Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- 71. Sait Faik Hikâye Armağanı sahibini arıyor
Darüşşafaka Cemiyeti, 2021 yılında öykü kitabı yayımlanmış tüm yazarları, Sait Faik Abasıyanık'ın anısını yaşatmak amacıyla 71. kez düzenlediği hikâye yarışmasına katılmaya çağırıyor. Yarışma, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları iş birliğiyle düzenleniyor. Bu yıl diğer yıllardan farklı olarak Sait Faik Hikâye Armağanı’nın Onursal Jüri Başkanı Doğan Hızlan adına “Doğan Hızlan Özel Ödülü” de verilecek. Kısa listeye kalan yazarlardan birine takdim edilecek bu özel ödül, Armağan’ın sonucu ile birlikte duyurulacak. 71. Sait Faik Hikâye Armağanı ve Doğan Hızlan Özel Ödülü’nün ön jürisi, Emrah Kolukısa’nın koordinatörlüğünde toplanacak. Ön jüride Seray Şahinler Demir, Eray Ak ve Ali Bulunmaz yer alıyor. Jüri ise Prof. Dr. Nazan Aksoy, Prof. Seval Şahin, Cemil Kavukçu, İhsan Yılmaz, Faruk Duman, Darüşşafaka Cemiyeti Kültürü ve Tarihi Komisyonu Üyesi Beşir Özmen ve Türkiye İş Bankası Yönetim Kurulu Başkanı Adnan Bali’den oluşuyor. Yarışmaya katılacak yazarların, başvuru yapacakları hikâye kitabından on beş (15) nüshayı, 28 Şubat 2025, Cuma günü saat 17.00’ye kadar Darüşşafaka Cemiyeti’ne elden ya da posta yoluyla ulaştırması gerekiyor. Yarışmaya katılacak hikâye kitaplarının 2024 yılında yayımlanmış olması, herhangi bir ödül almamış olması ve yazarın daha önce Armağan’ı kazanmamış olması gerekiyor. Ön jüri ve jürinin değerlendirme süreçlerinden geçecek başvuruların kazananı mayıs ayı içinde açıklanacak.
- Ne oldu da birbirlerine bakmaktan sıkıldılar?
Havanur Taflan, İtalyan yazar Domenico Starnone'un Bağlar adlı romanı üzerine yazdı: "Dünyadaki özgürleşmenin ve değişim rüzgârlarının yaşandığı 70’li yıllarda geçen bu hikâyede, hayattaki tek amacı sadece iyi bir eş ve anne olmak olan Vanda ile ondan daha cesur, özgür ve burjuva hayatı yaşayan Aldo’nun genç sevgilisi Lidia üzerinden kadın ve dönemin sınıfsal değişimini de gösterir Starnone." “Sevmek sahiplenmenin en güzel yoludur, Sahiplenmek ise en çirkin yolu.” Jose Saramago Bir kurum olarak aile her çağda ve her toplumda çok zor olmuştur. Değişmeyen gerçeklerle örülmüş bir yaşamdır aile olmanın hukuku… Bu yaşamın içinde var olan bizler üzerinde de çok derin hasarlar bırakır bazen... Kimimiz farkında olmadan yaşayıp gideriz bunun… Kimimiz ise… Yaşamımızın büyük bir kısmında bu hasarları örtmekle ya da onlardan kaçınmanın yollarını aramakla geçiririz zamanı. Aldığımız bu yaraların kişiliğimiz üzerinde bıraktığı o izler… Onları ne kadar silmeye çalışırsak çalışalım silemeyiz yine de. Bu anlarda yaşadığımız o savunmasız halimizle de hem kendimize ve hem de etrafımıza daha çok hasar veririz. Bir çocuğun bağcıklarını bağlama şekli, bir kedinin adı, bir rafın üstündeki kutu… Parçalanmış bir ailenin çatlakları… İtalyan yazar Domenico Starnone, tüm bu çatlakları Bağlar adlı romanında ele alır. İçinde debelenip durduğumuz aile denilen o bağı ve onun yükümlülükleri altında nasıl ezildiğimizi anlatır bize. Aile denilen gönüllü yaratılan bu hapishanenin(…) tüm pencerelerinden bakar bunu yaparken. Pişmanlıklar, intikam, ego, bencillik, acı ve başarısızlıklar… Hayatın tam da kendisidir anlatı aslında. Kitabın kapağından içeri dalan okuru terk edilmiş bir kadının kocasına yazdığı mektubu karşılar: “Unuttuysan hatırlatayım muhterem beyefendi eşinim ben senin. Bir zamanlar bu hoşuna gidiyordu; şimdi ise aniden seni rahatsız eder oldu, biliyorum. Bana ne olduğunu anlat buna ihtiyacım var. Benim bir işimin olmadığını, nasıl geçineceğimi bilmediğimi unuttun mu? Dikkat et sabrım taşmasın, Aldo. Aklıma koyarsam bunu sana çok fena ödetirim.” “Yaşam, isimsiz ve anısızken, yapayalnızdı bir zamanlar. Elleri vardı, ama dokunacak kimsesi yoktu. Ağzı vardı, ama konuşacak kimsesi yoktu. Yaşam hiçbir çağ ile tanımlanamıyordu henüz. İşte o zaman arzu yayını gerdi ve fırlattığı arzu oku yaşamı ikiye böldü ve yaşam iki kişi oldu. Bu ikisi buluştular ve gülüştüler. Birbirlerine bakmak güldürüyordu onları ve birbirlerine dokunmak da,“ diyor Galeano Aynalar kitabında. Ya sonra… Ne oldu da birbirlerine bakmaktan sıkıldılar? Aile, onu oluşturan bireylerin hiç değişmeyecek ve sımsıkı bağlarla bir daha çözülmeyecek şekilde bağlanması mıdır? Yaşam dediğimiz ve oradan nasıl firar edeceğimizi bilmediğimiz bir kimlik hapishanesi mi burası gerçekten? Hepimiz için aynı anlamı mı taşır? Vanda için aile olmak; hep beraber öğlen yemeği yiyecekleri, biraz da televizyon seyredip iyi geceler dileyecekleri bir evdir sadece. Aldo’ya göre ise değişmesi gereken kalıplaşmış görevlerin yüklendiği gereksiz bir kurumdur. Aileye farklı anlam yükleyen bu iki insan… Nasıl bir arada yaşayabilirler ki… Yaşanılan, iki cinsin değişen dünya karşısında rollerini yeniden inşa edememeleridir. Bunun nedenleri, sonuçları, geleneksel aile kurumu, anne ve baba rolleri kurmacanın içinden okuyucunun belleğinde kendisini sorgulamasına neden olur. Vanda’nın mektuplarının içine sızan okur kocaya kızarken bulur kendini. Ama suçlu arama suçu ortaya çıkarma değildir mesele. İki cinsin toplumsal kabullerin üzerinden değişime bakışı ve varoluş sorunudur. İhanet eden adamın davranışını etrafında kabul gördüğü sürece devam ettirmesi ve eve geri dönme kararını almasına neden olan olay (zaten gevşek bağlanmış olan aile bağının) üzerinden düşünmemizi ister Starnone. Aldo’nun sokakta kötü giyimli ve iki çocuklu bir kadın gördüğü bir anda; “Onların yanında, ailemle birlikte olmalıyım ve değilim” diyerek eve dönme kararı alması… Ama gerçek… Âşık olduğu genç kadının özgür dünyasında kendine yer edinememesidir. Uğruna terk ettiği kadından daha değerli olduğunu düşünür Vanda ise… Her ikisi kendilerine inandırdıkları yalanlar üzerine yeniden çatlayan evliliklerinin sahte dünyasının duvarlarını örerler. Gerçek bir affedilmenin olmadığı geçmişle hesaplaşmanın yapılmadığı ve yalanlar üzerine kurulmuş birlikteliktir artık bu… Dünyadaki özgürleşmenin ve değişim rüzgârlarının yaşandığı 70’li yıllarda geçen bu hikâyede, hayattaki tek amacı sadece iyi bir eş ve anne olmak olan Vanda ile ondan daha cesur, özgür ve burjuva hayatı yaşayan Aldo’nun genç sevgilisi Lidia üzerinden kadın ve dönemin sınıfsal değişimini de gösterir Starnone. “Beni bir kez beğendiğine göre her zaman beğeneceğinden emindim. Gerçek duyguların özellikle evliyken, değişmeyeceğini sanıyordum. Böyle bir şey belki de olabilir ama sadece yüzeysel insanların başına gelir o yüzeysel biri değil. Sonra değişim çağına girdiğimizi, senin bile her şeyi aniden bir kenara bırakmak gerektiği hakkında akıl yürütmeye başladığını, kendimi belki de ev işlerine, para idaresine, çocukların ihtiyaçlarına çok fazla kaptırdığımı düşündüm. Aynada gizli gizli kendimi incelemeye başladım. Ben nasıldım neydim? İyi bir eşten ve başarılı bir anneden daha fazlası olmalıydım.” Aşkın kendinde zaten var olan o çatlaklar… Sağlam temeller üzerine kurulamayan birliktelikler… Mutsuzluğun ilmek ilmek örüldüğü aile ilişkileri… Tüm sırlar… Aradan yıllar geçmesine rağmen geçmişin tüm o yaralarındaki birikmiş irin, kabuğunun içinden çıkıp evdeki tüm eşyaların kırıklarıyla savrulur etrafa. Hayatla kendi hesaplaşmalarını daha yapamamış kaldıkları yerden hayata devam ettiklerini zanneden kadın ve erkeğin bu sahte yaşamları evin dağılan eşyaları altından bir bir yüzeye çıkar. Tüm bu yapbozun kaybolan en büyük parçası ise çocukların yaşamlarıdır. Mutsuzluk içinde çocukluğun geçtiği ev… Çocuklar için çok daha büyük bir kâbustur. Asıl trajedi de buradadır zaten. “…ailemizi alakadar eden yegâne bağ, bize hayatımız boyunca işkence etmiş olandır. Anne babamız bize çok eğitici dört sahne öğretti. İlkinde annemle babam genç ve mutluydular; biz çocuklar da bu cennet bahçesinde keyif sürüyorduk. İkincisinde babam başka bir kadın bulup onunla tüydü, annem keçileri kaçırdı, biz çocuklar da cennet bahçesini kaybettik. Üçüncüsünde babam fikrinden cayıp eve geri geldi, biz çocuklar da gene dünya cennetine girmeye çalıştık. Annemle babam da bize sürekli çabamızın boşa olduğunu gösterdi. Dördüncüsünde cennetin asla var olmadığını ve cehennemle yetinmemiz gerektiğini öğrendik.” Kendi tercihleriyle bir araya gelmiş kadın ve erkeğin kendi ruhlarındaki yaraları onarmadan yaptıkları bu birliktelikte kim suçludur peki? Hikâyenin hangi kahramanı daha mağdurdur? Aile bugün de aynı mutsuzluk kozasını örmeye devam etmiyor mu? Kapana kısılmış gibi hissetmemek için neyi feda etmeye hazırız? Neden bir kafesten diğerine koşuyoruz sürekli? Kendimize yeni kafesler yaparak sevgisiz bir yaşamın içinde yaşamak… Yaşanmamış yaşamın kıyısında zamanı doldurmayı beklemek… Tüm bunların yerine en baştan varoluşumuzu aramamız gerekmez mi? İşte bunu yapabilirsek… O zaman hayatı daha az hasarla atlarız belki… Tıpkı Kundera’nın dediği gibi; “ Sadece tek bir hayatımız var ve bu hayatı öncekilerle karşılaştıramaz kusurlarımızı gelecekteki hayatlarımızda gideremeyiz.” Kaynak: https://www.zendalibros.com/domenico-starnone-hay-contar-verdad-propia-experiencia/ BAĞLAR Domenico Starnone Yüz Kitap, 2018 Çeviri: Meryem Mine Çilingiroğlu Tür: Roman 144 s.
- Öykü: O Gün ya da Żal
“ Bugün son günümüz olabilir Baxter. Eğer yarın yeni bir güne uyanabilirsem seni affedeceğim .” Dicle Arar Doksan ikinci yaş günü pastamın mumunu yakmak ı̇çin hemşire, kutusundan upuzun bir kibrit çıkarıp çaktı. Çıra gibi upuzun bir kibrit. Ama sorgulamıyorum. Artık merak da etmiyorum. Böyle kibrit mi olur diye hiç demiyorum. Ne çıkan dev alev umrumda ne pasta ne de mum falan. Seksen yıldır her kibrit yanışında olduğu gibi soluğu yine o kükürt kokusu dolu günlerde alıyorum. Hatta o son günde. Bunca yıldır inatla hayatta kalışıma, yaşamaktan öylesine yüksündüğüm halde ölemeyişime hala şaşırıyorum. Savaşın başladığı yıl ben de, babamın kütüphanesinde çalıştığı okula başlamıştım. Savaş, bize oyundan başka bir şey çağrıştırmıyordu henüz o yıllar. Tahtadan bir iki tüfekti hepi topu. Ama sadece birkaç yıl sonra, savaş tüm gerçekliği ile tepemize çökmüş, sınıf arkadaşlarımdan hayatta kalanlarla barut fabrikasında çalışmaya başlamıştık bile. Ben, barutun kurutulduğu bölümde yalnızdım, Yossi, Bari ve David, - en yakınlarım - kükürt ve karbon ezmedeydiler. Babamın, önceleri epey direndiğini hatırlıyorum cepheye gitmemek için, benim ellerim silah tutmaz dediğini, geride kalıp insanlara bilgi vermekle, yazı yazmakla övündüğünü. Savaşa gidenlerin ailelerine bulgur ve yağ dağıtılırken biz sadece bana fabrika çıkışında verilen buğday somunu ile idare ediyorduk. Kız çocuklarının çalışması yasaktı, babam da tüm gün yazı yazdığından, annem çareyi; babamın iş tulumunun paçasını kısaltıp, üstüne çöpten bulduğumuz bir ceketi ve ayakkabıyı bana giydirerek, saçlarımı kökleyip beni Yossi ve Bari’nin yanına katmakta bulmuştu. Aylar sonra babam birden orduya katılacağını söyledi. İki gün sonra da gitti. Üç hafta sonra bulgur ve yağ almak ı̇çin biz de diğerleriyle sıraya girdiğimizde, babamın orduya hiç katılmadığını öğrendik. Annemin sadece yüzünden bir bulut geçtiğini ve sağ kaşının bir kere oynadığını gördüm. Tek kelime etmedi bir daha babamla ilgili. O güne kadar. O gün; fabrikada kükürt kazanı patlamış, korkuyla dışarı atmıştık kendimizi. Oysa korkulacak savaş denen şey vardı. Şehir merkezi bombalanmaya başlanmıştı bile çoktan. O sırada annemin uzaktan koşar adım geldiğini gördüm. Gelir gelmez elime kağıtlar tutuşturdu. Geçen sene yerle bir olan okuluma gitmemi, kütüphaneden arta kalanlar arasında bulduğum herhangi bir kitabın içine bunları koyup koşarak eve dönmemi istedi. Somun sırasına da girme dedi. Koş dedi. Kitaplar en güvenli zarflardır diye bağırdı arkamdan. Annemden bana sirayet eden nedenini bilmediğim bir telaşla okula varana kadar koştum durmadan. Kütüphanenin bahçeye bakan duvarı yıkılmış, kitaplar dışarı adeta sel gibi akmıştı. İlk gördüğümü aldım elime. Oturacak bir yer aradım. Bir zamanlar babamın oturduğu koltuğu aradı gözlerim önce. Yoktu. Bir tahta perdeyi kıvırıp üstüne iliştim. Aldığım kitap, telefon rehberi idi. İstemedim. Bıraktım yere. Başkasını aldım. Bu da bir sözlüktü. Artık seçmeye vaktim yoktu. Ortalayıp açtım sözlüğü, elimdeki kağıtlar o zaman dikkatimi çekti. Annem kağıtları şeritler halinde kesmiş, dördüne de özenli bir el yazısı ile yazmıştı. Okumadan edemedim. Okudum. Bir kere titredim. Kitabı kapattım. Kalkarken hapşurdum. Acı kükürt genzimi kavurdu, gözlerim yaşardı. Tekrar oturdum. Kağıtların olduğu sayfayı buldum. “ Öfkeliyim Baxter, tek çığlığımla dünyayı ikiye bölecek kadar güçlü bir öfke bu ve seni bulup bulmaması konusunda hala kararsızım .” yazanı Ö harfine, “ Senden ölesiye nefret ediyorum Baxter. Umarım kolay ölmez, son anına kadar pişmanlıkla can çekişirsin. Kızını ve beni silerken etmediğin tereddüdü ben de bu satırları yazarken etmiyorum .” yazanı N harfine, “ Aslında seni anlıyorum Baxter, içinde bulunduğumuz şartlarda kaçıp gitmek belki de en doğrusuydu. Her şeye rağmen kalsaydın daha acı bir kederle parçalanabilirdik. ” yazanı E harfine, “ Bugün son günümüz olabilir Baxter. Eğer yarın yeni bir güne uyanabilirsem seni affedeceğim .” yazanı da B harfine, sırasıyla; Öfke, Nefret, Empati ve Bağışlamak kelimelerini bulup yerleştirdim. Ailem ı̇çin yaptığım son şey buydu. Sonrasında; eve varamadan yolda yakalanıp kampa götürülmemden bugüne kadar geçen onca yıl ı̇çin sadece şunu diyebilirim; geçen tek şey var o da; zaman. Annem yeni bir güne uyandı mı, hala bilmiyorum. _________________________ * ŻAL : (lehçe, yahl diye okunuyor) geri gelmeyecek bir kayıp yüzünden hissedilen bir melankoli. Düz bir keder değil. Żal değişken, şekilden şekle giriyor, bir an uysal, bir an isyankar. Hayatımızın bir parçası sonsuza kadar bizden alındığında gelen hayal kırıklığı, pişmanlık ve hatta şiddet içeren öfkenin bir birleşimi. (Smith, Tiffany Watt, Duygular Sözlüğü , Kolektif Kitap, 6. Baskı, 2022, sf 302.)
- Bir yıla sığabilecek ihtimallerin kitabı
Caner Almaz, Nanae Aoyama'nın 2007 yılında kaleme aldığı, Japonya’nın en prestijli ödüllerinden Akutagawa’ya layık görülmüş eseri, Yalnız Kalmak İçin Mükemmel Bir Gün üzerine yazdı: "Yirmi yaşındaki hayatı yeni tanımaya başlayan genç bir kadınla yetmiş yaşındaki hayatının sonlarındaki yaşlı bir kadının aynı evi paylaşarak geçirdikleri bir yılına konuk oluyoruz." Yirmi yaşındaki hayatı yeni tanımaya başlayan genç bir kadınla yetmiş yaşındaki hayatının sonlarındaki yaşlı bir kadının aynı evi paylaşarak geçirdikleri bir yılına konuk oluyoruz. Nanae Aoyama'nın 2007 yılında kaleme aldığı Hitori Biyori (dilimize Yalnız Kalmak İçin Mükemmel Bir Gün olarak çevrilmiş) adlı eseri, Japonya’nın en prestijli ödüllerinden Akutagawa’ya layık görülmüş. Yayımlanmasının üzerinden yirmi yıla yakın bir süre geçmesine rağmen hem Japonya’da hem de dünyanın farklı ülkelerinde hâlâ ilgiyle okunan Yalnız Kalmak için Mükemmel Bir Gün kısa ve duru bir anlatı olmasına karşın büyük bir ilgiyle karşılandı. Özellikle İngilizceye çevrilmesinden sonra, adının ve kapak tasarımının da etkisiyle pek çok okurun ilgisine mazhar olduğunu söylemek güç değil. Anlatının içeriği de onu işleme yöntemi de az ve öz mantığıyla ortaya konduğundan pek çok soruya cevap verir nitelikte. Kitap genç bir kadının büyüme hikayesini olabildiğince minimal bir halde anlatıyor. 20 yaşındaki Chizu'nun öğretmen olan annesi, iş için ülke değiştiriyor ve Çin'e gidiyor. Henüz çocukken ayrıldıkları baba hikâyede hiç yer almıyor. Annenin Chizu’yu da yanında götürmek istediğini anlıyoruz ancak karakterimiz hayatı anlama ve ayaklarının üzerinde durma gayesinde. Tokyo’ya gidip çalışmak, para kazanmak istiyor. Annesinin üniversiteye gitmesini istemesini reddediyor. Çözüm olarak da Tokyo'da tek başına yaşayan çok çok uzak bir kuzeninin yanına taşınıyor. Yirmi yaşındaki hayatı yeni tanımaya başlayan genç bir kadınla yetmiş yaşındaki hayatının sonlarındaki yaşlı bir kadının aynı evi paylaşarak geçirdikleri bir yılına konuk oluyoruz. Mevsim döngüleri boyunca her iki ana karakteri de yakından tanıyoruz. Ginko kendi halinde yaşayan, kedilere düşkün, az konuşan, az tüketen ama bir yanıyla kayıp gitmiş yaşamının farkında olan bir kadın. Hayata tutunuyor. Kendi yaş grubundan insanların katıldığı atölyelere gidiyor, sosyalleşiyor. Bir erkek arkadaşı var. Chizu’ysa yirmi yaşının verdiği sonsuz özgüven ve gençlik enerjisiyle her şeyle dalga geçme kabiliyetine sahip. Ginko’nun yaşıyla, yaşamıyla, sevgilisiyle olan ilişkisiyle uğraşıyor. Ev arkadaşına yaşı üzerinden zorbalıklar yapıyor. Onun yaşamıyla kendi yaşamını kıyaslayarak bir yarış içerisinde tutuyor. Tüm bu zorbalıklara rağmen ev sahibemiz oldukça olgun, hatta Chizu’yu seviyor. Bunu bizzat söylemese de bunu bir şekilde hissettiriyor. Onunla zaman geçiriyor, yemekler hazırlıyor, hayatına ve ilişkilerine dair ufak, minimal, anlamca yoğun tavsiyeler veriyor. Chizu dik başlı ancak kırılgan. Üniversiteyi bir zaman kaybı olarak görüyor. Tüm eğitim hayatını para kazanma uğraşının hazırlığı olarak görüyor ve zaman kaybı olarak niteliyor. Eğitim almadan da para kazanabileceği işlerde çalışıyor. Bu kavram kargaşaları içinde yarı zamanlı işler buluyor ve tatmin edici olmayan ilişkiler yaşıyor. Bir sevgilisi onu alenen aldatıyor. Yeni hayatında tanıştığı başka bir erkek arkadaşıysa onu tanıdıkça ondan uzaklaşıyor. Hiçbir şey aynı kalmıyor. Chizu, yaşam ve ilişkileri katmanlanır ve zorlaşıyorken bu süreçte kuzeni Ginko'nun günlük rutinlerini gözlemiyor ve kendi yaşamını onunkiyle yer yer kıyaslıyor. “Bu kadın benden elli yıl daha uzun yaşamıştı. Muhtemelen elli yıllık geçmişini hiçbir zaman bilemeyecektim.” Yirmi senelik yaşamında büyük bulantılar ve yorgunluklarla hırpalanmış halde hissederken, kendinden elli yıl fazla yaşamış ev arkadaşının dirayetini çözmeye çalışıyor. “Hiçbir zaman düzgün bir hayat yaşayamayacağımı hissediyordum. Elde ettiklerimi terk ediyordum, terk ediliyordum ve terk etmek istediklerimden asla arınamadan, hayatım tüm bunlarla dolu bir şekilde yaşıyordum.” Annesi Çin’den evlenme ihtimaliyle dönüyor. Chizu terk edilmiş halde mutsuzlukla sarmalanmış bir vaziyette ne yapacağını bilemiyor. Ginko’nun yaşama sadakati, annesinin yeniden evlenme arzusu… Tüm bu yaşlı kadınların yaşama bağlılığı aklını bulandırıyor. Bazı kararlar alması gerektiğinin bilincine varıyor. Hayat acılarıyla yaşanmaya devam ediyor. Nanae Aoyama, olabildiğince dar alanda bireyin bunalımını göstermeyi çok iyi başarıyor. Yüz yirmi sayfada mevsim döngüsünü tamamlıyoruz ve başladığımız noktadan çok farklı bir yere ulaşıyoruz. Aldığı ödülün hakkını taşıyan bir kitap Yalnız Kalmak için Mükemmel Bir Gün . Bir yıla sığabilecek ihtimallerin kitabı diyebiliriz. YALNIZ KALMAK İÇİN MÜKEMMEL BİR GÜN Nanae Aoyama Beyaz Baykuş Yayınları, 2024 Çeviri: Merve Sever Tür: Roman 120 s.
- İz Sürücü Köpekler 3 – Cılızım’ın Başı Dertte
Gülten Dayıoğlu'nun kaleme aldığı, arama ve kurtarma köpeği olarak yetiştirilen kurt köpeğinin yeni macerası, Cılızım’ın Başı Dertte, okuruyla buluştu. Özel eğitimli dokuz kurt köpeği kardeşten biri olan Cılızım, görme engelli bir çocuğa yardım etmek için eğitim okulundan alınır ve bir evde yaşamaya başlar. Cılızım bu görevinden dolayı çok mutludur mutlu olmasına ama mutluluğu üzücü bir olayla gölgelenir. Acaba Cılızım’ın başına neler gelecek? Gülten Dayıoğlu (d. 15 Mayıs 1935; Emet, Kütahya), Türk roman ve öykü yazarı. Türkiye'de çocuk ve gençlik edebiyatının önemli isimlerindendir. Kendi yaşamından izler taşıyan Fadiş romanı Türkiye'de çocuk klasikleri arasına girmiştir. "Türkiye'de üç kuşağı eserleri ile büyüten yazar" olarak bilinir. İZ SÜRÜCÜ KÖPEKLER 3 – CILIZIM’IN BAŞI DERTTE Gülten Dayıoğlu Yapı Kredi Yayınları, 2025 Resimleyen: Berk Öztürk Editör: Filiz Özdem Tür: Öykü 8+ yaş 72 s.
- “Yaz Sıcağında Bir Esinti: Ahmet Hamdi Tanpınar” kitaplaştı
Bağımsız kültür-sanat platformu Sanat Kritik tarafından 2021 yılında yayımlanan, 42 bölümlük Ahmet Hamdi Tanpınar podcast serisi kitaplaştırılarak okurlarla buluşuyor. 2021 yılının Ağustos ayında her gün, Ahmet Hamdi Tanpınar’ın doğumunun 120. yıldönümü anısına bağımsız kültür-sanat platformu Sanat Kritik’te “Yaz Sıcağında Bir Esinti: Ahmet Hamdi Tanpınar” başlıklı bir podcast serisi yayımlandı. 42 bölümlük bu podcast serisinin her bir konuşması Tanpınar hakkında bize yepyeni şeyler söylüyor, bu sebeple podcast'lerin yer aldığı kitabın hem çoksesli hem de çok yeni Tanpınar okumalarından oluşuyor. ÇOK SESLİ BİR TANPINAR OKUMASI Derleyici: Seval Şahin Sanat Kritik Yayınları, 2025 228 s.
- Süper İşler Takımı rafine şekere meydan okuyor!
Esat Zorkirişçi'nin aksiyon ve kahkaha dolu hikâyesi, Süper İşler Takımı - Tatlı Bir Macera okuruyla buluştu. Kırmızı Dino ve Dönen Fırtına, bu defa tatlılarla dolu bir maceraya atılıyor! Ancak, tatlıların dünyası göründüğü kadar masum değil... Rafine şekerin karanlık sırlarını ve kahramanlarımızın bu sırlara karşı nasıl mücadele ettiğini öğrenmeye hazır mısın? Kendini bir anda Şekerlemeler Ülkesinde bulan Kırmızı Dino yeni süper güçlere kavuşmanın heyecanını yaşarken, sağlığı için zararlı yiyeceklerden uzak durmasının nedenini anlıyor. Yaratıcı Drama Eğitmeni Esat Zorkirişçi, aksiyon ve kahkaha dolu hikâyesiyle okurlarını sağlıklı bir yaşama davet ediyor. Kazanımları: Sağlıklı yaşam, çözüm üretme, farkındalık, cesaret Esat Zorkirişçi: Üniversiteye kadar öğrenim hayatını Gaziantep' de tamamladı. Celal Bayar Üniversitesi İşletme bölümünden mezun oldu. Finans sektöründe çeşitli bölümlerde çalıştı. Öğrenme aşkıyla birlikte çıktığı yolda Yaratıcı Drama, yol arkadaşı oldu. Öğrendiği bilgileri çocuklara nasıl aktarabilirim sorusuna cevap ararken çocuk kitapları yazmaya başladı. Hali hazırda kurumsal hayatta bir beyaz yakalı olarak çalışırken, hafta sonları beyaz yakasından gemiler yapıp hayaller dünyasında seyahat etmektedir. SÜPER İŞLER TAKIMI - Tatlı Bir Macera Esat Zorkirişçi Masalperest Yayınevi, 2025 Çizimler: Afra Elif Editör: Gökçe Uçak Türü : Çocuk Kitabı 7+ yaş 88 s.
- Martin Seligman ve Pozitif Psikoloji’nin izinde
Burçak Kubilay, Martin Seligman’ın bize kazandırdığı Öğrenilmiş İyimserlik kavramı üzerinde durduğu kitapları odağında yazdı: "Anlamlı bir hayatı yaşamak, diğerlerine hizmet etmek, kişisel değerlerinizi ve tutkularınızı takip etmek, kişisel potansiyelinizi geliştirmek veya bir amaç için çalışmak gibi çeşitli yollarla olabilir." “Hayat olumlu insanlara da olumsuz insanlara da aynı terslikleri ve trajedileri sunar, ama olumlu insanlar bununla daha iyi başa çıkar.”– Martin Seligman (1) “Psikoloji bilimi daha ne zamana kadar sorun aramaya, patoloji aramaya devam edecektir? İnsanı ne kadar süre sadece sorunlarıyla birlikte ele alacağız? Gelişmeye yönelik potansiyeli kapasitesi, varoluşu anlamı, amacı ve duygularını göremeyecek miyiz?” (2) Öğrenilmiş çaresizlik…Hepimiz en az bir kere kıskacına tutulmuşuzdur. Deneriz, deneriz ama olmayacağını düşünür, umutsuzluğa kapılır; vazgeçeriz. İşte olumsuz düşünceler ve negatif iç konuşmalar bu noktada başlar. Oysa bir de Martin Seligman’ın bize kazandırdığı Öğrenilmiş İyimserlik kavramı var. Pozitif psikoloji altında yer alıyor. Peki nedir bu iyimserlik?Pozitif psikoloji nedir? İyimserlik ne zaman yararlıdır? Olayların negatif etkilerini nasıl pozitife çevirebiliriz? Duygusal zeka ve zihinsel dayanıklılık arasında nasıl bir bağ var? Bu soruların cevaplarını burada bahsi geçen iki kitap üzerinden incelemeye çalışacağız. Peki okur bunu niye okumali? Onca özşefkatli farkındalık, kişisel gelişim eğitimleri, kitapları, teorileri varken pozitif psikoloji bize patolojiye odaklanmadan, bugün ve burada ne yapabilirizi bilimsel bir yolla gösterir. Olayları silemeyiz ancak üzerimizdeki negatif etkilerinden nasıl sıyrılabilirize odaklanır. Ek olarak Seligman bize öğrenilmiş iyimserllk yolunda PERMA ( positive emotions - pozitif duygular, engagement-akış, relationship- ilişkiler, meaning-anlam, achievement-başarı) modelini önerir. Seligman kimdir? Martin Seligman 12 Ağustos 1942’de New York’ta dünyaya gelmiştir. 1964 yılında felsefe eğitimini tamamlamış 1967 yılında Princeton’dan Psikoloji alanında doktora derecesini kazanmıştır. 1998 yılında oranıyla Amerikan Psikoloji Derneğine (APA) yönetici olarak seçilmiştir. Yöneticiliği boyunca pozitif psikolojinin ilerlemesi için büyük çaba sarfetmiştir. Bilişsel davranışçı terapi (BDT) öncülerinden olan Aaron T. Beck’ten ilham almıştır. (3) Burada çok kısa bahsedileceği gibi BDT ve Martin Seligman’ın kurucusu olduğu ‘Pozitif Psikoloji’ arasında bazı benzerlikler de vardır. Öğrenilmiş İyimserlik: Peki Seligman’ın bize önerdiği kavramlar ve teoriler nedir? Seligman’ın çok bilinen ‘Öğrenilmiş Çaresizlik’ teorisi bize ne söyler? Alternatifi olabilecek ‘Öğrenilmiş İyimserlik’ nedir? İyimserlik ne zaman toksik olur? Seligman’dan öğrendiğimiz PERMA modeli, pozitif psikoloji ve tekniklerime yazının ilerleyen bölümlerinde değinilecektir. Şimdilik ‘Öğrenilmiş Çaresizlik ve İyimserlik’ kavramlarına bir bakalım. Öğrenilmiş Çaresizlik: Bir örnek üzerinden bakarsak, kişi sürekli iş arar ancak sürekli reddedilir ve bir işe giremez. İşte bir sonraki denemede kişi umutsuzluğa düştüğünden kaçınmaya yönelik davranışlar sergiler. Öğrenilmiş iyimserlik: Öğrenilmiş iyimserlik kimileri tarafından “ umudu umut etme sanatı ” olarak tanımlanır. Öğrenilmiş iyimserlik için: Bireyin kendisini sevmesi Başkalarının onayın sığınmaması Hata yapmaktan korkmaması gerekir. İyimserlik de tıpkı çaresizlik gibi öğrenilebilirdir. (4) Ancak Seligman bizi uyarır: Aşağıdaki durumlarda işe öğrenilmiş iyimserlikle başlamayın. Hedefiniz riskli ve belirsiz bir gelecek için plan yapmaksa Hedefiniz geleceği parlak olmayan insanlara danışmanlık yapmaksa Başkalarının dertlerine ortak olmak istiyorsanız. (5) Seligman Yaklaşımı ve Pozitif Psikoloji: Pozitif psikoloji, bireylerin, grupların, toplumun eksi, negative yanlarına veya davranışlarına psikanalitik bir yaklaşımdan ziyade ‘Bilişsel Davranışçı Terapi’ gibi olumlu olan yönlere bakmakta, varolan kapasitelerini geliştirmek ve verimli kullanmaya odaklamıştır. Nasıl ki BDT yanlış çerçeveleme, olumsuz duygular, negatif düşüncelerse pozitif psikoloji de davranışları pozitif yönde dönüştürmeyi amaçlar ve mutluluk, yaşam tatmini, stresle başa çıkmaya çalışır. (6) Pozitif psikolojinin çalışma konuları, iyi oluş, umut, mutluluk,akış, affetmek, iyimserlik, özyeterlilik vb.dir. “Seligman, insanın iyi oluş halini beş ana bileşenle tanımlayan “PERMA” modelini geliştirmiştir. Bu model, insanların yaşamlarından memnuniyet duymaları ve mutlu olmaları için gereken temel unsurları açıklar. Positive Emotions (Pozitif Duygular): Mutluluk, neşe, huzur gibi olumlu duygulara yer verir. Engagement (Akış): Kişinin yaptığı işe tamamen kendini kaptırdığı ve zamanın nasıl geçtiğini fark etmediği durumlara denir. Relationships (İlişkiler): Sağlıklı ve tatmin edici sosyal bağlantılar ve ilişkiler olarak tanımlanır. Meaning (Anlam): Hayatta bir anlam ve amaç bulma, daha büyük bir şeyin parçası olduğunu hissetme hali olarak adlandırılır.” (7) Achievement (Başarı) Pozitif psikoloji temel kavramları: Mutluluk, iyi oluş hali, pozitif duygular, güçlü yanlar ve erdemler, anlam ve amaç, psikolojik dayanıklılık, umut. (8) Pozitif pskiloji teknikleri: Güçlü yönlerinizi tanıyın. Pozitif duyguları pekiştirin. Akış pratiğini deneyimleyin. Amaç belirleyin, anlam yaratın. Sosyal ilişkileri geliştirin. Martin Seligman, Mihaly Csikszentmihalyi, Carol S. Dweck, Pozitif Psikoloji ve Zihinsel Dayanıklılık: Mutluluk, Akış ve Zihinset, Gece Kitaplığı, 2023. Bu kaynak eşliğinde Seligman ve Pozitif Psikoloji’nin izini sürmek Seligman’ın dilinden; kendisiyle yapılan söyleşiden parçacıklar: Pozitif psikolojiyi diğer psikoloji alanlarından ayıran nedir? Pozitif psikolojiyi diğer psikoloji alanlarından ayıran temel fark, onun insan doğasının daha canlandırıcı ve pozitif yönlerine odaklanmasıdır. Bu yaklaşım, insanların sadece “normal” hale getirilmesini değil aynı zamanda hayatlarını zenginleştirebilecek potansiyellerini de açığa çıkarmayı hedefliyor. Kişisel büyüme, ilişkiler, anlam, başarı tüm bu unsurlar pozitif psikolojinin temelini oluşturur. Negatif düşünceleri nasıl yeniden çerçeveleyebiliriz? Negatif düşünceleri yeniden çerçevelemenin yolu, genellikle onları gerçekçi bir perspektiften değerlendirmekve onları daha yapıcı bir şekilde yeniden tanımlamak olarak bilinir. Bu genellikle “bilişsel yeniden yapılandırma” olarak bilinir. Hayatın anlamı ve amacı hakkında ne düşünüyorsunuz? Anlamlı bir hayatı yaşamak, diğerlerine hizmet etmek, kişisel değerlerinizi ve tutkularınızı takip etmek, kişisel potansiyelinizi geliştirmek veya bir amaç için çalışmak gibi çeşitli yollarla olabilir. Özgüveni nasıl artırabiliriz ve neden önemlidir? Özgüveni artırmak için öncelikle kendi güçlü yönlerimizi tanımak ve bunlara odaklanmak önemlidir. Kendi yeteneklerimize, geçmişteki başarılarımıza ve olumlu yönlerimize odaklanarak, başarılarımızın farkına varırız ve özgüvenimiz artar. Duygusal zeka ve zihinsel dayanıklılık arasında nasıl bir ilişki vardır? Duygusal zeka ve zihinsel dayanıklılık arasında güçlü bir ilişki vardır. Duygusal zeka, duygularımızı anlama, yönetme ve başkalarıyla empati kurma yeteneğimizi içerir. Zihinsel dayanıklılık ise zorluklarla başa çıkma, stresle baş etme ve olumsuz duyguları yönetme becerimizdir. Negatif bir olaydan nasıl pozitif bir öğrenme deneyimi çıkarabiliriz? Negatif bir olaydan pozitif bir öğrenme deneyimi çıkarmak için olumsuzlukları dönüştürme ve büyüme odaklı düşünme yaklaşımını benimsemek önemlidir. Öncelikle, olumsuz aolayların nedenlerini ve sonuçlarını objektif bir şekilde değerlendirmek gerekir. KAYNAKÇA: (1) https://www.ventusegitimdanismanlik.com/yazilarimiz/martin-seligman/ (Erişim tarihi:04.08.2024) (2) https://pozitifpsikolojienstitusu.com/Blog-Detay/dr-ogretim-uyesi-abdurrahman-kendirci-iyi-olusun-kaynaklari-perma-modeli/24 (Erişim tarihi:06.08.2024) (3) https://tuba-aydin.com/martin-seligman-kimdir/ (Erişim tarihi: 04.08.2024) (4) https://www.hiwellapp.com/blog/pozitif-psikoloji#h-uygulayabileceginiz-pozitif-psikoloji-teknikleri (Erişim tarihi: 05.08.2024) (5) Seligman, M., Öğrenilmiş İyimserlik, Eksi kitaplar, 2019 Martin Seligman, Mihaly Csikszentmihalyi, Carol S. Dweck, Pozitif Psikoloji ve Zihinsel Dayanıklılık: Mutluluk, Akış ve Zihinset, Gece Kitaplığı, 2023. (6) Detaylı bilgi için: https://tuba-aydin.com/bilissel-davranisci-terapi/ (Erişim tarihi: 04.08.2024) (7) https://www.hiwellapp.com/blog/pozitif-psikoloji (Erişim tarihi: 04.08.2024) (8) https://www.hiwellapp.com/blog/pozitif-psikoloji#h-pozitif-psikoloji-nedir (Erişim tarihi: 05.08.2024) https://www.hiwellapp.com/blog/pozitif-psikoloji#h-uygulayabileceginiz-pozitif-psikoloji-teknikleri (Erişim tarihi: 05.08.2024)
- 2025 Seyhan Livaneli Öykü Ödülü Hatice Nagihan Dermancı'nın oldu
Eksik Parça Yayınları tarafından düzenlenen 2025 Seyhan Livaneli Öykü Yarışması'nın bu yılki kazananı Hatice Nagihan Dermancı oldu. Amacı, “Edebiyat dünyamıza soluk katabilecek yeni yazarlar ortaya çıkarmak ve Seyhan Livaneli’nin değerli anısını yaşatmak.” olan ödüle başvurular, 2024 Haziran ayında alınmaya başlanmıştı. Öykü türünde kitabı yayınlanmamış adaylar, herhangi bir ödül almamış olan ikişer öyküsüyle ödüle başvurdu. Altıncısı düzenlenen yarışmanın bu yılki konusu “Yüzleşmeler” olarak belirlenmişti. Zülfü Livaneli, Barış İnce, Jale Sancak, Gaye Boralıoğlu, Hakan Akdoğan, Menekşe Toprak ve Zafer Köse’den oluşan seçici kurul, altı adayı finalist olarak belirledi: Esra Deviren, Hakan Gökçe, Hatice Nagihan Dermancı, Erol Tatar, Handan Saatçioğlu, Bülent Karakaş. Finalistler arasında yaptığı ikinci tur değerlendirme sonrasında, seçici kurul, ödülü Hatice Nagihan Dermancı’ya vermeyi kararlaştırdı. 2025 ödül törenimiz 11 Nisan’da yapılacaktır. Tüm edebiyat severlere açık ve ücretsiz olarak Sarıyer Belediyesi Yaşar Kemal Kültür Merkezi’ndeki gecede, jüri üyelerinin düzenleyeceği panel ve söyleşilerle, bir edebiyat etkinliği gerçekleştirilecek. Ayrıca Ferhat Livaneli, müzik dinletisiyle bizlerle olacaktır. Bu yılın kazananı Hatice Nagihan Dermancı’nın da, gelecek yılki törene kadar kitabı Eksik Parça Yayınları tarafından yayımlanacaktır. Düzenleme Kurulundan Ayça Erdura, bir sonraki yıl için belirlenecek konu ve şartların Haziran 2025 tarihinde duyurulacağı bilgisini verdi. Ödül töreni, 11 Nisan 2025 saat 20:00 de Sarıyer Belediyesi Yaşar Kemal Kültür Merkezi’nde gerçekleşecek.
- Jane Austen 250 Yaşında! Bir edebiyat dehasının mirası ve etkileri
Hala güncel, hala çağdaş ve hala hayatlarımıza dokunmaya devam ediyor! Jane Austen’in 250. doğum yılı kutlu olsun! 2025 yılının edebiyat dünyası için özel bir anlamı var: Bu yıl gelmiş geçmiş en etkileyici edebiyat dehalarından birinin, Jane Austen’ın 250. doğum yılı. Sadece yazdığı dönemin değil günümüz toplumunun da dinamiklerini anlamamıza ışık tutan bu büyük yazarın doğum yılı tüm dünyada onun edebi mirasına sahip çıkma çerçevesinde kutlanacak. Biz de Litera Edebiyat olarak Jane Austen’in edebi kimliğinden 250. doğum yılı etkinliklerine uzanan kapsamlı bir değerlendirmeyle okurlarımızın karşısındayız. 1775 yılında doğan Austen, sadece dönemin İngiliz taşra toplumunun ince bir gözlemcisi değil, aynı zamanda evrensel insan doğası, ahlak, sınıf yapıları ve cinsiyet üzerine derin düşünceleriyle edebiyatın modern klasiklerini yaratan bir yazarı olarak tarihe geçer. Şüphesiz ki Jane Austen’ın eserleri, sadece 18. yüzyıl İngiltere’sine dair birer tarihsel belge değil, aynı zamanda evrensel temalarla dolu, zamansız edebi başyapıtlardır. Eserlerinde işlediği toplumsal sınıflar, kadınların toplumsal yeri, evlilik kurumunun eleştirisi gibi temalar, bugün de geçerliliğini koruyan, tartışılan meselelerdir. Keskin bir ironi ve derin bir sosyal eleştiriyle doludur Austen’ın eserleri. Gurur ve Önyargı , Aşk ve Gurur , Emma gibi romanları, yalnızca zamanının sınıf yapıları, kadınların toplumdaki yeri ve evlilik kurumunu değil, aynı zamanda insan doğasının evrensel yönlerini de sorgular. Bu romanlarda, evlilik sadece bir ilişki biçimi değil, aynı zamanda karakterlerin sosyal statülerini ve ekonomik bağımsızlıklarını belirleyen bir güç olarak karşımıza çıkar. Austen, bu evlilik dinamiklerini ironik bir dille inceleyerek, dönemin taşra toplumunun yüzeysel değerlerini gözler önüne serer. Ancak bu eleştiriler, ne bir ders verme gayesi güder ne de okura kesin bir doğru sunar. Aksine, Jane Austen, toplumun ikiyüzlülüğünü, karakterlerin seçimleri ve sonuçları üzerinden keşfeder. Onun edebiyatının 250 yıla uzanan sırlarından biri de bu olmalıdır. Austen’ın karakterleri, yalnızca sosyal bağlamda evrim geçiren figürler değil, aynı zamanda bireysel içsel bir değişim ve olgunlaşma sürecinin de simgeleridir. Gurur ve Önyargı ’daki Elizabeth Bennet, ilk başta gurur ve önyargı gibi duygularla hareket ederken, zamanla bu duygularını sorgular ve kişisel bir büyüme yaşar. Austen, karakterlerinin zengin iç dünyalarını ve toplumsal rolleriyle olan ilişkilerini büyük bir zarafetle tasvir eder. Karakterlerinin karşılaştığı sorunlar, bazen bireysel hırslarla, bazen de toplumsal normlarla çatışsa da, Austen’ın en büyük gücü, bu çatışmalarda insanın çok katmanlı doğasını ve seçimlerin etik sorumluluklarını ortaya koymaktaki yeteneğidir. Kadınlar, Evlilik ve Bağımsızlık: Austen’ın Cinsiyet Perspektifi Jane Austen’ın eserlerinde kadının sosyal konumu, evlilik ve bağımsızlık arasında yaşadığı gerilim, en çok dikkat çeken temalar arasında yer alır. Akıl ve Tutku’ da, iki kardeşin farklı evlilik tercihlerinin, ekonomik ve duygusal özgürlükleri üzerindeki etkisi incelenirken, Emma ’da başkalarının hayatlarına müdahale etmenin etik boyutları sorgulanır. Austen, kadınları sadece kurbanlar ya da kurtuluş arayan figürler olarak değil, kendi hayatlarını şekillendirmeye çalışan, kendi iç çatışmalarıyla boğuşan kompleks karakterler olarak tasvir eder. Austen’ın kadın karakterleri, yalnızca toplumsal baskılara karşı değil, aynı zamanda bireysel seçimleriyle de toplumsal normlara meydan okur. Bu noktada, Austen’ın yazın tarzı da son derece özgün ve dikkat çekicidir. Dilinde, yüksek entelektüel bir seviyede ince bir ironi barındırır. Karakterlerin iç dünyalarını ve toplumsal statülerini belirginleştiren diyaloglar, hem komik hem de eleştirel bir bakış açısı sunar. Jane Austen’ın eserlerinin bu denli geniş bir okuyucu kitlesi tarafından sevilmesinin sebeplerinden biri de, bu zarif dilin, aynı zamanda büyük bir mizah ve düşünsel derinlik sunmasıdır. Onun eserleri klişe tabirle yü<yılların ötesinden hala, okuru hem güldürür hem de düşündürür. Austen’ın Evrensel Mirası: Etkinlikler ve Ekran Uyarlamaları Austen’ın 250. doğum yıldönümü, onun mirasını kutlamak adına dünyanın dört bir yanında düzenlenecek etkinliklerle taçlanacak. Bath Üniversitesi’nde düzenlenecek Jane Austen’ın Eserleri: Modern Zamanlar ve Etkileri konferansı (16-17 Aralık 2025), yazarın eserlerinin günümüz dünyasına olan etkilerini sorgulayamayı amaçlıyor. Bath’taki ünlü Jane Austen Festivali ise (10-18 Eylül 2025) kostümlü yürüyüşler, tiyatro gösterimleri ve tartışmalarla Austen’ı onurlandıracak. Bununla birlikte, Austen’ın eserlerinden yapılan film ve dizi uyarlamaları da bu özel yılı kutlamak amacıyla yeniden izleyiciyle buluşacak. 2021 yapımı Persuasion , modern bir bakış açısıyla Austen’ın klasik hikayesini yorumluyor. Aynı zamanda, The Austen Project gibi projeler, Austen’ın eserlerini günümüz toplumlarıyla bağdaştıran yeni uyarlamalara olanak tanıyor. 2025’teki etkinlikler, Austen’ın hem tarihsel hem de kültürel etkisinin ne denli derin ve geniş olduğunun bir göstergesi olarak, bu yapımların daha da artacağına işaret ediyor. Kısacası, 250 yıl sonra, Jane Austen hala güncel, hala çağdaş ve hala hayatımıza dokunmaya devam ediyor.
- Mustafa Kemal’i yakından görebilecekler mi?
Kitaptaki Sır: Haberci , Çiğdem Eker’in kalemi ve Yunus Atılgan ile Zühtü Atılgan’ın çizgileriyle hayat buluyor. Tarihi olaylara dokunan bu etkileyici hikâye, genç okurları geçmişin izlerini sürmeye davet ediyor. Melek, Elif, Uğur ve Ali... Hayal gücünüzün sınırlarını zorlayacak bir macera onları bekliyor. Yaralı bir haberci tarafından kendilerine emanet edilen mektubu cepheye ulaştırmak için zorlu bir yolculuğa çıkan dört arkadaş, Mustafa Kemal Atatürk ile karşılaşma ihtimaline yaklaşırken mektubu sahibine ulaştırmayı başarabilecekler mi? Çocuklara tarih sevgisini aşılamayı amaçlayan bu eser, genç okurlar için hem eğlenceli hem öğretici bir içerik sunuyor. Mustafa Kemal’in liderliğini ve tarihimizin önemli anlarını sürükleyici bir anlatımla ele alan kitap, çocukları macera dolu bir yolculuğa çıkarırken onlara değerli bilgiler aktarıyor. Arka Kapak Yazısı: Melek, Elif, Uğur ve Ali...Bu dört arkadaş, hayal gücünüzün sınırlarını zorlayacak macera dolu bir yola atılıyorlar. İşleri çok zor; çünkü yolda yaralanan bir habercinin taşıdığı mektubu cepheye ulaştırmak zorundalar, üstelik gidecekleri yerde Mustafa Kemal’le karşılaşma ihtimalleri de var. Sizce mektubu sahibine ulaştırmayı başarabilecekler mi? Mustafa Kemal’i yakından görebilecekler mi? Çiğdem Eker'in diğer kitapları: Sen Şarkını Söyle , Genç Destek Yayınları, 2023 Kütüphanedeki Sır , Az Kitap, 2019 Kayıp Şehrin Anahtarı Atlantis , Maşuk Kitap, 2017 Gizemli Yurt , Maşuk Kitap, 2017 Gizemli Savaşçı , Maşuk Kitap, 2016 Cebimdeki Öyküler , Semerci Yayınları, 2014 KİTAPTAKİ SIR: HABERCİ Çiğdem Eker Çizer: Yunus Atılgan - Zühtü Atılgan Genç Destek Yayınları, 2025 Türü: Edebiyat / Hikâye Editör: Özlem Esmergül 120 s.
- Nedim Gürsel’in annesine yazdığı mektuplar
Kavuşmak Hayal Oldu- Anneme Mektuplar , Türk edebiyatının önemli isimlerinden Nedim Gürsel’in ergenlik yıllarından itibaren annesine yazdığı mektupları bir araya getiren ve bir dönemin tarihsel, toplumsal koşullarına ışık tutan, önemli bir kitap. Nedim Gürsel’in, eğitimci ve çevirmen annesi Leyla Gürsel’e yazdığı mektuplar hem “yazarın genç bir adam olarak portresi”ni çiziyor hem de dönemin Babıâli’sini şekillendiren koşulları ortaya seriyor. Nedim Gürsel’in mektuplarında ünlü Babıâli Yokuşu’nu kimler tırmanmıyor ki? Selim İleri, Yaşar Kemal, Leyla Erbil, Memet Fuat, Füruzan, Demir Özlü… Babıâli çekişmeleri, rekabetler, dedikodular, sürgünde dayanışma, askeri darbeler, kelimelerin peşinden geçen ömürler. Nedim Gürsel’in annesine yazdığı mektuplar, bir dönemin ruhuna ışık tuttuğu gibi yazma serüvenine annesini ortak eden genç bir yazarın büyüme ve yazma sancılarının olağanüstü bir anlatımı. Kitaptan: 15 Kasım 1971 Sevgili anneciğim, Gönderdiğin gazeteleri Mme Hatinguais’ye yazdığın mektubun kopyasını, Ortam dergisiyle birlikte yolladığın gazeteleri ve ayrıntılı mektubunu aldım. Mme Hatinguais’ye yazdığın mektubu çok beğendim. İçten, yakın şeyler yazmışsın. Önceden Babıâli’yi ben dolaşır, kimlere rastladığımı, neler konuştuğumu sana Paris’e yazardım. Şimdi sıra sende. Ama önemli bir ayrım var aramızda. Ben Paris’te değil, Poitiers’deyim. Yazdıklarını büyük bir ilgiyle okudum. Galatasaray Lisesi’ndeki 10 Kasımları, koridorları anımsayamadım nedense. Yaşadığım bir dönem önemli izler bırakmadan geçip gitmiş. Ama Memet Fuat’ın, Günyol’un, Dağlarca’nın, Demir’in yüzleri hep gözümün önünde. Vedat Bey’in sözleri çok sevindirici, Memet Fuat’a ve Günyol’a ileride mektup yazmayı düşünüyorum. Bana gelince... Geçen çarşamba öğleden sonra otostopla Paris’e gittim. Yol uzun olduğundan yoruldum biraz ama yine de şansım varmış ki, uzun süre beklemeden Paris’e direkt bir araba bulabildim. Paris’te Jean-Marie’nin kaloriferli odasında kaldım. Ama günler öyle çabuk geçiverdi ki, Paris’i yaşayamadan kendimi yine Poitiers’de yapayalnız buluverdim. Kutluay’dan bornozu ve eşofman aldım. Çekingen, iyi bir çocuk. Uzun boylu konuşamadık. Başak’ın istediği iki kitaptan birini bulabildim ancak. Posta masrafıyla birlikte 15 frank kadar tuttu. Eline geçer geçmez Tahir Bey’e –benim selam ve saygılarımı da unutmadan– verirsin. Paris büyük şehir, insanın bilinci dağılıyor. Ama yine de vazgeçilmez, insanı ansızın yakalayıveren değişik bir yanı var. Oysa Paris’e bu gidişimde çok üzüldüm. –Bazı özel ilişkilerin içinden çıkılmaz bir duruma gelmesi, beni yıkıntıya götürmesi yüzünden. Nedense tanıdığım kadınların hepsi beni öldürmek istediler–. Neyse, kendimi oldukça güçlü ve güzel şeylere başlayabilecek kadar umutlu duyuyorum şimdilik. Çağımızda yabancılaşmayı yaşamadan, gerçeklerin üstünden atlamaya çalışmak boş bir çabadan öteye geçemiyor. Aydınlığa varabilmek için yıkıntılardan bazı aşırılıklardan geçmek gerek. Sana bütün bunları yazmamın nedeni, hayatı çok kolay bir yerinden yakalamamızı sık sık söylemenden dolayıdır. Sade, alışılmış bir hayatımız olmadı ki! Bak üç ay önce İstanbul’daydım, dostlarım, kitaplarım, yazacak yazılarım vardı. Birden bıraktım hepsini. Değişik bir gerçeği yaşamaya başladım. Sonuç olarak Fransa’da olmamdan memnunum. Çünkü Türkiye’ye döneceğim nasıl olsa. İstanbul’da hep aynı yaşayışı sürdürmek belli kalıplara sokacaktı beni. Oysa burada Fransa’da yaşayan çok az yabancının tanıyabileceği bir gerçeği tanıdım. Yeni insanlar, yeni şehirler, yeni kitaplar... Bunların hepsi içimde birikse oturup yazabileceğim. Ama her sabah uyandığımda bomboş buluyorum bilincimi. Sanki hiçbir şey yaşamamış gibi. Gelecek yıl Paris’te kalmak istiyorum. Bunun için bir dahaki gidişimde Mme Hatinguais’yi yeniden göreceğim. Ayrıca senden gerekli bazı belgeleri de –Memet Fuat’tan ve başka editörlerden alınacak kâğıtlar– zamanı gelince isteyeceğim. Dersler başladı. Pazartesi, salı ve çarşamba günü altı saat kadar dersim var. Perşembe, cuma, cumartesi, pazar boş. Ama sandığım kadar kolay değilmiş 3ème degre. Epey çalışmak gerekiyor. Yalnız üniversite çevresini hiç sevmedim. Öğretmenlerin hiçbirinde iş yok. Üstelik müthiş gerici insanlar. Derslerde gerçekten canım sıkılıyor. Ağzımı açıp hiçbir şey söylemeden sadece dinliyorum. Üstelik yabancıları da dünyadan habersiz sanıyorlar. Kısacası öğrenim bakımından pek iyi değil burası. Sessiz –isterlerse bilgisiz sansınlar– bir öğrenci olarak dersleri izleyip yıl sonunda imtihanlara girmekten başka çare yok. İmtihanları verebileceğimi sanıyorum. –Eğer bir süre sonra çalışma tempomu yeniden kazanıp kendimi derslere daha yakın duyabilirsem-Ama bu o kadar önemli değil. Poitiers öylesine garip bir şehir ki, “hiçbir şey yok.” Ne sinema ne kalabalık ne kitapçılar ne de kahveler. Böyle olunca da zaman uzuyor. Sanki çok uzun süreden beri buradaymışım gibi bir duygu getiriyor bu şehir. Aklıma ne gelirse yazmaya başladım. Düşüncelerimi biraz toparlayıp daha somut şeylerden söz edeyim biraz da. Paris’ten pazar akşamı trenle döndüm. Bugün bütün gün kütüphanede çalışıp bir ödev hazırladım. Şimdi de bu satırları yazıyorum. Sağlığım çok iyi. Sen sakın Memet Fuat’a yazımı basmamasını söyleme. Ben bilirim seni, gidip “Aman Memet Bey şimdilik dursun, bizim oğlanın başına bir şey gelir sonra” demişsindir. Senin oğlanın başı bundan böyle beladan kurtulmayacak. Hem de her türlü beladan. Önemli olan belalara alışması. Hem senin oğlanın üstüne çok düştüğünü Cağaloğlu’nda pek belli etme. “Anasının kuzusu. Bir gün anası onu elinden tutup Memet Fuat’a götürdü, ‘Benim oğlum Orhan Veli’den daha güzel La Fontaine çevirdi, çok güzel hikâyeler de yazıyor’ dedi” derler sonra. Anneciğim ayrıntılı mektupların çok sevindiriyor beni. Yabancı’ları göndermene gerek yok. İleride senden bazı kitap ve dergiler isteyeceğim, onlarla yollarsın. Şimdilik bu kadar. Düzensiz, karmakarışık bir mektup oldu bu. Şu sıra kafam da biraz böyle. Akşam oldu. Kütüphaneyi kapatıyorlar. Sevgiler. Nedim Gürsel, 1951’de Gaziantep’te doğdu. Galatasaray Lisesi’ni ve Paris Sorbonne Üniversitesi Modern Fransız Edebiyatı Bölümü’nü bitirdi; aynı üniversitede Nâzım Hikmet ve Aragon üzerine Prof. Etiemble’ın yönetiminde karşılaştırmalı edebiyat doktorası yaptı. Halen CNRS’te (Fransa Bilimsel Araştırmalar Ulusal Merkezi) araştırma başkanı olarak görev yapmakta ve Paris INALCO’da (Doğu Dilleri ve Medeniyetleri Enstitüsü) Türk edebiyatı dersleri vermektedir.Edebiyatın hemen her dalında ürün veren Nedim Gürsel’in kitapları Fransa başta olmak üzere yirmi beş ülkede yayımlandı, bazı öykülerinden yapılan tiyatro uyarlamaları Türkiye ve Avrupa ülkelerinde oynandı. Yazar DAAD adlı kurumun davetlisi olarak bir yıl Berlin’de kaldı; Fransa, Almanya, İtalya ve Türkiye gibi pek çok ülkede hakkında incelemeler ve doktora tezleri yapıldı, belgeseller çekildi. Nedim Gürsel’in aldığı ulusal ve uluslararası ödüller şunlardır: Türk Dil Kurumu Ödülü (1976), Abdi İpekçi Barış Ödülü (1986), Fransız PEN Kulüp Özgürlük Ödülü (1986), Haldun Taner Öykü Ödülü (1987), Struga Altın Plaket Ödülü (1992), Radio France Internationale Öykü Ödülü (1992), France-Turquie Ödülü (2004), Fransa Hükümeti Edebiyat Şövalyesi Nişanı (2004), Mevlânâ Dünya Kardeşlik Ödülü (2009), Türkiye Yayıncılar Birliği İfade Özgürlüğü Ödülü (2009), Balkanika Vakfı Uluslararası Roman Ödülü (2012), Fransa Akdeniz Roman Ödülü (2013), Türk Dünyası Kızıl Elma Ödülü (2016), Türkiye-Avrupa Eğitim ve Bilimsel Araştırmalar Vakfı Ödülü (2018), Çukurova Sanat Girişimi Büyük Ödülü (2019). KAVUŞMAK HAYAL OLDU Nedim Gürsel Doğan Kitap, 2025 Tür: Anı 512 s.















