Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Öykü: Kimyon
"Hayatından vazgeçmek mi, hayatına sahip çıkmak mı? Hangi yolda yitip giden gerçek şehit?" Figen Ayan Koşar Ağaçlara numaralar vermişler. 150, 151, 153… 152 nerde? Tamam, buldum. Arkada. Hepsi bir birey, hepsi ayrı bir kişiliğe dönüşmüş nümerik isimlerini alınca. Hepsinin bir adı, bir kodu var. Adresleri sabit. Çekip gidemezler. Ama kök salsan da ne çare, köküne uzanamayan, yakıp kurutuyor gövdeni. Ateşe veriyor. Soysuzlar! Acımadan acıtanlar. Gün boyu hiç susmadı hızar. Kurum bağlamış kolları, gövdeleri kesti durdu. Çığlıklar inledi koyun içinde. Şu tepenin keli de olmasa, güzel yermiş aslında. Yani güzelmiş eskiden. Cep gibi, mendil gibi yeşilcik bir koy. Sağ tarafındaki tepede dünyadan kaçanlar, ummayanlar, arzulamayanlar, korkmayanlar, beklemeyenler saf tutmuş iki yüzyıl. Terk-i Dünya Manastırı’na gömmüşler kendilerini diri diri. Hak yolu demişler girdikleri yola. Sonra sol tarafındaki tepeye dünyada kalmaya çalışanlar gelmiş. Arzulayan, umut eden, bekleyen, isteyen, en çok da hayata tutunmak isteyenler yerleşmiş. Sanatoryum olmuş şifalarını aradıkları yurdun adı. Sizinki mi gerçek mücadele, bizimki mi diye yıllarca nispet eder dururmuşlar birbirlerine karşı tepelerden. Hak yolu hangisi gerçekte? Hayatından vazgeçmek mi, hayatına sahip çıkmak mı? Hangi yolda yitip giden gerçek şehit? Cebinde her şeyi satın alan o kağıtlardan olan tekne sahipleri keşfetmiş sonra koyu. Dünyayı terk edenlerin de, dünyaya tutunmaya çalışanların da huzurunu kaçırmışlar. Bir iki şezlong, ufak bir tahta baraka falan derken sağdan sağdan yayılmaya, yerleşmeye başlamış koya sonradan aşrı memleketlerden gelen istilacılar. İktidar kavgasının en azılı savaşçıları bunlar olmuş. Diğerlerinde olmayan çok düğmeli, mikrofonlu aletleriyle yüksek desibeli verip verip "Seni yenicemmm İstanbulll" diye höykürmeye başlamışlar. Yeşilin tonu çam yeşilinden, kurbağa yeşiline dönüşmüş.. Ayaklarımızın yanından geçip gitmekle, çöküp buz gibi bir bira içmek arasında takılıp kalıyor kel tepeli yeşil koyu görünce. Hadi diyoruz, yuvarlayalım bir biracık. Ahşap iskelenin ucundaki mavi beyaz sandalyeli Rum meyhanesi süsü verilmiş küçük lokantaya doğru yürüyoruz. Kavruk çocuklar ellerini ovuşturuyor yağlı müşteri geldi diye. En ince tüyüne kadar itinayla yolarız şimdi biz bunları. Oysa bilmiyorlar ki Dimitri, Yanni böyle yapmaz. Git Girit'in sakin bir koyunda salaş bir meyhaneye, donatır masayı. Sen bir tane istersin, o bir şey daha getirir yanında, bu da benden diye. Olsun bakalım. Bugün de burada batsın güneş. “Çok gürültülüsünüz” diyorum yanıma gelen en kavruk gence. "Abla alıcısı var" diyor gülerek. O alıcılar çoğaldıkça dünya dar olmaya başladı ya bize. Ahşap iki basamağı çıkıp mavi tahta iskemlelerden ikisine çöküyoruz. Renkli gömlekli, beyaz çoraplı adam gelip beyaz masaya mavi beyaz bir örtü seriyor. Oluyor kebapçıdan dönme Rum meyhanesi. Altı kaval üstü Şişhane. Neyse ki güneş hep aynı güneş. Onu şişeleyip satamıyor henüz hiç kimse. "Bira istiyoruz biz" diyoruz. Aklımızdan geçen mezelerin hiç biri yok. Ne kalamar, ne midye. Yengeç zaten hak getire. Humus ve patlıcan ezme var sadece diyor renkli gömlekli. Sesinin tonu, bunu bulduğumuza şükretmemiz gerektiğini tükürüyor yüzümüze. "E onlardan getir madem. Yapacak bir şey yok." Balık söylemedik diye bozulup gidiyor. Asık suratı daha da asılıyor. Dimitri suratını asmazdı diyorum içimden. Göbeğine Arapça dövme yazdırmış kırmızı bikinili abla, memelerini güneşe yaslayıp, birasını dikiyor kafaya. “Alıcısı” bu galiba. Ahşap döşemenin üzerinde minik bir serçe kendi kendine konuşuyor. Yosundan çizmeleriyle derme çatma iskele yeşil suya abanmış. Çam dallarının altına ağ germişler, kozalaktan asma bir tavan var tepemizde. Aralarından renkli ampuller sarkıyor. Akşam ne güzel olur burası. Tepenin keli de görünmez hem. Nasıl yaktıklarını hatırlayıp içim acıyor zira baktıkça. Neyse ki kulağımızı kanatan müzik susuyor aniden. Arapça yazılı, kırmızı tanga bikinili, "Alıcısı" abla siyah çarşafını giyip gidiyor alacak bir şey kalmayınca. Mesai bitmek üzere, hızar da susarsa tadından yenmez. Demeye kalmadan o da kesiyor sesini. Renkli gömlekli, humusu, patlıcanı, kızarmış ekmeği koyuyor masaya. Humusun kimyonu çok, patlıcan çekirdekli, ekmekleri kalın dilimlemiş. Neyse ki bira buz gibi. Asık suratından hiç beklenmeyen bir hareket yapıyor, pikaba bir plak koyuyor güneş batarken. Yeşilçam şarkıları. "Gülünce aşık oldum o güzel gözlerine" "Geçse de gençlik çağım, boş kalsa da kucağım" "Sevemedim kara gözlüm seni doyunca." Derken Türkan Şoray, Ediz Hun, Tarık Akan geliyor masaya sırayla. Hülya'yı getirmese iyiydi ama, getirmiş işte. İnce uzun parmağı buğulu bira bardağında birbiriyle kesişmeyen yollar çiziyor. Ne çok öptüm o parmakları geceler boyu. “Piyanoya yakışırdı ellerin, heba etmişsin” dedikçe uzanıp saçımı kurcalardı kızdırmak için. İçimi sıkan yollara bakıp, "Onun tanıdığı yıllarda böyle değildir" diyorum, sonradan olmuştur. Yoksa sever miydi o kadar? Anne Kafamda Bit Var Tarık Akan bu, boru değil. Renkli gömlekli, cızırdayan plağın tersini çeviriyor. Bardaktaki terlemeye başlayan izlere müdahale ediyorum. Kavşak yapıyorum üstüne. Kesiştiriyorum ayrı yolları. "Şimdi ne çalmalıydı?” "Dinle!" diyor. Parmağı yine bardağın üzerinde. Kavşaktan çıkan yolları ayrı yönlere uzatıyor bu kez. "Artık bülbül ötmüyor, gül dolu pencerede." Güneş önce kumlardan çekiliyor sessiz sedasız. Sonra dünyayı terk edenlerin tepesinin ardından terk ediyor yeryüzünü. Titreyen mum alevlerini görüyorum güneşi saklayan binanın camından. “Bence terk eden değil, terk edilenler yaşıyor manastırda” diye mırıldanıyorum başımı omuzuyla boynunun arasında kalan boşluğa uydurup. Aşina olduğum kestane kokusu genzimde dolaşıyor. “O yüzden küsmüşler dünyaya. Bak adak adıyorlar giden geri gelsin diye.” “Gidenin geri geldiği nerde görülmüş ki? Hem sen nasıl görüyorsun buradan o mumları?” “Görüyorum. Çünkü tek tek içimde yakıyorum her sabah.” Gönül Yazar geliyor ardından masaya. “Aşkım Bahardı…” Ardından Nesrin Sipahi “İçin İçin Yanıyor Bu Gönlüm ” Tabağına biraz daha humus koyuyor. "Sen kimyon sevmezsin" diyorum . Kırmızı duvağına bürünmüş ay kocaman, yusyuvarlak gösteriyor teknelerin ardından kendini. Yavaş yavaş yükseldikçe küçülüyor, yavaş yavaş bardağımdaki bira azalıyor. Neyse ki mehtap çok güzel ! Renkli gömlekli boşalan tabakları alırken soruyorum. "Yanımdaki bey nereye gitti? Hiç oyalanmazdı bu kadar lavaboda. " "Abla yalnız geldin ya sen" diyor. "Bir şişe bira, iki bardak istedin. Bir ondan bir ondan içiyorsun" "Öyle ya" diyorum.. "Hem kimyon sevmez o zaten! " Tek tek söndürüyorum içimdeki mumları.
- Walter Benjamin hakkında gerçek bir hikâyeden esinle...
Bay Benjamin, sıra dışı fikirlere sahip bir filozoftu. Bir gün kaçmak zorunda kaldı ve yola çıkarken yanına ağır bir bavul aldı. Kimse içinde ne olduğunu bilmiyordu... Pei-Yu Chang (d. 1979) Taipei’de Alman Dili ve Kültürü ile Alman Edebiyatı okuduktan sonra Münster’de illüstrasyon eğitimi aldı. Okumayı ve seyahat etmeyi çok seven sanatçı, 2015 yılında güney Almanya’ya yaptığı bir gezide kayıp bavulun hikâyesinden haberdar oldu. Bu hikâyeden öylesine büyülendi ki, hakkında bir kitap yazmaya mecburdu. Şubat 2016’da Profesör Felix Scheinberger’in yanındaki eğitimini tamamladı. Bay Benjamin’in Gizemli Bavulu adlı eser, onun bitirme projesi ve ilk çocuk kitabıdır. BAY BENJAMİN'İN GİZEMLİ BAVULU Yazan ve Resimleyen: Pei-Yu Chang Meav Yayıncılık, 2022 Çeviri: Çağla Vera Kılıçarslan Yaş aralığı: 5 yaş ve üzeri 44 s.
- Hayat işte öylesine renkli ki aslında
Sinem Örs Ertaş, Prof. Dr. Seda Ünsar'ın ilk romanı Düşüş üzerine yazdı: "Düşüş; farklı coğrafyalar, farklı zamanlar, farklı kültürler arası çarpıcı, derin, katmanlı ve sorgulayan bir yolculuk." Sinem Örs Ertaş Düşüş; farklı coğrafyalar, farklı zamanlar, farklı kültürler arası çarpıcı, derin, katmanlı ve sorgulayan bir yolculuk. Bu yolculuğa aşk, dostluk, sinema, felsefe, rüya ve gerçek ikilemi eşlik ederek renk katıyor. Esasen kategoriler üstü, “Türk edebiyatına yeni bir soluk getirecek” cümlesinin tam da karşılığı olan bu romanla edebiyatımız hem çeşitlilik hem de müthiş bir yazar kazandı. Çehov da bizi görecek mi? İlk basımının üzerinden henüz bir yıl geçmeden 2. baskısı yapılan, “roman” sözcüğüne sığmayan bu ilginç ve katmanlı kitap, zaman geçtikçe çok daha iyi anlaşılacağına dair güçlü ipuçlarına sahip. Roman ilerledikçe, kült filmleri ile sinema sanatının, Çehov'un kışkırtıcı gerçekçiliği ile Rusya'da geçen bir hikâyenin, farklı coğrafyalardan ve farklı kültürlerden gelen karakterleri ile "hayat işte öylesine renkli ki aslında" dedirten olayların eşlikçisi oluyor. Düşüş’te aynı zamanda diyalogların ustalıkla ve neredeyse James Joyce’un Ulysses’ini andıran bir tempo ile yoğrulduğuna tanık oluyoruz. Elena Ferrante için Napoli ne ise Seda Ünsar için de Los Angeles o! Şehre hiç gitmediyseniz bile önemi yok. Kitabın sayfalarında gezindikçe Los Angeles’ın da sokaklarında dolaşmışsınız hissi kalıyor damağımızda. Bunların ötesinde, siyaset bilimi profesörü olan Seda Ünsar, ülkemizin bugünkü durumuna hangi yollardan, hangi duraklardan, hangi yanlışlardan ve bitmeyen sancılardan geldiğine de müthiş bir kurgu içinde yer veriyor. Roman içinde roman Rüya ve gerçeklik arasında gidip gelen, hatta gidip de aslında gerçekliğe dönmek istemeyen Ali karakterinin yazdığı Rusya’da geçen roman da Düşüş’ün en büyük sürprizi. Evet, adeta matruşka gibi romanın içinden roman çıkıyor! Öte yandan, kitaptaki karakterlerin varoluş sancıları, aşkı arayışları, aşkı buluşları, aşkı bulamayışları, aşkı kaybedişleri de insanın zihninde, nefis bir sinema filmi izlemiş lezzeti bırakıyor. Yaşanmış, yaşanmamış, yaşanamamış, yaşanmak istendiğinden emin olunamamış ne kadar aşk türü varsa bu romandaki karakterlerde vücut buluyor. Zaten kitap bittiğinde insanda “filmi çekilse izlerim muhakkak” hissi baki kalıyor. Labirentin her dönemecinde farklı bir hikaye “Doğu'da en zor şey kendin olmayı başarmaktır” diyen yazar, Osmanlı tarihinden bahsedilirken çoğunlukla es geçilen Şeyh Edebali felsefesine, Jön Türkler’e, Osmanlı’da ulema sınıfına, siyasal İslamcılığın laiklikle olan ezeli kavgasına, Çince öğrenmenin zorluğu ve dünyaya Çin'de gözünü açmanın insanı sürüklediği dil sorunu çıkmazına şaşırtıcı şekillerde yer veriyor. Eğlenceli ve öğretici bir labirentte çıkış yolunu ararken, her dönemeçte farklı bir hikâyeye rast geldiğinizi tasavvur edin; işte tam da böyle bir okuma sunuyor roman. Mısır mitolojisinde gezinirken, kendinizi birden Las Vegas'taki Luxor Hotel’de buluyorsunuz hatta Las Vegas'in sahte olup olmadığı yönünde bir sesli düşünmeye giriştiğinizi dahi fark ediyorsunuz. En yakın dostuyla beraber kaldığı otel odasının ücretini yarı yarıya bölüşmekle ilgili detayda, çoğu romanda, filmde, öyküde ne yazık ki çok da rastlamadığımız bir mesaja denk geliyoruz: Kadının hesap ödeten değil, hesabı ödeyen, paylaşan bir birey olması; çok doğal bir itki ile bunu zihninden geçirmesi. Feminizm sözcüğünün adını geçirmeden feminist olabilmek de romanı türdeşlerinden ayırıyor. Aşk, anlam, yolculuk… "İnsan umudunu tam olarak ne zaman veya ne olduğunda yitirir?" sorusunu "Bir ümit belki cevabı bilen biri vardır…" uysallığında sormuyor bu kitap. Siyasi tespitler yaparken de eğlence dünyasını analiz ederken de içten içe bitmeyen o doğrudan sorgulama ve karşı çıkışla baş başa bırakıyor okuyucuyu. Kör kuyularda merdiveni kırılmış bir aşkı, altıncı sezonunu merakla beklediğiniz bir dizi gibi izlerken, ülkenin bugün bulunduğu durumun derin analizini de eşzamanlı okuyorsunuz. Çok az kitap kişiyi bu denli fazla renge eşlik etmeye davet edebilir. Romanın sonuna geldiğimde hiç bitmesin hissine mıhlanıp kalıyor; tam da bu yüzden "..... balkondan düşmekte olan beyaz bir çarşafın bir ucuna dokunur gibi dokunup" onu tutamıyorum, her güzel şeyin sonu olduğunu öğrenmiş ama bunu bir türlü kabul edememiş yetişkin aklımla. Hayalini yatağının altına saklayan Afife Koca koca insanların, profesörlerin, siyasetçilerin, danışmanların, bilirkişilerin yıllardır usanmadan ekranlarda tartıştığı pek çok şeyi, kahramanımız Behman üç-dört cümleye sığdırıyor "bizim toplumlarımız sorunlarını asla çözemeyen, boşanmaya da niyeti olmayan karı kocalar gibidir...." diye başlayan konuşmasında. Afife’nin "hayal kurarken yakalandığında, hemen eğilip hayalini yatağının altına sakladığı" yıllardan sonra, tek bir bavulla, ardına bakmadan, İstanbul'u bırakıp peşine düştüğü mutluluğu bir türlü hissedememesinin sebebi varoluşsal bir sorun mu yoksa Ali’den karşılığını, istediği dozda, istediği biçimde, istediği renkte göremediği o derin aşk mı olduğu sorusu ile baş başa kalıyoruz bir süre. Çehov’a da bir imza Düşüş romanında hayatı akışına bırakmakla, belli bir strateji ve hedefe odaklanmak arasındaki çelişkiyi, karakterleri S ve Ali üzerinden soruyor Akademisyen-Yazar Seda Ünsar. Şimdi kendinizi nefis manzaralı bir tren yolculuğunda, kadife kaplı rahat koltuklarda, kahvenizi içerken hayal edin ve bu kitabı tam da o ruh hali ile “yudum yudum” okuyun. Yolda kimlere rastlayacağınızı söyleyerek sürprizi kaçırmak istemem. Yolculuğun sonunda “iyi ki bu romanla ve yazarıyla tanıştım” diyeceksiniz. Düşüş farklı bir tür, yeni bir edebiyatın habercisi adeta. Çehov yaşasa, bu romanın imza gününde muhakkak sıraya girerdi! DÜŞÜŞ Prof. Dr. Seda Ünsar İnkilap Yayınevi, 2021 464 s. Kaynaklar: https://medyascope.tv/2022/08/01/dusus-siyaset-ve-felsefe-odasinda-ask-hikayeleri-prof-dr-seda-unsar-anlatiyor/ https://www.youtube.com/watch?v=qx02t8MSRAg
- Küçük Dertler ve Bir Kalbin Boyutları
Ateşle Yaklaşma, Kadire Bozkurt’un ilk iki kitabı Küçük Dertler ile Bir Kalbin Boyutları’nı bir araya getiriyor. Üçüncü öykü kitabı Buzkandilleri’nden sonra Ateşle Yaklaşma da Kadire Bozkurt’un olgun öykü dilini okura sunuyor. Bu öykülerde acıyı, umutsuzluğu, şiddeti içselleştirmiş hayatlar var. Sıradan, küçük dünyalarında yaşayan insanların hikâyeleri unutulmaz izler bırakıyor. Kadire Bozkurt öykücülüğümüze yeni boyutlar getirirken okuma biçimimizi zenginleştiriyor. Tedirgin eden, insanın içine işleyen öyküleri Kadire Bozkurt’un edebiyatımız için büyük bir kazanım olduğunu gösteriyor. Ateşle Yaklaşma yüksek nitelikli anlatım biçimi ve diliyle başucumuzdan ayıramayacağımız bir mücevher kitap. Kadire Bozkurt Konya’da doğdu. Çocukluğu ve gençliği Ankara’da geçti. Hacettepe Üniversitesi Ankara Meslek Yüksekokulu ve Anadolu Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. Evli, iki kız çocuğu annesi. Bursa’da yaşıyor. Öyküleri Notos, Kitap-lık, Varlık, Sözcükler, Sarnıç, Edebiyatist, İan Edebiyat, Öykü Gazetesi, İzdiham, Hece Öykü, Virüs, Trendeki Yabancı’da yer aldı. İlk öykü kitabı Küçük Dertler 2015, ikinci öykü kitabı Bir Kalbin Boyutları 2017 yılında yayımlandı. ATEŞLE YAKLAŞMA Kadire Bozkurt Notos Kitap, 2022 Tür: Öykü 200 s.
- Avrupa kıtasının dünü, bugünü ve yarını
Hollandalı şair ve romancı Ilja Leonard Pfeijffer'in ilk olarak 2018 yılında yayımlanan romanı Grand Hotel Europa, Avrupa kıtası hakkında kışkırtıcı bir roman. Ilja Leonard Pfeijffer adlı bir yazar kitle turizmi üzerine bir kitap hakkında araştırma yaparken acı bir ayrılık yaşar ve anılarını düzene sokmak için her şeyi bırakmaya karar verir. Bu iş için seçtiği yer, görkemli geçmişi ve bir dizi tuhaf karakterin yaşadığı belirsiz geleceğiyle Grand Hotel Europa'dır. Yazar, Caravaggio'nun son tablosu hakkında cüretkâr bir teori geliştiren İtalyan sanat tarihçisi Clio'yla ilişkisini yazarken geçmişi yeniden kurma görevini de üstlenir. Otelin konuklarıyla girdiği sohbetler, onu eski dünya ve yaşlı kıta Avrupa hakkında düşünmeye iter. Ilja Leonard Pfeijffer 1968'de Hollanda'nın Rijswijk kentinde doğdu. Edebiyat hayatına 1998'de yayımladığı şiir kitabıyla atıldı ve ertesi yıl ödül aldı. Pfeijffer bir süre Leiden Üniversitesi'nde KlasikYunanca okutmanlığı yaptı. Pindar'ın poetik eserleri hakkında yazdığı doktora tezini tamamladıktan sonra, klasik edebiyat tarihi hakkında bir ders kitabı yayımladı. 2003'ten bu yana kendini tamamen yazmaya adadı. 2014'te La Superba adlı romanıyla Libris Edebiyat Ödülü'ne değer görüldü, 2015'teyse şiirleriyle Jan Campert Ödülü ve Awater Şiir Ödülü'nü aldı. Grand Hotel Europa 2019'da Libris Edebiyat Ödülü'ne aday gösterildi. Pfeijffer 2008'den bu yana Cenova'da yaşıyor. GRAND HOTEL EUROPA Ilja Leonard Pfeijffer Can Yayınları, 2022 Çeviri: Erhan Gürer Dizi: Çağdaş Tür: Roman 592 s.
- Zeynep Cemali Öykü Yarışması 2023 başvuruları başladı!
Türkiye’nin dört bir yanından 6, 7 ve 8. sınıf öğrencilerinin her yıl yoğun ilgi gösterdiği Zeynep Cemali Öykü Yarışması’nın 2023 yılı başvuruları başladı! Edebiyatımıza yeni öykücüler kazandırmayı amaçlayan yarışmanın teması, Cumhuriyet’in 100. yılına özel SEVİNÇ olarak belirlendi. 2023 teması: SEVİNÇ Tema cümlesi: “Atışmalara şen kahkahalar eklendi.” Zeynep Cemali’nin Ballı Çörek Kafeteryası adlıkitabından. Seçici kurul:Aslı Der, Başar Başarır, Haydar Ergülen, Irmak Zileli, Dr. Müren Beykan Son başvuru tarihi: 23 Mayıs 2023 Ayrıntılı bilgi için; https://gunisigikitapligi.com/projeler/zeynep-cemali-oyku-yarismasi/
- Kaza Geliyorum Der ama biz mi görmeyiz?
Yağmur Ertekin’in günümüzde hâlâ sıklıkla yaşanan iş kazaları üzerine yazılmış öykülerden oluşan Kaza Geliyorum Der adlı kitabı okurla buluştu. “Kaza geliyorum demez” dilimize pelesenk olmuş, halk arasında çok yaygınlaşmış bir deyim. Aslında “Kaza geliyorum der” ama biz bunu duymayız, görmezden geliriz. Gün içinde telaşla ve koşturmacayla geçen hayatlarımız, acele verdiğimiz bir karar, ihmalkâr bir davranış yüzünden bizi sevdiklerimizden kopartabilir. Her gün yüzlerce kaza aslında bildiğimiz ama bir tedbir alıp uygulamadığımız eylemlerden dolayı yaşanıyor. Evde, okulda, iş yerinde alacağımız en ufak bir tedbir bizi olası kazalardan koruyacak ve sevdiklerimizden koparmayacaktır. Yazar, âdeta kaleme aldığı öyküleriyle bu gerçeği bize yaşatarak gösteriyor. Aslında çevreden duyduğumuz ve hiç yabancısı olmadığımız hikâyelerin kapılarını ardına kadar açıyor. Şu ana kadar gözden kaçırdığımız küçük ve basit bir tedbirle kazalardan, çevremizdeki tehlikelerden nasıl korunacağımızı, kaçınacağımızı etkileyici bir üslupla okuyucusuna sunuyor. Sonu acı biten hayatların gerçekçi bir üslupla kaleme alındığı kitaptan ders çıkarmak da okuyucuya düşüyor. Yağmur Ertekin 1987 yılında dünyaya geldi. İlk ve orta eğitimini çeşitli Anadolu ilçelerinde sürdürerek Ankara’da tamamladı. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İnşaat Mühendisliği bölümünden 2010 yılında mezun oldu. Aynı yıl Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Sağlığı ve Güvenliği Genel Müdürlüğü’nde Çalışma Uzmanı olarak görev yapmaya başladı. Görevini halen burada sürdürmektedir. Kadın ve göç hikâyelerini işleyen Ötekileri Görmek adlı kitabı 2020 yılında yayımlandı. Yazar, Türkiye’ye göç etmek zorunda kalan kişilerle söyleşiler yaptı ve söyleşileri öyküleştirerek bu kitabı hazırladı. Yağmur Ertekin, Ankara’da yaşamayı ve kitaplarını kaleme almayı sürdürmektedir. KAZA GELİYORUM DER Yağmur Ertekin Ayrıkotu Yayınları, 2022 Tür: Öykü 104 s.
- "Hiçbirimiz ülkemizdeki siyasi faaliyetlerin dışında değiliz."
Mahmut Yıldırım, Kuş Kısmak adlı ilk romanıyla 68 Dönemi’nin siyasi-sosyal ve kültürel yönlerini ortaya koyan Murat Akan ile söyleşti. Anadolu’da İris Kasabası ve İris Irmağı’na çok yakın kadim bir köyün ilkokul çağındaki avare çocukları; akşamları köyün eski, ahşap camisi yanında toplanmayı alışkanlık hâline getirirler. O yıldızlı gecelerde çoğunlukla gün içinde yaşadıklarından, kasabada seyrettikleri filmlerden, komşu köylerindeki cinayetlerden, dönemin siyasal ve toplumsal olaylarından konuşup sinemaya giderler. Sinema artık onlar için bir okuldur. Kuş Kısmak adlı ilk romanıyla 68 Dönemi’nin siyasi-sosyal ve kültürel yönlerini ortaya koyan Murat Akan, okuruyla buluştu. Keyifli okumalar dileriz. Oğuz Atay, “Sonra yazarsın, şimdi kendinden bahset,” der. Kısaca Murat Akan’dan söz eder misiniz? Masalsı bir köyde doğdum. Dedelerimiz cin peri hikâyeleri anlatırlardı; biz çocuklar dinlerdik. Gizemli, eski bir cami… yanında biz. Hikâyeler, gece yarılarına kadar yıldızlar altında sohbetler, tatlı rüyalar. O yıllarda sinema bizim her şeyimiz, tek gerçekliğimiz. Bugün benzerleri dahi olmayan o müthiş artistler! Büyülü bir sanat dünyasında büyüdük. Onlar bizi eğitti, bize öğretti… Sonra bir gemi, kırık dökük eşyalarımızla aldı bizi götürdü İstanbul’a. Üstü çadırla kapalı bir kamyonete bindik. Ay ışığı altında Yıldız Yokuşu’ndan çıkarken Apollo 11 de aya ayak basıyordu. Gültepe’de bir sene oturduk. Sonra gittik Seyrantepe’yi kurduk; gecekondulu yıllar başladı. Gültepe, Çeliktepe, Sanayi Mahallesi, Seyrantepe(Çöplük), 4.Levent… Benim hingilim attığım yerler. Çocukluğumun bir kısmı buralarda geçti. Ergenlik dönemimde Berlin’deydim. Ortaokulu okudum. Sonra dönüp Kadirli ve Samsun’da liseyi bitirdim: Adı “Devrim Lisesi”ydi. Yine Berlin’e gittim; işçi olarak çalıştım. Döndüm, eğitim fakültesini bitirdim, Türk Dili ve Edebiyatı öğretmeni oldum. Otuz yıl çalıştıktan sonra emekli oldum; roman yazdım. "Yüzyıllık Yalnızlık’ı yazmaya başladığında, gerçekleştirmek istediğin neydi?" "Beni çocukluğumda etkileyen şeyi edebiyatla aktarabileceğim bir yol bulmak istiyordum." Gabriel Garcia Marquez’in bu sözü üzerinden eserinize başlıyorsunuz. Edebiyat yolculuğunuzdan bahseder misiniz? Benim edebiyat yolculuğum çocukluğumda dinlediğim cin peri hikâyeleri ile büyüklerimizin sohbetlerine; yerli ve yabancı filmlere, Tommiks Teksaslar’a kadar uzanır. Hayal dünyamı onlar zenginleştirdi diyebilirim. Seyrantepe’deki iki odalı gecekondumuzda beş kardeş aynı yatakta yatardık. Kardeşlerime -büyükleri bendim- doğaçlama öyküler anlatırdım. İşte gecekondumuzdaki o yatakta başladı benim edebiyat yolculuğum… Berlin’deyken Alevî arkadaşım Hurşit, okumam için İnce Memed’i vermişti bana. O günden sonra bana bir şeyler oldu; kitap beni büyülemiş, hayatımı olumlu anlamda alt üst etmişti. İçimde bir cevher varmış, ortaya çıktı. Bir daha da kaybolmadı. Berlin’de bir Türk kütüphanesi vardı; adı Namık Kemal Kütüphanesi’ydi. Oradan çuval çuval kitap taşıdım eve. Okudum, geri götürdüm. Ve yıllarca okudum: Türk ve dünya edebiyatının klasiklerini okudum… okudum. Hâlâ okuyorum. Edebiyat dünyasının usta kalemleri yazmayı şöyle tarif ediyorlar: Yazmak demek; yaşamak, okumak, dolmak ve sonra boşalmak demektir. İlk öykülerim kimi yerel dergilerde seksenli yılların ortalarında yayımlandı. Yine o yıllarda Latife Tekin ile tanıştım; bir süre mektuplaştık. Beni yüreklendirdi. Kendisine minnettarım. Kitabınızın kapağı bir ressam tarafından özel olarak resmedilmiş. Karakterlerin Van Gogh’un yıldızlı geceleri tarzı, sizin için burada neyi ifade ediyor? Tabii burada romanın başarılı kapak çizimi için, özellikle Emel Cansu Büyükköse’ye çok teşekkür ediyorum. Eğer kapak resmi büyük boy olarak yer alabilseydi, bence daha etkileyici bir kapak ortaya çıkardı… Şunu belirtmeliyim ki Cansu hanım benim hayalimdeki görsel imgeyi somutlaştırdı. Yıldızlı geceler evrenin bir parçası olduğumuzun resmidir; biz insanlar evrende birer toz zerresinden başka bir şey değiliz. Dikkat ederseniz romanın kahramanları genellikle yıldızlı gecelerde bir araya geliyorlar. Onlar da kozmosta birer yıldız tozu olarak yerlerini alıyorlar. Romanımın kahramanları birgün, yıldızlı gecelerin altında anıtlaşacaklar; bundan çok eminim. Behçet Necatigil’in bir radyo oyunu vardır; çok güzel bir oyundur. Orada şu anlatılır: Siz, yıldızlara bakmışsınız ama görememişsiniz. İşte benim roman kahramanlarım da yıldızların farkındaydılar; onlar yıldızları gördüler. Eserinizin merkezine aldığınız “sinema, cinayet, dönemin siyasi sosyal fonu” meselesi dikkate değer. Bir dönemin siyasi sosyal fonunu ortaya koymak, beraberinde neleri getirip götürdü? Söyleşinin en zor sorusu buydu sanırım. Önce sinemadan başlayayım: Kasabadaki bütün sinemaların kökü kazındı. O sinemalardan birinin yerine, romanımın basımı sürerken, bir dinî vakıf tarafından ilim ve irfan yuvası temeli atıldı. Sinemalar yok edildikten sonra kasabanın o eski şehirli, medenî hali kalmadı; kasaba giderek yozlaştı, o medenî aileler kasabayı terk ettiler. Bir kültür göçü yaşandı… Cinayetler bugünlerde tüm Türkiye’nin bir sorunudur. Hele de kadın cinayetleri. Eskiden kabadayı kabadayı ile vuruşurdu. Şimdilerde ise kendine kabadayı diyen zavallılar kadınları öldürüyorlar! O zamanlar cinayetler sıra dışı vukuatlardı; hatta Orhan Kemal’in ünlü romanının adıdır: Vukuat Var. Bugün artık sıradan eylemler haline geldi. Dönemin siyasi sosyal fonu meselesine gelince… Evet, özellikle anlattığım yetmişlerin birinci yarısı, Türkiye’de siyasi kırılmaların yaşandığı bir dönemdir. Ben sadece edebiyatın içinde kalarak o döneme şöyle bir dokundum; söylemek istediklerimi roman sanatı yoluyla ilettim. Ne kadar başarılı oldum bilemiyorum. Bunu zaman gösterecek. Hiçbirimiz ülkemizdeki siyasi faaliyetlerin dışında değiliz. Dolayısıyla romanın kahramanları çocuklar da dönemin politik hareketlerinden etkilendiler. İşte ben de bu etkilenmeyi anlattım. O dönemin siyasi atmosferini eğlenceli bir üslupla anlattığımı düşünüyorum. Ve bunun romana çok şey kazandırdığını biliyorum. Üslubunuzu belirlerken nasıl bir okur profili belirlediniz ya da bunu dikkate aldınız mı? Tabii ki okuru dikkate aldım. Türkçeye çok kafa yordum. Otuz yıl Türkçe edebiyat öğretmenliği yaptım. Türkçenin büyük yazar ve şairlerini okudum. Doğal olarak Nazım Hikmet şair, Yaşar Kemal romancı olarak beni çok etkilediler. Onların dili benim üslubum oldu. Sait Faik bir kentli, bir adalı Türkçesiyle dilimi şekillendirdi. Bu büyük sanatçılar her yaştan okura ulaşabildiler. Peki nasıl? Halkın dilini, halkın Türkçesini kullanarak… Başta çocuklar olmak üzere her yaştan okuyucuya ulaşmak istedim. Türkçenin ilk metinleri Orhun Abideleri’ni, sonrasında Dede Korkut Hikâyeleri’ni defalarca okudum. Ve diğerlerini. Onların anlatımından etkilenmek istedim, üslubumun oluşmasına yardımcı olmalarını umdum. Romanımı çok kolay yazdığım söylenemez. Ama çok akıcı olduğunu, rahat okunduğunu söyleyen okuyucularım var. Ben de bir çırpıda okudum. O nedenle okumayı yeni sökmüş, yeni okuma yazma öğrenmiş, ilkokulu bitirememiş ama ağır aksak okuyabilen okurlar da kitabımı okusun istedim. Kuş kısmak isteyen bir yazar olarak aklınızda edebiyata dair neler var? Yazmak istediğiniz konular, teknikler, okuma listeniz vs.? Hayır artık kuş kısmıyorum, kuş kısmak istemiyorum. Kuşlar özgürlük imgeleridir. Romanda anlattığım Devgençler de özgürlüğün timsalleriydi. Hele romanın kahramanlarından Avare, Fukara ve Poyraz da yıldızlar altında özgürdüler. Aklım hep ama hep edebiyatta. Kitap okumak, kitap okumak, kitap okumak istiyorum; sallanan bir sandalyede kitap okurken ölmek istiyorum. Ama ölmeden önce yazmak istiyorum. Bir kitap yazdım, hayatım değişti… Birkaç kitap daha yazarak hayatımı yine değiştireceğim. Aptallık konusu önceliklerim arasında. Aziz Nesin'in kurcaladığı konu. Bu konuyu ele aldığım düşünce yazılarım var. Sonra uygarlık sorunu. Ama ille de sevgisizlik, mutsuzluk ve yozlaşma. Doğal olarak sevgi teması her şeyin önünde. Toplumumuzun Oblomov’unu yazmak istiyorum. Tekniklere gelince… Doğrudan anlatımın yanı sıra yer yer bilinç akışı tekniğinden yanayım. Bu tekniği dünya edebiyatında en iyi kullanan yazar Gabriel Garcia Marquez’dir. Ben bu müthiş yazardan çok şey öğrendim, ondan el aldım: “… Ancak o zaman, kimilerimizin önerdiği üzere ana kapıyı menteşelerinden sökmek için koç başı kullanmadan ve daha gözü pek olanlarımızın sözlerine uyarak, yıkılmaya yüz tutmuş, kaç kere payandalanmış taş duvarları zorlayıp içeri girme yiğitliğini gösterebildik, yapının cesur çağlarında William Dampier’in Lombardiyalılarına karşı direnmiş koskocaman, kurşun geçirmez kapılar, bir omuzlayışta açılıverdi. …” Başkan Babamızın Sonbaharı adlı eserindeki bu anlatım, tekniğimi bulmamda bana yardımcı oldu. Dönüp klasikleri tekrar okuyorum. Ayrıca son yıllarda etkileyen iki yazar var: Biri Necib Mahfuz diğeri ise Bukowski’dir. Necip Mahfuz, anlatımındaki sıcaklık ve sahicilikle etkilemiştir beni. Bu anlamda onu kendime yakın bulmuşumdur. Bukowski ise çelik sertliğindeki üslubuyla, ele aldığı konuların içeriğiyle ve oldukça basit gibi görünen anlatım tekniğiyle sarsmıştır beni. Çağdaş Türk edebiyatında ise Latife Tekin’i takip ediyorum. Orhan Pamuk, Mehmet Eroğlu, Ahmet Altan, Hasan Ali Toptaş, Ahmet Ümit’i okuyorum. Yenilerden Sema Kaygusuz’un Yere Düşen Dualar’ını bitiremedim, yarıda bıraktım. Kitabının adı daha ilginçti. Başka bir kitabını deneyeceğim. Roman yazmak için niçin uzun süre beklediniz? Bu sorunun çok basit bir yanıtı var: Aslında erken yaşlarda başladım yazmaya. Yazınca gördüm ki dünyanın en zor işi yazı yazmakmış! Çetin Altan, “Bir insanı cezalandırmak istiyorsanız, ona bir tomar boş kâğıt ile bir daktilo vererek bir odaya kapatınız, bu kağıtları anlamlı cümlelerle dolduracaksın, deyiniz,” demiştir. Bundan dolayı okudum, yaşadım, doldum ve yazdım diyebilirim. KUŞ KISMAK Murat Akan Metinlerarası Kitap, 2022 Tür: Roman 216 s.
- Öyküler esrarengiz bir kurgu evreninde buluşuyor
Gerek basılı medyada gerek Literaedebiyat'ın da aralarında yer aldığı çevrimiçi mecralarda yayımlanan öyküleriyle bilinen Hüseyin Kılıç’ın ilk öykü kitabı Şimdi Karşıya Geçebilirsiniz okurlarıyla buluştu. Dünyayı istila etmek isteyen uzaylıların satır aralarında özgürce dolaştığı, baba-oğul iki sineğin türlü maceralardan geçtiği, martıların işlerini güçlerini bırakıp hikâye anlattığı, dört harflilerin Red Kit’in atını aramak için güçlerini birleştirdiği bu öyküler esrarengiz bir kurgu evreninde buluşuyor. Hüseyin Kılıç, neşeli hikâye anlatıcıları vasıtasıyla okuru sayfalar arasında merakla kaybolacağı bir dünyaya davet ediyor. Buyurun; Şimdi Karşıya Geçebilirsiniz. ŞİMDİ KARŞIYA GEÇEBİLİRSİNİZ Hüseyin Kılıç Ketebe Yayınları, 2022 Tür: Öykü 124 s.
- PEN Türkiye’de Zeynep Oral yeniden başkan seçildi
1921’de Londra’dan yola çıkan ve 102 ülkede bulunan PEN Dünya Yazarlar Derneği’nin Türkiye merkezinde Zeynep Oral yeniden başkan seçildi. PEN Dünya Yazarlar Derneği'nin Türkiye merkezinde Olağan Genel Kurul toplandı. Derneğin başkanlığına yeniden Zeynep Oral seçildi. 2022 yılında hak ihlalleri konusunda PEN Türkiye'nin nasıl tavır aldığı konusunda üyeleri bilgilendiren Oral, "Umarım edebiyatın daha çok konuşulduğu, daha çok yüceltildiği bir yıl olur" dedi. Zeynep Oral başkanlığındaki yönetimde, Halil İbrahim Özcan ikinci başkan, İpek Özbey genel sekreter, Hakan Yaman uluslararası ilişkiler sekreteri, Şenel Gökçe sayman, Haydar Ergülen ve Tülin Dursun üye olarak görev alacak. Yeni yönetim, önümüzdeki günlerde Duygu Asena PEN Ödülü için ilk toplantısını yapacak.
- Rıfat Ilgaz'ın oğlu yayıncı ve yazar Aydın Ilgaz hayatını kaybetti
Türk edebiyatının önemli yazarlarından Rıfat Ilgaz'ın oğlu, Çınar Yayınevi'nin kurucusu yayıncı ve yazar Aydın Ilgaz, 82 yaşında hayatını kaybetti. 19 Aralık 2022 Pazartesi sabah saatlerinde vefat eden yayıncı ve yazar Ilgazla ilgili, sahibi olduğu Çınar Yayınları'nın sosyal medya hesabı üzerinde yapılan paylaşımda, "Yayınevimizin kurucularından yazar Aydın Ilgaz'ı kaybettik, çok üzgünüz" ifadeleri yer aldı. Yayıncılar Birliği de "Çınar Yayınları kurucusu, yayıncı ve yazar sayın Aydın Ilgaz'ın vefatını üzüntüyle öğrendik. Tüm sevenlerine, ailesine ve okurlarına başsağlığı dileriz" açıklamasıyla vefat haberini duyurdu. Aydın Ilgaz, yarın öğle vaktini müteakip kılınacak cenaze namazının ardından Zincirlikuyu Mezarlığı'nda toprağa verilecek. İstanbul'da 2 Mart 1940'ta dünyaya gelen Aydın Ilgaz, babası ile Çınar Yayınevi'ni kurdu. Aydın Ilgaz, 2004 yılında babasının 'Hababam Sınıfı' ve 'Sınıf' kitaplarıyla ilgili anılarını “Sınıf'ın Efsanesi” başlıklı kitabında toplamıştı.
- Kendi uçurumuna bakmak
Romanlarında, yalnızlık, aşk, aile içi çatışma, bunalım, huzursuzluk, tek başınalık ve insani ilişkilerdeki bozulma, yozlaşma, yabancılaşma gibi temalara yer veren Cahide Birgül, Eflatun Koza’da okuru kendi uçurumlarına bakmaya zorluyor. Kafka Kitap, 90’ların sonunda kaleme aldığı romanlarla edebiyata güçlü bir giriş yapan Cahide Birgül’ün romanlarını yeniden okurlara ulaştırıyor. Daha önce Birgül imzalı Gölgeler Çekildiğinde, Geceye Uyananlar, Ah Tutku Beni Öldürür müsün adlı romanlarını yayımlayan Kafka Kitap, yazarın Eflatun Koza son romanını Şebnem Soral Tamer editörlüğünde edebiyatseverlere sunuyor. “Kahvaltıdan sonra Ece’nin dolabını açtım. Keskin bir naftalin kokusu burnuma doldu. Annem yeni naftalin paketleri asmış olmalıydı. Sanırım o kokunun etkisiyle Ece’nin bu zamana ait biri, benim kardeşim değil de çok çok eskiden yaşamış ve ölmüş yaşlı bir akrabam olduğu fikrine kapıldım. Böyle düşününce birden uzaklaşıverdim ondan. Eti etimden koptu sanki, hafifledim. Kırmızı bir kazak, siyah bir kot ve onun giymeye kıyamadığı süet botlarını aldım dolaptan. Annem hiç istemez ona ait şeyleri giymemi. Ece’yi hatırlatıyormuşum ona. Her öyle dediğinde, “İyi ya, belki beni o sanıp daha çok seversin?” diye lafı oturtmak gelir içimden ama diyemem tabii. Düşündüklerini söyleyebilenlerden olmadım, o aşamaya hiç gelemedim. Aklımdan geçenleri eleme dönüştürebiliyorum ancak.” Cahide Birgül 1956 yılında Ankara’da doğdu. Ankara Devlet Mühendislik Mimarlık Akademisi Mimarlık (ADMMA) bölümünden mezun oldu. Pazartesi dergisi ve Radikal gazetesinde yazılar yazdı. Kaleme aldığı radyo oyunları TRT Ankara Radyosu’nda seslendirildi. Emin Bey Pansiyonu adlı oyunu 1999 Devlet Tiyatroları Tiyatro Oyunu Yarışması’nda üçüncülük kazandı. Birgül, 2009 yılında hayata veda etti. EFLATUN KOZA Cahide Birgül Kafka Kitap, 2022 Tür: Roman 216 s.















