top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Başka dünyaların şarkılarını dinlemek

    Japon edebiyatının birbirinden önemli klasikleri, üç önemli yazar ile; Ogai Mori, Osamu Dazai ve Şiro Hamai özgün dillerinden çevirileriyle Türkçede! “Bir süre sonra o arka sokakta devrim niteliğinde değişimler yaşandı. Bir gece Suezo oradan geçerken işporta tezgâhını duvarın dibindeki yerinde görmedi. Daima sessiz olan evin civarı da o zaman revaçta olan deyimle söylersek, medeniyet gelmişçesine değişmişti.” Modern Japon edebiyatının temellerini atan yazarlardan biri olan ve başta Yukio Mişima olmak üzere 20. yüzyıl Japon edebiyatçılarını derinden etkileyen Ogai Mori, en ünlü eseri Yaban Kazı’nda Meici Dönemi’nin yaklaşan sonunun getirdiği sosyal değişimlerin gölgesindeki Tokyo’da dokunaklı bir yaşam öyküsünü anlatıyor. Genç yaştaki O-Tama, yoksul ve ihtiyar babasını mutlu etmek için mutsuz bir evliliği olan zengin bir tüccarla metres hayatı yaşamayı kabul eder. Japonya’nın en prestijli üniversitelerinden birinde okuyan Okada bu genç ve güzel metresle tanışıp ona âşık olunca her ikisinin de kaderi, tıpkı ülkelerinin yaşadığı gibi, hızlı, tatlı sert ve şaşırtıcı bir değişime uğrayacaktır. Mori Rintaro veya kalem adıyla Mori Ōgai, Japon İmparatorluk Ordusu generali Japon asker ve yazar. Tıp lisansını çok küçük yaşlarda aldı ve Alman halk edebiyatını Japon halkına tanıttı. Ayrıca Mori Ōgai, batı şiir sanatını Japoncaya ilk kez tanıyan ilk kişi olarak kabul edilir. YABAN KAZI Ogai Mori İthaki Yayınları, 2021 Çeviri: Alper Kaan Bilir “O yılın bir sonbahar gününde Saburou birini öldürdü. Bir oyun arkadaşını Kototoi Köprüsü’nden Sumida Nehri’ne itti. Kişisel bir sebebi yoktu. Tabancayı kendi başına dayayıp ateş etmek isteyen birinin dürtüsüne tamamen benzer bir dürtü tarafından ele geçirilmişti.” Yirminci yüzyıl Japon edebiyatının önde gelen yazarlarından, “sıradışı” hayatıyla da meşhur Osamu Dazai, Yeşil Bambu ve Diğer Fantastik Öyküler’de Japon masallarındaki tipik su perilerini, denizkızlarını ve intikamcı hayaletleri kendine has üslubuyla yorumlayarak fantastik bir alegori, çarpık bir masal dünyası ortaya çıkarıyor. Bu öykü kitabında bir denizkızı peşinde helak olan samuray Çûdô Konnai’dan onurlu yoksulluğunun altüst olmaması için elinden geleni ardına koymayan krizantem sevdalısı Sainosuke’ye, para peşindeki yalancı Saburou’dan kız peşinde kendini yakışıklı birine dönüştürmek isteyen sihirbaz Tarou’ya kadar hiç kimse, Dazai’nin acımasız ve mizahi kaleminden kurtulamıyor. Takma adı Osamu Dazai olan ve bu isimle daha iyi tanınan Şuji Tsuşima, 1909’da Tsugaru Yarımadası’nın merkezi yakınlarında küçük bir kasaba olan Kanagi’de dünyaya geldi. Ailedeki siyasetçi olma geleneğine karşı çıkan Dazai gençliğinde yazar olmaya karar verdi. Yirmi yaşında Tokyo Üniversitesi Fransız Edebiyatı Bölümü’ne kaydını yaptırdı.Hayatının büyük bölümünü intihar takıntısıyla geçiren Dazai, 1948’de metresiyle birlikte suya atlayarak intihar etti. Ama ölümünden kırk yıl sonra bile Japonya’da hâlâ ilgi gören bir yazardır. YEŞİL BAMBU VE DİĞER FANTASTİK ÖYKÜLER Osamu Dazai İthaki Yayınları, 2021 Çeviri: Esmanur Yiğit, Esranur Yiğit “Sayın Savcı Tsuchida, bir katil zanlısı olarak burada tutuluyorum. Fakat belki de aslında katil ben değilim. Evet. Belki. Böyle söylemek zorunda kaldığım için üzgünüm.” Japon polisiyesinin temellerini atan yazarlardan biri olan ve Japonya’nın en ünlü polisiye yazarı Edogava Ranpo’yu da etkileyen Şiro Hamao, Şeytanın Çırağı’ndaki iki kısa romanda iki farklı cinayetin portresini tüyler ürpertecek şekilde çiziyor. İlk kısa roman “Şeytanın Çırağı”nda yazdığı günlük yüzünden genç bir kadının ölümünden sorumlu tutulan anlatıcı, davanın savcısına gönderdiği sarsıcı mektupta hem başka suçları için günah çıkarıyor hem de yaptıkları için çocukluk arkadaşı olan savcıyı suçluyor. İkinci kısa roman “Onları Öldürdü mü?”de genç bir avukat, herkes tarafından cinayeti işlediğine kesin gözüyle bakılan ve suçunu kabul de eden bir adamın masum olma ihtimalinin peşinden gidiyor. ŞEYTANIN ÇIRAĞI Şiro Hamao İthaki Yayınları, 2021 Çeviri: Nilay Çalşimşek

  • Cesaret ve kahramanlık bulaşıcıdır.

    Tuba Kumaş'ın sözcükleri ve Ahmet Uzun'un çizgileriyle karanlığı aydınlığa kavuşturan Gece Parlayan, okuru önce göklerin hâkimi Ay'ın huzuruna çıkarıyor, ardından engin bir hayal âlemine sürüklüyor. Ortak bir hedef uğruna sırt sırta veren iki kafadarın dayanışmasını sayfalarına taşıyan kitap; saklanmaktan ve sakınmaktan vazgeçenlerin yoluna ışık saçıyor, özgüvenlerini artırmaları için miniklere ve pek tabii ki yetişkinlere cesaret aşılıyor. 2019 Tudem Edebiyat Ödülleri'nde üçüncülüğe değer görülen bu ışıltılı eser, kararlılık ve azimle her türlü engelin üstesinden gelinebileceğine inandırıyor, kendi hikâyemizin kahramanı olmak için müthiş bir motivasyon sağlıyor. Karanlıktan korkan Duman'ın en büyük dayanağı, saçtığı ışıkla odasını aydınlatan Ay'dır. Duman, penceresinden gökyüzünü seyrettiği puslu bir gecede, Ay'ın etrafındaki bulutları kurda benzetir. Kurdun kapkara tüyleri Ay'ı sardıkça Dünya zifiri karanlığa gömülür. Duman kendini karanlıktan, Ay'ı da kurtlardan korumak için yola çıktığında hem en büyük korkusuyla yüzleşmiş hem de en yakın arkadaşıyla tanışmış olacaktır... Tuba Kumaş'ın şiirsel üslubu ve Ahmet Uzun'un göz alıcı resimleriyle daha ilk sayfalarından gönülleri çelen Gece Parlayan, Ay kadar parlak ve görkemli bir büyüme hikâyesi anlatıyor. Başarıya giden yolun kendine inanmaktan geçtiğini hatırlatan kitap, korkunun yerine cesareti koyanların rehberliğinde okurlarını karanlığa karşı adım atmaya çağırıyor. Tuba Kumaş, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Tiyatro Bölümü Dramatik Yazarlık Anasanat Dalından mezun oldu. TRT Çocuk'ta yayınlanan pek çok çizgi filmde senaryo yazarı olarak çalıştı. İlk kitabı Dünyanın Sonu Geldiğinde 2017 yılında yayımlandı; kitap, 2018 yılında FABISAD tarafından düzenlenen Gio Ödülleri'nde Öykü Kitabı Başarı Ödülü kazandı. İkinci kitabı Uç, 2021 yılında yayımlandı. GECE PARLAYAN Tuba Kumaş Resimleyen: Ahmet Uzun Tür: Resimli Kitap, 5 yaş ve üzeri 44 s.

  • Borges şölenine davetlisiniz!

    Kurmacayla gerçekliğin, hatırayla unutuşun, merhametle acımasızlığın birbirini sonsuza dek ayarttığı bir evrenin kurucusu, tek âlimi ve tek anlatıcısı Jorge Luis Borges tüm eserleriyle Can'da. Atlas Fotoğrafların açıkladığı metinlerden ya da fotoğrafları açıklayan cümlelerden oluşan bir kitap değil bu. Her bir bölümün içeriğini meydana getiren, imgelerle sözcüklerin uyumlu birliği. Bilinmeyeni keşfetme hevesi Sinbad'a, Kızıl Erik'e ya da Kopernik'e özgü değil. Dünyada keşfetmeye meraklı olmayan tek bir insan bile yoktur. Her şey acıyı, tuzluyu, eğriyi, düzü, pürüzü, gökkuşağının rengini ve alfabenin yirmi küsur harfini keşfetmekle başlar; ardından sıra simalara, haritalara, hayvanlara ve yıldızlara gelir; en sonunda insan ya kuşkuyla dolar ya imanla, üstelik önceden ne kadar cahil olduğu sonucuna ulaşması da neredeyse kaçınılmazdır. ATLAS Yazar: Jorge Luis Borges Çeviri: Emrah İmre Dizi: Can Modern Tür: Anlatı 112 s. Alçaklığın Evrensel Tarihi Bu kitabı meydana getiren anlatı türündeki düzyazı çalışmaları 1933 ve 1934 yıllarında gerçekleştirildiler. Köklerinin Stevenson ve Chesterton'dan yaptığım yeniden okumaların yanı sıra Von Sternberg'in ilk filmlerine, hatta belki Evaristo Carriego'nun belli bir biyografisine kadar uzandığı kanısındayım. Birbiriyle alakasız şeyleri de bir arada sıralama, devamlılığı sağlamak adına anlık çözümler üretme ya da bir insanın yaşamının iki-üç sahneye indirgenmesi ("Pembe Köşedeki Adam" öyküsünü biçimlendiren de bu görsel niyet) gibi yöntemleri kendi amaçlarına alet ettiklerini söylemeliyim. Psikolojik metinler değiller ve öyle olmaya da çalışmıyorlar. ALÇAKLIĞIN EVRENSEL TARİHİ Jorge Luis Borges Çeviri: Süleyman Doğru Dizi: Can Modern Tür: Öykü 104 s. Sonsuzluğun Tarihi Bu sayfalara adını veren o sıra dışı "sonsuzluğun tarihi" hakkında çok az şey söyleyeceğim. Zaman bizim açımızdan bir sorundur; sarsıcı ve talepkâr bir sorun, belki de metafiziğin en can alıcı sorunu; sonsuzluksa bir oyun ya da yıpranmış bir umut. Farklı anlarda farklı yerlerin işgal edilmesi -yani hareket- zaman olmaksızın kavranamaz. Aynı şekilde, farklı anlarda, aynı yeri işgal etmek anlamına gelen hareketsizlik de öyle. Sayısız şairin özlemle yanıp tutuştuğu sonsuzluğun bizi en azından kaçamak tarzda olsa da ardışıklığın baskısından kurtaran maharetli bir aygıt olduğunu nasıl hissedemedim? SONSUZLUĞUN TARİHİ Jorge Luis Borges Çevirmen: Saliha Nilüfer Dizi: Can Modern Tür: Anlatı 136 s. Jorge Luis Borges, 1899'da Buenos Aires'te doğdu. Cenev­re'de ve İngiltere'de eğitim gördü. Bir dönem İspanya'da yaşadıktan sonra 1921'de Arjantin'e dönerek yazarlık hayatına başladı. 1935'te Alçaklığın Evrensel Tarihi derlemesini kaleme aldı. Buenos Aires'te yazarlık faaliyetlerinin dışında kütüphanecilik, İngiliz edebiyatı profesörlüğü, edebiyat cemiyeti başkanlığı gibi görevlerde bulundu. 1955'ten 1970'e kadar Arjantin Ulusal Kütüphanesi'nin yöneticiliğini yaptı. Ünü 1961'de Formentor Ödülü'nü Samuel Beckett'la paylaştıktan sonra ülke sınırlarını aşmıştı. 1980' de prestijli Cervantes Ödülü'ne layık görüldü. 1986'da öldü. André Maurois'ya göre "uyruğu ve mizacıyla tam bir Arjantinli olsa da kendini evrensel edebiyatla yetiştirmiş" olan Borges, edebiyat, felsefe ve inanç tarihinden fikirleri ustaca sentezleyerek yarattığı özgün evrende zaman, uzay, kader ve gerçeklik gibi evrensel konuları kurguyla kurgu dışının sınırlarının yok olduğu bir üslupla kaleme almıştır.

  • Pek çok sesin susturulduğu bir dünya

    Dünyaca ünlü aktris Sharon Stone, sadece sağlığına değil, kariyerine, ailesine, servetine ve dünya çapındaki şöhretine de mal olan ağır bir felç geçirdi. Ölümden döndü. Bu kitapta, hayatını yeniden inşa etme çabalarını, iç huzuruna ve sağlığına yavaş yavaş nasıl kavuştuğunu anlatıyor. Gözlerimi açtım, tam tepemde duruyordu, yüzümün birkaç santim uzağında. O yabancı bana öyle şefkatle bakıyordu ki öleceğime emin oldum. Başımı, saçlarımı okşuyordu; Tanrım, ne kadar yakışıklıydı. Keşke beni seven biri olsa o, dedim içimden, oysa onun ağzından şu sözcükler çıktı: “Beyin kanaması geçiriyorsun!” Dünyaca ünlü aktris Sharon Stone, sadece sağlığına değil, kariyerine, ailesine, servetine ve dünya çapındaki şöhretine de mal olan ağır bir felç geçirdi. Ölümden döndü. Bu kitapta, hayatını yeniden inşa etme çabalarını, iç huzuruna ve sağlığına yavaş yavaş nasıl kavuştuğunu anlatıyor. Başarısızlığı kabul etmeyen bir sektörde, pek çok sesin susturulduğu bir dünyada Stone, geri dönme direncini, düşündüğünü söyleme cesaretini ve pek çok erkeğin, kadının ve çocuğun hayatında bir fark yaratma gücünü buldu kendinde. İçtenlikle kaleme aldığı bu sayfalarda önemli rollerinden, hayatını değiştiren dostluklarından, en büyük hayal kırıklıklarından ve en büyük başarılarından olduğu kadar çocukken aile içinde yaşadığı travmadan ve hayatında bıraktığı izlerden de bahsediyor. İKİ KEZ YAŞAMANIN GÜZELLİĞİ Sharon Stone Sia Kitap, 2021 Çeviri: İlknur Özdemir 240 s.

  • Geçmiş bulaşıcıdır, geçmişte kalamaz, bulaşmadan duramaz

    Alia Trabucco Zeran'ın 2019 Man Booker Ödülü finalisti kitabı, Kalan Pınar Gökpar Cubells Prieto'nun çevirisiyle Türkçede. Bize kalanla başlarız hayata. Her ne kadar bizden öncesini hatırlamasak ya da hiç bilmesek de unutturmaz kendini kalan. Aramızda, arkamızda, yanımızda ve sırtımızda yaşar. Hatta öyle iç içedir ki tadı daha acı, sesi daha gür, dokunuşu daha sert, görüntüsü daha korkunç olabilir geçmişe kıyasla. Geçmiş bulaşıcıdır, geçmişte kalamaz, bulaşmadan duramaz. Şili’nin külle kaplı Santiago kentinde geçen bu romanda üç genç ne hatırladıkları ne de unutabildikleri baskıcı bir rejimden kalanla yüzleşmektedir. Alia Trabucco Zeran, Santiago’da 1983 yılında doğan yazar, Şili Üniversitesi’nde hukuk, New York Üniversitesi’nde de yaratıcı yazarlık eğitimi aldı. Londra’da yaşayan yazar University College London’da Latin Amerika Edebiyatı üzerine doktorasını tamamladı. İlk romanı olan Kalan eseriyle, Şili Ulusal Kültür ve Sanat Konseyi tarafından En İyi Öz-gün Edebiyat Eseri ödülüne layık görülürken 2019 yılında uluslararası Man Booker Ödülü’nde finale kaldı. KALAN Alia Trabucco Zeran Legadema Kitap, 2020 Çeviri: Pınar Gökpar Cubells Prieto 272 s.

  • Öykü: Mezat

    “Ünlü bir İtalyan yazarın sözleri vardı aklımda: 'her okyanusun, uzak da olsa, bir başka kıyısı vardır.' İşte tam da o okyanusun ortasındaki bir kayıkta, tek başına olmak gibiydi hissettiklerim; insana ve karşı kıyıya varma ümidine ihtiyaç halindeydim.” Anıl Çetinel Örselli -Deryanın tazeleri, mezatın gülleri bunlaaar, gel vatandaş gel! Tastamam bir kilo çeker burası, yirmiden açıyoruuum, aaaçtım! Yirmi bir var mı yirmi bir? Yirmi bir, kırmızılı abladan. Yirmi iki geldi şuradaki beybabadan, yirmi üç var mı abiler-ablalar, yirmi üç? Hah! Sarın köşedeki abime! Gitti gideeen, var mı arkasından iç çeken! Hey maşallah be, derya kuzusu bunlar! Herkes bir musalla taşının etrafına hevesle dizilmiş; demincek ölmüş balıkların canlarına değer biçen balıkçı Yaver’in çığırtkanlığı arasında, yeni gelen naaşların heyecanı ile bekleşiyordu. Bunca kalabalığın ayakları altından sıyrıla sıyrıla, tezgâhın altında sinsi sinsi dolanan, yere iğne düşse anında kıvrak bir hareketle yakalaması muhtemel birileri de teyakkuzdaydı elbet! Koluna takacak bir saati olmasa dahi, tekmil balık mezatlarının zamanını mıh gibi aklına kazıyan ve son dakika sotaya yatan Şakir, rakiplerine aldırış etmeden ayakaltında dolanıyordu yine. İklime uyum sağlayan kısa tüyleri ve alacalı renkleri ile adanın bu bıçkın kedileri, her Allah’ın günü, kimsenin tenezzül dahi etmediği, gözünün feri kaçık iki balık müsveddesi için; kavga etmekten de birbirlerinin gözünü çıkarmaktan da imtina etmiyorlardı. Çoğu kör, kimi de kabadayı misali façalıydı bu yüzden. Mahlûkun doğası bu ya, adalı da olsa değişmiyordu işte! Mezatın müdavimi Tahsin ile yakın dostu Nazif de arkalardaydı işte. Zevcesi yenilerde göçüp gittiğinden beri, şehrin keşmekeşinden kaçıp inzivaya çekilen adamı, neden tutup da sabahın bir körü mezata getirir Tahsin anlamam. Akşama bize getir, tavernaya muhabbete getir, sahile rakıya getir ne bileyim! Yok ama illa bu heyecan yaşanacak! Halbuki Nazif’in o taraklarda bezi yok, bilirim. Hissikablelvuku işte! O da benim gibi; insan sevmez demeyelim de hani ısrar sevmeyen cinsten. Otogara gittiğinde; yakana yapışıp da zorla aksi yöne bilet satmaya çalışan çığırtkanları, restoranın önünden geçerken ısrar kıyamet içeri buyur eden garsonları, dükkâna girsen ensende bitip “ne bakmıştınız” diyen tezgâhtarları görünce içine kapanan türden. Hadi vicdanını susturup bu ısrarcılara kulak asmadın diyelim, neden ihtiyacın olmadığı için almadıkların veya tok olduğun için yemediklerin uğruna kendine kızar da mahcup hissedersin be mübarek! İncelikli olmak zordur, hem de çok zor! Bire alıp ona sattıklarını bildiğin halde, göz göre göre kazıklanmak bile kibarlığa dâhildir! -Enayiliğe kadar yolu var bu gidişin be Morena! -Vardır, bilirim de değişmem ki bu yaştan sonra Tahsin, zorlama işte! Siz hiç konuşmuyorsunuz Nazif Bey? -Dinliyorum ben ekseriyetle efendim, zaten kafa şişirmek de istemem! -Hah, bir yetmişlik kibarcığımız eksikti adada, o da geldi tam olduk! Bak ne diyeceğim; nah şuraya kalıbımı basarım; beleş mezar var deseler; millet pintiliğinden, siz ikiniz kibarlığınızdan içine yatıverirsiniz! Gevrek gevrek de gülüyordu bunları söylerken. Gece gündüz fark etmeksizin; böyle dümdüz, böyle patavatsız bir adamdı Tahsin ama bir nebze kötülük yoktu içinde. Otuz yıldır tanışız, ne bir laf etmişliği vardı geçmişimize dair ne de bir sözü ile canımı yakmışlığı. Lakin; son kadehle çenesi büsbütün gevşemiş, kaşla göz arasında rast makamına geçivermişti Tahsin: -Bizim Nazif, memuriyetten emeklidir Morena! Yıllar yılı dirsek dirseğe çalıştık bu hergeleyle! Hergele dediğime de bakma sen; aynı senin gibidir huyu suyu. Munistir, çekingendir; işte böyle muhallebi gibi bir çocuktur! Bir kahkaha molası verip devam etmişti: -Bir keresinde; tezgâhtar kız ısrar etti diye, münasip bir takımı olmadığı halde papyon almış adamdır bu! Ah nazik Nazif’im ah! -Yeter maytap geçtiğin Tahsin, hem çok içtik, geç oldu bak hanımefendi de dinlenecek! -Ah be duydun mu Morena! Yıllar sonra senin tabirinle bu “isola”’ya hanımefendiliğini takdire gelen yetmişlik bir prens! Vay be! -İsola, İtalyanca’ da ada demektir Nazif bey, izole anlamında, ayrı ve uzak yani! Tahsin böyle alaycı söyleyince haliyle ruhunu yitiriyor bazı kelimeler. Latife ediyor ama biliyorsunuz! -Biliyorum efendim, bilmez miyim Tahsin’i! Sizinle böyle bir “isola” da tanışmak zevkti. Ellerinize sağlık her şey fevkaladeydi! Kızarmıştım büsbütün, yanaklarıma süzülmüştü sıcaklık. İçimde, benimle kavga halindeki seslerin uğultusu yüreğimde çınlıyordu. “Adamın karısı ölmüş be Morena, ne biçim insansın sen!” “Ayrık otları birbirini bulunca sevinmesin mi yahu!”. “Sus be sen de içimdeki!” Böyle tanışmıştık biz. Doğma büyüme buralı Tahsin’in; iklime uygun, rahat, alaycı ve geniş tavırları karşısında, ezişe büzüşe iki kelam etmeye çalışan bir çift içe kapanıktık. Karşısında bir çaçaron görse hepten kabuğuna kaçıveren iki kaplumbağa! Altmış yılı devirdiğim bu hayatta; ilk kez ruhumda hissettiğim bir resital gibiydi oysa Nazif. Hayatta birbirinden uzak adalar gibi miydik yoksa bütünün önceden ayrılmış parçaları mıydık? Aşk değildi ki bu, delinin deliyi bulma sevdasıydı belki de. Ömrümde bir kez olsun görmediğim adamın –babamın- vefatı ile köşkün anneme kalmasını müteakip, İtalya’dan gelip yerleştiğimiz bu adayı daha ilk görüşte sevmiştim. Beni; hali hazırda tecrit edilmiş hayatımdan kâmilen uzaklaştırabilme ihtimaline tutunup daha da bağlanmıştım buralara, çocuk ruhumla. Bir adada yaşamak; normal insanlara göre ne kadar anakaradan kopuk ve korkunç bir yaşam ise benim için de öyle sükûnetli, öylesine güzel bir kaçıştı. Arkamdan “*Bastardo!” diye bağıranım da yüzüme anlamsız bir acıma ile bakanım da yoktu burada, şükür! Kimsecikler tanımasın, gözümün içine içine bakmasın, kimse bana ısrar etmesin veyahut kimse bana acımaya kalkmasın diye geldiğim bu kara parçasında ne de mutlu zamanlarım oldu! Erguvanlar kadar güzel ve özgür yıllarım! Nazif ne düşünüyor şimdi acaba? Kapana kısıldığını mı? İstese bu saatte dönemez mesela şehre, istese ruhuna bir Fatiha bile okumaya gidemez Mukaddes’inin mezarına. Vapur yoktur ki bu saatte! İşte, bizim huzur dediğimiz bu çaresizliğe alışmak, tecrübe meselesidir. Temelli yerleşse keşke, öğretsek ona kök salmayı denizin ortasına, bitki örtüsü gibi karışsa içimize! Şakir, yine acar bir edayla tezgâhın kıyısında aportta bekliyor, yakışıklı sarmanı süzüyordu yan gözle. “Yürü git lan başka kapıya, işin mi yok!” dercesine bakıyordu tezgâhın ucundaki diğer tekir. Yine aynı cenaze alayı toplanmış, balıkçı Yaver bağıra çağıra fiyatı arttırma peşinde, hep aynı terane! Tam oradan geçerken; Tahsin bir el etmişti uzaktan bana “gel” dercesine. Her zamanki gibi içten ve davetkârdı. Başımla hafifçe selamlayıp, yüzümdeki belli belirsiz tebessümle geçip gittim uzaktan, hayatlarına ilişmeden. İsmime benzer bir morina balığı gibi; kıyılara yakın yaşayıp, suyun derinliğine göre renk değiştirdiğimden midir nedir, sınırımı layıkıyla koyabilir, sohbetimi de karşımdakine göre ayarlayabilir olmuştum nicedir. Gitmemiştim fakat gönlüm ilk kez arkada kalmıştı. Ünlü bir İtalyan yazarın sözleri vardı aklımda: “her okyanusun, uzak da olsa, bir başka kıyısı vardır.” İşte tam da o okyanusun ortasındaki bir kayıkta, tek başına olmak gibiydi hissettiklerim; insana ve karşı kıyıya varma ümidine ihtiyaç halindeydim. Velhasıl yer yer bunalsam da yalnızlıktan, kendi sürgünümde güvendeydim bir yandan. Kendime yetecek kadar varlığım, kendime yetecek kadar yalnızlığım varken nerden çıkıp gelmişti bu Nazif! Dar sokaklardan, iç içe evlerin olduğu merkezden geçerken yüreğim sıkışmıştı yine, denizin serinliğinden uzaklaşmak iyi gelmezdi bana! Arnavut kaldırımlarının arasından bana pek yakışan, ekseriyetle önemli günlerde giydiğim topuklularımla, seke seke tekrar indim sahil kenarına. Bir baktım yine onlar! Her sokak denize değil Nazif’e çıkıyordu sanki şimdilerde! -Gelsene kız yanımıza! Bak ne ganimetler var bugün! Ucundan; parlak kafalarını göğe uzatmış balıkların göründüğü, dibi kan ile karışık tuzlu su ile ıslanmış kese kâğıdını, bir ödül misali havaya kaldırmıştı Tahsin. Her gün, balıklar kadar taze bir heyecanla davranabilmesine ne demeli! Nazif olmasa yanlarına gider miydim -sanmam- ama ayaklarım ziyadesiyle yüreğime yenikti! Kıyıdaki rengârenk sandalların dalgalarla çırpınması gibi kalbim de hafif hafif yalpalıyordu onun dalgalarında. Tam da varacakken yanı başlarına, olan olmuştu işte. Tahsin’in elindeki kese kâğıdı, yerçekimine dayanamayıp şapadanak düşmüştü kaldırımın üzerine. Tahta masaların altında volta atan kediler, fırsattan istifade, büyük bir patırtı ile yerdeki ganimetin yanına koşuşmuşlar, tiz ciyaklamalar eşliğinde kaşla göz arasında birbirine girivermişlerdi. Tahsin’in “hışştları”, “pısstları” ve “seni şerefsizleri” arasında önce Şakir kapmıştı parsayı, ardından diğerleri kavgaya devam. Tahsin küfür faslına geçmişti bile; sabahın köründe kalktığına mı yansın, onca emekle aldığı balıkların yerlerde toza toprağa bulanışına mı? İşte tam o an, Nazif sessiz bir kahramanlık, usta bir centilmenlikle cebinden çıkarttığı kumaş mendili usulca açıp, üçer beşer doldurdu nevaleyi kediciklere! İnceliğin ve merhametin sözlükteki karşılığıydı Nazif. Tahsin ise bir süre masa altılarına kaçan kedilerle cebelleştikten sonra, boşluğa tekme savurur gibi yaparken, en nihayetinde kaderine küsmek üzere olduğunu belli etmişti. Dönüp de hala bonkörce balıkları paylaştıran Nazif’i görünce yeniden tuttu heyheyleri. -Ne yapıyorsun birader! Az mı para döktük canım balıklara! -Onların hakkıymış Tahsin, naparsın döküldü işte! -Ulan Nazif, ulan Nazif! Ne tırıs adamsın sen be! Buralarda balık düştü diye kediye verilmez, pişirilip yenir! Ahanda mezatın orada tonla var, orada arasınlar rızıklarını! İyi kavga eden parsayı kapar, gözü kaptırmaz bilmez misin? Hayatta da böyledir bu aslanım! -İstemem böyle hayat! Sonunda kör olmak varsa, olmaz olsun öyle kavga! Hem Mukaddes derdi… -Mukaddes de Mukaddes! Nereye gitsen iflah olmazsın oğlum sen! -Olmam Tahsin, bunca yıl olmamışım daha da olmam! Kusuruma bakma! Gözlerine nem oturmuştu. Tahsin, siniriyle burnundan soluduğu son havayı da dışarı verdi. Kati bir sessizliği böldü yaygaracı martıların sesi. Sanki zaman durmuş ve bir kez daha başlamıştı bu sesle ve sahnede kaldığı yerden yürümeye devam etmişti Tahsin. Sıktığı avuçlarını gevşetip, ağır adımlarla Nazif’in yanına geldi. Şakir de balıkları çoktan mideye indirmiş, bir yandan köşe masanın ayaklarının ucundan olan biteni izliyor, diğer yandan zımpara gibi diliyle güneşin altında ayıra ayıra taradığı tüylerini yalıyordu. Keyfi kekaydı anlayacağınız. Nazif’in omzuna koydu bir elini, diğerini de diğer koluna iliştirdi; sarmaladı arkadaşını. Konuşsa bir dert, sussa hiç olmazdı. Hiç âdeti olmadığı halde teselli vermek, bu kez iş başa düşmüştü: -Burası başka bir dünya Nazifim! Hayatta kalmaların memleketidir ada! Babamdan öğrendim ben de! O yüzdendir ki denizden her çıkarı yer, her günümü gün ederim! Kim bilir belki de nah şu Şakir’den bir farkım yok benim! Kusurun yok, kusur bizimdir affet! Duyacak kadar yakın ama bir o kadar uzak bir köşeden seyreyledim ikisini. Evren denen koca denizin ortasında bir adaymış meğer dünya! Ben gibiler, Nazif gibiler de balık gibi hep mezatta, Şakirler bekler pusuda! Ben anlayanımı arayan bir beşer, Nazif gibisinin dünyama gelmesini bekleyen bir kayık belki. Kusurumuz dünyalı mı olmamak, adalı mı olmamak bilemedim! Haraç mezat satmadıysak birbirimizi kusur bizde mi? *İtalyanca: piç

  • Çocuk Kitabı İllüstrasyonu Ödülü

    37. Aydın Doğan Uluslararası Karikatür Yarışması kapsamında düzenlenen “Çocuk Kitabı İllüstrasyonu Ödülü” kazananı belirlendi. Çocuk Kitabı İllüstrasyon Ödülü “Önce Hayal” eseriyle Zeynep Özatalay ve “Sihirbaz Kıvrık Bıyık ve Muhteşem Gösterisi” eseriyle Şeyda Ünal arasında paylaştırıldı. Zeynep Özatalay, İstanbul’un Kanlıca semtinde doğdu. Okula başlayınca derslerinde hiç boş durmadı, matematik ve coğrafya öğretmenlerinin çok güzel karikatürlerini çizdiği için apar topar mezun edildi. O tarihten beri gördüğü her şeyi çiziyor ve çocuk kitapları yapıyor. Biri tombul, diğeri zayıf iki kedi kendilerini biraz mama karşılığı eve aldırdıklarından beri onlarla yaşıyor. Yüzmeyi ve kurabiye yemeyi seviyor, ikisini aynı anda denediyse de asla başarılı olamadı. ÖNCE HAYAL Judith Malika Liberman İllüstratör: Zeynep Özatalay Redhouse Yayınları, 2019 40 s. Şeyda Ünal, 1990 yılında Eskişehir’de doğdu. Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, Grafik Tasarım bölümünden mezun oldu. ’’Illustrative Today’’ okulunda, sanatçı Saeed Ensafi’den Çağdaş Kurgu İllüstrasyon eğitimi aldı. İşleriyle çeşitli sergiler ve projelerde yer aldı. Basılan ilk kitabı Sihirbaz Kıvrık Bıyık ve Muhteşem Gösterisi. SİHİRBAZ KIVRIK BIYIK VE MUHTEŞEM GÖSTERİSİ Gülçin Kocabuğa İllüstratör: Şeyda Ünal KVA Çocuk, 2021 48 s.

  • Bir orta çağ polisiyesi

    Edith Pargeter’in Ellis Peters adıyla 1977-1994 yılları arasında yazdığı tarihi polisiye Cadfael Birader Serisi'nin ikinci kitabı Fazladan Bir Ceset Türkçede. 12. yüzyılda İngiltere ve Normandiya’da iç savaş yaşandığı Anarşi döneminde geçen romanlar, yaşanan cinayetlerin aydınlatılmasına yardım eden Benedikten keşişi Cadfael’in maceralarını konu edinmektedir. 1138 yazında Kral Stephen ile İmparatoriçe Maud arasındaki korkunç savaş Cadfael Birader’i manastırın o huzurlu bahçesinden çıkarıp kanlı savaş meydanına taşır. Öldürülen isyancıların cenazesiyle Cadfael görevlendirilir. Cadfael’in elindeki kayıtlara göre doksan dört ceset olması gerekir, ancak Cadfael gömülecek doksan beş ceset sayar. Fazladan bir ceset vardır. Cadfael bu cesedin ve katilinin peşine düşer. Ellis Peters, 1913 doğumlu yazar Edith Pargeter’in mahlasıdır. Özellikle tarih ve tarihi kurgu olmak üzere birçok kategoride eser vermiştir. Aynı zamanda Çek klasiklerini çevirmiştir. Gizem ve suç romanları ve özellikle, yazmış olduğu Cadfael Serisi ile tanınmaktadır. 1963 yılında Edgar Allan Poe Ödülü’ne layık görülen yazar 1980 yılında da Polisiye Yazarları Birliği’nden Elmas Hançer Ödülü almıştır. Edebiyata katkılarından dolayı Britanya İmparatorluk Nişanı’na layık görülen yazarın birçok romanı televizyona uyarlanmıştır. 1995 yılında vefat etmiştir. CADFAEL BİRADER-2 FAZLADAN BİR CESET Ellis Peters Ayrıksı Kitap, 2021 Çeviri: Zülal Kılıç 304 s.

  • Kız kardeşlerini bul, çemberini yeniden kur

    Filiz Telek, Kadınlar Şifadır isimli kitabıyla: "Bir kadın içsel gücünü nasıl keşfeder? Kadın olma, insan olma yolculuğunda, bir labirente benzeyen erginlenme eşiklerinden nasıl geçer? Bedeniyle nasıl barışır? Ruhunun iç sesiyle nasıl tanışır?" sorularını soruyor. Bildiğimiz dünyanın hızla şekil değiştirdiği ve pek çok krizle karşı karşıya olduğumuz bu dönemde, insanın uyanışında kadınların çok önemli bir rolü var: Doğanın, yeryüzünün çağrısına bedenlerindeki dişi bilgeliğin ve yaratıcı gücün şifasıyla yanıt vermek. Bugün eşiğinde olduğumuz dönüşümün itici gücü ve liderleri kendi güçlerine uyanmış kadınlar olacak. Bu kitap senin için yazıldı. Senin için, yaşamın peşinden tutkuyla ve muhabbetle giden tüm kadınlar için. Hepimizin içinde keşfedilmeyi bekleyen bir şifa, bir güç, bir Aşk var. Bu kitap o şifayı, o gücü, o Aşk’ı bulmanın hikâyesi. Uyanmak istiyorsan, iyileşmek istiyorsan, canlanmak istiyorsan, hatırlamak istiyorsan, yaşama hizmet etmek istiyorsan: Hisset | nefes al | bedenini hisset Yeryüzünü hisset | dans et Şarkı söyle | ruhunun sesini dinle Bedenini sev | yeryüzündeki köklerini besle Bedenini besle | ellerini çalıştır Toprağa dokun | toprağı besle Kalçalarını uyandır | dua et Hayal et | yarat | aşkını ilan et Yasını ifade et | gözyaşlarına izin ver Ölümün gözlerinin içine bak Bir doğuma tanıklık et Büyüklerini bul | atalarını hatırla Şükret Kız kardeşlerini bul Çemberini yeniden kur Filiz Telek; “Benim işim dünyayı sevmek” ile “doğrunun ve yanlışın ötesinde bir yer” arasında şiirleri, hikâyeleri ve mitleri, ruhunun çağrısını ve yaşamın nefesini takip ediyor, dinliyor, örüyor. Okuduğu okulları, katıldığı eğitimleri çok ciddiye almıyor; ama ona kalbinden, ruhundan kıymetli hazineler aktararak öğrenmesine ve hatırlamasına hizmet eden tüm cömert ve bilge rehberlerin önünde saygıyla eğiliyor. 2002’de çember pratiğiyle tanışmasıyla birlikte yaşam amacını keşfetti. 2010 yılında çıktığı kişisel şifa yolculuğunda temas ettiği dişi özün ve çağrının rehberliğinde, 2013 yılında vizyonerliğini yaptığı Kadınlar Şifadır (Women are Medicine) çemberinin tohumlarını ekti ve halen dünyanın farklı yerlerindeki kız kardeşleriyle birlikte bu tohumları filizlendirmeye devam ediyor. Kadın çemberlerinin yanı sıra 2012’den beri yas ve ölüm konularında araştırıyor ve çalışmalar yapıyor. Yaşamın ve kaderin hakkını vermek için elinden geleni yapmak kadar, teslimiyeti de öğreniyor ve ona sunulan tüm armağanlar ve hizmet fırsatları için şükran duyuyor. Bir rüyayı, bir mucizeyi, bir Aşk hikâyesini yaşadığımızı hatırlamaya ve hatırlatmaya çalışıyor… KADINLAR ŞİFADIR Filiz Telek Resimleyen: Derya Albayrak Doğan Novus Yayınları, 2021 488 s.

  • Hayata, Picasso'nun gözleriyle bakmak...

    Asuman Portakal'ın imzasını taşıyan Picasso'nun Gözleri, çok yönlü sanatçı kişiliği ile adını sonsuzluğa yazdıran ''dâhi'' ressam Pablo Picasso'nun yaşamından ve başyapıtlarından izler taşıyan öykülerden oluşuyor. Picasso'yu, bir kitap kahramanı olarak kurguya yerleştiren ve ona ait özgün sözlerle edebî anlatımını güçlendiren eser; ünlü sanatçının esin kaynakları ve yaratım süreci hakkında değerli paylaşımlarda bulunuyor. ''O an anladım ki Guernica, hiç susmayan bir resimdi.'' Picasso'nun Gözleri renklerden sözcüklere uzanan bir yolculuğa çıkarıyor okurlarını; sevginin, dostluğun, barışın yüceltildiği resimleri naif öykülerde buluşturuyor... Yazar Asuman Portakal, Picasso'nun değişik sanat dönemlerine ait tablolarından esinlenerek kaleme aldığı öykülerinde, insana dair değerleri satırlara döküyor. Havada devamlı takla atan oyunbaz bir güvercin, modellik yapmaya çalışan genç bir palyaço, el emeği bir Afrika maskesi, tuvale yapışıp kaldığı için resimle âdeta bütünleşen bir fırçanın kılı, küçük bir çocuğun sevinci olan tahta bir at öykülerde dile geliyor. Onlar konuştukça sözcükler renklere bürünüyor; sanatçının resimleri hem gözlerde hem de zihinlerde canlanıyor. Dünya sanat tarihine yön veren Pablo Picasso'yu günümüz çocuklarına tanıtmak amacıyla hazırlanan bu özel çalışma, gelmiş geçmiş en önemli ressamlardan birinin sanat anlayışı ve sanatsal ifade biçimleri hakkında fikir vermekle kalmıyor, anlattıklarıyla okurların dünya görüşünü renklendiriyor. Kitabın son bölümünde yer verilen kronolojik biyografi ise Picasso'nun yaşamına ve yapıtlarına daha yakından bakma fırsatı sunuyor, keşiflerle dolu yeni okumalara kapı aralıyor. ''İlham da neymiş... Ben Picasso'yum!'' Asuman Portakal, 1978'de İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'ni (MSÜ) bitirdi. Kâğıtlara düşlerini boyayan çocuklara 24 yıl rehberlik etti. Çeşitli karma sergilere katıldı, iki kişisel sergi açtı. Yapıtları Türkiye'den başka, İrlanda, İsveç, Japonya, İsviçre, Yunanistan'da özel koleksiyonlarda yer aldı. Çocuklar için öykü ve romanlar yazdı. Bu yapıtlarıyla ödüller kazandı. Renklerle oynamayı, çocukları ve gülmeyi çok seviyor. PİCASSO'NUN GÖZLERİ Asuman Portakal Tudem Yayınları, 2021 Tür: Öykü, Yaş aralığı: 9 yaş ve üzeri 72 s.

  • Çılgın yönetmenin, çılgın yürüyüşü

    Peyman Ünalsın Gökhan, kurgu ile gerçeklik arasında buğulu geçişleriyle seyircisini arafta bırakan, kurmaca ve belgesel filmleriyle ünlü Werner Herzog'un Buzda Yürüyüş kitabı üzerine yazdı: "Werner Herzog deliliğinin sınırlarını set dışına taşıyor." Peyman Ünalsın Gökhan Sebep, anlam ve kıssadan hisse gibi farklı bağlamlarda ilham kaynağı olabilecek Buzda Yürüyüş, sinemanın edebiyatla raksını gözler önüne sermesi açısından ilginç bir okuma deneyimi. Kasım 1974’te, sürpriz bir şekilde bahar kadar güneşli bir günün sabahında, Yeni Alman Sineması’nın öncülerinden yönetmen, senarist, yazar, oyuncu ve opera yönetmeni Werner Herzog, Paris’teki bir arkadaşından bir telefon alır. Yakın arkadaşı, mentörü Lotte Eisner çok hastadır ve ölüm döşeğindedir. Eisner, Alman sinemasını büyük bir kayba sürükleyemez, yok şimdi olamaz. Sıkıntı ve çaresizlikle elini alnına götürür. Penceresinin sövesindeki bir çınar yaprağının uçarak aşağıya, bahçeye indiği süre kadar kısa, kısacık bir an düşünür. Hattın diğer ucundaki arkadaşına teşekkür eder ve ahizeyi yerine bırakır. Fazla bir şeye ihtiyacı yoktur; sırt çantasına koyacağı birkaç gerekli eşya, bir pusula ve kuzeyin soğuğuna direnecek ceketi ile 23 Kasım’da yola çıkar. Yeni ve sağlam çizmeleri yola dayanacak, Lotte Eisner de yaşama. Evet, Herzog kendince bir totem yapmıştır. Münih’ten Paris’e yürüyerek gidecek ve arkadaşının hayatta kalmasını sağlayacaktır. “O buna cesaret edemez! Etmemeli. Etmeyecek. Paris’e vardığımda hayatta olacak. Ölmemeli. Belki daha sonra, izin verdiğimizde, ölebilir,” diyerek Lotte’nin ölüm döşeğinde olduğunu kabullenemez. Bir ayrık otu gibi gördüğü kendisiyle baş başa kalacağı, insanlardan uzak olacağı bu yürüyüşe hazırdır. Geçtiği tarlalardan, bu sefer üzerinde otomobil kullandığı değil de, olağanın dışında, yürüdüğü otobandan notlarını yazar küçük defterine. Oğlunun minik eli girer sahneye, avucuna bir sıcaklık bırakır ve çıkar. Herzog’a göre hayat, filmlerden daha gerçek değildir. II. Dünya Savaşı’nın göbeğinde doğan, çocukluğunu Bavyera köylerinden birinde, oyuncaksız, hatta yaşamlarını kolaylaştıracak telefon, çeşmeden akan su, çalışan bir tuvalet olmadan geçiren Herzog için hayatın gerçekliği, on yaşındayken onları terk eden babasının gidişiyle sona ermiştir. “Dili yanmayanın tabanları yanarmış.” Yürüdüğü birkaç kilometre ayak tabanlarının canına okur. Yemek yemek için girdiği handa belleği geçmişe döner. Evin önünden yorgun argın geçen asker taburu canlanır gözünde. Dumanı tüten gübre yığınları arasından tarlada gazete yakan köylü adamı görür. Bir köpeğin ağzından buhar çıkar. Sis, kar, yağmur, çamur, buz gibi havada, pastoral manzaranın her enstantanesi ile zihnini besleyip, anılarıyla eşleşen karelerden öne çıkanları aktarır. Yürümek, üzerinde çokça düşünmeden alınan bir karardır. Ne kadar zor olduğunu birkaç kilometrenin sonunda idrak eder. Ama en zoru uyuyacak yer bulmaktır. Kâh bir kilisede kâh hiç tanımadığı, tamamlanmamış bulmacalarla kafasında imgeleşen bir karakterin evine izinsiz girmek koşuluyla yatacak yer bulur. Bulmacayı tamamlayıp öylece bırakır masada. Ev sahipleri kulağını çınlatsınlar ister. O gece evlerinin kralı, izin almadan dolaptaki biralarını içen, koltuklarına sere serpe uzanan, tuvaletlerine işeyen hiç tanımadıkları biridir. Yattığı yerlere sıra dışı imzasını bırakır Herzog. Bazen de Tanrı misafiri gibi onu evlerinde ağırlayan bayanlar olur. İşte o zaman bir biranın yanı sıra sıcak bir banyoya da kavuşur. Ayakları çoktan isyan bayrağını çekmiştir. Yara bantlarıyla dizginlemeye çalışır onları. Parmaklarındaki küçük baloncuklar beynindeki görme merkezine sinyaller yollar. Sürrealist tablolar canlanır buğday saplarında salınan evleri gördüğünde. Yolculuğunun üçüncü gününde aldığı notlarda, çevrede gözlemlediği pek çok detayda dini semboller gördüğünü yazar. Totemine inancını yitirmemesi, yürüyüş amacının yorgunluğa, bedensel başkaldırıya yenilmemesi adına, ateistliğinin yüzüne vurduğu soğuk su gibidir önüne serilen bu semboller. Sonra bir gün nakavt olur tabanlarının ağrısından. Bir adamın arabasına biner. Kısa bir süre arabanın ön koltuğunun keyfini çıkartır ama totemi alttan bir çekiç darbesi ile inancının bel kemiğine dokunur. İner ve yürümeye devam eder. “Gökkuşağı gibi, turnalar yürüyen için bir metafor.” Yalnızlığının durdurulamayan çığlığını, turnaların kanat çırpışlarındaki ahenkle susturmaya çalışır. Lotte Eisner’e adanmış ama kendi içine döndüğü bir yolculuk olur bu. 14 Aralık’ta Eisner’in yanına vardığında arkadaşı hayattadır ama yorgundur ve hastalığın izlerini taşır. Herzog, Eisner’in kendisine uzattığı koltuğa yorgun ayaklarını uzatır. “Birlikte, dedim, ateş pişirip balık söndürmeliyiz.” Eisner’in zarifçe gülümsemesinden yürüyerek geldiğini bildiğini anlar Herzog. Ölümüne yorgun bedeninden son günlerin en tatlı hissi akıp geçer. Son Söz yerine Herzog’un, Lotte Eisner’e 12 Mart 1982’de Helmut Käutner Ödülü verilmesi üzerine düzenlenen gecede yaptığı konuşma ile sona erer bu sinematografik kitap. “Lotte Eisner, sizi yüz yaşınızdayken aramızda görmek istiyoruz ama bu an itibariyle sizi tutan bu korkunç tılsımı çözüyorum. Ölebilirsiniz.” Herzog’un tılsımı bozduğunu söylediği geceden yirmi ay sonra Lotte Eisner hayatını kaybeder. Biz okurlar ise bu sıra dışı yönetmenin hac yolculuğunun, sinema karelerini aratmayan efsunlu anılarıyla kanatlanırız. BUZDA YÜRÜYÜŞ MÜNİH PARİS Werner Herzog Jaguar Kitap, 2016 Çeviri: Ali Bolcakan Editör: Hakan Toker 106 s.

  • Paranoyanın kutsal kitabı

    Thomas Pynchon’ın, Paul Thomas Anderson tarafından sinemaya da uyarlanan romanı Gizli Kusur Türkçede. Thomas Pynchon yalnızca yazdıklarıyla değil, münzevi yaşam tarzıyla da yirminci yüzyılın en büyük edebiyat figürlerinden. Paranoya, ırkçılık, kolonyalizm, komplo teorileri, eşzamanlılık ve entropi gibi çeşitli konularda verdiği postmodernist eserlerle edebiyat tarihini değiştirmekle kalmayıp kendinden sonra gelen yazarları da derinden etkileyen Pynchon’ın, çağımızın en mühim yönetmenlerinden Paul Thomas Anderson tarafından sinemaya da uyarlanan romanı Gizli Kusur ise yazarın yakın dönem alameti farikalarından biri. Yıl 1970, çiçek çocukların çağı bitiyor. Dünya değişirken kendisi aynı kalan bir özel dedektif olan Doc Sportello, eski sevgilisi Shasta bir gece kapısını çalıp ondan yardım isteyince hayır diyemiyor. Ancak bu mevzu epey dolambaçlı. Ya da Doc’un dikkati fazla dağınık. Üstelik peşindeki yarı zamanlı aktör ve polis Kocaayak Bjornsen da tam bir bela. Thomas Pynchon’dan Gizli Kusur, müteahhitlerin, mafya ile devletin, sahte sloganların ve eski aşkın yemyeşil bir sis bulutunda dans ettiği bir roman, paranoyanın kutsal kitabı. Thomas Pynchon, Amerikalı romancı ve öykü yazarı. Yapıtlarında kara mizahla düş dünyasını birleştirerek modern toplumlardaki insanın yabancılaşmasını betimlemiştir. 1958’de Cornell Üniversitesi İngilizce bölümünü bitirdi. 1963’te ilk romanı V. ile Faulkner Vakfı Ödülü’nü kazandı. GİZLİ KUSUR Thomas Pynchon İthaki Yayınları, 2021 Çeviri: Feride Evren Sezer 432 s.

bottom of page