"Okuyucunun diğerini de dinlemesini adil buldum"
Gülsel Ceren Güneş, Oya Çınar ile Kafamda Kurdum adlı romanı üzerine söyleşti: "Yazmaya başlayınca hikaye kendi yolculuğunu senaryodan romana taşıdı."

Bazı hikâyeler yaşadıklarımızdan ziyade o yaşananların zihnimizde nasıl şekillendiğiyle ilgili. Gazeteci-yazar Oya Çınar’ın Kafamda Kurdum romanı da okuru tam olarak bu noktaya davet ediyor. Ela’nın ilişkilerine, kırılmalarına, dostluklarına ve kendi zihninde kurduğu ihtimallere bakarken bir yandan da aynı olayın iki ayrı insan tarafından ne kadar farklı yaşanabileceğini görüyoruz. Karakterleri, ilişkilerdeki gri alanları ve romanı yazma sürecini Oya Çınar’la konuştuk.
Kafamda Kurdum, ilişkiler, zihnimizde büyüttüğümüz ihtimaller ve gerçekle kurduğumuz bağ üzerinden ilerleyen bir roman. Sizi bu hikâyeyi yazmaya iten ilk fikir ya da duygu neydi?
Günümüz ilişkilerinin geldiği nokta ve insanların birbirini doğru duymak ve anlamaktan çok uzaklaşmasıydı çıkış noktam. Birlikte ya da yalnız, sürekli mutsuz ve sorgulamalarla yaşayan insanlara denk gelince, o gözlemler bir yerde birikti sanırım. Yazmaya karar verince de akmayı geçtim, ünlü düşünür Kibariye’nin de dediği gibi taştı. İnsanlar ilişki sorgulaması yapmaktan, davranışları betimlemeye çalışmaktan ilişkiyi yaşayamaz halde. En azından benim gözlemlerim o yönde. Ela’nın hikayesi buradan çıktı.
Ela’nın yaşadıkları üzerinden ilişkilerdeki kırılmaların tek bir olayla ortaya çıkmadığını, çoğu zaman daha önce biriken nedenlerin sonucu olduğunu görüyoruz. Sizce bir ilişkinin gerçekten bittiği anı belirleyen şey nedir?
Aslında her ilişkide başka değişkenler oluyor ama bence en temelde konuşma ve dokunma arzusunun bitmesi var. Oraya gelindiğinde iki tarafa da geçmiş olsun zaten. Diğer taraftan duyguların devam etse de kendi sınırlarını zorlayacak kadar çaba gösterip günün sonunda hiçbir şeyin değişmediğini gördüğü yerde, insana aracı sağa çekme, şapkayı önüne koyup şöyle bir düşünme hissi geliyor. Bende böyle oluyor en azından.
Metinde “erkeklerin birbirlerinin yarattığı hasarı devralması” fikri baskın. Sizce bu kadınlar için de geçerli mi?
Bence kadınlarda tam tersi oluyor; en azından ilişkide bariz arızalar çıkana kadar. Gerçekten aşık olduğu biriyle beraber olan kadınlar, benim gözlemlerime göre onarmaya daha odaklı. Ama onun da sınırı var. Bunun görülmediğini fark ettiği yerde kadın da aynı motivasyona girebilir. Kadın da yıkıcı bir ruh haline girebilir çünkü biriken kırgınlık ve öfke kadar tehlikeli az şey var. Tabii tamamen kişisel gözlemim üzerinden konuşuyorum. Yoksa söz konusu ikili ilişkiler olunca kadınlara da erkeklere de kefil olmamakta fayda var.
Erdem’in anlatıcı olduğunda hikâyenin ahlaki dengesi değişiyor. Bir anda Ela’nın davranışlarını başka bir perspektiften görüyoruz. Erdem’e söz hakkı vermenin sizin için önemi neydi?
Birincisi eni sonu Erdem, Ela’nın sevdiği bir adamdı. Erdem "saf kötü" olsa, Ela’nın zaten o kadar süre o ilişkide ne işi var? Kimse saf iyi ya da kötü değil. Bir de savunma hakkını kutsal buluyorum diye havalı bir cevap geldi aklıma. Ama şaka değil, ciddiyim. Net olarak hakkaniyet duygusu bunun cevabı. Okuyucunun Erdem’i de dinlemesini adil buldum. Hatta belki Ela’nın buna ihtiyacı vardı. Sonuçta bunu bir mahkeme gibi düşünürsek, hakim katili de dinliyor ki bu hikayede Erdem zaten bir katil değil. Birçoğumuz gibi defoları olan bir insan. Bence hikayenin buna ihtiyacı vardı. Ama dön dolaş "erkek savunması" veriyor işte. “Yaptım ama sor bir niye yaptım çünkü sen de şunları şunları yaptın”ın ötesine geçemiyor. En sıkıştığı yerde mağduriyete sığınması ya da karşı saldırıya geçmesi dışında tek bir gerçek özeleştirisi ya da yüzleşmesi yok.
Romanda toksik bir ilişkinin içinde kalmak, kişinin kendisini neden o ilişkiden çekip çıkaramadığı ve “biliyorum ama yine de kalıyorum” hâli oldukça güçlü. Sizce insanı sağlıksız bir ilişkide tutan şey her zaman aşk mıdır, yoksa başka ihtiyaçlar da var mıdır?
Kesinlikle başka şeyler de var. Ela, Özgür’le beraberken aşk bittiği için bitmiyor o ilişki mesela. Çok aşık olduğu halde devam etmeyen bir ilişki var o tarafta da. O da başka bir, çok bilinmeyenli denklem. Erdem’le ilişkisindeyse Ela’nın sınırları çok zorlanıyor. Ben bile emin değilim ama hissim şu; insan şu ya da bu şekilde çok emek verip de bir türlü tamir edemediği şeyle garip bir bağ kuruyor. Marazlı bir hale geçiyor. Kesinlikle sağlıklı bir durum değil ama o kadar örneği var ki bunun çevremde. Bu açıdan bakınca sonsuz Ela ve Erdem tanıyorum.
Ela gerçekten ihtimalleri zihninde mi büyütüyor yoksa sezgileri çoğu zaman doğru mu çıkıyor? Okur olarak bunu çok düşünüyoruz, sizce bu sorunun net bir cevabı var mı?
Bence bunun cevabı finalde net olarak var. Ela kafasında kurmuyor. Sürekli manipüle ediliyor sadece. Erdem’in olan bir sürü şeyde hiçbir dahlinin olmadığını söylemesi mesela... Ama diğer tarafta hikaye akıyor. Bir sürü şeyden gerçekten haberi olmasa da dahli var. Sorumluluğu var ama o sorumluluğu asla kabul etmiyor. Çünkü diğer tarafa kapıyı net olarak kapatmamış. Kapatmış olsa, hikayedeki diğer kadın, hatta bence hiçbir kadın net olarak yüzüne kapanan kapıyı zorlamaz. Ciddi bir patolojik durumu yoksa tabii. Ela böyle düşünüyor ve bence kız haklı.
Romanda geçen şarkılar bana soundtrack olmuş gibi hissettirdi. Bu, çok sinemasal bir deneyim aslında. Bunu özellikle mi yaptınız, kurguyu beslesin diye mi?
Bunu hissetmen çok hoşuma gitti çünkü ben bu hikayeyi başta senaryo olarak tasarlamıştım kafamda aslında ama yazmaya başlayınca hikaye önce kendi yolculuğunu romana taşıdı. Ela takside giderken çalan şarkı, o an camı açıp yaptığı hareket benim gözümde hep bir film karesi. Umarım izleriz beraber...
Ela’nın inatla kendine zarar vermesi, erkeklerin ona verdiği zararı görmezden gelmesinden çok daha güçlü bir tema. Umutlu bir son olsa da Ela’nın değişip değişmeyeceğini merak ediyoruz. Romanın sonunda siz Ela hakkında okurun ne düşünmesini istediniz?
Ben galiba okuduğum, izlediğim her şeyde finalin altının çok çizilmemesinden hoşlanıyorum. Yazarken bunu çok bilinçli yapmadım ama orada durmam farkında olmadan yaptığım bir seçim olabilir. Ela’nın o ilişkide kendine verdiği en güçlü zarar, gerçeklik algısıyla oynanmasına müsaade etmesi. Ben en çok okurun bunu fark etmesini istedim aslında çünkü her derdin çaresi önce farkına varmak ve kabul etmekle başlar. Değişim orada başlar. Ela değişti mi bilmiyoruz ama değişimi başladı, o kesin. Dilerim ki yolu açık olsun.
KAFAMDA KURDUM
Oya Çınar
Masa Kitap, 2026
Tür: Roman
200 s.






























Yorumlar