Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5404 sonuç bulundu
- 20. Uluslararası Manga Ödülü için başvurular başladı
Japonya Dışişleri Bakanlığı tarafından düzenlenen 20. Uluslararası Manga Ödülü için başvuru süreci başladı. Altın ve Gümüş Ödül sahipleri, ödül töreni kapsamında yaklaşık 7 günlüğüne Japonya’ya davet edilecek. Japonya Dışişleri Bakanlığı tarafından düzenlenen Uluslararası Manga Ödülü’nün 20. dönem başvuruları açıldı. Manga kültürünü dünya genelinde yaygınlaştırmak ve manga aracılığıyla kültürel etkileşimi güçlendirmek amacıyla düzenlenen ödül programı, bu yıl da dünyanın dört bir yanından çizerleri ve yaratıcıları bir araya getirmeyi hedefliyor. 2007 yılından bu yana gerçekleştirilen yarışmada, en başarılı esere Altın Ödül, üç esere ise Gümüş Ödül veriliyor. Bunun yanı sıra çeşitli eserlere Bronz Ödül ve Özel Teşvik Ödülü de takdim ediliyor. Altın ve Gümüş Ödül kazananları, Japonya Vakfı’nın davetiyle yaklaşık 7 gün süreyle Japonya’da ağırlanacak; ödül törenine katılmanın yanı sıra manga sanatçıları ve yayınevleriyle buluşma fırsatı elde edecekler. Türkiye’den yapılacak başvurular, Japonya Ankara Büyükelçiliği ya da Japonya İstanbul Başkonsolosluğu aracılığıyla gerçekleştirilecek. Başvuruların PDF formatında hazırlanması gerekirken, başvuru formunun İngilizce ya da Japonca doldurulması isteniyor. Son başvuru tarihi 30 Haziran 2026 (JST) olarak açıklandı. Yarışmaya ilişkin detaylı bilgi ve başvuru koşulları için tıklayın.
- Mevsim Aynası ve yabancılaşmanın sessiz yankısı
Huban Seda Aras, Emrah Kurul'un romanı, Mevsim Aynası üzerine yazdı: “Kurul, Mevsim Aynası’nda okuru sadece bir karakterin hikâyesine değil; zihindeki kırık aynalardan yansıyan parçalı bir hakikate davet ediyor. Roman, travma, yalnızlık ve suçluluk duygusunu yankılar üzerinden görünür kılarken, anlamın her okurda yeniden kurulduğunu hatırlatıyor.” Kutsal metinleri anlamak için ortaya çıkan yorumbilim, günümüzde de edebî metinleri çözümlemenin en önemli yollarından biridir. Bir metni anlamanın, onun yankılarını duymaktan geçtiği temeline oturan bu çözümleme tekniği; bir metnin yazıldığı anda değil, farklı okurlar tarafından okunduğunda anlam kazandığını gösterir. Bir anlamda metin, okurun avucuna düşen yağmur damlası gibi, farklı anlarda, farklı zihinlerde yayılır. Yorumbilim bakışında okur, metni “tüketen” değil; metnin yankılarını çoğaltan kişidir. Her okuma, metne bir ton ekler ve her okur metni yazarından bağımsız, kendi anlayışı içinde ele alır. Ben de kendi anlayışımdan yola çıkarak Emrah Kurul’un Nisan 2025’te Mahal Edebiyat etiketiyle raflarda yerini alan Mevsim Aynası romanını ele alacağım. Kitap kapaklarının, içerikleriyle alakalı ipuçları barındırması Mevsim Aynası’nda da güncelliğini koruyor. Kitabın içeriğiyle uyumlu tasarımını İlteriş Tekemen, görselini ise Alper Kaya oluşturmuş. Kapaktaki tozlanmış, örümcek ağlarıyla kaplanmış ayna; okura başkarakterin hem geçmişiyle yüzleşeceğini hem de gölge yanlarına şahitlik edeceğini işaret ediyor. Yanı sıra kullanılan koyu tonlar, gölgeler, solgun ışıksa romanın melankolik ve karanlık tarafını ön plana çıkarıyor. Okur, nasıl bir kitap okuyacağından haberdar olarak sayfaları aralıyor. Metin ve okur arasındaki ilişki, yıllardır süregelen ve üzerine makaleler yazılan köklü bir bağdır. Hans-Georg Gadamer’in “Ufukların Kaynaşması” teorisinde öne sürdüğü ve zaman zaman biz okurların da dillendirdiği üzere her metnin yazıldığı dönemle göz önünde bulundurulması, okurun ufkunun da göz ardı edilmemesi gerekir. Çünkü metinler; çağının düşüncelerini, gerilimini ve duygularını taşırken okur da aynı eksende metni anlama çabasına girer. Dolayısıyla eseri anlamak için katmanları ve bu katmanların ortaya çıkardığı yankıları duyabilmek gerekir. Bu bakışla ilerlediğimizde Mevsim Aynası; Behçet (başkişi) aracılığıyla geçmişin, travmaların, anne-çocuk ilişkisinin insan üzerinde düzeltilmesi zor bir yankı yarattığını ve bu yankının –her ne kadar kurtulmak istenen bir şeye evrilse de– zamanla kendi içinde, geçmişte, bilinçte ve bilinçdışında bir mahkûmiyete dönüştüğünü verir. Emrah Kurul; romanında okura anlamanın yolunun diyaloglardan geçtiğini, Behçet gibi bir karakterde ise diyalogların yerini zamanla monoloğa bıraktığını gösterir. Kurul aynı zamanda Behçet’in iç dünyasını ve taşra yaşamının onda bıraktığı çatışmayı; edebiyat, sinema ve popüler kültür gibi güçlü yankılarla derinleştirir. “Babasını örneğin, Kadir Savun’a benzetirdi; mülayim, ağır ağır konuşan ama asla öfkesi belli olmayan. Annesini görünce Aliye Rona gözünün önüne geliverirdi. Bakışları, ses tonu, mütemadiyen emreden ve güldüğü neredeyse görülmeyen. Dedesini hatırlamıyordu, dört beş yaşlarında görmüştü, iki dedesi de çok erken ölmüştü. Eğer yaşasalardı birini Nubar Terziyan gibi hayal ederdi hiç kuşkusuz, diğerini de Hulusi Kentmen…” s.10 Behçet; gerçekliğini kültürel imgelerle ören, hakikati kabullenmek yerine filtreleyen bir karakter olarak karşımıza çıkar. Mevsim Aynası’nda Yeşilçam motifinin kullanımı, Behçet’in gerçeklikle arasına koyduğu mesafenin ve hayatın karmaşasını basitleştirme çabasının merkezinde yer alır.Etrafındaki kişilere biçtiği roller aslında bu kişilerin gerçek karakterlerini reddetme dürtüsüyle ördüğü bir savunma kalkanı oluşturur. Bu sistematik yaklaşımla Behçet, hayatın gerçekliğini kısa metrajlı bir film gibi tüketir hatta anımsaması gereken basit olaylar için dahi gününü baştan sona gözden geçirerek duygusal ve zihinsel sağlığını korumaya çalışır. Öte yandan, Behçet’in iç dünyasındaki yankıların bir kısmı da içinde büyüttüğü suçluluk duygusundan kaynaklanır. “Bütün bu olanların sorumlusu sensin, sen, sen!” dedi Behçet, sesi aynaya çarptı, kulaklarına varmadan önce odanın duvarlarında arsız arsız gezindi, sonra Üç Mevsim Pansiyonu’ndan çıkıp tüm kenti dolaştı da en son Behçet işitti kendi sesini.”s.166 İçimizde biriktirdiğimiz suçluluk duygusunu dile getirdiğimizde, dış dünyadan tepki bekleriz. Bu aşamada gelen reddedilme yahut onaylanma, bizi ya kendi içimize hapseder ya da geleceğe farklı gözlerle bakmamıza olanak sağlar. Birçoğumuzun travmalarında tutsak kalmasının sebeplerinden biri tam da bu onaylanamama hâlidir. Behçet, kurduğu cümlede karşılık görememesi nedeniyle kendi kendine bırakıldığını anlatır. Sesin değişmeyen yankısıyla geri dönmesi, akustik bir döngü olarak resmedilir. Kurul, bu haykırışla diyaloğun trajik bir monoloğa dönüşmesini de okuruna sunar. “İşte…” dedi, “görüyorsun değil mi, yabani ağaç dallarından ne farklı var ellerimin?” s.7 Walter Benjamin “flanör ve ayna” kavramında flanörün; kenti tıpkı bir ayna gibi kullandığından, kalabalıklardan yansıyan yabancılaşmasını seyrettiğinden bahseder. Buradaki ayna metaforu yalnızca bir yansıtıcı olarak değil, geçmişin hesaplaşmaları; nesnelerin bozulmuş, ters çevrilmiş ve yabancılaşmış suretlerle görülmesi işlevini üstlenir. Bu açıdan bakıldığında Behçet’in bedenini elleriyle aynalaması, başkarakterin hesaplaşması ve yabancılaşmasının kendi bedeni üzerinden kelimelerle sunulması anlamına gelir. Behçet’in elleriyle kurduğu bu sorunlu ilişki, yalnızca fiziksel bir kusur olarak değil, toplumsal normlara karşı hissedilen utancın bir yansıması olarak da okunabilir. Metinlerde betimleme, karakterin iç dünyasındaki karmaşayı somutlaştırır ve sadece sahneyi görselleştirmekle kalmayıp kurmacadaki psikolojik temelleri de oluşturur. Bu sayede iç dünya ile dış dünya arasında bir köprü kurulur, okurun satır aralarında karakterin mutluluklarını, mutsuzluklarını, varlığını, yokluğunu anlaması sağlanır. “Olmayacaktı böyle, ellerini utana sıkıla pantolonunun cebine sokuverdi ve kımıldamadan beklemeye devam etti.” s.13-14 Şükriye ile ilk karşılaşma betimlemesi; Behçet’in ellerinin, ötekinin yargılayıcı bakışlarından sakınma gereksinimi nedeniyle nasıl bir hesaplaşma aracı ve toplumsal uyum çabasının bir göstergesi hâline geldiğini ortaya koyar. Tabii ki insanlarla, doğayla, yaşamla kurduğumuz ilişkiler yalnızca uzuvlarımıza yüklediğimiz anlamlarla oluşmaz. Hayatımız boyunca aldığımız tepkiler, kendimizi bastırmamız yahut yüceltmemiz gibi sonuçlar doğurur. Behçet’in bu bastırılmışlık hâlinde zaman zaman aynada aksini gördüğü, özellikle görmeye çalıştığı annesinin de etkisinin büyük olduğu görülür. Bu kaçınma çabası, Behçet’in travmasını ve annesiyle arasındaki sorunlu ilişkiyi, yani geçmişle şimdiyi, anlamlandırma çabasını temsil eder. Kurul, burada başkişinin toplumla kuracağı sağlıklı ilişkiyi başkarakterinin ellerine yüklediği anlamla engelleyerek iç hesaplaşmanın ve toplumsal baskının görünür tek yansıması olduğunu da vurgular. Sanatın Behçet’teki Yankısı: “Vıcık vıcık bir romantizmin içinde, yalnızca bir anlık fırtınalar koparan fakat son cümlesini okuduğunuzda sizi bir saniye bile düşündürmeyen, biri bir diğerinden yalnızca isim olarak farklı olan romanlar, sizi neden rahatsız etsin ki?” s.29 Metinleri anlamlandırma sürecinin okurda bıraktığı yankıyla ilişkili olduğu fikrine yazımın girişinde değinmiştim. Okur bir metni bitirdiğinde bir anlamda metin onda yeni formuyla yaşamaya devam eder. Metinler okuru kimi zaman meşgul, kimi zaman da rahatsız eder. Çünkü yazıldıkları anla sınırlı kalmayan, anlamına zaman içerisinde yarattığı etkilerle varılan bir bilincin toplamıdır. Mevsim Aynası romanında Behçet de aynı sorunla baş etmeye çalışır ve hatta Behçet’in yaşamı, bu etkiler doğrultusunda kişisel bir yükümlülüğe dönüşür. Zihninde sürekli dönen dizeden çektiği “çıvgın” kelimesinin anlamını unutması; aslında anlamın, kelimenin yarattığı yankıyla şekillenmesindendir. Behçet için şiirin anlamı, kelimelerin anlamından ziyade onu rahatsız etmesinde gizlidir. Öte yandan Şükriye’nin okuru olduğu roman türünü, sanatsal derinlikten uzak ve fazla romantik bularak bu metinlerin edebi kıymetsizliğini vurgular. Bu aşamada Kurul, Behçet karakteri üzerinden, niteliksiz bulduğu, anlamlandıramadığı metinlerin okura ulaşmayacağını yansıtır. Oysa Mevsim Aynası, Behçet’in travmasını, Behçet gibi grift bir karaktere yakışmayacak kadar aleni biçimde ortaya koyarak aynı tuzağa düşmüş olur. Kurul, bir nevi okuru düşündürmeyen romantizmi eleştirirken, aşırı düşündüren ve didaktik olan açık melankoliyi de savunmuş olur. Aynı alıntı üzerinden ele alacağım diğer husus, kuşkusuz sanatın dönüştürücü gücüdür. Behçet’in bir dizeden, okuduğu ve araştırdığı metinlerden ona yansıyan dönüşüm; bilinç kontrolünün ötesinde bir zorlamayla karşımıza çıkar. “Ben bir deliyim. Kabulleninceye kadar deliliğin lezzetini tattım. Ben bir deliyim. Ruhumun hasta olduğunu biliyordum fakat tedavisi var zannediyordum. Ben bir deliyim. Diğer tüm delilerin aksine, bunu yalnızca ben biliyorum.” s.165 Bu şiirsel monologda Behçet, benliğini ve olduğunu sandığı kişiyi kâğıda döker. Kendi varlığına teşhis koyar. Oysa bu tıbbi bir teşhisin ötesinde, başkişinin yaşadığı iç hesaplaşmanın ardından ulaştığı farkındalığın mecazî yansımasıdır. Bu dönüşüm, aynı zamanda Kurul’un roman boyunca kurduğu yankı temasına da hizmet eder. Karakterin kaçmaya çalıştığı bu gerçeklik, Behçet’in itirafı ile tamamlanır ve okurdan gelen aksin varoluşunu bekler. Behçet’in bu öznel beyanı, yazarın romanına yüklediği ayna metaforunun sonucu olarak yorumlanmalıdır. Bu itiraf ile başkişi kendi iç dünyasına tuttuğu aynanın yansımasını da açık biçimde ifade etmiş olur. Mevsim Aynası; edebiyatı, travmaları, yalnızlığı ve suçluluk duygusunu cesurca işler. Ancak romanın sonlarına doğru karakterin kendi psikolojik durumunu “Ben bir deliyim” gibi keskin ve mecazî bir etiketle tanımlaması, eserin temelinde yatan anlamsal belirsizliği ve okura bırakılması gereken yorumlama alanını zedeler. Sonuç olarak Kurul, Mevsim Aynası’nda okuru sadece bir karakterin hikâyesine davet etmez. O karakterin zihnindeki kırık aynalardan yansıyan parçalı bir hakikate davet eder. Mevsim Aynası, edebiyatı, travmaları, yalnızlığı ve suçluluk duygusunu cesur bir anlatıyla görünür kılar. Ancak başkişinin kendi iç dünyasını keskin bir tanımla sabitlemesi, metnin o çok katmanlı yapısını daraltır. Oysa anlatıların en güçlü yanı, kesinlikten ziyade belirsizliğin içinde dolaşan, okurun zihninde çoğalan kısımlardır. Mevsim Aynası tam da bu yönüyle anlamın tek bir merkezde toplanmadığını, aksine her okurda yeniden kurulan bir yankı olduğunu hatırlatır. MEVSİM AYNASI Emrah Kurul Mahal Edebiyat, 2025 Tür: Roman 168 s.
- 2026 Uluslararası Booker Ödülü Finalisti Geriye Kalan Kadın Türkçede
Rene Karabash'tan kimlik, beden ve özgürlük üzerine sarsıcı bir modern masal. Dağların arasında, yüzyıllardır değişmeyen kuralların hüküm sürdüğü küçük bir dünyada, kadın olarak doğmak bir kaderdir. Bu kader sessizlikle, itaatle ve görünmezlikle yazılır. Bekià bu kaderi reddeder. Kendi iradesiyle “ostaynitsa” olur, yani bir kadın olarak doğup erkek kimliğini seçer. Bu seçim, ona özgürlük vadederken geride bıraktığı her şeyi siler: adını, bedenini, geçmişini. Artık başka biri olarak yaşamak zorundadır. Parçalanmış zamanın, kesik nefeslerin ve suskunlukların içinden anlatılan bu hikâye, yalnızca bir dönüşüm değil, insan olmanın sınırlarına dair bir iç hesaplaşmadır. Gelenek ile özgürlük, beden ile kimlik, kalmak ile gitmek arasında sıkışmış bir hayatın yankısı. Bekià’nın hikâyesi, gelenek, özgürlük, beden, kimlik ve aidiyet ekseninde hem kadim dünyanın hem de modern hayatın ortak çatışmalarını gözler önüne seriyor. Geriye Kalan Kadın, Rene Karabash’ın şiirsel ama sert diliyle; modern dünyada kimlik, cinsiyet ve varoluş üzerine derin, rahatsız edici ve unutulması zor bir roman. “Faulknervari bir yoğunluk var… Anlatı ile şiirsel bir yakarış arasında gidip gelen, yer yer Grand Guignol’u andıran çarpıcı bir atmosfer kuruyor.” - David Mehegan “Geriye Kalan Kadın unutulmaz bir modern masal.” - 2026 Booker Jürisi Kitabın Ödülleri: Elias Canetti Ulusal Edebiyat Ödülü Fransız PEN Çeviri Ödülü Gulf Coast Çeviri Ödülü Rene Karabash, (gerçek adıyla Irena Ivanova), modern Bulgar edebiyatının ve sanat dünyasının en çok yönlü, ödüllü isimlerinden biridir. Hem bir yazar hem de Locarno Film Festivali’nden “En İyi Kadın Oyuncu” ödüllü bir aktris olan Karabash, özellikle Arnavutluk’taki “yeminli bakireler” geleneğini sarsıcı bir dille işlediği Geriye Kalan Kadın romanıyla prestijli Elias Canetti Ödülü’nü kazanmıştır. Şiirsel bir sertliğe sahip üslubuyla toplumsal tabuları ve kimlik meselelerini cesurca deşer. GERİYE KALAN KADIN Rene Karabash İthaki Yayınları, 2026 Çeviri: Sevcan Kence 136 s.
- Öykü: Bol Suyla
"Acıkmış mıydım? Emin değildim ama bir şeyler yemek, zamanı doldurmanın bir yoluydu." Zeliha Yeşim Günay Gökyüzü gri bir metal rengindeydi. Yağmur iki gündür durmadan yağıyordu. Sadece yağmıyor; her yere sızıyordu. Kaldırım çizgilerini yutmuştu. Suyun nerede bittiği, asfaltın nerede başladığı belli değildi. Yağmurluğun naylonu tenime yapıştığından her hareketimde hışırdıyor, beni olduğumdan daha hantal gösteriyordu. Çizmelerimin içindeki çoraplar terden rutubetlenmişti. Biten ilacım için dışarıdaydım. Çantamdaki boş ilaç kutusu, her adımda çantanın astarına sürtünüp keskin bir ses çıkarıyordu. Kitapçının önünde durdum. Camlar o kadar yoğun buğuluydu ki içerisi bulanık bir akvaryum gibiydi. Bir aralıktan içerisini görebiliyordum. Bir adam, tek başınaydı. Önündeki kâğıt bardaktan buharlar çıkıyordu. Elindeki susamlı gevreği büyük bir ciddiyetle çaya batırdı, saniyelerce bekledi. Gevreğin çayı emişini, ağırlaşmasını ve adamın onu ağzına götürürken tabağa damlattığı o tek kahverengi damlayı izledim. Saatimin yelkovanı güçlükle ilerliyordu; ağır bir metalle çarpışıyormuş gibiydi. Eczaneden sonra bir şeyler yiyebileceğimi düşündüm. Acıkmış mıydım? Emin değildim ama bir şeyler yemek, zamanı doldurmanın bir yoluydu. Eczaneye girdim. Kapıdaki küçük zil cansız bir ses çıkardı. İçerisi ilaç ve rutubet kokuyordu. Boş ilaç kutusunu çantamdan çıkarıp tezgâhın üzerine bıraktım. Eczacı, orta yaşlı bir adamdı. Gözlüğünü burnunun ucuna indirmiş, bilgisayar ekranına bakıyordu. Kutuyu parmak uçlarıyla, sanki kirli bir şeymiş gibi kenara itti. “Reçeteniz,” dedi. Sesi kurumuştu. “Sistemde,” dedim. Klavye tuşlarına sertçe vurdu. Tık, tık. Bu ses sessiz dükkânda çok yüksek çıkıyordu. Sonra arkadaki raflara gitti, küçük beyaz bir paketle döndü. Paketi tezgâha koyarken bana bakmadı. Plastik poşet beyaz, steril bir ışıkla parladı. Tezgâhın mermeri soğuk ve pürüzsüzdü. “Bol suyla,” dedi. “Tok karna.” “Dışarıda çok yağıyor,” dedim. “Midenize dokunur yoksa,” dedi eczacı. “Sakın unutmayın.” Başımı salladım. Paketi çantama attım. Poşet, çantamın dibindeki kâğıtlarla beraber hışırdadı. Bir hayvanın nefes alışını andırıyordu. Tezgâhın üzerindeki boş kutuyu almadan ayrıldım. Ardından köşedeki köfteciye geçtim. İçerisi kalabalıktı ama kimse konuşmuyordu; sadece çatal bıçak sesleri vardı. Siparişimi verdim. Beklerken bir kadın masama yaklaştı. İzin istemeden karşımdaki sandalyeyi çekti. Islak çantası, masanın üzerindeki örtüye koyu renkli dev bir leke bıraktı. Leke yavaşça bana doğru genişledi. “Sizi tanıyorum,” dedi. “Kitaplarınızı okudum.” Sesi, ortamdaki sessizliği yırtan bir cızırtı gibiydi. Gözüm örtüdeki lekede, “Köfteler nasıl?” dedim. “Sonuncu hariç hepsini okudum,” dedi. Nerede susacak diye beklerken, “Sonuncuyu alamadım. Çok pahalıydı,” dedi. “Piyaz da koyuyorlar mı yanına?” dedim. Ona bakmıyor, parmaklarımla masadaki örtünün saçaklarını sayıyordum. “Pahalı işte,” dedi kadın. “Her şey pahalı.” Bunu öyle bir tonda söyledi ki, sanki suçlusu bendim. Lokantada para üzerine konuşmak, o yiyecek kokularının arasında hesap yapmak istemedim. Çantamdan bir kitap çıkarıp önüne koydum. “İmzalar mısın?” dedi. Adını sordum. Söyledi. İsmi kâğıda yazarken kalemin çıkardığı sesi duyabiliyordum. O sırada kadın, masadaki yarım şişe suyumu eline aldı. Kapağını açtı; plastik kapağın şişeden ayrılma sesi masada yankılandı. Şişeyi kafasına dikti. Boğazının aşağı yukarı hareketini, suyun gırtlağından geçerken çıkardığı o hafif sesi izledim. Şişeyi bitirdi. Boş plastiği masaya bıraktığında şişe biraz sarsıldı. İçinde sadece birkaç parça damla tükürükle karışık su kalmıştı. Bardağımda kalan bir parmak suya baktım, sonra kadının ıslak dudaklarına. Bir şey demesini bekledim. “Susamıştım” ya da “Affedersiniz.” Hiçbirini söylemedi. Kitabı aldı, kuru bir teşekkürle kalkıp gitti. Garson köfteleri getirdiğinde tabak sıcaktı ama köfteler ılımaya başlamıştı. Boş şişeyi alıp sessizce yenisini bıraktı. Suyun içindeki küçük hava kabarcıkları şişenin cidarına yapışmıştı. Köfteleri yedim. Tadını tam olarak alamıyordum. Hesabı ödedim, içmediğim su masada, öylece kaldı. Köfteciden çıkan, sahile inen dar yola sapıyordu. Ben de o kestirmeyi kullanırdım. Yağmurun şiddeti arttı. Şemsiyemin üzerine düşen damlalar, bir davulun derisine vuruluyormuş gibi ses çıkarıyordu. Kalabalıkla ilerledim. İnsan seli büyük kütüphane binasından içeriye girdi. Ben de peşlerinden. Bayat kahve kokusuyla karışık ekşi bir rutubet yüzüme çarptı. İçerisi insan doluydu. Islaklık ayakla içeriye taşınmıştı. Yağmurluğuma askıda yer bulmakta zorlandım. Islak şemsiyeler için ayrılan kutu taşmıştı. Salonda oturacak yerlerin tamamı doluydu. Ayakta duranlar duvar diplerine dizilmişti. Ön sıradaki iki genç adam dışında herkes kadındı. Kendi aralarında bir şeyler fısıldaşıyorlardı. En arkada, duvarla bir omuz arasına sıkıştım. Önümdeki sırtlar birleşmişti; hepsi tek bir gövde gibi kımıldamadan duruyordu. Kürsüdeki adam mikrofonu eline aldığında, mikrofonun kablosu yerde bir yılan gibi kıvrıldı. Kabloyu ayağıyla sertçe itti. Hoparlörden gelen cızıltı kulak zarıma iğne gibi battı. Uğultu bir anda bıçakla kesilmiş gibi dindi. Adam ağzını mikrofona iyice yaklaştırdı. Dudaklarının birbirine yapışıp ayrılırken çıkardığı o ıslak sesi duydum. “Edebiyat,” dedi adam. Ses tonu, çok önemli bir şeyden bahsediyormuş gibi yapay bir ciddiyet taşıyordu, “İnsanın kendini kurma biçimidir.” Dilimi damağıma bastırdım. Kuruydu. Adamın kravatının düğümüne baktım. Çok sıkıydı. Boğazını sıkıyor, yüzünü hafifçe kızartıyordu ama adam konuşmaya devam ediyordu. Çantama dokundum; ilaç poşetinin hışırtısını duydum. İçimdeki boşluğu saymazsam eksik bir şey yoktu. “Metin,” dedi, “boşluklarla tamamlanır.” Bir kez daha yutkundum. Boğazımda bir zımpara kâğıdı varmış gibi hissettim. Masanın altındaki gölgede su kolileri duruyordu. İstemediğim kadar su vardı orada. Bir şişe yeterdi bana. Köftecide bıraktığım o dolu şişeyi düşündüm. Şu an kim bilir kimin parmakları o plastik kapağı büküyordu. Yanımdaki kadına döndüm. “Sıcak mı burası?” dedim. Kadın önüne bakmaya devam etti. Adam masanın üstünde duran su şişesini eline aldı. İri parmaklarıyla şişeyi evirip çevirdi. Öyle bir sıktı ki su, şişenin boğazına kadar yükseldi. “Yazar, dili dönüştürür,” dedi. Elini havada salladıkça, parmağındaki alyans ışıldıyordu, “Günümüz daha cesur,” dedi ve mikrofonu konuğa uzattı. Dilim dönmeyecek kadar kurumuştu. Ağzımın içinde çatlak bir tat vardı. Elindeki şişeye bakıyordum. İçindeki suyun fışkırmasını, pantolonunun ıslanmasını, o pürüzsüz ciddiyetin bozulmasını istedim. Boğazım yukarı doğru kasıldı. Yanımdaki kadın çantasından kendi su şişesini çıkardı. Yarısını içti. Göz göze geldik. Şişesini bana uzattı. Şişenin ağzında beyaz, kuruyan bir tükürük lekesi vardı. Elimi sürmedim. Kadın omuz silkti, kalan suyu da içti ve boş şişeyi yere bıraktı. Plastik zemine değdiğinde çıkan tok ses, salondaki sessizlikte asılı kaldı. Köftecideki kadın dördüncü sıranın başında oturuyordu. Kitabım dizlerinin üstünde, ellerinin altındaydı. Kitabı tutuşu o kadar nazikti ki, az önce masamda suyumu bitiren kadının o olduğuna inanmak zordu. Adını hatırlamaya çalıştım; hani az önce imzalamıştım ya. Gelmedi. İsim zihnimden silinmişti. Söyleşi devam ediyordu. Adam mikrofonu ileri geri sallıyor, şişenin kapağını açıp kapatıyordu. Sadece o şişeyi görüyordum. Su içer mi diye bekledim. İçmedi. Şişeyi masanın tam kenarına bıraktı. Yarısı dışarıda kalmıştı. Konuk yazar kendi kitabını masaya koyarken şişedeki su sallandı. Masanın üstündeki kitap dördüncü baskıydı, benimki daha önce çıkmasına rağmen birinci baskıdaydı. Romanın kapağı parlaktı, ışığı yansıtıyordu. Kürsüdeki adam masadaki kitabı kendine doğru çekerken şişe devrildi. Kapağı açık kalmıştı. Su, ince bir hat halinde kitabın üzerine boşaldı. Lık. Lık. Suyun akışı, adamın sesinden daha net duyuluyordu. Salonda birileri güldü. Kahkaha yükseldi; hafif, uçucu bir kahkaha. Adam kâğıt havlularla ıslaklığı emzirmeye çalışırken mikrofonun kafasına çarptı ve hoparlörden sağır edici bir gürültü yükseldi. Soru-cevap kısmında eller havaya kalktı. Benim de elim havadaydı; ne soracağımı bilmeden kaldırmıştım. Dördüncü sıradaki kadın başını çevirdi ve bana dik dik baktı. Tanıdık bir ifade aradım; bir gülümseme ya da bir pişmanlık. Hiçbir şey yoktu. Kolumu yavaşça indirdim. Ön sıradaki esmer genç söz aldı. “Azınlık edebiyatı?” dedi. Bu genç, kitapçıdaki adama benziyordu. Gevreğini çaya banan adama. Belki de oydu. Konuk yazar durdu. Salon sessizleşti. Yağmurun cama vuran sesi duyuluyordu artık. Kadın, salonu dar bir aralıktan süzdü. “Edebiyatın azınlığı, çoğunluğu yoktur,” dedi. “Benim var,” dedim fısıltıyla. “İçenler ve içemeyenler.” Sesim boğazımda takılı kaldı. Yanımdaki kadın bana baktı. “Bir şey mi dediniz?” “Saat?” dedim. Kadının başı kolumdaki saatten sahneye döndü. “Tercihler kişiseldir,” dedi konuk. Ardından ayağa kalktı. Yağmur hâlâ yağıyordu. İmzasını almadan onu bırakmayacaklardı. Herkes ayağa kalktı. Sandalyeler zeminde gıcırtıyla sürüklendi. Sahnedeydiler. Koliler açıldı. Plastik şişelerin birbirine çarpma sesi konuşmalara karıştı. Su şişesinin kapağını dişleriyle açan da vardı. Su, herkesin arasında sessizce yer değiştiriyordu. Tam o sırada bir şişe elden kaydı. Yerde yuvarlanarak insanların ayakları arasından geçti. Geldi, çizmemin ucuna çarptı ve durdu. Şişenin dış yüzeyi kirliydi. Yerin tozunu üstüne katarak ilerlemişti. Şişenin kapağı açılmamıştı ama yamuktu. Çantamı açtım. İlaç poşetini buldum. Saatime baktım. Camı çizilmişti, tam rakamın üzerinden geçen derin bir çizik. Gözlerimi kısıp tekrar baktım. Yaklaşık iki saat geçmişti. İlacın saati gelmişti. Eczacı tok karna demişti, bol suyla. Şişe ayağımın dibinde, yan yatmış duruyordu. Etiketin bir ucu kalkmıştı. Dışarıda fren yapan bir arabanın sesi geldi. Ardından bir korna. Yağmur, kütüphanenin yüksek pencerelerine daha sert vurmaya başladı. Yanımdaki kadın üzerime sürtünerek geçti. İçtiği suyu bana uzatan kadındı bu. Beni unutmuş gibiydi. Ya da sahneye geç kaldığındandı telaşı. Şemsiyemi elime aldım. Sapı terden yapış yapış olmuştu. Şemsiyeyi açmaya çalıştım ama tırnağı bir türlü yerinden oynamadı. Zorladım. Metal parça elime battı. Acımadı, sadece orada bir baskı hissettim. Ayağımın dibine kadar gelen şişe öylece duruyordu. Binanın ağır kapısını itip dışarı çıktım. Hava beklediğimden daha soğuktu. Şemsiyeyi nihayet açabildim ama tellerinden biri yamulmuştu, kumaş bir tarafa doğru sarkıktı. Kaldırımın kenarında durup suya baktım. Elimdeki şemsiye benim değildi. Suyun nerede bittiği, yolun nerede başladığı hâlâ bilinmiyordu. Işıklarda bekledim. Kırmızı sönmedi. Bir süre sonra yeşilin yanıp yanmadığını da önemsemedim. Boğazımdaki o çatlak tadı hissederek, şemsiyenin yamuk tarafını rüzgâra doğru çevirdim ve yürümeye devam ettim.
- 2026 NDS Edebiyat Ödülü’nü Clara Dupont-Monod kazandı
2026 NDS Edebiyat Ödülü'nü Fransız yazar Clara Dupont-Monod, Taşların Anlattığı adlı romanıyla kazandı. Roman İletişim Yayınları tarafından 2024’te yayınlandı. Eseri Türkçeye kazandıran Bahadırhan Bozkurt ise Lizi Behmoaras Çeviri Ödülü’ne layık görüldü. Bu yıl on sekizincisi düzenlenen NDS Edebiyat Ödül Töreni Fransız Sarayı’nda, Fransa'nın Türkiye Büyükelçisi Ekselansları Isabelle Dumont’un yüksek himayelerinde ve Fransa’nın İstanbul Başkonsolosu Sayın Nadia Fanton’un katılımıyla gerçekleşecek. Notre-Dame de Sion Fransız Lisesi ile Notre-Dame de Sion'lular Derneği tarafından 2008 yılından itibaren düzenlenen Ödül, dönüşümlü olarak bir yıl Türkçe yazan bir esere, bir sonraki yıl ise Fransızca yazan ve eseri Türkçeye çevrilmiş bir yazarın eserine verilmektedir. NDS Edebiyat Ödülü Jürisi; yazar, gazeteci ve öğretim üyesi olan, Notre-Dame de Sion mezunu dokuz üyeden oluşmaktadır. Tara Civelekoğlu (Jüri Başkanı), Yazgülü Aldoğan, Tomris Alpay, Emel Kefeli, Arzu Öztürkmen, Zeynep Sabuncu, Özlem Yüzak, Zeynep Seza Yılmaz ve Bora Gözüdok’tan oluşuyor. Lizi Behmoaras Çeviri Ödülü: 2026 NDS Liseliler Edebiyat Ödülü, Fransızca yazılmış ve Türkçeye çevrilmiş bir esere verilecektir. Bu çerçevede Jüri, kitabın çevirmenine de bir Ödül takdim edecektir. Bu ödülün amacı, çevirmenlik çalışmasının önemini vurgulamaktır. Geçtiğimiz yıl kaybettiğimiz Jüri Başkanı Lizi Behmoaras’ın anısını yaşatmak amacıyla, Ödül Komitesi bu ödülün “Lizi Behmoaras Çeviri Ödülü” olarak adlandırılmasına karar vermiştir. Ödül ayrıca, Behmoaras ailesi tarafından sunulan bir katkıyla desteklenecektir. Jüri Ödül alan eseri şöyle tanıtıyor: « Fransa’nın dağlık yöresindeki bir kasabada yaşayan ve çocuklarından biri engelli olan bir ailenin iç dinamiklerinin, ailenin evinin avlusundaki taşlar tarafından, konunun dramatik yönünü abartmadan, yalın ve aynı zamanda şiirsel, güçlü ve akıcı bir dille anlatıldığı bu eser, doğa ve insan arasındaki gizemli ilişkiyi ve yörenin coğrafi yapısının yarattığı yaban ve büyülü atmosferi ustalıkla aktarması bakımından değerli bulunmuştur. Romanın, ortak bir acının odağında var olmaya çalışan aile bireylerinin deneyimlediği sevgi, nefret, kıskançlık, acıma, hüzün gibi farklı yoğun duyguları anlatıcı olan taşların tarafsızlığı ve sessizliğini gözeterek okura yansıtması da onu öne çıkaran başlıca niteliklerinden biridir. » Clara Dupont-Monod 1973’te Paris’te doğdu. Edebiyat öğrenimi gördü ve Sorbonne’dan eski Fransızca alanında yüksek lisans aldı. Mezuniyetten sonra Cosmopolitan dergisinde çalışmaya başladı. Ardından Marianne dergisine geçti. Burada kültür sayfasının yayın yönetmenliğine yükseldi. Radyoda, RTL’de söyleşi programları yaptı. Daha sonra televizyonculuğa geçti ve çeşitli kanallarda kültür programları hazırladı, bir yandan da gazetelerde ve dergilerde edebiyat yazıları yazmayı sürdürdü. Medyada kültür alanında yaptığı işlerle elde ettiği başarıların yanı sıra romancı kimliğiyle de tanındı. İlk romanı Eova Luciole 1998’de yayımlandı. Bunu La folie du roi Marc (2000), Histoire d’une prostituée (2003), Nestor rend les armes (2011), Le roi disaitque j’étais diable (2014), La Révolte (2018) adlı kitapları izledi. Bu kitaplarıyla Fransa’daki önemli edebiyat ödüllerinin, Prix Goncourt’un ve Prix Femina’nın kısa listelerine seçildi. İletişim Yayınları tarafından Türkçe yayımlanan kitapları: Taşların Anlattığı (2024), Juette’in Tutkusu (2025) ve Yüzleşme’dir (2026). Taşların Anlattığı’yla Prix Femina’yı, Prix Landerneau’yu ve Prix Goncourt des lycéens’i kazandı. Taşların Anlattığı Bu roman, bir ailenin Fransa’nın ücra bir köyündeki sessiz sakin hayatının ansızın nasıl dönüştüğünü anlatan dokunaklı bir kitap. Engelli bir bebeğin doğumuyla sessiz hayatları derinden sarsılan bir aileyi odağına alır. Bu kaçınılmaz trajediyi abartıya kaçmadan, incelikli, şiirsel ve sarsıcı bir dille anlatan yazar, kardeşlik bağlarını, kaybın dönüştürücü gücünü ve zamanla kabuk bağlayan yaraları taşların tanıklığında görünür kılar. Taşların Anlattığı, acının içinden filizlenen umuda ve hayatın kırılgan güzelliğine dokunan etkileyici bir anlatı. Bahadırhan Bozkurt 1972 yılında Bursa’da doğdu. Galatasaray Lisesi ve ardından Hacettepe Üniversitesi Fransızca Mütercim – Tercümanlık Bölümü’nü bitirdi. Teknik çeviriler yaparak başladığı mesleğinde 2004 yılından itibaren tamamen edebî çeviriye yöneldi. Aralarında Eric-Emmanuel Schmitt, Anna Gavalda, Amélie Nothomb, Jean Teulé’den eserlerin de bulunduğu çok sayıda kitabı Türkçeye çevirdi. Gustave Flaubert’in eseri Madame Bovary çevirisi 2018 yılında yayınlandı. Hâlâ edebî çeviriyi büyük bir tutkuyla yapıyor. Çevirdiği romanların geçtiği şehirlere seyahat etmeyi seviyor.
- İnsanlığın uzak geleceğine dair bir keşif
İnternetin en popüler evrimsel bilimkurgu-korku eseri, Türkçe çevirisi ile yayınlandı! C. M. Kosemen’in kült eseri Bütün Yarınlar, insanlığın gelecekteki evrimini, tükenişini ve yeniden doğuşunu resimli, sarsıcı bir hikaye olarak okurlara sunuyor. Bütün Yarınlar: İnsanlığın Geleceği ve Kaderi, yalnızca bir bilimkurgu anlatısı değil; kitap, aynı zamanda insanlığın kırılganlığına, dönüşümüne ve evrendeki yerine dair çarpıcı bir düşünsel yolculuk sunuyor. C. M. Kosemen’in özgün anlatımı ve detaylı resimleri ile hayat bulan eser, insanlığın Dünya’dan koparak farklı gezegenlere yayılmasıyla başlayan uzun ve karanlık bir evrim hikayeşini anlatıyor; milyar yıllık bir zaman ölçeği boyunca, ortaya çıkan farklı insan türlerini hem grotesk hem de düşündürücü tasvirlerle okura sunuluyor. Bütün Yarınlar, sadece karanlık bir evrim anlatısı değil; aynı zamanda uygarlık, bilinç, kimlik, varoluş, ve insanlığın özü hakkında derin sorular soran bir eser. İnsanlığın yükselişi kadar çöküşünü de gözler önüne seren kitap, her yok oluşun içinde yeni bir başlangıcı barındırdığını okurlara hatırlatırken, insan olmanın ne anlama geldiğini de yeniden düşünmeye davet ediyor. Arka Kapak Yazısı: İNSAN SOYUNU GELECEKTE NELER BEKLİYOR? C. M. Kosemen’in yazıp çizdiği Bütün Yarınlar, insan evriminin sunduğu ihtimalleri ve barındırdığı tehlikeleri etkileyici bir dille anlatıyor. Kitap, genetik müdahalelerin, dünya dışı varlıkların etkisinin ve evrimin sınır tanımayan gücünün yaşamı nasıl baştan şekillendirebileceğini gözler önüne seriyor. Mars’ta kurulacak ilk kolonilerden insanlığın nihai kaderine uzanan bu yolculukta gelecek, beklenmedik ve ürpertici biçimlerde karşımıza çıkıyor. Yepyeni insan türlerinin ortaya çıkışını ve uzak gezegenlerde karşılaştıkları zorlukları adım adım izlerken hem heyecan verici bir hayatta kalma hikâyesine hem de güçlü bir yaratıcılığa tanıklık ediyoruz. Bu süreçte bazı türler gelişip çoğalırken, bazıları yok olup tarihe karışıyor. Ancak insanı insan yapan öz, tüm engellere rağmen varlığını sürdürmeye devam ediyor. Bu özel baskıda Kosemen’in özgün çizimleri, türlere dair notları, eskiz defterinden kesitler, daha önce yayımlanmamış illüstrasyonlar ve Türkçe baskıya yazdığı önsöz de yer alıyor. “Bilimsel zekâ ile hayal gücünün akıllara durgunluk veren bir karışımı… Kosemen’in geleceği resmedişi aynı anda hem tuhaf ve büyüleyici hem de güzel ve grotesk.” - Adrian Tchaikovsky, ödüllü “Zamanın Çocukları” (Children of Time) serisinin yazarı. Yazar Hakkında: Canlıların evrimini kurgusal açıdan inceleyen “spekülatif evrim” türünün tanınan isimlerinden C. M. Kosemen 1984 yılında doğdu, eğitim hayatını ABD ve İngiltere’de tamamladı. Kariyerini sanatçı, yazar ve reklamcı olarak geliştiren Kosemen, sürrealist ressamlık ve tarih öncesi canlıların bilimsel çizimleri yönünde uzmanlaştı. Reklam yazarı ve ressam olarak da tanınan Kosemen, dünyanın farklı şehirlerinde çalışmalarına devam ediyor… ALL TOMORROWS - BÜTÜN YARINLAR İnsanlığın Geleceği ve Kaderi C.M. Kosemen KaraKarga Yayınları, 2026 Çeviri: Alican Saygı Ortanca Editör: Emre Aygün Tür: Bilim Kurgu
- 2026 Pulitzer Kurgu Ödülü Daniel Kraus’un Angel Down romanına verildi
2026 Pulitzer Ödülleri’nin kazananları açıklandı. Kurgu dalında Daniel Kraus’un Angel Down romanı ödüle değer görülürken; drama, şiir, biyografi, tarih ve müzik kategorilerinde de dikkat çeken eserler öne çıktı. Gazetecilik ödüllerinde ise savaş, göç, Gazze, silahlı saldırılar ve kamu politikalarına dair dosyalar damga vurdu. Dünyanın en prestijli gazetecilik, edebiyat ve sanat ödülleri arasında gösterilen Pulitzer Ödülleri’nin 2026 kazananları açıklandı. Columbia Üniversitesi bünyesinde verilen ödüllerde bu yıl özellikle savaş, göç, kamu politikaları, Gazze ve ABD’de yaşanan silahlı saldırılar üzerine hazırlanan çalışmalar öne çıktı. Edebiyat kategorilerinde yılın en dikkat çekici ödüllerinden biri, “Kurgu” dalında Daniel Kraus’un Angel Down adlı romanına verildi. Birinci Dünya Savaşı atmosferinde geçen ve tamamı tek cümleden oluşan roman, alegori, büyülü gerçekçilik ve bilimkurgu öğelerini bir araya getiren deneysel yapısıyla dikkat çekti. “Drama” ödülünü Bess Wohl’un Liberation adlı oyunu kazanırken, “Tarih” dalında Jill Lepore’un We the People: A History of the U.S. Constitution kitabı ödüle layık görüldü. “Biyografi” kategorisinde Amanda Vaill’in Pride and Pleasure: The Schuyler Sisters in an Age of Revolution adlı çalışması ödül alırken, “Anı/Otobiyografi” ödülü Yiyun Li’nin Things in Nature Merely Grow kitabına verildi. Şiir dalında Juliana Spahr’ın Ars Poeticas adlı kitabı ödüle değer bulunurken, “Genel Kurgu Dışı” kategorisinde Brian Goldstone’un There Is No Place for Us: Working and Homeless in America adlı çalışması öne çıktı. Müzik ödülünün sahibi ise Picaflor: A Future Myth eseriyle Gabriela Lena Frank oldu. Gazetecilik ödüllerinde ise özellikle araştırmacı dosyalar ve savaş bölgelerinden gelen haberler dikkat çekti. The New York Times üç farklı kategoride ödül kazanırken; Reuters, The Washington Post, Bloomberg, ProPublica ve San Francisco Chronicle gibi yayın kuruluşları da çeşitli dallarda ödüle layık görüldü. Bu yılın en çok konuşulan ödüllerinden biri de “Yorum” kategorisinde geldi. Mosab Abu Toha, Gazze’deki savaşın fiziksel ve duygusal yıkımını ele alan yazılarıyla Pulitzer kazandı. Jüri, Abu Toha’nın yazılarını “anı ile derin haberciliği bir araya getiren güçlü metinler” olarak değerlendirdi. Fotoğraf kategorilerinde ise Gazze’deki yıkımı belgeleyen New York Times foto muhabiri Saher Alghorra ile Los Angeles yangınlarını görüntüleyen ekiplerin çalışmaları ödüllendirildi. Pulitzer yönetimi, ödüllerin açıklanması sırasında yaptığı değerlendirmede gazeteciliğin “zor ve baskı altındaki bir dönemden geçtiğini” vurguladı. 1917’den bu yana verilen Pulitzer Ödülleri, gazetecilikten edebiyata ve müziğe uzanan geniş yelpazesiyle dünyanın en önemli kültür-sanat ödülleri arasında kabul ediliyor.
- Geçmişin yaraları, bugünün ilişkileri
Özge Kara, Merve Küçüksarp'ın romanı, Aşk Acıtır üzerine yazdı: "Roman, bir kadının geçmişle hesaplamasını konu alırken, bir yandan da modern dünyada kadın olmanın zorlayıcı yanlarını ve narsist bir partnerle yaşamanın nasıl bir deneyim olduğunu sorguluyor." Bir zamanlar, aşığın maşuk için gözünü kırpmadan canını bile verebileceği büyük aşkların anlatıldığı diziler, filmler çekilirken, bu bağlamda hikayeler kaleme alınırken, günümüzde artık daha farklı türde hikayelere tanık oluyoruz. Narsist faillerin peşinde hayatını heba eden, karşısındaki adamı değiştirmek umuduyla takıntılı bir şekilde yıllarca mücadele eden, hayatına kim girerse girsin aynı kader döngüsünde debelenen, ilişkilerinde bir türlü dikiş tutturamayan karakterlerin yer aldığı hikayeler ilgimizi daha çok çekiyor. Modern dünyada kadın erkek ilişkileri oldukça meşakkatli ve çetrefil bir hal aldığından olsa gerek, bu hikayeleri hayatlarımıza daha yakın buluyor, karakterlerin yaşadıklarıyla daha kolay bağ kuruyoruz. Aşk Acıtır, bu bağlamda, yalnızca toksik ilişkisini yıllarca sürdürmüş bir kadının hikayesini anlatmakla kalmıyor, bilhassa kadınların, değişmeye meyilli olmayan erkekleri inatla neden değiştirmeye çalıştıklarını, sevilmek için neden çabaladıklarını, kötü giden bir ilişkide sonuna dek neden kalmaya çalıştıklarını da ele alıyor. Günümüz toksik ilişkilerinin psikolojik sebeplerini masaya yatırıyor. Hikaye, kırklı yaşlarının sonlarındaki Azra’nın eşinden boşandıktan sonraki hayatını konu alıyor. Azra, başarılı, varlıklı, fazlasıyla çekici ve güzel bir avukattır. Tüm bu niteliklerine rağmen, narsist olan kocasıyla olan başarısız evliliğini yıllarca inatla sürdürmüş, aldatıldığını bilmesine rağmen direnmiş, sonunda boşanmaya mecbur kalana kadar buna cesaret edememiştir. O, her şeye kızının mutluluğu için katlandığını iddia ederken, kızı Sanem ise mutsuz geçen çocukluğu yüzünden tüm faturayı annesine kesmiştir. Azra ne kadar çabalarsa çabalasın, kızı onu affetmemektedir. Bu iki kadın, geçmişin üzerlerinde bıraktığı yaraları sarmaya çalışırken, Salah isimli bir psikoloğun hayatlarına girmesiyle işler daha da karmaşık bir hale gelecektir. Roman, biz okurları, Azra’nın hikayesinin ekseninde, kadınların, kendilerini gerçekten sevmeyen, hak etmeyen erkekler için büyük uğraşlar vermelerinin sebebi üzerine düşünmeye davet ediyor. Sayfalar ilerledikçe, bu sorunun yanıtının geçmişimizde, hatta çocukluğumuzda saklı olduğunu anlıyoruz. Çünkü yaşadığımız ilişkiler bir yandan da, geçmişten gelen yaralarımızın, değersizlik hislerimizin, kayıplarımızın ortaya çıktığı bir alandır. Çocukluk ise sonraki yaşlarda hayatımızı ve ilişkilerimizi belirleyen en önemli dönemdir. Bu bağlamda Azra’nın evliliğinde aldatıldığını bilmesine rağmen boşanmayışının arkasında değersizlik duygusu vardır. Salah’ın ışığında hislerini sorguladıkça bu duygunun ve toksik bir ilişkiye kendini mahkum etmesinin kökünün ailesine kadar gittiğini fark ediyor. Çünkü Azra ailesi tarafından mükemmel olması için özveri ve gayretle büyütülmüş, gerektiğinde sert bir şekilde eleştirilmiş, cezalandırılmış, hatadan olabildiğince uzak yetiştirilmiştir. Bu noktada bilhassa kız çocuklarını yetiştirirken yapılan hataların, onların ileriki yaşlarda kuracakları ilişkilerde nasıl tezahür ettiğini de anlıyoruz. Kadınların kendi bedenleriyle, hatalarıyla barışık olmamalarının, kendilerini yeterince sevmemelerinin, her şeyi fazla irdeleyip mücadele etmelerinin altında çocuklarını toplumun beklentilerine uygun ve kusursuz yetiştirmeye çalışan ebeveynler olduğunu da… Aşk Acıtır, Azra’nın geçmişle hesaplaşmasını konu alırken, bir yandan da modern dünyada kadın olmanın zorlayıcı yanlarını ve narsist bir partnerle yaşamanın nasıl bir deneyim olduğunu sorguluyor. Dört farklı anlatıcı tarafından anlatılan romanda, yazar kadınların iç dünyasını mercek altına aldığı gibi, zaman zaman sözü narsist bir erkeğe vererek, onun gözünden kadınların ve dünyanın nasıl göründüğünü de gösteriyor. Ve bizler, ne yaparsak yapalım narsist bir erkeği değiştiremeyeceğimizi, bir şeylerin iyileşmesini, değişmesini beklemek yerine mutlu olmak için önce kendimizi değiştirmemiz, olduğumuz gibi kabul etmemiz, sevmemiz gerektiğini anlıyoruz. AŞK ACITIR Merve Küçüksarp Epsilon Yayınevi, 2026 Tür: Roman 168 s.
- Sadakatin sınırında bir hayat: İstanbul Limonatası
Yasemin Özek imzalı İstanbul Limonatası, bir insanın kendine kavuşma cesaretini anlatan sarsıcı bir roman. İstanbul’un kokusundan Amerika’daki bir hayata uzanan bu hikâye, hafıza ve iç hesaplaşma arasında güçlü bir anlatı sunuyor. Yasemin Özek’in yeni romanı İstanbul Limonatası, okuru Amerika’da kurulan bir hayatın kırılma anından 70’ler ve 80’lerin İstanbul’una, özellikle de Adalar’ın çok katmanlı hafızasına uzanan sarsıcı bir iç yolculuğa davet ediyor. Epsilon Yayınevi etiketiyle yayımlanan roman, kurulu bir hayatın tam ortasında ansızın yaşanan bir kırılmayla başlıyor. Dışarıdan bakıldığında sağlam görünen bir düzen; aile, alışkanlıklar ve yıllar içinde kurulan denge, tek bir yüzleşmeyle sarsılıyor ve hayatın görünen yüzüyle iç dünyası arasındaki mesafe görünür hâle geliyor. Bir anda ortaya çıkan bir durum, yalnızca yaşananları değil, yıllardır ertelenmiş duyguları ve bastırılmış iç sesleri de gün yüzüne çıkarıyor. Bu roman, sadakat ile hakikat arasındaki gerilimi, aşk ile kimlik arasındaki çatışmayı ve insanın kendinden bile sakladığı gerçeklerle yüzleşme anını merkezine alıyor. Aşkın, alışkanlıkların ve içsel çatışmaların iç içe geçtiği bu hikâye, insanın en zor yüzleşmesinin çoğu zaman kendi içinde yaşandığını hatırlatıyor. Hayat boyunca yaşanan dönüşümlerin en sarsıcı olanının, insanın kendine karşı ilk kez açık olduğu an olabileceğini hissettiren metin, bu yönüyle derin ve katmanlı bir iç hesaplaşma deneyimi sunuyor. Eski İstanbul’a özlem Özek’in anlatısı yalnızca bugünde kalmıyor; okuru Büyükada’nın yaz akşamlarına, İstanbul’un kokusuna, gençliğin ilk heyecanlarına taşıyor. Çünkü bu romanın en güçlü damarlarından biri hafıza: Kokular, müzikler ve şehirler aracılığıyla geçmiş, bugünün içine sızıyor ve karakterin iç dünyasını katman katman açığa çıkarıyor. Romanın ana ekseni Amerika’da ilerlerken, anlatı iç içe geçen bir kurgu ile 70’ler ve 80’lerin İstanbul’una, özellikle de çok kültürlü Adalar hayatına açılıyor. Büyükada’dan Burgazada’ya, Boğaz kıyılarından Şişli ve Beyoğlu sokaklarına uzanan bu hatıralar, yalnızca bir mekân değil; bir hafıza atlası kuruyor. İstanbul bu romanda bir şehir olmanın ötesinde, bir duyguya, bir kokuya, bir hatırlama biçimine dönüşüyor. İstanbul Limonatası, aynı zamanda göç, aidiyet ve aile meselelerini de incelikle işliyor. İstanbul’dan Amerika’ya uzanan bu hikâye, yalnızca coğrafi bir mesafe değil; insanın kendine olan uzaklığını da sorguluyor. Bir şehirden ayrılmak mümkün, peki ya onun kokusundan? İstanbul Limonatası, bir ihanet hikâyesi gibi başlayıp insanın kendine ihanetini sorgulayan bir metne dönüşüyor. Yasemin Özek, bu romanla okuru yalnızca bir karakterin hayatına değil, kendi iç dünyasının karanlık ve saklı köşelerine bakmaya davet ediyor. Çünkü bazı yüzleşmeler, yalnızca bir hayatı değil, o hayatın anlamını da geri dönülmez biçimde değiştirir. Arka Kapak Yazısından “Malzemeler dünyanın her yerindekiyle aynıydı ama adını İstanbul koyduğum bu limonatayı diğerlerinden ayıran en büyük ve tek özelliği her defasında çocukluğumdan, gençliğimden bir İstanbul anısı anlatmamdı. Şişli’nin, Büyükada’nın, Beyoğlu’nun bir köşesinden çıkıvermiş bir hatırayı anlatıyordum. Çocuklarım için bir oyun, benim içinse kırk yıllık anıları temize çekmek, günlüğe iki satır yazmak gibiydi... Yaşamımın ta kendisiydi İstanbul limonatam!” Yasemin Özek, incelikli hikâyelerine bir yenisini daha ekliyor ve bir tohumun çıtırtısını duyar gibi kendisini, içini duymaya başlayan Dario’nun öyküsünü anlatıyor bu kez. "Bir insan, yaşamı boyunca kaç defa yeniden doğar? Ben o nisan ayında, tam kırk yaşımda öyle bir doğdum ki bir yanımın cenazesini kaldırmam gerekti önce. Ölen yanım için yas tutmadım ama yeniden doğumum çok sancılı oldu". Yasemin Özek Hakkında: Mübadil torunu olarak 1980 yılında İstanbul’da doğdu. Özel Moda Lisesi’ni bitirdikten sonra Akademi İstanbul, Radyo/Televizyon ve Sinema Bölümü’nden mezun oldu. Beş yıl boyunca reklam ajanslarında metin yazarı olarak çalıştı. 2005 yılında televizyon kariyerine başladı ve çeşitli televizyon dizilerinin senaristliğini yaptı. 2011 yılında Van Depremi’nin ardından Erciş’te çekilen “Beklemek” adlı belgeselin yapım koordinatörlüğünü üstlendi. Belgesel, aynı yıl TRT Belgesel Ödülü’nü aldı. 2014 yılında ilk romanı İki Gözüm Despina’yı yazmaya karar verdiğinde senaristliğe ara verdi Yunanca öğrenmeye başladı ve kitabın büyük kısmını Yunanistan’da tamamladı. “İki Gözüm Despina” 2017 yılında Türkiye’de, 2022 senesinde de Yunanistan’da Yunanca çevirisiyle basılarak her iki yakanın okurlarıyla buluştu. 2023 senesinde mübadelenin 100.yılını anma programlarında başta Batı Trakya olmak üzere Yunanistan’ın çeşitli şehirlerinde söyleşi ve imza günleri düzenledi, radyo programlarına katıldı. Yunan gazeteci Giouli Tsakalou’nun politikacı ve sanatçılarla edebiyat üzerine yaptığı röportajlardan derlediği “Skepseis pou eyinan lekseis” kitabında röportajıyla yer aldı ve kitabın basın tanıtımında konuşmacı oldu. 2023 senesinde Yunanistan Kültür Bakanlığı’nın da katkılarıyla Midilli Adası, Zeytinyağı Müzesi’nde açılan mübadele konulu sergiye romanından iki sayfa seçilerek bir sene boyunca sergilendi. İkinci romanı “Angeliki ile Mehmet/Eski Zamandan Bir Beyoğlu Aşkı” 2020 yılında, devam romanı “Bu Böyle Yarım Kalmayacak” ise 2022 yılında yayımlandı. 2026 senesinde ise Yunanca çevirisiyle Yunan okurlarla buluşacak. Yazarlığının yanı sıra Dr. Burkay Adalığ’ın “İmbikten Kadehe Distile İçkiler” (2020) ve “Maltın Peşinde” (2022) Gourmand ödüllü içki kitaplarının editörlüğünü yaptı. İstanbul’un, adaların, şehrin hafızasını tuttuğu, aile bağlarına odaklandığı son romanı İstanbul Limonatası Nisan 2026’da okurla buluşacak. Yazar, âşığı olduğu Beyoğlu’nda yaşıyor. İSTANBUL LİMONATASI Yasemin Özek Epsilon Yayınevi, 2026 Tür: Roman 336 s.
- Unutulmuş bir korku hikâyesi gün yüzüne çıkıyor: Çarşamba Karısı
Türk halk inanışlarının ürkütücü figürü “Çarşamba Karısı”, Vassaf Kadri’nin kaleminden yeniden okurla buluşuyor. Karakarga Yayınları’nın Kayıp Kitaplar Kütüphanesi serisi kapsamında yayımlanan Çarşamba Karısı, II. Meşrutiyet dönemi yazarlarından Vassaf Kadri’nin unutulmuş eserlerinden birini günümüz okuruna kazandırıyor. Merve Köken’in çeviri ve uyarlamasıyla yeniden yayımlanan kitap, Türk edebiyatının erken dönem korku ve fantastik anlatı geleneğine dikkat çekiyor. Eserde, halk arasında kötücül bir varlık olarak bilinen “Çarşamba Karısı” figürü, bir roman karakteri olarak merkeze alınırken; hurafeler, toplumsal korkular ve gündelik yaşam iç içe geçiyor. Yazar, dönemin insanını, inançlarını ve zihniyetini yer yer mizahi, yer yer ürpertici bir anlatımla aktarıyor. Gerçek ile batılın sınırında ilerleyen hikâye, okuru hem güldüren hem de tedirgin eden bir atmosfer kurarken; Türk anlatı geleneğinin zenginliğini de gözler önüne seriyor. Çarşamba Karısı, yalnızca bir roman değil; aynı zamanda halk kültürü, korku edebiyatı ve edebi miras açısından keşfedilmeyi bekleyen önemli bir metin olarak yeniden raflardaki yerini alıyor. Arka Kapak Yazısı: Hurafe ve batıl inanışların toplumu nasıl etkilediğini ironik bir dille ele alan şaşırtıcı bir korku komedi romanı! Vassaf Kadri’nin ilk defa Latin harflerine aktarılan eseri Çarşamba Karısı, Türk halk söylencelerinden kötücül bir figürü doğrudan bir roman kahramanı olarak okura sunuyor. Roman geleneğinin yeni yeni oluşmaya başladığı bir dönemde, halkın hayal gücünde yer etmiş olan bu necis varlığın bir kitapta yer bulması eserin özgün niteliğini ve önemini arttırıyor. Toplumun yaşantısından kesitleri onların diliyle ve onların hayatı algılayışlarıyla yansıtan yazar, üslubuyla kendisinden önce eser vermiş olan Ahmet Mithat ve Hüseyin Rahmi gibi usta yazarların izinden gittiğini gösteriyor. ÇARŞAMBA KARISI Vassaf Kadri KaraKarga Yayınları, 2026 Osmanlıcadan Çeviren: Merve Köken Editör: Zeynep Bilgin Tür: Roman 112 s.
- KulturaLitera Kitap Kulübü buluşması 7 Mayıs Perşembe Booklove'da
Oylum Yılmaz ve Şule Tüzül’ün moderatörlüğünde 2020 yılından beri devam eden KulturaLitera Kitap Kulübü yoluna Book Love altında devam ediyor. Buluşma, her ayın ilk Perşembe akşamı 19.30’da gerçekleşecek. Kanada edebiyatının en önemli yazarlarından sayılan Marian Engel, Duygu Akın’nın çevirisiyle ilk defa Türkçe’de yayımlanıyor. Engel’in en önemli eseri olan Ayı (1976), cinsellik ve insan-hayvan ilişkisini irdelemesiyle uluslararası beğeni toplasa da Kanada’da yazılmış en tartışmalı kitap olarak görüldü. Bir kadının bir ayıyla karmaşık ilişkisini anlatan roman, Governor General’s Edebiyat Ödülü’nü kazandı ve Engel’in Kanada edebiyatında cesur ve farklı bir ses olmasını sağladı. Kuzey Kanada’nın yalnız ve vahşi doğasında, aşkın ve kendini keşfetmenin sınırları zorlayan hikâyesi… Utangaç ve kendi halinde bir kadın olan Lou, Tarih Enstitüsü'nde çalışan bir envanter sorumlusudur. Merhum Albay Jocelyn Cary’nin evindeki ve mülkündeki envanter dökümünü yapmak için uzak bir adaya çağrıldığında, bunu tozlu bodrum katındaki ofisinde haritalar ve el yazmaları arasında geçen günlerinden uzaklaşmak için bir fırsat olarak görür. Ne var ki orada karşılaşacağı gizemli ve görkemli bir ayının, hayatının akışını sonsuza dek değiştireceğini bilmiyordur. Lou, doğanın kucağında bu hayvanla derin bir bağ kurdukça uykudaki arzularının ve özlemlerinin uyandığını fark eder. Bir yandan engin doğanın bir yandan da vahşiliğin büyüsüne kapılan Lou, toplumsal normlara meydan okuduğu bir kendini keşfetme yolculuğuna çıkar; bu yolculukta insan olmaya dair zihninde çizdiği sınırların nasıl bulanıklaştığını; evcil olmayanla kurduğu alışılmadık ilişkinin korkularını ve arzularını nasıl gün yüzüne çıkardığını keşfeder. Engel’in çağrışımlarla ve referanslarla dolu anlatımı, aşk ile özgürlük arasındaki karmaşık gelgitleri ortaya dökerken, samimiyet ve bağlılıkla ilgili önyargılara da meydan okuyor. İnsanın kendine koyduğu sınırları sorgulayan, en ilkel arzuları kucaklamanın dönüştürücü gücünü ortaya koyan, insan ruhunun vahşiliğini doğanın evcilleşmemiş güzelliğiyle buluşturan ve keşfedilmemiş topraklara girmeye cesaret eden Ayı ile tanışmaya hazır olun. ÖVGÜLER “Tuhaf olduğu kadar da olağanüstü bir kitap; bir evin mutfağı kadar somut ama bir masal kadar incelikli ve aynı rahatsız edici tınıya sahip.” — Margaret Atwood “Bu büyüleyici ve katmanlı roman, bir kadının, adım adım manevi özgürlüğüne ve gücüne ilerlerken nihayetinde tüm canlılarla bir olma duygusunu kucakladığı tuhaf (bazıları garip bile diyebilir) ve dokunaklı yolculuğunu anlatıyor.” -Margaret Laurence “Bir kadının özgürlük arayışına dair tuhaf, tuhaf olduğu kadar da canlandırıcı bir kitap… hem mükemmel bir kaçış hem de entelektüel bir okuma.” — The Times “Alışılmadık bir aşk ilişkisi ve yalnızlığın tehlikeleri üzerine nefis bir dille anlatılmış garip bir hikâye.” — The Scotsman “Saf büyü… gerçeklerden halk masallarına, oradan da insan ruhunun zenginliğine uzanan simyavari bir dönüşüm…” — New York Times “Bu acayip, şehvetli öykü bir mit kadar güçlü ve garip.” — Observer “Kanada edebiyatının gelmiş geçmiş en iyi romanı.” — The National Post Bir ayıyla karmaşık ilişkisini anlatan roman, Governor General’s Edebiyat Ödülü’nü kazandı ve Engel’in Kanada edebiyatında cesur ve farklı bir ses olmasını sağladı. Yazdıklarıyla kadınların günlük deneyimlerine, mutluluk ve kendini gerçekleştirme arayışlarına odaklanan Engel, eserlerini “mükemmeli aramak üzere yetiştirilen insanın kusurlu bir dünyayla başa çıkma şeklinin” keşfi olarak görüyordu. Marian Engel’in derin edebi katkıları bugün de okurlar arasında yankılanmaya devam ediyor. 7 Mayıs'ta gerçekleşecek KulturaLitera Kitap Kulübü'ne kayıt olmak için tıklayın.
- Mavi Yeşil Dergisi'nin 159. sayısı çıktı
Edebiyatımızın iki aylık sesi Mavi Yeşil dergisi, Mayıs-Haziran 2026 tarihli 159. sayısıyla yirmi yedinci yılını yarılamış oldu. Bu yeni sayımızda yeni yazarlarımızın da dergiye katılımıyla okurlarımızın karşısına zengin bir içerikle çıkıyoruz. Bir önceki sayımızın okurlara ulaştığı günlerde dünyanın gündemini işgal eden savaş, bu sayımızın hazırlıkları süresince de gündemden düşmedi ne yazık ki. Edebiyat, böyle karamsar zamanlar için ayrı bir önem kazanıyor olmalıdır iyi ki edebiyatı dergileri var. Bu sayımızın şairleri; Nilüfer Uçar, Dilek Bayram, Evin Başar ve Uğur Olgar. Yeni sayımızda dergi okurlarının tanıdığı iki öykücümüz var: Birsen Harbi ve Şehnaz İşeri. İlker Aslan, bu sayı için mütevazı bir dosya hazırladı. ‘Deneysel Edebiyat’ konusunu tartışmaya açan İlker Aslan, bu önemli edebiyat konusu için Aykut Ertuğrul, Beyza Ertem, Gökçe Özder, ismail pelit, Merve Yalçın Pelit, Nagihan Korkutata ve Turhan Yıldırım ile görüştü. Bengi Başaran, dünya edebiyatının yazarı Oscar Wilde’ın, kitabına da adını vermiş ‘Mutlu Prens’ öyküsünü değerlendirdi. Merve Arlı, edebiyatımızın çok yönlü yazarı Attila İlhan’ın şiirine bakarken Ercüment İşleyen de bir başka şair Abdurrahim Karakoç’un şiirindeki ideal dünyaya yöneldi. Kişioğlunun evrensel sorunu aşk, değişik edebiyat metinlerine yansıma biçimleriyle Esra Sağlık kalemiyle yeniden anlatıldı. Birsel Sağıroğlu, bu derginin okurları için ‘anlam’ sorununu irdeledi ancak öyle anlaşılıyor ki onun yazısı edebiyatın başka okurlarının da aradığı bir yazı olacaktır. İyi okumalar dileğiyle… İletişim: maviyesildergisi@gmail.com 159. Sayının İçindekiler: Anlamı Askıya Almak Üzerine / Birsel Sağıroğlu - 3 Soruşturma: Deneysel Edebiyatı Tartışmaya Açmak / İlker Aslan (Katılımcılar: Aykut Ertuğrul, Beyza Ertem, Gökçe Özder, ismail pelit, Merve Yalçın Pelit, Nagihan Korkutata, Turhan Yıldırım) - 6 Fondip / Nilüfer Uçar - 13 Beşinci Mevsim’de İnsan Olmak: Abdurrahim Karakoç’un İdeal Toplumu / Ercüment İşleyen - 14 Mutlu Olma Sanatı / Dilek Bayram - 18 Türk ve Dünya Edebiyatında Saplantılı Aşklar / Esra Ünal Sağlık - 19 Yorgun Serüvenci’nin Sonsuz Yolculuğu / Merve Arlı - 21 Başımdaki Gökyüzü / Uğur Olgar - 23 Mutlu Prens’in Bakışıyla Gelen: Oscar Wilde’ın Dönüşümü ve Edebi Kehanet / Bengi Başaran - 24 Muhteva ve Şahıs II / Birsen Harbi - 27 Diriliş / Evin Başar - 29 Kuş Olmak / Şehnaz İşeri - 30















