygusunu içermeleri, dolambaçlı olay örgüleri ve ayrıntı zenginlikleriyle dikkati çeker. Murdoch, Kara Prens (1973) romanıyla James Tait Black Anma Ödülü’nü ve The Sea, The sea (1978) ile de Booker McConnell Ödülü’nü kazanmıştır. Murdoch’ın ilk romanı Under the Net (1954)(Ağ, Çev. Nihal Yeğinobalı, Ayrıntı Yay., 1993) en iyi yapıtlarından biri olarak görülür ve ahlaki meseleleri işlemesi bakımından yazarın tipik yapıtlarındandır. Murdoch’ın bazı romanları ısırgan komediler, bazılarıysa ironik trajediler olarak sınıflandırılmıştır. Yazarın başlıca konusu genellikle sevgi ilişkilerinin içerdiği çeşitli çatışmalar ve romanlarında sık sık görülen karmaşık aşk üçgenleridir. Murdoch’ın romanlarının birçoğu, modern çağda geçmelerine karşılık büyü ve gizem öğeleri, olay örgüsündeki âni, acayip kaymalar, 18. ve 19. yüzyılın gotik romanlarını çağrıştırır. Murdoch’ın romanlarında çoğunlukla The Flight From the Enchanter’daki (1956) Mischa Fox, A Severed Head’deki (1961) (Kesik Bir Baş, Çev. S.R.Kırkoğlu, Ayrıntı Yay., 1988) psikolog ya da Philosopher’s Pupil’deki(1983) [Filozofun Öğrencisi] filozof gibi, günümüze özgü “cazibeli” biri diğer kişilerin davranışlarını etkiler ve olayları yönlendirir. Murdoch’ın imgeci düzyazı üslubu, yapıtlarında fantastik, sembolik bir boyut yaratmasına yardımcı olur. Yazar kendisiyle yapılan bir söyleşide şöyle demiştir: “Gerçek hayatta fantastik olan ile sıradan olan, sade olan ile sembolik olan genellikle çözülmez biçimde iç içe geçmiştir. Bence en iyi romanlar da hayatı, bunları birbirinden koparmaksızın araştırıp gözler önüne serenlerdir.” Murdoch’ın yapıtları hayranı olduğu 19. yüzyıl Rus romanlarıyla, özellikle de Dostoyevski’yle karşılaştırılmıştır; zira yazar genellikle Anglo-Amerikan edebiyatında daha yaygın olarak görüldüğü gibi bir ya da iki ana karakterin bakış açısına odaklanmaktansa karmaşık ilişkiler içindeki çok sayıda kişiyi içeren hacimli metinler yazmıştır. Diğer önemli romanları şunlardır: TheBell (1958); The Unicorn (1963) (Tek Boynuzlu At, Çev. T.Nutku, Can Yay., 1983); The Red and the Green (1965) [Kırmızılar veYeşiller]; The Time of the Angels (1966) (Melekler Zamanı, Çev.N. Yeğinobalı, Ayrıntı Yay., 1995); Nuns and Soldiers (1980) [Rahibelerve Askerler] ve The Good Apprentice (1986) [İyi Çırak]. ÇAN Iris Murdoch Ayrıntı Yayınları, 2024 Çeviri: Seda Ağar 368 s.
- Yaratıcılık Ritüelleri 26 / Serkan Türk: "Zaman tekrarları sever!"
"Özellikle roman yazıyorsam belli bir dönemi günü ikiye bölerek geçiriyorum. Bu iki bölüm arasında yürüyüş, uyku, okumak gibi düzenli tekrarladığım şeyler yapıyorum. Zaman tekrarları sever bilirsiniz. Belli bir kitap olmaz elimde. Sürekli değişir okuduklarım. Her yıl mutlaka döndüğüm, en az bir kitabını tekrar okuduğum yazarlar vardır. Çocukluğumda ya da ilk gençliğimden hatırladığım bazı kitaplara dönmek bana iyi gelir. Duygularım ve fikirlerim tazelenmiş olur bu arada. Kendime manzaralar bulurum. İçe doğru ilerleyebileceğim bir yol." Semrin Şahin Yaratıcılık Ritüelleri'nde bu hafta Serkan Türk'ü ağırlıyor. Yaratıcı sanatlarda akışta kalmanın, kendimizi yaratma anının içinde tutarak, sürüklenmeden kalabilmenin ne kadar zor olduğu bilinen bir gerçek. Bizi “an” a döndürecek bazı küçük totemler, seremoniler, bazı ritüellerin olmasının yaptığımız çalışma üzerinde odağımızı canlı tuttuğuna dair çalışmalar mevcut. Bu anlamda birçok yazarın günlük yazma alışkanlıkları olduğunu da biliyoruz. Yazmaya başlamadan önce yaptığınız ritüeller var mı? Birden fazla türde yazdığım için her türün kendine göre ortaya çıkma şekli var. Aklıma gelen fikirleri birkaç cümle ile not almayı ve üzerine uzun uzun düşünmeyi severim. Nerede başlayacak, kahramanın yolculuğunda neler olacak. Hangi duygunun peşinden gitmemin doğru olduğuna karar verme sürecine dair bir rota çizmeyi isterim. İlk cümleleri yazmaya başladığımda anlatmak istediğimin ne olduğuna dair genel bir resim zihnimde belirmiş olur. İnsan, hayvan, eşya her ne olursa olsun tanımayı, bilmeyi önemserim. Müzik dinlemek, okumak ve yürüyüşlerle kendimi sözcüklerin fısıldadıklarına daha yakın hissederim. Dr. Seuss olarak bilinen yazar ve illüstratör Theodor Seuss Geisel, geniş bir şapka koleksiyonuna sahiptir. İlham gelmediğinde, dolabının başına gider, koleksiyonundan seçtiği bir şapkayı takar ve fikir bulmayı beklermiş. Ne hikmetse mutlaka parlak bir fikirle şapkayı başından çıkarırmış. Siz yaratım tıkanması yaşıyor musunuz ve bu tıkanmayı aşmak için neler yapıyorsunuz? Bana arkadaşlarım “hikâye avcısı” derler. Günlük hayatım akıp giderken sayısız görüntü, ses ve duygu zihnimi ve ruhumu meşgul eder. Bunları daha çok düşünmeyi severim. Yazmanın en güzel yanı bu oluşum sürecinin ete kemiğe bürünmeden çok öncesidir. Geçmiş yıllarda çok sayıda deftere aldığım küçük notları, çektiğim fotoğrafları, biriktirdiğim biletleri, kartpostalları, mektupları kurcalar bana hissettirdikleriyle şiire, öyküye kaçardım. Son yıllarda daha çok beni gerçekten yazmaya zorlayacak metinleri bekliyorum. Otuz günün yirmi yedisinde hayata karışıp son üç gününde yazmayı tercih ediyorum. Yaratıcı çalışmalar yaparken hiç engellerle (iş ortamı, zamansal sorunlar, yazdıklarınızın görünür olmaması gibi engellerle) karşılaştınız mı? Bu engellerle nasıl mücadele ettiniz? Tam aksine sizi destekleyen ve yolunuzu açan kişiler oldu mu? 25 yıl aralıksız radyo programları sundum. Üretkenlik açısından baktığımda en çok yazdığım dönem o zamanlara denk geliyor. Elbette iş dünyası ve koşullar okumayı yazmayı sınırlar gözükse de bir yazarın her koşulda metnini oluşturmak için çaba göstermesi gerekir. İlk birkaç yılı saymazsak sonrasında edebiyat dergileriyle yazdıklarımı okurlara ulaştırmam mümkün oldu. Daha sonraki yıllarda da aşağı yukarı iki üç yılda bir yayımladığım kitaplarla bu alanı genişletmeyi sürdürdüm. Bir yazar adayının yolunu ancak çok çalışarak ve iyi metinler yazarak kendisinin açabileceğini düşünenlerdenim. Tabii bu uzun yolculukta yazdıklarını editörlere, yayımcılara okutmayı başarmak çok mühim. Son yıllarda hayatımı sadece yazarak sürdürdüğüm için başkaca dünya gerçekleriyle boğuşuyorum. Yazmaya başladığınız dönemdeki duygularınızla şimdi hissettikleriniz aynı mı? Bu süreçte yazarlığınızda nasıl yol aldınız? Yazmaya ilk başladığım yıllarda duygularımı, kendimi, dünyayı anlamaya çabalıyordum. Bunu sözcükler aracılığıyla yapıyor olmak yeni bir şeydi. Beden eğitimi dersinde sandıktan atlamaya çalışan sınıfın en kısa çocuğu gibiydim. Korkularım vardı. Ne yapmam gerektiğine dair bir fikrim vardı. İyi kitaplar okuyordum. Kahraman kimdir, hikâye nedir, şiir insana ne yapar biliyordum. Bana ait bir dünya kurmak ve orada çok zaman geçirmem gerekiyordu. Yalnızlaşabildiğim ölçüde sesleri işitiyor ve yeni sesler çıkarabiliyordum. Bugün daha da olgunlaşmışsa da ilk yazdıklarımı okuduğumda gördüğüm şey yaşamı erken kavramış birinin sesi. Yazar Julia Cameron “Sanatçının Yolu” adlı kitabında yazarların güçlerini toplamaları için sabah sayfalarından söz eder. Sabah uyanır uyanmaz yazmayı tavsiye eder. Siz sabah mı yoksa gece mi yazıyorsunuz? Yazma rutininiz nedir? Yazarken elinizin altında tuttuğunuz kitaplar var mı? Şimdilerde bir düğün salonunun karşısında oturuyorum. İçimin şenliği yetmezmiş gibi yılın yarısında akşamları eğlence sesleri dokuzuncu kattaki odama kadar ulaşıyor. Gece yarısından sonra ya da sabah saatlerinde çalışmayı tercih ediyorum. Özellikle roman yazıyorsam belli bir dönemi günü ikiye bölerek geçiriyorum. Bu iki bölüm arasında yürüyüş, uyku, okumak gibi düzenli tekrarladığım şeyler yapıyorum. Zaman tekrarları sever bilirsiniz. Belli bir kitap olmaz elimde. Sürekli değişir okuduklarım. Her yıl mutlaka döndüğüm, en az bir kitabını tekrar okuduğum yazarlar vardır. Çocukluğumda ya da ilk gençliğimden hatırladığım bazı kitaplara dönmek bana iyi gelir. Duygularım ve fikirlerim tazelenmiş olur bu arada. Kendime manzaralar bulurum. İçe doğru ilerleyebileceğim bir yol. Ben yaratmış olsaydım dediğiniz bir yapıt (tablo , öykü, şiir, beste vs…) var mı? Nedeniyle birlikte bu yapıtın sizin için anlamını açıklar mısınız? Leonardo Da Vinci'nin Mona Lisa’sı, Claude Monet’in Gelincikler’i, Edvard Munch’un Çığlık’ı, Van Gogh’un Buğday Tarlasında Selviler’i bana çok etkileyici gelir ama o kadardır. Uzun uzun bakmayı ve bu resimlerin duygusunda salınmayı keyifli bulurum. Renklerin, çizgilerin kullanımı ressamının düşüncelerine beni yaklaştırır. Şükrü Erbaş’ın “Köylüleri Niçin Öldürmeliyiz” şiirini de benzer şeye yol açar bende. Issız dağ yollarını, kavaklı küçük kasabaları, üç beş evin ışığının yandığı o küçük evleri düşündüğümde ne hissediyorsam derinimde, bir duygudan bir fikre yolculuk yaptırdıkları için…
- Can Yayınları “Engel Tanımayan Kitaplar” serisine bir ödül de Brandverse Awards’tan!
Can Yayınları’nın, Amazon Türkiye için özel olarak Braille alfabesiyle bastığı “Engel Tanımayan Kitaplar” serisi, Brandverse Awards’ın “Yeni İş Fikirleri” kategorisinde ödüle layık görüldü. Okumayı teşvik etmeyi ve engelleri kaldırmayı hedefleyen seri, dünya edebiyatının klasiklerinden ve sevilen çocuk kitaplarından oluşan toplam 24 kitaplık seçkiden oluşuyor. Can Yayınları’nın, okumaya teşvik etmek ve engelleri kaldırmak hedefiyle Amazon Türkiye için özel olarak Braille alfabesiyle hazırladığı “Engel Tanımayan Kitaplar” serisi yeni bir ödülün daha sahibi oldu! Seri, eski ve yeni nesil tüm pazarlama, iletişim ve reklam çalışmalarıyla markaların dünyasına 360 derece kapsayıcı bir bakış sunan Brandverse Awards’ın Strateji ana bölümündeki “Yeni İş Fikirleri” kategorisinde Gümüş ödülüne layık görüldü. Ödüller, 24 Haziran’da Hilton İstanbul Bomonti Hotel&Conference Center’da gerçekleştirilen törenle sahiplerine verildi. “Engel Tanımayan Kitaplar” serisi, İstanbul Marketing Awards 2023’te Ürün&Deneyim&Satış ana kategorisindeki “Yeni Kategori Oluşturma” ödülünü de almıştı. Görme engelli okurları dünya edebiyatıyla tanıştırıyor Braille alfabesiyle hazırlanan, dünya edebiyatının klasiklerinden ve sevilen çocuk kitaplarından oluşan toplam 24 kitaplık seçki, satışa çıktığı 2023 yılı “15 Ekim Beyaz Baston Körler ve Güvenlik Günü”nden beri Amazon Türkiye aracılığıyla tüm Türkiye’ye ulaşmayı sürdürüyor. 21x29,7 santimetre ebatlarında, görme engelli bireylere okuma kolaylığı sağlaması için özel olarak üretilen seride Anton Çehov, Edgar Allan Poe, Franz Kafka, Mihail Bulgakov gibi klasik dünya edebiyatının önemli yazarlarının öyküleri yer alıyor. Orijinal ebatlarına sadık kalınarak basılan çocuk kitaplarında ise yaklaşık 40 dilde 10 milyondan fazla okurla buluşan Elmer serisi dikkat çekiyor.
- Öykü: Dedem ve Tanrı
"Anlamıyorum olanları. Lahmacun kokulu ağızlar başımı okşayıp yanağımı öpüp beni teskin etmeye çalışıyor." Barış Akkurt Her şey zıttı ile vücut bulur, derdi dedem. Kara olmasa akın, kötü olmasa iyinin anlamsızlığını anlatırdı. Daha sonra çoğalttım ben bunları; kıskançlık olmasa sadakatin, gürültü olmasa sessizliğin, şeytan olmasa tanrının ne anlamı olabilirdi ki. Erken kaybettim onu. Daha neler öğrenebilirdim oysaki. Bilge bir çınardı benim için. Heybetliydi. Sanki hep yaşayacak, yüzyılların imbiğinden süzüp getirdiği deneyimlerini bana aktaracaktı. Çınarlar da ölürmüş. Cenazesi bir oyun gibi gelmişti bana. Tabut taşınırken her an kapağı kaldırıp, kandırdım demesini bekledim. Mütebessim yüzüyle, uzun kırçıl sakalıyla yeniden görünecek ve beni kucaklayacak, diye bekledim. Tabut mezara konurken umutlarım tükenmek üzereydi ya, şaka yaptığını düşünmek istedim yine de. Ağlamadım hiç. Bir yerden çıkıp gelecekti işte. Bahçeye masa ve sandalyeler getirtildi. Genç bir çocuk Kuran okuyor. Sesi o kadar kötü ki eziyet çekiyorum, yaralı ruhum inciniyor. Dedeme yakışmadı, diye düşünüyorum. Helvasını yemek de içimden gelmiyor. Bir şeylerin adını koymak değil mi bu? Pek severdim helvayı aslında. Bir daha da ağzıma alamadım. Hoca daldan dala atlıyor; sigara içmenin mekruh oluşundan girip, gusül abdestinin öneminden çıkıyor, namaz kılmanın faziletleri diyerek uzatıp gidiyor, sevaplar günahlar bitmiyor. İyi de bunun dedemin ölümüyle ne ilgisi var? Bu Allah cezalandırmayı çok seviyor olmalı, her şeye de karışıyor, diye düşünüyorum. Anlamıyorum olanları. Lahmacun kokulu ağızlar başımı okşayıp yanağımı öpüp beni teskin etmeye çalışıyor. Her şey zıttı ile vücut bulur, derdi dedem. Anlıyorum, yaşam ve ölüm gibi. “Dede, Allah’ı bize kim öğretti,” demiştim bir defasında. Afallamış, şaşırmıştı, kendini çabuk toparladı. O zaman için çok da anlamlandıramadığım bir şeyler söyledi: “Atalarımız öğretti, din adamları öğretti evlat. Bildiklerini düşündükleri şeyleri anlattılar. Yalnız, Allah’ı kimse sana öğretemez bilmelisin, biraz büyümen lazım muhakeme için. Sen ileride ne diyeceksin bilemiyorum evlat, bana bir zorunlulukmuş gibi geliyor, herkes Allah’ını kendi bulmalı ama.” Tanrıyı hiç affetmedim ben. Dedemi almıştı elimden. İlk gençlik yıllarımda okuduğum bir kitap geldi aklıma nedense. Şunlar yazıyordu kitabın bir yerinde: “Zavallılığına, korkunç yalnızlığına, insanların Tanrı’nın acımasızlığına, belki de Tanrı’nın yokluğuna ağlıyordu…”* O satırların üzerinden tekrar tekrar geçtim. Acımasız da olsa bir tanrı ihtiyacı duymak mı bu? Bana ne kadar yabancı. Nasıl bir kayboluştur bu? Utandım bu çaresizlik karşısında. Sorgulayan, yargılayan olmak yerine bir boyun eğiş sergileniyordu. Yaşam bu kadar ucuzlatılamaz, hiçe sayılamaz diyordum. İnsani değil bu, diye düşündüm. Yine de, eğer varsan seni hiç affetmeyeceğim, dedim mırıldanarak. Benim de bir yanım hep karanlıktı işte. Dedemi almıştı elimden. Kapattım kitabı bir daha açmamacasına. Şüphe ve paradoksların bir parçası olmaktan korktum. Bölünme ve parçalanmaların. Aydınlanmam biraz zaman alacaktı. Başka kitaplar da okudum sonradan. Evrenin yasalarını öğrenmeye çalıştım. Güneşi tanıdım yıldızları, bitkileri. İnsanın tarif edilemez yaratılarını, mucizelerini. İcat ve keşiflerini. Doğuyor, büyüyor ve ölüyoruz. Her başlangıç bir sonu da taşıyor içinde. Acım hafifliyordu. Yaralar da kabuk bağlayıp iyileşebiliyor işte. Tatlı anılarla yaşıyorum şimdi. Yaşama daha bir bağlıyım. Âşık oldum, sevdim, sevildim. Dostlar edindim. Dedem, o yumuşak tombul elleriyle başımı okşuyor, takdir ediyor sanki. Yaşam ölüme galebe çalıyor. Ötelerde gözlerinin ışıltısını görebiliyorum onun. Sesinin yankısı kulaklarımda. “Evlat, gönlüne göre olsun her şey, yürüdüğün yolda ayağına taş değmesin inşallah,” diyor sanki. Tanrı meselesini ne yaptığımı soruyor dedem, “valla işimde gücümdeyim” diyorum gülümseyerek. *Tolstoy, İvan İlyiç’in Ölümü, çev. Mehmet Özgül, Notos Kitap, İstanbul, Şubat 2014
- Benim Kötü Şekillenmiş Hayatım
Gipi tarafından yazılan ve çizilen, sayfa sayfa keyifle okunacak bir evren: Benim Kötü Şekillenmiş Hayatım Benim Kötü Şekillenmiş Hayatım’da İtalyan karikatürist Gipi, dram ve komedi arasında dengelenmiş gergin ve heyecan verici bir anlatımla; kendisiyle yüzleşmek ve kendini savunmasız bir şekilde okuyucuya sunuyor. Sanat çevrelerince “büyük bir sanatçının olgunluğunun kanıtı” olarak adlandırılan eser, okura sanatçının yaşadığı hayat hakkında neler hissettiğini olabildiğince doğal ve çarpıcı şekilde aktarıyor. Benim Kötü Şekillenmiş Hayatım, 50.000'den fazla kopya satan gerçek bir kült olmasının yanında her çizimde ve her kelimede, yazarın gerçek biyografisinin ötesine geçerken; yabancılaşma, izolasyon, hayatın ve acının anlamını çılgınca ve görünüşe göre boşuna arama duygusunu anlatan ironik, bazen de komik bir hikaye. Arka Kapak Yazısı: İtalya’nın dünya çizgi romanına son hediyesi GIPI’den “şahane şekillenmiş” bir çizgi roman! Ciddi ve komik arasında denge kurarak, gerçek ve saykodelik yolculuklar arasında gidip gelerek, tıbbi fetişlerle sağlık sorunları arasında sıkışan, tüm zamanların en büyük yazarlarından biri, kendini daha önce hiç olmadığı kadar ortaya koyuyor. Siyah-beyazı renge, günlük yaşamı hayal gücüne, mahremiyeti daha cesur bir içgörüye dönüştürerek anlatılan dokunaklı bir hikâye. Şeylerin özüne işaret eden ve çizgi roman dilini yeni olanaklara açan bir anlatı. Gipi (Gianni Pacinotti) - İtalyan karikatürist, illüstratör ve yönetmen - 1963'te Pisa'da doğdu. 1994'te Cuore hiciv dergisinde karikatürler ve kısa öyküler yayınlamaya başladı. İlk çizgi roman hikayeleri aylık Blue dergisinde yayınlandı. Coconino Press yayınevi için çeşitli kitaplar yarattı: Esterno Notte'den, 2006'da Angouleme Uluslararası Festivali'nde Yılın En İyi Çizgi Romanı ödülüne layık görülen bir savaş öyküsü için Notlar'a kadar. Diğer eserleri arasında, Burası oda, Öpücükler eyalet, S., Kötü Tasarlanmış Hayatım, Diario di dirif ve Verticali antolojisi. Gipi aynı zamanda La Repubblica gazetesinin illüstratörüdür ve haftalık Internazionale dergisiyle işbirliği yapmaktadır. TV için Daria'nın sunuculuğunu yaptığı The Barbarian Invasions programının animasyon tema şarkısını yarattı... BENİM KÖTÜ ŞEKİLLENMİŞ HAYATIM Gian Alfonso 'Gipi' Pacinotti Çizer: Gian Alfonso 'Gipi' Pacinotti Kara Karga Yayınları, 2024 Tür: Çizgi Roman 144 s.
- Kant Sonrası Kant
Kant felsefesi bugün yalnızca felsefeyle sınırlı olmayan geniş bir etki alanına sahip ve güncelliğini fazlasıyla koruyor. Böylesi önemli bir felsefi canlılığa katkı verme amacı güden, editörlüğünü Selda Salman'ın yaptığı Kant Sonrası Kant kitabının temel sorusu ise Kant’tan sonraki filozofların Kant’ı nasıl ele aldıkları. Kant’a henüz hayattayken yöneltilen eleştirilerle başlayan Kant Sonrası Kant yirmi birinci yüzyıl filozoflarının yorumlarına dek uzanıyor. Yöneltilen olumlu ya da olumsuz eleştirileri, geçen yaklaşık iki yüz elli yıllık süreci takip ederek yine birbirinden önemli filozofların düşünce dünyaları içinde gözden geçiriyor. Böylelikle bugün bir tekrar yaratmaktan çok yaratıcı eleştirilerin ve katkıların önünü açmayı umut ediyor. Her biri Türkiye’de alanının önemli isimleri arasında anılan yazarlar tarafından kaleme alınan Kant Sonrası Kant epistemolojiden estetiğe, ahlaktan politikaya pek çok disiplinin içinden geçerek okura muazzam bir düşünce zenginliği sunuyor. KANT SONRASI KANT Editör: Selda Salman Alfa Kitap, 2024 Tür: Felsefe 650 s.
- Sanjuro Edebiyat’ın 1. sayısı yayımlandı
Genel yayın yönetmenliğini Mustafa Seyfi’nin yaptığı yeni e-dergi Sanjuro Edebiyat’ın ilk sayısı yayımlandı. Derginin Sait Faik Abasıyanık anısına ithaf edilen ilk sayısında Ahmet Günbaş, Fatma Hatun Esen, Erol Özyiğit, Elif Burcu Özkan, Onur Akyıl, Hatice Sabah, Bülent Akay, Hatice Tarkan Doğanay, Yunus Karakoyun, Engin Fırat, Selda Aktaş, Hakan Cucunel, Tüge Dağaşan, Volkan Tepe ve Mustafa Seyfi’nin şiir, öykü, deneme ve incelemeleriyle yer alırken bunların haricinde Ersin Engin çevirisiyle bir Robinson Jeffers şiiri ve Carolina Seyfi-Mustafa Seyfi ortak çevirisi ile de bir Everardo Noroes şiiri yer alıyor. Dergi https://sanjuroedebiyat.wordpress.com/ adresi üzerinden görüntülenebileceği gibi dergiye Instagram, Twitter (X) ve Facebook hesaplarından ve sanjurodergi@gmail.com mail adresinden ulaşmak da mümkün.
- Emanet Dolabı Bebekleri
Ryu Murakami'nin kaleme aldığı sert ve çarpıcı Emanet Dolabı Bebekleri, bir neslin kendini arayışına ayna tutan, gerçeküstü bir büyüme hikâyesi. Ryu Murakami, neon ışıklı caddelerin karanlık ara sokaklarında geçen bağımlılık, ölüm ve hayal kırıklıklarıyla dolu sert eserleriyle, modern Japon edebiyatının en önemli isimlerinden. Yazarın magnum opus’u kabul edilen Emanet Dolabı Bebekleri terk edilmiş iki çocuğun çıktıkları intikam yolculuğunun kendini arayışa dönüşmesinin hikâyesi. Tokyo’daki bir tren istasyonunda, bitişik emanet dolaplarına terk edilen iki çocuk: Haşi ve Kiku. Yokohama’daki bir yetimhaneden birlikte evlat edinilen çocuklar 16 yaşına bastıklarında koruyucu ailelerinin yanından ayrılırlar. İkisi de kendilerini Tokyo’da, Zehir Adası adındaki, uyuşturucu bağımlıları, hastalar ve suçlularla dolu terk edilmiş bölgede bulurlar. Haşi, D. adında garip bir yapımcıyla tanışarak bu metruk bölgenin rock yıldızlığı merdivenlerini birer birer çıkar. Kiku ise sırıkla atlamacı olur ve evini timsahı için bir bataklığa dönüştüren model kız arkadaşı Anemone’yle birlikte Tokyo’yu yok etmek için DATURA adlı bir maddeyi arar. Hayatları bir hız treni yolculuğu gibi geçen Haşi ve Kiku’nun akıllarından asla çıkaramadıkları iki kelime vardır: anne ve intikam. Sert ve çarpıcı Emanet Dolabı Bebekleri, bir neslin kendini arayışına ayna tutan, gerçeküstü bir büyüme hikâyesi. “Bazen nefes almakta zorlanacağınız, bazen nefes nefese okuyacağınız ürpertici bir roman. Her kitabına ayrı hayranlık duyduğum Ryu Murakami’nin kendine has bir korku tonu, vahşi bir hayal gücü, acımasız bir üslubu var. Gözlerinizi kaçırmak isteyeceksiniz, kaçıramayacaksınız.” — HAKAN BIÇAKCI “Modern Japonya’nın tuhaf yanına şahane bir yolculuk.” — OLIVER STONE Ryū Murakami (d. 19 Şubat 1952), Japon roman yazarı ve yönetmen. Emanet Dolabı Bebekleri, Gecenin Dibi ve Şeffaf Mavi kitaplarının yazarıdır. Kitapları Türkçeye Hüseyin Can Erkin tarafından çevrilmiştir. EMANET DOLABI BEBEKLERİ Ryu Murakami İthaki Yayınları, 2024 Çeviri: Hüseyin Can Erkin
- 2024 Çukurova Öykü Ödülü başvuruları başladı
Çukurova Belediyesi’nin düzenlediği Öykü Ödülü'nün bu yıl teması: Yalnızlık. 2024 Çukurova Öykü Ödülü’ne başvurular başladı. Çukurova Belediyesi’nin düzenlediği ve bu yıl ‘Yalnızlık’ temasıyla yapılacak 2024 Çukurova Öykü Yarışması’na başvurular, 1 Ekim 2024 tarihine kadar devam edecek. 2024 Çukurova Öykü Yarışması’na katılım koşulları: “1. Yarışma, 18 yaş üzeri, Türkçe yazabilen -amatör, profesyonel ayrımına gitmeksizin- herkese açıktır. 2. Her yazar, yarışmaya yalnızca 1 öykü ile başvurabilir. 3. Yarışmaya gönderilen öyküler, dijital ve basılı hiçbir alanda yayımlanmamış, herhangi bir ödül almamış olmalıdır. Aksinin ispatı halinde kazanılmış tüm hakların iptali söz konusu olacaktır. 4. Öyküler, Times New Roman yazı karakterinde, 12 punto, “1,5” satır aralığında yazılacaktır. Öyküler en fazla 7 sayfa olacaktır. 5. Başvurular rumuzla yapılacaktır. 6. Gönderilen elektronik postada 2 ekli dosya bulunacaktır. Birinci dosyada öykünüz, ikinci dosyada ise kısa özgeçmişiniz ile iletişim bilgileriniz yazılı olacaktır. Her iki dosya da yarışmacının rumuzuyla kayıt edilerek, birince özgeçmiş, diğerine öykü adı eklenecektir. “RUMUZ – Özgeçmiş”/ RUMUZ – Öykü adı” şeklinde. 7. Yarışmada dereceye girenler ve seçici kurulun yayımlanmaya değer gördüğü öyküler ortak bir kitapta toplanabilecek, yarışmaya öykü gönderenler bu şartı kabul etmiş sayılacaklardır. Kitapta öyküsü yer alan yazarlara 2 adet kitap gönderilecektir. 8. Yarışmada dereceye girenlere, 2024 yılı için, 17 Mayıs 2024 tarihli 2024/7 sayılı Cumhurbaşkanlığı Genelgesindeki Tasarruf Tedbirlerine (8.Madde) istinaden para ödülü verilemeyecek, yarışmacılar teşekkür plaketi ile ödüllendirileceklerdir. 9. 1 Ekim 2024 tarihinden sonra gönderilen öyküler değerlendirmeye alınmayacaktır. 10. Sonuçlar, manevi mirasına sahip çıktığımız Yeni Adana Gazetesi’nin kuruluş tarihi olan 25 Aralık’ta basın yoluyla duyurulacak, dereceye giren yarışmacılarla ödül töreni için ayrıca iletişime geçilecektir.”















