Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- 2022 Women's Prize for Fiction kazananı açıklandı
Dünyanın saygın edebiyat ödüllerinden Women's Prize for Fiction'ın bu yılki kazananı, Ruth Ozeki'nin dördüncü romanı The Book of Form and Emptiness oldu. Her yıl, dünya çapında İngilizce yazan kadın yazarların kaleme aldığı ve İngiltere'de yayımlanmış olan en iyi kurgu esere verilen Women's Prize for Fiction, 2021 yılında Piranesi romanıyla Susanna Clarke'a gitmişti. Bu sene ödül töreni, romancı ve Women's Prize Kurucu Direktörü, Kate Mosse'nın ev sahipliğinde, Londra, Bedford Square Gardens'da düzenlendi. Törende, 2022 Jüri Başkanı Mary Ann Sieghart, Ruth'a kimliği belirsiz bir bağışçı tarafından verilen 30.000 sterlinlik ödülü ve 'Bessie''yi sundu. Bessie, Grizel Niven tarafından sınırlı sayıda üretilen bronz bir heykelcik. 2022 Jüri Başkanı Mary Ann Sieghart: “Bu yıl inanılmaz derecede güçlü bir listenin içinden ışıltılı edebiyatıyla Ruth Ozeki öne çıktı. Ruth Ozeki gerçekten özgün ve usta bir hikaye anlatıcısı.” The Book of Form and Emptiness, unutulmaz karakterleri, sürükleyici olay örgüsüyle, keder, kayıp, büyüme, nöroçeşitlilik, iklim değişikliği, caz ve maddi varlıklara bağlılığımız gibi çeşitli temalarla canlı bir etkileşimi bir araya getiriyor. Romanı yazarken aldığı ilham sorulduğunda Ruth Ozeki şunları söyledi: “Çocukken nesnelerle sanki yarı-duyarlıymışlar gibi ilişki kurardım ve şimdi bile nesnelerin konuşabilse anlatabilecekleri hikayeleri düşünüyorum. Nesneler (ağaçlar, çakıl taşları, tost makinesi fırınları, nükleer reaktörler vb.) konuşur mu? Bize hayatı öğretebilirler mi? Gerçek hakkında? Açıkçası, cevap evet, keşke dinlemeyi öğrenebilseydik."
- Orhan Pamuk ve aşk ve divit kalem. Tik tak. Tik tak. Tik tak.
Metin Nart’ın ilk kitabı Zellenbur’un Sıradan Bir Günü zekice kurgulanmış, muzip ve akılda kalıcı öyküler toplamından oluşuyor. Nart, ne karakterlerin ne de hikâyelerinin aynılaşmasına izin veriyor. Üzerine düşünülmüş, ne söylediğini bilen, kendi evrenini yaratabilmiş öyküler. “Asıl şaşırdığım, tüm bu cereyan eden şeylere şaşırmamış olmamdı. Çetin Efendi’nin verdiği bilgilerin doğruluğundan şüphem yoktu. Belki de böylesi kolayıma geliyordu. Kemal’le OP arasında tam olarak kuramadığım bağ şoför tarafından kurulmuş, müze konusuyla da kesinleşmişti. Müze açıldığında bütün bu ilişki ağını daha iyi anlayacağımdan emindim. Kemal bugüne dek ne yaşamıştı, bundan sonra ne yaşayacaktı ve asıl önemlisi, benim hikâyem bu büyük resmin neresindeydi? Adamın dediği gibi, eğer bir zihinde var olansam, yaşamda da gerçekleşebilecek bir olgu olabilir miydim, işte bunu bilmiyordum. Eski Osman, Nişantaşı’ndaki dükkânda kalmıştı sanki. Tren yolunu geçtim, kafası karışık yeni bir Osman olarak, dökülüp asfalta yapışmış sarı yaprakları eze eze ara sokaklara daldım. Birden içimde derin bir iyimserlik yükseldi: Hep böyle yürürsem, hızla yürürsem, hiç durmazsam, yolculuklara çıkarsam, sanki yeni hayata varacaktım. İstasyonun yanından eve doğru yürüdüm." Kalbin mekanizması tıkır tıkır işliyor. Tik tak, tik tak. Kurukafanın içinde küller birikiyor. Zellenbur’un ağzında fısır fısır bir şeyler. Orhan, hem de Osman olduğuna bakmadan sevilmenin lezzetiyle göneniyor. “Son derece eski ve yıpranmış bir hikâyedir bu, aşk değilse nedir?” diyen Kemal Koton aramızda dolaşıyor. Agâh Efendi, kendine varıyor hasta ziyaretinde. Yahya Kemal’in el yazısı akıl çelmeye devam ediyor. Cevdet, keçileri kaçırıyor. Kalbin mekanizması yine tik tak, tik tak. Sonrası Orhan Pamuk ve aşk ve divit kalem. Tik tak. Tik tak. Tik tak. ZELLENBURG'UN SIRADAN BİR GÜNÜ Metin Nart İthaki Yayınları, 2022 Tür: Öykü
- Türkiye Bilişim Dergisi 2022 Bilimkurgu Öykü Yarışması
Türkiye Bilişim Derneği tarafından her yıl düzenlenen Bilimkurgu Öykü Yarışması için son başvuru tarihi 31 Ağustos 2022 YARIŞMA KOŞULLARI 1.SONUÇ VE ÖDÜLLER TBD Bilimkurgu Öykü Yarışması’nın sonuçları 2022 yılı Aralık ayı içinde açıklanacaktır. Ödül olarak birinci gelen yarışmacıya 6000 TL, ikinci gelen yarışmacıya 4000 TL ve üçüncü gelen yarışmacıya da 2000 TL tutarında hediye çeki verilecektir. 2. KATILIM KOŞULLARI Yarışmaya TBD Yönetim Kurulu üyeleri ile TBD Bilişim Dergisi Yayın Kurulu Üyeleri dışında herkes katılabilir. Öykü Türkçe yazılmalıdır. Öykü, bilimkurgu türünde yazılmış olmalıdır. Bilimkurgusal unsurlar içermeyen fantezi, masal ve benzeri türlerde yazılmış öyküler değerlendirmeye alınmayacaktır. Öykü daha önce herhangi bir yarışmada ödül almamış olmalıdır. Yarışmaya gönderilmeden önce basılı ya da dijital ortamda yayımlanmış öyküler yarışmaya kabul edilmeyecektir. Her yazar yalnızca bir öyküyle yarışmaya katılabilir. Önceki yıllarda birincilik ödülü alan yazarlar yarışmaya katılamaz. Dereceye girecek öyküler içinde seçici kurul tarafından yayımlanmaya değer bulunanlar kitap olarak yayımlanacaktır. Öykülerin internet sitesinde, Bilişim Dergisi’nde ya da kitaplaştırılarak yayımlanması için https://www.tbd.org.tr/onayliyorum adresinde bulunan “Onaylıyorum” adlı belgenin yazar tarafından doldurulması ve sistemden gönderilmesi gerekmektedir. Onaylıyorum adlı belgeyi TBD’ye göndermeyen yarışmacılar yarışmaya kabul edilmeyecektir 3. BİÇİM Öykü, yaygın olarak kullanılan bir kelime işlemciyle, “12” font büyüklüğünde, “Arial” karakter” seçilerek yazılmalı ve aşağıdaki çevrimiçi form kullanılarak gönderilmelidir. Başvurunun geçerli olabilmesi için yarışmacıların öykü, özgeçmiş ve onaylıyorum formundan oluşan üç adet dokümanı çevrimiçi form üzerinden TBD’ye göndermeleri gerekmektedir. Yarışmacılar, başvuru formuna doğum tarihlerini girmelidirler. Başvuru tarihi itibariyle 18 yaşını doldurmamış yarışmacıların öyküleri kendi yaş grupları içinde değerlendirilecektir. Öykünün yer aldığı dosyaya öykünün adı verilmelidir. Öykü dosyasının içinde yazarla ilgili hiçbir bilgi olmamalıdır. Özgeçmiş dosyasında yazarın açık adı, kısa özgeçmişi, açık adresi ve telefon numarası, ayrıca varsa kişisel web sitesi/blog adresi bulunmalıdır. Özgeçmiş dosyasına yazarın adı verilmelidir. Yazarların yarışmaya gerçek ad ve soyadlarıyla katılmaları gerekmektedir. Yarışmada rumuz kullanılmamaktadır. Öykü en fazla iki bin sözcükten oluşmalıdır. Bu biçimsel özellikleri taşımayan öyküler yarışma dışı bırakılacaktır. 4. SEÇİCİ KURUL Cem Kılıçarslan, Ekin Açıkgöz, Funda Özlem Şeran, Kadir Yiğit Us, Koray Özer, Özgür Tacer, Ruhşen Doğan Nar, Seda Uyanık, Sedef Özkan, Tevfik Uyar, Ünver Alibey, Yasemin Tanbi 5. ÖYKÜNÜN TESLİMİ Yapıt, 31 Ağustos 2022 tarihine dek aşağıdaki form ile gönderilmelidir. Bilgi ve iletişim için: Ceyhun Atuf Kansu Caddesi 1246. Sokak No: 4/17 Balgat / ANKARA Tel: +90 (312) 473 8215 web: www.tbd.org.tr, eposta: tbd-merkez@tbd.org.tr
- Öykü: Yazgı üzerine kısa bir film
"Ambulanstan düşürdüler, öldü!" Çiler İlhan Boko Haram’dan kaçtı, ırkçılar öldürdü Nijerya’dan Boko Haram saldırıları nedeniyle kaçan bir göçmen, İtalya’nın Fermo kentinde ırkçı saldırılarda öldürüldü. 36 yaşındaki Emmanuel Chidi Namdi, salı günü eşiyle birlikte sokakta yürürken iki İtalyan’ın ırkçı hareketlerine maruz kaldı. Eşine sözlü ve fiziksel tacizde bulunan ırkçılarla kavga etmeye başlayan Namdi, bir futbol takımı holiganı olduğu belirtilen saldırganın kafasına yol levhası direğiyle vurması sonucu komaya girdi. Namdi kaldırıldığı hastanede önceki gün hayatını kaybetti. 8 Temmuz 2016, Hürriyet Ambulanstan düşürdüler, öldü! Trafik kazasında yaralanan gurbetçi bir sürücü, acil servis girişinde ambulanstan indirilirken beton zemine düşürülünce beyin kanaması sonucu öldü. Selçuklu ilçesinde meydana gelen olayda, Almanya’dan ailesiyle birlikte tatile gelen 33 yaşındaki A.M., otomobiliyle aşırı hız nedeniyle N. D’nin kullandığı kamyona çarptı. Ağır yaralanan M., 112 Acil Servis ekiplerince ilk müdahalesi yapılıp boyunluk takıldıktan sonra Konya Numune Hastanesi’ne kaldırıldı. Acil servisin önüne gelen ambulansta sedye üzerinde bağlanmadığı görülen M., görevliler tarafından indirilmek istenirken beton zemine düştü. Apar topar yerden kaldırılan M. yeniden sedyeye konularak acil servise alındı ama kurtarılamadı. 1 Ağustos 2003, Radikal Elektriksizlikten öldü Kanada’da iki yıl önce yüksek gerilim hattına dokunarak çarpılan ve iki bacağıyla bir kolunu kaybettiği halde hayatını kaybetmeyen 22 yaşındaki Lewis Wheelan, elektrik kesintisi sırasında yanlış ilaç yutarak öldü. 19 Ağustos 2003, Hürriyet Polis yardıma geldi: İki ölü Kavacık Molla Gürani Viyadüğü’nde önceki gece buzlanma nedeni ile kayan bir otomobil, M. Y.’nin kullandığı otomobile çarptı. Yaralananın olmadığı kazaya karışan taraflar, trafik polisi çağırdı. Olay yerine gelen 34 A 5*** plakalı ekip otosu hızla girdiği viyadükte duramayarak araçlarının yanında bekleyen Y. ailesinin üzerine savruldu. Polis otosu önce iki yaşındaki kardeşi H.’yi kucağında tutan 17 yaşındaki N. Y.’ye, daha sonra 40 yaşındaki anne H. ve baba 43 yaşındaki M. Y.’ye çarptı. M. ve H. Y. çifti ile dokuz yaşındaki S. Y. kazayı hafif yaralarla atlattı. Ancak ağır yaralı olarak Haydarpaşa Numune Hastanesi’ne kaldırılan N. Y., burada yapılan bütün müdahalelere rağmen kurtarılamadı. H. bebeğin cansız bedeni ise kaza yerine bir kilometre uzaklıkta, otoyolun üzerinde bulundu. 7 Mart 2004, Radikal İşçilerden geriye acı hikâyeler kaldı 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’nde Ankara’da yapılacak Kadın Kurultayı’na gitmek için yola çıkan, geçirdikleri trafik kazasında yaşamını yitiren kadın işçiler, Dünya Emekçi Kadınlar Günü’nde gözyaşlarıyla toprağa verildi. Mudanya ilçesinde toprağa verilen L. Ç.’nin eşi A. ve oğlu A. taziyeleri kabul etti. 43 yaşındaki G. S. için de Bursa’da cenaze töreni düzenlendi. S.’nin kaza sırasında okuduğu Robin Sharma’nın “Sen Ölünce Kim Ağlar” adlı kitabın bir tesadüf olmadığını söyleyen kardeşi M. D., “Umarım arkasından ağlayan bu kalabalık, okuduğu kitaba cevap olmuştur” dedi. (…) Ö. İ. için Ataevler Cemevi’nde cenaze töreni düzenlendi. İ.’den geriye dört yaşındaki oğlu A. kaldı. İ.’nin bir süre önce akciğer kanserini yendiği belirtildi. 9 Mart 2017, Cumhuriyet Beş yaşındaki K. görünmez kaza kurbanı Erzurum’da yoğun kar yağışının ardından çatılarda oluşan buz kütleleri hava sıcaklığının artması üzerine büyük tehlike yaratmaya başladı. Beş katlı apartmanın çatısından düşen buz sarkıtları, saçak altında yürüyen iki kardeşten birinin ölümüne, diğerinin de yaralanmasına neden oldu. Dün öğle saatlerinde Palandöken’de meydana gelen olayda, Ö. Evleri * Blok’ta oturan 11 yaşındaki B. K ile beş yaşındaki K. K., yan taraflarında bulunan arkadaşlarına gitmek isterken, çatının saçaklarından sarkan buzlar üzerlerine düştü. Buz parçaları başına isabet eden ve ağır yaralanan küçük K., kaldırıldığı Aziziye Hastanesi’nde öldü. 21 Şubat 2005, Vatan Teleferiğe beton blok düştü: Dokuz ölü Avusturya Alpleri’nde bulunan Sölden bölgesindeki turistik kayak merkezinde bir yük helikopteri taşıdığı beton parçasını altından geçen teleferiğin üzerine düşürünce dokuz kişinin ölümüne sebep oldu. Helikopterin 750 kiloluk beton blokları merkezin yüksek bir bölgesinde bulunan telekomünikasyon inşaatına taşıdığı açıklanırken, teleferik şirketi yetkilileri ise beton parçasının teleferik kabinine çarpması sonucu kabindeki bazı turistlerin teleferikten düşerek öldüklerini söyledi. Avusturya radyoları, beton blokların 300 metre yükseklikten teleferik kabinine düştüğünü, ölenlerin bölgeye kayak yapmaya gelen genç turist grubu olduğunu duyurdu. 6 Eylül 2005, Sabah
- Yaralı yerlerinden birbirlerine kaynayanların hikâyesi…
Ece Karaağaç, bugün sayısı on sekiz bini aşan kayıp mülteci çocuklardan birinin peşinde, anneliği ve göçmenliğin görünmeyen yüzünü masaya yatırıyor. Kökler ve Kanatlar'ı okurken kendinizi sevginin binbir hâlini, gittiği her yere yabancı olmanın dayanılmaz ağırlığını ve görünenin arkasını düşünürken bulacaksınız. "Dakikalarca bu küçük kızda Selin’den bir iz aradım. Evet, tüm çocuklar özünde birbirine benziyor ve çocuk olmanın o kapsayıcı çatısı altında buluşuyorlardı ama davranışlarına sızan küçücük ayrıntılar birbirinden tamamen farklı kılıyordu onları. Evet, bu çocuk Selin değildi. Bunu düşündükçe beynimin kıvrımları arasına cam kırıkları serpiliyordu sanki, beynimin her yanına küçük küçük kıymıklar batıyordu. Bu çocuğun yerinde Selin’in olması için kalan ömrümü bir çırpıda feda etmeye hazırdım. Ama... Bu da bir çocuktu işte! Evde yine bir çocuk vardı; etrafta koşuşan, gülen, oyuncaklarıyla oynayan bir çocuk. Bu fikir nicedir soğuk olan kalbimi ısıtıyor, kalbimin usul usul da olsa tekrar atmaya başladığını hissediyordum. Aklım bu çocuğa fazla alışmamamı söylüyordu, kalbim bambaşka şeyler. Bense henüz hangisini dinleyeceğime karar verememiştim. Çünkü yalnızca aklımla kalbim arasında bir savaş değildi bu. Kalbimin kendine karşı verdiği bir savaştı aynı zamanda." Hemen her gün, her köşe başında karşımıza çıkan göçmen çocuklarından biri: Afra. Ayrıcalıklı hayatı öngöremediği bir kazayla darmadağın olan, yaralı bir kadın: Ayfer. Taksim'de patlayan bir bomba kaderlerini birbirine bağlamakla kalmıyor, onları Akdeniz'in ötesine uzanan bir maceraya da sürüklüyor. Ece Karaağaç, 1989 yılında Eskişehir’de doğdu. 2011’de Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden mezun oldu. İlk romanı Yarım Kalan Bazı Aşklar 2017 yılında yayımlandı. SabitFikir, K24, Kayıp Rıhtım, Gazete Sanat, Artful Living ve Masa gibi mecralarda yazılarıyla yer alıyor. Yazar hâlihazırda Almanya’da yaşıyor ve yazıyor. KÖKLER VE KANATLAR Ece Karaağaç Holden Kitap, 2022 200 s.
- Bir mülteci ailenin yolculuğu
İsmail Demir yazdı: "Yazar Margriet Ruurs’un Taştan Adımlar kitabı savaş yüzünden göç etmek zorunda kalan bir ailenin yolculuğunu küçük çocukları Rama’nın gözünden anlatır." İsmail Demir Kim evini, doğup büyüdüğü yerleri bırakıp gitmek ister ki? Ama savaş kapınıza dayandıysa, bazen başka yol kalmaz. Yazar Margriet Ruurs’un Taştan Adımlar kitabı savaş yüzünden göç etmek zorunda kalan bir ailenin yolculuğunu küçük çocukları Rama’nın gözünden anlatır. Suriyeli ressam Nizar Ali Badr tarafından yapılan taştan görsellerin hikayeleştirilmesi ile ortaya çıkan eseri dilimize Sanem Öge çevirmiş ve Nesin yayınevi okurlarla buluşturdu. Şairin dediği gibi oyunu sever bütün çocuklar.* Ele avuca sığmazlar, hayat onlar için koşmak, eğlenmek, mutlu olmak, oyun oynayarak karnını doyurmaktır. Basit şeylerden büyük mutluluklar çıkarmaktır. Kahramanımız Rama da öyledir. Sokağa çıkıp gülüp oynar, kumlarda koşar, okula gider ve annesinin hazırladığı kahvaltıyı beklerken sabırsızlanır, yaşadıklarının tadını çıkarır. Büyüklerdeki karamsarlık ve gerçekçilik çocuk ruhuna işlemez. Rama’nın büyükbabası Ledo “kendi şarkılarımızı söyleyip dans edemiyorsak özgür değiliz” dediğinde Rama ona katılmaz. Portakal ağacının altındaki kurduğu mutlu adasında oynamaya devam eder. Dünyaya hakim olanlar; doğayı talan ederek, savaşlara sebep olarak, felaket ve yıkımlara yol açarak çocuklara oyun oynayacakları bir alan bile bırakmamakta kararlıdır. Evreni yaşanmaz kılmak için elinden geleni yapacak kadar gözü karadırlar. Bu güne kadar egemenlerin çıkar ve rant uğruna çıkmasına sebep oldukları paylaşım savaşlarından en çok etkilenen hiç şüphesiz kadın ve çocuklar olmuştur. Savaşlar sonucunda yaşamlar alt üst olmuş, insanlık ölüm, göç, göçmen, mülteci olgusu ile karşı karşıya kalmıştır. Rama da ülkesinde ailesiyle birlikte mutlu bir yaşam sürmekteyken bir gün savaş gerçeği ile karşı karşıya kalır. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Sofradaki tabak eksilir, tabakta yemek azalır, kuşlar şarkı söylemeyi bırakır. Bir insan seli yollara düşer. Mutluluklar yerini, giden arkadaşların ardından el sallarken yaşanılan hüzne bırakır. Nasıl ve nereye gideceğini bilemeyen insanlar bakkala giderken ölmeyeceği bir yer aramaya koyulur. Günlerce aylarca yol alırlar. Rama’nın ifadesiyle dünyanın sonuna varırlar. Yeni umutlara ve düşlere yürürler. Umuda yol alan öykü sonunda bizi barışa, insanlığa, yardımlaşmaya ulaştırır. Kitabın ortaya çıkış hikayesi de ilginçtir. Çocuk kitabı yazarı olan Margriet Ruurs, internette gezinirken tamamen taşlardan yapılmış resimler görür. Resimlerin sahibi Suriyeli Nizar Ali Badr’dır ve eserlerini ülkesini yutup yok eden eden savaştan etkilenerek üretmektedir. Margriet Ruurs sanatçının eserlerinden etkilenir ve onun taşlarla anlattıklarını kendi metinleriyle bir araya getirme fikrinin içinde bulur kendini. Bir nevi resimlerin dili olmak ister. Teknoloji ve sosyal medya aracılığıyla hiç de kolay olmayan bir şekilde sanatçıya ulaşır. Nizar beraber çalışmayı kabul eder. Kolektif bir çalışmanın sonucunda okuduğumuz eser ortaya çıkar. Savaşın bir ailenin hayatını nasıl yok ettiğini, yaşanılan zorlukları çocuğun gözünden hiçbir abartıya ve süslemeye kaçmadan sade bir dil ile anlatabilen Taştan Adımlar kitabını; göç, göçmen, mültecilik konularını anlayabilmek ve anlamlandırabilmek için çocuklardan çok yetişkinler okumalıdır. * Refik Durbaş – Oyun Koyun Çocukların Adını TAŞTAN ADIMLAR Margriet Ruurs Nesin Yayınları, 2017 Çeviri: Sanem Öge Resimleyen: Nizam Ali Badr
- Geride kalan için bir ihtimal daha var mı?
Gamze Efe, Yine de Bir Şansımız Olmalı’da, birbirini tamamlamayan uyumsuz parçalara, anlamlı bir bütüne ulaşmayan anlara, faili meçhul kesiklere dokunuyor. Yeni bir öykücüyü müjdeleyen, ihtimallerle dolu bir ilk kitap... “Bıçak kesene kadar bıçak değildi oysa. Ben de kesikleri fark edene kadar doğamı yargıladım.” Hayatta kalanın, evde kalanın, çocuklukta kalanın, yabanda kalanın, el elde baş başta kalanın, hevesi kursağında kalanın ya da bir hevesten artakalanın, korkusunun gölgesinde kalanın ya da değişip dönüşemeyince unutulanın bir şansı daha var mı? Gidenlerden kalan serin boşluğu sözcüklerin sıcaklığıyla doldurmaya çalışan kahramanlar var Gamze Efe’nin öykülerinde: Sevginin, bağlılığın, yasın ve bekleyişin yükünü sırtlananlar; öylece “kalan”lar... YİNE DE BİR ŞANSIMIZ OLMALI Gamze Efe Everest Yayınları, 2022 Tür: Öykü 156 s.
- Metaverse hakkında her şey
Teknoloji düşünürü, fütürist, yatırımcı Emrah Kaya’nın on dokuz yıllık tecrübesiyle “insanlık tarihinin en büyük iş ve teknoloji deneyimi” dediği metaverse hakkında kaleme aldığı kitabı raflardaki yerini aldı. Geleceğe yatırım yapan, büyümek ve gelişmek isteyen ve gelecek yıllarda da ayakta ve güçlü kalmayı planlayan tüm kurum ve çalışanlarının okuması gereken Metaverse Meta İnsana Hazır mısın? kitabı Nemesis Kitap etiketiyle yayımlandı. 2010 yılında “Global Endeavor Girişimcisi” seçilen, 2011 European Business Awards’ta “Avrupa’nın En İyi 10 Girişimcisi” arasına giren ve Ruban D’honneur nişanını almaya hak kazanan Emrah Kaya’nın, son moda trendlerden tarihin en güçlü şirketlerinin uzun vadeli planlarına kadar birdenbire her yerde karşımıza çıkmaya başlayan metaverse kavramı hakkında detaylı bilgileri içeren kitabını Metaverse Meta İnsana Hazır mısın? adıyla okurlarının karşısında… Eserinde, hızla büyüyen sanal gerçeklik endüstrisini ve toplumun yeniden şekillenmesini öngörüleriyle aktaran Emrah Kaya, birçok konu başlığı altında “yeni insan, yeni dünya, yeni evren” olarak tanımlanan dijital dönüşüm çağını oldukça anlaşılır bir dille okura aktarıyor. Sağlıktan eğitime, markalaşmadan ekonomiye, şehir planlamasından ikili ilişkilere ve çok daha fazlasına kadar her endüstride ve işlevde yeni bir döneme hazır olup olmadığımızı, ülke olarak bu alanda yapabileceklerimizi, özellikle nüfusumuzun genç kesiminin bu anlamda nasıl desteklenebileceğini detaylıca açıklıyor. Şu anda adı “metaverse” olan ya da ileride yeni kavramlarla tarif etmeye başlayacağımız bu yeni teknolojinin aslında bir felsefe olduğunun üzerinde duran Kaya, fazlasıyla düşündüren güncel örnekleri okurla paylaşıyor. Özellikle teknolojik geliştiriciler, tasarımcılar, yapımcılar, sanatçılar, sanal gerçeklik hakkında daha fazla bilgi edinmek isteyenler ve dijital devrime yeni başlayanlar için kapsamlı ve açıklayıcı bir kılavuz olarak kütüphanelerde yer alacak Metaverse: Meta İnsana Hazır mısın? kitabı, bir fütürist tarafından Türkçe olarak kaleme alınmış ilk eserlerden biri olma özelliğini de taşıyor… Ülkemizi ekonomik, siyasi ve toplumsal olarak daha ileri noktalara çıkarmak için büyük çaba sarf eden tüm kurum, kuruluş ve girişimcilerin başucu kitabı özelliği taşıyan ve içinde Metaverse sözlüğü de bulunan Metaverse-Meta İnsana Hazır mısın? eserin bu amaç doğrultusunda tüm okurlarına, hem teknolojik alandaki son ilerlemeleri hem de öngörülebilir sanal gerçeklik dünyasını daha iyi çözümleme hususunda büyük bir katkı olacağına inancım tam. METAVERSE META İNSANA HAZIR MISIN? Emrah Kaya Nemesis Kitap, 2022 Editör: Fatma Aktaş 160 s.
- Öykü: Sanırım Halâ Duyuyorum*
"Kendini öldürme anını düşünürken, daktiloda mektubu yazarken, eline silahı alıp tetiği çekerken tek şahit Nadir’in Leyla’ya yakarışı." Burcu Karakelle Bizet ve İnci Avcıları’na saygıyla… -Kızım merhaba. Neveser Hanım evde mi? Birkaç gündür göremedim, merak ettim. Müsaitse bir kahvesini içerim. -Sizi biraz bekleteyim Suzan Hanım. Ay beklet bakalım. Anca takıyordur o kolyeleri, küpeleri hanımın. Bir kahve içip ziyaret etmek istiyoruz ama olmaaaz önce kapıda beklememiz lâzım, bakalım hanımefendi kabul edecek mi. Hele bir etmesin, ben bilirim onun kirli çıkılarını dökmeyi. O yazlıktayken Fehmi Bey’e gelen gidenin haddi hesabı yok. Eee paşa kızı da olsan yetmiyor işte. Ah ben bu gözlerin gördüklerini, kulakların duyduklarını bir anlatmaya başlasam dirlik düzen kalmaz apartmanda. Neyse ki bilirim ben ne zaman susup ne zaman konuşacağımı. Üff amma beklettin sen de be Neveser Hanım! -Hanımım, Suzan Hanım geldi. Sizi merak etmiş. Bir kahve içmek istermiş. Aman güne başlamak için ne şahane bir misafir. Şaşırıp kalıyorum bu Suzan Hanım’ın çat kapı gelişlerine. Kadın ne usul biliyor ne adap. Şimdi müsait değilim desem olmaz. Mecbur içeceğiz o kahveyi. Muhakkak yine lüzumsuz lakırdılar toplamıştır etraftan, kim bilir kimi çekiştirip canını yakmaya geldi. -Buyur et kızım salona. Ben de geliyorum hemen. Neveser Hanım mavi kadife gündüz elbisesinin üzerine baba yadigârı kolyelerini ve küpelerini taktı. Saçlarını düzenledi ve annesinden kalan incili tarağı saçlarının arasına iliştirdi. Saray bahçelerindeki çocukluktan, hüzünlü zamanların eşlik ettiği genç kızlığa geçişin, o hüzünlü genç kızın şimdi bir apartman dairesine taşınmış, daha da hüzünlü ama bir o kadar mağrur bir memur eşine dönüşümünün şahidiydi bu takılar. Takmasa olur muydu, olurdu elbette ama takmadığı gün sanki paşa babasının kızı da tarihe karışacaktı. Nefes aldığı tek yer o tarihe saklanmış anılarken izin veremezdi buna, ev elbisesi bile olsa takacaktı o geçmiş güzel günlerin şahidi dostları. -Hoş geldiniz Suzan Hanım. İyisiniz umarım. Sadeydi değil mi kahveniz? -Hoş buldum Neveser Hanımcığım. Evet alırım bir sade kahvenizi. -Belkıs kızım, bize iki sade kahve lütfen. -Sizi göremeyince birkaç gündür, merak ettim doğrusu. Fehmi Bey’i de yakalayıp soramadım. En iyisi dedim komşumla bir kahve içeyim. İyi etmişim değil mi? -Sağ olun, var olun. Çok güzel düşünmüşsünüz. Gördüğünüz gibi bir sıkıntı yok çok şükür, ev hali, biraz işlerim vardı. Fehmi’nin de mesaileri yoğun. Akıp gidiyor zaman. Siz nasılsınız Suzan Hanım? Ev haliymiş, Fehmi’nin de mesaileri yoğunmuş. Biliyoruz biz o yoğunluğu, iki gece önce kapıyı vurdu gitti adam da taa bir sonraki akşam geldi. Artık ne olduysa. -İyiyim iyiyim, bir yaramazlığımız yok. Yok da şu en üst kata yeni taşınan Aynur Hanım mıdır nedir adını da tam öğrenemedim, sabahtan akşama kadar aynı plağı çalıp durmasa daha iyi olacağız evcek. Sabahtan başlıyor bütün gün, hadi bütün gün demeyeyim ama neredeyse beş vakit namaz gibi döndür döndür çalıyor. Tanısam kapısını çalıp söyleyeceğim de daha çok yeni geldi. Evet yeni talihli belli oldu. Zavallı kadıncağız, bu Suzan Hanım’ın ağına takılırsa çok sıkıntı çekecek. -Aynur Hanım ismi, ben doğrusunu söylemiş olayım size. Mehmet’in ahbabı bildiğim kadarıyla. Ben de duyuyorum arada, İnci Avcıları’nın güzel bir aryası çalınıyor hep kulağıma. Demek ki yeni komşumuzdan geliyormuş. Ben rahatsız olmadım gerçi ama tabii sizin hemen üst katınızda. Belki ondan hassasiyetiniz. -Neveser Hanım, ben öyle inci avlamaktan filan pek anlamam, birkaç kere çalsa neyse de bütün gün gerçekten çekilmiyor. Neyse biraz daha sabır diyelim, yeni komşu diyelim bakalım nereye kadar dayanırız. -Kahvelerimiz de geldi. Buyurun lütfen. Kadın evindeki bağırış çağırıştan başka şey duymaya alışık olmadığı için müzik rahatsız etmiş belli ki. Pekiyi biz bütün gece oğlunuzla eşinizin kavgasını dinlemek zorunda mıyız diye cevap vermek var ama yakışık almaz elbet. -Bana müsaade Neveser Hanımcığım. Çarşıda da işlerim var. Ben de bekliyorum. -Tabii tabii, inşallah Suzan Hanım. İyi günler size. Misafirin böylesiyle ziyaretin kısası fevkalade yeterli. Apartmanı birbirine katacak yeni mevzu belli. Mehmetleri haberdar etmek uygun olur bu durumdan münasebetsiz Suzan Hanım uğraşmaya başlamadan önce yeni komşuyla. Telefon bu kadar uzun çaldığına göre sabah kahvesi sonrası üst katta mühim bir durum olmalı. Ne kadar isterdim ah yetişemedim, açamadım demeyi ama ne mümkün. Hadi Feridecim kaldıralım şu ahizeyi. -Alo, buyurun. Feride ben. -Feride merhaba, Neveser ben. -Tanıdım Neveser Abla, nasılsın? -İyiyim sağ ol. Sabah sabah Suzan Hanım geldi. Şu yeni taşınan Mehmet’in ahbabı olan Aynur Hanım’a takılmış. Sürekli aynı şarkıyı çalıp duruyor diye şikâyete geldi. Ne kadar yakın ahbabı Mehmet’in bilmiyorum ama Suzan Hanım peşine düşerse bu kadıncağıza epeyce rahatsızlık verir. Bir arayıp haber vereyim istedim. -Keşke Mehmet’i arasaydınız gazeteden, belli ki önemli bulmuşsunuz konuyu. -Gazeteden aramak yakışık almaz iş saati. Ondan sana haber vereyim istedim, sen iletirsin kocana. -İletirim Neveser Abla. Fehmi Enişte’ye selamlar. -Teşekkürler Feride. Dayanamıyorum bu kadına. İnsan aradığında önce bir günaydın der, hâl hatır sorar. Lafta saraylı ya da beni hâl hatır sormaya bile değer görmüyor. Kardeşine mesajı ileteyim, benim görevim bu nasılsa. Yirmi yıldır evliyiz halâ sindiremedi içine beni gelin olarak. Saraylı soydan değilmişim, kardeşine ancak böyle bir eş uygun olurmuş. Nihal de tam bu reçeteye uygun bir gelinmiş ama gel gör ki Mehmet bu çırpı bacak, saçları kabarık, koca gözlü, hiç laf altında kalmayı bilmeyen Feride’yi beğenmiş. Mehmet de gelip bunları bana anlatıyor, sanki içim ferahlayacak, ah canım sen beni seçtin diye mutluluktan uçacağım. Seviyorum tabii kocamı ama bu saraylı görümce mevzusu sıkı bir imtihan insan hayatında. Mehmet’in ahbabıymış, bir sor bakalım, ailece görüşüyoruz belki biz. Belki benim de ahbabım. Ay neyse, Neveser Sultan’a takılırsam bütün gün zehir yine bana. Asıl konuya gelelim, Aynur meselesini Suzan ona bulaşmadan bir hâl yoluna koymak lâzım. Konuşuruz akşama Mehmet’le. -Canım hoş geldin. Nasıl geçti günün? -İyidir Feride, değişik bir şey yoktu. Memleketin durumu ortada, yazsan dert yazmasan ayrı dert. Debelenip duruyoruz. Ortalık epey karışık. -Neveser Abla aradı bugün. Sana bir not iletmemi istedi. İş yerinden aramak yakışıksız olurmuş diye beni bilgilendirdi. Bir ahbabınla ilgiliymiş. -Aman Feride, sen de eline fırsat geçti diye hemen bir haller. Biliyorsun ablamı işte. Hangi ahbabımıza ne olmuş, hem bizim ahbaplarımızla ilgili mevzu ablama kadar nasıl ulaşmış? -Ahbap Aynur, hemen peşi sıra da Suzan dersem konunun Neveser Abla’ya nasıl ulaştığını anlatmaya yeter sanıyorum. Sürekli aynı şarkıyı çalıp duruyor tepemizde, mağduruz diye dert yanmış. Yeni de geldi bulaşmak istemiyorum diye araya sıkıştırmayı da ihmal etmemiş. Ablan da onun üzerine sana haber vermek istemiş. -Feride bak yine aynı şeyi yapıyorsun. O bu şekilde davranıyor diye sen de bana yüklenme lütfen. Asıl konuya gelebilir miyiz benim güzel karıcığım? Aynur’u bu Suzan cadısıyla karşılaştırmadan yumuşak bir geçiş yapmak en güzeli olur. Kızcağız bir de bununla uğraşamaz, iyice kötüler maazallah. Neveser Abla duysa bir başkasına cadı dediğini-ki Suzan bile olsa şuracıkta fenalık geçirir. Canım Mehmetçiğim, ne tatlısın sen. Bu kadar tatlı olmasan zaten nasıl geçerdi bu kadar sene. Sen Paşa Baba’nın küçük oğlu, koca konağın biriciği hem gazeteci oldun hem de üstüne üstlük saray eşrafından olmayan bir kızı seçtin eş olarak. Saray eşrafından olmadığı gibi bir de padişah karşıtı bir babanın kızı. Allahtan kız Fransız Mektebi mezunu da oradan biraz bilgisi görgüsü var. Çocuk da doğuramadı. Kaybolma Feride bu sularda, kaybolma. -Haklısın Mehmetciğim, Aynur’u bu sarmala takılmadan kurtaralım. Bu arada Suzan da doğru söylüyor. Taşındığı günden beri “Je croi entendre encore” (Sanırım halâ duyuyorum) çalıyor sürekli. Sen fark etmiyorsun, daha çok gündüzleri çalıyor, akşam da devam ediyor bazen. Sen sevdiğin için rahatsız etmiyor kulağını ama Suzan’a fazla gelir bu kadar üst kültür. Ben hazır yemek sonrası ortalık sessiz sakinken bir uğrayayım bakalım ne oluyor ne bitiyor. Eli boş gitmesem iyi ama şimdi durum farklı. Önce Aynur’u müzevirler sultanı Suzan’dan kurtaralım sonrasında Mehmet’le ayrıca gideriz. Üstümü değiştirse miydim, ah Feride sen gidene kadar. Hadi bas zile. -Kim o? -Feride ben, müsait misin Aynurcuğum? -Açıyorum bir dakika. Fonda meşhur arya son ses çalarken kapıyı açar Aynur. Üzerindeki soluk yeşil elbiseden daha da soluk teninde can olduğunun tek belirtisi simsiyah saçları. Yüzünde o narin bedenin taşıyabileceğinden çok daha ağır bir kederle Feride’yi karşılar. -Hoş geldin. Gel oturalım. Kahve, çay ya da güzel bir likörüm var. Hangisinden ikram edeyim? -Hiçbir şey istemez Aynurcuğum. Gel, ben seni görmeye geldim. -A olmaz öyle şey. Haydi birer likör içelim. -Tamam likör içelim o zaman. Aynur likörlerle birlikte salona geldiğinde plak durmuştu, hemen tepsiyi elinden bıraktı ve aryayı tekrar başlattı. Biraz sesini kısmıştı bu kez. -Aynurcuğum bir türlü gelip de nasılsın diye yoklayamadım seni. Nasılsın? Nasıl hissediyorsun kendini? -İyiyim. Yeni ev yeni başlangıç yeni bir muhit. Alışmaya çalışıyorum. Görünürde sadece bir kanepe, yemek masası, pikap ve kitaplarla dolu bir kütüphane vardı. Halı bile serilmemişti. -Eşyaların azlığı dikkatini çekti herhalde. Her şeyi eski evde bıraktım burada gördüklerin hariç. Hepsini yavaş yavaş yeniden alırım. Alışveriş de iyi gelir hem. -En doğrusunu düşünmüşsün. Halısız zor olmuyor mu? Malum havalar serinlemeye başladı. -Serinliyor evet. Sahi kışa yaklaştık değil mi biz? Halı lazım elbet ama o kadar çok kan vardı ki halıda yıkatsam da çıkmayacaktı. Bıraktım onu da. Bir süre halı görmek istemiyorum. -Kan mı? Ne kanı Aynur, neler söylüyorsun? -A evet o gece olanlardan sizin de haberiniz yok, kimsenin yok zaten. Biraz kendime saklamak istedim ama artık sakıncası yok anlatabilirim. Ahmet öldü doğru, hepinizin haberi var bundan. Sağ olun cenazeye de geldiniz ama nasıl öldüğünü bilen yok aranızda. Feride düşündü, evet kimse nasıl öldü diye sormamıştı. Her şey çok çabuk olmuştu. Apar topar alınan haber sonrası zor yetişmişlerdi cenazeye bir avuç yakın arkadaş. Ahmet’in annesiyle babası bile yoktu. -Kısaca anlatayım Ferideciğim, Ahmet kendini vurdu. Epeydir sıkıntıları vardı ama işin buralara geleceğini hiç düşünememiştik açıkçası. Bir akşam evden işe geldim, kapıyı açtım. İçeriden takılmış bir plak sesi geliyor, Je crois entendre encore. Tam sonunda takılmış, Nadir’in o son nefesi gibi çıkan bölümde. Ne oldu diye Ahmet’in çalışma masasına doğru yönelince kan gölüne dönmüş halıyı gördüm ve ortasında yatan Ahmet’i. Beylik tabanca hemen yanı başında. Daktiloya da bir veda mektubu yazmış. “Çok yoruldum Aynurcuğum. Benden bu kadar. Üzgünüm seni yarı yolda bıraktığım için ama elimden daha iyisi gelmiyor. Bir gün seni de çekip vuracak kadar bulanmadan aklımın suları kendi kararımla tamamlıyorum bana ayrılan süreyi. Affet beni. Bizim Selim’i ara. Polis filan girmesin devreye, başını ağrıtırlar. Selim halleder konuyu. Annemle babama sen söylersin uygun bir dille. Seni seviyorum, Ahmet.” Bu kadar işte. Hani desem ki bir filmin ortasındayız, aynen öyle bir sahne ama işte asıl mevzu olay bir filmde geçmiyor, bizim salonda geçiyor ve kendi kocamın ölüm sahnesi. Annesiyle babasına söyledim bir tek intihar ettiğini kendi arzusu üzerine, onlar da cenazeye gelmeyerek duruma tepkilerini gösterdiler. Sonrası taşındım işte, size komşu oldum Ferideciğim. Tebdili mekânda ferahlık var mı tecrübe etmek istiyorum. -Aynur ne söyleyeceğimi bilemiyorum. -A şekerim söylenecek bir şey yok. Olan oldu işte. Başka bir yerden devam ediyoruz hayata. Hem ölenle ölünmüyor. Halı da gitti zaten. Halıya üzüldüğümü itiraf etmeliyim. İpek bir İran halısıydı, çeyiz halım. Ama o da gitti işte. Ne yapalım, yağcı bedir alırız yerine. Ha ama bak en sevdiği aryaydı, onu dinlemek iyi geliyor biliyor musun? Kendini öldürme anını düşünürken, daktiloda mektubu yazarken, eline silahı alıp tetiği çekerken tek şahit Nadir’in Leyla’ya yakarışı. Ben de sanırım halâ onu duyuyorum bu aryayı dinlerken. Duyduklarının etkisinde küçük likör kadehinin dibinde kalan son yudumu da içti Feride. Aynur’a baktı, gözlerinde ipek halının ortasındaki kan gölünün ardına gizlenmiş, dökülmek üzere olan inci tanelerini gördü. Nadir, Leyla’ya sesleniyordu. *Sanırım Halâ Duyuyorum (Je Crois Entendre Encore), Fransız Besteci Georges Bizet’nin İnci Avcıları (Les Pêcheurs de Perles) Operası’nın en ünlü aryasıdır. Geçimlerini, Seylon Adası’nda inci avcılığı yaparak kazanan iki arkadaş, Nadir ve Zurga, geçmişte aynı kadına (Leila) âşık olmuşlar ancak dostluklarını koruyabilmek adına ondan vazgeçmişlerdir. Bir rahibe olan Leila ise, kutsal aşk ile görevi arasında sıkışmıştır. Yıllar sonra karşılaştıklarında Nadir, Leila’ya sevgisini itiraf edecek ve Zurga’nın tepkisini göğüslemek zorunda kalacaktır. Leyla’yı tekrar görmenin Nadir’de yarattığı duygular Sanırım Hala Duyuyorum (Je Crois Endendre Encore) aryasında ifade bulur.
- Büyük bir sırrın üzerine, dostluk inşa edilebilir mi?
Hanzade Servi'nin kaleminden çıkan Bir Sır Kaç Kilometre?, hayalleri ve hayal kırıklıklarıyla aynı şehirde farklı yaşamlar süren altı genci çok özel bir dostluk bağıyla birbirine bağlayan gizem dolu bir roman. Dizi filmleri aratmayan katmanlı hikâyesini, kitapta adı geçen gençlerin ağzından anlatan yazar, yeni neslin kırılgan ve duygu yüklü dünyasını gerçekçi bir üslupla yansıtıyor. Günümüz gençliğinin sosyal medya çılgınlığına renkli bir parantez açan kitap; İstanbul'un büyülü silüetini arka fonuna yerleştirerek, kentin kalbinde sakladığı sırları birer birer kulağımıza fısıldıyor. Şu zamana kadar birbirimizden sakladığımız sırları uç uca eklesek kaç kilometre olur, biliyor musun? Annesini talihsiz bir kazada yitirmenin acısını tehlikeli sulara açılarak hafifletmeye çalışan Tibet; günlerini, ait olmadığı bir çevreye uyum sağlama çabasıyla geçiren Elçin; anne babasının ayrılması nedeniyle karmakarışık bir aile düzeninin içine çekilen Kağan; sosyal medyanın sınırsız evreninde yalanlarla örülü bir dünya yaşayan Karsu; “mükemmel” hayatı hiç beklenmedik bir utançla sarsıldığı için okulunu değiştirmek zorunda kalan Alya ve yaptıkları yüzünden yapayalnız kalınca, artık gerçekleri açıklama zamanı geldiğine karar veren Buket. On dört yaşındaki altı gencin birbirlerinden sakladığı sırlar, dostluklarının arasına kilometreler mi sokacak, yoksa öğrendikleri gerçeklerle örecekleri yol, ilişkilerini sonsuzluğa mı taşıyacak? Hanzade Servi, sırlarının ardına saklanmayı seçen Tibet, Elçin, Kağan, Karsu, Alya ve Buket'in acıyla, korkuyla, öfkeyle, özlemle, pişmanlıkla ve kıskançlıkla sınanan dostluklarını zihinlerde uzun süre yer edecek bir anlatıya dönüştürüyor. Güncel konulara temas eden hikâyesi, sağlam kurgusu ve hayatın içinden karakterleriyle okuru kıskıvrak yakalayan Bir Sır Kaç Kilometre?, her şeyin çarçabuk unutulduğu hızlı tüketim çağında sır saklamanın nedenleri ve sonuçları üzerine düşündüren, çarpıcı bir eser. Hanzade Servi 1978’de doğdu. Anadolu Üniversitesi, İletişim Bilimleri Fakültesi, Basın ve Yayın bölümünü bitirdi. Çeşitli gazete ve dergilerde çalıştı; televizyon, reklam projelerinde senaristlik ve metin yazarlığı yaptı. Kitaplarını, ayırım yapmaksızın "her yaştan ruhlar için" yazıyor. Hâlâ kitap üretimini sürdürmekte; skeç, yazı, şiir ve öykülerini http://hanzades.blogcu.com adresinde gözler önüne sermekte; çeşitli ödüllerle süslediği serbest yazarlık kariyerine devam etmektedir. BİR SIR KAÇ KİLOMETRE? Hanzade Servi Tudem Yayınları, 2022 Çizer: Zeynep Özatalay Sınıf/Yaş :7. Sınıf (12-13 Yaş), 8. Sınıf (13-14 Yaş), Genç Yetişkin (15+) Türü :Roman 232 s.
- “İyi ki”leri huzurla kabul eden bir mutluluğa yelken açmaya hazır mısın?
"İnsanların senin yüzüne bakıp içinde kopan fırtınaları anlamalarını çaresizce beklemekten vazgeçmeye ne dersin?" Ne istediğini, neye ihtiyaç duyduğunu birinci ağızdan söylemeye ve kendi kalbi kırık haklılığının derin yalnızlığından azade olup “meğer yanılmışım” diyebilmeye var mısın? “İyi ki”leri huzurla kabul eden bir mutluluğa yelken açmaya hazır mısın? Çatık karşılığının onayı mı, güler yüzünün yanılgısı mı tercihin? Seni gerçekten mutlu edecek olan hangisi? Yalnızlık bazen dış dünyadan istediğini alamayanın kibirli geri çekilişi, bazen daha fazla örselenmekten korkanın sığınağı, bazen varlığı şaibeli bir efendinin talebi, bazen de yaratıcı eylemlerin ön koşulu olan bir tek başınalık halidir. Yani yalnızlık kiminin yarası, kiminin yara bandı, kiminin de yara merhemidir. Ancak ve ancak seni terk edebilme gücünü̈ verdiğin birini gerçekten sevebilir, ancak ve ancak sana sadakatsizlik etme iradesini verdiğin birine gerçekten güvenebilirsin. Uzman Psikolog Erkin Ünalan, Pertevniyal Lisesi’nden mezun oldu. Bir dönemi Belçika’daki Gent Üniversitesi’nde olmak üzere İstanbul Bilgi Üniversitesi Psikoloji Bölümünü TUBİTAK bursu ve onur derecesiyle bitirdi. Daha sonra Okan Üniversitesi’nde Klinik Psikoloji yüksek lisans programından TUBİTAK bursu ve onur derecesi ile mezun oldu. CETAD, Türk Psikologlar Derneği, Yeniden Sağlık ve Eğitim Derneği, Avrupa Gençlik Merkezi, EMDR Derneği ile Davranış Bilimleri Enstitüsü kendisinin eğitim aldığı kurumların bir kısmını oluşturmaktadır. Maltepe Üniversitesi İngilizce PDR bölümünde ve Kültür Üniversitesi Türkçe Psikoloji bölümünde yarı-zamanlı öğretim görevlisi olarak görev yapmıştır. Erkin Ünalan, psikoterapilerinde EMDR Terapisi, Bilişsel Davranışçı Terapi, Çözüm Odaklı Terapi, Stratejik Aile Terapisi ve Gottman Çift Terapisi uygulamaktadır. Erkin Ünalan’ın üzerinde çalıştığı konulardan bazıları; TSSB, K-TSSB, madde bağımlılığı, yeme bozuklukları (Anoreksiya, Bulimiya), kaygı bozuklukları (Panik Bozukluk, Sosyal Fobi, Yaygın Anksiyete, Obsesif-Kompülsif Bozukluk,), duygudurum bozuklukları (Depresyon, Bipolar Bozukluk), kişilik bozuklukları (Borderline, Bağımlı, Pasif-Agresif, Narsistik, Çekingen kişilik örüntüleri), cinsel işlev bozuklukları, bağlanma bozuklukları ile çiftler ve aile bireyleri arasındaki ilişki sorunlarıdır. İngilizce psikoterapi hizmeti vermektedir. 'KEŞKE' DEN 'İYİ Kİ' YE PSİKOTERAPİ ÖYKÜLERİ Erkin Ünalan Mona Kitap, 2022 328 s.
- Kitap Cumhuriyeti Öykü Seçkisi 2022 teması belli oldu
Kitap Cumhuriyeti Öykü Seçkisi 2022 teması belli oldu: “Çevre ve İklim Konulu Öyküler” “Çevre dostu” bir yayıncılığı amaç edinen Kitap Cumhuriyeti, 2022 yılı seçkisinin temasını “Çevre ve İklim Konulu Öyküler” olarak belirledi. Doğrudan ya da dolaylı olarak bu tema ile ilintili öyküler dikkate alınacaktır. Feridun Andaç başkanlığında Menekşe Toprak, Ömer Turan, Müge Koçak, Emrah Polat tarafından oluşturulan seçici kurul, gelen öyküleri titizlikle değerlendirip nitelik açısından 15 (On beş) öyküyü belirleyerek seçkiye kazandıracaktır. Seçkiye son başvuru tarihi 1 Eylül 2022’dir. Seçkiye katılmaya hak kazanan öyküler Aralık 2022’de açıklanacak ve "Kitap Cumhuriyeti Öykü Seçkisi 2022", aynı ay içinde Kitap Cumhuriyeti tarafından yayımlanacaktır. Seçkiye katılım koşulları: 1- Seçki için belirtilen temanın dışındaki öyküler değerlendirmeye alınmayacaktır. 2- Bir kişi yalnızca 1 (bir) öyküyle seçkiye katılabilir. 3- Gönderilen öyküler, Kitap Cumhuriyeti’ne özel olmalı ve daha önce hiçbir yerde (kitap-dergi-internet) yayımlanmamış olması gerekiyor. 4- Seçkiye gönderilen öykülerin telif haklarının süresiz, bedelsiz ve koşulsuz olarak seçkiyi düzenleyen Kitap Cumhuriyeti’ne geçmiş olduğunu, seçkiye öykü gönderen her yazar kabul etmiş sayılır. (Seçkiye girmeye hak kazanan öykülerin daha sonra herhangi bir kitapta kullanılması izne tabi değildir.) 5- Seçki belirlemede Türk dil kuralları, yazınsal duyarlık ve değer aranacaktır. 6- Seçkiye son başvuru tarihi 1 Eylül 2022'dir. Bu tarihten sonraki gönderimler kabul edilmeyecektir. 7- Öykü gönderimleri, bilgi@kitapcumhuriyeti.net e-posta adresine yapılacaktır.















