Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Öykü: Serzeniş
"Bak sen, sonradan okumaya başladı, şimdi bir de yazar mı olmuş? Ben hepten umudu kesmiştim ondan. İlkokul ikinin yazına kadar üç dört kitap okudu okumadı." Eylem Asrav Ne yazmış gene bugün tivitıra? Öykü mü? Öykü mü olmuş şimdi onun o deli saçmalıkları? Kim sanıyor acaba kendini? Büyükten özenmiştir de yazmıştır; büyük de lisede kompozisyon yarışmasını kazanıp birinci olmuştu da verdikleri ödülü hâlâ çeyiz sandığımın çekmecesinde saklıyorum. Analık işte. Babasını mı anlatmış? Beni mi? Anlatmadığı neyim kaldı ki? Döndürüp dolaştırıp, aynı şeyleri tekrarlaya tekrarlaya rezil etti bizi cümle aleme. Babası kılıklı işte. Baban da böyleydi. Çapkın olmayan erkek mi var? Kasabada dost tutmayan mı var? Bizimki n’aptı; alnına astı, gezdi. Bok vardı nüfusuna alacak. Kadın vermek bile istemedi; zorla aldı. Bakma sen, orospunun da namuslusuna düştük. Vicdan mı? Ayol, Vicdan bizim bakkalın metresiydi, onun adını mı kullanmış öyküde? Bak sen, sonradan okumaya başladı, şimdi bir de yazar mı olmuş? Ben hepten umudu kesmiştim ondan. İlkokul ikinin yazına kadar üç dört kitap okudu okumadı. O yaz bir heves etti, sizden kalan Jules Verne’leri okudu ama gene nerede sizin kadar okuyacak? Üniversiteyi bile ittire kaktıra bitirdi o. Nasıl yani? Londra’da hukuk bürosunda mı çalışıyormuş; mutfağa almışlardır onu. Bulaşık falan gelir elinden. Hani geçen yazdıydı temizliğe gidiyorum diye, İngilizce’yi öğrenmiş mi ki şimdi büro diye atıp tutuyor? Kocası bunun eline oyalansın diye veriyor kitapları, yoksa editörlük, son okuma bunun neyine? O garibim de on bir sene yatmış, çıkmış bizimkine çarpmış. Seviyor mu acaba, sevmese çekilecek kahır mı bu? Yazık, ben o adama da acıyorum; hakkaten. Sessiz, kendi halinde; imanı gevredi bunlara bakacağım diye. Hem ne kazanacak o? İğneyle kuyu kazıyor benim gördüğüm. Oradan oraya çevirecek de sonra kitap olacak da, bu zamanda kim kitap alıyor? Mutfak parasına yetmez onun kazandığı, bir de üst baş? Biz nevsek insanlarız; bizimkinin çerezi, meyvesi. Çocukluğundan beri yediği fındık fıstığın haddi hesabı yok. Bakma sen, çocukken kemikleri sayılırdı ama o vakitler bile onun yediği meyveyi siz yemediniz ömrünüzde. Bir karpuzu oturup tek başına yediğini bilirim. Baban ki o kadar bol masraf alırdı, bu geldiğinde meyve yetiştiremiyorduk. Bu gelen parayı ne yaptı acaba? Başlarını sokacak bir ev almış olsalar bari. Gerçi Londra’da zor ama. Aman desem, oralarda alamayıp bir de buralara dönmesin ev hevesine. Doğru diyorsun, bizden uzak olsun. Bir de onları mı düşüneceğim? Köpekler ana olmasın işte. Sen anlarsın beni. Senin de iki evladın var. Öbürü? Kedi anası. Kediden evlat mı olur? Bir de aralarına alıp yatıyorlarmış. Günahı boynuna. Hayvanla uyunur mu, nerede görülmüş? Öleni de bahçeye gömmüş, her gün bakıyor balkondan. Ölmüş kedinin mezarına bakacağına denize bak. Eşek hoşaftan ne anlar? O da öyle fıttırdı. Bu zaten fıttırıktı ezelden. Babasız büyüyen çocuk bir bu mu? Ben kocasız bir ömür yaşadım, fıttırdım mı? Bunun doğurduğunu da ben büyüttüm. Az şey mi, bir buçuk yaşında getirdi bıraktı, dört buçuk yaşına kadar. Bunun kazandığı ancak ıslak mendil parasına yetiyordu. Neymiş, on sekiz ay emzirmiş de sağlıklı çocuk büyütmüş. On sekiz değil dedim, kaç defa saydım ben, tamı tamına on altı buçuk ay emzirdi. O tahtası çıkmış memelerden onca süt nasıl geldi, şaştıydık. Dosdoğru regl bile olmuyordu, kılığına vermezsin, hem şıp diye gebe kaldı, bir de mondofon ineği gibi, tövbeler olsun; bak, oturduğum yerde günaha sokuyorsun beni, bunca yıllık kadınım, kimsede görmedim öyle süt. Bunun memelerini görmeyen kalmadı yazlıkta, bekçisine kadar; istediği yerde dayadı memeyi çocuğun ağzına. O zamanki kocası da allah koca etsin, eve bir ekmek getirmişliği yok, bostan korkuluğu derler öylesine. Boyundan posundan utan, adam dediğin karısını kıskanır. Sen buna boşuna demedin, iki koca eskittin de bir kendini kıskananına denk gelemedin diye. Gerçi ikinciyi daha eskitmedi. Allahım korusun, adam bunu bırakmasın da. Bizimkinin bir gençliği var işte, yoksa çekilir mi mahkeme duvarı gibi suratı? Yüz gülmeyince n’apayım güzelliği? Gerçi tifte tifte perişan etmiş yüzünü, güzellik de kalmadı. Ne diyordum! Benim yedirdiğim köfteler olmasa! Şimdi söylenmez ama, ufacık çocuk bir oturuşta on beş tane köfte yiyordu. Bir kilo sütten muhallebi yapıyordum da ertesi güne kalmıyordu. Dedesine benzemiş boğazı. Kendi de babasına benzedi zaten. Ne yapmış, herkesi engellemiş mi? Gören yok mu şimdi feysbuktan falan? Bir yıla kalmaz, bitirir o parayı bu. Gerçi adam hesabını bilir ama, sikli Selver bizimki. Verir mi hiç parayı adamın eline, idare etsin. Bunca yıldır çalışıyor, var mı kenarda üç beş parası? Yok! Bu değil mi ölmemiş adamın helvasını, irmiğini, fıstığını bir hafta önceden alıp eve koyan? Yedisinde okunacak duanın peynirini buzdolabına istifleyen? Neymiş, her şey tam olacakmış. Neymiş, babası bolluk severmiş. Kredi çekmiş o dönemde, yok masraftı, yok oteldi, yol parasıydı, gece taksisiydi. Hissettim gerçi de. Amaan bana ne canım? Çocuğunun yediği köftelere saysın. Baban hastane yatağından çok söyledi, para çek de kızın eline ver diye. Çeker miyim hiç? Bu yaştan sonra bunları mı düşeceğim? Arkasından o kadar ağlayan ölüsünü de kaldırsın. Altı aya varmadı, mezartaşını yaptırdı. Bak şimdiden söylüyorum, sakın benim arkamdan da, üstüme öyle mermer falan ağırlık istemem. Baban severdi gerçi mermeri. Giritliler çalımcı olur. Yazlığı da baştan aşağı mermer döşetmişti rahmetli. Bak rahmet istedi benden. Ne diyordum? Fena mı oldu? Arap sabununu koyuyorum, viledayla bile yalapşap silsem pırıl pırıl parlıyor. Bunun iki sene önce alıp yığdığı arap sabunları bitmedi hâlâ. Büyük de böyleydi, diş macunu tuvalet kâğıdı el sabunu istiflerdi. Baban onu evden attı, üzerinden iki yıl geçti de aldığı sabunları köpürtüyordum hâlâ. Neymiş, babası aşağı inip marketten alıp yorulmasınmış. Anayı düşünen yok. Öyle anneler gününde bir çift Ceyo alıp her yılbaşı yün çorap postalamakla iyi evlat olunmuyor. Hem kaç kere söyledim, has yün alerji yapıyor, hassas insanım ben, kaşındırıyor. Neymiş, iyisiymiş, madem o kadar iyi kendin giy. Yanına Hacı Bekir’den bir kutu jöleli şeker, sütlü kakaolu karışık pişmaniye. Acı badem ezmesi mi yok, güzelim, onun parası yeter mi acı badem ezmesine? Pişmaniye dediğin nedir, ağdalı şeker, bademin kendisi pahalı, bir lokmacık ezmeye kaç badem gidiyor kim bilir. Gerçi Allahı var, var dediysem lafın gelişi, o tarafı da babasına benzemiş, kitapsız, temizliği gerçekten iyidir. Hiç üşenmez, gelir İngiltere’den, bizim yaşlığı kışlığı temizler, boyası badanası pinpak yapar dönerdi. Ama ne şamın şekeri ne arabın yüzü! Buldu en son bana bir kadın, çağırıyorum arada onu, yetiyor bana. Genç kız gibiyim maşallahım var. Benim diyenin kıçını tokaçlarım. Yapıyorum kendi temizliğimi. Dağınık mıymışım, öyle mi yazmış? Ne var canım, erimiş sabunları birleştirip kullanmışsam? Parayı buldum diye savuracak halim yok! Şu kırmızı Ceyo terlikler var ya, iki yaz önce aldı bunları bana. Neymiş, evde bunları giyecekmişim, havuza giderken öbürlerini. Bir de başıma kroks çıkardı. Söylendiğime bakma, rahat etti ayaklarım. Havuz kenarında kaydırmıyor krokslar. Her şeyin iyisini biliyor. Kendine de öyle, az alır öz alır. İlla marka olacak. Ee, babasının da donları Vakko’ydu. Bu da bir tutturmuş yıllardır Lancome diye, bak bana, vazelinle geldim bu yaşa. Eskiden bir salatalık kremim vardı, onu da bıraktım. Kaymak gibi cildim. Sanki onca şeyi ben yaşamamışım gibi. Bir kırışsam ya! Acılar iyi geldi bana. Her ayın ilk Cumartesi’si kabul günümdü benim. Hatırlarsın. Bir akşam önceden kalburabastımı yapar, sabahına şuruplar, zeytinyağıyla küfür küfür, yanına bir poğaça yoğurur, bir tuzlu kek çırpardım. İlle de çalkama yap diyen olurdu. İnadına yapmayasım gelirdi çalkamayı. Kolayına oluveriyor muydu çalkama? Saatlerce buz gibi suyun altında ıspanağı yıka dur, çamuru gitsin. O defasında Bercis aramıştı, kocan kızımı hamile bıraktı diye. Ne yapim bıraktıysa! Giydim emprimemi, taktım elmas küpelerimi, annemin pantantifi boynumda, açtım kapımı. Nevin ablam bir şaşırdı. Her şeyi anladım ama bana bu elmas küpeleri açıklayamazsın, dedi. Hiç unutmam. Açıklayamam ya. Ondan kırışmadım ben. Ne oldu, gezdi gezdi eve döndü adam. Ha, altmışında dönmüş, olsun, döndü ya! Ben onun gayri meşru çocuğuna bile analık ettim. Benim gibisi nerdee? Ne o, şimdi kendi kızıma mı analık etmiyor muşum; ettiklerime saysın. Babasının kızıymış! İyi madem, dedim, madem babanın kızısın, hesabı kapatalım, ahbaplık buraya kadar! Öküz öldü, ortaklık bitti. Ha hay!
- Dünyanın en büyük kitabını yazmaya hazır mısın?
6-10 yaş arasındaki çocukların katılacağı yarışmanın amacı, çocuklara okumayı sevdirmek, kendilerini keşfetmelerini sağlamak, hayal dünyalarını sergilemelerine olanak sunmaktır. Bir kitabın konusundan hareketle çocukların hayal ettiklerini özgürce çizmeleri ve çizimlerini diledikleri renklere boyamaları teşvik ediliyor. Ödüller Birincilik Ödülü Okulunun kütüphanesine 5.000 TL değerinde kitap. İkincilik Ödülü Okulunun kütüphanesine 3.000 TL değerinde kitap. Üçüncülük Ödülü Okulunun kütüphanesine 2.000 TL değerinde kitap. Başvuru Koşulları * 6-10 yaş arası her çocuk yarışmaya katılabilir. (1 Kasım 2016 – 1 Ocak 2012) * Katılımcılar yarışmaya tek bir hikâyeyle katılabilir. * Katılacak eserlerde seçilecek tema ve konu serbesttir. İlgili çalışmayı inceleyen jüri, katılımcıların farklı hikâyelerini de görmek isteyebilir. * Çalışmalar yalnızca aşağıdaki form doldurulup yüklendiği zaman kabul edilecektir. * Yarışma yurt içi ve yurt dışı katılımına açıktır. * 18 yaşını doldurmayan katılımcıların yarışmaya başvurabilmesi için “Veli Muvafakatnamesi” gerekmektedir. * Yarışmacıların tasarımlarını özgün çalışmalardan elde etmeleri gereklidir. * Alıntı eserler tespit edildiğinde değerlendirmeye alınmayacaktır. Alıntı olan eserin sorumluluğu yarışmacıya aittir. Seçici Kurul Ayşegül Dede Mert Arık Ömür Uzel Sevde Tuba Okçu Savaş Özdemir Başvuru Koşulları
- Hayatın tökezleten, üzerimize su sıçratan yanlarıyla ince ince alay eden öyküler...
Yavuz Türk Yolluk’ta tuhaf karakterlerinin kederini, hayallerini ve kayıplarını samimiyetle paylaşırken, bazen “mırıldanarak”, bazen “cilalayarak”, bazen de ürkekçe “sürtünerek” ama mizahın kara tebessümünden hiç vazgeçmeyerek ilerliyor. “Yüzme bilmem. Yükseklik korkum var. Loş ışıktan hoşlanırım. Küçükken iyi bilyalı yapardım. Bazıları bunu ‘tornet’ olarak bilir. Oğlumun ensesini öpmeyi severim. Hâlâ okumadığım Dostoyevskiler var. Otuz beş yaşımdan sonra mezarımı düşünmeye başladım. Kırkından sonra kendime mezar bakmaya başlayacağım. Portakalı, sobanın üstünde kızarmış ekmekle birlikte yemek hoşuma gider. Hiç evden kaçmadım. Genelde kovuldum.” Alışılmadık, tuhaf, farklı olanın üzerimizdeki etkisi, ilk anda endişe vericidir çoğu zaman. İçine girdikten sonraysa alışılmadığın içindeki tanışıklığa, tuhafın sakladığı sahiciliğe, farklı olanın yabancı kışkırtıcılığına kapılırız yavaş yavaş. Yavuz Türk Yolluk’ta tuhaf karakterlerinin kederini, hayallerini ve kayıplarını samimiyetle paylaşırken, bazen “mırıldanarak”, bazen “cilalayarak”, bazen de ürkekçe “sürtünerek” ama mizahın kara tebessümünden hiç vazgeçmeyerek ilerliyor. Yolluk, hayatın tökezleten, üzerimize su sıçratan yanlarıyla ince ince alay eden öyküler... Yavuz Türk 1982 yılında İstanbul’da doğdu. İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’nden mezun oldu. İlk şiiri 2003 yılında Varlık dergisinde yayımlandı. 2009-2011 yılları arasında arkadaşlarıyla birlikte yeniyazı adlı edebiyat dergisini çıkardı. İlk şiir kitabı olan Kumaş 2010 yılında, ikinci şiir kitabı Sonra, Doğdum ise 2018’de yayımlandı ve aynı yılın Cevdet Kudret Edebiyat Ödülü’ne değer bulundu. 2020 yılında ilk romanı Yüce Lider’e Dair yayımlandı. Editörlük ve metin yazarlığıyla iştigal ediyor. YOLLUK Yavuz Türk İletişim Yayınları, 2022 Editör: Emre Bayın Tür: Öykü 103 s.
- Bıraktığımız izler, sildiğimiz izler ve yeniden inşa etmeye çalıştığımız izler...
Sözcüklerin ve imgelerin toplamından inşa edilen çok katmanlı roman, Cenup, kaybın acısı, dillerin ve anıların silinişi, bellek ve yazı ihtiyacı ve küreselleşmenin tehlikelerine dair bir anlatı. Modernitenin ezici hızına ve barbarlığına teslim olmayı inatla reddeden kahramanların izini süren ekolojik bir roman Cenup. Günümüzdeki yabancı düşmanlığının kökenlerini kazıp çıkarma peşinde Latin Amerika’nın zorlu coğrafyasında güneye doğru bir yolculuğa çağırıyor okuru: Guatemala’nın harap olmuş topraklarından, Nietzsche’nin kız kardeşinin Paraguay’da kurduğu Yahudi aleyhtarı komün Yeni Almanya’dan geçip Amazonlara varan uzun bir yolculuğa... Kosta Rikalı yazar ve akademisyen Carlos Fonseca 1987 yılında San José, Kosta Rika’da doğdu, Porto Riko’da büyüdü. Liseyi Porto Riko’da bitirdikten sonra ABD’ye giderek Stanford Üniversitesi’nde Karşılaştırmalı Edebiyat öğrenimi gördü. 2009 yılında Stanford’dan mezun olan Fonseca, Princeton Üniversitesi’nde Latin Amerika Edebiyatı ve Kültürü üzerine doktora yaptı. 2014 yılında yayımlanan ilk romanı Coronel Lágrimas ile eleştirmenlerden övgü aldı. 2016 yılında Guadalajara Kitap Fuarı’nda, 1980’lerde doğmuş en iyi yirmi Latin Amerikalı yazardan biri seçildi; 2017 yılında ise kırk yaşın altındaki en iyi otuz dokuz Latin Amerikalı yazarın sıralandığı Bogota39 listesine girdi. Ardından 2018 yılında, La lucidez del miope adlı deneme kitabıyla Kosta Rika’da Ulusal Edebiyat Ödülü’ne layık görüldü. Eserleri The Guardian, BOMB, Art Flash ve The White Review gibi gazete ve dergilerde de yayımlanan Fonseca halen Londra’da yaşıyor ve Cambridge Trinity College’da ders veriyor. Hayvan Müzesi yazarın Türkçedeki ilk kitabı. CENUP Carlos Fonseca Metis Kitap, 2022 Çeviri: Roza Hakmen 208 s.
- Doğa Yürüşleri I: Meşe fısıltıları, Latife Tekin ve çocukluk üzerine
"İnsan hep niyetlerle doludur ve masumane ifade ettiği kendiyle ilgili kısacık bir orman gezintisinde bile ufak tefek kişisel hesapları muhakkak vardır." Bugün okulun ilk günü. Bu, kaşıktan ekmeğe akan bal yavaşlığında geçen, uzadıkça uzayan yaz günleri geride kaldı demek, yani kendi kendimle gün içinde birkaç saat kalabileceğim artık, demek… Oğlumun okulunun hemen yanından başlayan ve nehre doğru kıvrılarak genişleyen mütevazı meşe korusuna kırıyorum işte bu yüzden, bu sabah dümeni. Sabahın serinliğinde kısa ve kendimle baş başa bir orman yürüyüşü, diyorum, iyi gelecek. Ama neye? İnsan hep niyetlerle doludur ve masumane ifade ettiği kendiyle ilgili kısacık bir orman gezintisinde bile ufak tefek kişisel hesapları muhakkak vardır. Benim de var elbette, aklım bu vakitler diplerine taze palamutlarını bırakan meşe ağaçlarının altını eşeleyip eteğime doldurduğum dal parçalarını, meşe palamudu şapkalarını, kopan ağaç kabuklarını evdeki minik elişi atölyeme götürmekte; üzerlerine kenarlarına minik bir yün topağı ya da ne bileyim bir cam parçası falan ekleyerek onlara kılık değiştirtmek hevesinde. Koruya girer girmez önce her insan gibi başımı yukarı kaldırıp ağaç dallarının gökyüzüyle arama koyduğu mesafeyi tartmaya ve dalların içinden geçen rüzgarın sesine kulak vererek ormanı dinlemeye başlıyorum. Böyle söyleyince kulağa öyle geliyor ama aslında hiç romantik değil, çünkü avcı toplayıcı atalarımızdan kalan bir miras bu bize, kalıtımsal bir tetikte olma hali sadece. Orman insan için gerçek bir yuva değil, hiçbir zaman da olmadı, bunu iliklerimize kadar biliyoruz. Yine de bir meşe korusunda tanıdık bir ev hissi, sıcak bir yuva hayali bulmak çok kolay. Bu hissi paleolitik çağda meşe kavuğunda yaşayan, kavuktan çıktıktan sonra da evini yine meşe ağacından yapan atalarımıza borçluyuz büyük ihtimalle. Bir de binlerce yıldır birbirimize anlattığımız mitolojik hikayelere… Eski Yunan mitolojisinde meşe Zeus’un kutsal ağacı kabul edilirmiş ve kahinler rüzgarda meşe ağacının yapraklarından çıkan seslere göre geleceği tahmin ederlermiş. Prometheus’un da düşünmesi, aydınlanması ve yaşaması için insanlığa armağan ettiği ateş, meşe ağacından bir odunla yanarmış. Peki onca ağaç içinde neden meşe diye soruyorum kendime? Neden Zeus’un kutsal ağacı o olmuş. Zeytin değil, incir değil, meyvesi eğer kıtlık zamanında değilseniz yenmez bile… Öyleyse niye? Tam 65 milyon yıldır dünya gezegeninin misafirleri meşe ağaçları. Bu, dünya üzerinde yaşayan canlı türlerine bakıldığında türsel bir rekor denebilir, ömürleri bin yıl sürebiliyor, ana vatanları ise Anadolu. Yani büyük ihtimalle bu coğrafyada yaşayanların ilk evleriydi meşeler ve Anadolu’dan gelip geçen insan toplulukları bunu pekala biliyordu. Geçtiğimiz son iki üç yüzyıl öncesine kadar günlük hayatında ona enerji verecek şekeri meyveler haricinde karşılayamıyordu insan. Buna çare olarak da şarabı keşfetmişti. Bugün içtiklerimize pek benzemeyen, sulandırılarak içilen şarap meşeden fıçılar içinde yapılıyordu. Yani meşe hem ev hem de hayatın devamlılığını sağlayan güç, enerji demekti Antik Yunan için. O yüzdendir ki, kutsaldı. Bir de evet, fısıldardı, gücü, dayanıklılığı bir yana, bin yıllık bir ömre sahip bu canlı zamanın da sahibiydi. Şairler, kahinler, dünyaya bakıp neden diye soranlar, bilirdi. Bu fısıltılarda, o olağanüstü şekle sahip yaprakların çıtırtılarında bir esin vardı. Peki dedim kendime elime bir dal alıp, bırak şimdi erkeğe benzeyen tanrıların kutsiyetlerini falan, edebiyatçılar birer ağaç olsaydı eğer içlerinden hangisi meşe olurdu sence? Elbette masallarda istenmediği için ormanlara atılan kadınları bilen biri diye düşündüm. “Yalnızca cadılarda ağaçların karanlığında gezinecek yürek vardır”, diye yazan biri. Latife Tekin, Ormanda Ölüm Yokmuş’un bir yerinde şöyle yazıyor: “İnsanın içinde dünya ötesi bir şeye dönüşmek isteyen bir tohum var. Özlem ya da ümit dediğimiz şey gerçekte bundan kaynaklanıyor. İnsanın bilmeden beklediği nedir aslında, bu tohumu çatlatacak güçte bir ışığın gelip kendine çarpması”. Bu sözleri, telefonumdaki kitabı açıp arayıp bulup bir daha okurken bir aydınlama ışığı da gelip bana çarpıyor. İçimden, biliyordu diyorum, insanın en azından artık ormana ait olma, doğaya, doğanın içinde kendiliğinden bir “şey” olma ümidinin kalmadığını. Ümit o ormanda yalnız ve tek bir tohum gibi köksüz sapsız dururken kendi çapında evrensel bir çarpışmayı beklemek, insandan çıkmak, insandan, insanlığından kurtulmak demek. Latife Tekin ilhamıyla gelen bu küçük aydınlanmayla, öyleyse diyorum, Latife Tekin bir erkek tanrının kutsal meşe ağacı değil ama kahinlerin ve büyücülerin ve cadıların gelecekten haberler almak için kulak kabarttıkları meşe fısıltıları olabilir pekala. "Evrensel roman"ın karşısında Peki bu meşe fısıltıları neler söylüyordu bize? 80’li yıllardan itibaren kadın özgürleşmesini merkeze alan ve dünyanın kurtuluşu umudunu materyalist bir kavrayışın ötesine taşıyan son derece politik bir yazın evreni kurup sürdü önümüze Latife Tekin. Ormanda Ölüm Yokmuş, Unutma Bahçesi ve Muinar’la derin doğa kazılarına girişen metinleri Sürüklenme ve Manves City’de gerçekçi ve distopik ve kahredici bir sona hazırlıyordu bizleri, insana bakan, evren ve insanlık adına ona üzülen ama yine de insandan yana hem duygusal hem de mantıksal bir kopuşu işaret ediyordu. Toplum bir yozlaşma, kültür iki yüzlü bir çöküş ve varoluşun anlamı bir çocuğun elinden kopup giden uçurtma gibi, hiçliğe karışan bir anlamsızlıktı. Tekin’in yarattığı edebi evrende kahramanlar yoktu hiç, yoksullar, kadınlar, çocuklar, toplumun ötekileştirdiği kim, ne varsa, onlardı bu evrenin sahipleri ya da konukları. Bağırmayan, fısıldayanlar, kazanmayan hep kaybeden, bir kaybın peşine düşüp hayatını yaşamak yerine hep damla damla kaybedenler vardı. Onları yazıyordu Tekin. Yoksulları anlatmıyor, yoksulluğun dilini inşa ediyordu bu evrende, doğaya ya da geçmişe dair turistik ya da nostaljik diyebileceğimiz önermeler kurmak yerine ne geçmişe ne doğaya dönemeyeceğimizin bilincini parlatıyor, insanlığın büyük hikayesinin altını oyuyordu. Altını oyduğu bir şey daha vardı üstelik, dünya edebiyatının yücelttiği “o büyük muhteşem evrensel roman”ın da karşısında duruyordu inatla. Kurduğu dil roman tekniğinin ötesine geçip şiirle, bilinç dışıyla, rüyalarla buluşmayı arzuluyordu. Anlamın ötesine bir yerde buluşma teklif ediyordu okuyucusuna. Hatta anlamanın ötesinde bir teklif. Peki bu gerçekten mümkün olabilir mi? İnsanın kültürel tarihi boyunca yarattığı tüm duygusal, anlamsal kodları bir hikaye dizilimi içinde eşsiz bir şekilde kurgulayan ve biz edebiyat okurlarının ve yazarlarının neredeyse taptığı o muhteşem roman sanatına karşı yine roman yazarak duran bu tavrın okuyucuyu anlamın ötesine çekme şansı var mıydı, olmuş muydu? BakışIarımı ormana ilk girdiğim anda yaptığım gibi yukarıya, rüzgarda birbirine değmeden neredeyse kibirli diyebileceğim bir ağırlıkla hafif hafif salınan meşelerin uç dallarına çeviriyorum. Postmodern romanda bile inatla anlamın, mantıksal akışın, kurmacanın kurmaca olmamaya en çok yaklaştığı anın peşine düşen, buna neredeyse tapan bir okur yaşıyor benim de içimde. Ama imgenin peşinde koşan ve romana neredeyse savaş açan bir yazar, bir dil dünyası neden bu kadar çok heyecanlandırıyor yine de beni, bizleri? Böyledir hayatın sonu... İngiltere’de yaşı 400’ün üzerinde olan anıt meşe ağaçlarından 3 bin 3 yüz tane olduğu biliniyor. Bu tüm Avrupa’da var olan anıt meşelerin toplamından da yüksek bir sayı. Bunu Kraliyet ormanlarının buralarda sadece kraliyet üyeleri avlanabilsin diye halkın avlanmasına kapatılması ve ağaç kesmenin yasak olmasına, yani dolaylı olarak İngilizlerin sona erdirmekte keçi gibi inat ettiği monarşiye borçluyuz. Borç lafı kraliyetle birleşince kulak tırmalıyor elbette biliyorum ama bir anıt meşe demek sadece onun üzerinde ve etrafında yaşayan iki binden fazla canlı demek. Mantarlar, likenler, böcek ve kuş türleri demek. Ve hatta sadece meşe ağacında, onun varlığında yaşayan yaklaşık 300 vahşi yaşam türü, organizma demek. Tek bir yaşlı meşe binlerce canlıya hem hayat veriyor hem onlara yuva oluyor. Yani sebeplerin ve borçların hiçbir insani önemi kalmıyor. İmge de böyle diye düşünüyorum, insani olanın, tüm sebeplerin ve sonuçların ötesinde bir yerde bizi bekliyor. İnsanlığımıza hem çok yaklaştığımız hem de ondan tamamen çıktığımız bir an, romana hem çok yaklaştığımız hem de teknik olarak ondan tamamen uzaklaştığımız bir an. O ana kavuşmak mümkün mü, bu Latife Tekin’in okurlarıyla kendisi arasında kişisel bir mesele şüphesiz. Belki içlerinden bazıları bu ana çok yaklaştıklarını ve büyülendiklerini söyleyecekler bazıları da belki sıkıntıdan patladıklarını. Ama bütün bunlar bir yana hatırladıkça unuttuğumuz, dokunduğumuzda tuzla buz olan rüyalar gibi romancı ve onun imgelemi orada beklemektedir bizi. Latife Tekin büyük dramlara, patlamalara falan yüz vermez hem. “Böyledir hayatın sonu, bir patlamayla değil, iç çekişledir” diyebilecek güçtedir. Zamansız'la geldiği noktada dilden çıkıp imgeye, insandan çıkıp hayvana, yetişkinlikten çıkıp çocukluğa varıyor Latife Tekin. Bunu gerçekten yapıyor, varlığını bir elbise gibi üzerinden çıkarıp edebiyatın eline tutuşturuveriyor. Ah ama bugün gerçekten şanslı günüm, şimdi de bir meşenin dibine kesilip bırakılmış devasa bir ağaç gövdesine rast geliyorum, bu, orman içinde kendine ait birkaç metrekarelik bir habitat demek, sincapların düşen ağaç dibine sakladıkları bir sürü palamut, kendiliğinden kopan ağaç kabukları ve üzerinde rahatlıkla uzanılacak öylesine, kendiliğinden bir bank demek. Elime bir dal alıp toprağı eşelemeye başlıyorum, meşe palamudunun şapkasına kadeh deniyor, tam tahmin ettiğim gibi dolu boş pek çok kadeh var ağacın dibinde, bu kadehler minik perilerimin ve cadılarımın büyü kaseleri olacaklar, şuradaki ağaç kabukları da minik yün balkabaklarının kaideleri… Hiçbir zaman tek bir yerde çok fazla oyalanmıyor, bir yerleri eşelemeyi, bir yerden meyve yemiş toplamayı abartmamaya çalışıyorum, çünkü doğanın hesabı içinde benim gibi başıboş gezen ve türlü niyetlerle aniden ortaya çıkan bir ya da birkaç insanın gündelik hırslarını tahmin etmek var, biliyorum. Bunu da hesap ederek yaşıyor, çalışıyor ve var oluyor, yani bizi tolere ediyor, ama bir yere kadar diyorum hep kendi kendime, kadehin illa ki dibini görme, abartma. Ormandan bulduklarımı başka bir şeye dönüştürmenin değeri benim için ölçülemez, ama iş ormanın içinde kendiliğinden bir “şey” olmaya, hiçbir şey yapmadan durmaya gelince değişiyor işte. Yollarımız orada ayrılıyor meşelerle, ben hemen insan oluveriyorum; amaçları, hayalleri, hesapları, niyetleri olan o dümdüz “insan”. Ve tam bu kopuş anında da aslında bu yazı içinde söz etmeye ta başlangıçta niyetlendiğim Zamansız'a, Tekin’in son romanına ancak gelebiliyorum. Hazır ormanın hala içinde ve hücrelerime ulaşan oksijen her zamankinin iki misliyken, yani aklım bir su damlası kadar berrakken lafı hiç dolandırmadan söylemek, yazmak istiyorum. Zamansız gerçek bir başyapıt. Hem Tekin’in yazın evreni hem de çağdaş edebiyatımız için böyle bu. Günlerdir böylesine çocuksu bir dille, hatta düpedüz çocukça yazılmış bir edebiyat eseriyle karşılaşmanın şaşkınlığıyla yaşıyorum. Zamansız'la geldiği noktada dilden çıkıp imgeye, insandan çıkıp hayvana, yetişkinlikten çıkıp çocukluğa varıyor Latife Tekin. Bunu gerçekten yapıyor, varlığını bir elbise gibi üzerinden çıkarıp edebiyatın eline tutuşturuveriyor. Zaman daraldı, evin, işlerin, gündelik hayatın çağrısı dolduruyor artık daha çok kulaklarımı, meşe fısıltılarını duymaz oluyorum git gide. Ormandan çıkmak için adımlarımı sıklaştırıyorum iyice. Meşe korusunun bittiği açıklığa geldiğimde bir an arkama bakmadan dikiliyorum olduğum yerde öylece “sevgilim, sevgilim” diye seslenen tatlı bir iç çekiş duyduğumu zannediyorum. Birkaç meşe palamudu düşüyor patır patır yere, benim için bir uyarı olabilir mi diye düşünüyorum. Hiç kıpırdamadan, buraya akşam herkes yattıktan sonra gelmeyi, bu tatlı ama tehlikeli seslenişe cevap vermeyi kuruyorum. Açıklığı geçip eve giden sokağa dönerken “Yalnızca cadılarda ağaçların karanlığında gezinecek yürek vardır” diyorum kendi kendime.
- Tarık Dursun K. tekrar aramızda!
Sınırda yaşanan hayatların hikâyesi: Kurşun Ata Ata Biter. İzmir’in Karataş semtindeki Deveçıkmaz Yokuşu’nda bir pansiyon: Rızabey Aile Evi. Hasangiller, hayatta ve aşkta yolunu arayan, buldum sandıkça kaybeden ancak inatla bir kez daha arayacak gücü kendinde bulan bir genci tüm gerçekliğiyle ortaya koyuyor. Kurşun Ata Ata Biter “Bu kasabanın, bu çevre köylerin tüm adamı bu işten ekmek yer. Kaçakçılık yapmasın da n’apsın? Ekilecek toprağı mı var? Hepsini almış hükümet, sınır demiş, döşemiş mayını. Tarlalar mayın altında... Zeytinlikler mayın deryasında yüzüyor. Babam ki, bu işte en ehildi, kokusundan anlardı mayını, rüzgârı dinler, candarmayı bilirdi. N’oldu? Karşı gelemedi yazgısına. Bir gece, sabaha karşı adamın yarısını getirdiler eve. Bitmişti. Başına toplaştık, işaretle dayımı istetti, bizi çıkarttırdı odadan. Dayımdan kendisini vurmasını istemiş. Böyle yaşamaktansa, demiş; vur, kurtulayım İsmail, demiş ona. İsmail dayım dediğini yaptı, vurdu babamı.” Sınırda yaşanan hayatların hikâyesi: Kurşun Ata Ata Biter. Tarık Dursun K., kendisine 1984 yılında Orhan Kemal Roman Armağanı’nı kazandıran romanında, babadan oğula devreden kaçakçılık işleriyle uğraşan Üzer, Cevahir ve Tahir’in mücadelesine odaklanıyor. Onlara eşlik eden ve en az onlar kadar iyi çizilmiş Gazel ve Hediye’nin üzerinden de kadının bir sınır kasabasındaki yeri hakkında canlı görüntüler ortaya koyuyor. Tellerin, mayınların, düşmanların çevrelediği bu coğrafyada direnmek ve ayakta kalmak, ancak insanların birbirine duyduğu güvenle mümkün. Mekân tasvirleri, gerilimin ön planda olduğu at üstündeki sahneleri ve diyaloğu önde tutan anlatımıyla Kurşun Ata Ata Biter’de, yazarın edebiyatla olduğu kadar sinemayla da derin bir bağ kurduğu açıkça görülüyor. Rızabey Aile Evi "Allah gözlerini yeryüzüne çevirdi mi, ilkin Deveçıkmaz Yokuşu’nu görür. Deveçıkmaz büyür büyür, kent kadar olur; sonra yine alabildiğine –hem bu kez yırtınırcasına– büyür, dünya kadar olur. Deveçıkmaz, öyle ahım şahım bir yokuş da değildir. Biraz kamburca, paket taşlı, iki yanı eski zaman evleriyle sıralı, kaldırımsız... Denize varmadan, yokuşun sonunu bir ucundan tramvay yolu keser. Tramvay yolundan kurtulur kurtulmaz, denize yine çıkamaz. Geçkin, Osmanlı’dan kalma yalılar, bir de ‘Rızabey Aile Evi’ önüne durur; geçit vermez.” İzmir’in Karataş semtindeki Deveçıkmaz Yokuşu’nda bir pansiyon: Rızabey Aile Evi. Kaderin bir araya getirdiği iki arkadaş, Hulusi ve Kemal, Rızabey Aile Evi’nde bir oda tutar. Burada, hayatlarını şekillendirecek, altüst edecek insanlarla karşılaşırlar. Tahsin’i, Şişman’ı, Bahriyeli’yi, Güzel İbram’ı, Fatma’yı, Recep’i onlarla birlikte tanırız. Sonra olaylar gelişir, işler değişir; öyle ki, Hulusi ve Kemal ölümle burun buruna gelir. Tarık Dursun K., 1957’de basılan bu ilk romanında iki arkadaşı bir araya getiren ve sonra da ayıran olayları büyük bir ustalıkla anlatıyor. Dahası, Akira Kurosava’nın dünyaca ünlü filmi Raşomon’daki gibi, romanını farklı karakterlerin ağzından ilerleterek, biçimsel ve dilsel açıdan da Türk edebiyatının yüz akı eserlerinden birine imza atıyor. Rızabey Aile Evi her şeyden öte bir dayanışma ve dostluk hikâyesi. İnsanların dostları için canlarını feda etmekten çekinmedikleri zamanlardan bize yadigâr. Hasangiller “Sadece göğsünü görüyordum. Kocaman yakası çözük, kıllı göğsünü. Bıçağı olanca gücümle havaya kaldırdım, indirdim. Sert bir yere çarptı ilkin. Elim sendelendi, bastırdım. Ete girerken, kemiklerdeki çıtırtısı koluma, kolumdan bütün vücuduma değdi. Geri çekmek istedim, gelmedi. Hızla döndürdüm. Kömür gibi koyu, simsiyah bir kan, fıskiyelenip dışarı atıldı. Yüzüme gözüme doldu. Bıçağı olduğu yerde, göğsünde bıraktım. Yıkıldı, kıvranmaya, bağırıp çağırmaya başladı. Yeşil yeşil de kusuyordu. Mama, koynundaki polis düdüğünü, korkudan kasılmış, çıkardı; deli gibi öttürdü, öttürdü, öttürdü.” Hasangiller, adından da anlaşılacağı üzere Hasan ve etrafındaki insanları; yani ailesini, arkadaşlarını anlatıyor. Peki, kim bu Hasan? Hasan bir yeni yetme, bir “delikanlı”. Bir yanıyla aylak bir genç adam. Arkadaşlarıyla serserilik etmeyi, tüm gün boş boş dolaşmayı seviyor. Bir yanıylaysa yuva kurmak, bir işin ucundan tutmak isteyen, el yordamıyla kendisini var etmenin yollarını arayan bir kahraman o. Günün birinde, randevuevinde çalışan “dostu” Günay yüzünden elini kana buluyor. Alelade hayatı, geleceğe dair planları altüst oluyor. Hapse girip çıktıktan sonra, hayat aldırışsız ve hercai akıp giderken Hasan da kendisine soruyor: Peki, kim bu Hasan? Ne yapmak istiyor? Hasangiller, hayatta ve aşkta yolunu arayan, buldum sandıkça kaybeden ancak inatla bir kez daha arayacak gücü kendinde bulan bir genci tüm gerçekliğiyle ortaya koyuyor. Tarık Dursun K. 26 Mayıs 1931 yılında İzmir'de dünyaya gelmiştir. Özellikle roman ve hikaye alanında eserler vermiş bir Türk yazardır. Aynı zamanda yayınevi yönetimlerinde de bulunan Tarık Dursun K., 1950 yılında orta okulu bitirdikten sonra gazetelerde çalışmış, senaryo yazarlığı ve rejisörlük yapmıştır. Sanata 1949 yılında şiirle başlayan Tarık Dursun K. 1951 yılında Cengiz Tuncer ile Devrialem isimli ortak bir şiir kitabı yayınlamıştır. Daha sonra hikayeye geçerek konularını önce gençlik serüvenlerinden, zamanla fabrika, yapı ve deniz işçilerinin, esnaf ve küçük memur sınıfının hayat savaşlarından alan ve bu hayat kesitlerini şiirli bir dil ile işleyen eserler kaleme almıştır. Soy adını K. olarak kısaltmasının nedeni ise kardeşi Faruk Kakınç ile beraber girdiği bir yarışmada soy isimlerinin karışmasından dolayı değişmiştir. Tarık Dursun K., sanatın ve yazı dünyasının birçok alanında sayısız ürün vermiş usta yazardır. 11 Ağustos 2015 yılında İzmir'de hayatını kaybetmiştir.
- Rüzgâr ve sevginin “görünür” kılınmasına dair…
Ömür Kurt yeni kitabı Rüzgârın Şarkısı’nda, doğanın gizemli gücü rüzgârı ve bir annenin çocuğuna olan sevgisini "görünür" kılıyor; Ceyhun Şen’in resimleri eşliğinde görmek için dikkatle bakmanın, duymak için de yürekten dinlemenin önemini hatırlatıyor. Soyut düşünme dönemine geçmemiş olsa bile küçük çocuklar soyut kavramlarla karşılaşabiliyorlar. İşte bu, bazen kafa karıştırıcı olabiliyor. Rüzgâr, çocuk gerçekliğinde, görünmeyen ama varlığını bildiğimiz en temel olgulardan biri. Onu "görmek" için çevresini gözlemlemeyi, dinlemeyi öğrenen çocuk göremediği ama orada hep var olan başka bir olguyu da görmeyi öğreniyor: Annesinin sevgisi. Başka bir açıdan okuduğumuzda da bu kitapta ağaç, annesinin sevgisini sorgulayan çocuğu; rüzgâr da anneyi temsil ediyor. Ve çocuğa "bazen sevgimi göremeyebilirsin ama o hep var; yeter ki dikkatle bak ve dinle" önerisini getiriyor. Çok katmanlı yapısı, ikilemeleri ve sesleri merkezine koyan üslubuyla Ömür Kurt'un bu ilk resimli kitabı çocukları sımsıkı kucaklamaya hazırlanıyor. "Rüzgâr görünmezdir. Rüzgârı görmek için ağaçlara, buğday başaklarına, denizlere ihtiyacımız var. Rüzgâr estikçe ağaçlar titrer, buğday başakları sallanır, dalgalar kıyıya çarpar ve ortaya birbirinden farklı sesler çıkar. Sevgi de görünmezdir. Sevgiyi görmek için ise kucaklaşmaya, gülümsemeye ve güzel sözcüklere ihtiyaç duyarız. İşte kalbimizde çoğalan sevgi ancak bu şekilde apaçık görülebilir." Ömür Kurt 1982 yılında, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nın kutlandığı gün, Samsun’da doğdu. İlkokulun bir bölümünü Samsun’un Lâdik ilçesinde, kalan kısmını da Yalova’nın Çınarcık ilçesinde okudu. Üniversiteyi ise Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi, Radyo-Televizyon ve Sinema Bölümü’nde tamamladı. Bahçeşehir Üniversitesi’nde yüksek lisans yaptı. 2010 yılında Hürriyet Gazetesi’nde çalışmaya başladı ve çocuk ve gençlere yönelik yayınlarda görev aldı. Yaban Ördeği Ailesinin Göç Yolculuğu adlı eseri, Gülten Dayıoğlu Çocuk ve Gençlik Edebiyatı Vakfı tarafından 2017 yılının çocuk romanı ödülüne layık görüldü. Doğan Çocuk Yayınları’ndan çıkan kitapları şunlardır: Karaca ve Sihirli Orman, Karaca ve Yürüyen Köşk, Karaca ve Mucizeler Köyü, Gri Taçlı Turna Kuşu, Hayal Defterim, Kitap Tamircisi. RÜZGARIN ŞARKISI Ömür Kurt Doğan Çocuk, 2022 Resimleyen: Ceyhun Şen Hedef Kitle: 4+ yaş 32 s.
- Yıldızların parıltılı hayatları ve görünenin ardındakiler
Özge Han, Taylor Jenkins Reid'in son romanı Malibu’da Son Parti üzerine yazdı: "Uzun yıllar Hollywood’da çalışan, çok iyi bildiği bu dünyayı romanlarında oldukça başarılı biçimde yansıtan Reid, yine okurlarını bu dünyanın merkezine götürmeyi başarıyor." Özge Han Evelyn Hugo’nun Yedi Kocası, Daisy Jones ve The Six ve Yasak Aşkın Kanıtı adlı romanlarıyla Türkiye’de de büyük bir hayran kitlesi tarafından takip edilen Taylor Jenkins Reid hayranlarına müjde: Yazarın geçtiğimiz yıl Amerika Birleşik Devletleri’nde okur karşısına çıkan son romanı Malibu’da Son Parti raflarda yerini aldı. Şatafatlı dünyalar, yalan aşklar Romanlarında parıltılı Hollywood dünyasını, o dünyanın içinde yaşayan birbirinden güzel kadınlar ile birbirinden yakışıklı erkeklerin çoğunlukla aşk acılarıyla ve hayal kırıklıklarıyla dolu ama yine de rengârenk hayatlarını odağına alan Reid, Malibu’da Son Parti'de yine oldukça parlak, şatafatlı, eğlenceli ve aşk dolu bir hikâye anlatıyor. 1970'lerde bir rock grubunun üyeleri arasındaki sürtüşmeleri ve aşkları anlatan Daisy Jones ve The Six'in devamı niteliğinde olan hikâye, 1983 yılında geçiyor. Dünyada herkes, şarkılarıyla ve yakışıklılığıyla yıllarca dünyayı kasıp kavurmuş pop yıldızı Mick Riva'nın dört çocuğunu tanır: Nina, Jay, Hud ve Kit. Güzellikleri ve yakışıklılıklarıyla, tarzlarıyla, servetleriyle ve elbette şöhretleriyle her ne yapsalar dünyayı tıpkı bir zamanlar babalarının yaptığı gibi peşlerinden sürükleyen kardeşlerin içinde en ünlü ve popüler olanı, en büyük kardeş olan Nina’dır. Yıllar önce, okyanusta sörf yaptığı sırada bir dergi editörü tarafından keşfedilen ve sayfalarını kapladığı takvimle tüm dünyada fenomene dönüşen yirmi beş yaşındaki Nina, güzelliğinin yanı sıra bugünlerde kocasının kendisini aldatarak terk etmesiyle de gündemdedir. Jay, genç yaşına rağmen son yılların dünya çapında en iyi sörfçülerinden biri olarak gösterilmektedir. Hud, Jay’in sörf tahtasında fotoğraflarını çekerek fotoğraf dünyasında hatrı sayılır bir şöhret edinmiştir. En küçük kardeş Kit ise henüz hayattaki tutkusunu bulamamış olsa da farklı güzelliği ve zaten yeterince ünlü olan kardeşleri sayesinde gözleri her daim üzerinde toplamayı başarır. Başta Nina olmak üzere bu dört kardeşin en çok konuşulduğu zaman ise, Nina’nın Malibu’da okyanusa sıfır süper lüks villasında yer yıl düzenlediği ve Hollywood yıldızlarının akın ettiği, her yıl büyük sansasyonların yaşandığı dev partidir. Malibu’da Son Parti, bu partinin gerçekleşeceği 27 Ağustos 1983, Cumartesi gününde yaşananları anlatıyor. Büyük yangından önce Reid, kitabın başında Malibu’nun meşhur yangınlarını anlatıyor ve romanın sonunda, Nina’nın düzenlediği partide büyük bir yangın çıkacağını, bu yangının Malibu’nun her yerini kaplayacağını henüz ilk sayfadan duyuruyor. Sonrasında iki bölüme ayrılan hikâyenin ilk bölümü, parti günü 07:00 – 19:00 arasında yaşananları odağına alıyor. Bu bölümde daha çok bu dört kardeşin hikâyesini öğreniyoruz. Sadece bugünlerini değil, zamanda geriye sıçrayan bölümler sayesinde yer yer 1956 yılına dönüyor ve anneleriyle babalarının tanışmalarından başlayarak büyük dramlarla ve acılarla dolu aile öykülerine de tanık oluyoruz. Anneleriyle babalarının büyük aşkı, babalarının bir anda dünyaca ünlü bir isme dönüşmesi, kısa sürede o şöhrete kapılıp karısını ve ailesini terk etmesi, hayatı boyunca her biri hüsranla sonuçlanan altı evlilik yapması, bu sırada anneleri June’un hayatının giderek daha yalnız, depresif ve umutsuz bir hale dönüşmesi ve tüm bunlara şahit olan dört kardeşin birbirlerine çok daha sıkı tutunarak büyümesi, bu bölümde Reid’in akıcı anlatımıyla aktarılıyor. Bir yandan da Nina’nın ve kardeşlerinin bugün sadece Malibu halkının değil tüm dünyanın hayranlığını toplayan renkli hayatlarını, sırlarını, çekişmelerini, hedeflerini ve heyecanlarını yine bu bölümde, bazen masmavi bir okyanus manzarasına karşı çalan yüksek sesli bir müzik eşliğinde bazense gizli yaşanan bir ilişkinin en heyecanlı sahnesinde öğreniyoruz. Karakterler arasındaki çekişmeler, entrikalar ve gizli intikam planları, birinci bölümde gerilimi alttan alta hep diri tutuyor. Saat 19:00 ile 07:00 arasında yaşananları aktaran ikinci kısımda ise artık her birini çok iyi tanıdığımız karakterlerle birlikte, tam bir yıldır herkesin beklediği, büyük bir yangınla noktalanacağını bildiğimiz ancak ne kadar trajik olacağını asla kestiremediğimiz o partiye katılıyoruz. Birinci bölüm boyunca hissettiğimiz gerilim, artık bu bölümde kendini iyice gösteriyor. Çok daha akıcı ve hızlı ilerleyen bu bölümde hesaplar görülüyor, insanlar yüzleşiyor, intikam kılıçları çekiliyor. Ve bizler her an heyecanla bekliyoruz: Yangını acaba kim çıkaracak? Uzun yıllar Hollywood’da çalışan, çok iyi bildiği bu dünyayı romanlarında oldukça başarılı biçimde yansıtan Taylor Jenkins Reid, yine okurlarını bu dünyanın merkezine götürmeyi başarırken, sonunda ne olacağını başında söylediği bu romanda yine de bir şekilde merak ögesini çok canlı tutmayı başarıyor. Bu da onun hikâye anlatımındaki ustalığını okurlarına bir kez daha gösteriyor. Öte yandan pandemi hayatımıza girdiğinden bu yana insanlar gerçekten kolay bir kaçış, eğlenceli ve kendilerini içinde hissedebilecekleri gerçekçilikte kurgusal dünyalar istiyorlar ve Taylor bunu okura vermek konusunda usta. O bir yandan aileden, kardeşler arasındaki o tuhaf bağlardan, sorumluluklardan, evlilikten, kendini bulmaktan, çocukken açılan yaraların ömür boyu insanın yakasına yapışmasından bahsediyor, bir yandan da rüya gibi yaşamların kapılarını aralıyor. MALİBU’DA SON PARTİ Taylor Jenkins Reid Yabancı Yayınları, 2022 Çeviri: Elif Nihan Akbaş 384 s.
- Dayanıklılık, mücadele ve dostluk hikayesi
Newbery Onur Ödüllü yazar Lauren Wolk, Yankı Dağı adlı kitabında, ailenin üç kuşağı arasında, hepsinin evi olarak adlandırdıkları bu dağın engebeli ve düzensiz güzelliğine karşı çarpıcı bir dayanıklılık, mücadele ve dostluk hikayesi örüyor. Büyük Buhran, sahip oldukları neredeyse her şeyi alınca, Ellie ve ailesi kasabadaki evlerini terk etmek ve yakınlardaki Yankı Dağı'nın balta girmemiş ormanlarında yeni bir hayat inşa etmek zorunda kalır. Elle, dağdaki yeni yaşamında doğada olmanın kendisine kattığı hoş bir özgürlük hissiyle dolar. Ancak çok geçmeden bu his babasının talihsiz bir kaza sonucu komaya girmesiyle gölgede kalır, Ellie’nin sorumlu tutulduğu bir kaza. Babasına yardım etmeye kararlı olan Ellie, sadece "otacı" olduğu bilinen bir kadının iyileştirici sırlarını aramak için dağın zirvesine çıkmaya karar verir. Ancak otacı ve dağın hala ortaya çıkmamış pek çok hikayesi ve bu hikayelerin derinlerinde saklı olan yeniden mutlu olabilme ihtimalleri bulunmaktadır. Lauren Wolk, Amerikalı bir yazar, şair ve editördür. Baltimore'da doğdu, 1981'de mezun olduktan sonra Brown Üniversitesi'nde İngiliz edebiyatı okudu. Wolk, Wolf Hollow romanıyla 2017'de Newbery Onurunu ve 2018'de Beyond the Bright Sea için Scott O'Dell Tarihsel Kurgu Ödülü'nü kazandı. YANKI DAĞI Lauren Wolk Genç Timaş Yayınları, 2022 Çeviri: Esma Fethiye Güçlü Tür: Roman 368 s.
- Öykü: Kimden: Sonia. 08:42
"Lütfen artık bana yazmayın. Kim olduğunuzu bilmiyorum, ilgilenmiyorum da." Çiler İlhan Kimden: Sonia 08:42 Kime: Zeliha Keskin Konu: merhaba Merhaba sizi tanımak istiyorum *** Kimden: Zeliha Keskin 08:49 Kime: Sonia Ynt: merhaba Affedersiniz kimsiniz? *** Kimden: BARTHOLOMIEU AKEPOT 08:52 Kime: açıklanmayan alıcılar Gizli: Zeliha Keskin Konu: Ben Bartholomieu İyi günler sayın bayan. Benim adım Bartholomieu. *** Bilgi/Gizli, Kimden: Zeliha Keskin 08:53 Kime: BARTHOLOMIEU AKEPOT Ynt: Ben Bartholomieu İyi günler sayın Bartholomieu. Buyurun? Sonia vardı biraz önce, o nerede? *** Kimden: BARTHOLOMIEU AKEPOT 09:18 Kime: Zeliha Keskin Ynt: Ben Bartholomieu Sevgili Arkadaşım, Mesleğim bir bankacı ve Kongo’da bankam var. Size 10,350,000 USD kazanma teklifi. Bir müşterim öldü ve hesabında terk edilmiş bu fon var. Bunu talep etmeniz ve hesabınıza aktarmanız için bir fırsat. Aramızda %50 benim için ve %40 oranında sizin için olacak ve %10 beklenmedik masraf için kullanacağız. Tamamlandıktan sonra işlem yapın ve ayrıca çevremizdeki muhtaçlara yardım edin, böylece siz herhangi bir olumsuzluktan korkmana gerek yok çünkü ben seninleyim ve ben fonu bankadan nasıl alacağınız konusunda size rehberlik edecek burada. Daha fazla ayrıntı için lütfen bana geri dön. Saygılarımla, Bay Bartholomieu *** Kimden: Zeliha Keskin 09:23 Kime: BARTHOLOMIEU AKEPOT Ynt: Ben Bartholomieu Beni nereden buldunuz? Tanışıyor muyuz? *** Kimden: Mimi Zachariah 09:25 Kime: Zeliha Keskin Konu yok Merhaba, Bu Mimi Zachariah 25 yaşında bir bayan asla evlenmez çocuk yok, Tanışmak ister misin? *** Kimden: Zeliha Keskin 09:25 Kime: Mimi Zachariah Ynt: Konu yok Sizinle neden tanışmak isteyeyim? Dalga mı geçiyorsunuz siz benimle? *** Bu ileti bir posta listesinden. Aboneliği bitir Kimden: The Beach Villas 09:27 Kime: Zeliha Keskin Konu: Kazanın! Kazanın! 29,312 💰 3 yıl boyunca garantili NET getirisi The Beach Villas’taki daireler sadece 6,879 USD başlıyor. Güneş deniz kum ve dalgalar. şimdi sorgulamak için buraya tıklayın villasbythebeach *** Kimden: Zeliha Keskin 09:29 Kime: The Beach Villas Ynt: Kazanın! Lütfen artık bana yazmayın. Kim olduğunuzu bilmiyorum, ilgilenmiyorum da. *** Kimden: Sonia 09:35 Kime: Zeliha Keskin Konu yok hy *** Kimden: Zeliha Keskin 09:36 Kime: Sonia Ynt: Konu yok Anlayamadım? Biraz önce de mesaj atmıştınız, ne istiyorsunuz? *** Kimden: Miss Djenet Comde 09:38 Kime: açıklanmayan alıcılar Gizli: Zeliha Keskin Konu: Lütfen işlemde bana yardımcı olur musunuz? Mektubumun posta kutunuza spam olarak gelebileceği için üzgünüm internet alışverişi. Ben Djenet Comde, bir öncekinin kızıyım. askeri darbeyle devrilen gine cumhurbaşkanı 5 Eylül 2021’de. Bir fon için yardımınızı rica ediyorum önemli projelere acil yatırım için ülkenize transfer., Bana yardım etmekle ilgileniyorsan, sana yüzde yirmisini vereceğim. toplam fon. bana buradan ulaşın: comde.djenet2021@gmail.com rgd’ler Djenet *** Bilgi/Gizli, Kimden: Zeliha Keskin 10:02 Kime: Miss Djenet Comde Ynt: Lütfen işlemde bana yardımcı olur musunuz? Gerçekten benimle alay ediyorsunuz. 40 yıllık öğretmenlik hayatımda böyle saçma şey görmedim. Yazmaya devam ederseniz sizi şikâyet edeceğim. Kime edebilirim bilmiyorum ama torunlara soracağım, gençler her şeyi biliyor zaten devamlı bilgisayar başındalar. Hatta lisedeki oğlanınki geçenlerde bozuldu da kaç akşamdır gelip benimkini kullanıyor. Ödevlerini yapıyormuş. Artık demek okullar da otomatik oldu. Bu son mesajım. Size iyi günler. *** Kimden: Barricades UK 10.04 Kime: Zeliha Keskin Konu: Spam, kötü amaçlı yazılım ve gelişmiş tehdit koruması ONAYLA E-posta listenizi temizleyin ve müşterilerinize ulaşın Geri dönmeler, spam şikayetleri, spam tuzakları ve botlar. E-posta doğrulatıcımızın onları listenizden kaldırmasına izin verin, böylece abonelerinizle yeniden bağlantı kurabilir ve tıklama oranlarını artırabilirsiniz. ücretsiz başla➡️ *** Kimden: Zeliha Keskin 10:07 Kime: Barricades UK Ynt: Spam, kötü amaçlı yazılım ve gelişmiş tehdit koruması Merhaba, Benim müşterim, abonem yok. Emekli öğretmenim. Teklifinizle ilgilenmiyorum, teşekkür ederim. Saygılarımla, Zeliha. *** Kimden: Lila 10:08 Kime: Zeliha Keskin Konu: merhaba Merhaba benim adım Lila. bu gece canlı sohbet ister misin? teklifim ile ilgileniyorsan buraya tıklayın. *** Kimden: Zeliha Keskin 10:11 Kime: Lila Ynt: merhaba Evladım, Lila. İnternette sohbet edecek birini arayacağına dışarı çıkıp arkadaş edinsen ya? Sağol, benim beyle akşamları dertleşip çay içeriz biz, sonra televizyon açarız biraz. İnşallah ileride sen de gönlüne göre birini bulursun çocuğum. Şimdi anlamazsın da yaşlılıkta yalnızlık zor. Kendine dikkat et olur mu? İyi günler. Zeliha *** Kimden: Talih Kuşu 10:13 Kime: açıklanmayan alıcılar Gizli: Zeliha Keskin Konu: TV kazanma fırsatı! çekilişimize katılın ve 77 inç akıllı TV kazanın! şimdi yap! *** Bilgi/Gizli, Kimden: Zeliha Keskin 10:17 Kime: Talih Kuşu Ynt: TV kazanma fırsatı! Vallahi bilmiyorum ki ben artık sizlere ne yazayım. Beni nereden buluyorsunuz? Belli ki kimsenin işi gücü kalmamış herkes harıl harıl tanımadığı insanlara mesaj atıyor. Emekliyiz dediysek hobilerimiz var, ev işleri var, torba torun var… Hadi size iyi günler. Zeliha
- Dışlanmışların ve yalnız bırakılanların çığlığı
Ümit Güçlü’nün suç kavramını merkeze alarak yazdığı eleştiri yazılarından oluşan Suç Şiir – Bir Okuma Önerisi adlı kitabının genişletilmiş basımı çıktı. Kitapta suç kavramının Türk şiirinde neye karşılık geldiği şiir tarihimizden farklı örneklerle incelenerek tartışmaya açılıyor. Ümit Güçlü, “Suç Şiir” adını verdiği okuma önerisinde, şiir tarihimize gidip, şairlerin birer suçluya dönüşmelerinin arkeolojisini sunuyor ve bir okumaya kapı aralıyor. Yazar, incelediği şairlerin suç ile ilişkisini açığa çıkararak, kendisine özgü bir yorum üretiyor. “Suç Şiir”de şiirin güncel durumlar karşında ne tür ironilerle hayatımızda yer kapladığı da tartışılan diğer başlıkları oluşturuyor. Mizah, arzu, politika, yaşayan şiir, dünya şiirindeki güncel gelişmeler gibi alt başlıklarda tartışma konuları oluşturan kitap, farklı bir okuma önerisi oluşturmaya çalışarak, daima şiirden yola çıkıp yeni izlekler arıyor. Son 10 yıla ait şiirlerin güncel biçimde ele alan yazar, güncel şiiri popüler kültüre ait benzerliklerle okuyucusuna sunuyor. “Şiirde Suç İşleme Biçimleri”, “Yüksek Sesle Şiir”, “Modern Polisiye ve Suç Şiir”, “Yaratıcı Eylem ve Suç Şiir”, “İğrenç Şiir”, “Mizah Barikatları”, “Sözce ve Parodi”, “2000’lerden 2010’lara Şiir”, “2010 Sonrası Şiir”, “Algılanan Şiirden Yazılan Şiire”, “Şiir, Aşk mı Nefret mi?”, “Parçalanan Anlatı”, “Süt Dişleri ve Azı Dişleri”, “Müthiş Minör” gibi başlıkların yer aldığı ve son dönemde şiirler yayımlayan birçok şairi eleştiri konusu yapan “Suç Şiir”, yaşayan şiire ev sahipliği yapan bir eleştiri/deneme kitabı. Önsözde, “Şu, beni her zaman rahatsız etmiştir. Şiir deyince herkesin bir düşüncesinin olması. Bu kitap, ben bunu düşünüyorum, ben buyum kitabıdır. Belli bir emek vermiş her şair/eleştirmen, başkalarının ne şekilde düşündüğüne bakmadan önce, ne için zaman ayırdığına da dikkat kesilmeli diye düşünüyorum” diyen yazar, kitabı yazma gayesini şöyle açıklıyor: “Bu çalışmada şairlerin sınır ihlallerinin farklı olduğunu göstermeye çalışacağım. Bir okuma biçimi olarak ‘Suç Şiir’, bu soruya verdiğim bir cevap gibi düşünülebilir. Sistem sürekli yasa koyar. Şair sürekli yıkar. Yerine yenisini koyma arzusundan ziyade cezbedici olan yıkma arzudur. Yasa sus der, şair susmaması gerektiğini söyler. Yasa, sus yoksa cezaevine gideceksin, der. Şair, ölsem de susmayacağım, der. Şair sınırları sorgular. Karşılığında bir şey elde edemeyeceğini bilse de ona yeterli olan şey, adalet arayışı içerisinde olmak, dürüst bir iz bırakabilmek, haksızlığı gördüğü zaman nerede olması gerektiğini bilmek, varoluşunu anlamlı hale getirmek gibi yüksek değerlerdir.” SUÇ ŞİİR Ümit Güçlü Ketebe Yayınları, 2022 Tür: Deneme 216 s.
- Cinai Muhabbetler 2: 16-17 Eylül’de Aynalıgeçit’te
Ahmet Ümit, Seval Şahin ve Didem Ardalı Büyükarman tarafından düzenlenen “Cinai Muhabbetler 2: Feminizm ve Türkçe Polisiye” sempozyumu, bu yıl 16-17 Eylül tarihlerinde Aynalıgeçit, Avrupa Pasajı’nda gerçekleştirilecek. “Cinai Muhabbetler 2: Feminizm ve Türkçe Polisiye” sempozyumu kapsamında Seval Şahin, Banu Öztürk, Bilâl Acar Özmen, Feryal Saygılıgil, Sinem Şahin, Abdullah Ezik, Hacire Aktaş, Selin G. Şanbay, Nedret Öztokat Kılıçeri, Didem Ardalı Büyükarman, Elçin Poyrazlar, Gülhan Balsoy, Çimen Günay-Erkol ve Bülent Çağlakpınar, “Polisiye ve Toplumsal Cinsiyet”, “Kadın Polisiye Yazarlar”, “Türkçe Polisiyenin Kadın Kahramanları” ve “Suç ve Feminizm” başlıklı oturumlarda hazırladıkları bildiri ve sunumları dinleyicilerle buluşturacak. Sempozyumun son gününde moderatörlüğünü Ahmet Ümit’in üstlendiği “Polisiyede Kadın Kahramanları Yazmak” başlıklı panelde Eçin Poyrazlar, Suat Duman, Tuna Kiremitçi ve Yaprak Öz kendi deneyimleri üzerinden polisiye edebiyat üzerine konuşacak. Sempozyum programı: 16 EYLÜL CUMA BİRİNCİ OTURUM: Polisiye ve Toplumsal Cinsiyet (11:00-12:00) MODERATÖR: Seval Şahin Bilâl Acar Özmen- “Türk Polisiye Edebiyatında Queer’in Temsili: Mehmet Murat Somer’in Hop-Çiki-Yaya Serisi” Feryal Saygılıgil- “Bir Polisiye Roman Kahramanı Yıldız Alatan’a Feminist Açıdan Bakmak” 12:00-13:30 ÖĞLE ARASI İKİNCİ OTURUM: Kadın Polisiye Yazarlar (13:30-15:00) MODERATÖR: Didem Ardalı Büyükarman Sinem Şahin- “Yerli Agatha Christie: Nihal Karamağaralı ve Polisiyeleri” Abdullah Ezik: Zuhal Kuyaş Polisiyeleri Hacire Aktaş: “Kadının Polisiyesi: Elçin Poyrazlar’ın Romanlarında Suçun Kurgulanışı” (15:00-15:15 ARA) ÜÇÜNCÜ OTURUM: Türkçe Polisiyenin Kadın Kahramanları (15:15-16:45) MODERATÖR: Banu Öztürk Selin G. Şanbay- Peyami Safa polisiyesinde kadının temsili: Tilki Leman ve Çekirge Zehra Örnekleri” Nedret Öztokat Kılıçeri- Suat Duman’ın kahramanı Ayda Didem Ardalı Büyükarman- “Ahmet Ümit Polisiyelerinde Kadın Dedektifler” 17 EYLÜL CUMARTESİ BİRİNCİ OTURUM: Suç ve Feminizm (13:00-14:30) MODERATÖR: Elçin Poyrazlar Gülhan Balsoy- Şeytan Hadiye’de Milliyetçilik ve Toplumsal Cinsiyetin Çelişkileri Çimen Günay-Erkol: “Erkek Canlı Vuslat ve Zıpçıktılar‘da Adaletin Tecellisi” Bülent Çağlakpınar: “Modern Polisiye Anlatısında Dedektif ve Soruşturma” (14:30-15:15 ARA) Panel: POLİSİYEDE KADIN KAHRAMANLARI YAZMAK (15:15-17:00) MODERATÖR: Ahmet Ümit Elçin Poyrazlar-Suat Duman- Tuna Kiremitçi-Yaprak Öz Düzenleyenler: Ahmet Ümit-Seval Şahin-Didem Ardalı Büyükarman ADRES: Aynalıgeçit, Meşrutiyet Cad. Avrupa Pasajı, Kat: 2, Nr. 8 Beyoğlu















