top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5404 sonuç bulundu

  • Cem Tunçer'den Bir İlk Kitap: Juvenil

    "Bu kitapta anlatılanların hepsi gerçek. Keşke olmasaydı." Cem Tunçer, edebiyatın en zorlu türlerinden birinde, "küçürek öykü" türünde yazıyor. Anlatmak istediğini hikâyeyi en saf haliyle, az sözcük kullanarak aktarıyor. Spencer Holst'tan, Lydia Davis'e, Ferit Edgü'den Cortazar'a birçok büyük ismin denediği bu türe yeni bir anlayış getirmeye çalışıyor Cem Tunçer. Çoğu birbiriyle bağlantılı 73 öyküde bir kardeşin kaybı, sorunlu ikili ilişkiler, kuşak sıkıntıları, aile kurumu gibi meseleleri irdeliyor. “Babamın cenazesinden sonra, yetim mi oldum öksüz mü diye düşünürken, tüm o diz dövmelerin, çay getirip götürmelerin ve dev ayakkabı yığınının ortasında, bir yandan ağlarken bir yandan elimde telefonla gugıllıyordum, babası ölene ne denir diye. Yetim olduğumu öğrendiğimde bir nebze olsun ferahlamıştı içim, öksüz olmak daha kötüydü çünkü.” Cem Tunçer Juvenil’de, kısa ama okuyucuda etkisi çok uzun sürecek öyküleri bir araya getiriyor. Hayatı boyunca yaşadığı travmaları mizahla etkisiz hale getirmeye çalışan muzip bir anlatıcıyla tanıştırıyor bizi. Balkondan düşüp ölen kardeşi için yas tutan bir abi bu. Bir editör. Süpergüçleri yok. Yalnız uyuyor. Bu kitapta anlatılanların hepsi gerçek. Keşke olmasaydı. JUVENİL Cem Tunçer Holden Kitap, 2021 Editör: Özgür Göreçki Kapak: Yunus Emre Aytaç Tür: Öykü 90 s.

  • Seyhan Livaneli Öykü Yarışması 2022

    Seyhan Livaneli Öykü Yarışması birincisinin hazırlayacağı öykü dosyası kitaplaştırılacak Livaneli Öykü Yarışması Şartnamesi Amaç Edebiyat dünyamıza soluk katabilecek yeni yazarlar ortaya çıkarmak ve Seyhan Livaneli’nin değerli anısını yaşatmak. Konu Bellek Katılım Koşulları • Ödül, öykü türünde kitabı yayımlanmamış 18 yaş üzeri yazar ve yazar adaylarına açıktır. (Diğer türlerde kitabı yayımlanmış olmak, başvurmaya engel değildir.) • Ödüle, iki öyküyle başvurulur. Öyküler elektronik ortamda veya kağıt baskı olarak yayımlanmamış, başka bir yarışmadan ödül almamış olmalıdır. Ve yarışmanın sonucu açıklanana kadar yayımlanmamalıdır. • Her biri en fazla 1500 sözcük uzunluğunda iki öykü tek Word dosyası içinde gönderilmelidir. • Başvuru, adayın kendisi tarafından, seyhanlivanelioykuyarismasi@edebiyatist.com e-posta adresine, 25 Ekim 2021 günü, saat 24:00’a kadar gönderilmelidir. • Başvuru için gönderilen e-posta, iki Word dosyasından oluşmalıdır. Birinci dosyada yazarın/adayın adı, iki öyküsünün adları, belirlediği rumuz, adresi, cep telefonu, e-posta adresi ve kısa özgeçmiş bilgisi bulunmalıdır. İki öykünün yer alacağı diğer dosyaya yazarın adı yazılmayacaktır. Dosyaların her ikisi de, belirlenmiş olan rumuz adıyla kaydedilmiş olmalıdır; “rumuz-1” ve “rumuz-2” biçiminde. Düzenleme kurulu, jüri üyelerine, ön elemeden geçen adayların dosyalarını isimsiz iletecektir. • Düzenleme kurulu, adayların dosyalarını yönetmeliğe uygunluk, özensizlik, belirgin anlatım sorunu, yazım hatası gibi yönlerden inceleyecektir. Yarışmayı düzenleyen kurum, ön seçici kurul oluşturma yetkisine sahiptir. • Ödüle gönderilen öykülerin hukukî sorumluluğu yazarına aittir. İntihal veya üçüncü kişilerin telif hakkı gibi durumlarda, sorumluluk yazara aittir. • Seçici Kurul: Zülfü Livaneli (Jüri Başkanı), Hakan Akdoğan, Jale Sancak, Gaye Boralıoğlu, Menekşe Toprak, Barış İnce, Zafer Köse • Seçici Kurul üyelerinin birinci derece yakınları, önceki senelerde ödülümüzü alan veya finale kalan yazarlar ödüle başvuramayacaktır. • Seçici Kurul’un ödüle değer bulduğu yazarın hazırlayacağı öykü dosyası, Edebiyatist Yayınevi tarafından kitaplaştırılacaktır. Finale kalan 5 katılımcının öyküleri ise saygın edebiyat dergilerinde yayımlanacaktır. • Kazanan, 10.01.2022 günü açıklanacak ve 22.01.2022’de (Seyhan Livaneli’nin doğum günü) ödül töreni düzenlenecektir. Pandemi nedeniyle ertelenen 2021 yılı ödül törenimiz de aynı gün yapılacaktır.

  • “Hani kedi? Hani beşik?”

    Ayşe Başcı, Mahir Ünsal Eriş'in çevirisiyle yeniden basılan Kurt Vonnegut Jr.’ın dördüncü romanı Kedi Beşiği üzerine yazdı. “Kedi Beşiği dinlerin, siyasetin, iktidarın, bilimin, ailenin ve insan tabiatının bir eleştirisi.“ Bugünün çocukları ip oyunlarını biliyor mu emin değilim. Nesilleri bıçakla kesilmiş gibi birbirinden ayıran kuramlara göre bir X Kuşağı mensubu olarak bu oyunları babaannemden öğrenmiştim. İp oyunu derken şunu kastediyorum: Uzunca bir ip alınır, iki ucu birbirine bağlanarak kapalı bir çembere dönüştürülür. İki elinizi başparmaklarınız dışarıda kalacak şekilde bu çembere geçirip iyice gerer, ellerinizi bilekten çevirerek ipi birer tur elinize dolarsınız ve oyun başlar. Bundan sonra ister sağ elinizin orta parmağını sol elinizdeki halkaya geçirir ister başka numaralar yapar, bir şekil ortaya çıkarırsınız. Sıra karşıdaki oyuncuya geçer. İpleri tutup içten dışa, dıştan içe, önden arkaya, akla hayale gelmeyecek şekillerde çevirerek sizin oluşturduğunuz şekli bozar ve ipi kendi eline geçirerek yeni bir şekil üretir. Ve sıra yine size gelir… Bir olasılıklar oyunudur bu. Ve oluşan şekillerin isimleri vardır ama bu isimlerin anlamlı olması gerekmez. Mesela “kedi beşiği”. Neden? Kurt Vonnegut Jr. Kedi Beşiği romanında cüce karakteri Newt’a bunu sorgulatır: “Çocukların zıvanadan çıkmasına şaşmamak lazım. Kedi beşiği denen şey birinin ellerinin arasındaki çarpı işaretlerinden başka bir şey değil, çocuklar bu çarpı işaretlerine bakar, bakar, bakar…” “Ve?” “Ne kedi görürler ne de beşik.” (s. 188) Romanda, görünenin ya da söylenenin sorgulanmadan kabul ya da reddedildiği durumlarda da tekrarlanıyor bu söylem: “Hani kedi? Hani beşik?” Kurt Vonnegut Jr.’ın dördüncü romanı olan Kedi Beşiği aynı zamanda yazarın tanınmasını da sağlayan kitap. Hatta romandan yaklaşık 15 yıl önce Amerikan yerlilerinin Hayalet Dansı ayinleri üzerine hazırladığı antropoloji yüksek lisans tezini “çok basit ve eğlenceli olduğu” gerekçesiyle reddeden Chicago Üniversitesi, 1971’de Kedi Beşiği'ni yüksek lisans tezi olarak değerlendirip yazara diplomasını gecikmeli olarak vermiş. İnsan bunu öğrenince yine sormadan edemiyor: Hani kedi? Hani beşik? Gelelim kitabın konusuna. “Moby Dick”’in girişindeki “Bana Ishmael deyin” cümlesine atıfla, “Bana Jonah deyin” cümlesiyle başlayan roman, dini öğelerle işlenmiş bir metinle karşı karşıya olduğumuzu daha en baştan gösteriyor. Eski Ahit’te Jonah’ın (İslamiyet’teki Yunus peygamber) balinanın karnındaki seyahatine ve bazı Hıristiyanlık öğretilerine roman içinde yer yer değiniliyor. Ama bu roman bir Hıristiyanlık eleştirisi değil. Kitabın arka kapak tanıtımında yazdığı gibi “küresel bir felaketin her zaman ne kadar yakınımızda olduğuna dair acı ironi”den ibaret de değil. Kedi Beşiği dinlerin, siyasetin, iktidarın, bilimin, ailenin ve insan tabiatının bir eleştirisi. Anlatıcımız Jonah, “Dünyanın Son Günü” adlı bir kitap yazmaya hazırlanıyor ve İkinci Dünya Savaşı’nda ilk atom bombasının Hiroşima’ya atıldığı gün bazı “büyük” Amerikalıların ne yaptığını araştırmaya başlıyor. Bombanın “baba”larından sayılan Dr. Felix Hoenikker de araştırma listesinde yer alıyor. Hoenikker’in çocuklarıyla temasa geçiyor ve böylece birbirine eklemlenen karakterlerle genişleyen, San Lorenzo adlı hayali bir ülkede son bulan hikâyemiz başlıyor. Dr. Hoenikker’in bilimsel keşiflerinden biri olan “buz-dokuz” maddesi, suyla temas ettiği anda tüm canlıları mavi-beyaz bir buz tabakasıyla kaplayarak öldürüyor. Ve bu son derece tehlikeli madde, Hoenniker’in çocuklarının elinde bulunuyor. Doktorun çocuklarının izinde ve kaderin tuhaf cilveleriyle (!) San Lorenzo’ya giden Jonah, burada Bokonon diniyle tanışıyor ve o zamana kadar aradığı cevapları bu dinde buluyor. Çünkü Bokonon, olanın neden olduğunu araştırmanın asla sonuç vermeyeceğini, “anlamak” diye bir şeyin mümkün olmadığını söylüyor. Hatta Bokononcular hayatın karmaşık mekanizmalarının işleyişini “tıkır, tıkır, tıkır” diyerek tanımlıyor. Bokonon, San Lorenzo’da resmen yasaklanmış, hatta çengele asılma cezasıyla sonuçlanan bir din olmakla birlikte aslında herkes Bokononcu ve bunu bilmeyen yok. O halde tekrar soralım. Hani kedi? Hani beşik? Jonah bir noktadan sonra kitabı için malzeme toplamayı bir yana bırakıp Bokononculuğa ve “buz-dokuz”un gizemlerine odaklanıyor. Bu esnada neler görüyor? · Dünya dediğimiz bu gezegendeki saçmalıkları (“Gerçekler öyle berbatmış ki, insanlara düşmanmış, Bokonon da insanları gittikçe güzelleşen yalanlarla oyalamayı iş edinmiş.” – s. 195) · Güç dediğimiz kavramdaki tehdidi (“Bazen dünyanın asıl sorunu buymuş gibi geliyor bana: Yüksek mevkilerde çokça ölü soğukluğunda insan olması.” – s. 89) · Devlet dediğimiz yapıdaki kötülüğü (“İzin verin, Devletimizin temellerini zincir eczanelerle, zincir manavlarla, zincir gaz odalarıyla ve milli bir oyunla atalım. Sonra sıra, Anayasamızı yazmaya gelir.” – s. 308) · İnsan dediğimiz canlıdaki sersemliği (“İnsanoğlu kepazedir. Ne yapmaya değer bir şey yapar ne bilmeye değer bir şey bilir.” – s.192) Bugün dünya bin bir türlü kötülükle, saçmalıkla, felaketle, vahşetle yüzleşirken, Mahir Ünsal Eriş’in nefis çevirisiyle “Kedi Beşiği”ni okumak belki de her zamankinden daha anlamlı. Vonnegut’ın karakterlerinden Julian Castle ile Jonah arasındaki diyalogda da yazıldığı gibi, edebiyatın tesellisine ihtiyacımız var. “Bayım, edebiyatın tesellisinden mahrum kalmış bir insan nasıl ölür?” “İki yolu var,” dedi, “ya kalbi çürür ya da sinir sistemi körelir.” (s. 254) Dolayısıyla yazıya sığınmaya devam edelim. Bir sonraki yazının konusu, Hamdi Koç’un çevirisiyle “Mezbaha Beş” olacak. KEDİ BEŞİĞİ Kurt Vonnegut Jr. Can Yayınları, 2021 Çeviri: Mahir Ünsal Eriş 312 s.

  • Öykü: Desenler

    "Kimsenin tanımadığı bir kimseye dönüşen imgeyle ben arasında derimden başka bir şey kalmadı. Ve ben artık seni tanımak istiyorum." Ada Özsar Yaz yeni gelmişti. Yazlıktaydık. Arka bahçedeki ıhlamur ağacı azar azar veriyordu çiçeklerini. Kokusu odamıza doluyordu. 6.12 6.44 Sol kolum boynunun altında kalmaktan Önce şişenin çıtırtısı, sonra boğazından uyuşmuş ve çarşaf sırılsıklam olmuş. boş midene akan suyun şırıltısı. Gözlerin kapalı Seni bırakmak istemesem de yatağın yarım litre su içiyorsun, çişinin geleceğinden soğuk bir yanını bulup, uyuşan kolumu habersiz. duvara değdirmeliyim. 7.03 7.05 Hava aydınlık olmasına rağmen Sol dirseğini sol dizine dayamış, sol avuç tuvaletin ışığını yakıyorsun, sabahları içinde güzel suratın uyukluyorsun. hep dalgın olursun. Gözlerini daha Su gürül gürül akıp gidiyor altından. açmadın, sifonu umarım çekmezsin. 9.37 9.45 Yan bahçeden hışırtılar geliyor. Yatağın en iki ucundayız, Ben bir kedi düşlüyorum, pürüzlü beyaz duvardaki sen bir canavar. noktacıkları sayıyorum. 9.46 Yanına yuvarlanıp yanağındaki benden öpüyorum, belli belirsiz gülümsüyorsun. donumu giyerken somye gıcırdıyor. Belli ki yazdan bahsetmek mümkün değildi artık, evin her odası fakat, hepsi toplu. 21.59 22.06 Kapkaranlık odada oturuyorum. O kadar uzun süredir kıpırdamadan oturuyorum ki Siyahlık tüm sesi emiyor. tırnaklarımın uzadığını görür gibiyim. Aradan geçen altı senede içimdeki Karanlık kendine has renklerini dağıtıyor etrafa. sesi büyütmekten başka hiçbir şey Tanıdık nesneleri ayırt edebilmek yapamadım. gerçekliğimle bir bağlantı kurmama sebep oluyor. Karanlık yüzünden hareket etmek zorunda kalıyorum. 22.06 Hareket ettiğim an sınırlanmış varlığımın içindeki uzamı düşünüyorum. Bu uzam en merkezden en uca senin imgenle dolmuş gibi. Bu imge artık öylesine bulanık ki, senden bahsetmek de mümkün olmuyor. Her geçen an senden kalan son imgeye bir sen daha ekledim. Böyle böyle imgeni büyüttüm. Kimsenin tanımadığı bir kimseye dönüşen bu imgeyle ben arasında derimden başka bir şey kalmadı. Ve ben artık seni tanımak istiyorum. 22.06 Savruk, özensiz ve hizasız damlattığım her yaş kilimin desenlerini kırmızılığa buluyor. Kırmızı noktalar kumaşa nüfus ettikçe seni görmeye daha da yaklaşıyorum. 22.06 Kilimde peydah olan geyik deseni odayı mat renklerine teslim ediyor. Zihnim o ilk bir anıya dönüyor. Sayılarda hatırlamaya çalışıyorum ama sen kolumdan bacağıma akıp beni sakinleştiriyorsun. Bir defada anlıyorum bu sefer tarihlerin bir öneminin kalmadığını. 20.20 20.21 Gün, körfezin binalarını yutuyor. Dilek tutamadım. Alabildiğine çatlamış bir pespembelik Senin tuttuğunu umarak balıkçı teknelerine son ağları çektiriyor. balık yemeyi öneriyorum. Başını omzuma yaslamış dilek tutmamı fısıldıyorsun, tam sayıları takip ettiğini bilmeden saati nereden bildiğini düşünüyorum. 00.55 02.07 Adımlarımızı birlikte atıyoruz. Çarşaf bedenlerimizi birbirine sarmalamış. Önce bihaber, sonra farkında olarak Öylesine sıcağız ki, evin kedisi kapıyı usulca açıp minibüs durağına dek sürdüreceğiz bu oyunu. ter ve meni kaplı yastığa kendini bırakıyor. Her etkinliğimizde bir oyun olup olmadığını Kedi, gırlaması bittiği an dünyayla ilişiğini anlama çalışıyorum. Biliyorum ki kesiveriyor. sen, oyun oynarken hiç yalan söylemezsin. 06.12 Sol kolum boynunun altında kalmaktan uyuşmuş ve çarşaf sırılsıklam olmuş. Seni bırakmak istemesem de yatağın soğuk bir yanını bulup, uyuşan kolumu duvara değdirmeliyim. Sayılara zaman atfetmemeyi çoktandır anladım. Şimdi geriye ilk defa gördüğüm şekiller kaldı. 04.79 08.32 Defalarca kez terk ediyorsun beni, “Beni bırakma” hiç bir koşulda buna engel olamıyorum. Ensene fısıldıyorum bu sözleri, Seninleyken aciz olduğum gibi sesimin kesik vuruşları sensiz de aciz kalacağımı anlıyorum. sapsarı tüylerini kımıldatıyor. Bir an için seni boğmayı düşünüyorum böylece soluğun, odanın sıcağında eriyip gidecek. 8.40 8.44 Nefessiz kalışın gözümün önünden gitmiyor. Tahinli çörek ve Tam o anı düşünüyorum, elmalı tart alıyorum kana boyanmış gözlerini. sevdiğin pastaneden. Gülümser miydin beni gördüğüne, yoksa... Bu sabah birimizin canı tatlı Sabah ayazına bırakıyorum zihnimi çekecek. Biliyorum, son bir koku doluyor burnuma. uyku mahmurluğu ile hiç konuşmayacağız Terinin kokusu Çöreği sütle ıslatıp ayrılacağız.

  • Yedinci Monograf

    Fatih Balkış'tan hatırlamanın arkeolojisi üzerine denemeler. Kitaplar, yazarlar, tesadüfler, buluşmalar, kaçınılmaz karşılaşmalar, birbirini bütünleyen fragmanlar, kurmacayla gerçeği teyelleyen epifaniler... Litera'da. Bu hafta, Yedinci Monograf. Sınırdaki son evde oturuyor. Gerçek anlamda son ev. Evin arkasında bir boşluk, o boşluktan ötede bir iki eski fabrika, uzayan çalılıklar, geçilmez-aşılmaz tepeler. Sanki bir gözetleme kulesindeymiş gibi, karargâhını kurmuş, tek kişilik dünyasında, dünyanın bütün devinimlerini sessizce gözlemliyordu. Dışarıda her ne olursa olsun, yaşamın törpülerine, kesiklerine karşı can alıcı bir korunma yöntemi. Bu uzaklık aynı zamanda aşılmaz bir dokunulmazlık, kendini inşa etme demekti. Sızıntılar olmadan, hava deliklerine maruz kalmadan. Kendisiyle ilgili yaşamsal bir karar almıştı. Eroica’yı bir yeni yıl gecesi dinlerken kendi kendine bir söz vermişti. Değişimin, kendi inşasına devam etme kararıydı bu. Bunu görmüştüm ben. Biz inşa halinde, yeteneklerimizin bilinciyle, elimizdeki güçle tamamlanmaya çalışırken, o çoktan sarsılmaz temelleri atmış ve yükselmeye devam ediyordu. Ben de kendimi var edeceğim bir yer arıyordum. Dalgaların çarptığı kayalıklarda hiç durmadan bir kayadan diğerine adımlıyor, eğer durursam düşeceğimden korkuyordum. Ama durmak istiyordum. Kendi kayamı bulmak, ceplerime doldurduğum fazlalıklardan kurtulmak, onları ayıklamak istiyordum. Evde telefon olduğu halde sokağın köşesindeki telefon kulübesine kadar yürüyordum. Kışların hep soğuk ve karanlık olarak anımsandığı günlerde birbirimizle böyle haberleşiyorduk. Upuzun sürmüş günün sonunda yorgun argın evine dönen bir avcı gibi duyumsuyordum kendimi. Telefondaki ses, buyur gel, diyordu. Aramızdaki mesafe en az altı kilometre, cebimde yalnızca tek yöne yetecek kadar bozukluk. Evine kadar yürümeyi göze alıyordum. Hep yaptığım gibi. Ganimetleri paylaşmaya can atıyordum. Tempolu yürürsem, yolda hiç oyalanmazsam ve bazı yokuşları koşarak çıkarsam yolculuğum bir saatten az sürecek. Eve dönmem gerekirse, mutlaka 01.30’daki son minibüse binmeliyim. Dostluklar böyle başlıyor. Ete kemiğe bürünmeden önce bir koku sahibi oluyor. O koku bizi kendine çekiyor. Sanki yaşam alanının sınırlarını kuşatan ve ancak orada bütünüyle kendimizi korunaklı hissettiğimiz. Olabildiğince çok sırrımızın olduğu bir benzeşme hali. İki kişilik bir dünya, dili ve geçirgenlikleri olan. O gün aldığım kitapların neler olduğundan, yaşamımızı nasıl etkileyeceğinden çok, nasıl alındıkları, nasıl avlandıkları önem kazanıyor. Pusuya yatılmış mı, saatlerce beklenilmiş mi, ele geçirdiklerimiz bir şeylere eklemlenecek mi? Gece keşiflere açık. Sanki bir zihnin tepesinden yaşam alanına bakıyoruz. Uzun yollar kat edecek olmamız gözümüzü korkutmuyor. Kurduğumuz dünyanın sınırlarını her geçen gün daha da kalın çiziyoruz. Sahaflara gidiyoruz, kütüphanelerde buluşuyoruz, kitapçılarda yeni çıkanlara göz atıyoruz. Çehovlar’ı Maupassantlar’la değiştiriyoruz. Goriot Baba yılları, Duvar Geçen ve Müteveffa Mathia Pascal. Sözler vererek okumalar yapıyoruz: Bir yazardan arka arkaya okunmamalı. Yazarla çok didişmemeli. Yazılmış her şey üzerine bir fikre sahip olabilir miyiz? Döşeğimde Ölürken’deki mantık hatası gibi duran bir bölümün kafamızı kurcalaması. Sabahlara kadar satranç oynamalar. O dünyanın insanlarına, takıntılı, hastalıklı tiplerine geceler boyu gülmemiz. Keşifler yalnızca iç dünyamıza değil, dışa doğru da yapılıyor. Balık tutmaya gidiyor, uzun yürüyüşlere çıkıyor, audiophile üzerine kafa patlatıyor, poker oynuyor, Ümit Besen’i kasetten dinliyoruz; Alman Kültür Merkezi’ndeki üyelik numaramızla övünüyoruz. Gençlik kitabevinin öykü yarışmasını kazanıyor önce. 1994. Sonra oturup bir roman yazmaya başlıyor. Bu topraklarda okuduğum en iyi roman bu, hâlâ böyle düşünüyorum. Hatta ilk cümlesi üzerine bana fikrimi sorması ve sonra bir iki yerini değiştirmesi beni mutlu ediyor. Krenek, Sibelius dinliyoruz. Ben leadleri sevdiğim için bana epeyce bir CD veriyor, kendisi daha da ileri gidiyor. Artık Belarus devlet konservatuarındaki henüz öğrenci olan, adını kimsenin duymadığı bestecileri dinliyor. Bu kadar derine gitmesi, onu mutlu azınlığın parçası yapıyor. İnce görmek üzerine konuşuyoruz, şapkalar üzerine, denemeler üzerine. Roman sanatını ilk sıraya alıyoruz, denemeleri ikinci sıraya, tiyatro oyunlarını üçüncü, öyküleri dördüncü, sagaları beşinci sıraya. Dünyanın en iyi on romanı listesi yapıyoruz, sonra dünyanın en iyi ikinci ve üçüncü on romanı listesi. Onun listesinde Durgun Akardı Don var, bende Teneke Trampet. Açık Deniz Kıyısında ikimizin de ilk yirmisinde. Giderek yavaşlayan bir zamanın parçası oluyoruz. Bir yerlerde, herkesten gizlediği gücüyle yaşamaya devam ediyor. Aile kuruyor, başka bir yakaya gidiyor, kendine seçtiği isimden vazgeçiyor. Artık yazmıyor. Bense çok sonra yazmaya, el altından yayınlamaya devam ediyorum. Bir gölgenin korkaklığıyla, çekimserliğiyle. Bana verilmiş bir özgüvenin yardımıyla. Öylece, sessizce orada duruyor. Yazdığım kelimelerin arasındaki bağlantıları, çağrışımları ancak o görebiliyor. Bir klan bağımlılığı bu, araya giren mesafelere aldırmadan üşüyen ruhlarımız bir yerlerde birbirine dokunmaya devam ediyor.

  • 2021 Booker Ödülü kısa listesi açıklandı

    Dünyanın en prestijli edebiyat ödüllerinden biri olan Booker'ın kısa listesi açıklandı. 1969 senesinden beri verilen ve edebiyat dünyasının en köklü ödüllerinden biri olan Booker, her sene İngilizce olarak yazılmış ve Birleşik Krallık ve İrlanda'da yayımlanmış eserlere veriliyor. Geçen sene ödülün sahibi Shuggie Bain kitabıyla Douglas Stuart olmuştu. Bu yıl ödüle çeşitli yayınevlerinden toplam 158 roman başvurdu. Başkanlığını Maya Jasanoff'un üstlendiği ve Horatia Harrod, Natascha McElhone, Chigozie Obioma ile Rowan Williams'ın yer aldığı jürinin seçtiği on üç kitaplık uzun listeden kısa listeye kalan altı kitap şöyle: A Passage North, Anuk Arudpragasam (Granta Books, Granta Publications) The Promise, Damon Galgut, (Chatto & Windus, Vintage, PRH) No One is Talking About This, Patricia Lockwood (Bloomsbury Circus, Bloomsbury Publishing) The Fortune Men, Nadifa Mohamed (Viking, Penguin General, PRH) Bewilderment, Richard Powers (Hutchinson Heinemann, PRH) Great Circle, Maggie Shipstead (Doubleday, Transworld Publishers, PRH) Ödülün bu yılki kazananı 3 Kasım'da açıklanacak.

  • Öykü: Zaman İçinde Antigone…

    "Kurumuş ıhlamur ağacının iskeletimsi gölgesinde birkaç portakal ağacı kendi kendine mevsim geçişlerini yaşar, gövdelerini yarıya kadar örten ayrık otlarının arasına, toplanmayan fazla olgunlaşmış meyvelerini bırakırdı. Zeytin ağaçları havaya karışan kokularıyla, yaşamın devam ettiğini işaret ederdi." Peyman Ünalsın Gökhan Dağın yamacına kurulmuş, bir başına güneşin batışını seyreden tek katlı ev ürkütücü bir sessizlikle çevriliydi. Civar halkın lanetli ev olarak tanıdıkları ve anlattıkları beyaz kerpiç ev, bakımsızlıktan her an yıkılacakmışçasına iğreti duruyordu toprak üzerinde. Çocukları rüyalarında huzursuz eden korkunç bir duruşu vardı bu evin. Mavi söveli küçük pencerelerinde insana dair hiçbir hareket yoktu. Eprimiş beyaz keten perdeler sabahtan akşama, akşamdan sabaha hiç açılmazdı. İçerde yaşayan in midir, cin midir bilinmezdi. Makus talihinden kaçan bir adamdan bahsederdi dönüp duran lâkırdılar. Kimi işlediği günahların cezasını çekiyor derdi, kimi daha gençken kehanetin mahvettiği hayatının son demlerini yaşadığından bahsederdi. Köyün yerleşik ilk sakini olduğundan, sonradan gelenler evlerini hep onunkinden uzağa inşa etmişlerdi. Evin kötü talihinden nasiplenmesinler diye çitlere bile yanaşmaktan kaçınmışlardı. Yolu köye düşenler, evin metruk olduğuna inanmayı tercih ederlerdi. Zira kahverengi çitler kısmen kırılmıştı. Kurumuş ıhlamur ağacının iskeletimsi gölgesinde birkaç portakal ağacı kendi kendine mevsim geçişlerini yaşar, gövdelerini yarıya kadar örten ayrık otlarının arasına, toplanmayan fazla olgunlaşmış meyvelerini bırakırdı. Zeytin ağaçları havaya karışan kokularıyla, yaşamın devam ettiğini işaret ederdi. Bir köşede, çalışıp çalışmadığı belli olmayan tulumba, hemen yanı başında paslı bir kova duruyordu. Yer yer kurumuş asma dallarının örttüğü çardağın altında tahta kurtlarının meskeni olmuş iğreti mavi bir masa ve yere devrilmiş iki mavi tahta sandalye uzun zamandır kaldırılmayı bekliyordu. Belki de yamaçtan aşağıda görünen engin maviliğin seyrine dalıp gitmişlerdi. Zaman zaman, ailelerinin uyarılarına rağmen köyün meraklı çocukları, terkedilmiş gibi duran eve fazlasıyla yaklaşır, uzun süre devasa otların arasında pusuya yatıp evi gözlerlerdi. Mamafih evde hiçbir hareket olmaz, üstlerine yapışan nemli yaprakları, kollarına, bacaklarına tırmanan karıncaları silkeledikten sonra evlerine dönerlerdi. Gizemli ev gözden kaybolana kadar da kendilerini izleyen bir çift gözün arayışında, omuzlarının üzerinden geriye bakarlardı. Ne usulca itilen tahta kapı, ne de aceleyle kapanan perde görürlerdi. Grubun kızıl alevleriyle yanıp kül olmaya bıraktıkları bir ev kalırdı sadece. Bazı kış günlerinde, yamacın altında yaşayan köylüler, evin bacasından usulca gökyüzüne yükselen beyaz duman gördüklerini iddia ederlerdi. Görmeyenler inanmazdı. Ama akıllara acaba sorusu yerleşirdi. Soğuk ve toprağı balçığa çeviren bol yağışlı kışın ardından gelen baharla köylüler düşüncelerini terk edilmiş evden uzaklaştıracak meşguliyetlere gark etti. Köyün çıkışındaki üzüm bağlarını kışın etkilerinden arındıracak hummalı çalışmalar başladı. Hasat zamanına kadar köylülerin gözü bağlardan başka bir şey görmezdi. İşte o zaman evin kapısı gıcırtıyla açılır, yorgun, kambur siluet, gözlerini ışığa alıştıra alıştıra usulca kapının önüne çıkardı. İri yarı yaşlı adamın elbiseleri, evin perdelerinden daha eskiydi. Yer yer yamalı pantolonunun belinde kalın urgan, kemer vazifesi görüyordu. Gömleğinin bazı yerleri fazla giyilmekten aşınmıştı, etek uçları yırtık pırtıktı. Yüzündeki derin kırışıkların bir kısmı, uzun beyaz sakalla örtülmüştü. Çökmüş avurtları, gömleğinin yakasından görünen köprücük kemikleri, bilekleri, evden hiç çıkmadan yaşam mücadelesi veren bu yaşlı adamın beslenemediğinin kanıtıydı. Sürdürdüğü meczup yaşamına rağmen tavırlarında bir asalet okunuyordu. Vahşi değildi ya da saldırgan. Bakışlarında mahcubiyet saklıydı. Aksak adımlarla başı önünde bahçenin içinde dolaştı. Otların arasında yitirdiği değerli bir taşı ararcasına dikkat kesilmişti. Arada sırada duruyor, yere çömelerek elindeki bıçakla otların arasından topladığı hindiba, radika, yabani semizotlarını elindeki bez torbanın içine koyuyordu. Torba tıka basa dolduğunda, portakal ağacının üzerinde kalmış, muhtemelen suyu çekilmiş derisi gibi kuru portakallardan birkaç tane koparıp eve girdi. Sadece toprak ananın zenginlikleri görmüştü yaşlı adamı. Köylüler ise yüreklerine gömülü meraklarıyla gündelik yaşamlarına devam ediyorlardı. Nisan yağmurları iki gün boyunca hız kesmeden devam etmiş, doğa bereketli yağmurlarla coştukça coşmuştu. Yoğun bir toprak kokusu sarmıştı yamacı. Tepeleri ele geçiren nimbuslar patlamaya hazırdı. Köylüler evlerine kapanmıştı. Yağmurların bu mevsimde yağmasını, mahsullerin olgunlaştığı yaz aylarında yağmasına tercih ettiklerinden evlerine kapanmış olmayı dert etmiyorlardı. Yaşlı adam ise sakallarını ağartan hatıraların acılarıyla, soğuğa, rüzgâra, yağmura, kara ve yıllara direnen evinin dışı gibi yorgun içinde, yayları çoktan mesaisini doldurmuş divanın üzerinde uzanıyordu. Ailesine kestiği cezanın diyetini ödüyordu yıllardır. Beyaz kireç sıvalı tavanda, her gün, her gün geçmişi yâd ediyor, zamanı geriye sarabilse, kayıplarının önüne geçebilir miydi, Tanrılar buna izin verir miydi, muhasebesini yapıyordu. Hey gidi koca Vasilis! Sen bereketli toprakların heybetli sahibi, bir aile trajedisi ile halkından soyutladın kendini, bilmediğin topraklara sığından utancından, acından. Zeus gökleri yardı ikiye, tüm hiddetini akıttı üzerine. Oysa yaptığın yanlış sayılmazdı kendince. Adalet istedin, ama düşünmedin kardeşin kardeşe düşman olacağını ve yine kardeşin kardeşe sahip çıkacağını. Sen ayrı bedenlerde akan aynı soyun kanını küçümsedin. İktidar, güç gözlerini kör, duyularını felç etti. Sen de kendi soyundan geleni kollamak istedin. Açtın kanatlarını üstüne, ama hacminin rüzgârını düşünemedin. O zaman içindeki sese kulak verdin. “Bahtı kara kız kardeşini koru. Ona ve çocuklarına sahip çık. Onlar eşini/babalarını yitirdi. Topraklarını da yitirmesinler.” Aldın karşına, mantıkla tanıştırdın. Hüzünlü genç bir kadın olan kız kardeşin müteşekkir oldu yardım eline. İki kız, iki erkek çocuk koydular seni babalarının yerine. Kızlar annelerine evi çekip çevirmekte, oğlanlar mahsulleri zenginleştirmede canla başla çalıştılar. Toprağın yönetimi demokratik bir çözümle her yıl oğlanlardan birine emanet edildi. Ürün almak da bir yarışa dönüştü. Her yarış farklı başarılara sürükledi oğlanları. Rekabet kızıştıkça kızıştı. Yaktığı ateşin üzerinde pişen aşın dumanı arkasından endişeyle izledi anne, kardeşler arasındaki bu garip durumu. Aynı sofrada oturmaz oldu oğlanlar. Sonra Yorgos’un yönetime geçeceği yıl Yannis “olmaz” dedi. “Güzel planlarım var topraklarımızla ilgili, bozmanı istemem. Bu yıl da ben işleyeceğim toprağı, mahsulleri ben satacağım ırak diyarlara.” Yorgos diklendi, Yannis daha da fazla. Kaptı biri üç başlı tırmığı Poseidon gibi hırsla batırdı kardeşinin böğrüne, Yannis bedeninden fışkıran son bir çabayla elindeki orağı salladı, Yorgos yıkıldı bu defa yere. Toprak kana bulandı. Anneleri ve kız kardeşleri koşup geldiler çığlık çığlığa, gözyaşlarını yele terk ederek. Kapandılar henüz sıcaklığını yitirmemiş bedenlerin üzerine. Dayı Vasilis yeri döven adımlarıyla yaklaştı koca topak olmuş aileye. Kızlar Antea ve Eliana yumruklarını sıkıp dikildiler dayılarının karşısına. “Sensin buna sebep,” dedi Antea. Vasilis, kız kardeşine baktı yalvarırcasına. “Babanızın ölümünden sonra bensiz nice olurdu haliniz. Ruhunuz duymazdı topraklarınızın başkalarının eline geçtiğini. Hırslarına yenildi kardeşleriniz,” dedi. Söz hakkı tanımadan döndü sırtını. Defin işlemlerini başlattı. Vasilis’e göre Yorgos sesini çıkartmakta haksızdı. Yannis mahsulü çoğaltmakta ondan başarılıydı. Susmalı ve biat etmeliydi Yannis’in bir yıl daha yönetimin başında kalmasına. Sığ düşünceleriyle başlattığı kavga toprağın bereketine zehir akıtmıştı. Cezası basit bir gömülmeydi. Mezarında bir taş bile olmayacaktı. Yannis ise lider ruhuna yaraşır bir törenle gömülecekti. Mezar taşında altın harflerle yazacaktı ailenin medarı iftiharı olduğu. Antea kulaklarına inanamıyordu. Öz dayısı, kardeşleri birbirine düşman etmiş ve aralarındaki husumeti mezarlarına kadar taşıyordu. Elinde mızrağı omuzunda baykuşuyla Medusa’ya kafa tutan Athena gibi dikildi dayısının karşısına. Vasilis narin genç kızı dikkate almadı. Hatta kendi oğluyla evlenmeye hazırlanan yeğenini kuş uçmaz, kervan geçmez bir uzak köye sürgüne gönderdi. Ne yer, ne içer umurunda değildi. Kurtlar iner de bu narin kızı kendilerine bir öğün yaparlar diye düşünmedi. Taştan kalbinin böyle ince, hassas düşünmesi olasılığı yoktu. Antea uzun zaman önce toprakları verimsiz olduğundan halkı tarafından terk edilen köyün soluk alan tek varlığıydı. Konuşacak bir Allah’ın kulu olmadığı gibi, çorak arazide karın doyurmak için arpa, buğday bile yetişmiyordu. Vasilis’in oğlu babasının fikirlerine karşı gelmesinin törelerine aykırı olduğunu bile bile nişanlısına yalnız bırakmayı vicdanına yediremez. Atına atlayıp hayalet köye gider. Gider, ancak geç kalmıştır. Antea’nın cansız bedenini küçük köyün kurak kuyusunda bulur. Homer, Antea’yı kuyudan çıkarır, atının terkisine alıp köyüne döner. Vasilis, Homer’i Antea’nın cansız bedeni ile karşısında bulunca çılgına döner. Kendi oğluna söz geçiremeyen bir lider, halkın gözünde kıymetini yitirir. Vasilis daha fazla küçülmeyi göze alamaz. Oğlu Homer ile karşı karşıya gelir. Genç ve toy Homer, Vasilis’in tecrübeleriyle kazandığı gücüne direnemez. Babasına savurduğu balta elinden kurtulur ve kendi bedenini yarar. Vasilis bin pişman oğluna sarılır. Canından can koparmış, lavlarla köpürmeye hazır yanardağın içine atmıştır. Karısı çığlık çığlığa fırlar gelir köy meydanına. Göğsünü yumruklar, feryatları köyü inletir. Bir babanın öz evladına çektirdiği acıyı, Tanrı’nın bahşettiği hayatını kendi elleriyle sonlandırmasını affedilmez bulmaktadır. O gece evin arkasındaki ahırda bulurlar Vasilis’in karısını. Evlat acısına dayanamayan Lida kendini asmıştır. Üç evladının ölümüyle yıkılan Vasilis’in kız kardeşi de canına kıyar. O günden sonra Vasilis içine kapanır. Köy halkının karşısında itibarını yitirmiştir. Yaşadığı ev, sahip olduğu topraklar, kudreti, hepsi çürüyen bir ağaç gövdesi gibi yerle bir olur. Kimseye bakacak yüz, söyleyecek sözü kalmamıştır. İşte Vasilis’i bu virane eve kapayan hikâyesi… Çocuğunun ölümüne dayanamayan Lida kadar, kendi acısına son verecek tek hamle için cesaretini toplayamamış, köyünden kaçmış ve münzevi hayatı yaşamaya devam etmektedir. Ecel canını alana kadar… Elbet bir gün hikâyesini yazacak bir Sophokles çıkar ortaya.

  • Onlar Göçtü Buradan

    Yekta Kopan soruyor, Türkiye’nin ilk kuşak araştırmacısı Evrim Kuran yeni kitabı Onlar Göçtü Buradan’ı anlatıyor. Onlar Göçtü Buradan ile Türkiye’nin yeni göç nesli Onları tanıyorsunuz, peki sonra onlara ne oldu, biliyor musunuz? Türkiye, son yıllarda tarihinin en büyük beyin göçü dalgasını yaşıyor. Yalnızca geçtiğimiz beş yılda, çoğunluğu yüksek öğrenim görmüş genç kuşaktan on binlerce kişi yurt dışına yerleşme kararı aldı. Ya gittikten sonra? Aradıklarını bulabildiler mi, dönmeyi düşündüler mi, neleri özlediler, neleri hiç özlemediler? Evrim Kuran, Türkiye'nin her köşesinden 118 Ülke, 728 kente dağılmış 3,253 göçmenle görüşerek yaptığı araştırmanın sonuçlarını anlattığı ve etkilerini yorumladığı yeni kitabını yazarken yaşadıklarını bu özel söyleşide ilk kez paylaşacak. 22 Eylül, 18.00-19.00 arası dijital olarak gerçekleşecek etkinliğe kayıt için: https://onlargoctuburadan.speakeragency.com.tr/

  • Kıraathane Kitap Şenliği

    Kıraathane İstanbul Edebiyat Evi'nin düzenlediği Kıraathane Kitap Şenliği 10-18 Eylül 2021 tarihlerinde kitapseverleri bekliyor. 33 yayınevinin katıldığı şenlik #Kıraathane binasında kitap standları, #YesayanSalonu'nda kitap sohbetleri, ayrıca geniş bir dijital fuar alanı ve zengin çevrimiçi etkinlik programıyla gerçekleşecek. Şenlik, 18 Eylül Cumartesi akşamına kadar her gün 11:00-19:00 saatleri arasında #Kıraathane binasında kitapseverleri bekliyor. Bağımsız yayınevlerinin standlarını inceleyin, yayıncılarıyla sohbet edin, yeni kitaplar keşfedin! Kıraathane Kitap Şenliği dijital alanı gezmek için: https://instabio.cc/kiraathane

  • Mahir Ünsal Eriş “Olduğu Kadar Meyhane”de

    “Olduğu Kadar Meyhane” 21 Eylül'de Mahir Ünsal Eriş ile gather-in’de gerçekleşecek. Vakt-i Kıraat, Meyhane Elsewhere’de yazarların ağırlandığı bir etkinlik. “Olduğu Kadar Meyhane” gelecek salı Mahir Ünsal Eriş ile gather-in’de gerçekleşecek. Gather-in; Mehmet Ali Alabora'nın kurduğu ve canlı bir atmosferde uzaktaki arkadaşlarınızla buluşabildiğiniz dijital bir platform. Neslinin en özgün ve sevilen yazarlarından Mahir Ünsal Eriş, gündelik hayatı ve sıradan insanların hikâyelerini tertemiz ve dinamik bir dille okuyucuya aktarıyor. Etkinlik Saatleri: TR 21.00, PDT 11.00, EDT 14.00, UK 19.00, CET 20.00 Katılmak için: https://gatherin.life/events

  • “La Casa De Papel”in Berlin’i Pedro Alonso O’choro’nun kaleminden Filipo’nun Kitabı çıktı

    “La Casa de Papel” dizisinde hayat verdiği Berlin karakteriyle dünya çapında tanınan Pedro Alonso O’choro’nun kaleme aldığı Filipo’nun Kitabı Türkçede. Pedro Alonso göz alıcı illüstrasyonların eşlik ettiği dikkat çekici kitabında, hipnoz yoluyla yapılan bir regresyon* seansıyla başka bir yaşama ve başka bir bedene yaptığı yolculuğu anlatıyor. Geçmişine yaptığı bu spiritüel yolculukta, imparatorluk günlerinde doğuda göreve giden Romalı asker Filipo olarak reenkarne olan Pedro Alonso, tükenmiş ruhuna bir can suyu ararken, keşfettiklerinin ona sunduğu öğretilerin peşine düşüyor. Dünyada ses getiren birçok önemli yapıtı Türkiye’deki okurlarla buluşturan Epsilon, şimdi de Pedro AlonsoO’choro’nun kaleme aldığı Filipo’nun Kitabı’nı raflara taşıyor. “La Casa de Papel” dizisinde canlandırdığı Berlin karakteriyle dünya çapında çok geniş bir hayran kitlesi edinen Pedro Alonso, ilk kitabıyla oyunculuğunun ardından yazarlıkta da başarısını ortaya koyuyor. Fatmagül Ezici’nin İspanyolca aslından dilimize çevirdiği Filipo’nun Kitabı, çarpıcı hikâyesinin yanı sıra Pedro Alonso ve Tatiana Djordjevic’in ortak çalışmasıyla ortaya çıkan göz alıcı illüstrasyonlarla da dikkat çekiyor. Filipo’nun Kitabı’nda hipnoz yoluyla yapılan bir regresyon seansıyla başka bir yaşama ve başka bir bedene yaptığı yolculuğu anlatan Pedro Alonso, bu yolculukta imparatorluk günlerinde doğuda göreve giden Romalı asker Filipo olarak reenkarne olur. Bu görev, imparatorluğun genişlemesine engel olabilecek potansiyel düşmanları tespit etmekten ve gerekirse onları ortadan kaldırmaktan ibarettir. Asi bir grubun lideri olan, hayatını değiştirecek o adamla tanışır. Yilak'ta beklenmedik bir şekilde kimseyi yargılamayan, dinlemek isteyene konuşan, gerçeği bulmaya, vicdanı uyandırmaya ve görünmezi görmeye çalışan bir akıl hocası keşfeder. Filipo, benliğinin en derinlerine doğru çıktığı yolculukta keşfettiklerinin ona sunduğu öğretileri alabilecek mi? Kimin canını yakacak? Kime minnet duyacak? İnancı sayesinde her şeyin üstesinden gelecek gücü ve cesareti sonunda kendinde bulduğunda, geçmişine yaptığı bu spiritüel yolculukta solmuş tükenmiş ruhuna bir can suyu bulabilecek mi? *Regresyon, psikolojik açıdan gerileme ya da geri çekilme yani daha önceki az gelişmiş bir aşamaya dönme anlamında kullanılır. FILIPO'NUN KİTABI Pedro Alonso O’choro Epsilon Yayınları Çeviri: Fatmagül Ezici 280 s.

  • Sally Rooney’nin yeni romanına tam not!

    Sally Rooney'nin merakla beklenen üçüncü kitabı eleştirmenlerden tam not aldı. BBC News’in haberine göre New York Times, The Telegraph, The Times, Guardian gibi gazetelerde yer alan değerlendirmelerde eleştirmenler, Güzel Dünya, Nerdesin'i ("Beautiful World, Where Are You) yazarın en iyi romanı ve şimdiye kadar kaleme aldığı en güçlü metin olarak tanımlandı. Rooney’in büyük merakla beklenen ve hatta İrlanda ile İngiltere’de satışa çıktığı 7 Eylül günü bazı kitapçıların erkenden açılmasına sebep olan bu üçüncü romanı, yazarın ilk iki kitabının bir devamı niteliğinde. Dürüstlüğe dokunmak The Times’ın eleştirmeni James Marriott’a göre, önceki romanları olan Normal İnsanlar ve Arkadaşlarla Sohbetler'e nazaran yazarın bu romanında fikirleri daha belirgin ve dili daha şiirsel. "Kitabın son sayfalarındaki duygusal kontrol ve teknik ustalık, onu yakında az çok istediği romancı olmaya doğru götürüyor – tabii eğer şimdiden orada değilse!" Financial Times'ın eleştirmeni Diana Evans'a göre 7 Eylül günü yayınlanan roman, "dokunaklı bir dürüstlükle sarmalanmış alçakgönüllü bir parlaklığa" sahip. Rooney’nin yeni romanının olay örgüsü, çılgın başarısının getirdiklerinden hoşlanmayan Alice adlı bir yazar ve bir edebiyat dergisi için çalışan arkadaşı Eileen'i üzerine kuruluyor. Yazar, New York Times'a, bu romanını kendi deneyimlerinden yola çıkarak yazdığını belirtti. "Bu kitabı yazmak zorunda kaldım, çünkü hayatım bir süre önceki iki kitabımın başarısı tarafından tamamen kuşatılmıştı." Kurmaca mı, Vikipedi maddesi mi?! The Telegraph'tan Susannah Goldsbrough ise Rooney’ye olumsuz eleştiriler yönelten nadir eleştirmenlerden. Romanın büyük bir bölümü Alice ve Eileen arasındaki e-postalar şeklinde anlatılıyor, Goldsbrough bu e-postaların "siyaset ve yoğun gerçekler arasında kaydığını, böylece kurmaca bir eser değil de sanki daha çok bir Wikipedia maddesi okur gibi hissettiğini söyledi. Goldsbrough’a göre sorun, romanın konusuyla karakterlerin zayıf bir ilişki içinde olmaları. Guardian yazarı Anne Enright ise, bu kitabı okuyanların "insanın olgunlaşmasının duygusal zorluklarını, kendimizle başkalarının sevgisi arasına koyduğumuz engelleri görebilmekteki zorluğun acısını ve belirsizliğini tadacağını" söyledi. Sally Rooney'nin ayrıca Arkadaşlarla Sohbetleri’nin, şu anda Joe Alwyn ve Jemima Kirke'nin de aralarında bulunduğu bir oyuncu kadrosuyla çekildiğini, Normal İnsanlar’ın ise beğenilen bir dizi uyarlamasının da olduğunu söylemeden geçmeyelim.

bottom of page