top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5404 sonuç bulundu

  • İntihal davasında son durum: Doğan Kitap yüzde beşlik intihal suçlamasını reddediyor

    Yayınevi Doğan Kitap, Mine Kırıkkanat’ın Elif Şafak’ın Bit Palas  eserinde yaptığı intihal iddiasına yönelik mahkeme kararını sert dille eleştiriyor. Kırıkkanat’ın “Sinek Sarayı” romanından alınan benzerlik oranının sadece yüzde 5 olduğunu belirten uzman raporuna dayanan kararın “akıl dışı” olduğunu savunan yayınevi, “bu komik ve asılsız suçlama”nın edebiyatın temelini tehdit ettiğini ileri sürüyor. Doğan Kitap, hukuk mücadelesini Yargıtay’a taşımayı planlıyor. Doğan Kitap yayınevinden söz konusu mahkeme kararına ilişkin şu açıklama geldi: Doğan Kitap yayınevi olarak yirmi seneden uzun bir zamandır, Türk ve dünya edebiyatının en güçlü kalemlerinden Elif Şafak’ın kitaplarını basmaktan gurur duyuyoruz. Yazarımız aleyhine 16. Hukuk Dairesi tarafından alınan yüzde 5’lik intihal kararını asla kabul etmiyor ve hukuk mücadelemizi sürdüreceğimizi tüm kamuoyuna duyuruyoruz. Yazarımız abes ve sürreal bir şekilde, yüzde 5 ortak kelime ve tema kullanmakla suçlanmaktadır. Bu komik ve asılsız suçlama sadece yazarımızı değil, tüm edebiyat ve sanat camiasını hedef almaktadır. Sanat ve edebiyat eserlerine bu şekilde yaklaşılırsa bu ülkede artık edebiyat üretilemez. Türk ve dünya edebiyatının en seçkin ve sevilen yazarlarından biri aleyhine Mine Kırıkkanat’ın yıllardır sürdürdüğü haksız suçlamalar ve kişisel saldırılar, tüm edebiyat dünyamızın malumu. Kırıkkanat’ın iddialarının edebiyat açısından anlamsızlığı, Elif Şafak’ın kitabının özgün ve güçlü bir roman olduğu, Türk edebiyatının saygın yazar, çevirmen, akademisyen ve eleştirmenlerinin yazdığı birbirinden güçlü raporlarla kamuoyuna ve mahkemeye sunulmuştu. Dileyen herkes bunları açıp okuyabilir. Ayrıca Türkiye’nin önemli üniversitelerinde görev yapan, telif hakları konusunda uzman hukukçuların verdiği raporlar da dava dilekçesinde yer aldı. Ülkenin yüz elliye yakın saygın edebiyatçısı bir araya gelerek ortak açıklamayla Elif Şafak’a desteklerini ve bu durumun edebiyatı nasıl zedelediğini ve bunun edebiyattan çıkıp bir linç kampanyasına dönüştüğünü beyan ettiler. Tüm bunlara rağmen İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi itirazımızı detaylı okumadan, gerekçe bile göstermeden reddetti. Tek dayanağı uzmanlığı son derece tartışmalı tek bir “bilirkişinin” verdiği yüzde 5’lik rapor olan bu kararın Yargıtay’dan döneceğine ve adaletin yerini bulacağına inanıyoruz. Söz konusu “bilirkişi” raporunda, iki roman arasında ne tek bir sayfa ne tek bir paragraf ne tek bir cümle benzerliği olmadığı açıkça itiraf edildiği halde, ne gariptir ki kelimeler arasında benzerlik aranıyor. Bunlar “sokak”, “sigara”, “apartman”, “mimari”, “İstanbul”, “çöp”, “kedi”, “balkon” ve “sigara” gibi herkesin ve her yazarın zaten kullanmakta olduğu konular ve sözcüklerdir. Kelimeler bir millete aittir. Kimsenin tekelinde değildir. Dolayısıyla “çöp” veya “kedi” veya “apartman” kelimeleri Mine Kırıkkanat’ın özel malı ya da mülkü olamaz. Böyle korkunç ve absürt bir zihniyetle edebiyata yaklaşılırsa yarın herkes herkese dava açabilir ve tüm bir edebiyat ve sanat camiası eser üretemez hale gelir. Ne yazık ki 16. Hukuk Dairesi dosyayı detaylı incelemek ve sunulan uzman raporlarını okumak yerine, şaibeli bilirkişinin ifadelerini aynen kopyalamış. Bu ne yazık ki son dönemde Türkiye’de gittikçe artan adaletsizlik ve hukuksuzluk algısına hizmet eden bir durum oluşturuyor. Bu temelsiz karara karşı yazarımızın hakkını savunmaya devam edeceğimizi, bu akıllara durgunluk veren davayı Yargıtay’a taşıyacağımızı, adalet yerini bulana kadar hukuk yoluyla sonuna kadar mücadele edeceğimizi herkesin bilmesini istiyoruz. Bizler tüm hayatını kitaplara, edebiyat ve sanata adamış insanlarız. Elif Şafak Türk ve dünya edebiyatının en değerli kalemlerinden biridir. Hiç kimsenin kişisel çıkarları için ona ve yayımlamaktan gurur duyduğumuz eserlerine zarar vermesine müsaade etmeyeceğiz. Kamuoyuna duyurulur. Ne olmuştu? Mine Kırıkkanat, Elif Şafak'ın "Bit Palas" adlı romanının, kendisinin 1990 tarihli "Sinek Sarayı" adlı romanından intihal yoluyla esinlendiği iddiasıyla Şafak'a dava açtı. Dava sürecinde mahkeme, bilirkişi raporlarına dayanarak, Şafak'ın romanında olay örgüsü, kurgu ve karakterler açısından benzerlikler olduğuna hükmetti. İstinaf mahkemesi de bu kararı onadı ve Şafak ile yayınevi Doğan Kitap'ın istinaf taleplerini reddetti. Mahkeme, Kırıkkanat'ın maddi ve manevi tazminat hakkı olduğuna karar verdi. Ancak kültür ve yayın dünyasında bu sonucun politik olduğu, intihalin olmadığı görüşleri ağır basıyor.

  • Aytül Akal, 2026 Hans Christian Andersen Ödülleri’nde Türkiye’yi temsil ediyor

    Çocuk edebiyatının “Nobel’i” olarak görülen prestijli Andersen Ödülleri’nde Aytül Akal, yaşam boyu katkılarıyla yazar kategorisinde Türkiye adına aday gösterildi. Dünya çocuk edebiyatının en saygın ödülleri arasında yer alan ''Hans Christian Andersen Ödülleri'', iki yılda bir IBBY tarafından, yaşam boyu çocuk edebiyatına katkı sağlayan yazar ve çizerlere veriliyor. 44 ülkeden 78 adayın yarıştığı 2026 ödülleri, önümüzdeki Bologna Çocuk Kitapları Fuarı'nda açıklanacak. Çocuk ve gençlik edebiyatımızın duayen yazarlarından Aytül Akal, 2026 Hans Christian Andersen (Andersen) Ödülleri kapsamında yazar (author) kategorisinde Türkiye’yi resmî aday olarak temsil edecek. Bu bilgi, IBBY (Uluslararası Gençlik Kitapları Kurulu) tarafından yayımlanan 2026 aday listesinde açıklandı. Andersen Ödülleri nedir? Hans Christian Andersen Ödülleri, çocuk edebiyatında yaşam boyu eser vermiş yazarlara ve çizerlere verilen en prestijli uluslararası ödüllerden biridir. İBBY tarafından her iki yılda bir düzenlenir ve adaylar eserlerinin kalıcı edebî katkısıyla değerlendirilir. 2026 yılı için toplam 78 aday, 44 ülkeden yazar ve çizer kategorilerinde yarışıyor. Aytül Akal’ın Adaylığı Akal’ın adaylık dosyasında, çocuk edebiyatına adanmış uzun kariyeri, toplumsal projelere katkısı, eserlerinin insanî değerler ve özgür ruh temaları etrafında yoğunlaşan anlatımı vurgulanıyor. IBBY’nin aday değerlendirme komitesine sunduğu biyografık dosyada, Akal’ın “karanlığı aydınlığa dönüştürme” misyonuyla yazdığı ve çocuklara insanı anlamaya dair derin bakış açısı kazandıran çalışmalarına dikkat çekiliyor. Akal’ın resmi web sitesinde de 184’ü Türkçede olmak üzere 50’den fazla eseri ve 50 yılı aşkın yayın geçmişi yer alıyor. Bu adaylık, Aytül Akal’ın çocuk edebiyatına yaptığı uzun soluklu katkılarının uluslararası platformda takdir edildiğinin güçlü bir göstergesi. Literaedebiyat olarak kendisini bu önemli başarısından dolayı kutluyor; okurlarımızı da heyecanla sonucu takip etmeye davet ediyoruz.

  • Mine Soysal'dan Yaşasın Kitap

    Eyvah Kitap! adlı başyapıtı gençler kadar eğitimciler ve ebeveynlerin de ilgisini kazanan Mine Soysal, bu kez herkesi “Yaşasın Kitap!” demeye davet ediyor. Kitaplarla kesişen genç yaşamlar... Yeni 32 kısa öykü, günümüz gençlerinin kitap okuma hallerini etkileyen psikolojik ve toplumsal koşulları çarpıcı ayrıntılarla hikâyeleştiriyor. Okuma kültürümüzde benzersiz bir iz bırakan ilk kitaptan yıllar sonra, herkesin “kitap” ve “okuma” kavramlarına bakış açılarını yenileyecek farklı bir yolculuk sunuyor. Genç yaşamlarda kitapların yerini ve önemini yenilikçi bir yaklaşımla düşündürüyor. Ekran bağımlısı diye suçlananlar, yapay zekâyla ödev hazırlayanlar, tek başına uzun yolculuklara çıkanlar, okuma kulübüne konuk olanlar, depremde kaybettiklerinin acısını dindirmeye çalışanlar, mahalle kitapçısını kaybedenler, öfke kontrolü için terapiye gidenler, kitap fuarının yolunu gözleyenler, yalnızlık çeken göçmen işçiler, zorbalığa uğrayan arkadaşlarını savunanlar, meslek seçiminde kitaplarla yolunu bulanlar ve satır aralarında beklenmedik öneriler… Mine Soysal: İstanbul’da doğdu. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’nde Önasya arkeolojisi eğitimini 1981’de tamamladıktan sonra, uzun yıllar İstanbul Arkeoloji Müzeleri’nde çalıştı. Kazılara, yüzey araştırmalarına katıldı, sergileme projelerinde görev aldı. 1996’da Günışığı Kitaplığı’nı kurdu. Çağdaş çocuk ve gençlik edebiyatımızın yanı sıra yayıncılığımızın ve okuma kültürümüzün gelişmesi için birçok sorumluluk üstlendi. Roman, öykü ve anlatı türlerinde eserler veren Soysal, yüz binlerce okurla buluşan başyapıtı Eyvah Kitap!’ta (2006) gençlerin okuma sorunlarını ve haklarını dile getirdi. Gençler için Eylül’de Aşklar (2001), Uzakta (2014) ve Daralan (2017) adlı romanları, Ala Çocuk Yollarda (2005) ve Odada Yalnız (2009) adlı öykü kitaplarını kaleme aldı. İstanbul Masalı (2003) adlı anlatısı, 2015’te İz TV’nin “İstanbul’un Yüzleri” kuşağında belgesele konu oldu. 2025 Oğuz Tansel Çocuk Yazını Ödülü’ne değer görülen Soysal, Eyvah Kitap!’tan yıllar sonra, gençlerin kitaplarla kurduğu bağı Yaşasın Kitap!’ta (2025), günümüzün değişen dünyası içinde yeniden sorguladı. Ülke genelinde edebiyat ve yayıncılık seminerleri de gerçekleştiren yazar, İstanbul’da yaşıyor ve Günışığı Kitaplığı’nın genel yayın yönetmenliğini sürdürüyor. YAŞASIN KİTAP! Mine Soysal Günışığı Kitaplığı, 2025 Editör: Müren Beykan Tür: Öykü 11+ yaş 128 s.

  • 2026 A7 Kitap Sevim Burak Öykü Ödülü sahibini arıyor

    “2026 A7 Kitap Sevim Burak Öykü Ödülü” başvuruları açıldı. Sevim Burak öykücülüğünün sunduğu imkânları vurgulamak, genç yazarları teşvik etmek, Türk öykücülüğünün gelişimine katkı sağlamak amacıyla Sevim Burak onuruna düzenlenen yarışma, tüm yazarlara açık olacak. Kitap bütünlüğü taşıyan dosyaların değerlendirileceği yarışmada ödül alan dosyalar A7 Kitap tarafından kitaplaştırılacak. “2026 A7 KİTAP SEVİM BURAK ÖYKÜ ÖDÜLÜ”  KATILIM KOŞULLARI A7 Kitap Sevim Burak Öykü Ödülü, tüm yazarlara açık olacaktır.  Ödüle, daha önce dosya dalında herhangi bir ödül almamış kitap bütünlüğü taşıyan öykü dosyaları katılabilir.  Ödüle katılan dosyanın herhangi bir yerinde yazarın açık kimliğini belli edecek isim, rumuz ve işaret kullanılmamalıdır. Katılımcıların kimlik ve iletişim bilgilerini üzerine dosya adını yazacakları ayrı bir zarf içerisinde göndermeleri gerekmektedir. Yarışmada yalnızca birincilik ödülü verilecek, jüri isterse birinciliği paylaştırabilecektir. Kazanan dosyalar A7 Kitap tarafından 2026 yılı içerisinde kitaplaştırılacaktır. Ödül alan yazarın telifi A7 Kitap ile yapılacak sözleşmeyle kitap olarak ödenecektir. Başvurular iki aşamalı bir değerlendirme sürecinden geçecektir. Neşe Apaydın, Ersun Çıplak ve Cuma Duymaz ’dan oluşan ön jürinin yapacağı değerlendirme sonucunda on dosyalık bir kısa liste Seçici Kurul’a sunulacak, yarışma sonucu, 2026 Mayıs ayı içerisinde açıklanacaktır. Yarışmaya katılacak yazarların, dosyalarından 8 (sekiz) nüshayı, 03 Nisan 2026 Cuma günü saat  17.00 'ye kadar, A7 Kitap Yayıncılık Ltd.Şti. Hobyar Mahallesi Cemal Nadir Sokak, Büyük Milas Han No:24 Kat:1 Daire:114 Cağaloğlu / FATİH İSTANBUL  adresine kargo ya da postayla göndermeleri gerekmektedir. SEÇİCİ KURUL: Aysu Erden Nazlı Eray Haydar Ergülen Mehmet Erte Elfe Uluç

  • FeminİSTANBUL 8 yaşında

    UNESCO’ya bağlı uluslararası şiir organizasyonları içinde yer alan, “FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Festivali” bu yıl 8. kez, 21-23 Kasım 2025’te, Kartal Belediyesi’nin desteğiyle düzenlenecek. “Gazze katliamından sonra medeniyetten ve insanlıktan söz edilebilir mi?” manifestosuyla yola çıkan FeminİSTANBUL, kadınlığın sorunlarına dair evrensel bir fikir, sanat ve diyalog platformu olma hedefini sürdürüyor. Uluslararası FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Festivali, 21-23 Kasım tarihleri arasında 8. kez düzenlenecek. Ana temasını kadın, kadın sorunları, kadın kimliği, kadın personası, yani kadına dair her türlü durum ve hal olarak tanımlayan koordinatörler, festivali cinsiyetçi ya da salt feminist bir festival olmamakla birlikte Türkiye’de bir ilk olarak görüyorlar. Kadın temalı şiirleriyle, kadın, erkek, LGBTIQA+ her dilden, cinsten, dinden, ırktan ve milletten şair bu etkinliğe katılıyor.  Dünya Şairleri Uluslararası FeminİSTANBUL   Kadın Şiiri Festivali’ne Geliyor Bu yıl festivalin organizasyon komitesinde Hilal Karahan, Dilruba Nuray Erenler ve Ayça Erdura var. Danışma kurulunda Zeynep Altıok Akatlı, W. B. Bayrıl, Haşim Hüsrevşahi; teknik yardım ekibinde Hatice Kumalar, İsmail Cem Doğru, Kenan Bıyıklı ve Duru Beyhan yer alıyor. Festival , dünyanın her yerinden gelen şairleri ağırlamaya devam ediyor: Çin, Avustralya, Yeni Zelanda, Vietnam, Rusya, ABD, Peru, Küba, Şili, Bolivya, İran, tüm Arap ülkeleri, tüm Avrupa ülkeleri, Malezya, Hindistan, ... gibi ülkelerden gelen şairler, kendi ülkelerindeki kadınların sorunlarını şiirlerle dile getiriyor; birlikte çözüm üretmeye çalışıyor ve ulusal kıyafetleri içinde, kendi dillerinde şiirler okuyorlar. Gazze Katliamından Sonra Medeniyetten ve İnsanlıktan Söz Edilebilir mi? Bu yılın manifestosunu festival direktörü Op. Dr. Hilal Karahan şöyle açıklıyor: “ Theodor Adorno’nun, 1949 yılında öne sürdüğü, ünlü “Auschwitz’den sonra şiir yazmak barbarlıktır” yargısına istinaden soruyoruz: Gazze katliamından sonra medeniyetten ve insanlıktan söz edilebilir mi? Bütün dünyanın gözü önünde gerçekleşen bir katliamda, açlıktan ölen bebekler, zevk için kurşunlanan ya da canlı canlı yakılan çocuklar, ekmek sırasında bekleyenlere atılan bombalar, füzeyle patlatılan hastaneler ve her koşulda kahrolan analar oldukça, çağın “medeniyet” ve “insanlık” kavramları anlamını yitirmiştir. Ukrayna ve Rusya arasında çıkan savaşı ekranlarımızda bir hologram gibi izlerken şimdi Filistin, Yemen, Lübnan, İran, Suriye ateş çemberinde. Dünya bir cadı kazanında kaynarken ders kitaplarında öğretilen o medeniyet ve insanlık nerede? Uluslararası FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Festivali bu yıl 8. kez kutlanacak. Geçen yıl ülkemizin içinde bulunduğu ekonomik kriz nedeniyle bir yıl ertelendi. Geçen yıldan bu yana kadına yönelik fiziksel-psikolojik şiddet, kadın ve çocuk cinayetleri, ekonomik krizle birlikte işten çıkartılan kadınlar, hamile kaldığı için mobinge uğrayanlar, coğrafyamızı saran savaş çığlıklarıyla birlikte katlanarak arttı. 2016’dan beri dünyanın dört bir yanından festivalimize katılan şairlerle birlikte kadın sorunlarını merkez alan toplantılar ve şiir okumaları düzenliyoruz. Her yıl sorunlar daha da artıyor; gündemimize yeni başlıklar ekleniyor: Küresel ısınma, ekonomik kriz, bitcoin, e-ticaret, iklim anlaşması, karbon ayak izi, GDO’lu besinler, yapay et, yapay zeka, sanal gerçeklik, dijital bağımlılık, iki kutuplu dünya, küresel üst akıl, zihin kontrolü, metaverse, transhumanizm, ... İnsan hiç bu gün olduğu kadar insanlıktan uzaklaşmamış; medeniyete güvenini bu denli yitirmemişti! Oysa biz şairler, en çok kadınlarla masum çocuklara zarar veren bu savaş, kaos ve zulme karşı sesimizi birleştiriyoruz; hem varlığımız hem de şiirlerimizle “yeter!” diyoruz. Şiir hayatı iyileştirir; insana umut verir. İşte bu anlamda FeminİSTANBUL, kız kardeşliğin sesini duyuran, kadın olmayı kutlayan ve kucaklayan tek şiir festivalidir.” FeminİSTANBUL Açılış Seremonisi Kartal Soğanlık Kültür Merkezi’nde yapılacak 21 Kasım 2025, cuma akşamı saat 18.00-22.00 arasında gerçekleşecek festival açılış seremonisinde şairler kendi dillerinde şiirler okuyacak. Bu yıl FeminİSTANBUL Onur Ödülü Betül Mardin’e verilecek. Malik Enes Gümüşlü’nün yönettiği “Rüzgarın Taşıdığı” isimli şiir tiyatrosu sahnelenecek. Program Prof. Dr. Serdar Epözdemir ve Özge Orhan’ın müzik dinletisi ile bitecek. Gecenin moderatörleri Op. Dr. Hilal Karahan ve Ayça Erdura. 2025 FeminİSTANBUL Onur Ödülü Betül Mardin’e Verilecek! Uluslararası FeminİSTANBUL Onur Ödülü, bu yıl, 1927 doğumlu, bir dünya savaşı ve üç ihtilal gören cumhuriyetimizin o aydınlık yüzüne, bir asırlık ayaklı tarihe, çalışan bir kadının “ahtapot kollarına”, Türkiye’de halkla ilişkiler denilince akla ilk gelen isim olan, Betül Mardin’e verilecek.  Dünya Şairleri Yeditepe Üniversitesi’nde Buluşacak Uluslararası FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Festivali’nin ikinci gününde dünya şairleri Yeditepe Üniversitesi’nde buluşup kendi dillerinde şiirler okuyacak. Şiirlerin ardından “Türk ve İran Şiirinde Kadın Hareketi” isimli söyleşi olacak, konuşmacılar Prof. Dr. Haşim Hüsrevşahi, Arife Kalender, Bircan Çelik; moderatör Op. Dr. Hilal Karahan. Şiirlere Mehmet & Gülsüm Karaman Müzik Grubu söz ve vokalle eşlik edecek. Program Grup Bossaphorus Caz Konseri ile bitecek. Günün moderatörleri Dilruba Nuray Erenler ve Ayça Erdura. 2025 FeminİSTANBUL Şairleri Festivalin misafir şairleri: Aida Amidi (İran) • Androulla Shati (Kıbrıs) • Balázs Szőllőssy (Macaristan) • Christine Chen (Çin-Yeni Zelanda) • Ekaterine Mekerishvili (Gürcistan) • Hayat Shami (Azerbaycan) • Majida Dagher (Lübnan) • Roya Yaghoobi (İran) • Sabrina De Canio (İtalya) • Thi Nhu Mai Vo (Vietnam-Avustralya) • Uranüs Musamem (Afganistan)   Festivalin ev sahibi şairleri:  Ali Günvar • Aliye Özlü • Arife Kalender • Ayça Erdura • Aydan Yalçın • Bircan Çelik • Burcu Türker • Burhanettin Kaya • Dilek Ermiş • Dilek İşcen Akışık • Dilruba Nuray Erenler • Elif Burcu Özkan • Ertuğrul Özüaydın • Ezgi Güneş • Figen Tan • Haşim Hüsrevşahi • Hilal Karahan • Hüseyin Alemdar • İkbal Kaynar • İsmail Cem Doğru • Kemal Aslan • Koray Feyiz • Malik Enes Gümüşlü • Mehmet Ata Yiğiz • Mualla Alpaydın • Muhsine Arda • Mustafa Köz • Niyazi Yaşar • Nuray Gök Aksamaz • Olcay Kasımoğlu  • Oya Gündüz Aksu  • Oya Uysal • Roj Yiğit • Seçil Hidayet • Serap Aslı Araklı • Sezai Sarıoğlu • Süreyya Akçay • Şaban Akbaba • Şükran Aydın • Volkan Hacıoğlu • Zeki Tombak Uluslararası FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Antolojisi Kartal Belediyesi’nin desteğiyle hazırlanan ve editörlüğünü Op. Dr. Hilal Karahan’ın yaptığı 2024-2025 Uluslararası FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Antolojisi , konusu kadın olan, kadın sorunlarına şiirle dikkat çekmeyi hedefleyen bir şiir antolojisi serisinin 6. kitabıdır. Türkiye’den ve dünyadan 94 şairin katıldığı antoloji 208 sayfa. Bu yıl çevirileri Op. Dr. Hilal Karahan, Ayten Mutlu, Haşim Hüsrevşahi, Mehmet Hakkı Suçin, Muhsine Arda, Eşref Yılmaz, Kadriye Cesur, Mesut Şenol yaptı. Festivalin ilk kez düzenlendiği 2016’dan beri tamamen gönüllülük esasına dayanarak büyük emeklerle hazırlanan bu antoloji serisi önümüzdeki yıllarda da devam edecek. FeminİSTANBUL’da Yıllar, Temalar ve Manifestolar 2016: Anadiline Karşı Kadın Dili  2017: Tuzun Sınırları - Mülteci Sorunları 2018: Birlikte Çeşitlilik 2019: Şiir Şiddeti Yener 2020: Pandemi nedeniyle yapılamadı… 2021: Küresel Bir İnsanlığın Şafağında 2022: Küresel Krize Karşı Küresel Şiir 2023: Cumhuriyetin İlk Yüzyılında Kadın ve Şiir 2024: Ekonomik kriz nedeniyle yapılamadı... 2025: Gazze Katliamından Sonra Medeniyetten ve İnsanlıktan Söz Edilebilir mi? FeminİSTANBUL Onur Ödülleri 2016: Ayten Mutlu 2017: Fatima Nazzal (Filistin) 2018: Zeynep Altıok Akatlı 2019: Canan Kaftancıoğlu 2020: Pandemi nedeniyle verilemedi… 2021: Arzu Çerkezoğlu 2022: Mücella Yapıcı, Çiğdem Mater ve Mine Özerden   2023: İ oanna Kuçuradi, Şeyma Alakuş  2024: Ekonomik kriz nedeniyle verilemedi… 2025: Betül Mardin FeminİSTANBUL Sponsorları Resmi sponsor: Kartal Belediyesi WFP (World Festival of Poetry - Dünya Şiir Festivali - UNESCO’ya bağlıdır) WPM (World Poetry Movement - Dünya Şiir Hareketi) BRICS Yazarlar Birliği (BRICS Writers Association)  Uluslararası FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Festivali Direktörü Op. Dr. Hilal KARAHAN Kimdir? Türk şair, yazar, çevirmen, anne, tıp doktoru, kadın hastalıkları ve doğum uzmanı. 2000’lerden beri yazıp yayınlıyor. 7 şiir, yirmiden fazla deneme-inceleme, derleme, çeviri ve yabancı ülkelerde basılmış seçme şiir kitabı var. Uluslararası kabul gören prestijli şiir festivalleri, kongre ve seminerlerde Türkiye’yi temsil eden, bildiri sunan, eserleriyle çok dilli antolojilerde yer alan bir doktor-şair. Şiir kitapları Yaşar Nabi Nayır, Cemal Süreya, M. Sunullah Arısoy, İsmet Kemal Karadayı şiir yarışması jürilerinde kıymet gördü. Uluslararası şiir ödülleri şunlardır: UNESCO’ya bağlı Dünya Barış Enstitüsü’nden (WIP) “World Icon of Peace” ödülü (2017), İtalya  Verbumlandi-art “Citta del Galateo” Uluslararası Şiir Ödülleri’nde, İngilizce şiir dalında birincilik (2017), Çin Uluslararası Şiir Çevirisi ve Araştırma Enstitüsü Ödülü (2017), Kazakistan Yazarlar Birliği’nin verdiği “Pride of the Globe” Uluslararası Kültür Ödülü (2017), Özbekistan Yazarlar Birliği Semerkant Edebiyat Ödülü (2017), İtalya’da düzenlenen V. “Nuovi Occhi sul Mugello” Uluslararası Şiir Ödülü (2017), XXIV. “Paestum Poseidonia” Uluslararası Şiir Ödülü’nde yabancı şiir dalında birincilik (2018), Roma’da, Angoli Della Notte  kitabıyla IV. Verbumlandi art “La Voce dei Poeti” çeviri dalında en iyi kitap ödülü (2019), VI. Verbumlandi-art “Citta del Galateo” Uluslararası Şiir Ödülü (2021), XXIX. “Paestum Poseidonia” Uluslararası Şiir Ödülü’nde yabancı şiir dalında birincilik (2024). Türkiye PEN, TYS ve Dil Derneği üyesi. Dünya Şiir Festivali (WFP) organizasyonunda kıtalararası direktör. Dünya Şiir Hareketi (WPM) ve BRICS Yazarlar Birliği Türkiye üyesi. Dünya Barış Enstitüsü (WIP) Türkiye elçisi. Uluslararası Diplomasi ve Adalet Konsülü (ICDJ) Türkiye temsilcisi. Bir kadın doğum uzmanı olarak şiiri ve kadını birleştirdiği Uluslararası FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Festivali’ni 2016’dan beri düzenliyor, festival antolojisini hazırlıyor. İstanbul Üniversitesi Felsefe bölümünü yeni bitirdi (2025); dil felsefesi üzerine yüksek lisansa hazırlanıyor.  ULUSLARARASI FEMİNİSTANBUL KADIN ŞİİRİ FESTİVALİ PROGRAMI 21-23 KASIM 2025 21 KASIM 2025 CUMA FeminİSTANBUL Açılış Seremonisi ve Onur Ödülü Töreni: Betül Mardin Türk ve Yabancı Şairlerden Şiir Dinletisi Şiir Tiyatrosu: “Rüzgarın Taşıdığı”- Malik Enes Gümüşlü Müzik Dinletisi: Prof. Dr. Serdar Epözdemir & Özge Orhan Aida Amidi (İran) • Ali Günvar • Androulla Shati (Kıbrıs) • Arife Kalender • Ayça Erdura • Aydan Yalçın • Balázs Szőllőssy (Macaristan) • Bircan Çelik Burhanettin Kaya • Christine Chen (Çin-Yeni Zelanda) • Dilek Ermiş • Dilek İşcen Akışık • Dilruba Nuray Erenler • Ekaterine Mekerishvili (Gürcistan) • Ertuğrul Özüaydın • Haşim Hüsrevşahi Hayat Shami (Azerbaycan) • Hilal Karahan • İkbal Kaynar • İsmail Cem Doğru • Koray Feyiz • Majida Dagher (Lübnan) • Mehmet Ata Yiğiz • Muhsine Arda • Mustafa Köz • Niyazi Yaşar • Nuray Gök Aksamaz • Olcay Kasımoğlu Oya Uysal • Roya Yaghoobi (İran) • Sabrina De Canio (İtalya) • Süreyya Akçay • Şükran Aydın • Thi Nhu Mai Vo (Vietnam-Avustralya) Uranüs Musamem (Afganistan) • Volkan Hacıoğlu • Zeki Tombak Yer: Kartal Soğanlık Kültür Merkezi Saat: 18.00-22.00 22 KASIM 2025 CUMARTESİ Türk ve Yabancı Şairlerden Şiir Dinletisi Söyleşi: “Türk ve İran Şiirinde Kadın Hareketi” Konuşmacılar: Prof. Dr. Haşim Hüsrevşahi, Arife Kalender, Bircan Çelik Moderatör: Op. Dr. Hilal Karahan Müzik Dinletisi: Mehmet & Gülsüm Karaman Müzik Grubu Caz Konseri: Grup Bossaphorus Aida Amidi (İran) • Ali Günvar • Aliye Özlü • Androulla Shati (Kıbrıs) • Arife Kalender • Ayça Erdura • Aydan Yalçın • Balázs Szőllőssy (Macaristan) • Bircan Çelik • Burcu Türker • Christine Chen (Çin-Yeni Zelanda) • Dilruba Nuray Erenler • Elif Burcu Özkan • Ekaterine Mekerishvili (Gürcistan) • Ertuğrul Özüaydın • Ezgi Güneş • Figen Tan • Haşim Hüsrevşahi • Hayat Shami (Azerbaycan) • Hilal Karahan Hüseyin Alemdar • Kemal Aslan • Majida Dagher (Lübnan) • Malik Enes Gümüşlü • Mualla Alpaydın • Muhsine Arda • Oya Gündüz Aksu Roj Yiğit • Roya Yaghoobi (İran) • Sabrina De Canio (İtalya) • Seçil Hidayet • Serap Aslı Araklı • Sezai Sarıoğlu • Süreyya Akçay • Şaban Akbaba • Thi Nhu Mai Vo (Vietnam-Avustralya) • Uranüs Musamem (Afganistan) Yer: Yeditepe Üniversitesi GSF Konferans Salonu Saat: 14.00-20.00 23 KASIM 2025 PAZAR İstanbul Bienali Zihni Han Gezisi Tarihi Yarımada Gezisi 09.00-18.00 INTERNATIONAL FEMINISTANBUL WOMEN’S POETRY FESTIVAL PROGRAM 21-23 NOVEMBER 2025 21 NOVEMBER 2025 FRIDAY FeminISTANBUL Opening and Honorary Award Ceremony: Betül Mardin Poetry Recitation From Turkish and Guest Poets Poetry Theatre: “Borne by the Wind”- Malik Enes Gümüşlü Mini Concert: Prof. Dr. Serdar Epözdemir & Özge Orhan Aida Amidi (Iran) • Ali Günvar • Androulla Shati (Cyprus) • Ayça Erdura • Arife Kalender • Aydan Yalçın • Balázs Szőllőssy (Hungary) • Bircan Çelik Burhanettin Kaya • Christine Chen (China-New Zealand) • Dilek Ermiş • Dilek İşcen Akışık • Dilruba Nuray Erenler • Ekaterine Mekerishvili (Georgia) • Ertuğrul Özüaydın • Haşim Hüsrevşahi • Hayat Shami (Azerbaijan) • Hilal Karahan • İkbal Kaynar • İsmail Cem Doğru • Koray Feyiz • Majida Dagher (Libanon) • Mehmet Ata Yiğiz • Muhsine Arda • Mustafa Köz • Niyazi Yaşar • Nuray Gök Aksamaz • Olcay Kasımoğlu • Oya Uysal • Roya Yaghoobi (Iran) • Sabrina De Canio (Italy) • Süreyya Akçay • Şükran Aydın • Thi Nhu Mai Vo (Vietnam-Australia) • Uranüs Musamem Afghanistan) • Volkan Hacıoğlu • Zeki Tombak Place: Kartal Soğanlık Culture Centre Time: 18.00-22.00 22 NOVEMBER 2025 SATURDAY Poetry Recitation From Turkish and Guest Poets Seminar: “The Women’s Movement in Turkish and Iranian Poetry” Speakers: Prof. Dr. Haşim Hüsrevşahi, Arife Kalender, Bircan Çelik Moderator: Op. Dr. Hilal Karahan Mini Concert: Mehmet & Gülsüm Karaman Music Group Jazz Concert: Grup Bossaphorus Aida Amidi (Iran) • Ali Günvar • Aliye Özlü • Androulla Shati (Cyprus) • Arife Kalender • Ayça Erdura • Aydan Yalçın • Balázs Szőllőssy (Hungary) • Bircan Çelik • Burcu Türker • Christine Chen (China-New Zealand) • Dilruba Nuray Erenler • Elif Burcu Özkan • Ekaterine Mekerishvili (Georgia) • Ertuğrul Özüaydın • Ezgi Güneş • Figen Tan • Haşim Hüsrevşahi • Hayat Shami (Azerbaijan) • Hilal Karahan Hüseyin Alemdar • Kemal Aslan • Majida Dagher (Libanon) • Malik Enes Gümüşlü • Mualla Alpaydın • Muhsine Arda • Oya Gündüz Aksu Roj Yiğit • Roya Yaghoobi (Iran) • Sabrina De Canio (Italy) • Seçil Hidayet • Serap Aslı Araklı • Sezai Sarıoğlu • Süreyya Akçay • Şaban Akbaba • Thi Nhu Mai Vo (Vietnam-Australia) • Uranüs Musamem (Afghanistan) Place: Yeditepe University GSF Conference Saloon Time: 14.00-20.00 23 NOVEMBER 2025 SUNDAY Istanbul Biennial Zihni Han Tour İstanbul Historical Peninsula Tour (Walled City/Fatih) Time: 09.00 - 18.00

  • Öykü: Şarampol

    "Ama Çavuş almaz da, ben alırsam bir daha Çavuş’un yüzüne bakamazdım. Yav insan yüzünü kaybettikten sonra paranın ne anlamı kalırdı? deyip Çavuş ne yaparsa onu yapmaya karar verdim." Osman Kaygısız “Hele düşün devr-i adem’den beri, Neler gelmiş geçmiş, say deli gönül” Aşık Ruhsati Mezarlıkta çalıştığım zamanlarda Memet Çavuş isminde bir sorumlumuz vardı. Çavuş, doğuştan ruhuna liderlik üflenen, antik çağların güç tanrısı Kratos gibi kaslı, kemikli, heybetli bir adamdı. Kusursuz bedenine çocuk felci ince bir yara gibi iz bırakmış; sağ ayağı kısa ve ince kalmıştı. Çavuş bu durumdan gocunmaz, nişan gibi taşıdığı sağ ayağının yaptığı azizlikleri: “Şarampole yuvarlandım, şarampolden çıktım” şeklinde gülerek anlatırdı… Bir akşam üstü, gün gölgelenirken her zaman yaptığımız gibi kendimizi toprağın bağrına atmış, çaylarımızı yudumluyorduk. Nuri, Hıristiyan, Musevi ve Müslümanların hayatta olduğu gibi ölümde de yan yana yattığı, tahammülün, hoş görünün, kardeşliğin ortak meşalesi olan mezarlığımızın tarihçesini anlatıyordu. Birden deniz tarafındaki yoldan cenaze aracının aheste aheste dönen solgun ışığını fark ettik. Şaşırdık. O saatte cenaze gelmezdi. En toy ben olduğum için telaşla sordum: — Fuat Hoca gitti. Nurhan Abla ve Sadiye Hanımlar da yok! Ne yapacağız? Hepimiz aynı anda Çavuş’a döndük. Yüzündeki derin çizgiler, rahat olmamızı salık veriyordu. Sakince doğruldu. İri ellerindeki tozu, toprağı temizledi. İnsan o ellerin yanında, hayat denen yükün aslında ne kadar hafif olabileceğini hissediyordu. Tok bir sesle: — Kalkın Erenler. Cenaze beklemez. Karanlığa kalmadan defnedelim. Sözleri yüreğimize yürüdü. Müslüm, “Duaları ben bilirim, imamlığı bana bırakın” dedi. Hacı Ali, “Hazır mezar da var” diye ekledi. Ben, duruma uygun bir cümle bulamadım. Sadece başımı sallayıp hazırım, mesajı verdim. Yola çıkıp aracı beklemeye başladık. Allek Sabri aracı önümüze park edip: “Cenaze sahibi geliyor, anahtarlar üstünde, işiniz bitince arabayı parka çekersiniz “ deyip alelacele motoruna atlayıp gitti. Çok geçmeden altmışlardan kalma kahverengi bir araç geldi. İçinden karikatür sayfalarından fırlamış fötr şapkalı, suratsız, bastonlu bir adamla siyah kürklü, siyah gözlüklü bir kadın indi. Usulen “Başınız sağ olsun” dedik. Adam, bir teşekkür bile etmeden, buyruk verir gibi: — Bütün vecibeler tamam. Hemen defnedin. Kibrine, çalımına öfkelendik ama “acılıdır” deyip sustuk. Çavuş sordu: — Cemaati bekleyecek miyiz? — Hayır, kimse gelmeyecek. İlk defa insan kalabalığı olmadan birini defnedecektik! Arabanın arkasına geçip tabutu kızaktan çekmek istedik, kıpırdamadı. Güç bela çıkardık. Çavuş “Ya Aliii” deyip salın ön sol kısmını omuzladı, ben de hemen arkasındaki kolu kavradım. Yük omuzuma biner binmez dizlerimin bağı çözüldü. “Yahu, bu ne? Rahmetliyi lahit mezarla mı tabuta koymuşlar?” dedim. Bizimkiler sessizce güldü. Arkamızdan fötrlüyle karısı, sahilde dolaşan iki turist gibi salına salına yürüyordu. Biz ise dar mezar aralarında zorla ilerliyorduk. İşte o sırada Çavuş’un engelli ayağı boşluğa geldi. Gür sesiyle bağırdı -Şarampollll! “Eyvah, Çavuş şarampolse ben zirveyim!” dememe kalmadan tabutun kapağı büyük bir gürültüyle arkaya doğru kayıp fötrlünün ve karısının ayaklarına çarptı. İkisi de feryat figan bize bağırmaya başladılar. İçimizden, “Ohhhh canımıza değsin” çektik. Defin bitti. Kenara geçip içli duaları göğe savuran Müslüm’ü dinlemeye başladık. Yan taraftaki mezarın üstünde taze kesilmiş murt dalları gözüme ilişti. Bir dalı alıp usulca kokladım. Ormanın derinliklerinden kopup gelen aroma bütün yorgunluğumu aldı. Tazelendim. Mezar taşına göz attım: “Sıcak saklayın gecelerimi Karlar altından çıkıp geleceğim Düşlerinizin ateşinden Ilık bir rüzgar gibi eseceğim” dizeleri, altına “1 Mayıs 1970” tarihi kazınmıştı. Hikayesi neydi acaba diye düşünürken, Müslüm’den “Ruhuna Fatiha” uyarısı geldi. O sırada gökyüzü karardıkça karardı. Kuşlar sustu. Mezar taşlarının arasından uğultuyla soğuk bir rüzgar geçti. Tören sona erince fötr şapkalı adam para dolu çantasını açtı. Müslüm’e iki yüz, Hacı Ali’ye yüz dolar verdi. Çavuşun karşısına geçip, yüzüne bakmadan ona da yüz dolar uzattı. Çavuş uzun uzun fötrlüyü süzdü. O an, içimde fırtına koptu. Çavuş reddederse ben ne yapacaktım? Hani yüz dolar az para değildi. Ama Çavuş almaz da, ben alırsam bir daha Çavuş’un yüzüne bakamazdım. Yav insan yüzünü kaybettikten sonra paranın ne anlamı kalırdı? deyip Çavuş ne yaparsa onu yapmaya karar verdim. Çavuş, avuç açmaz ellerini sallayarak : “Bir sürü para biriktirmişsin. Ama acına ortak olacak, en kötü gününde yanında duracak bir tane eş, dost, akraba bulamamışsın. Lazım değil senin gibilerinin parası” deyip arkasını döndü. O anda göğün kalbi büyük bir gürültüyle yarıldı. Göz kamaştıran yıldırımlar üst üste çaktı. Hepimiz bir yana savrulduk… Kendime geldiğimde Çavuş’u aradım. Düştüğü şarampolde morarmış sağ ayağını tutarak, huzur içinde uyuyordu...

  • Kalpazanlar’ın Günlüğü

    1925’te yayımlanan ve hem André Gide külliyatında hem de dünya edebiyatında ayrıcalıklı bir konuma sahip Kalpazanlar , yeni baskısıyla okur karşısında. Kitabın sonunda yer alan ve ilk kez Türkçede yayımlanan Kalpazanlar’ın Günlüğü , bir yazarın romanını tasarlarken neler düşündüğünü ve zihninden nelerin geçtiğini gösteren, roman kuramı açısından ilginç bir kaynak. Lise bitirme sınavına hazırlanan Bernard’ın bir aile sırrını öğrendikten sonra evi terk ederek okul arkadaşı Olivier ile birlikte yeni bir hayat felsefesi kurma macerası, Olivier’nin Kalpazanlar isimli bir roman yazan dayısı Édouard’ın ortaya çıkmasıyla gizemli bir hal alır. Yeni Roman’ın müjdecisi sayılan Kalpazanlar, ayrıca klasik roman anlayışından uzaklaşan Gide’in edebiyatta modern anlamda “erken anlatı” veya “anlatı-içinde anlatı” tekniğini kullandığı ilk örneklerden biri sayılır. Kitabın sonunda yer alan ve ilk kez Türkçede yayımlanan Kalpazanlar’ın Günlüğü ise Gide’in roman kuramına ilişkin son derece ilginç bir kaynak teşkil ediyor: Bir yazarın romanını tasarlarken düşündüklerini ve zihninden geçenleri okumak, bir doğa olayına tanıklık etmek kadar heyecanlı ve kışkırtıcı bir his uyandırıyor. "... Kalpazanlar roman türüne birçok yenilikler getirir, bakış açılarının çoğulluğu ve değişken yapısıyla bugün bile yepyeni görünür bize." Tahsin Yücel KALPAZANLAR André Gide Yapı Kredi Yayınları, 2025 Çeviri: Hanife Güven Editör: Korkut Erdur 376 s.

  • 11. GİO Ödülleri’nde Kısa Listeler açıklandı!

    Fantazya ve Bilimkurgu Sanatları Derneği (FABİSAD) tarafından düzenlenen 11. GİO Ödülleri’nin kısa listeleri belli oldu! Fantazya, bilimkurgu ve korku türlerinin Türkiye’de tanınması ve gelişmesinde öncü rol üstlenen yazar, araştırmacı Giovanni Scognamillo’nun adını taşıyan GİO Ödülleri bu yıl 11. kez düzenleniyor.  Çeviri Eser , İllüstrasyon , Kısa Film , Roman  ve Yayımlanmamış Öykü ’nün yanı sıra bu yıl ilk kez Kurgudışı  ve Yayımlanmamış Çizgi Roman  kategorisinde de ödüller sahipleriyle buluşacak. Kazananlar 26 Kasım’da ilan edilecek.    İşte 11. GİO Ödülleri Kısa Listeleri:   ÇEVİRİ ESER ÖDÜLÜ KISA LİSTE ( Jüri : Barış Emre Alkım, Ozancan Demirışık, Damla Göl, Sabri Gürses, Seda Çıngay Mellor, Sevin Okyay)   Babil – R.F. Kuang Güneş Becerik Demirel Eylül Evi – Carissa Orlando Aslı Dağlı Kış Nişanlıları – Christelle Dabos S. İpek Ortaer Montanari Zaman İçinde Bir Yer – Richard Matheson Yiğit Yavuz Zanzibar İstifi – John Brunner Uğur Gülsün İLLÜSTRASYON ÖDÜLÜ KISA LİSTE ( Jüri : Melike Acar, Balca Arda, Bahadır Baruter, Ebrahel Lurci, Burak Şentürk, Arzu Taşçıoğlu) Geceyarısı Gezegeni Dağhan Özek Nosferatu Nisa Eylül Saraç Sangal Oğuzhan Acar Shepherd Günef Şenay Bozkurt Valkür Seçimi Ceyda Karlı Jüri Özel Ödülü: Hep Gürültü Ederiz Elif Yıldız KISA FİLM ÖDÜLÜ KISA LİSTE ( Jüri : Serdar Kökçeoğlu, Ceylan Özgün Özçelik, Neslihan Siligür, Yeşim Tabak, Durul Taylan, Yağmur Taylan)   Budu Burcu Ejderoğlu Gukla Emine Uysal Berger, Özgür Ceylan On Air Halil Kaan Demirçelik Sinek Gibi  Hazal Beril Çam Zugzwang Muhammed Günaydın KURGUDIŞI ESER ÖDÜLÜ KISA LİSTE ( Jüri : Fatma Cihan Akkartal, Yankı Enki, Züleyha Çetiner Öktem, Veli Uğur, Seda Uyanık) Folk Korkunun Cadıları Buğra Mert Alkayalar Olağanüstü Hayaller – Jules Verne Üzerine Makaleler Uğur Karabürk Ölümsüz Olmaya Değmez Bülent   Ayyıldız Türk Kültüründe Gulyabani Seçkin Sarpkaya, Mehmet Berk Yaltırık, Ömer Faruk Yazıcı Yine mi Cin Filmi? Gizem Şimşek Kaya, Alper Kaya ROMAN ÖDÜLÜ KISA LİSTE ( Jüri : Nazlı Berivan Ak, Hakan Bıçakcı, Gülayşe Koçak, Afşin Kum, Eyüp Aygün Tayşir) Hikâye Taciri Emre Nazım Mert İstanbul Posta Treni Bülent Çallı Karagöz: Dersaadet’te Gölge Oyunu Hakan Öztürk Korkudan da Büyük Bir Şey Baran Güzel Mahya İblisi Hürer Ebeoğlu   YAYIMLANMAMIŞ ÖYKÜ ÖDÜLÜ KISA LİSTE ( Jüri : Ömür İklim Demir, Mahir Ünsal Eriş, Fatma Nur Kaptanoğlu, Altay Öktem, Özgür Tacer, Deniz Tarsus) Bihter Zülal Başkaya   Rüzgârsızlık Selim Hacısalihzade   Süveyda Ozan Bayav   Theseus’un Bedeni Adil   Öztürk   Ulma’nın Bekleyişi Ozan Karakaş Uykusuzlar Dila Er YAYIMLANMAMIŞ ÇİZGİ ROMAN ÖDÜLÜ KISA LİSTE ( Jüri : Ersin Karabulut, Hakan Karataş, Sümeyye Kesgin, Devrim Kunter, Memo Tembelçizer, Kenan Yarar)   Corey Starr Selin Çılgın Çarktan Arta Kalanlar Fatmanur Koçak İ.K. Eylül Deniz Ergun ip. Erişcan Türk Limonlu Kek Selin Paçal

  • Kendinden gitmek ve kendine varmak arasında: Arayış baki

    Özlem Akkel, Didem Ünal Demir’in Bu Cenazeyi Bana Lütfeder Misiniz? romanı üzerine yazdı: "'Bu hayat çok yordu beni! Her şeyi bırakıp sakin bir Ege kasabasına yerleşmek istiyorum! -ama ben bunu geçen ay yapmıştım zaten,' diye başlıyor roman ve diyor ki, kendinden ve olası hayatından kaçmak mekân değiştirmekle mümkün olmuyor." İnsan kırklarına doğru kabuk değiştiriyor. Yenilenmek ihtiyacı, şimdiye kadar taşıdığı tüm hayatı geride bırakmayı gerektirebiliyor çoğu zaman. Kolay mı? Değil. Sancılı mı? Çok. Kırklar bahane belki de. Zaman, insanın içini kalabalıklarla doldururken ölümüne doğru yaklaştığının idraki yeniden anlam bulmak ve canlı hissetmenin kapılarını aralıyor. Bu canlılık her nereden geçiyorsa bu yolculukta her yol mübah. Esin’in öyküsü de sanırım bu arayışlarla başlıyor. Didem Ünal Demir’in “Bu Cenazeyi Bana Lütfeder Misiniz?” romanındaki ana karakterden bahsediyorum. İstanbul’da kalabalıklardan, geçim zorluğundan, iletişim probleminden ve şehir hayatının getirdiği birçok riskten bunalıp köye yerleşme kararı alan Esin’in hikâyesini okuyoruz. Eşinden boşanıp, ailesiyle uzaklaşma ihtiyacı duyup İstanbul’dan Fethiye’nin bir köyü olan Sikkeli’ye göç ediyor. Reklam ajansındaki işini online olarak da yürütebilecek olmak büyük avantaj. Yenilenmek, kendini yeniden keşfetmek yolculuğunda bu köyde de komşuların iç içe geçmişliği, dedikodular ve cinayet şüphesi olan bir cenazenin ortasına düşüyor. Duydukları, okudukları, yaşadıklarını birleştirip olayı çözmeye çalışırken görüyoruz ki kendinden ve olası hayatından kaçmak mekân değiştirmekle mümkün olmuyor. Kaçtığı hayatın farklı bir versiyonunu farklı bağlar ve deneyimlerle yeniden keşfediyor. Esin’in, İstanbul’da yaşadığı deneyimler -boşanma, aldatılma, maddi zorluklar, mesafeli ilişkiler, kalabalık, deprem riski…- yoğun bir kaçma, arama, bulma yolculuğuna çıkarıyor onu. Birçoğumuz için tanıdık bir yolculuk: Kendini yeniden bulmak. Önce Esin İstanbullu iken sonra Esin Alkan ve en son 25 numara Esin. Kendilik arayışının kırılma noktalarından birinde İstanbul’dan Fethiye’nin bir köyüne göç ediyor. Aslında mekânlar sadece ayağımızı bastığımız zeminin ismini koymak için var bana göre. İnsan her seferinde kendi içinden başka içler inşa edip oraya taşınıveriyor muhakkak. Dolayısıyla hiçbir zaman tam da umduğunu bulamayabiliyor. Çünkü kurduğumuz her iç, her yeni hayat bir ötekinin sesini içeriyor. Yani şimdi uzaklaşmak istediğimiz seslerden bir gün uzaklaşmak isteyeceğimiz yeni seslere yolculuk gibi. Romana başlarken şöyle bir cümle kuruyor Esin: “Bu hayat çok yordu beni! Her şeyi bırakıp sakin bir Ege kasabasına yerleşmek istiyorum! -ama ben bunu geçen ay yapmıştım zaten.” Sanırım bugün burada konuşacaklarımızın bir özeti sayılabilir bu cümle. Kendinden gitmek. Kalabalıklardan kaçıp yalnızlığına sığınırken varoluşsal meselelerinden kaçamamak. Heidegger kalabalıkları herkesin dünyası olarak tanımlar. Kalabalıktan kaçmak da herkesin dünyasından kendi dünyana bir dönüş isteği gibidir. Fakat kendinle kalmanın verdiği bu yoğun yalnızlığın olduğu yerde insan, ölümlülüğü ile de yüzleşmek durumunda kalır. Ve bir defa bu varoluşsal meselemizle yüzleştiğimizde başka bir yere de kaçış yoktur. Esin’in şehirden köye taşınması da bireysel bir özgürleşme gibi görünürken aslında herkesin dünyasından bir diğerine geçişinin tekrarlanmasının güzel bir örneği. Yani ne kadar çabalasak da ötekinden uzağa düşemeyiz. Öteki, dışımızda olduğu kadar içimizdedir de. Ondan kaçış yoktur. Kalabalıkların belirlediği anlamlardan, değerlerden, davranış biçimlerinden kaçmak ancak başka kalabalıkların içine düşene kadar mümkün oluyor. İstanbul’daki kalıpları bırakıp Sikkeli’dekilere düşene kadar hissettiği özgürlük hissi ile kalabilir ancak Esin. Kendisini özgürleştireceğini sandığı yeni mekânında, başkalarının bakışlarının belirlediği bir kimliğe indirgeniyor. Hepimiz gibi. Bu durum varoluşsal bir paradokstur. Kalabalıklardan, yargılardan, başkalarının gözünde nesneleşmekten hangimiz kaçabildik ki? Esin, kendi hikâyesinden ve kendi kalabalığından kaçarken Fethiye’nin dağ başında bir köyü olan Sikkeli’deki meselelerin içine düşüyor. Yaşananları anlatanlar, anılar, bilinmezlikler köyün muhtarının şüpheli ölümüyle yaşamının büyük bir bölümünü kapsıyor bir anda. Sanki böylelikle kendinden kaçmanın bir yolunu bulmuş gibi. Terapisti Ayhan’la görüşürken de kendine varış ve kendinden kaçış arasında bir ikilemde salınıyor. Terapisti ile özdeşleştiğini sezinliyorum okurken. Sanki İstanbul’un terapisti Ayhan’ken Sikkeli’ninki kendisi oluveriyor. Bu da kendine yeni kimlikler arama yolculuğunun doğal bir yansıması gibi görünse de aynı zamanda kendinde eksikliğini hissettiği becerilerin bir hatırlatması gibi de duruyor. Annesine, komşusuna, eşine yapamadıklarını tanımadığı bir köyde yabancı bir kalabalığa yapabilmek, beceri dünyasında bir geçişi mümkün kılıyor sanki. En çok da komşularından Gönül Hanım’ı dinler ve anlamaya çalışırken ve hatta onu teselli ederken karşılaşıyorum bu çabayla. İlişkilerde sınırların yıkıldığı bir şehirden göç ederken çok daha iç içe geçmiş bir ahalinin meselelerine düşüveriyor. Dilini anladığımız sohbetler arıyoruz her birimiz. Bunun için insanlar, evler, mekânlar değiştirebiliyoruz. Esin de Gönül Hanım’la konuşurken aynı dili anlıyormuş izlenimi verse de bir süre sonra uzak mesafelere düştüğünü görüyoruz. En yakın hissettiğimize yabancılaşabiliyoruz. Gönül Hanım’la konuşurken almancasını anlıyormuş gibi yapmayı bırakana kadar belki de evini bulduğunu sanıyordu. Kendisine lise yıllarından tanıdık gelen bir dili duymak yabancılık hissini süpürse de bir süre sonra süpürgesinin ortalıktaki tozları kaldıracak yeterlilikte olmadığı ile yüzleşiveriyor insan. Karşısındakini anlamaya çalışırken anlaşıl(a)madığıyla de yüzleşiyor. Kendisini terapistine anlatırken de öyle hissediyor olmalıydı. Yakınlık ve mesafenin ikileminde gidip gelmek böyle olmalıydı.  Köyün muhtarının cenazesinin kaldırılması ile birlikte ortaya çıkan bağlantılar her şeyin bir define arama macerasıyla başladığını anlatıyor bize. Yazarın romanda anlattığı hazine benim zihnimde başka haller alıyor. Bu kadar kıymetli, bu denli canlara mal olan bir şey hepimizin aradığı değerde olmalı diye düşünüyorum. İnsan hep kendi hazinesini aramaya koyulmuyor mu? Dünden bugüne taşıdıklarımızı usulca bir kenara bırakıp bu dünyadaki anlamımızı yeniden keşfetmeye koyulmuyor muyuz? Tabii ki geçmişten bugüne taşıdıklarımız kim olduğumuza dair çok şey söylüyor fakat artık kendimiz hakkında yeni şeyler duyma arzusu da çok ağır basabiliyor böyle zamanlarda. Bu anımıza kadar duyduğumuz sesler, annemizin, sevgilimizin, en yakınımızdaki arkadaşımızın sesleri yabancılaşabiliyor bu değişimle. İçimizde yükselip duran şarkıların izini sürmeye girişebiliyoruz. Nereden gelip nereye gittiğimizi unutarak yüzyıllar önce saklanmış o definelerin peşine düşüyoruz. Nihayetinde aradığımız tüm değerli madenin hep tam da burnumuzun dibinde olduğunu keşfediyoruz. Tüm hazinemiz içimizde saklı olanların dışa yansıması değil mi? İçten dışa doğru yolculukta ortaya çıkıp ışıldıyorlar. Bu yüzden paha biçilmez belki de. Başkasına değil bize özel olduğu için. Onca kaçıştan sonra Esin’in kalabalıklarla birlikte bulduğu şey de yeniden kendine dair becerilerini keşfetmesi olabilir. Sikkeli’de yaşananları bir bir aydınlatırken sanki kendi yeteneğinden doğan hazinesini de görünür kılıyor. Kendi geçmişinden kaçıp başkalarının geçmişinde şifa bulmak da kendini aramaya dair çok şey söyler. Hepimiz böyle bir yerden katılmıyor muyuz başkalarının hayatlarına? Bir ötekinin yasını tutar, onların davalarını sorgularken kendi deneyimlerimize gönül rahatlığıyla dışarıdan bakma imkânı da buluruz. Yaşamaktan kaçıp ölümle hemhal olarak canlılığımızı keşfederiz. Romanın sonlarına doğru “Tüm bunları araştırırken kendimden mi kaçıyordum yoksa gerçek Esin’i mi arıyordum?” diye içinden geçiriyor. Aklımdan geçen o ki insan kendinden de ancak birkaç kilometre ya da birkaç yıl uzağa düşebiliyor. Öyle ya da böyle kendimizle bir yerlerde karşılaşıyoruz. Çünkü dünya küçük. Zaman sınırlı. Varoluşsal olarak ölümlülüğümüzle yüzleştiğimiz yerde kendimizi arayışın ve bulmaların, yeniden inşa etmelerin anlamı da değişiyor. İçten içe bulacağımızdan emin olduğumuz o hazinelerin de. Mal mülk, defineler, kalabalıklar, kaçışlar, yeniden buluşlar hep bir bahane. İnsan dört bir yanı mezarlarla çevrili küçük mekânında bir anlam inşa etmek istiyor kendine. Kimsenin bulmadığı, yalnız ona ait olan… BU CENAZEYİ BANA LÜTFEDER MİSİNİZ? Didem Ünal Demir Everest Yayınları, 2025 Tür: Roman 224 s.

  • Ayfer Tunç’a 2025 Fransa–Türkiye Fernand Rouillon Edebiyat Ödülü

    Ayfer Tunç, Aziz Bey Hadisesi adlı kitabının Fransızcaya çevrilen baskısıyla, iki ülke arasında edebi köprü kuran Fransa–Türkiye Fernand Rouillon Edebiyat Ödülü'ne layık görüldü. Çağdaş Türk edebiyatının önde gelen isimlerinden Ayfer Tunç, Aziz Bey Hadisesi adlı eserinin Fransızcaya çevrilen versiyonu La Passagère des Neiges ile 2025 Fransa–Türkiye Fernand Rouillon Edebiyat Ödülü’nü kazandı. Ödül, Comité France-Turquie tarafından her yıl dönüşümlü olarak Türkçeden Fransızcaya çevrilen bir kurgu esere veya Fransa’da Türkiye hakkında yazılmış bir araştırma eserine veriliyor. Ödül töreni, 18 Kasım 2025 tarihinde Paris’in 16. bölgesindeki belediye binasında düzenlendi. Jüri başkanlığını yazar ve gazeteci Kenize Mourad yürütürken, Nedim Gürsel, Venus Khoury-Ghata gibi isimler de yer aldı. Aziz Bey Hadisesi, altı kısa öyküden oluşuyor ve aşk, yanılsamalar, imkânsız ilişkiler gibi evrensel temaları yalın ama derin bir dille ele alıyor. Tunç, bu eserle romantik aşkı hem sorguluyor hem de kadınlık deneyiminin çok katmanlı yüzlerini aydınlatıyor. Bu ödül, Türk edebiyatının Fransızca dünyasında daha görünür olmasına katkı sağlarken, iki ülke arasında kültürel diyaloğu da güçlendiren önemli bir kilometre taşı niteliği taşıyor.

  • Polisiye Yazarları Birliği’nden “Yılbaşı Gecesi Cinayeti” temalı öykü yarışması

    Polisiye Yazarları Birliği, polisiye edebiyat tutkunlarını “Yılbaşı Gecesi Cinayeti” temalı bir öykü yarışmasına davet ediyor. Son başvuru: 8 Aralık 2025. 21 yaş ve üzerindeki katılımcılar için açılan yarışmada, yılbaşı gecesinde işlenen gizemli bir suç temasıyla 3000 kelimeyi geçmeyecek eserler bekleniyor. Yarışma, 21 yaş ve üzeri tüm yazarlar için açık. Öyküler Word formatında, Times New Roman 12 punto ve 1,5 satır aralığıyla hazırlanmalı; kelime sayısı 3000’i geçecek şekilde olmamalı. Katılımcılar, gönderdikleri eserlerin tamamen kendilerine ait olduğunu beyan etmek zorunda. Ayrıca, toplumun herhangi bir kesimini hedef alan dil, din, ırk, cinsiyet ya da mezhep ayrımı içeren öyküler değerlendirmeye alınmayacak. Son başvuru tarihi: 8 Aralık 2025. Metinler poyabir@gmail.com adresine gönderilebilir. Polisiye türün yaratıcı yönünü keşfetmek, yüksek tempolu ve sezgi dolu bir öykü kaleme almak isteyenler için kaçırılmayacak bir fırsat. Katılmak isteyen yazarlara başarılar dileriz!

  • Bir oyun formu içinde kopan şiirsel kıyamet

    Aynur Kulak, 9/8'lik Kıyamet tiyatro oyunu üzerine yazdı: "Dünyanın ve insanın yıkımına dair tüm çağrışımları içinde barındıran oyun boyunca korku duygusundan ziyade neden sevgi, umut, aşk, bağlanmaya dair duygu dalgalanmaları içerisinde sürüklendik." Fonu, zemini ve çepeçevre tüm detaylarıyla son derece gerçekçi bir dünya düzeninin hikayesi bu; geldiğimiz noktanın hikayesi de denebilir 9/8’lik Kıyamet için. Görünür ve görünmez kısımları, doldurduğu ve boşlukta bıraktığı alanlarıyla dünyaya, insana ve hayata dair bir çok derdi, bu dertlerinden dolayı da bir çok yazılma sebebi olan bir hikaye ile karşı karşıyayız. Hikayenin ana ekseni odağında kılcal damarlarını oluşturan her detay kıyameti çoktan kopmuş bir diyara dair sorulan temel soruya ve ardından oluşan sorulara cevap niteliğinde. Bir oyun formu içinde kopan şiirsel bir kıyamet bu. Mek’an Sahne’nin oyunu 9/8’lik Kıyamet’le ilgili seyirciyle buluştuğu 2025 sezonu itibariyle çokça söyleşi ve inceleme yazısı yazıldı. Mutlaka izlenmesi gereken oyun için izleyici tarafından da olumlu yorumlar yapıldı. Şamil Yılmaz tarafından yazılan, Sezen Keser tarafından yönetmenliği yapılan, Oğulcan Arman Uslu’nun tek kişilik performansıyla yorumlanan 9/8’lik Kıyamet ben oyunu izleyene kadar tiyatro oyunlarına dair verilen ödüllerin en önemlilerini de (25. Direklerarası Seyirci Ödülleri; Tek Kişilik Performans, 32. Tiyatro Eleştirmenleri Birliği Ödülleri; Tek Kişilik Performans, 32. Tiyatro Eleştirmenleri Birliği Ödülleri; Yılın Metni, 27. Yapı Kredi Afife Ödülleri; En Başarılı Erkek Oyuncu) aldı. Tüm bu olup bitenler sonrası izlediğim 9/8’lik Kıyamet gerçekten de hem özgün -ve neresinden ele alırsak alalım dolu dolu yazılmış- metniyle, hem yönetmenin oyunu bakış açısının sadeliği ve minimalizmi ile sahneye yansıtma biçimiyle, hem de yüksek oyuncu performansıyla çağdaş tiyatro adına çok önemli bir yere konumlanıyor. 9/8’lik Kıyamet nasıl bu kadar sevildi? Bir kıyamet anlatısı olmasına rağmen üstelik ve hatta kuvvetli bir apokaliptik (kıyamet sonrası) anlatı zeminine oturtulmuş olmasına rağmen! Sorulara devam edelim: Dünyanın ve insanın yıkımına dair tüm çağrışımları içinde barındıran oyun boyunca korku duygusundan ziyade neden sevgi, umut, aşk, bağlanmaya dair duygu dalgalanmaları içerisinde nasıl sürüklendik? Başından geçenleri baştan sona çok coşkulu, çok şaşkın, çok öfkeli fakat çok vicdanlı ve merhametli bir yerden anlatan Diyar arka fonu alacakaranlık olan distopik anlatısını bitirdiğinde, neden, ne yapacağımızı bilemez şekilde, kaskatı kesilerek umutsuz vaziyette değil de umutlu duygularla ağlayarak çıktık salondan? Bir çingene genç -Diyar ile- Ezidi Leyla arasında geçenleri, “görünürde aşkı ve sevgiyi” anlatan bu kadar basit bir hikaye seyirciyi nasıl bu kadar etkilemiş olabilir? Üstelik sahnede görmediğimiz ve bizlere sadece anlatılan her şey “görünür” olanlardan daha fazla iken!   Nasıl bir hikayesi var 9/8’lik Kıyamet’in? Metnin temel sorusu ve ardından oluşturduğum sorular sonrası –detaya girmeden önce- özetlemek gerekirse; yakın gelecekteyiz, iklim krizinin vurduğu bir dünyadayız. Kıyamet kopmuş, ama kopmamış gibi de, acayip bir şey var, karmaşa var. Parazitler denen göçebe topluluklar kaos yaratıyorlar ve çingene bir oğlan Diyar bu yeni toplumun hikaye anlatıcılarından biri. Her akşam ateşin başında toplanan Parazitler’e (yani salonu dolduran bizlere) kıyametin ilk günlerine dönüp bir hikaye anlatıyor. Bir ihanet hikayesi!  Hikaye şöyle: İklim krizinin ilk günleri. İstanbul’dayız. Büyüyen açlık ve kıtlığa eşlik eden büyük isyanlar var. Krizi fırsata çeviren muhafazakar grup “İzanlar” Diyar’ın anlattığı hikayenin ihanet kısmının bir boyutu, diğer boyutu ise Diyar’ın bütün hikayesini değiştiren çok gizemli ve çok güzel Leyla. Böyle olunca, büyük yangınların, hastalıkların, göçlerin, kan sıcaklarının, açlık ve susuzluğun  sürdüğü bu “diyarda” bir soru bütün sorulardan ve ihanetlerden  daha önemli hale geliyor: “Bildiğimiz dünya elimizden kayıp giderken, biz kimin elini tutacak, kimlerle yan yana yürüyeceğiz?” Ana hatlar ve kılcal damarlar Kopmuş kıyamet, kaos, şiddet, çingene bir genç adam ve bir Ezidi kadın, Parazitler, İzanlar, bir darbuka, bir sandalye, bir ayaklı mikrofon; bunlar hikayenin coğrafyasını kapsayarak çerçevenin içine yerleşenler. Yerleşmeyenler peki? Yani biz seyircilerin görmedikleri, fakat duygularımızı asıl tetikleyen, kılcal damar yapısı. Bu kılcal damar yapısının içinde bir kedi var mesela; adı Kopil, beli kırık, arka ayaklarını sürüyerek yürüyor. Evet, şehir olarak İstanbul’dayız ama bir mahalle, bir sokak, barakadan bozma bir yapının içine odaklıyız. Koca şehrin içinde, kıyametin koptuğu o diyarda, yer yer mahallede ve sokakta, yer yer  barakanın içine kadar sızan çatışma seslerini -tek bir darbuka sayesinde- duyarak şiddeti iliklerimize kadar hissediyoruz. Bir sınır duygusu ve o sınırdan geçip geçemeyeceğimizi bilmemenin içimize çörekleyeceği kayıplar Diyar gibi bizi de endişelendiriyor. Özellikle Diyar orada bir otorite gibi duran ayaklı mikrofonun başına geçtiğinde, sesini yükselterek neredeyse hiç teklemeden yüksek perdeden tiratlarını atarken. Tabii ki bu tiratlar Diyar’a ait değil ama bunu canlandırıyor olmak bile korkunç. İzanlar’ın tiratları izansız bir dünyayı, daimi kaosları ve çatışmaları ayakta tutmaya çalışıyor çünkü. Mikrofonu bırakarak tüm meselenin aslına bizi kavuşturan barakaya dönelim. Hikayenin özüne hizmet eden Diyar, Leyla ve Kopil’in mekanı burası. Çatışmalardan ve gürültülerden uzaklaşıyoruz onlar barakalarındayken, fakat Diyar gibi öfkeli, endişeli, huzursuzuz olmaya devam ediyoruz; Leyla’yı bulmamıza (aşkı) Kopil’i iyileştirmemize (yaralı yerlerimizi) rağmen. Kendimizi,  tüm normları ile var ettiğimiz toplumu, kopan kıyamete nasıl hizmet ettiğimizi, öz ilişkilerdeki başarısızlığımızı ve bunun sonucu yüzyılladır süre gelen siyasi yapılanmayı izliyor olabilir miyiz? Böyle olsun istememiştik halbuki. Diyar da istememişti, özellikle Leyla hayatına girdikten sonra. Her biri birbirinden önemli olan ve kıyamet sonrası kurulan düzenin sebepler zinciri üzerine oluşturulmuş bu parçalar -kılcal damarlar- bizi bir yere doğru götürüyor ve sanki bir şeyler daha var veya olacak. Sanki arka fonu oluşturan tüm nüveler kimsenin görmediği bir arka bahçeye daha ulaştıracak bizi. Olmaya da bilir tabii. Sadece bu his yaratılmak istenmiş de olabilir. Sonuçta kırık dökük bir ruhla aksayan, ne hissettiğini çok iyi bilen fakat ifade etmekte zorlanan, dışlanmış, tamamen dışarıda bırakılmış, sınırlardan geçememiş, Leyla’ya hissettiği aşk karşılığını bulmamış bir çingene genci ile onun sesinden, duygularından, darbukasından dinlediğimiz  9/8’lik bir ritim, 9/8’lik zaman ve kıyamet algısı, 9/8’lik mekanlar, 9/8’lik duygular ve duygu patlamaları söz konusu. Kıyametin en büyük mahareti olan “tam olma” durumunun elimizden alınmasının tıkır tıkır işlediği bir sistemin hikayesi bu. Kıyamet Kopar, Oyun Biter, Perde Kapanmaz   Oyun bitip salondan çıktığımızda, Diyar’dan dinlediğimiz kıyameti düşünmeden edemiyoruz. Zihnimiz, kalbimiz, bedenimiz Diyar’ın anlattığı şiirsel kıyamet hikayesinin etkisinde. Şamil Yılmaz’ın oyun metninin şiirsel özellikleri o kadar önemli ki hikayenin kılcal damarlar güzergahı ve elimizde bir Diyar, bir Leyla, bir darbuka, bir ayaklı mikrofon, bir Kopil varken, bir şeyler daha var hissiyatı ile yürüyüşümüzü sürdürüyoruz. Tüm kılcal damarları vasıtasıyla anlamına mısra mısra kavuşmuş bir kıyamet bu. Tek bir örnekten gideceğim; Kopil’den. Sadece Diyar’ın anlattıklarından bildiğimiz, sahnede görmediğimiz Kopil. Nasıl bu kadar etkilemiş olabilir bizi veya onu nasıl bu kadar net görebildik? Görüyoruz gerçekten de, en az  Diyar kadar, hatta daha da gerçek diyebileceğimiz kadar karşımızda duruyor Kopil. Diyar’ın neredeyse kıskandığı Kopill, çünkü Leyla Kopil’i ondan daha fazla seviyor; Diyar’ı neden bir türlü bir aşık gibi sevmiyor Leyla? Seviyordur belki. Kopil, Diyar’dır belki de Leyla için. Kopil Rumence’de, “Müslüman olmayan azınlık çocuğu veya genci” demek; aynı Diyar gibi.  Aşk bir tarafıyla da  bir yansıtma biçimi değil midir; katmanlarının ve hissettirdiklerinin derinliğine asla ulaşamayacağımız. Bir tür sınırda olma hali, sınırda kimliksiz olma durumu.  “Çünkü aşk! Koca şehirler yanarken dönüp tek kişiye bakabilmektir!”          Tam da bunu yapıyor Diyar ve ülkenin sınırında Leyla’sız ve Kopil’siz tüm gerçekleri öğrendiğini düşünürken azınlık olan etnik kökenlerin yüzyıllardır kimliklerini nasıl edinemediklerini, dışarda bırakıldıklarını da gösteriyor bize.  Kadim sanat, kadim tiyatro, kadim edebiyat tamlamalarına anlam kazandırmanın yolu iyi hikaye anlatıcılığından ve çok bilindik veya çok basit konulara dair “Nasıl anlatmalıyım?”  sorusuna vereceğiniz yanıtlardan geçiyor. Görünür ve görünmez kısımları, doldurduğu ve boşlukta bıraktığı alanlarıyla dünyaya, insana ve hayata dair bir çok derdi, bu dertlerinden dolayı da bir çok yazılma sebebi olan bir hikaye ile karşı karşıyayız. Hikayenin ana ekseni odağında kılcal damarlarını oluşturan her detay kıyameti çoktan kopmuş bir diyara dair sorulan temel soruya ve ardından oluşturduğum sorulara cevap niteliğinde. Diyar elinde darbukasıyla çalıp söylerken karşılıyor seyirciyi ve bizi anlatacağı hikayenin etrafında topluyor. Tüm hikayeyi anlattıktan sonra, oyun biterken; “Yarın yine gelin, asıl hikayeyi anlatacağım size, ne olup bittiğiyle ilgili tüm gerçekleri” diyor; yani hikayeyi devam ettiriyor. Her gece başka bir sahnede hikayesini anlatan Diyar’ın -yaşanmış olan tüm kıyamete rağmen ve herkes ölmüşken- hayatta ve ayakta kalmasının nedeni bir hikayeyi (hikayesini) her gün anlatıyor olmasında gizli. Hayatta kalmak için her gece padişaha bir masal anlatması gereken 1001 Gece Masalları’ndaki Şahmerdan gibi. Şamil Yılmaz’ın hikayeyi yazma sebepleri ve hikayesini yazarken oluşturduğu rotanın minimalizmi neden anlatmalıyım, anlatırken nasıl hikayeleştirmeliyim sorularının doğru cevaplarını bulmasında önemli ölçüde etkili. Bu etki yönetmen  Sezen Keser’i de etkilemiş olmalı ki metnin görünür görünmez tüm ince detaylarını sahnede görüyoruz. Oğulcan Arman Uslu ise hikayenin tamamını ve Diyar’ın kendisini içine öyle bir yerleştirmiş, fiziki, ruhsal ve zihinsel olarak karakterle öyle bütünleşmiş ki sanırım “oynamıyor” ya da tam anlamıyla “oynuyor”. Oyunculukta “rol yapma” adına sınırlardan, eşiklerden bahsetmiyorum, “O” karakter olmaktan bahsediyorum. “Ben”ken, tam ve eksiksiz biçimde  “O” olmaktan bahsediyorum. Mesela Diyar’ın verdiği eslerin, güçlü ifadelerde bulunmak isterken (özellikle Leyla söz konusu olduğunda) anlatamamasının, doğru kelimeleri bulamamasının, geçiş yaptığı yerlerde (özellikle ayaklı mikrofonun başına geçerken) durmasının dahi sebepleri vardı; Diyar’a dair her konuda, bizleri ikna eden sebepleri. Tüm bu sebeplerden dolayı, niteliği özünde gizli yeni nesil çağdaş oyunlarda perde asla kapanmıyor.

bottom of page