Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5404 sonuç bulundu
- Mayıs ayında Litera Edebiyat’ta en çok okunanlar
Mayıs ayında Litera Edebiyat’ta en çok neler okundu? Okurların favorisi olan içerikleri listeledik! Mayıs 2025'te en çok okunan yazı Toprağın altında buluşan iki cümle: Mujica ve Sırrı Süreyya Önder üzerine Osman Kaygısız yazdı: "Bazı insanlar yaşarken bir çınardır; gölgeleriyle halkını serinletir, dallarına kuşlar konar, yapraklarına umutlar yazılır. Ölünce de toprak olurlar—ve o toprak halkın vicdanına karışır." Yazının tamamı burada . Mayıs 2025'te en çok okunan inceleme Kadın, cinayet ve şehir: Esra Türkekul’un izinde Simge Desen Türk yazdı: "Feminizm üzerinden izini sürdüğüm Esra Türkekul’un yazdıklarını çok önemsiyorum. Hem polisiye edebiyat hem de çeşitli eşitsizlikler açısından oluşturulan tahakkümü kırıyor. O sert, maço dili yok ettiği gibi bize başka bir dilin mümkün olduğunu gösteriyor." Yazının tamamı burada . Mayıs 2025'te en çok okunan öykü Öykü: İstifa "Sanki o buz gibi durakta hiç tanımadığı birkaç insanla sessizlik ve bilinmezlik dolu bir kapana kısılıp kalıyordu da otobüsü bir anda önünde bitip onu bu ıstıraptan kurtarıveriyordu." İlyas Talha Er yazdı. Öykünün tamamı burada . Mayıs 2025'te en çok okunan yeni kitap haberi Gülten Dayıoğlu’ndan bir yaşam öyküsü: Bende Kalmasın Gülten Dayıoğlu, Bende Kalmasın kitabında kendi hikâyesini anlatmanın yanı sıra kırklı yıllardan başlayarak Türkiye’nin toplumsal ve kültürel bir panoramasını çiziyor. Bende Kalmasın keskin gözlemleri ve duyarlı bakışıyla Gülten Dayıoğlu’ndan etkileyici bir otobiyografi… Haberin tamamı burada . Mayıs 2025'te en çok okunan ödül haberi 2025 Yılın Yazarı: Rıfat Ilgaz Öykü Ödülü başvuruları başlıyor Nilüfer Belediyesi, her yıl bir edebiyatçıyı onurlandırdığı “Yılın Yazarı” etkinlikleri kapsamında 2025 yılını Rıfat Ilgaz’a adadı. Bu çerçevede düzenlenen Rıfat Ilgaz Öykü Ödülü için başvurular 16 Haziran’da başlayacak ve 29 Ağustos’ta sona erecek. Haberin yamamı burada .
- Yolunuzun üzerindeki tarihi keşfedin
Bir yolculuğa çıktığınızda, geçtiğiniz güzergâhlarda sizi bekleyen binlerce yıllık bir tarih olduğunu biliyor muydunuz? Yol kenarında göz ucuyla baktığınız kahverengi tabelalar, aslında zamanın derinliklerine açılan kapılardır. Oğuzhan Karadirek'in Antik Rotalar - Ege adlı kitabı, o tabelalara farklı bir gözle bakmanızı sağlamayı hedefliyor. Seyahatinizi sadece deniz, doğa veya lezzet duraklarıyla sınırlamak yerine, tarihi keşiflerle zenginleştirmek de istemez misiniz? Elinizde tuttuğunuz bu kitap, tatil rotanızı antik dünyayla buluşturacak ve geçmişin izlerini takip etmenize rehberlik edecek. - Hangi uygarlıklar bu kentleri inşa etti? - Bu yapılar neden inşa edildi ve hangi olaylara tanıklık etti? - Geçmişin ihtişamını bugünün izlerinde nasıl okuyabiliriz? Bu kitap, özenle hazırlanmış kısa bilgilerle dolu bir yol arkadaşı olacak. Rotanızı genişletmek, bir kahverengi tabelanın ardındaki gizemi çözmek ve seyahatinizi sıradan bir tatilden çok daha anlamlı bir keşfe dönüştürmek istiyorsanız, doğru yerdesiniz. Tarih, sadece kitap sayfalarında değil, sizi bekleyen antik taşların arasında da yazılı. Şimdi bu keşfi başlatma zamanı! Oğuzhan Karadirek , 1992 yılında İzmir'de doğmuştur. Adnan Menderes Üniversitesi Sanat Tarihi Bölümü'nden mezun olduktan sonra, klasik ve geç Roma mimarisi ile Türk-İslam sanatı alanlarına ilgi duymaya başlamıştır. Öğrencilik yıllarında pek çok antik kentte kazılara ve yüzey araştırmalarına katılmıştır. Mezuniyetinin ardından Nysa Antik Kenti'nde sanat tarihçisi olarak çalışmış, daha sonra Aydın Büyükşehir Belediyesi Koruma, Uygulama ve Denetim Bürosu (KUDEB) biriminde görev almıştır. Yazar, "Anadolu Uygarlıkları: Kültür, Mimari ve Yaşam" adlı kitabında, Anadolu'nun tarih öncesinden ortaçağa uzanan kültür, mimari ve yaşam öyküsünü sürükleyici bir dille anlatmakta. Ayrıca, Oğuzhan Karadirek'in "Puhu - Osmanlı İstihbarat Savaşları" adlı bir eseri daha bulunmakta. ANTİK ROTALAR - EGE Oğuzhan Karadirek Maya Kitap, 2025 Tür: Arkeoloji 296 s.
- Doğan Hızlan Edebiyat Eleştiri ve İnceleme Ödülü sahibini buldu
Bu yıl dördüncüsü verilen Doğan Hızlan Edebiyat Eleştiri ve İnceleme Ödülü’ne sunulan eserler arasından Şehnaz Şişmanoğlu’nun İki Kilise Arasında Binamaz: Karamanlıca Edebiyatta Dil, Kimlik ve Yeniden-Yazım başlıklı incelemesi ödüle layık görüldü. Türk edebiyatı tarihine kültürel zenginliğimizi yansıtan ciddi bir katkı sunan kitap, Karamanlıca edebiyat alanında ileriki dönemlerde yapılacak çalışmaların yolunu açmakta, hem yöntem hem de kaynakça açısından örnek oluşturmakta. Ödül daha önce 2021 yılında Çimen Günay Erkol’un Yaralı Erkeklikler-12 Mart Romanlarında Yalnızlık, Yabancılaşma ve Öfke- kitabına, 2022 yılında Mert Öksüz’ün Muharrir ve Matbuat: On Dokuzuncu Asırda Yazarlık Mesleği ve Babıali Çevresinde Yayıncılık Faaliyetleri kitabına, 2023 yılında ise Şerif Eskin’in İnkılâp Edebiyatı: Türkiye’de Uluslaşma, Kültürel İnşa Seferberliği ve Edebiyat başlıklı çalışmasına verilmişti. Doğan Hızlan Edebiyat Eleştiri ve İnceleme Ödülleri Yılın Eleştiri/İnceleme Kitabı seçici kurul üyeleri: Çimen Günay-Erkol, Metin Kayahan Özgül, Nedret Öztokat Kılıçeri, Nilüfer Kuyaş, Oğuz Demiralp, Turhan Günay Şehnaz Şişmanoğlu Şimşek : Boğaziçi Üniversitesi Felsefe Bölümü’nü bitirdikten sonra Bilkent Üniversitesi Türk Edebiyatı Bölümü’nden yüksek lisans, Boğaziçi Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nden ise doktora derecesini aldı. 2021-22 yıllarında Ulusal Abjeksiyonu Sahnelemek: Türkiye ve Diasporalarında Tiyatro ve Siyaset konulu ERC projesinde post-doc araştırmacı olarak çalıştı. Çalışma alanları arasında 19. yüzyıl Yunan harfli Türkçe edebiyat (Karamanlıca), Osmanlı-Rum edebiyatı, modern Türk edebiyatı, karşılaştırmalı edebiyat, mübadele edebiyatı, edebiyatta yeniden-yazım, metinlerarasılık ve toplumsal cinsiyet eşitliği eğitimi bulunmakta. Karşılaştırmalı edebiyat alanında doçent olan Şişmanoğlu Şimşek, 2009’dan bu yana Kadir Has Üniversitesi’nde öğretim üyesi olarak çalışmaktadır.
- Öykü: Saçı Kesik Plastik Kedi
"Kim bilir kaç insanın parmak izlerini taşıyorlardı üzerlerinde?" İkbal Gemici Bir yanım beş yaşımın eksik kalmış bir duygu aralığında; diğer yanım Cahit Sıtkı Tarancı’nın ‘Yaş otuz beş, yolun yarısı eder,’ dizelerinin artı birinde. Sanki bir şeyleri kotarıp tamamlayabilecekmişim gibi çok sık gidiyorum o aralığa. Kendime kızmıyor da değilim hani. Gel diyorum, kop artık oradan diyorum. Yetişkin halinle çocukluk yaranı saramazsın diyorum. Lakin söz geçiremiyorum o küçük, lepiska saçlı kıza. İnce bedeni, uzun kirpikli iri gözleriyle hüzünlü bir duruşu var anılarımda. Birçok defa ellerimi uzattım şefkatimle sarıp sarmalayayım diye. Yok, hiç oralı olmuyor. Karanlık çökmüş. Etrafta kimse yok. Elinde ince bir çubukla toprağın üzerine bir şeyler çiziyor. Yavaşça yaklaşıyorum yanına. Onun gibi ben de çömeliyorum dizlerimin üzerine. Elimin tersiyle yüzüne dokunuyorum sevgiyle. Başını hafifçe yerden kaldırarak bana bakıyor kocaman gözleriyle. ‘Seni çok seviyorum. Haydi benimle gel benim olduğum zamana. Seni burada bırakmak istemiyorum. Bak, akşam olmuş! Hem kimse kalmamış burada. Aklım sende kalıyor. Hadi kalk! Ver elini,’ diyorum. Belli belirsiz omuz silkiyor. Tekrar yere bakarak çubuğuyla bir şeyler karalamaya devam ediyor. Ayağa kalkıp yavaşça yürüyorum. Belki fikrini değiştirmiştir diye birkaç adımda bir geri dönerek ona bakıyorum. Hiç istifini bozmuyor. Bir film sahnesinde, kamera ışıklarıyla aydınlatılmış sisli bir yolda onu bırakarak gözden kayboluyorum. Allah çocukluğun da hayırlısını versin. Çok inatçı! Kimin aklına gelir ki bundan otuz, kırk yıl önce insanların kullandığı eşyaların bir internet sayfasında satılıp para kazanılacağı? Neler neler yok ki bu eşyalar içinde? İncecik porselenden yapılmış kahve fincanları, biblolar, şamdanlar, vazolar, çerçeveler, kapaklı zarif porselen kutular, tablolar, ahşaptan yapılmış cam kapaklı küçük sandıklar, demirden yapılmış oyuncak arabalar, oyuncak bebekler… Kim bilir ne tür yaşantılara şahitlik etmiştir bunca eşya? Sahipleri zengin miydi? Malını mülkünü birden kaybedip yoksulluğa mı düşmüşlerdi? O ince porselen fincanlarda ne tür insanlar kahve içmişlerdi? İyiler miydi yoksa kötü mü? Hoşgörü sahibi, görmüş geçirmişler miydi? Beş kuruşun hesabını mı yaparlardı? Gönlü bol, paylaşmayı severlerden miydi? Yoksa sahipleri bu dünyadan göçmüş, eşyaları oğulları ya da kızları tarafından alelacele satılmışlar mıydı? Ah... Kim bilir acı, tatlı ne çok anıya denk gelmişlerdi? Kim bilir kaç insanın parmak izlerini taşıyorlardı üzerlerinde? ‘Gelsin bakalım benim güzel kızım. Annesi ona güzel bir banyo yaptırsın? Lepiska saçlarını seve okşaya tarasın. Sonra da huzurlu bir uykunun ellerine teslim etsin.’ Anneciğimin bu sözleri daha dünmüş gibi aklımda. Banyodan sonra huzurlu bir uykuya varamadığım da… Küçücüktüm. Zaman algım yoktu ama çok ağlamıştım. Ha, kız kardeşim mi? Bende büyük bir travmanın temellerini attıktan sonra psikiyatri doktoru oldu. ‘Hadi, çöz şimdi bu durumu,’ diyorum. ‘Eğitim almadan önceki çocukluk hallerime pek bir şey yapamıyorum,’ diyor gülerek. Dıttt! Dıtt! Dıtt! "Alo! Merhaba." "Merhaba, efendim." "Sitenizde bir oyuncak kedi vardı. Aslında iki kedi ama saçı kesik olanı soruyorum ben." "Satışı yok ne yazık ki." "Ama nasıl olur? Satışı olmayan bir şeyi neden görünür bir yerde tutuyorsunuz, o halde?" "O iki kediye henüz fiyat etiketi koyulmamış. İyi günler, efendim." "Durun lütfen, kapatmayın! Aşağı yukarı bir fikir verebilirsiniz belki fiyatı konusunda?" "Oyuncaklarımız iki bin beş yüz liradan başlıyor. Fiyatı görünür olduğunda satın alabilirsiniz. İyi günler." ‘!!!’ Gidip gelip bakıyorum siteye. Saçı kesik plastik kedi görünüyor ama hâlâ fiyat etiketi yok üzerinde. Bu nasıl bir sorumsuzluk? İki yıldır bir etiket koyamadılar üzerine. Bir Ali var. Üniversiteden grup arkadaşımdı. Çok severdim kendisini. İyi bir insandı, iyi bir arkadaş, dost, sırdaş. Okullarımız bitip başka şehirlerde iş hayatına atıldıktan sonra da görüşmeye devam ettik. Bir gün dedi ki "Ben seninle evlenmek istiyorum." Evlerden ırak! Evliliğe nasıl uzağım nasıl. "Hayır," dedim. "Sen benim sırdaşım, dostum, arkadaşım, çok sevdiğim bir insansın. Arkadaş olarak baktığım birine nasıl duygusal bir şeyler hissedebilirim ki?" Boynunu büktü Ali. Gözlerinden bir hüzün dalgası geçti. ‘Beklerim,’ dedi. Çocukluğumuzdan bahsediyorduk bir gün. Dedim ki "Bir oyuncak kedim vardı küçükken. Plastik, fötr şapkalı, şapkasının arka kısmından sarı, örgülü bir tutam saçı sarkıyordu. Annem banyo yaptırmıştı bana. Banyodan sonra saçlarımı tararken gözüm oyuncak kedime ilişmişti. Aman Allah’ım! Kedim! Kedimin saçı kesilmişti. O gün saatlerce, daha sonra da günlerce ağlamıştım o kediye. Kullanılmış eşyaların satıldığı bir siteye denk gelmiştim internette gezinirken. Onu gördüm, inanabiliyor musun? Hissediyordum ya, o benim kedimdi. Gittim geldim, sevdim o kediyi. Siteyi biraz kurcalayınca bir telefon numarası bulup aradım. Satışı olmadığını söylediler. Bir zaman sonra sitede de göremedim zaten. Bu anlattığım olay iki, üç yıl önceydi. Aklımın bir köşesi hâlâ onda biliyor musun?" Sadece gülümsedi Ali. Ayrı şehirlerde yaşıyorduk ama sıkça ziyaretime gelirdi. Aylar sonra bir gün arayıp "Sana bir sürprizim var. Aşağı iner misin," dedi. "A, hiç geleceğini de haber vermedin. Annemle çay içiyoruz. Yukarı gel. Sen de bize katılırsın hem," dedim. Az sonra geldi Ali. Elinde bir paket vardı. "Bu senin," dedi içeri girerken. Paketi aldım. "Açsana," dedi. Ellerim titredi paketi açmaya çalışırken. Heyecanlandım. Ne olabilirdi ki içinde? Aman Tanrım! Şaşkınlıktan gözlerim yuvalarından oynamıştı. "Anne, bak! Bu, o! Kedim." Bir türlü çekip almayı başaramadığım o küçük kızı bana getirmişti Ali. E, şimdi nasıl evlenmeyeyim ben bu Ali’yle?
- Öykü Gazetesi’nin Haziran sayısı yayımlandı
2016'dan beri gerçekleri yazmadığını alenen söyleyen tek yayın organı olan Öykü Gazetesi 'nin Haziran sayısı yayında! Veveya.net ’in yayıncılığını üstlendiği Öykü Gazetesi , PDF formatta ücretsiz indirilebilir ve/veya web tarayıcısı üzerinden okunabilir. Öykü Gazetesi ’nin Haziran sayısında; Ali Çağlar Kale, Alev Yılmaz, Egemen Özdemir, Müberra Dinler, Nezaket Sümer, Sevil Akkel, Mehmet Beydemir, Dilek Şimşek’in öyküleri var.
- Yaratıcılık Ritüelleri 51 / Mesut Barış Övün: "Sessizlik aramam, uykumu bile ertelerim."
"Zihinsel anlamda dolduğumda yazı zaten oradan kendine bir yol bulur ve ben kendimi bilgisayarın başında bulurum. Metin kendini dayattığında ortamın gürültülü olması bir sorun olmaz, sessizlik aramam, uykumu bile ertelerim." Semrin Şahin Yaratıcılık Ritüelleri söyleşilerinde bu hafta Mesut Barış Övün'ü ağırlıyor. Yaratıcı sanatlarda akışta kalmanın, kendimizi yaratma anının içinde tutarak, sürüklenmeden kalabilmenin ne kadar zor olduğu bilinen bir gerçek. Bizi “an” a döndürecek bazı küçük totemler, seremoniler, bazı ritüellerin olmasının yaptığımız çalışma üzerinde odağımızı canlı tuttuğuna dair çalışmalar mevcut. Bu anlamda birçok yazarın günlük yazma alışkanlıkları olduğunu da biliyoruz. Yazmaya başlamadan önce yaptığınız ritüeller var mı? Yazmaya başlamadan önce çok düşünürüm. Bu bir ritüel değil şüphesiz ama ben şimdi bu düşünme eylemini böyle nitelemek istiyorum. Kafamda fikirler, cümleler bir süre dolaşır. Zihinsel anlamda dolduğumda yazı zaten oradan kendine bir yol bulur ve ben kendimi bilgisayarın başında bulurum. Metin kendini dayattığında ortamın gürültülü olması bir sorun olmaz, sessizlik aramam, uykumu bile ertelerim. Yazma şevkim olduğu sürece bir ritüele, bir toteme ihtiyaç duymam. Ama bir fincan kahve iyi gelebilir. Dr. Seuss olarak bilinen yazar ve illüstratör Theodor Seuss Geisel, geniş bir şapka koleksiyonuna sahiptir. İlham gelmediğinde, dolabının başına gider, koleksiyonundan seçtiği bir şapkayı takar ve fikir bulmayı beklermiş. Ne hikmetse mutlaka parlak bir fikirle şapkayı başından çıkarırmış. Siz yaratım tıkanması yaşıyor musunuz ve bu tıkanmayı aşmak için neler yapıyorsunuz? Bizim şapkalarımız diğer yazarlar herhalde. Bunu daha önce burada, Yaratıcılık Ritüelleri’ nde söz alan başka edebiyatçıları okuyunca daha iyi anladım. Bu tip tıkanma çok yaşamıyorum, olursa da aşmak için beni açan yazarlara başvuruyorum. Ufkumu açan, fikirlerimi bileyen ve beni düşünmeye sevk eden yazarlar var. Ferid Edgü, Max Frisch, Nabakov ya da Raymond Carver. Bu isimler ve daha pek çok şahane isim sadece üslup konusunda bana şekil vermezler, aynı zamanda -nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde- bilinçaltımı da harekete geçirirler, orada okuduklarımdan kendi yazılarım için fikirler devşiririm. Yaratıcı çalışmalar yaparken hiç engellerle (iş ortamı, zamansal sorunlar, yazdıklarınızın görünür olmaması gibi engellerle) karşılaştınız mı? Bu engellerle nasıl mücadele ettiniz? Tam aksine sizi destekleyen ve yolunuzu açan kişiler oldu mu? İşle ilgili konular, evet, yazma sürecini sekteye uğratabiliyor. Ama iş olmadan da olamayacağına göre bu konudan şikâyet etmek anlamlı değil. Görünür olmama bir sorun, öte yandan. Yazdıklarımızı paylaşmak isteriz, ismimizi bir derginin kapağında görmek bir dönüm noktası hepimiz için. Ürettiğiniz metnin belli standartlara ulaştığını bilmek güzel bir şey. Yazmaya başladığınız dönemdeki duygularınızla şimdi hissettikleriniz aynı mı? Bu süreçte yazarlığınızda nasıl yol aldınız? Sanırım tür anlamında bir çeşitliliğe ulaştım. Henüz dergilerde iki öyküm çıkmışken bir söyleşide gelen soruya “Hayır, başka türde yazmıyorum, öyküdeki yoğun ton hoşuma gidiyor” demiştim. Sonra roman geldi, eş zamanlı olarak denemeler ve şiirler izledi. Ve iki yıldır her ay günlük notlarımı yayımlıyorum. Yani kendimi de şaşırtan bir seyir izledi yazı yolculuğum. Yazar Julia Cameron “Sanatçının Yolu” adlı kitabında yazarların güçlerini toplamaları için sabah sayfalarından söz eder. Sabah uyanır uyanmaz yazmayı tavsiye eder. Siz sabah mı yoksa gece mi yazıyorsunuz? Yazma rutininiz nedir? Yazarken elinizin altında tuttuğunuz kitaplar var mı? Belli bir zaman dilimim yok. Yukarda da dediğim gibi, metnin kendini dayattığı bir nokta var. O bir uç nokta ve okumalar sizi oraya doğru yükseltiyor. Sonrasında yazmak kaçınılmaz oluyor. Elimin altında Max Frisch’in günlükleri durur. Faulkner ve Salinger. Elbette Sait Faik. Barış Bıçakçı, Thomas Bernhard, Katherine Mansfield, ilk aklıma gelenler. Ben yaratmış olsaydım dediğiniz bir yapıt (tablo , öykü, şiir, beste vs…) var mı? Nedeniyle birlikte bu yapıtın sizin için anlamını açıklar mısınız? Hayran olduğum çok tablo, severek dinlediğim pek çok şarkı var. Ama onlara özenemem. Bu konularda elimden bir şey gelmeyeceğini bilirim. Fakat yazı söz konusu olduğunda kendimi bir esere yakın hissettiğim çok olmuştur. Biraz, ben de yapabilirim, duygusu yani . Bir Başkadır diye bir dizi vardı birkaç yıl önce, hatırlarsınız. Berkun Oya. Ben onun senaryosunu yazmış olmayı isterdim. Ülkeye ve topluma ve kişisel ilişkilere dair gözlemleri ve yazın diliyle özel bir yapımdı. Bir de kitap adı vereyim: Eduardo Galeano’nun kitabı Aşkın ve Savaşın Gündüz ve Geceleri. Parçalı yazılar, biraz anı, biraz mitoloji, bir miktar gezi izlenimi, öykücükler ve Sistem ’e dair eleştiriler. Çok özgün ve farklı bir kitaptır. Ben de buna benzer bir kitap yayımlamayı isterdim.
- Göklerde yazılmış bir hayat hikâyesi
Cumhuriyet tarihinin sembol kadınlarından biri olan Sabiha Gökçen’in yaşam öyküsü, Gülşah Çeliker’in kaleminden hem duygusal hem tarihsel derinlik taşıyan bir romanla okurla buluşuyor. “Gökçen”, çocuk yaşta Atatürk ile tanışmasının ardından onun manevi kızı olarak Çankaya Köşkü’ne uzanan hayat yolculuğunu, eğitim sürecini ve Türk havacılığındaki öncü rolünü mercek altına alıyor. Gökçen’in bir çocuğun cesaretiyle çıktığı bu yolda, önce Paris’te aldığı eğitimle kültürel gelişimini tamamlaması, ardından Türkkuşu’nda başlayan göklerle tanışması, roman boyunca güçlü bir anlatım ve dönemin ruhunu yansıtan detaylarla okura aktarılıyor. Bu roman yalnızca bireysel bir başarı öyküsünü değil, aynı zamanda Cumhuriyet’in kuruluş felsefesini, Atatürk’ün kadına biçtiği değeri ve modern Türkiye’nin inşasında rol alan bir genç kadının gözünden tarihsel bir kesiti de sunuyor. Çeliker, okura Cumhuriyet ideallerinin bir insan yaşamında nasıl vücut bulduğunu hissettirirken, kadının toplumdaki yerini yeniden düşünmeye de davet ediyor. Destek Yayınları etiketiyle raflarda yerini alan bu eser, Sabiha Gökçen’in hayatına dair geniş araştırmalar ve birebir röportajlara dayanması, tarihsel doğruluğu ve duygu yoğunluğu ile dikkat çekerken genç kuşaklara ilham verecek, geçmişin izini bugüne taşıyacak güçlü bir okuma deneyimi sunuyor. Arka Kapak Yazısı: TÜRK HAVACILIĞININ GÖĞSÜNÜ KABARTAN BİR ÖYKÜ: SABİHA GÖKÇEN’İN İLHAM VEREN HAYATI... Savaşların, inkılapların ve değişimin tam ortasında büyüyen bir kız çocuğunun, Atatürk’ün kızının, Türkiye’nin gökyüzüne açılan ilk kadın savaş pilotu olma yolculuğu... Sabiha Gökçen, yalnızca bir Cumhuriyet kadını değil; çağının ötesinde bir cesaret, azim ve vizyon örneğidir. Gülşah Çeliker, yıllara yayılan araştırmalarından ve Sabiha Gökçen’in bizzat kendisiyle yaptığı özel röportajlardan derlediği bu biyografik romanda, Gökçen’in Atatürk ile ilk karşılaşmasından Çankaya Köşkü’nde başlayan hayatına, ulusal ve uluslararası başarılara uzanan ilham dolu yolculuğunu gözler önüne seriyor. Sadece bir biyografi değil; aynı zamanda Cumhuriyet’in idealist ruhunu, Atatürk’ün eğitim ve kadın vizyonunu yansıtan eşsiz bir tanıklık... “Gökyüzü sadece erkeklere ait değil...” diyerek tarihe adını yazdıran bir öncünün, genç nesillere bırakılmış en değerli mirası... “Hatta gün gelecek insanoğlu uzaya gidecek, başka dünyalara gidecek, Ay’ı ve benzeri gezegenleri bile fethedecek...” - Mustafa Kemal Atatürk Modern Türk kadınının yükselişi gökyüzünde başlar. Ve bu yükselişin adı: Sabiha Gökçen. Yazar Hakkında: Gülşah Çeliker, İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü lisansının ardından İngiltere’de, South Bristol College’de, sinema belgesel alanında yüksek lisansını tamamladı. İngiltere’de stajını tamamlayarak TRT, Bir TV, TV8 gibi kuruluşlarda çalıştıktan sonra ilk belgeseli olan Sabiha Gökçen’in belgeselini çekme hayali ile yola çıkan yazar, Sabiha Gökçen ile yüzyüze görüşme şansı elde ederek yaptığı onlarca tanık röportajıyla uluslararası belgeselini tamamladı ve benzersiz bir esere imza attı. Belgesel, yurt dışında; Amerika, Rusya, Yunanistan, Avusturya, Hollanda, İtalya’da ve yurt içinde pek çok defa gösterildi. Yazarın, yapmakta olduğu ikinci global / büyük belgeseli; ‘Piri Reis Dünya Haritacısı’nı çekerken yazdığı : ‘Haritacı ve Kaşif’ adlı kitabı da bulunmaktadır. GÖKÇEN Gülşah Çeliker Destek Yayınları, 2025 Tür: Biyografik Roman 232 s.
- Altıyedi Sanat Edebiyat Dergisi, 22. sayısını yayımladı
Kalabalık bir yazar, şair, çizer kadrosuyla çıkan Altıyedi’nin dosya konusu “Yollar” idi. Dergi adına Kürşat Coşgun “Aut Viam Inveniam Aut Faciam” başlıklı yazısında şöyle seslendi: Politika ile yatıyor, politika ile kalkıyoruz. Azgelişmişliğimizin en bariz göstergesi bu olsa gerek; sığ, düzeysiz ve kavgacı bir üslubun başat yöntem sayıldığı bir coğrafyada yaşıyoruz. Günlük politikanın yaşamın her zerresinde en belirleyici unsur olması diğer alanlara da yansıyor, bu durumun yarattığı düşünsel güdüklük bizi bir çıkmaz sokağın ötesine götürmüyor. Nietzsche’nin “Bir ülkede edebiyat ve sanattan çok siyaset konuşuluyorsa, o ülke üçüncü sınıf bir ülkedir.” sözü sanki yaşadığımız bugünlerin özeti gibi. Biraz geriye yaslanıp ülkenin hal-i pür mealine baktığımızda gördüğümüz tablo şudur: Emekçi sınıfların üzerindeki ekonomik baskı siyasal baskı ile pekiştirilmiş, hukuk, adalet kavramlarının içi boşaltılmış, muhalif olan toplumun her kesimi dışlanmış, ötekileştirilmiş, can ve mal güvenliği üzerindeki anayasal güvence ayaklar altına alınmış, hayalsiz, umutsuz, geleceksiz bir kuşak yaratılmıştır. Bu durumda önümüzde iki seçenek var: Ya olan biten her şeyi kaderden sayıp tevekkülle karşılayacağız ya da (tabii ki) bu tabloya teslim olmayacağız, boyun eğmeyeceğiz. İtiraz parmağını (buna bazıları işaret parmağı da diyor) her daim havada tutup yılmadan insanlığın ortak değerlerini savunacağız. Belki futboldan devşirme olacak ama “en iyi savunma saldırıdır” deyip, korkunun ve yılgınlığın üzerine üzerine gideceğiz. Çünkü hayat bunun dersleriyle dolu ve biz bunu tekrar tekrar öğrenmek zorundayız. Kartacalı Hannibal’ın 2200 yıl öncesinden seslendiği gibi, “aut viam inveniam aut faciam”, yani “Ya yeni bir yol bulacağız, ya yeni bir yol yapacağız.” İşte bugün o yeni yolu yapma günüdür. Ahmet Özer ise “İnsana ve İnsanlığa Çıkan Yollar” adlı başyazısına şöyle başladı: Yaşamında yola çıkmayan, yolculuk yapmayan, bir yerden bir yere göçmeyen kim vardır ki… Yaşamın mekiği, zaman içinde çoğumuzu türlü nedenlerle bir yerden bir yere savurmuştur. Bu savruluşun getirdikleri, kişiye kazandırdıkları bir yana, sonu acılarla, hüzünlerle biten günleri de içerdiği bir gerçektir. Bu yaşıma değin yaptığım yolculukları, geçtiğim yolları bu süreçte tanıdıklarımı, gördüklerimi, yaşadıklarımı düşündüm. Bu yola girmeseydim, bu yolculukları yapmasaydım yaşamımda ne gibi eksiklikler olacağını düşündüm. Çoğu yol, başlangıçta ikircikli bir durum yaşatsa da gelişmeler, iyi ki bu yolculuğa çıkmışım demenin sevincini getirir beraberinde. Gitmediğim ama gitmiş gibi olduğum yolları ve yolculukları da düşündüm. Bildiğim kentler ve ülkeler bir yana, bilmediğim yerleri de içimde özümsemeye çalıştım. Bu “yolculuk”ta vardığım yer şu oldu: Yol ve yolculuk için kişinin mutlaka bir eyleme girişmesi gerekmiyor. Kimi zaman kişinin “kendi içinde yaptığı yolculuklar”ı da bir yana atmamak gerekiyor. Romanlardan, öykülerden, masallardan, oyunlardan, filmlerden, şiirlerden hareket ederek de nice uzun yolculuklara çıkmışızdır. Hem de göz açıp kapayıncaya değin, dünyanın bir ucundan ötesine salınıp durarak… Yollar; görünen, bilinen coğrafi bir konum olsa da kimi zaman bir düşüncenin, bir duygunun, bir ideolojinin belirlediği ve kişiyi de içine katarak sürüklediği alanlar olarak yaşamımızı biçimlendirmiştir. Tarih boyunca nice kişinin kentten kente, ülkeden ülkeye, kişiden kişiye yolculuk yaparak, bu yolculukta çoğu engeli aşarak, büyük başarılara imza attığı gibi, sonu büyük yıkımlar ve acılarla iç içe geçen olgularla da yüzleştiği bir gerçektir. “Yollar” dosyasında Y. Aykut Kırbıyık, Adnan Gerger, Doç. Dr. Mustafa Yavuz, Bora Ercan, Gül Özen, Serdar Gürsoy, Barış Akkurt, Öznur Unat, Hülya Deniz Ünal, Levent Turhan Gümüş, S. İpek Ortaer Montanari, Mine Yörük ve Onur Üzer yer aldı. 22. sayının dosya dışı yazıları Kaan Tanyeri, Doğu Karaoğuz, Alaaddin Kara, Olcay Karay imzalarını taşıyor. Yollar’ın öykücüleri Davut Elçi, Esra Kahya, Demet Eker, Yavuz Yavuzer, Başak Canda, Ayşegül Atılgan, Hasibe Özgümüş olurken; Yollar’a şiirleriyle Efrahim Nevzat, İbrahim Başçı, Emirhan Oğuz, Ercan Şeherli, Uygar Orhan, Hızır İrfan Önder, Çiğdem Öztaş Korçak, Uğur Ünen, Abdurrahim Cavit Özcan, Verda Oral, Demet Demirhan, Dilek Bayram katkı sundu. Y. Aykut Kırbıyık, Bülent Güldal ile söyleşti. Güldal, “Tanzimat’tan günümüze kadar süregelen Türk şiirinin yazıldığı mekânları kuşatan sosyal yapıyı ve bu yapı içerisindeki şairin tavır ve tutumunu incelediğimizde, sarmal bir dinamikle buluşuyoruz. Özgürlüğü, özerkliği, şiirin kendi yasalarını bu bağlamda düşünmek gerekiyor sanırım.” dedi. Bu sayının edebiyat soruşturmasında “Eserlerinizde yollar nerelere çıkar? Nasıl yolculuklar yapar, yaptırır, hangi duraklarda mola verirsiniz?” diye sorduk. Kadir Tepe, Senem Gezeroğlu, Huriye Emre Uslucan, Mustafa Şahin, Gül Güleryüz, Emine Altınkaynak, Sevim Çiçek, Ayşe Nilay Özkan cevapladı. Kapak tasarımı Mine Yörük ’e ait olan Yollar sayısına Kürşat Coşgun, Betül Sinanoğlu çizgileriyle katkı verdi. Zonguldak Kültür ve Eğitim Vakfı (ZOKEV) tarafından yayımlanan Altıyedi Sanat Edebiyat Dergisi bir sonraki dosya konusunu “Saplantı” olarak belirledi. Altıyedi’yle altiyedidergi@gmail.com adresinden, sosyal medya hesaplarından iletişim kurmak; tüm sayılarına shopier.com/altiyedidergi sayfasından ulaşılabilmek mümkün.
- Mine Söğüt'ten yetişkinler için bir masal: Ormandaki Kalpsiz Ceylan
Klasik masalları ters yüz eden Mine Söğüt, yeni kitabında kalbi çalınan bir ceylanın ve ona eşlik eden Mantıklı'nın hikâyesiyle okuyucularını düşündürücü bir yolculuğa çıkarıyor. Gazeteci ve yazar Mine Söğüt'ün son eseri Ormandaki Kalpsiz Ceylan , Can Yayınları'ndan okuyucularla buluştu. Bahadır Baruter'in çizimleriyle desteklenen bu masal, klasik anlatılara eleştirel bir yaklaşım sunuyor. Kitap, Pamuk Prenses masalının bilinen hikâyesinden yola çıkarak, avcının kraliçeye Pamuk Prenses'in kalbi yerine bir ceylanın kalbini sunmasıyla başlıyor. Bu olayın ardından, kalbi çalınan ceylan, kalbini geri almak için kız cüce Mantıklı ile birlikte bir yolculuğa çıkıyor. Bu yolculuk, sadece fiziksel bir arayış değil, aynı zamanda kimlik, adalet ve duygular üzerine derin bir sorgulama süreci. Mine Söğüt, bu eserinde masal anlatımını kullanarak, kalpsizlik kavramını hem bireysel hem de toplumsal düzeyde ele alıyor. Ceylan ve Mantıklı'nın hikâyesi, okuyuculara empati, vicdan ve akıl üzerine düşünme fırsatı sunuyor. 96 sayfalık bu ciltli kitap, hem görsel hem de içerik açısından zengin bir deneyim vaat ediyor. Ormandaki Kalpsiz Ceylan , masalın sadece çocuklara ait olmadığını, yetişkinlerin de masallarla derinlemesine düşünme ve hissetme ihtiyaçlarını karşılayabileceğini gösteriyor. ORMANDAKİ KALPSİZ CEYLAN Mine Söğüt Can Yayınları, 2025 Çizimler: Bahadır Baruter 96 s.
- Kayıpların içinden gelen şiirler: Kadir Aydemir'den “Yitirilmiş Şeyler Arasında”
Şair ve yazar Kadir Aydemir’in sekiz yılın birikimiyle kaleme aldığı yeni şiir kitabı Yitirilmiş Şeyler Arasında , yayımlandı. Otuz şiirden oluşan kitap, okuru zaman, anı ve kayıp temaları arasında içsel bir yolculuğa davet ediyor. Şair/Yazar Kadir Aydemir’in altıncı şiir kitabı “Yitirilmiş Şeyler Arasında”, raflardaki yerini aldı. Yitik Ülke Yayınları etiketiyle yayımlanan kitap, otuz adet şiirden oluşuyor. Kitabın girişinde yer alan dize “Her nokta bir gözyaşıyla virgül olur”, şiirlerin dünyasına ışık tutar nitelikte. Kapak tasarımı ve kitapta yer alan desenler Savaş Çekiç’e ait. Arka kapakta Kadir Aydemir, okurlarına şöyle sesleniyor: “Çünkü evde bir göl büyütüyorum Sözcükler topluyorum uykumda Tarağın dişlerinde sıkışan saçları Biriktiriyorum kendime hediye edip O an ne zaman, ne leke, ne kan Hiçbir şey kalmıyor bana Bir zülfikârın kestiği Ölüm gelip yavaşça uyandırıyor beni.” Şiirlerinde özgün bir dil kullanan Kadir Aydemir yeni kitabı hakkında, “Sekiz yıllık bir süre boyunca çeşitli edebiyat dergilerinde yayımlanan yeni dönem şiirlerimi, bu kitapta topladım. Birbirinden bağımsız görünen fakat ruhen ve yapı olarak yakın olan şiirlerin, olgunluk dönemime ait olduğunu söyleyebilirim” şeklinde konuştu. Bu kapsamda “Yitirilmiş Şeyler Arasında”, şiir okurları için özgün ve güçlü bir okuma önerisi. Kadir Aydemir , Yitik Ülke Yayınları'nın kurucusu ve genel yayın yönetmeni. Bugüne dek yayımlanan üç de kısa öykü kitabı bulunuyor. Şiir ve öykü kitaplarıyla, çok yazarlı/derleme çalışmalarıyla, pek çok dergi projesiyle edebiyata büyük emek veren üretken bir isim. İstanbul’da yaşıyor ve yazmaya devam ediyor. YİTİRİLMİŞ ŞEYLER ARASINDA Kadir Aydemir Yitik Ülke Yayınları, 2025 Tür: Şiir 64 s.
- 2025 Yılın Yazarı: Rıfat Ilgaz Öykü Ödülü başvuruları başlıyor
Nilüfer Belediyesi, her yıl bir edebiyatçıyı onurlandırdığı “Yılın Yazarı” etkinlikleri kapsamında 2025 yılını Rıfat Ilgaz’a adadı. Bu çerçevede düzenlenen Rıfat Ilgaz Öykü Ödülü için başvurular 16 Haziran’da başlayacak ve 29 Ağustos’ta sona erecek. Yarışmaya katılmak isteyen yazarlar, daha önce yayımlanmamış ve basılmamış en fazla iki öyküyle, rumuz kullanarak başvuruda bulunabilecekler. Başvurular, kargo yoluyla veya Nilüfer Belediyesi Kütüphaneleri’ne elden teslim edilebilecek. Gönderilen öyküler, Burcu Aktaş, Turgay Fişekçi, Nalan Karagöz, Nahit Kayabaşı ve Figen Şakacı’dan oluşan seçici kurul tarafından değerlendirilecek. Sonuçlar 27 Ekim 2025’te açıklanacak. Yarışmada birinci seçilen öykü 10 bin TL ödül kazanacak; ayrıca beş yazar da 5 bin TL’lik mansiyon ödülüne layık görülecek. Başvuru formu ve detaylı bilgilere Nilüfer Belediyesi’nin resmi web sitesi ve sosyal medya hesaplarından ulaşılabilir.
- Neden hayır demek isterken evet deriz?
Nagihan Kahraman Vanessa Patrick’in kaleme aldığı Hayır Deme Cesareti: Hayatınızın Kontrolünü Elinize Almanın Bilimsel Yolu üzerine yazdı: “Gerçekten istemediğiniz bir şeye 'evet' demek zorunda değilsiniz. Vanessa Patrick'in Hayır Deme Cesareti kitabı, güçlü bir ‘hayır’ demenin yollarını gösterirken, kararlı bir dille sınır koymanın hem bireysel özgüveninizi hem de ilişkilerinizi nasıl dönüştürebileceğini ortaya koyuyor.” Hayatın pek çok alanında ailemizden, iş arkadaşlarımıza; partnerimizden patronumuza kadar birçok kez “hayır” demek isterken “evet” derken bulmuşuzdur kendimizi. Bu, her zaman dışsal sebeplerle değil hatta çoğunlukla içsel motivasyonlarla yapılan bir eylem. Kalben asla o işi yapmak istemesek de bir anda evet deyip kendimizi yaparken buluruz bu yüzden. Bunun sebepleri psikolojide uzun yıllardır araştırılagelsin; bir noktadan sonra şunun da peşine düşmüş durumdayız. Peki, “hayır” demek için ne yapmamız gerek? “Hayır” diyebilmenin yolları nelerdir? Aslında böyle sorulunca gayet basit geliyor insana; hayır de gitsin! Maalesef bu kadar kolay değil bunu yapabilmek gerçek hayatta kolay olmayabilir çünkü her insan bireyselliğinin yanı sıra toplumsal da bir varlık ve çoğu zaman hayır dememesi ya da başka bir ifadeyle evet demesi aslında sonucundan korktuğu şeylerden kaçmak için kullandığı bir konfor alanında kalmasının göstergesi. Çocukluğumuzdan beri bize “evet” demenin ne kadar iyi olduğunun, ancak makul olursak kabul göreceğimizin telkin edildiği bu büyüme serüveninde ve devamında da yetişkinliğimizde aslında işlerin böyle gitmek zorunda olmadığını, başka türlüsünün de mümkün olduğunu bize göstermek isteyen bir kitap yayımlandı yakın zamanda: Vanessa Patrick’in yazdığı Hayır Deme Cesareti: Hayatınızın Kontrolünü Elinize Almanın Bilimsel Yolu. Nova Kitap’tan çıkan eserin çevirisi Emine Coşkun’a ait. Dr. Vanessa Patrick, hâlihazırda pazarlama profesörü; araştırmadan sorumlu dekan yardımcılığı yaptığı Houston Üniversitesi’nde çalışana kadar pek çok alanda çalışmalar yapan, çok yönlü bir yazar. Öncesinde Güney Kaliforniya Üniversitesi’nde işletme alanında doktora ve daha da öncesinde Hindistan’daki Bombay Üniversitesi’nde pazarlama alanında MBA ve mikrobiyoloji ile biyokimya alanında lisans dereceleri var. Psikoloji, pazarlama ve yönetim alanlarını harmanlayarak uzun yıllar araştırma makaleleri yayımlamış. Araştırmalarında günlük tüketici estetiği, günlük mükemmelliği teşvik etme ve kişisel ustalığa erişme konularına ağırlık vermiş. Kızına adadığı Hayır Deme Cesareti ’nde de kendisinin ortaya attığı “güçlendirilmiş reddetme sanatı” kavramı üzerinde duruyor. Kitap, yazarın neden hayır diyemediğimizi anlattığı “Giriş” kısmı haricinde üç ana bölümden oluşuyor: “Hayır Demek Bir Süper Beceridir”, “Güçlendirilmiş Reddetme Sanatı: Güçlendirilmiş Reddin Oluşturulması İçin Gereken Yetkinlikler” ve Güçlendirilmiş Reddin Uygulanabilirliği”. Yazar, ilk bölümde uzun uzun “Neden hayır demek isterken evet deriz?” sorusunu irdeliyor. Bunun için pek çok kişinin hemfikir olacağı sebepler sıralıyor: Aidiyet ihtiyacı, sosyal etki ya da baskı, uyumsuz olarak addedilmemek, itibar kaybına uğramamak ve/veya içinde bulunulan ilişkiyi kaybetmemek gibi ana sebeplerle insanların yapmak istemediği şeylere bile günlük hayatlarında "evet" dediğinin üzerinde duruyor. İnsanların etkileşim hâlinde oldukları sosyal ortamın kendisinden beklentilerini yerine getirmek için devamlı güven ve iş birliği içinde olmaya meyilli olduğundan, bu sebeple de uyumlu olmaya çalıştığından söz ediyor uzun uzun. Ancak bir noktadan sonra “hayır” demesinin gerekli olduğunun farkına varan insanların bunu nasıl yapacaklarına dair önerilerde bulunuyor. Patrick’e göre en etkili “karşı koyma” yollarından biri kelimeleri bilinçli seçmek. Ne demek bu? Bir şeyi reddederken seçilen kelimelerin inanç ve kararlılık içermesi. Böylece karşı tarafa çaresiz ve kontrol yoksunu bir imaj çizilmemiş olur. Yani yazara göre “yapamam”, “gelemem” demek yerine sınır çizerek ve geniş bir zaman dilimine yayarak böylece neden “yapamayacağımızı” değil; “yapmayacağımızı” net bir şekilde ifade etmek gerekiyor. Çünkü “yapamam” dendiğinde güçsüz ve çaresiz bir izlenim bırakırken “yapmıyorum/yapmam” dendiğinde kararlı, güçlü ve kendinden emin bir izlenim yaratılıyor. Yazar bunu kitabın ilerleyen bölümlerinde detaylı şekilde anlattığı “güçlendirilmiş reddetme sanatı” fikrinin temeli olarak ele alıyor. Bunu “güçlendirilmiş” ya da “güçsüzleştirilmiş” bir dil kullanımının önemine dikkat çekmek için yapıyor. Örneğin, Patrick’e göre bir misafirlikte tatlı ikram edildiğinde “Çikolatalı pasta yiyemem.” ile “Çikolatalı pasta yemiyorum.” demek arasında çok büyük fark var. Birinde koşulların sizi maruz bıraktığı bir durum varken diğerinde kimliğinin bir parçası hâline getirilmiş bir davranış biçimi söz konusu. Vanessa Patrick’in uzun uzun üzerinde durduğu “güçlendirilmiş reddetme” kavramı kitap boyunca çeşitli örneklerle desteklenerek enine boyuna açıklanıyor. Bu noktada yazarın üslûbunun da buna ne kadar yardımcı olduğunun üstünde durmak gerek. Verdiği örneklerin ve dilinin açıklığı, anlaşılırlığı sâyesinde üzerinde durduğu kavramlar çok daha kolay özümsenebiliyor ve uygulanabilirliği de böylece artıyor. Yazar ayrıca bir de kitabın sonuna “Güçlendirilmiş Ret Terimleri Sözlüğü” kısmını eklemiş. Burada kitapta bolca bahsettiği “ceviz ağaçları, “derme çatma ev tuzağı”, “kadifeçiçekleri”, “kırmızı kadife halatlar”, “spot ışığı etkisi” gibi metaforik terimleri açıklıyor. Bu alanda kendini geliştirmek isteyen kişilere bir rehber niteliğindeki Hayır Deme Cesareti ’ni muhakkak öneriyorum. HAYIR DEME CESARETİ Vanessa Patrick Nova Kitap, 2025 Çeviri: Emine Coşkun 296 s.















