Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Oktay Akbal Edebiyat Ödülü başvuruları başladı
Muğla Büyükşehir Belediyesi tarafından gerçekleştirilen Oktay Akbal Edebiyat Ödülü, Cumhuriyet’in 100. Yılının kutlanacağı 2023 yılında, "Cumhuriyetin 100. Yılı" konu başlığıyla deneme/köşe yazısı dalında yazılmış eserlere verilecek. Muğla Büyükşehir Belediyesi, Oktay Akbal’ın adını yaşatmak, Türk Edebiyatını desteklemek, yaygınlaştırmak ve başarılı yazarları ödüllendirmek amacıyla ‘Oktay Akbal Edebiyat Ödülü’ yarışması düzenliyor. 2021 yılında ilk olarak hikâye dalında, 2022 yılında ise Roman Dalında gerçekleştirilen edebiyat ödülü, 2023 yılında ise ‘Cumhuriyetin 100. Yılı’ konu başlığıyla deneme/köşe yazısı dalında gerçekleştiriliyor. Oktay Akbal Edebiyat Ödülü başvuruları Muğla Büyükşehir Belediyesi Oktay Akbal Edebiyat Ödülü Koordinatörlüğü’ne yapılacak olup yarışmaya katılacak olan eser sahipleri, eserlerini posta, kargo, elden vb. şekillerde adrese teslim edebilecek. 7 Ocak 2023 tarihinde başvuruları sona erecek olan Oktay Akbal Edebiyat Ödülü Seçiciler Kurulu’nda Hikmet Altınkaynak, Işık Kansu, Arif Kızılyalın, Kemal Kocabaş, Tuncay Mollaveisoğlu, Ahmet Özer ve Öner Yağcı yer alıyor. Yarışmaya katılacak olan eser sahipleri Muğla Büyükşehir Belediyesi Kültür ve Sosyal İşler Dairesi Başkanlığı, Türkan Saylan Çağdaş Yaşam Merkezi Şube Müdürlüğü Oktay Akbal Edebiyat Ödülü Koordinatörlüğü’ne (Orhaniye Mahallesi Bülent Önuçan Sokak No:2 48000 Muğla, Telefon: 4444801 – 1952) başvuruda bulunabiliyor.
- Söz uçar, yazı kalır: Diyaloglar
Edebiyatımızın önemli isimlerinden Ayfer Tunç ve Murat Gülsoy'un 2013'ten bu yana Diyaloglar adı altında gerçekleştirdikleri kitap sohbetleri, edebiyatseverlerin büyük ilgiyle takip ettiği buluşmaların video kayıtlarından derlenerek hazırlandı. "Diyaloglar dizisine başladığımızda önceliği bizi biz yapan yazarlara verdik. Ardından az bilinen başyapıtlar olarak nitelediğimiz bir diziyle devam ettik. Sonra edebiyatın genç kaynaklarına yöneldik. Dünya edebiyatından genç veya Türkçeye yeni çevrildiği için genç saydığımız yazarları mercek altına aldık. Bir kitapla derinlemesine ilişki kurmanın en verimli yollarından birinin onun üzerine farklı bakış açılarıyla tartışmak olduğunu Diyaloglar sayesinde bir kez daha deneyimlemiş olduk." Edebiyatımızın önemli isimlerinden Ayfer Tunç ve Murat Gülsoy'un 2013'ten bu yana Diyaloglar adı altında gerçekleştirdikleri etkinlikler sözden yazıya dönüşüyor. Edebiyatseverlerin büyük ilgiyle takip ettiği buluşmaların video kayıtlarından derlenerek hazırlanan bu kitap, farklı coğrafyaların ve zamanların edebiyatlarıyla sanata, teknolojiye, tarihe, günümüzden geleceğe bir köprü oluşturarak kendini çoğaltan kaynak bir metin haline geliyor. Dünya Edebiyatı Üzerine Diyaloglar Roberto Bolaño, Guillermo Rosales, Thomas Bernhard, Sâdık Hidâyet, Dag Solstad, Sophie Mackintosh, Hang Kang, Erlend Loe, Jack London, Carlos María Dominguez gibi çeşitli kıtalardan yazarların ilgi gören ve gelecekte de ilgi görecek olan romanları aracılığıyla dünyanın ortak kültürünü okurun dikkatine sunuyor. Ayfer Tunç 1964'te Adapazarı'nda doğdu. Erenköy Kız Lisesi'ni ve İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'ni bitirdi. İlk öykü kitabı 1989'da yayımlanan Saklı'dır. Yazar bu kitabını daha sonra Evvelotel adlı öykü kitabıyla birleştirerek Evvelotel-Saklı adıyla yayımladı. Diğer öykü kitapları Mağara Arkadaşları, Aziz Bey Hadisesi ve Taş-Kâğıt-Makas'tır. Taş-Kâğıt-Makas'ın içinde yer alan kısa romanı Suzan Defter'i 2013'te; Aziz Bey Hadisesi'ndeki kitaba adını veren eseri 2014'te bağımsız olarak yayımladı. Bu iki kitapta yer alan diğer kısa öyküleri Kırmızı Azap ismiyle kitaplaştırdı. Sait Faik'in öykülerinden hareketle TRT için yazdığı Havada Bulut adlı senaryosu 2002'de, Orhan Kemal'in aynı adlı romanından uyarladığı 72. Koğuş adlı senaryosu 2010'da çekildi. Mezun olduğu Erenköy Kız Lisesi'nin kütüphanesine 3 Aralık 2021'de Ayfer Tunç'un adı verildi. Ancak Mayıs 2022'de hiçbir gerekçe gösterilmeden kaldırıldı ve yerine Erenköy Kız Lisesi mezunu olmayan bir yazarın adı konuldu. Ayfer Tunç'un Kapak Kızı (1992), Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi (2009), Yeşil Peri Gecesi (2010), Dünya Ağrısı (2014), Âşıklar Delidir ya da Yazı Tura (2018) ve Osman (2020) adlı romanlarının yanı sıra Memleket Hikâyeleri (İletişim Yayınları, 2012) adlı anı-öykü kitabı, Bir Mâniniz Yoksa Annemler Size Gelecek (2001), "Ömür Diyorlar Buna" (2007) adlı yaşantı kitapları, Oya Ayman'la birlikte yazdığı İkiyüzlü Cinsellik (1994) adlı bir inceleme kitabı ve Harflere Bölünmüş Zaman adlı bir e-kitabı vardır. Murat Gülsoy 1992-2002 yılları arasında arkadaşlarıyla Hayalet Gemi dergisini çıkardı. Bu Kitabı Çalın adlı kitabıyla 2001 Sait Faik Hikâye Armağanı'nı, Bu Filmin Kötü Adamı Benim adlı romanıyla 2004 Yunus Nadi Roman Ödülü'nü, Baba Oğul ve Kutsal Roman adlı kitabıyla 2013 Notre Dame de Sion Edebiyat Ödülü'nü, Gölgeler ve Hayaller Şehrinde adlı romanıyla da 2014 Sedat Simavi Edebiyat Ödülü'nü kazandı. Kitapları çeşitli dillere çevrilen Murat Gülsoy, Boğaziçi Üniversitesi'nde öğretim üyesi, mühendislik ve yaratıcı yazarlık dersleri veriyor; sadece yazmayı değil, yazmak üzerine düşünmeyi de seviyor. DİYALOGLAR Can Yayınları, 2022 Ayfer Tunç, Murat Gülsoy Yayına Hazırlayan: Mevsim Yenice Dizi: Can Çağdaş Tür: Deneme 272 s.
- İlişkilerdeki tıkanıklıkların topoğrafyası
Ümit Aykut Aktaş, Eda İşler'in ikinci öykü kitabı Görünür Bir Yerde üzerine yazdı: "Yazar, pek çok öyküsünde evliliği top ateşine tutuyor, özellikle de eril tahakkümü. İlişkilerdeki tıkanıklıkların topoğrafyasını, okura bıraktığı boşluklarda aramamıza olanak tanıyor." Ümit Aykut Aktaş Görünür Bir Yerde yazarın ikinci öykü kitabı. Yazarın ilk öyküsünü iki yıl önce Kitap-lık dergisinde okumuştum. Görünür Bir Yerde bir yıl sonra öykü kitabı olarak karşıma çıktı. Kitap on öyküden oluşuyor. Bir Boşlukta Doğar Gibi, Yedi Mehmet’in Yeleği, Günah Defteri, Görünür Bir Yerde, Bir Arzuyla Ürkek Ürkek, Yas koltuğu, Bir İp Mesafesi, Aşınma Saatleri, Süreyya Boşluğu ve Eski Günler Geride Kalmadı. Görünür Bir Yerde’nin kapak tasarımına bir şapka çıkarmamız gerekiyor sanırım, renk uyumu ve kitabın ruhuna uygunluğu ile takdiri fazlasıyla hak ediyor. İlk öykünün içine girmem biraz zaman aldı, tercih şansım olsa Bir Boşlukta Doğar Gibi adlı öyküyü ilk öykü olarak seçmezdim sanırım. Bir Boşlukta Doğar Gibi, daha çok "Bir yeri fazlasıyla tamken bir başka yeri hep eksik bu kızın." ifadesiyle, bulunan kopmuş ayak metaforuna yaslanarak yol alan, sıkıntılı bir baba profilinin odakta olduğu bir iletişimsizlik öyküsü. Kurgusunu ve dilini daha başarılı bulduğum pek çok öykü var kitapta. Özellikle de üzerine özenle çalışılmış betimlemeleriyle, ince ayrıntılarına ciddi zaman ayrılmış olduğunu düşündüğüm: Görünür Bir Yerde, Bir Arzuyla Ürkek Ürkek, Bir İp Mesafesi (Aklım Schweblin’in Kurtarma Mesafesi’ne gitmedi değil hani), Eski Günler Geride Kalmadı ve şaman kültürüne dönük atıflar içeren Yedi Mehmet’in Yeleği adlı öyküleri. Yazar, pek çok öyküsünde evliliği top ateşine tutuyor, özellikle de eril tahakkümü. İlişkilerdeki tıkanıklıkların topoğrafyasını, okura bıraktığı boşluklarda aramamıza olanak tanıyor. Ayrıntılarının bir eli kitapta diğeri gerçek hayatta. Karanlık köşe taşlarımızda, aşılamayan iletişim yaralarında, doğal engebelerimizde gezinmeyi seviyor yazarımız. Baudlaire’e göre eleştiri, bir bilim değildir, sanat eseriyle yapılan bir iş birliğidir. Bu işbirliği çerçevesinde kitabın öykü evrenine biraz olsun ışık tutabilmek için bazı cümlelerinin altını çizdim: “Cepte para olmayınca her şey hayal etmez hiçbir şeyden de mahrum olmazdım.” Cümlesine paralel olarak çoğu satır arasında sefalet ve yoksul evler hakkını vererek anlatılmış. “Hiçbir şey daha kötü veya daha iyi gitmedi. Aynı da kalmadı.” “Bunda yadırgayacak ne var? İnsanlar gerçeğin ne kadar korkunç olduğunu fark ettiklerinde onu değiştirmek, yalanlayıp süslemek için masallar icat etti.” “Birine beklemesi için iyi bir neden verir, bekleyişinin boşa girmeyeceğine dair sağlam bir vaatte bulunursanız, o kişiyi sonsuza dek oyalayabilirsiniz.” “O zamandan bu yana çift kişilik bir yalnızlık çatısının altında mutsuz olmakla meşgulüz.” “Memelerim özgür kalınca mutluluğa benzeyen bir uyuşma olur kasıklarımda.” “Sessizlik, sona yaklaştıkça huzur vaat eden bir yol gibi aralarında uzanıyordu.” “Yıllar geçtikçe insan yaşamayı üstünden atar derler.” Genellikle gün doğumuyla başlayan öykülerin satır aralarında, hissedilen kırılma ânlarını, yaşanan hayal kırıklıklarını, cevaplarını hep uzaklarda arayan yüzleri, mecburi mesailerde ufalanan saatleri, güçlükle dönen yelkovanları, zamanın herkes için aynı hızda akmadığı ve belleğin güvenilmezliği baş rollerde. “Gerekli kontrolleri sağlıyorum,” gibi formülasyon cümlelerle yanıt veren çağrı merkezi çalışanları, öykü kişilerinin onarılmaya çalışılan çocukluk travmaları, yorgun suskunluklar, önlerini tıkadığımızı sandığımız muhtemel dargınlıklar, kat ettiğimiz güzergâhtaki diğer önemli duraklar. Öyküleri anlatırken seçtiği yolda duyguları ve duyuları harekete geçirmeyi başarıyor yazar. Görünür Bir Yerde’nin finali benim gibi sürpriz son hastalığına tutulmuş okuru memnun etmese de (öykünün sonuç bölümü, yardımcı erkek oyuncu Barış için de hayal kırıklığı) hissedilenlerin, bekleyişin tertemiz aktarıldığı bir öykü. Yazar yakın zamanda Aynur Kulak’la yaptığı söyleşide ilk öykü kitabıyla son öykü kitabını karşılaştırdığı bölümle ilgili gayet akılda kalıcı bir tespitte bulunmuş: “Kaza Süsü, üsluptan ziyade biçime kafa yorduğum bir ilk kitap. Güzel öyküler yazıyor ama onları neden anlattığımı bilmiyordum. Anlatıcının işinin sadece gördüğünü biçimlendirmekle bitmediğini ikinci kitapla öğrendim. Okuyucunun kitap bittiğinde yarattığım atmosferi duyularıyla hatırlamasını istiyorum. Çünkü ben de okuduklarımı böyle hatırlıyorum.” Eda İşler, fevkalade betimlemeleriyle duyularımızla anımsanacak bir öykü kitabına imza atmış. Belki sorularını minör bir alanda sınırlı tutmuyor ama kendi başınalığı, yitirilmişliği, kaybolan özgürlükleri, kaybettiklerimizi, tutulan yasları; nara atmayan, birbirlerini suçlamayan, sessiz sessiz kaybedenlerin tam da içinden anlatıyor. Okurlar çoğunca yazarın hayatıyla yazdıkları arasındaki geçişleri sorgular ama bu beyhude bir çabadır, yazar ne yapar eder otobiyografik izlerin üstünü başarıyla örtüp delilleri karartır çünkü. Eda işler, aynı zamanda İngilizce öğretmenliği ve çevirmenlik de yapıyor, haliyle sözcüklerle ilişkisi farklı alanlara yayılmış durumda. Öykü karakterlerinin yaşadıkları anlık çatışmaları ve ayrıksı yönlerini vurgulayarak veriyor yazarımız. Ölürken de kaybederken de kalabalıkların bir kenarında derinden derine büyüyen öfkesini, sükûnetini koruyan, boşluk duygusundan bir türlü kurtulamayan ya da onun yerine ne koyacağını bilemeyen öykü karakterlerinin yarattıkları nezaket dolu mesafelerin öyküleri var bu kitapta. Ve bu öyküler; boş masaları, bazen taşa dönüşen ekmekleri, kırıntıları, artıkları, incele incele neredeyse kaybolmuş zamanıyla uzun süre daha zihnimizde gezinmeye devam edecek. GÖRÜNÜR BİR YERDE Eda İşler Everest Yayınları, 2021 Tür: Öykü 112 s.
- Dev balinalar dev okyanuslara neden sığamadı?
Nick Bland'in yazıp resimlediği Balinalar Aramızda, hayvanların doğal yaşam alanlarının tahrip edilmesi hakkında farkındalık yaratan ve bu konuda bilinç oluşturan bir çevreye duyarlılık öyküsü. Okurların kulaklarında yankılanan melodik tınısı, ritmik dili ve hayal gücünün sınırlarını esneten çarpıcı görselleriyle öne çıkan kitap, insan eliyle kirlenen denizlerin geleceğine dair masalsı bir anlatı sunuyor. İnsanın kendinden olmayana karşı sergilediği hoşgörüsüz tutum ve davranışları incelikle ele alan Bland, şiirsel öyküsünün arka planında birey, toplum ve farklılık kavramlarını da sorguluyor. Günlerden bir gün balinalar, biricik yuvaları okyanuslardan çıkıp şehir hayatına balıklama daldı. Bunu gören çocuklar sevinedursun, yetişkinleri belli belirsiz bir homurtu sardı. Şehirlilerin yaşam alanları sınırlanıp günlük rutinleri usul usul değişmeye başladığındaysa mevzunun ''ağırlığı'' ortalığı birbirine kattı. Çünkü balinalar artık her yerdeydi! Peki, ne işi vardı balinaların parklardaki banklarda ya da tren vagonlarında? Ve hatta restoranlarda? Acaba neydi onları engin sulardan alıkoyup hiç ait olmadıkları kara parçalarına vurduran? İnsanın, yaşadığı çevre üzerindeki ''değiştirici'' rolünü sorgulayan bu etkileyici resimli kitap, empati yoluyla okurları balinaların sesine kulak vermeye ve onların yardım çağrısına kayıtsız kalmamaya davet ediyor. Nick, 1973'te Victoria'nın Yarra Vadisi'ndeki bir çiftlikte doğdu. Bir sanatçının ve ilkokul öğretmeninin oğlu olarak, erken çocukluğunu saman yığınlarına tırmanarak ve babasının atölyesinde yaramazlık yaparak geçirdi. 6 yaşında 'çalılığa' taşındığında harika bir yeni dünya keşfetti ve yaratıcılığı çiçek açtı. Nick her zaman ailesine ve arkadaşlarına karikatürist ve yazar olacağını söylerdi. 1996 yılında bir kitapçı işine girdiğinde, sonunda bu iki aşkı bir araya getirecek ortamı bulamamıştı. Eğitimsiz, sonraki birkaç yılını raflara çıkan her resimli kitabı okuyarak geçirdi ve bir hikaye anlatıcısı ve illüstratör olarak tarzını geliştirmeye başladı. 2001'de Scholastic Australia'ya 'Bir Canavar Bana Mektup Yazdı'yı göndermeden önce birkaç okuyucuya resim yaptı. Şimdi, yazar illüstratör olarak tam zamanlı olarak çalışmaya başladığı tropik Darwin'de yaşıyor. Hafta sonları, Kuzey Avustralya'nın dört bir yanından Darwin'e yatılı olan 120 Aborijin çocuğu için koruyucu olarak çalışıyor. Her iki işini de seviyor ve yakın gelecekte bunları birleştirmeyi umuyor. BALİNALAR ARAMIZDA Nick Bland Uçanbalık Yayınları, 2022 Çeviri: Ümit Mutlu 40 s.
- Öykü: Küçük Kırmızı Japon Balığı
"Çarçabuk eriyen yılların ardından koca bir fil sürüsünün toplamı kadar geniş hafızaya sahip oldu." Turhan Yıldırım Çocukken küçük kırmızı Japon balıklarını çok severdi. Ailesinin tek evladı olduğundan yalnızlık hissetmesin diye ona almışlardı bir tane. Fakat bu hayvancıkların biricik kusuru çarçabuk yaşamını yitirmeleriydi. Onlara o kadar sevgi beslerdi ki her ölenin ardından, toprağa verdiği evladının arkasından ağıt yakan analar gibi oluk oluk gözyaşı dökerdi. Günlerden bir gün bu yaşadığı tarifsiz üzüntüye altıncı balığıyla son noktayı koydu. Güzeller güzeli ufaklığı fanusundan çıkarıp kendi kafatasının içine itinayla yerleştirdi. Bundan böyle hayatı acı ve tatlı anlarıyla birlikte paylaşacaklardı. Tabii ki zaman da yerinde durmadı; rekorlar kıran yüz metre koşucusu edasıyla fırtına hızında geçip gitti. Çarçabuk eriyen yılların ardından koca bir fil sürüsünün toplamı kadar geniş hafızaya sahip oldu. Memleketlerin bütün çöplükleri bir araya getirilse bunca pislik yığını görülemezdi. Öyle bir belleğe sahipti ki dünyada yaşanmış ne kadar kötü olay varsa içinde yer alıyordu. Arada tabii ki güzellikleri de kaydediyordu zihnine ama bunlar soyu tükenmeye yüz tutmuş hayvancıklar gibiydi. Kapatıcılığıyla siyah her zaman üste çıkıyordu. Neler yoktu ki beyninin sarmaşıklarında. Grizu patlamasında toprağın altına giren madenciler, deniz kumundan inşa edilen evleri depremde başlarına yıkılanlar, küle susamışlar tarafından acımasızca yakılanlar, işkencehanelerde eziyetin bin bir çeşidine maruz kalıp hayatı kayanlar, teninin rengi yüzünden ayrımcılığın her türlüsünü yaşayanlar, savaşların kanlı ikliminde yerini yurdunu bırakmak zorunda kalanlar, mayına basıp uzuvlarını yitirenler, patlayan bombalarda yakınlarını kaybedenler, eşinden gördüğü sistematik şiddetle hayatı zindan olanlar, insanlık dışı mahlukatların tecavüzüne uğrayan kadınlar... Kısacası ya da uzuncası her renkten, ırktan, dilden, dinden, cinsiyetten zulüm gören canların yaşadıkları kazınmıştı belleğine. Yıllar içinde beyninde yükselen çöp dağları, başına sinsice girip oradan hiç çıkmayan bir ağrının varlığına sebep olmuştu. Yığınların giderek artmasının etkisiyle ağrı artık sinsiliğine bir son vermiş, taarruza geçen askeri birlikler gibi hareket ediyordu. Başını duvara duvara vurup darmadağın etmek istiyor ama küçük Japon balığına zarar gelmesin diye bu eylemi de gerçekleştiremiyordu. Ne yapacağını bilmez halde hayatını sürdürmeye çalışıyor, kararsızlığın pençeleri arasında debelenip duruyordu. Bilincinin altına süpürdüğü pislikler, senelerdir gördüğü kâbusların sebebiydi. Son zamanlardaysa karabasanları gündüz gözüyle yaşıyordu. Delirmenin eşiğindeydi artık, önündeki engeli aşmasına yalnızca bir adım kalmıştı. Beynine sanki kama saplanmış gibi şiddetli acı çektiği günlerden birinde, çok sevgili küçük Japon balığının halini düşünmeye başladı. Başının içerisinde birikmiş ve giderek artan bunca çöp varken yeterince nefes alabiliyor muydu acaba? Çektiği dayanılmaz baş ağrısının kaynağı onun sevimli hayvancığı mıydı? Bu sorular aklını fazlasıyla kurcalıyordu. Ya bir gün soluk alamayıp ölürse korkusu onu dehşet düşürüyordu. Bunca zamandır kafasının içinde koruduğu bir taneciği ya yitip giderse ne olurdu hali? Çıkmaz sokaktan kendini kurtarıp bir an önce eyleme geçmeliydi. Planlar yapıp sonra bozuyor ve harekete geçmek için yeniden fikir üretiyordu. Öyle zamanların birinde çözümlerin en zorunu yürürlüğe koymaya karar verdi. Seneler önce yaptığının aynısını, bu kez tersi yönde yapacaktı. Malum artık koca adam olduğundan işini ancak şöyle esaslı bir satır görürdü. Geçen sefer olduğu gibi yine itinayla açtı kafatasını. Beyninin etrafını sarmış öbek öbek pisliği haftalarca temizledi. Tabii ki bunca kötülüğü kazımak pek kolay olmamıştı fakat sonunda bitirip hepsini bir güzel battal boy çöp poşetlerine doldurdu. Ben diyeyim yüz bin, siz deyin iki yüz bin torbayı evinin içine tepeleme istifledi. Tahmin edilebileceği üzere tüm odaları insan burnunun alabileceği en kötü koku sarmıştı. Normal birini rahatlıkla bayıltabilecek bu kokuya göğüs gerip yapması gereken işi bitirmeye karar verdi. Ağızlarını sıkıca bağladığı poşetleri ardı ardına evinin etrafında bulunan konteynırlara götürmeye başladı. Kaç sefer yaptı, kaç hafta sürdü bilinmez, nihayet bir tanesi hariç hepsini çöpe attı. Kalan sonuncusunu tıpkı bir asır ömrü geride bırakmış birinin ağır aksak adımlarıyla sırtında taşıdı. Yükünü çöp kutusunun yanına oflaya puflaya indirdi. Sonra bunca kötülüğü görüp işiten suratının içinde bulunduğu torbayı yavaşça yerinden kaldırıp konteynıra döktü. Üzerindeki ağırlıktan artık ebediyen kurtulmuştu. Şimdi hayatına sevgili küçük Japon balığının o minicik hafızasıyla mutlu mesut devam edebilirdi.
- "Evde bir şey unuttuğu için yolun yarısında geri dönenler gibiydim"
Tuğba Çelik'in öykü kitabı Yolda Ansızın, okurlarıyla buluştu. Tuğba Çelik öykülerinde bir gölün etrafını dönen çeperi usul usul yıkıyor ilkin. Bir yazarın göl bekçisiyle kurduğu zoraki ilişkiden edebiyat ortamında ayakta kalmaya çalışan genç bir kadına; düş kırıklığına uğramış bir sanatçının intiharından kız kardeşini kurtarmaya çalışan bir ağabeyin beyhude çabasına, herkesin herkes olduğu tek bir yalnızlığı ve bu yalnızlığa tesadüf eden sessiz kalabalığı anlatıyor. “Önümde yürüyen sevgililer el ele tutuşmuş fısır fısır konuşuyor, karşı kaldırımdaki gençler kahkahalarıyla geceyi bölüyordu. Yaşlandığımı düşündüm. Çocukken kırkıma gelince hayat çoktan rayına oturur sanıyordum. Yanılmışım. Evde bir şey unuttuğu için yolun yarısında geri dönenler gibiydim.” YOLDA ANSIZIN Tuğba Çelik Everest yayınları, 2022 Tür: Öykü 128 s.
- İspanyol romancı Javier Marías 70 yaşında öldü
İspanyol haber ajansı EFE, Marías’ın 11 Eylül Pazar günü, akciğer enfeksiyonundan kurtulamayıp, bir aydan fazla süredir kaldığı hastanede öldüğünü belirtti. Açıklamada, "Alfaguara ve ailesi adına büyük bir üzüntüyle, büyük yazar ve arkadaşımız Javier Marias'ın bu öğleden sonra Madrid'de vefat ettiğini bildirmekten üzüntü duyuyoruz" denildi. Günümüzdeki en saygın İspanyol yazarlardan biri olan romancı, çevirmen ve akademisyen, akciğer rahatsızlığı nedeniyle bir aydan fazla hastanede yatmıştı. Kraliyet İspanyol Akademisi üyesi ve birkaç kez Nobel Edebiyat Ödülü'ne aday olan Marías, sonuncusu Tomás Nevinson olan, 2021'de yayınlanan ve El Cultural eleştirmenleri tarafından dünyanın en iyisi seçilen 16 romanın yazarıdır. Geçen Aralık ayında Kraliyet Edebiyat Derneği'nin uluslararası bir üyesi seçildi ve bunu başaran ilk İspanyol yazar oldu. Ağustos ayında yazarın sağlığıyla ilgili spekülasyonlarla karşı karşıya kalan Alfaguara bir açıklama yaptı: "Yükselen endişe göz önüne alındığında, iyileşme sürecinde olduğu bir akciğer rahatsızlığı olduğunu size bildiririz." Ancak, son saatlerde durumu büyük ölçüde kötüleşti. Birçoğu için, zamanımızın en iyi İspanyolca romancısı. Ocak ayında El Cultural'daki son röportajında, "Yaşayan en iyi yazar olduğumu düşünmüyorum. Bugün yayınlananların pek farkında değilim ama daha iyi yazarlar olduğunu düşünmek istiyorum," demişti. Javier Marías (Madrid, 1951). Çocukluğunun bir kısmı, babasının çeşitli okullarda ders verdiği ABD’de geçti. Madrid’deki “Colegio Estudio”dan mezun oldu. Marías yazmaya erken yaşlarında başladı. “Mientras ellas duermen”deki hikâyelerden biri olan “La vida y la muerte de Marcelino Iturriaga”yı yazdığında 14; ilk romanı “Los dominios del lobo”yu yazdığında ise 17 yaşındaydı. Madrid Complutense Üniversitesi’ne girince, İngilizceden İspanyolcaya çeviri yapmaya başladı. Updike, Hardy, Conrad, Nabokov, Faulkner, Kipling, James, Stevenson, Browne ve Shakespeare İspanyolcaya çevirdiği yazarlar arasındadır. 1979 yılında Sterne’ün eseri “Tristram Shandy”den yaptığı çevirisiyle “Premio de traducción Fray Luis de León”a layık görüldü. 1983-1985 yıllar arasında Oxford Üniversitesi’nde İspanyol Edebiyatı ile Çeviri Kuramları dersleri verdi. Marías 1986’da “El hombre sentimental”ı, 1988’de de konusu Oxford Üniversitesi’nde geçen “Todas las almas”ı, 1992’de “Corazón tan blanco”yu (Beyaz Kalp, YKY, 2016) yayımladı. 1994’te çıkan romanı “Mañana en la batalla piensa en mí” (Yarın Savaşta Beni Düşün, YKY, 2016), Venezuela “Premio Rómulo Gallegos”a layık görüldü. Marias’ın 1986’dan itibaren yazdığı romanların kahramanların hepsi çevirmenlerdir. Bunda bizzat çevirmen olarak yaşadıklarından esinlenmiştir. 2002’de Marías üçlemesinin ilk kitabı olan “Tu rostro mañana 1. Fiebre y lanza”yı (Yarınki Yüzün, Cilt 1: Ateş ve Mızrak, Metis Yay., 2011), 2004’te ikinci cildi “Tu rostro mañana 2. Baile y Sueño”yu (Yarınki Yüzün, Cilt 2: Dans ve Rüya, Metis Yay., 2011), 2007’de son cildi “Tu rostro mañana 3. Veneno y sombra y adiós”u (Yarınki Yüzün, Cilt 3: Zehir, Gölge, Veda, Metis Yay., 2012) yayımladı. “Los enamoramientos” 2011’de (Karasevdalılar, YKY, 2015), “Así empieza lo malo” ise 2014’te (Acı Bir Başlangıç Bu, YKY, 2018) yayımlandı. “Berta Isla” ise 2017’de (YKY, 2019) okurlarıyla buluştu. Şimdiye kadar, roman, öykü, deneme türünde pek çok kitabı yayımlanan Marías’ın eserleri elliye yakın dile çevrildi. Marías, “Reino de Redonda” adlı küçük çaplı bir yayınevi işletmeydi. Haftalık olarak “El País” gazetesine yazılar yazardı. 2006’da “Real Academia Española” üyeliğine seçildi. 2013’te prestijli bir ödül olan “Prix Formentor”a layık görüldü.
- Bruno Zevi’den: Mimarlığın Modern Dili
Modernizmin mimarlık kuramcılarından Bruno Zevi’nin kitabı Mimarlığın Modern Dili, Orhun Alkan’ın çevirisiyle yayımlandı. Daha önce Mimarlığı Görebilmek başlıklı çalışmasıyla okurla buluşan Zevi, bu kitabın ilk bölümünde modern mimarlığın kodlarını çözümlüyor ve 20. yüzyıl mimarlığını okumak için temel değişmezleri sergiliyor. İkinci bölümde ise mimarlığın tarih yazımını ele alıyor, tarih öncesinden Le Corbusier’nin poetikasına uzanan geniş bir panorama çiziyor. Bruno Zevi kitabın ilk bölümünde yer alan “Mimarlık Konuşmak” başlıklı yazıda şöyle diyor: “Binlerce mimar ve mimarlık öğrencisi modern dilin sözcük dağarcığını, dilbilgisini ve sözdizimini bilmeden proje yapıyor. Aslında bunlar klasisizme göre karşı-sözcük dağarcığı, karşı-dilbilgisi ve karşı-sözdizimidir. Eleştirmenler hem profesyonel hem de eğitsel bir bakış açısından görüş bildiriyorlar. İyi de hangi ölçütlere göre bunu yapıyorlar? İşte biz üreticiler ve kullanıcıların yüzleşmesi gereken asıl meydan okuma budur: Birbirimizi anlamak için aynı dili kullanmamız ve terimlerle yöntemler üzerinde anlaşmamız gerekir. Bu sorun sadece bugüne değin pek araştırılmadığı için gözümüze fazlasıyla büyük görünüyor. Bizimkisi bilerek kışkırtıcı bir hedeftir: Modern mimarlığın dili için en anlamlı ve zorlayıcı yapıtları temel alan bir ‘değişmezler’ dizisi belirlemek. Bu durumsa bir konuyu akla getiriyor: Sözel dilde kod vazgeçilmezdir, yoksa hiçbir iletişim söz konusu olmayabilir. Ne var ki mimarlıkta bu kodu kullanmaktan vazgeçen birinin bu yüzden inşa etmeye de son vermesi gerekmeyebilir. Mimari dil konusunu üniversite hocalarıyla, uygulayıcı mimarlarla ve özellikle de kafası karışık, kimsenin kendilerine konuşabilecekleri bir dili öğretmemesinden rahatsız, endişeli öğrencilerle konuştum. Bu görüşmelerden şöyle bir sonuç çıktı: Her ne kadar böylesine zor ve acı verici bir konuyla yüzleşmemek için dört dörtlük nedenler olsa da, bu, kördüğümden çıkılamaz ve işe bir yerden başlanamaz demek değildir. Mimarlığın modern dili, bir kodu olmadığı halde geniş çapta nasıl konuşuluyor olabilir? Bu araştırma herhangi bir sapkın hareketle aynı hedefe sahiptir: Tartışma başlatmak. Eğer bir tartışmayı kışkırtabilirse amacına erişmiş demektir. Mimarlık üzerine konuşmak yerine artık mimarlık konuşabiliriz.” Bruno Zevi 22 Ocak 1918'de doğdu, italyan mimar, tarihçi, profesör, küratör, yazar ve editördü. Sevi, modern mimariyi ve postmodernizmi "klasikleştirmenin" sesli bir eleştirmeniydi. MİMARLIĞIN MODERN DİLİ Bruno Zevi Arketon Yayıncılık, 2022 Çeviri: Orhun Alkan 124 s.
- KulturALiterA Kitap Kulübü Eylül 2022 Buluşması
KulturALiterA Kitap Kulübü eylül ayında 18’inci toplantısını gerçekleştiriyor. "Geçen toplantımızdan beri kendimizi “Sait Faik’in Kayığı”nda hissetmeye başladık. Tüm edebiyat severleri kayığımıza bekliyoruz. Eylül kitabımız hepimizin kalbine taht kurmuş bir yazardan, Ursula K. Le Guin’in Karanlığın Sol Eli isimli romanı." "Bilinmeyen, önceden görülmeyen, kanıtlanmayan, hayat bunlar üzerine kuruludur. Cehalet düşüncenin temelidir. Kanıtsızlık eylemin temelidir. Tanrı’nın olmadığı kanıtlansaydı dinler olmazdı, ne Handdara, ne Yomeshta, ne de ocak tanrıları, hiçbiri. Ama Tanrı’nın olduğu kanıtlansaydı da gene dinler olmazdı. Söyleseniz Genri nedir bilinen? Kesin, tahmin edilen, kaçınılmaz olan sizin ve benim geleceğimize dair bildiğimiz tek kesin şey nedir?" “İkimizin de öleceğimiz.” “Evet, işte, cevabı olan tek bir soru var, Genri ve o yanıtı da zaten biliyoruz. Hayatı mümkün kılan şey sürekli, dayanılmaz belirsizliktir; yani bir sonra ne olacağını bilememek.” "Bilimkurgunun kraliçesi Ursula K. Le Guin, Karanlığın Sol Eli’yle bizi tüm sakinleri çift cinsiyetli olan Kış isimli bir gezegende yaşananlara tanıklık etmeye davet ediyor. Elbette bu gezegende olan biten her şey Le Guin’in okuruna bir ayna tutması için var; yaşanan her şeyin karşılığı bizim dünyamızda var. Romanın masaya yatırdığı yaşamın düalizmi, güçlü-zayıf, koruyan-korunan, hükmeden-hükmedilen, sahip olan- sahip olunan, yerli-yabancı, erkek-dişi kavramlarını konuşmayı planlıyoruz toplantımızda. Tabii en önemlisi bu vesile ile Le Guin’i saygıyla anacağız, ona dair konuşacağız. KulturaLitera Kitap Kulübü herkese açık ve ÜCRETSİZ. İsteyen katılımcılarımız kitap kulübüne yine kayıt bölümünden bağış da yapabilirler. Kultura Litera Kitap Kulübü’nün bu toplantısı zoom üzerinden canlı olarak 28 Eylül Çarşamba günü Türkiye saatiyle 19.30’da başlayacak. Tek yapmanız gereken ayın kitabını okumak ve www.kulturalitera.com aracılığıyla kitap kulübümüze kaydolmak. Kayıtla ilgili önemli not: Etkinliğimize kaydolurken açılan sayfada pound para birimi değerinde bir ücret bölümü göreceksiniz, ücretsiz katılmak için oraya sadece 0 yazmanız yeterli. Ancak kitap kulübümüze bir bağış yapmak isterseniz (istediğiniz rakamı seçebilirsiniz) sizin yazdığınız rakama göre bankanızdan o günün kurundan TL olarak otomatik çekim yapılacaktır. Yaptığınız bağışlar KulturaLitera Kitap Kulübü'nün devamlılığını sağlamaya ve site üzerinden yapılan kayıtlar için KulturaLitera olarak ödediğimiz mecburi sabit ücrete destek olacaktır. Desteğiniz için şimdiden teşekkür ederiz." Yürütücü: Şule Tüzül Kitaplar üzerine düşünür, yazar, konuşur. Başta Edebiyathaber, LiteraEdebiyat ve Altıüstükitap olmak üzere farklı mecralarda edebiyat ve kitaplar üzerine yazıyor. Edebiyathaber ve Videogren youtube sayfalarında, Altı Üstü Kitap Podcast programında ve fırsat bulduğu her yerde kitaplar üzerine konuşuyor.
- Mansur Bey lüzumsuz adam olmakta haksız mıdır?
Şule Tüzül, Sait Faik'in ilk defa 1948 yılında yayımlanan kitabı, Lüzumsuz Adam üzerine yazdı: "Hayat keşke hep onun öykülerine benzese, dünya onun öykülerinde yarattığı dünya olsa." Başarılı bir fotoğrafçı arkadaşım, başarısının sırrını sorduğumda “Fotoğraflarımın Sait Faik öykülerine benzemesini istedim her zaman, amacım hep bu oldu,” demişti. Sait Faik denince benim de aklıma hep onun bu sözü gelir. Sonra şunu düşünürüm; hayat keşke hep onun öykülerine benzese, dünya onun öykülerinde yarattığı dünya olsa. Neden seviyoruz Sait Faik’i bu kadar? En büyük eksiklerimizden biri olduğu halde eksikliğinden bihaber olduğumuz şefkatle onun neredeyse tüm öykülerinde karşılaştığımız için mi? Sevginin en katıksız halini onun öykülerinde hissedebildiğimiz için mi? Hele ki unuttuğumuz/unutturulan insan sevgisini her öyküsünde yeniden hissedebildiğimiz için mi? Doğa ve hayvan sevgisinin ne anlama geldiğini layıkıyla onun öykülerinden öğrenebildiğimiz için mi? Ve en çok da belki insan olmanın ne demek olduğunu… Onun öykülerinin dünyasına girdiğimizde kendimizi daha değerli görürüz, onun her şeye aynı derecede kıymet veren yaklaşımını hücrelerimizde hissederiz. Unuttuğumuz, özlediğimiz, nasıl olur da bilmeyiz dediğimiz her şeyi bu öykülerde bulduğumuz için seviyoruz belki de onu. Şimdilerde her köşe başı yaratıcı yazma atölyeleriyle dolu. Ne yana baksak kendine yazar diyenler karşımıza dikiliyor. Bir atölye bir kitap hop “yazarız!” işte. Herkescikler bir yazar olma sevdasında. Sait Faik’inse hiç derdi değil, ne yazar olmak, ne başka bir şey. İhtiyaç duyduğu için yazmış hep. Deli olmamak için yazmış. Adadaki balıkçı arkadaşları cenazesine geldiklerinde öğrenmişler dostlarının büyük bir yazar olduğunu. Yazmaya ihtiyaç duymuş amma başka kimseye ihtiyaç duymamış, yalnızlığı seçmiş. İnsan sevgisi yüreğinden ne zaman taşsa sokaklara atmış kendini, öykülerinin kahramanları insanlarla karşılaşmak için… Ya o öykülerin dili. O sadelik… Öyküler boyunca kulağımıza gelen müzik… Ritim… Şiirin Sait Faik hali… Bugün bile anlı şanlı yazarlar eril dilden, insan merkezli dilden kendilerini kurtaramazken onun dilinin adaleti, sadece kadına erkeğe değil, ağaca, kuşa, otlara, dağlara, bulutlara, rüzgarlara eşit mesafede duruşu… Kadını olduğu gibi anlatışı… Güçlü, doğal, hayatın içinden kadın kahramanları… Yok yok sadece insanlar değil, hayvanlar, ada, İstanbul, sokaklar, vapurlar, dağlar denizler de onun kahramanları. Onun öykülerini okurken unutuyorum insanlara kızgınlığımı, güvensizliğimi, hayal kırıklıklarını, umutsuzluğumu. Deniz Yüce Başarır’ın "Ben Okurum" isimli podcast’inin "Havada Bulut" bölümünü muhakkak dinlemelisiniz. Orada Ayfer Tunç diyor ki “Bizi insanların iyi olduğu zamanlara inandıran bir yanı var,” diyor onun öyküleri için. Ne doğru bir tespit. Öyküleri bir anda sevinçle dolan kahramanlarla dolu; okudukça bizim içimizi de sevinçle dolduran kahramanlar. Yaşama sevincini ve insan sevgisini sözcüklerden okura en iyi geçiren yazarlardan biri Sait Faik, onun gibi bir yazarın bu dünyadan geçmiş olması bir umut. Daha büyük bir umut ise onun öykülerinin hâlâ okunuyor olması. Hiç eskimiyorlar. Asla inanmıyorum; birisi onun bir öyküsünü okuyup da, o duyguları hücrelerinde hissedip de kötü bir insan olsun, kötülük düşünsün. Sait Faik, sadece edebiyattan değil, yaşamdan ve insandan beklentimi, umudumu yükselten bir yazar. 1953’te Mark Twain Derneği tarafından çağdaş edebiyata yaptığı katkılardan dolayı onur üyeliğine seçilmiş. Bu dernek daha önce de Atatürk’ü onur üyeliğine seçmiş. Diyecek söz kaldı mı? Lüzumsuz Adam üzerine yazmak için oturdum masaya, ama konu Sait Faik olunca içimden öyle bir sevgi taşıyor ki, ona dair konuşmaya doyamıyorum. Belki adada arkadaşı olsam bu kadar iyi anlaşamazdık, yaklaştırmazdı belki beni yanına, ama öykülerini okuyup da benim gibi onu dost edinmeyen okuru yoktur herhalde. Lüzumsuz Adam, ilk defa 1948 yılında yayımlanmış. Sait Faik’e dair yukarıda ne söylediysem hepsini Lüzumsuz Adam’ın öykülerinde bulabilirsiniz. Bu nedenle lüzumsuz laf ettim sayılmaz. Yabancılaşma ve yalnızlık temalarını merkezine alan 14 hikâyeden oluşan kitap, 70 yıl geçmesine rağmen tüm duygularıyla güncelliğini koruyor. Kitap adını ilk öykünün adından alıyor. İsmini öykünün sonlarına doğru öğrendiğimiz ana kahraman Mansur Bey’in lüzumsuz adamlığını anlatan öyküde, bir yandan Mansur Bey’in yabancılaşma ve yalnızlığını içimizde duyumsayarak okurken, yaşadıkları ve hissettikleriyle bize hiç de yabancı olmadığını görüyoruz. Kendi yabancılaşmamızı ve yalnızlığımızı Mansur Bey’le paylaşıyoruz. Sait Faik yazar kimliğiyle öyküde bizzat kendini belli ederken okuruyla dertleşir gibi bir dil kullanıyor ve hiç fark ettirmeden okuruna ayna tutuyor. Öykünün kendini okura en sevdiren yanı ise, olumsuzlukları anlatır gibi bir hikâye olsa da, umutsuzluğa kapılmıyoruz, aksine daha umutlu ve güçlü çıkıyoruz öykünün içinden. Sait Faik’in ustalığının tüm inceliklerine tanık oluyoruz bu öyküde. Kitaptaki öykülerin bazıları adada bazıları İstanbul’da geçiyor. Böylece kitap boyunca şehir ve ada insanlarını karşılaştırıyoruz; şehir hayatı ile ada anlatımı üzerinden doğa karşılaştırmasını görüyoruz. Hem kahramanlar hem yaşantıları hem de hikâyelerin geçtiği mekanlar kanlı canlı karşımızdadır. Bu hikâyeleri okurken hikâyelerdeki hayatlar bugün her birimizin hep birlikte içinde bulunduğumuz hayatlardan daha gerçek geliyor bana. Sait Faik, kitaplarıyla yazarlığının farklı dönemlerine adım atıyor. Lüzumsuz Adam da onun yazarlığının dönüşüm noktalarından biri. Lüzumsuz Adam’dan önce daha yumuşak, daha iyimser, daha ziyade iyi insanların anlatıldığı hikâyeler yazarken, Lüzumsuz Adam öykülerinde hem dünyanın hem insanların kötü yanlarına yer veriyor. İnsanların acımasızlığı, bencilliği ve ikiyüzlülüğü en çıplak halleriyle ve yaşama yansıyan sonuçlarıyla anlatılıyor. Umudu zedelenmiş bir Sait Faik görüyoruz artık bu öykülerde. Kötü insanların ve dolayısıyla kötülüklerin kol gezdiği bir dünyada Mansur Bey lüzumsuz adam olmakta haksız mıdır? Umudunun kırılmasında haklıdır Sait Faik. Kitabın yazıldığı dönem İkinci Dünya Savaşı ve sonrasına denk geliyor. Savaşın olumsuz etkileri hem şehir hem de ada hayatında kendini gösteriyor. Diğer yandan Lüzumsuz Adam’dan önce ya da sonra, Sait Faik’in tüm öyküleri kapitalizmi müthiş bir yalınlıkla ve incelikle eleştiren öyküler. Lüzumsuz Adam’a kadar yazdığı öykülerde umut ve sevinç bolca yer alsa da, onun öyküleri her zaman yoksulların tarafında olan, hakkı yenenlerin, bencilliğin karşısında ezilenlerin, sesi duyulmayanların, sesleri duyulmak istenmeyenlerin sesi olan öyküler. Ne zaman bir Sait Faik öyküsü okusam ona dair yeni şeyler bulurum öykülerde. Hatta aynı öyküyü tekrar tekrar her okuyuşumda da yeni şeyler keşfederim. Lüzumsuz Adam’ı bitirdiğimde şunu fark ettim: Sait Faik, öykülerinin kahramanı olan insanlar için yazıyor. İçindeki insan sevgisi o kadar büyük o kadar büyük ki, karşısına çıkan o sıradan insanlar, ezilenler, hakkı yenenler, üzülenler, acı çekenler, açlık çekenler için bir şey yapamamanın çaresizliğini yazarak sağaltıyor. O insanları öykülerinin kahramanı yaparak bir çeşit gönül borcu ödüyor. O insanları edebiyatıyla ölümsüzleştiriyor. LÜZUMSUZ ADAM Sait Faik Abasıyanık Yapı Kredi Yayınları, 2002 Tür: Öykü 88 s.
- M. Sunullah Arısoy 2023 Şiir Ödülü
KEGEV’ in düzenlediği ve ilki 1996 ‘da verilen M. Sunullah ARISOY ödülü, bu yıl da şiir dalında verilecek. M. Sunullah ARISOY’ un Türkçeye gösterdiği özen ve emek göz önüne alınarak ödüle katılacak yapıtların değerlendirilmesinde Türkçeye özen, belirleyici ölçüt olacak. "KATILMA KOŞULLARI : 1. 01 Ocak - 31 Aralık 2022 tarihleri arasında yayımlanan ve daha önce ödül almamış şiir kitapları ya da kitap oylumundaki (en az 15 şiirden oluşan) şiir dosyaları ile ödüle aday olunabilir. Ödüle katılan yapıtlar arasında, seçici kurul değerlendirmelerinin bitimi olan 15.04.2023 ‘ e kadar herhangi bir ödül kazanan yapıt değerlendirme dışı kalacaktır. 2. Son başvuru tarihi 31 Aralık 2022’dir. 3. Ödüle katılacak kitap ya da dosyanın altı örneğinin katılımcı ya da onun yetkili kıldığı yayınevi tarafından bir başvuru dilekçesi eşliğinde, özgeçmiş ve iletişim bilgileriyle birlikte, elden ya da posta ile aşağıdaki adrese ulaştırılması gerekmektedir. KEGEV M.SUNULLAH ARISOY ŞİİR ÖDÜLÜ SEYAKMER Dağ Mah. Deniz Sok. No: 16 Kuşadası / AYDIN 09400 4. Seçici Kurul: Hidayet KARAKUŞ, Ayten MUTLU, Ahmet ÖZER, Çiğdem SEZER ve Halim YAZICI’dan oluşmaktadır. 5. Ödül, 3.000 ( üç bin ) TL.’dir ve kazanan yapıtın sahibine 12.05.2023 tarihinde , Kuşadası’nda düzenlenecek tören sırasında plaket ile birlikte verilecektir. 6. Ödül bölüştürülmeyecektir. 7. Ödüle KEGEV Yönetim Kurulu ve Seçici Kurul üyeleri aday olamazlar. M. SUNULLAH ARISOY ŞİİR ÖDÜLÜ SEKRETERLİĞİ: Şadiye EVGİN : KEGEV Müdürü 0 506 545 01 88 kegev.net@hotmail.com Zerrin BORATAV BAĞÇİVAN: Eşgüdüm Sorumlusu 0 542 675 40 03 – zerrinboratav@gmail.com"
- Orhan Pamuk'tan yeni roman: "Kâğıt Oynayanlar"
Orhan Pamuk, Masumiyet Müzesi’nin açılışının 10. yılı dolayısıyla hazırlanan eserlere ilişkin düzenlenen toplantıda, yeni yazdığı romanıyla ilgili bilgiler verdi. Pamuk, “Şimdi bir roman yazıyorum. Adı 'Kağıt Oynayanlar.' Kağıt oynuyorlar. Gelecek romanımı da tanıtmak için konuşuyorum. Yabancı kaynaklı oyun kağıtlarıyla oynuyorlar. Kahramanlar, hikayenin bir yerinde aralarında konuşurken 'Ya biz bunun neden yerlisini yapmıyoruz? Buradaki papaz dediğimiz kral yerine biz de padişah yapalım. Kraliçe yerine biz de hanım yapalım.' diyorlar ve oyun kağıdı üretiyorlar. Oyun kağıtlarını nasıl ürettikleri romanımın hikayesi ama ben o oyun kağıtlarını da yapıyorum. Bu sefer bir müze yapmıyoruz ama oyun kağıdı yapıyoruz," dedi. Gelecek dönemde bir film yapacağını ve bunu müzedeki ekranlardan sunacağını anlatan Pamuk, "Yukarıda iki ekran var. Biri, Kemal Füsun ile romanın son bölümünde buluşunca, otel odasında çok sarhoş olup bir de sinek görüyor masanın üzerinde. 'Kafamda, içkili, sinekli, sürrealist bir film var.' gibi bir cümle var. Kemal'in kafasındaki filmi yapmak istiyorum. Bilen teknik adamlarla böyle bir film yapmak istiyorum. O filmi önemsiyorum ama şimdilik ona girişmiyorum. 6 saatlik ya da normal bir film değil. Ya da bakarsınız öyle bir şey yaparım. Masumiyet Müzesi projesi bitmez" ifadelerini kullandı.















