top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Altıyedi’nin Dosya Konusu: “Yalan”

    Altıyedi sanat edebiyat dergisinin “Güz-2022” sayısı (13. sayı), “Yalan” başlıklı dosya konusuyla çıktı. Kapak tasarımı Mine Yörük’e ait olup Kürşat Coşgun yine çizerler arasında. “Yalan” konulu dosyaya Ahmet Özer, Mine Yörük, Hayri K. Yetik, Adnan Gerger, Hülya Deniz Ünal, Bora Ercan, Prof. Dr. Cemal Sakalllı, Esra Kâhya, Akın Bakioğlu ve Yunus Aykut Kırbıyık katkı sağladı. Yeni sayıya öykü ve yazılarıyla Berrin Nazlı, Üzeyir Karahasanoğlu, Gönül Malat, Alaattin Kara, Fatih Selvi, Olcay Karay, Ezgi Balaban, Özcan Temel, Doğu Karaoğuz, Ahmet Zeki Yeşil, Kerem Yükseloğlu, Özkan Mert, Nilüfer Benal, Tunç Tayanç, Barış Akkurt, Osman Akyol, Serdar Sözeri ve Gül Parlak katıldı. Şiirleriyle Derya Çolpan, Emirhan Oğuz, Yusuf Ferhat, Fatoş Asya Akbay, Erman Öztürk, Cengiz Sinan Çelik, Mehmet Kuvvet, Özlem Sat, İdris Özyol, Rezan Çakar, İbrahim Karaca, Bahtiyar Kaymak, İrfan Temel, İbrahim Ekrem Keleşoğlu, Nihat Altun yer aldı. Bu sayının soruşturmasına Ayşe Övür, Ekin Kadir Selçuk, Emre Ocaklı Gönül Malat, Hıdır Murat Doğan, Murat Tenetoğlu, Uğur Demircan katılırken Ali Öz, Altay Öktem ve Cenk Kolçak söyleşileri de dikkat çekiyor. Zonguldak Kültür ve Eğitim Vakfı (ZOKEV) tarafından yayımlanan dergiyi “altıyedidergi@gmail.com” adresinden, seçkin kitabevlerinden veya Shopier üzerinden temin etmek mümkün.

  • Yüzyıllık Yalnızlık romanı Netflix dizisi oluyor

    Gabriel Garcia Marquez'in edebiyat dünyasının en önemli eserlerinden Yüzyıllık Yalnızlık romanı Netflix dizisi olarak ekrana gelecek. Netflix, Kolombiyalı yazar Gabriel Garcia Marquez'in başyapıtı Yüzyıllık Yalnızlık’ı dizi olarak ekrana getirmeye hazırlanıyor. 1967 yılında çıkan ve bugüne kadar dünya genelinde 50 milyondan fazla satan romanın haklarını satın alan Netflix’in televizyona uyarlayacağı yapım, One Hundred Years of Solitude adıyla İspanyolca olarak çekilecek. Babasının kitabını filme uyarlamak için yıllar boyunca birçok teklif aldığını söyleyen Rodrigo Garcia, kitabın bir film süresi içine sığdırılamayacağını ve İspanyolcadan başka bir dilde anlamını yitireceğini düşündüğü için yıllarca gelen tekliflere sıcak bakmadığını belirtti. Ancak artık dizilerin sinema kalitesine ulaştığını ve romanı hakkıyla ekranlara taşımak uygun şartların oluştuğunu savunan Garcia, Netflix'i tercih etmelerini ise şöyle açıkladı: "Yabancı dildeki dizi ve filmleri dünya çapındaki izleyicilerle buluşturma konusundaki başarısı düşünüldüğünde zamanlama daha iyi olamazdı. Bu macerada Netflix'i ve film yapımcılarını heyecanla destekliyoruz, son halini görmek için de sabırsızlanıyoruz." Garcia Marquez’in en önemli eserleri arasında gösterilen Yüzyıllık Yalnızlık, José Arcadio Buendía'nın gördüğü bir düş sonrası nehir kenarında Macondo adında bir kasaba kurmasıyla başlıyor ve Buendia ailesinin yedi nesle yayılan hikayesini anlatıyor.

  • Öykü: Terk

    "Dudağımdaki ıslığı sokakların eciş bücüş canlılık emarelerine dağıttım. Bilinen manzaralardan biriydi hızlıca göz gezdirdiğim. Yanındakine bilmeden yalan söylüyordu köşeyi dönmekte olan tabansız. Salyalı gözler yapışıyordu kadınlardan birkaçına. Köpekler -yeni efendiler-, kaldırıma sıvanan bedenlerinden hoşnuttu, önlerinde lezzetli boncuklar." Fatih Selvi Bir daha geri dönmemek için gidiyorum gibi gelmiyordu bana. Bir gün dolambaçlı karmaşık yollardan terk ettiğim bu yere yeniden geleceğimi hissediyordum. Molloy, S. Beckett Bugün yerimi terke kalkıştım. Şehre benziyordu, biraz da tıkalı bir tuvalet deliğine. Koşa koşa çıkmaya yeltendim derinden, kapıları açıp açıp kapattım. Fazlalıkları saptadım tuvalde, renkleri elimde tutmaktan sıkılmıştım. Ayağım aksıyordu, dalağım kaşınıyordu, sessiz olmayı beceremiyordum. Dudağımdaki ıslığı sokakların eciş bücüş canlılık emarelerine dağıttım. Bilinen manzaralardan biriydi hızlıca göz gezdirdiğim. Yanındakine bilmeden yalan söylüyordu köşeyi dönmekte olan tabansız. Salyalı gözler yapışıyordu kadınlardan birkaçına. Köpekler -yeni efendiler-, kaldırıma sıvanan bedenlerinden hoşnuttu, önlerinde lezzetli boncuklar. Arabalar vızır vızırdı, şarkılar gulu gulu, kulaklıklar pembe kepçe, gözlükler o biçim. Kıstırılmıştım yani, her taraf arı kovanıydı. Herkes bitmekte olan şölene koşturuyor, hazzın kırbacıyla inliyordu. Aralarına dalınca bir karışıklık oldu, sesler doluştu boşluklara, havayı yakan bir kıvılcımlanma. Gördüklerimi isteksizce beynime yetiştirdim, göz kapaklarımı silecek gibi çalıştırıyordum. Ne görsem hep hava cıvaydı ama. Bir bulanıklıktı, bir hiçlik. Algımın kalemini iyice tıraşlayınca ötesi berisi kalmadı bu işin. Terk edeceğim bölgemin şeklini çizdim elimle elime ki, unutmayayım. Bir kere terk edilene bir daha dönmek pek görülmemiş iş miydi? Çizdiğim çemberleri iç içe geçirince gözüm sulandı. Duygularımı sıvazladım hemen; üzgün değildim. Kimseyi özlememiş, pişman olmamıştım. Görev adamıydım sadece. Tadında, kararında bir terkin sınırlarını belirlemeliydim o zaman. Sınır deyince irkilen kulaklarıma aldırmamalıydım. Kalkıp o buruşuk etlerden mi kurtulmalıydım? Terke kaldığım yerden tekrar tekrar başlamalı, sınır ötelerin ötesinde belirdiğinde anca rahatlamalıydım. Birçok nesne sızmalıydı paçalarımdan. Kap kacak işte, komşular, evim, annem ve babam belki, boyunbağım, ceviz kıracağım, paslı jiletim. Şehrin içinde açtığım büyük çukurun zeminini döşeyecekti topu da. Üstlerini kremşantiyle süslemeliydim. Mumlar, püfürükler, hasret, yoksunluk ıvır zıvır. Şehrin bunalmış andavalı, yalnız kovboy, hüzünlü delici mısralar, böceğin çiçekten ayrılığını resmeden bir terkin yakıcı hissiyatıyla missiyatıyla... Of yeter tamam, dedim. Şişmiştim. Heybemde neyim var, diyerek listeme odaklandım. İkiye kadar saymayı başarabilseydim feleği şaşardı belki varlıklarımın, neyse ki bir’de tıkandım. Kendimi aldım ele, elimdeki tek elle tutulur terk tutamağına. Terk edişler, dedim, fazlalıklardandır aslen. İnsana ev fazladır, eve kapı, kapıya kol fazladır. Şiire başlık, insana arkadaşlık. Göbeğimi yarıp bağırsak içeriğinin devinimiyle boşaltmalı tüm sıkıntıyı, dedim. Fazlalık takıntısından arınmanın bir yolunu bulmalıydım. Bu sonuncusu açıklık istiyordu. Doğrudan doğruya bıçağı tutan eli mi görmek gerekti? Yumuşak etin sızısını da duymak isterdim ayrıca. İhtimallerin hepsini üst üste koymak bir duvarın altında birkaç ömür kalmaya denkti. Bir terk imkânı bulmak, aklıma takılan fikirlerin kopçalarını açmakla mümkündü belki. Bu ihtimali denediğimi düşündüğümde fikirlerin birbirinden ayrıştığı yerlerden benzer yenileri sürgün veriyordu. Ve terk etmek, bu karmaşanın içinde gözden yitiyordu. Çaresizce ‘’terk etmek’’ fikrine sığındım diğerlerini es geçerek. Güvenli bir ıssızlık belirdi içerilerdeki kaosta. Can havliyle sıçradım yerimden, terk edilecek bir bölge belirlemeliydim. Birden yakaladım çenemi, içeride bir kurbağanınki gibi guruldayan dilimi. O kemiksiz eti dışarı çektim, çokça sağdım zehrini ama gücüm fazlasına yetmiyordu, bana daha iyisi gerekiyordu. Neyse ki akşamın cömertliği tutmuştu, boca ediverdi birden kara poşetini kafama. Nesneler azalmaktayken anbean, daha oturaklı bir azalış hevesine kapıldım. Kendimi kumar masasında buldum. Cismimi hırsla itekledim yüksek potlu oyuna. Acılarımı, kimsesizliğimi, yalnızlığımı ve sevgisizliğimi. Kâr etmiyordu, önüm hâlâ bomboştu. Bahisler yatırıldı, restler havada uçuştu. Basbayağı kazandığımı fark ettim zırnık koymadan. Oyun bitmişti, diğerleri kızdılar. Süpürgeye çevrilen bedenimi pencereden boşluğa salladılar huzurla. Kendimi sokakta buldum. Ağzım, burnum dağılmıştı. Çöp kenarında, tıraş artıklarında kımıldanan bitler gibi duyarsızdım ama. Karnımı sıvazladım. Açlığım; belalı cinim, kaçacak delik arıyordu. Sürüne sürüne caddeye vardım. Simitçilerin gözüne dizine baktım, pilavcıların kaşığına camına. Su tanımamış bir kaktüs gibi, enik gibi baktım. Parmaklar, başlar sallandı, şefkatle reddedildim. Aç biilaç kaldım ama yüküm azalmış mıydı ne? Terk hevesim kabarmıştı. Rüzgâr bastı ortalığı, pek bir oynak toz toprak kuşatması. Mevsim güze çalıyormuş, yağmur da yakınmış. Her zamanki nağmesiyle yakalarımı kaldırdı rüzgâr, yüzümü gözümü tırmalayıp. Dedim ona, bir şekilde terk edeceğim merak etme. Etmemiş miydim zaten? Kafam karıştı, bir hareketlenme oldu, zincirinden boşanan elim kolum seğiriyordu. Sahiden oluyor muydu? Tane tane dökülmeye koyuldum sahipliklerimden. Birkaç adımda işimi unuttum, şehrimi, en sevdiğim resmimi. İş adıma sanıma kadar geldi. Arabam zaten yoktu, sesim aylardır kısık. Ezberlediğim şarkılar fıkraya dönüşmüştü. Sevdiğim kadınları tek tek kazımaya kalkıştım oramdan buramdan, kirli grinin içine sakladığım şehvetten. Yüzüme şiddetle çarptığım kapının arkasındaki hiçlik nefis bir yolculuk vaat ediyordu, daha neydi? Bir nokta bulmalıyım, dedim iç monologdaki o süzme salağın gözüne soka soka. Uzaklaşırken terk ettiğim yerden, bir başka menzile varmaktan korkuyordum. O zaman fısıltılar, fısıltılar... Çok da merak etmedim bunları, kulaklarımdaki alan yetersizdi. Zihnimin çöplüğünde her zamanki efendiler hüküm veriyordu, lortlar kamarası, o ne yüceler. Keşfedilmiş yalnızlığın çılgın dehası, becerikli parmaklarla fermanımı imzaladı hınçla, gösterişli bir terk belgesi. Aldım sepetimi, bohçamı. Terk fikrim eşeysiz üremeye koyuldu mayasında. Gidebilirsin, denmişti özetle. İşte bu hikâye de böyle başladı. Lortlar hangi çağın uzamında kaldılar, hangi mecraydı kaçtığım, umursamadım. Bir yol vardı önümde ama başkaları da vardı. Terke giden yol bir başka olmalıydı. Tabela isterim ben, dedim, kaç metrem kalmış bilmek isterim. Yine de ayaklarımla başlamadı bence terk edişlerim. Tabelalar yandı. Kapımı bıraktım evimde, evimi sokağımda, sokağımı bohçamda. Bohçam kokuşmuş, şişkince bir ağırlıktı. En çıkarcı tipler bağırıyordu içinden, satıcılar, kanımın tadına bakmışlar, nankörler ve fırsatçılar. Bunca yükle yolculuğun alemini araştırdım yol yol. Oraya buraya serpiştirdiklerimle hafifledim, belim doğruldu. Bir çıkar yol bulmuştum, çemberimsi bir kaçar yol. Terk başlamıştı. Az gittim, uz gittim, koruluk bir yerde dinleneyim, dedim. Fenerimin yokladığı ağaçların arası çöp poşeti, çekirdek kabuğu dolguluydu. Bira şişelerinin şişman bedenleri sızmıştı izbeye. Bir yaşanmışlık, bir tükenmişlik, terk edilmişlik... Çalı çırpıdan ısı ürettim, parmaklarımı yumuşattım kâhin hareketleriyle. Yüzümü ısıran alevlerin merkezinde bir çağrı şekillendi. Bohçama sarılan kızıl yılanların tütsüsüne kandım. Ciğerime çöken karanlığın davetiyle yıldızların kutsadığı duvarsız barınağıma çekildim. Uyku uyanıklık rekabetinde çekiştirilen kollarım kitlendi, soğuğun kristal kıvamına itelediği göz kürelerim katılaşmıştı. Köpek havlamaları, baykuş feryatları ve ağaç hışırtıları... Daha fazlası vardı önceden belki ama bana bunlar kalmıştı. Sırtımı çimenlere sunup yüzümü göğe yasladım. Gecenin ayak izlerini fark ettim yıldızlar arası boşlukta. Kan kaybeden bir gebe yüzüydü izler, sabunla çokça ovulmuş bir avuçtu işte bir şeyler, bir şeyler. Gecenin adımları sıklaştı. Sallantıdaki vadesi yakın, ölümüne huzurla yetişecekti. Heyecanı bana geçti. Yıldızlar sıkılıp sıvıştı. Ay soluklanmak için bezgin ağzını açtığında ayağa kalktım. Şekiller bulamacı yığıldı gözlerime, kapı kapı gezip reddedilmişti hepsi. Burada, bu koruluğun tüm kalabalığında ölüleri gördüm. Yaprak cinlerini, mineral posalarını, yaşam hazırlığındaki uykulu tohumları, aç kurtçukları. Terk etmeye hazırlanan gece son örtüsünü de soyundu. Güneşin, terk edişine attığı ilk adımı belirdi kızıl şapkasıyla. Kapısı kapanan dünün tortusu kalmıştı dudaklarımla, dilimi gezdirirken barut tadı aldım. Dünü hiçliğe iteleyen son hareket de bu oldu. Kalkıp küllerin arasından bomboş bohçamı topladım. Ayağa kalktım. Sırtımı güneşe yasladığımda, bir başka yeri terk etmeye çoktan başlamıştım bile.

  • Notos'un Kasım-Aralık, 94. sayısı çıktı!

    Notos yaptığı bütün yazar dosyalarını kalıcı bir kaynağa dönüştüren anlayışıyla Kasım-Aralık, 94. sayısında Anton Çehov’a yöneliyor. Notos’un Çehov dosyasında Mark Aldanov, Armağan Ekici, Sabri Gürses, İvan Bunin, A. Ömer Türkeş, Lev Livoviç Rabenek ve Feridun Andaç’ın yazıları; Vuslat Çamkerten, Virginia Elena Patrone ve Serra Ataman’ın desenleri yer alıyor. Notos’un bu sayısının söyleşisi çağdaş edebiyatın tanınan ve sevilen Portekizli yazarlarından José Eduardo Agualusa ile Türkçedeki iki kitabı Unutmanın Genel Teorisi ve Yaşayanlar ve Diğerleri üstüne. Aganta bölümünde günümüz edebiyat dünyasına ve güncel kitaplara dair yazılarıyla Pınarnaz Eren, Fulya Kılınçarslan, Esin Akşar, Aslı İdil Kaynar, Özge Kılıçoğlu, Yalın Gündüz ve Sezgi Tırtır yer alıyor. Bir Yazarın Seçtikleri bölümünde Turgay Fişekçi okunmasını zorunlu gördüğü kitapları, Ezgi Polat ise en çok etkilendiği yazarı nedenleriyle birlikte Notos’a anlatıyor. Banu Yıldıran Genç ve Günay Çetao Kızılırmak kısa sorulara kısa yanıtlarla kendi yazarlık serüvenlerini ve yayımlanan son kitaplarını anlatıyor. Fotoğraf-Yazı bölümünde Sibylle Bergeman’ın fotoğrafını Melisa Kesmez kısa bir anlatıyla yorumluyor. Kitaplık bölümünde Şenay Eroğlu Aksoy Kadire Bozkurt’un Buzkandilleri, Esra Ertan Samanta Schweblin’in Yedi Boş Ev, Serkan Parlak Ekin Kadir Selçuk’un Gençlik Güzel Şey adlı öykü kitaplarını inceliyor. Notos’un bu sayısında öyküleriyle yer alan yazarlar: Edward P. Jones, Suzan Samancı, Metin Cengiz, Daryo D. Beskinazi, Aziz Avcı, Meral Adalı, Onat Bahadır, Burak Alıcı, Sidem Samsun, Murat Yüksel, Zekeriya Şimşek, Ayşegül Kula, Faden Ataseven.

  • “Çünkü aşk, hikayeyi değiştirir”

    “Erkeklik, kurtulmamız gereken bir illet gibi. Tüm hayatımızı ve tabii başkalarının hayatlarını zorlaştıran, her durumda erkeği sistemin ve otoritenin bütünselliğinin dinamik parçalarından biri haline getiren bir şey o.” Burcu Aydoğan, Mahir Ünsal Eriş’le aşk ve aile, Gaip ve Acaip üzerine söyleşti. Mahir Ünsal Eriş’in 2020 yılında tefrika olarak yazdığı ve sesli kitap türünde yayınlanan romanı Gaip geçtiğimiz haftalarda basılı kitap olarak okurlarıyla buluştu. Türkiye’nin yakın siyasi tarihi içinde, derin devletin ve eril kötülüğün sınırlarında gezinen bir aile hikayesi Gaip. Hafızasını kaybetmiş kötü bir babanın, yeni bir hafıza, yeni bir kimlik ve belki de iyi bir benlik kazanacağı umuduyla bir araya gelen ailenin karanlık bir geçmişi temize çekme mücadelesini anlatıyor Mahir Ünsal Eriş. Bir yandan içimizdeki karanlığı deşerken bir yandan da son derece büyük bir soğukkanlılıkla derin bir eril sorgulamaya girişiyor. Ancak okurlarını şaşırtmayı seven çok üretken bir yazar Eriş. Bir yandan Gaip’i okurken diğer yandan Gaip’in kardeşi diyebileceğimiz ve yine sesli kitap olarak yayımlanan yeni romanı Acaip’le karşılaşıyoruz peşi sıra. Gaip ne kadar soğukkanlı ve mesafeliyse Acaip o kadar içerden, duygu dolu, keder dolu ve öznel. Kelimenin tam anlamıyla aşk dolu ve acayip! “Her yeni yazdığım şeyde kendime karşı mütevazı bir meydan okumayı önüme koyuyorum” diyen Mahir Ünsal Eriş’le, Gaip ve Acaip özelinde, aile, kötülük, iyilik, yeni yazı planları ve aşk üzerine konuştuk. Okurlarınızı bir yandan beşinci romanınız “Acaip”le sevindirirken diğer yandan “Gaip” romanınızın basılı hale gelmesiyle onlara bu ay bir iyi haber daha vermiş oldunuz. Gaip ve Acaip bir yapbozun parçaları gibi birbirini tamamlayan ama aynı zamanda başlı başına bağımsız iki roman. İkisinin ortaklıklarına ve ayrılıklarına gelmeden önce Gaip’le başlamak ve biraz magazinel bir soru sormak istiyorum. Türkiye’nin yakın siyasi geçmişinin içine oturan bir aile hikayesi Gaip. Ancak Gaip yayınlandıktan neredeyse hemen sonra bir suç örgütü liderinin yaptığı açıklamalar, Kıbrıs’ta yaşanan cinayet, Barnabas İncili meselesinin ortaya çıkması... Bunların üzerine kendinizi bir yazardan ziyade bir kahin gibi hissettiniz mi hiç? Yoksa Türkiye siyasi tarihinin nasıl tekrarlayacağını iyi görmek, iyi okumakla mı ilgiliydi bu. Aslında doğru yanıt sanırım sorunun içinde saklı. Bir zamanlar, lisansüstü eğitim sırasında Türkiye Yahudileri ile ilgili çalışmalar hazırlarken Milli Kütüphane’de bir sürü eski gazeteyi taramıştım. Neredeyse cumhuriyetin en erken zamanlarından beri gazetelerde yer alan haberler o kadar birbirinin tekrarı ki. On yıl, kırk yıl ya da yetmiş yıl önce hep aynı şeyler var: Kürt meselesi, Kıbrıs meselesi, azınlıkların mal ve mülkleri, komünistler, rejim ile siyasal İslam arasındaki gerilim… Dolayısıyla Türkiye siyasetine ucundan kıyısından dokunan bir şey anlatmaya kalktığınızda bu ülkedeki siyasi hayatın birtakım değişmez döngüleri gelip anlattığınız şeyin tam merkezine oturuyor. Yani özetle benim kahinliğim değil Türkiye’deki siyasi hayatın sürekli kendini tekrarlayan yapıları rol oynadı Gaip’in gerçek birtakım olaylarla örtüşmesinde. Gaip tefrika olarak yazılmış bir roman. Yıllar sonra bir tefrika roman yazılması, bunun sesli bir şekilde okunması nasıl bir deneyimdi sizin için? Tefrika, benim çok özendiğim, hayranlık duyduğum bir şey oldu hep. Yalnızız’dan Mai ve Siyah’a, Handan’dan Çalıkuşu’na, Kürk Mantolu Madonna’ya, İnce Memed’e kadar sevdiğim birçok romanın ilkin tefrika olarak yayınlanıp sonra basılı kitaba dönüşmüş olduğunu bilmek beni hep çok heyecanlandırdı. Kendi çabamla bu geleneğin, yani tefrika olarak bir roman kaleme alma geleneğinin bir parçası olmak, bu deneyimi yaşamak hep aklımda, kalbimde vardı. Ancak bir tefrika düzenini tutturabilecek kadar sık yayınlanan gazete ya da dergi yok. O yüzden bunun içimde kalacağından çok korkuyordum açıkçası. Neyse ki bir sesli kitap platformu imdadıma yetiştirerek bu sorunu ortadan kaldırdı. Gaip’in benim açımdan önemi, tam anlamıyla bir tefrika olmasıdır. Yani, bir bütün yazdım ve her hafta o bütünden parçaların olduğu bölümler yayınlandı gibi değil, her hafta oturup yeni bölümü yazdım ve o hafta okuruyla ya da dinleyicisiyle buluştu. Bir anlamda yazıldıkça yolda da gelişen bir roman oldu. Her hafta belli bir uzunlukta bir roman parçası yazma ödevinin beni kısıtlayacağından çok korkmuştum başlarken. Boyumdan büyük bir işe kalkmış olduğumu fark ettim. Ama çok keyifli ve öğretici bir deneyimdi. Peki Beyti Engin’in romanlarınızın sesi haline gelmesi size ne hissettiriyor? Beyti’ye, katıldığı bir okul söyleşisinde sizin sesiniz bize artık Mahir’in sesi gibi geliyor demişler. Çok hoşumuza gitmişti bu. Beyti’yle biz çok eski arkadaşız. Aylarca kardeş gibi aynı odada yattık, birlikte büyüdük. Annesini annem, babasını babam gibi sayar severim. Birbirimizi layıkı veçhile hissettiğimiz muhakkak. Ama onun dışında Beyti Engin’in muhteşem bir sesi ve sanatkarlığından da kaynaklanan eşsiz bir okuma, canlandırma yeteneği var. Bu açıdan ona minnettarım diyebilirim. Bazen ben bile yazarken onun sesini duyuyorum zihnimde artık. Gaip’in merkezinde bir aile hikayesi var. Bu ailenin merkezinde de hafızasını kaybetmiş bir baba. Kötü bir baba bu, hem ailesini mutsuz etmiş hem de devletin karanlığını üzerine almış bir anti-kahraman Salih Bey. Üstelik onun elden ayaktan düşmesi, hafızasız, neredeyse bir bebek gibi çaresiz kalması zaman zaman biz okuru üzse de kötü yine kötü kalıyor ve Salih Bey yeni benliğini yine kötülükle yoğurmayı başarıyor. Kimsenin özdeşleşmek istemeyeceği böyle bir karakteri yazmak sizi bir yazar olarak nasıl etkiledi? Bir edebiyatçı için buna bir meydan okuma diyebilir miyiz? Doğrusunu söylemek gerekirse ben yazdığım karakterlerle, iyi ya da kötü olmalarından bağımsız, pek bağ kurmadan, belli bir mesafeyi inatla gözeterek ilişki kurmaya çalışıyorum. Salih Bey, kötü bir adam ama Gaip’i yazmaya, oturayım da kötü bir adam anlatayım diye niyet ederek başlamadım açıkçası. Kara Yarısı’nda kötülükleri anlatmak istemiştim. Hatta bunun için okur tarafından çokça hırpalandım bile. Ama Gaip’te niyetim bu değildi. Asıl amacım aileyi anlatmaktı, geri kalan her şey, öyle zannederim ki tali kalıyor. Meydan okuyan bir yanı var mıydı? Bence vardı. Çünkü her yeni yazdığım şeyde kendime karşı mütevazı bir meydan okumayı önüme koyuyorum. Başarıp başaramamak başka mesele ama hakiki niyetim her zaman budur. Neden özellikle bir aile hikayesi anlatmak istemiştiniz? İnsanın şahsi meselelerinin hemen hepsinin aileden kaynaklandığını düşünüyorum. Aslında sadece ben böyle düşünmüyorum, psikanaliz de bunu öğretiyor. Aile bizim temel meselemizdir. Çünkü her aile, önce neslin hataları üzerine kuruluyor. Onları reddetmek, onlara savaş açmak ya da onları benimseyip yeniden üretmek şeklinde. Bu nedenle belli paternlerin simetrik ya da asimetrik olarak nesilden nesile aktarılmasıyla toplumu oluşturan o girift örgü ortaya çıkıyor. Her şey ailede başlıyor. Meslek hayatı böyleyken evinde saadet ve neşe saçan bir baba olamazdı örneğin Salih Bey, çünkü ikisi birbirine kopmaz şekilde bağlı konulardır. Ben aileye bakmayı, orayı kurcalamayı seviyorum. Kendim de çok aileciyimdir. Düğünlere, bayramlara, kalabalık yazlıklara bayılırım. Aileyi her ölçekte izlemeyi çok severim çünkü. Bu, dantelden bir masa örtüsüne dikkatle bakıp onun örneğini çıkarmak gibi bir uğraştır. O yüzden bir aile hikayesi anlatmak istedim. Bundan sonra da anlatacağım nefesim yeterse. Gaip’te derin devletin içimize işleyen kötülük sarmalından politik ve bireysel kurtuluş imkanlarına doğru çok katmanlı bir şekilde bakıyor ancak dümeni umuttan ziyade karanlığa kırıyorsunuz yine. Yine diyorum çünkü özellikle Kara Yarısı ve Sarıyaz’la birlikte insandan yana umudunu kesmiş bir Mahir Ünsal Eriş okuyoruz. Ne dersiniz? Hüzünlü mağlupların iyimser yazarı değil misiniz artık? Bu adlandırma Levent Cantek’in kitabımın arka kapağında dile getirdiği bir şeydi, tatlı, nahif bir havası vardı. İtiraz edilecek türden bir şey değildi. Öte yandan, aslında yazdıklarımın hiçbirinde iyimser olma iddiasında olmadım. Bilakis, genelde kötümser biriyimdir, hep en kötü ihtimali düşünürüm. Bardağın dolu tarafı mı, boş tarafı mı çekişmesinde ben çoğunlukla ‘Ya bardak da yoksa?’ cephesinde olurum. Hüzünlü müyüm? Galiba genellikle öyleyim. Sabahattin Ali’nin “Beni en güzel günümde sebepsiz bir keder alır,” deyişine yakın bir yerdeyim. Ama pek iyimser sayılmam. İnsandan ümitli olduğum, her şeyin çok güzel olacağına inandığım bir dönemi olmadı sanırım hayatımın. Tabii çok karanlık da bir portre çizmek istemem. Neşeliyimdir de yakınlarımla. “Fevkalade memnunum dünyaya geldiğime,” diyor ya Nazım Hikmet, tam öyle hissederim. Gaip’in anlatıcısı romanın kahramanlarına da, onların politik tutumlarına da oldukça objektif diyebileceğimiz bir yerden, yargılamadan bakıyor. Bir yazar olarak böyle bir çizgide kalmak, neredeyse hiç taraf olmamak sizi zorladı mı? Hayır. Dediğim gibi bu genel olarak yazdıklarımda özellikle gözettiğim bir şeydir. Hiçbir hikayemin, ve onların kahramanlarının benim merhametime de samimiyetime de ihtiyaçları yok diye düşünüyorum. Bir baba-oğul, devlet-birey romanı desek yanlış olmaz sanırım Gaip için. Erkeklik, otorite, iktidar, devlet aygıtı tek bir çizgide sarsılmaz bir biçimde bir araya geliyorlar: Kötülük. Böyle derin bir erkeklik sorgulamasına girişmenizde Türkiye’nin ve dünyanın politik ikliminin bir etkisi var mı? Elbette var. Erkeklik, daha önce de defalarca söyledim, kurtulmamız gereken bir illet gibi. Tüm hayatımızı ve tabii başkalarının hayatlarını zorlaştıran, her durumda erkeği sistemin ve otoritenin bütünselliğinin dinamik parçalarından biri haline getiren bir şey o. İktidarı mikro alanlarda her an yeniden üreten bir mekanizma. Türkiye’de politikanın son derece erkek olduğunu biliyoruz. Kurumların, geleneklerin, dilin, tutumun, her şeyin… Dünya Bu Kadar, Öbürküler, Diğerleri, Gaip ve Acaip. Bütün romanlarınıza baktığımızda görülüyor ki, bir roman yazarı olarak zamanda gezmeyi, yakın tarihin can alıcı noktalarına cesurca gidip oralardan hikayeler anlatmayı seviyorsunuz. Politik iklimin, tarihin kendi sıradan, kişisel tarihlerimizi nasıl etkilediği üzerine kuruyorsunuz romanlarınızı. Bu gezinti devam edecek mi? Mesela Öbürküler ve Diğerleri’nin ardından başka zamanda geçen bir ötekiler romanı daha gelecek mi? Aynı sorum Gaip ve Acaip için de geçerli. Evet, bunu çok seviyorum. Yalnızca kendimi çevreleyen dünyayı değil onu yaratan koşulları, zamanları ve mekanları da anlatmayı seviyorum. Seyir halinde bir yazar olmak bana yeni kapılar açıyor anlatıda ve bundan çok memnunum. Bu gezintinin devam etmesini umuyorum. Aynı hikayeyi başka cephelerden anlatmayı, aynı hikayenin farklı kişilerini başka anlatılar içinde görmeyi, kronolojik bir akışı izleyen fragman denebilecek hikayeler yazmayı seviyorum. Öbürküler ve Diğerleri’nin üçüncü kitabını yazmayı çok istiyorum. Sanırım adı Başkaları ya da Ötekiler olacak. Gaip ve Acaip’e de bir üçüncü yazmak, olayları bu kez bambaşka bir yerden görmek istiyorum. Onun da adı Tekzip olsun istiyorum. Olayı bir de üçüncü bir gözden okumayı çok istiyorum çünkü. Gaip ne kadar yargılamasız, ne kadar soğukkanlı ve mesafeliyse, Gaip’le hikayesi önemli bir yerden kesişen Acaip o kadar duygu yüklü, o kadar sıcak ve kederli bir roman. Tam bir aşk romanı! Aynı hikayenin içinde gezerken bu duygusal farklılığı nasıl yakalayabildiniz? Üçüncü tekille, ben anlatıcı arasındaki fark mı bu? Çünkü aşk, hikayeyi değiştirir. Sesi, kokuyu, fonu, atmosferi, meseleyi, dünyayı değiştirir. Hikayeler aşkın süzgecinden geçince bambaşka şeylere dönüşürler. Bence bundan. Hangisi daha Mahir Ünsal Eriş peki? Gaip mi, Acaip mi? Zannederim ikisi de biraz. Ama galiba Acaip daha çok.

  • “Sanat ortalığa saçılan bellektir.”

    Bu roman, 1960’ların sonlarında Londra’da, bir menajerin akıl almaz çabaları ve planları sonucu bir araya gelip Ütopya Yolu adlı bir grup kuran, her biri yakın ya da uzak geçmişine bir şekilde saplanıp kalmış dört genç müzisyenin hikâyesini anlatıyor. Öte yandan ortak hikâyesini de kendine has bir tarzla sunan Ütopya Yolu, okuru Beatles, Rolling Stones, Janis Joplin, Cohen, ressam Francis Bacon, Beckett gibi kurguya bir şekilde dahil olan gerçek kişi ve gruplarla da buluşturuyor. David Stephen Mitchell İngiliz romancı ve senarist. Yayınladığı yedi romanından ikisi number9dream ve Bulut Atlası Booker ödülü kısa listesine girdi. 2012 yılında Bulut Atlası'nın film uyarlaması yapıldı ve 2013'te number9dream'deki bir sahneden The Voorman Problem kısa filmi yapıldı. ÜTOPYA YOLU David Mitchell Alfa Kitap, 2022 Çeviri: Ayşen Anadol 728 s.

  • Erendiz Atasü'den gerçekçi ve cesur öyküler

    Türk edebiyatının en verimli ve tartışma yaratan yazarlarından Erendiz Atasü'nün en sevilen öykü derlemeleri Dullara Yas Yakışır ve İncir Ağacının Ölümü, okurla buluşuyor. Bir toplumun röntgeni: Dullara Yas Yakışır İlk baskısı 1983'te yapılan ve o gün bugündür güncelliğini koruyan Dullara Yas Yakışır'daki öyküler, toplumsal kalıplara hapsolmuş her yaştan kadını konu alıyor. Kadının gerek toplumda gerek işyerinde gerekse aile içindeki konumunu irdeleyerek, değişen rollerini ve sıkıntılarını yalın bir dille gözler önüne seriyor. Erendiz Atasü, gerçekçi ve sakınmasız tavrına karşın ironiden yana da eksiği olmayan öyküleriyle, gelenekselliği üzerinden bir türlü silkip atamayan bir toplumun röntgenini çekiyor. DULLARA YAS YAKIŞIR Erendiz Atasü Can Yayınları, 2022 Dizi: Çağdaş Tür: Öykü 216s. İncir Ağacının Ölümü Türk edebiyatının en verimli ve tartışma yaratan yazarlarından biri olan Erendiz Atasü, ilk baskısı 2008 yılında yapılan öykü derlemesi İncir Ağacının Ölümü'nde hem toplumsal konuları hem de bireysel çatışma ve çıkmazları konu ediniyor. Sosyal taşlamaya dahil edilebilecek kimi öykülerinde orta sınıfın dar kalıplara hapsolmuş dünyasını; mülkiyetçilik, kıskançlık ve aymazlık üzerine kurulu davranışlarını yer yer mizahi bir üslupla ortaya seriyor. Kimi öykülerinde de, sade üslubuna karşın derinlere nüfuz eden gözlem gücüyle gündelik sıkıntıları, kadınlık sorunlarını, aşk ilişkilerini, yalnızlığı, aile üyeleri arasında kuşaklara yayılan çatışma ve yakınlaşmaları ele alıyor. İNCİR AĞACININ ÖLÜMÜ Erendiz Atasü Can Yayınları, 2022 Dizi: Çağdaş Tür: Öykü 176 s. Erendiz Atasü, 1947'de Ankara'da doğdu. 1968'de Ankara Üniversitesi Eczacılık Fakültesi'nden mezun oldu. Aynı fakültede uzun yıllar öğretim üyesi olarak çalıştıktan sonra 1997'de farmakognozi profesörlüğünden emekliye ayrıldı. Öyküleri 1981'den bu yana, Sanat Edebiyat'81, Düşün, Çağdaş Türk Dili, Varlık; deneme, inceleme ve makaleleri Saçak, Çağdaş Türk Dili, Cumhuriyet Kitap, Radikal Kitap, Varlık, Papirüs gibi dergiler ile Cumhuriyet ve Aydınlık gazetelerinde yayımlandı ve yayımlanmaktadır. Dağın Öteki Yüzü adlı romanı İngilizceye (2000) ve Almancaya (2018), Lanetliler Almancaya (2004), Bir Yaşdönümü Rüyası Yunancaya (2005) ve İngilizceye (2013) çevrilip yayımlandı. Bazı öyküleri İngiltere, ABD, Fransa, Almanya, Hollanda, İsviçre, İtalya, Çekya ve Hırvatistan'da yayımlanan öykü antolojilerinde yer aldı. Eserleri: Kadınlar da Vardır (1983, Akademi Kitabevi Öykü Birincilik Ödülü), Lanetliler (1985), Dullara Yas Yakışır (1988), Onunla Güzeldim (1990), Dağın Öteki Yüzü (1996, Orhan Kemal Roman Ödülü), Taş Üstüne Gül Oyması (1997, Yunus Nadi Öykü Ödülü; 1998, Haldun Taner Öykü Ödülü), Uçu (1998), Gençliğin O Yakıcı Mevsimi (1999), Benim Yazarlarım (2000), Kadınlığım, Yazarlığım, Yurdum (2001), Bir Yaşdönümü Rüyası (2002), İmgelerin İzi (2003), Kavram ve Slogan (2004), Açık Oturumlar Çağı (2006), İncir Ağacının Ölümü (2008), Düşünce Sefaletinin Kıskacında (2008), Bilinçle Beden Arasındaki Uzaklık (2009), Hayatın En Mutlu An'ı (2010, Dünya Kitap Yılın Telif Kitabı Ödülü; 2011, Yunus Nadi Öykü Ödülü), Güneş Saygılı'nın Gerçek Yaşamı (2011), Yıllar Geçerken Hayat ve Roman (2013), Dün ve Ferda (2013), Kızıl Kale (2015, Türkan Saylan Sanat Ödülü), Saldırganı Hoş Tutmak (2015), Baharat Ülkesi'nin Hazin Tarihi (2016), Şairin Ölümü (2019), Türk Romanında Bir Gezinti (2019), Yurdum Gurbet Olmasın (2019), Bir Başka Düğün Gecesi (2021).

  • Milliyet Sanat'ın Kasım 2022 sayısı çıktı!

    Müzik hayatında 50 yılı deviren Nilüfer’den Michael Jackson’ın 40 yıllık “Thriller” efsanesine, Ahmet Ümit’in yeni romanı Bir Aşk Masalı’ndan Emin Alper’in çok konuşulan filmi “Kurak Günler”e, İstanbul Resim ve Heykel Müzesi’nin büyük koleksiyon sergisinden eserlerini yakan Damien Hirst’e, Sevgi Soysal’dan Molière’in “Tartuffe”üne birbirinden renkli yazı, röportaj ve haberler yeni sayıda sanatseverleri bekliyor. Kasım 2022 sayısının kapağında Milliyet Sanat okurlarını “yine yeni yeniden” Nilüfer karşılıyor. Ayın Söyleşisi için Asu Maro’nun konuğu olan Nilüfer, güldür güldür sesi, çocuk gözleri ve genç kız edasıyla müzik hayatında geride bıraktığı 50 yılı ve bu yarım asırlık yolculuğun mihenk taşlarını anlatıyor. Yeni sayının plastik sanatlar sayfalarında, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi İstanbul Resim ve Heykel Müzesi’nin merakla beklenen ve 277 sanatçıdan 749 eserle Türk resim ve heykel sanatının eksiksiz bir tarihini sunan büyük koleksiyon sergisi yer alıyor. 10 bin adet ürettiği/ürettirdiği ve topluca “Currency” (para, banknot) adını verdiği renk çarklarını, isteyene kâğıt, isteyene NFT olarak 2 bin dolardan satışa sunan ve “istenmeyen orijinalleri” törenle yakan Damien Hirst’le ilgili kapsamlı bir yazının yanı sıra önemli sergilerin haberleri ve röportajları da sanatseverleri bekliyor. Milliyet Sanat’ın Kasım 2022 sayısının edebiyat sayfalarında Ahmet Ümit’in, kadına şiddete karşı güçlü bir itiraza imza atan yeni romanı Bir Aşk Masalı’na dair anlattığı röportajı ve Funda Soysal’ın, vefatının 46. yılında annesi Sevgi Soysal’ı anlattığı yazısı gibi birçok farklı ve renkli içerik yer alıyor. Emin Alper’in, 59. Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde En İyi Yönetmen başta olmak üzere dokuz ödül kazanan “Kurak Günler”ini anlattığı röportajı; popüler kültürün mihenk taşlarından biri, Michael Jackson’ın bu ay 40 yaşına basan “Thriller” albümünde dair kapsamlı bir dosya; İBB Şehir Tiyatroları’nın, Molière’in doğumunun 400. yılı vesilesiyle sahneye koyduğu “Tartuffe”ün yönetmeni Yiğit Sertdemir’in söyleşisi ve daha birçok zengin içerik Milliyet Sanat’ın müzik, edebiyat, plastik sanatlar, sinema, podcast ve sahne sanatları sayfalarında...

  • 2022 “Sait Faik Öykü Ödülü”nün sahibi Elif Yeşilkaya oldu.

    Nilüfer Belediyesi’nin “Yılın Yazarı” programı çerçevesinde gerçekleştirdiği “Sait Faik Öykü Ödülü”nde dereceye giren isimler belli oldu. 142 yarışmacının toplam 284 öyküyle katıldığı yarışmada, Elif Yeşilkaya’nın “Aziz” isimli yapıtı, seçici kurul tarafından büyük ödüle değer bulundu. 2022 yılını Sait Faik’e adayan Nilüfer Belediyesi Kütüphane Müdürlüğü’nün bu çerçevede düzenlediği “Sait Faik Öykü Ödülü”nde kazananlar belli oldu. Her yarışmacının iki öyküyle katıldığı yarışmaya bu yıl da ilgi büyük oldu. 142 yarışmacının toplam 284 öyküyle yer aldığı yarışmada, ödüle değer görülen eserler, yapılan değerlendirmeler sonucu belirlendi. Bu yıl öykü yarışmasında büyük ödül 4 bin TL, mansiyon ödülleri ise bin 500’er TL olarak açıklandı. Birgül Oğuz, Hülya Soyşekerci, Jale Özata Dirlikyapan, Nahit Kayabaşı ve Şafak Baba Pala’dan oluşan yarışmanın seçici kurulu, puanlamada 1900’lerin başından günümüze uzanan süreçte modern Türk öykücülüğünün ulaştığı birikim ve genel düzeyi göz önünde bulundurdu. Her bir metin ve öykü türünü temel öğeleri çerçevesinde ele alan seçici kurul, eserleri dil bilinci, anlatım özelliği, kurgu, özgünlük, işlenen temanın yazınsal düzlemde olup olmadığını da değerlendirdi. Türk edebiyatındaki yerleşik öykü tekniğini yıkarak çığır açıcı yenilikler getiren Sait Faik’in, dünya görüşündeki derin insan ve doğa sevgisini, sınıfsal farklılıkları ıskalamadan, genellikle şehirli alt katman insanlarının yaşama biçimlerini şiirsel, yalın, coşkulu bir dille ortaya koyması, bütün yazdıklarında insana özgü gerçeklikleri araması gibi öğeleri de dikkate alan seçici kurul, puanlama sırasında her öyküyü, Sait Faik’in öykü anlayışından bağımsız olarak ele aldı. Seçici kurul, tüm bu etkenleri göz önünde bulundurarak yaptığı değerlendirme sonucunda, Elif Yeşilkaya’nın “Aziz” adlı öyküsünü, ele aldığı temadaki acıtıcı gerçeklikleri yeni anlam arayışlarıyla derinleştirerek, kendine özgü anlatım biçimiyle yansıttığı gerekçesiyle “Sait Faik Öykü Ödülü” yarışmasında büyük ödüle değer buldu. Yarışmada ayrıca, Işıl Madak, Alp Özalp, Metin Turan, Büşra Altuntaş, Özcan Doğan mansiyon ödülünün sahibi olurken, Emine Erdem Alpyürük, Onur Akbaba, Furkan Çetin, Elvan Ucur, Mehmet Edemen, İsmail Çevik, Nurhan Şahinkaya, Nuray Elçin, Serap Karakuş Besi, Aliye Zorlu Mit, Necla Akdeniz, Efe Eğilmez, Beyhan Keçeli, Uğur Morkaya’nın öyküleri de hazırlanacak kitapta yayınlanmaya değer bulundu. Ödüller, Aralık ayında düzenlenecek olan “Sait Faik Sempozyumu”nda sahiplerine verilecek.

  • 2022 Attilâ İlhan Edebiyat Ödülleri’nin sahipleri açıklandı

    Bu yıl yedincisi düzenlenen 2022 Attilâ İlhan Edebiyat Ödülleri’nin sahipleri açıklandı. Attilâ İlhan Roman Ödülü’nün sahibi Zeynep Kaçar olurken, şiir dalındaki ödül Ömer Erdem'in oldu. Attilâ İlhan Bilim Sanat ve Kültür Vakfı’nca düzenlenen ve Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları tarafından desteklenen yedinci Attilâ İlhan Edebiyat Ödülleri’ni roman dalında Doğan Kitap Yayınları tarafından yayımlanan Yalnız isimli romanıyla Zeynep Kaçar, şiir dalında Everest Yayınları’ndan çıkan Güneş Kalır Bir Başına isimli kitabıyla Ömer Erdem değer görüldü. Ödül seçici kurulu, Zeynep Kaçar’ı ödüle layık görürken gerekçesini şu şekilde açıkladı: “Güncel bir konuyu, toplumsal kaygıları da gözeterek umutsuzluğun, çaresizliğin umuda dönüşebileceğini akıcı, sürükleyici bir dil ve kurgu ile anlatması nedeniyle ödüle layık bulunmuştur.” Zeynep Kaçar ödüle dair duygularını, “Bir karanlığa hapsolmuş tüm kadınlar için umut dileyen bir roman ‘Yalnız’. Attilâ İlhan Roman Ödülü’ne layık bulunmak benim için büyük mutluluk ve onur" diyerek dile getirdi. Şiir Ödülü Seçici Kurulu, 2022 Attilâ İlhan Şiir Ödülü’nün Everest Yayınları’ndan çıkan ‘Güneş Kalır Bir Başına’ kitabı ile Ömer Erdem’e verilmesine karar verdi. Ödülün gerekçesi şu şekilde açıklandı: “2022 yılı Attilâ İlhan Şiir Ödülü, gelenekle moderni kaynaştıran bütüncül bakışı, titiz dize işçiliği, kendine özgü dili ve hayatla örtüşen canlı imgeleri göz önüne alınarak ‘Güneş Kalır Bir Başına’ adlı kitabıyla Ömer Erdem'e verilmiştir.” Ödülle ilgili Ömer Erdem, “Gönül (aşk), gençlik ve toplum. Attila İlhan şiirini açıklayacak üç element diyebiliriz bunlara. Aynı zamanda o, bu üç kavramı da enerjiyle buluşturmuş da sayılır. Geleneği savunmaz, onu yaşatır. Dil, şairle toplum arasında etkinleştirilir. Dilin şiirde toplum adına hayat bulması ise yakın değil uzak akrabalıklarla mümkün olur. Seçkin jüri böylesi bir ışıma gördüğü için olacak ‘Güneş Kalır Bir Başına’yı ödüle değer bulmuş. Teşekkür ederim. Umarım ödüller, hem insani hem de toplumsal sızılarımızın çıkış yolu olan şiire, şiirimize yeniden bakma fırsatı sunar" ifadelerini kullandı. İlk Roman Vakıf Özel Teşvik Ödülü, Pankuş Yayınları’ndan çıkan ‘Kanat Koparmaca’ kitabıyla Zekiye Yaldız’ın oldu. Seçici Kurul, bu kararının gerekçesini, “Anne, kız ilişkilerine, çocukluk ve ilk gençlik yıllarına odaklanarak yer yer kısa, sade duygusal öykülerle bir iç hesaplaşmayı etkileyici dille anlatması nedeniyle değer bulunmuştur" diyerek açıkladı. Zekiye Yaldız ödüle ilişkin, “Küçük bir kızken gökyüzüne bakıp yazar olduğumu hayal ederdim. Bir gün tesadüfen Attilâ İlhan'ın ‘Yalnızlık’ şiirini okudum ve ‘Yıldızlar, aydınlık fikirler gibi tavanda salkım salkım’ dizesine tutunarak yıldızlara sözcüklerle çıkabileceğim fikrine kapıldım. Bugün Kaptan'ın adına verilen ‘İlk Roman Teşvik Ödülü’nü almak, edebiyat okyanusuna açılan gemiye bilet almak gibi bir duygu...” dedi. İlk Şiir Kitabı Vakıf Özel Teşvik Ödülü kategorisinde ise bu yıl seçici kurul tarafından ödüle lâyık eser bulunamadı. Attilâ İlhan Roman Ödülü Seçici Kurulu’nda Mehmet Eroğlu, Faruk Şüyün, Seval Şahin ve aileyi temsilen Ali Cem İlhan yer alıyor. Metin Celal’in başkanlığındaki Attilâ İlhan Şiir Ödülü Seçici Kurulu’nda ise A. Ali Ural, Adnan Özer, Tuğrul Tanyol ve aileyi temsilen Kerem Alışık yer aldı. Kazanan şair ve yazarlara ödülleri, 21 Kasım 2022 tarihinde Caddebostan Kültür Merkezi’nde düzenlenecek tören ile takdim edilecek.

  • 2022 Everest Yayınları İlk Roman Yarışmasını Elif Demirel kazandı

    Everest Yayınları'nın 2006 yılında yeni yazarlar ve metinler keşfetmek amacıyla başlattığı İlk Roman Yarışması’nın bu yılki kazananı “Geceden Beri” adlı dosyasıyla Elif Demirel oldu. Asuman Kafaoğlu-Büke, Bahriye Çeri, Gülfem Pamuk, Irmak Zileli ve Zekiye Antakyalıoğlu’ndan oluşan jüri, kararını oybirliğiyle aldı ve gerekçesini şöyle sundu: “Batıl ile aklı, masal ile gerçeği, geçmiş ile bugünü güçlü imgelerle yoğuran, günümüz insanının kaygılarına, sırlarına ve karanlık yanlarına büyülü gerçekçiliğin penceresinden aynalar tutan ve her bir aynasını çiçeklerle bezeyen özgün bir roman. Yazar, doğaya ve insana saygılı anlatısı, güçlü dili ve sıradan olanı sıradışı kılma becerisiyle bu ödüle layık bulunmuştur.” “EVEREST İLK ROMAN” 2022 Ödül Almış Eserler  2006: Güldem Şahan, Gülgez; Tarkan Barlas, Lanetli Oda  2007: Muhammed Munis, Uzak Hayat  2008: Ödüle değer dosya bulunamadı  2009: Hamide Gönen, Tu Ağacı  2010: Bedi Gümüşlü, Mıvvel  2011: Serhan Ergin, Yürek Tutsağı  2012: Ercüment Cengiz, Gırnatacı  2013: Arzu Arınel, 41. Oda: Mardinkapı  2014: Ödüle değer dosya bulunamadı  2015: Bora Aşık, Geceyi Atlatabilmek  2016: Gülfem Pamuk, Kitab-ı Siyah Kalem  2017: Ayhan Gök, Sırlıçeşme  2018: Ödüle değer dosya bulunamadı  2019: Elvan Kaya Aksarı, At Sancısı  2020: İrfan Saruhan, Herkesin Bir Hikâyesi Vardır  2021: Devrim Koçak: Nergis hanım Hakkında Bazı Şeyler  2022: Elif Demirel: Geceden Beri

  • Erkek şiddetine maruz kalan farklı farklı kadınların sarsıcı hikâyeleri

    Binbir Gece Masalları’nın Şehrazat’ından yola çıkan Ece Erdoğuş Levi, Şehrazat’ın Son Sözleri’nde erkek şiddetine maruz kalan farklı farklı kadınların sarsıcı hikâyelerini ilgi çekici bir kurguyla anlatıyor. Binbir Gece Masalları’nın Şehrazat’ını duymayan yoktur... Onu tasvir eden resimlere baktığınızda tüller içinde, allanıp pullanmış, yumuşacık yastıkların üzerine yan devrilmiş, keyfi yerinde bir kadın görürsünüz çoğunlukla. Peki, gerçek öyküsü bu mudur? Esasında, her gün bakire bir kızla evlenip sabahına kafasını vurduran Pers şahını birbirinden heyecanlı öyküleriyle meşgul ederek canını kurtarmaya çalışan bir kadındır Şehrazat. Kendi gibi olanlara reva görülmüş makûs talihi bir kez olsun alt etmeye çalışan, silah yerine sözcüklerini kuşanmış cabbar bir savaşçı… Ece Erdoğuş Levi, Kafka Kitap’ın edebiyatseverlerle buluşturduğu yeni romanı Şehrazat’ın Son Sözleri’nde Şehrazat’tan devraldığı mirası sayfalara taşıyıp her gün dövülen, istismar edilen, ırzına geçilen ve katledilen kadınların öykülerini anlatıyor. Ölümün soğuk gözlerinin içine bakarak, benzeri hikâyelerin bir daha hiç yaşanmaması umuduyla… Ece Erdoğuş Levi 1982 yılında Bursa’da doğdu. Yeditepe Üniversitesi Tiyatro Bölümünü tam burslu olarak tamamladıktan sonra yüksek lisansını aynı üniversitede Karşılaştırmalı Edebiyat üzerine yaptı ve Sosyal Bilimler Enstitüsü Birinciliği derecesiyle mezun oldu. 1998 yılında Ferhan Şensoy’un Nöbetçi Tiyatrosu’nu kazandı ve 1999-2000 sezonunda Fişne Pahçesu oyunuyla Ortaoyuncular’da profesyonel oldu. 2006 yılına kadar aynı tiyatroda oyuncu ve yönetmen yardımcısı olarak çalıştı. İlk romanı Kolpa, 2009 senesinde Doğan Kitap (2017, İletişim Yayınları) tarafından yayımlandı. Onu Bulgarca ve Makedoncaya çevrilen Yok Olma Kılavuzu (2011, Doğan Kitap), Tuhaf Hikâyeleri Sever misiniz? (2016, İletişim Yayınları), çocuklar için yazdığı Dünya İçin Bir Şans (2017, hep kitap), Her Şeyi Baştan Anlat (2018, hep kitap), Masal’ın İstanbul Maceraları serisinin Beyoğlu ve Galata kitapları (2020, Epsilon Yayınları) ile ilk resimli çocuk kitabı Bütün Ev Odam Olsa (2020, Uçan Fil Yayınları) izledi. Taraf Kitap’ta yetişkin kitapları, Kitapsever Dergi’de Masal’ın Kitaplığı köşesinde çocuk kitapları üzerine eleştiri ve tanıtım yazıları yazdı. Halen Oksijen Gazetesi’nde Masal’ın Seçtikleri köşesini hazırlamakta, çocuk edebiyatı konusunda yaptığı röportajları yayımlanmaktadır. Buart Sanat Atölyesi’nde gençlere, Kahire-Yunus Emre Enstitüsü bünyesinde Türkoloji öğrencilerine yazı yaratımı dersleri vermektedir. Çeşitli antolojilerle edebiyat dergilerinde öykü, makale ve inceleme yazıları yayımlanan Erdoğuş Levi, İstanbul’da yaşıyor ve Masal Clara’nın annesi. ŞEHRAZAT'IN SON SÖZLERİ Ece Erdoğuş Levi Kafka Kitap, 2022 Tür: Roman

bottom of page