Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Türkiye battığı gibi çıkan bir güneş gibidir.
Âşık Kral'da Başar Başaran’ın öykülerindeki insanlar kulaklarını yere dayayıp dünyanın kalp atışını duymaya çalışıyorlar. “Âşık Kral aklına kolay kolay kötü bir şey getirmez. Ona göre aksi kesin olarak ispatlanmadığı sürece hayat daima iyimser bir umut taşımaktadır. Hatta ispatlansa bile insan tersine inanmaya devam etmeli, diye kendi kendine mırıldanır. Ne yapalım, yoksa ölelim mi yani diyerek gülümseyecek, penceresinden odaya dolan yeni açmış bahar kokularını içine çekecek, ne de güzel bir memleketin kralı olduğu duygusuyla kendini bir kez daha şanslı hissedecektir. Çünkü yönettiği bu gizemli topraklar, içinde her durumda insanı kendine inandıran böyle efsunlar taşır. Türkiye battığı gibi çıkan bir güneş gibidir. Yandı dediğin yerde yeşeren, ağlatacak zannettiğin yerde güldüren, bir imbatta perdeleri havalandıran yaşama vaadini daima içinde taşır. Eski bir sözü hatırlar, bu memleket hesaba kitaba gelmez, ona ancak iman edilir.’’ Başar Başaran’ın öykülerindeki insanlar kulaklarını yere dayayıp dünyanın kalp atışını duymaya çalışıyorlar. Hemen yanımızda duran bir hayatın özlemiyle yanıyorlar. İçinde yaşadığımız dünyanın muhteşem sıradanlığının ancak aşk ve ilhamla kavranabileceğine bizi ikna etmeye uğraşıyorlar. Şiirler hayretten, romanlar anlamaktan doğuyorsa Başar Başaran’ın öyküleri ikisinin tam ortasında duruyor. Şiir kadar coşkulu, roman gibi düşünülmüş metinler bunlar. Okuyucusunu aynı anda esrik ve makul, neşeli ve hüzünlü bir gezintiye davet ediyorlar. ÂŞIK KRAL Başar Başaran Doğan Yayınları, 2023 Tür: Öykü 145 s.
- sadece ŞİİR dergisi 15. sayısıyla raflardaki yerini aldı
sadece ŞİİR dergisinin 15. sayısında, geçtiğimiz günlerde hayatını kaybeden Süreyya Berfe ile de bir söyleşi yer alıyor. Bu sayıda şiirleriyle yer alan şairler harf sırasına göre şöyle: Ahmet Akın, Ahmet Günbaş, Ahmet Kuntberk, Anıl Fırat Tosun, Arda Kartal, Arzu Karadağ, Cemre N. Karain, Cihan Ezer, Davut Bor, Duygu Taylan, Ergün Gezici, Erkan Kara, Ezgi Zihni, Hatice Nisan, Hicran Aslan, Hüseyin Çevik, İsmail Karakurt, Kadir Aydemir, Lüsen Bıçakçı, Mahir Özkan, Mahmut Aksoy, Mehmet Emin Aslan, Mehmet Rayman, Mehmet Sair İmret, Mehmet Sümer, Melike Kılıç, Melissa Mey, Mesut Varlık, Mücahit Şahin, Önder Çolakoğlu, Onur Şahin, Onur Sakarya, Özgür Özmeral, Pınar Doğu, Umut Cemal, Umut Şinasi Soylu, Yalçın Ülker, Yener Çetin, Yusuf Alper, Zehra Aycil ve Nihat Ziyalan. Süreyya Berfe ile Nihat Özdal, Hicran Aslan ile Fırat Baytak söyleşti. Soner Demirbaş “Şiir bana ne yaptı”, Ayşegül Tözeren “Sadece Şiir” başlıklı yazılarıyla derginin dikkat çekenlerinden. Genel Yayın Yönetmenliğini Umay Umay’ın, editörlüğünü Serkan Türk’ün yaptığı sadece Şiir dergisi, dilimizin yanı sıra bu ülkede yaşayan ve yazılan diğer dillerden şiir örneklerini de okurun dikkatine sunuyor. sadece ŞİİR’in 14. sayısının kapağı Dilara Göl imzalı. Dergi saygı bölümünde Leyla Çağlı’yı bir şiiriyle selamlıyor. Kafa grubunun yayınladığı dergiyi şiir okurları, ülkenin her yerinde kitapçıların yanı sıra, Migros, D&R, CarrefourSA gibi mağazalardan da rahatlıkla bulabiliyor.
- Birbirimizle anlaşabilmenin farklı yolları
Klinik psikolog ve öğretim üyesi Zeynep Maçkalı’nın ilk çocuk kitabı Balpati’nin Doğum Günü, Funda Mengilli’nin çizimleriyle çıktı! Balpati’nin Doğum Günü, kendine has özellikleri olan Balpati’nin, ailesinin kendisi için hazırladığı doğum günü partisinde yaşadıkları üzerinden, bireysel farklılıklar hakkında minik okurlara farkındalık kazandırmayı amaçlıyor. Her bireyin kendine has ihtiyaçları olduğunu, her ortamın her birey üzerinde farklı etkileri olabileceğini anlatan kitap, birbirimizle anlaşabilmenin farklı yolları olduğuna da değiniyor. Özellikle farklı gelişim özelliklerine sahip çocuklarla çalışma deneyimleri olan klinik psikolog, öğretim üyesi ve yazar Zeynep Maçkalı’nın ilk çocuk kitabı Balpati’nin Doğum Günü, bireysel farklılıklar konusunda küçük yaştan farkındalık yaratmayı amaçlıyor. Funda Mengilli’nin resimlediği Balpati’nin Doğum Günü’nü minik okurlarla, Ayrıntı Yayınları’nın çocuk kitapları markası Dinozor Çocuk buluşturdu. "Ne şahane! Balpati’nin doğum günü partisi için hazırlıklar devam ediyor. Büyükanne, büyükbaba, teyze, enişte ve kuzenler o gün Balpati’nin doğum gününe davetliydi. Ama bir dakika, Balpati nerede? Balpati evdeki telaştan ve hareketten kaçıp bir yere saklanmış olmalı… Işıklı topu da yanında mı?" ZEYNEP MAÇKALI HAKKINDA 1984 yılında İstanbul’da doğmuştur. Psikoloji bölümünden mezun olan yazar, yüksek lisans ve doktorasını klinik psikoloji alanında yapmıştır. Şu anda özel bir üniversitede psikoloji bölümünde öğretim üyesidir. Çocukluğundan beri hikâyeler dinlemeyi ve okumayı sevmiş, yazmayı öğrendikten sonra hikâyeler yazmaya başlamıştır. Çocuklarla karşılaşmalarından ve birlikte oynadıkları oyunlardan çok şeyler öğrenen yazar, içindeki yazar olmak isteyen çocuğu dinleyerek, bu kitabı kaleme almıştır. FUNDA MENGİLLİ HAKKINDA Çocuk kitaplarına sevdalı, resimli kitaplara tutkun. ODTÜ Şehir Planlama lisans ve yüksek lisans mezunu. Büyüyünce yazar ve çizer olmak için öyküler yazıyor, illüstrasyonlar çiziyor. Ve bundan inanılmaz keyif alıyor. BALPATİ’NİN DOĞUM GÜNÜ Zeynep Maçkalı Dinozor Çocuk, 2024 Çizer: Funda Mengilli
- Annemarie Schwarzenbach'ın otobiyografik romanı Mutlu Vadi, çıktı!
Annemarie Schwarzenbach, 1939’da yayımlanan otobiyografik romanı Mutlu Vadi’de de kendi hayatının uçurumlarında ve çelişkilerinde geziniyor. Annemarie Schwarzenbach, Nazizm’i doğuran, cinsel yöneliminden dolayı onu da yalnız bırakan burjuva toplumundan kaçan bir yirminci yüzyıl göçebesi; sarsıcı metinlere imza atmış bir modern seyyah-yazar. 1939’da yayımlanan otobiyografik romanı Mutlu Vadi’de de kendi hayatının uçurumlarında ve çelişkilerinde geziniyor. Romanın anlatıcısı, Tahran’ın güneşten kavrulduğu bir yaz mevsiminde bazı arkadaşlarıyla birlikte yaylaya kaçar. Aslında kendisi zaten hep firardadır, kısıtlayıcı olarak algıladığı varoluştan kaçar. Kendi kimliğini aramak amacıyla yıllardır dünyayı dolaşmaktadır. Ne var ki İran’ın yabancı, sessiz doğasında keder onu avucuna almıştır. Bir başına değildir fakat yapayalnızdır; uğruna çaba harcadığı “özgürlükle” başa çıkamamaktadır. Bir yandan İsviçre’deki geçmişini, çocukluğunu unutmak ister, diğer yandan özlemini çeker. Tüm bu çelişkiler İran’da, genç bir Türk kızına duyduğu aşkla derinleşir. Bugün ve dün, hayal ve hakikat, yürek burkan bu lirik romanda iç içe geçiyor. MUTLU VADİ Annemarie Schwarzenbach Everest Yayınları, 2024 Çeviri: Tevfik Turan 128 s. Tür: Roman
- Bjørn Hansen’e Dair Üçüncü Ve Son Roman
Dag Solstad külliyatının en önemli parçalarından birini oluşturan Bjørn Hansen üçlemesi unutulmaz bir finalle sona eriyor. On Birinci Roman, On Sekizinci Kitap’ta hayatını kökünden değiştirecek bir planı uygulamaya koyarken, 17. Roman’da ise yıllardır görmediği oğluyla yeniden iletişim kurmaya çalışırken izlediğimiz Bjørn Hansen artık yaşlı bir adamdır ve Oslo’nun yoksul bir mahallesindeki küçük dairesinde tek başına yaşamaktadır. Fakat ölmüş anne ve babasıyla hayali konuşmalar yaparak ölüme hazırlandığı günlerin akışı davetsiz bir misafir yüzünden beklenmedik bir yön alacaktır: Gelini yıllar sonra Bjørn Hansen’in kapısını çalmış, üniversiteye başlayacak torunu Wiggo’yu dedesinin evinde kalması için yanında getirmiştir. Dag Solstad külliyatının en önemli parçalarından birini oluşturan Bjørn Hansen üçlemesi unutulmaz bir finalle sona eriyor. “Solstad okurlarına alçakgönüllü, neşeli, mükemmel bir roman sunuyor. Kendine özgü bir ars moriendi, ölme sanatı üzerine küçük bir kitap.” Dagbladet “Solstad’nın Bjørn Hansen kitaplarında, kültüre dair zekâ dolu bir kötümserlik ve katıksız bir asilik harika yazınsal niteliklere dönüşüyor.” Bjørn Ivar Fyksen, Klassekampen BJØRN HANSEN’E DAİR ÜÇÜNCÜ VE SON ROMAN Dag Solstad Yapıkredi Yayınları, 2024 Çeviren: Banu Gürsaler Syvertsen Editör: Darmin Hadzibegoviç 80 s. Tür: Roman
- Kimin neye, gerçekten ne kadar ihtiyacı var?
Dr. Serdar Bora Bayraktaroğlu, ilk kitabı Filtresiz Bir Dünya Mümkün'de mutluluk ve gençlik vaat eden estetik plastik cerrahi sektörünü “çıplak” gerçekleriyle baştan tanımlıyor. "Günümüzde güzellik algısı değişti. Özellikle 80 sonrasında doğan ve Y kuşağı olarak adlandırılan kesim klasik baskın kültürü reddediyor. Kendi medyalarını yaratan bu nesil kendi starlıklarını da ilan ediyor. Artık güzelliği beden ya da yaş belirlemiyor. Plastik Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Uzmanı Dr. Serdar Bora Bayraktaroğ- lu, Filtresiz Bir Dünya Mümkün kitabında tarihte güzelliğin izini sürüyor ve gü- nümüz modern insanı için giderek daha da önem kazanan yüz germe, meme ve burun estetiği, liposuction, botoks gibi estetik cerrahiyle ilgili bilinmesi gerekenleri ayrıntılarıyla aktarıyor bizlere. Aynalarla olan ilişkimizi etkileyen bu “değişim” isteğinin ve mükemmeli arayışımızın nedenlerini ve sonuçlarını anlamaya çalışırken “Kimin neye, gerçekten ne kadar ihtiyacı var?” sorusuna da yanıt veriyor." Dr. Serdar Bora Bayraktaroğlu 2005 yılında Cerrahpaşa Tıp Fakültesi İngilizce Tıp Bölümü’nden mezun oldu. Plastik cerrahi eğitimini 2005-2011 yılları arasında Şişli Etfal Hastanesi Plastik Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Kliniği’nde tamamladı. Aynı klinikte Mikrocerrahi ve El Cerrahisi eğitimini bitirdi. Bayraktaroğlu, 2009 yılı Ocak ayında, Amerika’da California-LA’da The Facial Paralysis Institute’de altı aylık yüz estetiği stajını başarıyla tamamladı. Mikrovasküler cerrahi alanında tezini tamamlayan Bayraktaroğlu, 2011’den bu yana Plastik Rekonstrüktif ve Este- tik Cerrahi Uzmanı olarak çalışıyor. Rekonstrüktif Cerrahi Derneği üyesi olan Bayraktaroğlu, çok sayıda ulusal ve uluslararası organizasyonda antiaging, medikal estetik ve estetik plastik cerrahideki güncel gelişmeleri takip etmek- tedir. Tıp alanındaki profesyonel çalışmalarının yanında fotoğraf sanatıyla da ilgilenen Bayraktaroğlu, çektiği doğa fotoğraflarında da estetiğin peşinde. Filtresiz Bir Dünya Mümkün, Bayraktaroğlu’nun ilk kitabıdır. FİLTRESİZ BİR DÜNYA MÜMKÜN Bir Plastik Cerrahın Aykırı Karalama Defteri Dr. Serdar Bora Bayraktaroğlu Doğan Solibri, 2024 Tür: Sağlık 208 s.
- Öykü: Dört Derece
"Bekledikçe gelmesinden korkar oldum. Geldiğinde her şey gerçek olacaktı." Orkun Çay Bir aydan uzun süre geçmişti onu son gördüğümden beri. Gündüzlerim aklıma gelen her yolla kendimi oyalamaya çalışarak geçiyordu. Kilometrelerce yürüdüm, aynı cümleleri tekrar tekrar okudum, elime geçen her şeyle sarhoş olmaya çalıştım. Hiçbiri işe yaramayınca onu ilk gördüğüm bara gitmeye başladım her akşam. Gelebileceği zamanları hesapladım kabaca. Sekize doğru gelmeliydi, bu yüzden en geç yedi buçukta orada olmalıydım. Her gün nöbetimi bekledim. Param olduğu günler daha kolaydı beklemek. İçerisi sıcaktı havalandırmak için kapının açıldığı anları saymazsak. Param olmadığı zamanlar bir bahane yaratıp barın önünden geçiyordum içeriye gizli bakışlarla. Bir süre sonra geldiğim yöne doğru tekrar aynı şeyi tekrarlıyordum. İleri geri dolaşarak iki saat kazanabiliyordum böylece. Sonunda ayaza yenilip içeri giriyordum. Güzel yerde beklemeli insan. Beklemiş bira kokusunun içinde sarhoş üniversitelilerden daha gürültülü hayalleri olan işsiz figüranlar, saçlarına annelerinden daha çok değer veren geçkin mahalle kazanovaları, sarışın garsona sırayla aşık olan amaçsız gençler, tatmin olmamış birkaç çift. Her şey anlık bu barda, anıları yok hiçbirinin. Dünyada izi olmayan insanlarla örülü bir kabusta esir tuttum kendimi haftalarca. Bekledikçe gelmesinden korkar oldum. Geldiğinde her şey gerçek olacaktı. İlk kez gerçeğin kendisinden korktuğumu hissettim. Gerçeğe büyük bir takıntıyla bağlanarak geçirmiştim hayatımı ve şimdi geldiğim yer beni dehşete düşürüyordu. Saati geldiğinde bara gitmeye devam ettim. Bazı günler hesabımın doğruluğundan şüphelenip daha erken gittim. Orada olacağımı biliyor olmalıydı. Alışmıştım uyuşmaya, kızamadım. Saat on ikiyi biraz geçiyordu, içeri girdi. Birinden, bir yerden geliyordu, içmişti. Başını öne eğer, gözlerini yukarı kaldırır içtiğini böyle ilan ederdi. İçtiği bilinsin isterdi. Etrafa bakınır oturacak yer arar, oraya yürür. Montunu çıkarır, yerine oturmadan önce bir kez daha başı önde etrafa bakardı. Tüm bunlar herkesin dikkatini çekecek bir yavaşlıkta yapardı her zaman. Yine bu sırayla yaptı her şeyi. Onu gördüğümü biliyordu, umursamadı. Barın çalışanları tek tek o gece için şanslarını denedi yine. Gülüşmelerini duyuyordum. Kayıtsızlığı korkumu dağıttı, orada yokmuşum gibi kadehindeki buzlarla oynuyordu. Bir kaç kez yanına gitmeyi düşündüm ama kıpırdayamadım. Sonunda kendimi sökmeyi başardım tabureden. Bir şey söylemeden karşısına oturdum. Başını kaldırıp baktı, tepkisizdi. Filmlerden, hayatından, balkonunda biriken sudan, bilmediğim İspanyol şaraplarından, her şeyden saatlerce konuşmaya hazırdım. Arabayı duvara sürer gibi, delirmiş gibi anlatmak istiyordum. Hiç konuşmadan oturduk. "Kalkalım mı artık" dedi. Onu beklediğimi biliyordu, yanılmamıştım. "Üşümeyi bekliyorum" dedim. Aklıma o an sadece bu geldi. Bir anlamı olsun ister gibi baktı. "Dışarısı dört derece" dedi. Soğuğu hissediyordum elbette. Tartışmak, karşı çıkmak değildi amacım. Gitmek istemiyordum o masadan. "Bunu bilemezsin" dedim. Anlıyordu olanları. Bardan çıktık. İkimiz de istediğimiz kadar sarhoş değildik. Sessizce yürüdük, döndüğümüz sokaktan evine gittiğimizi anladım. "Yarın gidiyorum" dedi. "Akşamları beni bekleme" demekti bu aramızda. Bir şey söylememi istese söylerdim. Yürümeye devam ettik. Apartmanının ışığı sönene kadar bekledim. Nereye gideceğimi bilemeden yürüdüm sonra. Şarkı söylemek geldi içimden. Hava dört dereceydi, üşüyordum.
- “Kerpiç evlerde yaşanan gerçek hayatlara ayna tutmak istedim”
Gizem İris, Nagehan Kruç Şeremet ile ilk romanı Kerpiç Reçeli kitabı özelinde söyleşti: "Hayat bizi yaşadığımız evle aynı kimliğe büründürüyordu. Onun kokusu bize, bizim kokumuz ise yaşadığımız evlere siniyordu. Ülke gündemindeki dizilerde lüks hayatlarla zihinler doldurulurken ben, kerpiç evlerde yaşanan gerçek hayatlara ayna tutmak istedim." Gizem İris Yarım kalmışlıklar, bitmeyen bir özlem ve geriye anı olarak kalan hüzün dolu nice hikâyeler... Yaşattığı tüm duygular ve bıraktığı travmalarla Türkiye'nin en acı gerçeklerinden olan Balkan göçü, yazar Nagehan Kruç Şeremet'in kaleminden çıkan “Kerpiç Reçeli” ile tekrar hatırlanıyor. Göçle birlikte hayat çizgileri İstanbul'a doğru kırılan bir ailenin, savruluşunu ve tepetaklak olan aile bağlarını çarpıcı şekilde gözler önüne seren Kruç Şeremet, anılarından yola çıkarak okuruyla buluşturduğu romanı ile kerpiç evlerde yaşayan gerçek hayatlara ayna tutmak istediğini ve ne olursa olsun yola devam eden umutlu insanların hikâyelerini anlattığını söylüyor. “Edebiyatımızın hacimli sayfalarına ‘evler yazarı’ olarak kazınmak isterim.” diyen Şeremet ile Destek Yayınları etiketiyle raflarda yerini alan ilk romanı Kerpiç Reçeli’ni konuştuk. Üsküp’ten Türkiye’ye savrulmalarıyla birlikte hayatları darmadağın olan bir ailenin hikâyesi Kerpiç Reçeli… Temelleri ailenizin köklerine uzanan, yaşanmış gerçeklere dayanan bu hikâyeyi anlatmaya nasıl karar verdiniz? İstanbul’un yavaş yavaş değişen yapısı neticesinde eşimle Trakya’ya yerleşme kararı almıştık. Aslında bu sürecin başında tüm hikâye zihnimde uykudaydı. Ancak pandemi ile şehirler arası yolculuklara kısıtlamalar getirilmesi ve bu kısıtlamaların, İstanbul’da ikamet eden anne ve kardeşlerimi görmeme engel olması içimdeki özlemi artırdı. Ben de bu süreçte Üsküp’ten Türkiye’ye göçerken bir daha annesini göremeyeceğini bilerek ardında bırakan anneannemin, zaten annesiz bir çocuk olarak Türkiye’ye göçen ve anne eli olmayan hayatıyla küçük yaşında yüzleşen babaannemin anılarını duyumsadım. Güçlü bir özlem duygusu içimde çağıldadı ve bir kitaba doğru taştı. “Hep hasret ve kavuşma ikileminde geçti ömrüm.” diyen Ender’in de vurguladığı gibi yarım kalmışlıklar ve bekleyişlerle örülü bu romanda, hüznün yanı başında hep umut duruyor. Yazarken nasıl kurguladınız bu ikilemi? Hayatımızın başrolüne oturttuğumuz bir duygu hâlini aldı artık, teselli. Öyle şeyler yaşar olduk ki ruh sağlığımızı korumak adına sık sık kendimizi telkin ediyoruz. “Yaratılmışlığın en sistemlisiyim ama benim de gücümün bir sınırı var,” diyoruz. İşte o süreçte devreye “umut” giriyor. Zihin ister istemez kendisi ile gerçekleşen durumlarda hayatta kalmak adına daha iyisine kavuşmayı arzuluyor. Ne yaşarsa yaşasın hayra yoruyor ve yoluna devam ediyor. Kendi iç sesiyle devamlı umut etmek, gerçek yaşam hikâyesini okurda duyumsatmak adına sık sık başvurduğum bir yöntem oldu. Göç gibi toplumsal hafızaya kazınan travmalar, yaşandığı anda kalmıyor ne yazık ki kuşaklar boyunca aktarılıyor. Tezer Özlü’nün, “Kendimi genellikle yeryüzünün her yerinde sürgün sayıyorum. Ve hiçbir yerinde göçmen saymıyorum.” şeklinde tanımladığı göç gerçeğini, siz yaşamış biri olarak nasıl tanımlarsınız? J. Jacques Rousseau’nun sevdiğim bir alıntısıyla başlamak isterim. “Tarihte ilk kez bir toprak parçasının etrafını çitle çevirip ‘Burası benimdir’ diyen ve buna inanacak kadar saf olan insanlar bulabilen ilk insan, uygar toplumun ilk kurucusu oldu.” Bununla beraber Tezer Özlü’nün de duruma benzer bakış açısıyla yaklaştığını düşünüyorum. Tarihselden moderne göç, hayatımızdan eksik olmayacak bir gerçek. Göç olgusuyla örülmüş travmalarımızın da aslında henüz ana rahmine düşmeden talihimize işlendiği gerçeğini düşünecek olursak, var olduk ve kısa bir hayat sürdürüyoruz. Mühim olan bu duruma, tarih bilgisine hâkim olarak hoşgörü ile yaklaşmak derim. Bu noktada deneyimlediğim bir süreci de dile getirmek isterim. Günümüzde biz Balkan göçmenlerinin ülkeye savaşmadan gelen sığınmacı topluluklarla kıyaslanması ve hatta bir tutulmasını hayretle karşılıyorum. Çünkü bizler Rumeli’ye iskân ile yerleştirilmiş bir toplumuz, yani zaten bu milletin bir uzvuyuz. Bunu sorgulayan kimselerin, tarih bilgilerine güvenilir kaynaklardan ulaşmasını tavsiye ederim. Adı gibi ender bir karaktere sahip olan “Ender”den dinliyoruz tüm hikâyeyi. Ne kadar yara alsa da güçlü duruşuyla hayatta kalma mücadelesi veren, kendine yetmeyi öğrenmiş Ender’i yaratırken nasıl bir kadın çizmek istediniz? Günümüz şartlarında ötekileştirilen, psikolojik olarak yıldırmaya çalışılan, adeta bir savaş içinde ömür sürdüren tüm kadınlara: “yalnız değilsiniz, bu benden size bir dost eli, düştüğünüzde kaldırmaya uzanan” demek istedim… Hayatta ne yaşarsak yaşayalım üstesinden gelebilme gücü yine sizin elinizdedir. Karşı taraf oyunun tüm kurallarını koyarak hareket ediyorsa sizler de manevra yapabilecek kabiliyete sahipsiniz ve yenilmeme gücü de her zaman sizin elinizde, yeter ki kendi içinizdeki gücü yitirmeyin mesajı vermek birincil hedefimdi. Bu sebeple işittiğim ve birlikte büyüdüğüm tüm anılar yeniden güçlü bir kadının bedeninde can buldu. Benim mücadele sever karakterim ve kurgumla da bir roman hâlini aldı. Roman boyunca okur; Samatya, Üsküdar, Ayrılık Çeşmesi ve Kapalıçarşı’ya gidiyor, bazen rutubetli bazen de kerpiçten evlerde buluyor kendini. Geçmiş, şimdi ve geleceğin iç içe geçtiği akışta mekânlar da önemli tamamlayıcılar olarak karşımıza çıkıyor. Mekânın ve ev kavramının, roman özelinde anlatımınızdaki yeri nedir? Behçet Necatigil edebiyatımızda “evler şairi” olarak tanınır. Ben de edebiyatımızın hacimli sayfalarına “evler yazarı” olarak kazınmak isterim. Çocukluğumdan bu yana bir evin dış görünümüne bakıp içindeki hayatı hayal etmeyi oldukça severim. Bunun etkisi göz ardı edilemez ancak burada asıl değinmek istediğim konu, köyde eğitim vermiş bir öğretmen olarak fakir yaşamların göz ardı edilemez gerçeğiydi. Hayat bizi yaşadığımız evle aynı kimliğe büründürüyordu. Onun kokusu bize, bizim kokumuz ise yaşadığımız evlere siniyordu. Ülke gündemindeki dizilerde lüks hayatlarla zihinler doldurulurken ben, kerpiç evlerde yaşanan gerçek hayatlara ayna tutmak istedim. Ender’in bir dileği vardı: “Güneş bir gün kendi kararlarımı alabildiğim bir dünyaya doğacaktı ve o gün her şey bambaşka olacaktı.” Sizin bu dünyaya dair dileğiniz ne olurdu, sizce dünyayı ne kurtaracak? Başkalarının boyunduruğu altında yaşamak durumunda olan genç bir düşünce, aslında hayattaki en büyük prangasını yiyor. Günümüzde de deneyimli ancak köhne kalmış birçok beyin, genç zekâların gün yüzüne çıkışını etkileyen kalın bir perde görevi görüyor. Bu sebeple yarınlarımızı kurgulayacak olan taze zihinlerin, düşünce boyutunda serbest kalmasını ve hedeflerini birilerinin kurgusuna feda etmeksizin, özgürce hayata geçirmelerini dilerim. Yaşanabilir bir dünyayı vicdan ve iyilik kuracak. İlk kitabın heyecanı apayrıdır elbette ancak yakın dönem için anlatmayı planladığınız yeni hikâyeler var mı? “Kerpiç Reçeli” dosyasını noktalamam itibarıyla içimde çok değişik bir his oluştu. Uyku uyutmayan cinsten. Dilerim bu heyecanım tüm romanlarımda aynı dozda tazeliğini korur. Kitap takip ederken eş zamanlı gitmeyi sever hatta aynı anda birkaç kitap okurum. Bu durum yazın hayatıma da nüksetmiş olacak ki şu an ikinci romanım da taslak hâlinde. Yakın zamanda onu da tamamlamayı ve yayınlamayı yürekten istiyorum. Sıradaki romanımda, bu kez üç farklı nesli bir arada yaşamaya mecbur kılan bir durumu konu edineceğim.
- Büyük bir yangında acil durum alarmı tercihiniz ne olurdu?
Süreyyya Evren, bu ürkütücü politik taşlamada dilin, kurgunun, hikâyenin en uç duraklarına kadar gidip geliyor. Ve Ali bağırıyordu: "Bize diyorlar ki kurunun yanında yaş da yanar, kötülerin yanında iyiler de yanar, geçmişin yanında gelecek de yanar, çirkinlerin yanında güzeller de yanar, umutsuzlukla beraber umutlar da yanar biter gider. Ve peki biz buna ne yanıt veriyoruz? Şöyle diyoruz. Doğru! O kadar. Doğru. Ve susuyoruz. Ve sustuğumuzda, anlayacaksınız ki ya bizdensiniz ya değil. Ve değilseniz sizi ikna edecek zamanımız yok. Biz sıcak bir gece için çok çalışması gereken, adanmış evlatlarıyız bu ülkenin. Sadece o gecenin alevi bizim umurumuzda. Başka da hiçbir şey umurumuzda değil. Ve o yüzden bir gecede bitireceğiz. Gün doğduğunda her şey bitmiş olacak. Bu, kolay yürünecek bir yol değil." Ortadoğu'da Bir Ülkenin Acil Durum Alarmı, yakıcı, kavurucu yakın tarihimize getirilmiş büyüleyici bir eleştiri, politik bir satir. Kabul edilmiş delilikle halinden memnun yaşayan bir ülkenin sorunlarına tek ve kesin bir çözüm bulmak için yola çıkan bir grup daha delinin; destekçilerinin, muhaliflerinin romanı. Birileri ülkenizi bir gecede yakmak istese hangi acil durum alarmını tercih ederdiniz? Süreyyya Evren, roman gemisini memleket kadar büyük alevlerin üstünde yüzdürüyor. SÜREYYYA EVREN, şair, yazar, editör ve çevirmen. 1972’de İstanbul’da doğdu. Kitapları: Postmodern Bir Kız Sevdim (1993), Yaşayıp Ölmek, Aşk ve Avarelik Üzerine Kısa Bir Roman (1994), Genç Şairler ve Yazarlar Kitabı (1995), Zaman Zeman Öyküleri (1995), Ur Lokantası (1999), Kanlar Ülkesinde Karnaval (2001), Hepimiz Gogol’un Palto’sundan Çıktık (2001), Bağbozumları: Kültür, Politika ve Gündelik Hayat Üzerine (2002), Başka Bir Dünya Mümkün (2002), Buruşuk Arzular (2004), Viyana Nokta (2007), Aranan Kitap: Sanat ve Siyaset Yazıları (2007), Kullanma Kılavuzu: Türkiye’de Güncel Sanat 1986-2006 (2007), Kayıplar Ülkesiyle Dans (2008), 23 Nisan Ağıdı (2011), Dünyanın En Güzel Divanyolu (2011), 101 Yapıt, Türkiye Güncel Sanatı’nın Kırk Yılı (2011), PostAnarchism: A Reader (2011), Ebu Garib Neşesi (2012), Başbakan’ın Krallığı (2013), Bir Avuç Adalet İçin (2013), Çocuklar İçin Türkiye Güncel Sanatı (2013), Hiç Kimseyi İlgilendirmeyen Kişisel Bir Felaket (2013), Anarşizmler: Anarşizmin Geçmişi ve Tarihleri (2013), Tercüman (2014), Osman Hamdi Bey’den Picasso’ya Çocuklar İçin Sanat (2015), Zaman Makinesi ile Renkli Bir Gezinti: Çocuklar İçin İstanbul Bienalleri (2015), Kullanma Kılavuzu 2.0: Türkiye’de Güncel Sanat 1975-2015 (2015), Bir Kaplumbağanın Bir Sincabın Boynunu Isırması (2015), Özgürlüğün Şantajı: Preker Hayat ve Depresif Sanat (2016), Buluntu Kitap: Edebiyat ve Gündelik Hayat Üzerine Denemeler (2017), Yakınafrika (2018), Kırılgan Kitap: Güncel Sanat Üzerine Yazılar (2019), Evsel Dönüşüm (2019), Dokunan Kitap: Edebiyat ve Gündelik Hayat Üzerine (2019), Hurra Aşağılara, Yokuş Aşağılara! (2021), Houdini’den Sonra Ölüm (2021), Günümüzde Sanat ve Deneyim (2021), Dünya İçin Koşan Adam (2022). ORTADOĞU'DA BİR ÜLKENİN ACİL DURUM ALARMI Süreyyya Evren Can Yayınları, 2024 Tür: Roman 176 s.
- Sessizliği Vurun
Oyuncu ve yazar Berkay Ateş’in ilgiyle karşılanan beş oyununu ve bir öyküsünü bir araya getiren Sessizliği Vurun, karanlık masallara hapsolmuş insanları, hüznün hem düşmanı hem âşığı olan yazgıları sahneye taşıyor. Kent sokaklarında, dağ başlarında ya da belki bir rüyada gerçeğin izini sürenler, dili dolaşanlar, derdini anlatsa da ciddiye alınmayanlar, sessizliğe ya da deliliğe mahkûm edilenler... Hakikat, Elbet Bir Gün ile 25. Cevdet Kudret Edebiyat Ödülleri’nde, Yirmi Beş ile Savaş Dinçel Ödülleri’nde en iyi yazar; Direklerarası Tiyatro Ödülleri’nde en iyi oyuncu ödüllerine layık görülen Ateş, sahneye ve beyazperdeye yansıyan yetkinliğini kalemiyle perçinliyor. SESSİZLİĞİ VURUN Berkay Ateş Everest Yayınları, 2024 216 s.
- 8. Mehmet H. Doğan Ödülü'ne başvurular 15 Ocak'ta başlıyor
8. kez düzenlenecek olan Mehmet H. Doğan Ödülü, hem Türkçede yayımlanmış şiir eleştirilerinin önemine dikkat çekmek hem de çağdaş Türk şiirinin önemli eleştirmenlerinden Mehmet H. Doğan’ın anısını yaşatmak amacıyla düzenleniyor. Ödül için başvuru süreci 15 Ocak’ta başlıyor. Asuman Susam, Gültekin Emre, Haydar Ergülen, Metin Celal, Nilay Özer, Orhan Alkaya ve Orhan Tekelioğlu’nun yer aldığı Seçici Kurul’un değerlendirmesi sonucunda, Mehmet H. Doğan Ödülü için 9 bin TL’lik ödül verilecek. Ödül, Türkçe şiir eleştirisi, inceleme ve araştırma kitapları ve aday olan Türkçe makaleler arasından Seçici Kurul’un seçtiği bir kitaba ve bir makaleye verilecek. Başvuru formu: https://www.nilufer.bel.tr/dosya_yoneticisi/sartnameler/mehmethdoganodulu_2024_basvuruformu.pdf Şartname: https://www.nilufer.bel.tr/dosya_yoneticisi/sartnameler/mehmethdoganodulu_2024_sartname.pdf
- Geçmişi ve geleceği buluşturan bir kavuşma anında
Gazeteci, yazar Pınar Öğünç'ün ilk romanı Şu anda burada mıyız? yayımlandı. Öğünç'ün ilk romanı, çağın insanının yaşadığı yabancılaşmayı ve prekarite koşullarını kendine özgü bir bakış ve incelikli bir üslupla anlatıyor. Bir gece, sekiz kişi, genleşen zamanda derinlere, yabancılaşmanın ve yalnızlaşmanın çekirdeğine doğru bir yolculuk. Etrafında konuşulanlar ve konuşulmayanlarla kendi dilini yaratan bir masa. Her şey fazlasıyla gerçek, kendiliğinden gerçeküstü. Taşlar, sığırcıklar, kırılan CV’ler, içimizdeki fosiller, derimizden geçen nötrinolar, hiç geçmeyen günler; kendini dünyanın tüm haritalarında kaybolmuş hissedenlerin dünden ve yarından koparak âna sıkışan hikâyeleri... Pınar Öğünç ilk romanı Şu Anda Burada mıyız?’da bu çağın insanlarının zihninde, kalbinde, damarlarında dolaşıyor; prekarya kozmosunu kendine özgü bir bakış ve ustalıklı bir üslupla yazıyor. “Bazen birinin gerçeğine en fazla, hiç baskın olmayan bir huyunu, tuhaf bir alışkanlığını, kimine önemsiz gelecek tek bir özelliğini bilmekle yaklaşabilirsiniz” "…Suzan diye ne kaldıysa kendinde serbest bırakıyor, tarihin başka bir cildinde ölmüş sualtı canlıları kadim bir denizin tabanında sıkışarak taşa dönmüş, aralarından aşağı akıyor, çok yavaş ama bilmediği başka bir hızla süzülüyor, milyonlarca yıl önce birbiriyle çarpışmış plakalar okyanusların ve karaların yeni düzenini oluştururken gezegenin dış yüzünden kaçmak isteyenler için böyle çatlaklar bırakmış, o kadar dar ki bu aralıklar, üst dünyanın yavaşça öldüren yapıştırıcılarla kabuğuna eklediği parçalar sığmıyor, onlar geride kalıyor, bu basınç miktarıyla mutlu mikroorganizmalar var etrafında, belki annesi sesleniyor şu anda, Suzan yok, telefonu çalıyor, başvurunuz için çok teşekkürler, başka bir adayla devam etmeye karar verdik, Suzan uzayın diğer ucunda, geçmişi ve geleceği buluşturan bir kavuşma anında, indikçe magmayla aynı kıvama geliyor, Suzan gibi ama değil gibi, yıldızların devrini tamamlayan çemberin, derin zamanın, belki ilk kez dünyanın parçası oluyor Suzan, merkezin kendine has akıntılarına kapılıyor, o ivmeye bırakıyor kendini, dönüyor, kaldırım taşlarının yüzlerce kilometre altında dans ediyor..." ŞU AN BURADA MIYIZ? Pınar Öğünç Kolektif Kitap, 2023 160 s. Tür: Roman















