Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5404 sonuç bulundu
- Kent Notlarıyla Edebiyat: İrlanda Defteri
Burcu Karakoç, Meltem Gürle'nin İrlanda Defteri adlı kitabı üzerine yazdı: "Gürle Mart 2025’te yayımlanan bu son kitabında İrlanda’da kaldığı süre boyunca edindiği izlenimlerini günlük yaşamla ve şahsi hayatının kimi detaylarıyla birleştirerek aktarırken, bizi edebi eserlerle nazikçe bir araya getiriyor." Meltem Gürle ile tanışmam 2018 yılında okuduğum Kırmızı Kazak ile oldu. Gürle’nin kendi yaşamından, hafızasının gayretlerinden, duygusal ve düşünsel tecrübelerinden devşirdiklerini edebiyatı merkeze alarak dile getirmesini ilgiyle okumuş; dilinin kuvveti ve sıcaklığından da epey etkilenmiştim. Kırmızı Kazak ’taki denemeler, yaşam karşısındaki duygusal acemiliğin tüm tecrübelere rağmen varlığını sürdürmesinin hassas zihinlerin büyümeye başkaldırısı olabileceğini düşündürmüştü bana. Seneler sonra İrlanda Defteri ’ne başladığımda beni sarıp sarmalayacak güçlü metinler okuyacağımın tereddütsüzlüğü vardı üzerimde. Nitekim öyle de oldu. Gürle Mart 2025’te yayımlanan bu son kitabında İrlanda’da kaldığı süre boyunca edindiği izlenimlerini günlük yaşamla ve şahsi hayatının kimi detaylarıyla birleştirerek aktarırken, bizi edebi eserlerle nazikçe bir araya getiriyor. “Dünyayı edebiyat üzerinden okuyorum.” diyen Meltem Gürle, bu denemesinde de İrlanda’yı yine “bildiği yerden” edebiyat üzerinden okuyor. İrlanda’nın kederli tarihine, özgürleşme ve devam eden var olabilme gayretine tanıklık etmekle birlikte ülkenin sanatının denemelerin önemli odak noktalarından olduğunu görüyoruz. Kitapta ressamlardan oyun yazarlarına şairlerden romancılara kadar pek çok önemli isimle karşılaşıyor, sanatçıların yaşamlarına dair bazı ayrıntılar okuyoruz. Anlaşılacağı üzere Ulysses ve Dublinliler ile sık sık karşımıza çıkan James Joyce bu isimlerin fikrimce en bilineni. Yine dünyaca ünlü Oscar Wilde, Samuel Beckett ve William Butler Yeats de Gürle’nin değindiği diğer büyük edebiyatçılardan bazıları. Adı geçen romancılardan biri de İrlandalıların çok sevdiği benim de keyifle okuduğum Yıldızlı ve Yağmurlu Geceler’in yazarı Maeve Binchy. Yazar; sözünü ettiği sanatçıların eserleriyle ilgili değerlendirmeler, çözümlemeler ve alıntılar yaparken ya ülkede yaşanmış bir olayla ya İrlanda’nın kültürü veya yaşam düzeniyle ya da kendisinin hâlihazırdaki veya geçmişteki durumu ve duygusuyla ilişkilendirerek aktarıyor. Böylece ülkenin edebiyatını ve tarihini daha yakından tanıyor; İrlandalıların günlük yaşam pratiklerinden gelenekle olan bağlarına, davranış kalıplarından ilişki kurma biçimlerine, yaşam felsefelerinden dünyaya bakışlarına kadar pek çok meseleye şahit oluyoruz. İrlanda Defteri , pekâlâ bir roman okuyormuş duygusu da yaratıyor. Ana karakterin Gürle’nin kendisi olduğu hikâyede hayatı ve yaşadığı mekânı paylaştığı Mary, onunla ilişkisi, diyalogları, günlük yaşamın olağan akışının kendi içindeki kurgusu denemenin sınırlarından çekip alıyor okuru. Ülkenin doğası, kıyılar, parklar, kayalıklar, çayırlar, kuşlar, çiçekler zaman zaman anlatılanlara dâhil oluyor. Mutlaka yaşanan bir hikâyenin ya da durumun ortağı çıkıyor. Mary’le konuşmalarında günlük planlarının, yaşam düzenlerinin şekillenmesinde iklim de belirleyici bir konumda. O günkü hava durumu onların duygularını, günlük yaşam pratiklerini etkiliyor. Sık sık yağan yağmurlar, genellikle bulutlu olan gökyüzü ve sert soğuklar; bana kalırsa İrlanda’nın zamanla ilişkisini, ülkenin genel havasını doğrudan belirlemiş. Güneşli günlerin olduğu anlatımlarda bile ışıl ışıl bir gökyüzü, tertemiz bir aydınlık hayal edemedim. Gözümün önünde hep kış ayının ikindi vakitlerine yaklaşan saatlerinin griliği ve zamanın durgunluğu vardı. Bu belki de İrlanda’nın zorlu geçmişinin insanlarda atamadıkları bir ağırlığa neden olduğunu ve bunun iklimle keskinleştiğini düşünmemden kaynaklanıyordur. Kitap boyunca hissettiğim temel duygu hüzündü. Tamir edilemez bir tarih bugünün üstüne çullanmış gibi. İngiltere ile yaşananlar, Paskalya Ayaklanması, Kelt Kaplanı süreci, yoksulluk, yıkımlar, ölümler… Meltem Gürle, bir yere dışarıdan gelme durumunun etkileriyle İrlanda ile ilgili duygularını, bir ülkede yabancı olma halini içtenlikle aktarıyor. Özlemden, memleketten, yurt dışında yaşamanın ona düşündürdüklerinden söz açıyor. Ben de okumalarım sırasında bir ülkeye ait hissetme, kökler ve bağlılık üzerine düşündüm. “İrlanda Defteri” bu yönüyle de her biri ayrı ayrı ele alınabilecek pek çok meseleye götürebilecek derinlikte. Başta uzun yıllardır özellikle Türkiye’de ve dünyanın birçok ülkesinde yaşanan göç kavramına… Ev, insanın evle ilişkisi, çocukluk, güven… Ve bunlarla bağlantılı onlarca duygu… Bugün hâlihazırda aktif olan yazarın da çoğu zaman vakit geçirdiği ünlü kütüphaneler, müzeler, tiyatrolar ve söyleşi alanları İrlanda’nın kültürel ortamı hakkında önemli fikirler verirken efsaneler, hikâyeler, mitoloji, inanışlar yaşamın tam içinde canlı birer parçası olmaya devam ediyor. Bu durum halkın gelenekle bağlantısının ve onu yaşama biçiminin somut göstergelerinden. Aklımda kalan ayrıntılardan biri ise ülkede patatesin sadece bir patates olmaması. Yazarın Ulysses’te karakterin patatesle dolaşmasını örnek vermesi de dikkat çekiciydi. Patates bambaşka çağrışımlar yaratıyor, insanı kimi noktalarda bilinçdışının sınırsızlığına çekip herhangi bir yiyecek olmanın ötesine gidiyor. “İrlanda Defteri” adı geçen çoğu eser aracılığıyla okuyucuyu edebiyata özellikle de İrlanda edebiyatına yakınlaştırıyor. Diğer yandan bende bilhassa Dublin’i popüler turist reflekslerinden uzak, sosyal medyanın kışkırttığı fotoğraf deliliğinin ötesinde gezip görme isteği ve bir şehri, o şehrin halkını kendi dünyası içinde tanıma arzusu uyandırdı. Buck Mulligan’ın atladığı Forty Foot’tan atlamasak da oraya çıkmak, Patrick Kavanagh’ın bankına oturup denizi seyretmek, ince kabuk patatesleri kesip arasına tereyağı sürmek fena olmasa gerek… İRLANDA DEFTERİ Meltem Gürle Can Yayınları, 2025 Türü: Deneme 216 s.
- Okyanusları ve nesilleri aşan bir aşkın izinde
2006 Orange Ödülü için kısa listeye kalan ve 2006 Prix du Meilleur Livre Étranger ödülünü kazanan, yazının ve aşkın gücünü keşfe çıkan, edebiyatın alışageldik formüllerini tersyüz eden Aşkın Tarihi , okurlarıyla buluştu. On dört yaşındaki Alma Singer annesinin yalnızlığına çare bulmaya çalışmaktadır. Çözümü annesinin severek çevirdiği eski bir kitapta bulabileceğine inanır ve kitabın yazarını aramaya koyulur. New York’un diğer ucunda Leo Gursky adında yaşlı bir adamsa hayatının son demlerini yaşamakta ve günlerini altmış yıl önce Polonya'da ona bir kitap yazması için ilham veren kayıp aşkının hayalini kurarak geçirmektedir. Alma'yı ve Leo’yu sürpriz bir şekilde bir araya getirecek olan da okyanusları ve nesilleri aşarak günümüze ulaşan bu kitaptır. Kurgu dalında 2006 Orange Ödülü için kısa listeye kalan ve 2006 Prix du Meilleur Livre Étranger ödülünü kazanan Aşkın Tarihi, yazının ve aşkın gücünü keşfe çıkan, edebiyatın alışageldik formüllerini tersyüz eden bir roman. “Bu kitap, tüm karmaşıklığına rağmen saf duyguların sadeliğine sahip, bu yüzden inanılmaz keyifli.” The Times “Krauss bir melek gibi yazıyor.” Guardian “Nicole Krauss’un büyüleyici yeni sesi, Amerikan edebiyatının efsaneleri arasına girmeye çalışmıyor: Kelimenin tam anlamıyla onların karşısına geçip kendi yerini talep ediyor.” Andre Aciman Nicole Krauss , 18 Ağustos 1974’te New York’ta doğan Amerikalı romancı ve kısa öykü yazarıdır. Stanford Üniversitesi’nde tarih ve edebiyat eğitimi aldıktan sonra Oxford Üniversitesi'nde 20. yüzyıl İngiliz şiiri üzerine yüksek lisans yaptı. Daha sonra Fulbright bursuyla Londra'da araştırmalar yaptı. İlk romanı Man Walks Into a Room 2002’de yayımlandı ve eleştirmenlerden olumlu yorumlar aldı. Asıl çıkışını ise 2005 tarihli ikinci romanı The History of Love ( Aşkın Tarihi ) ile yaptı. Bu eser uluslararası bir başarıya ulaştı, onlarca dile çevrildi ve birçok ödül kazandı. Krauss’un diğer önemli kitapları arasında Great House (2010) ve Forest Dark (2017) yer alır. Yazarlığı derinlikli karakterler, varoluşsal temalar ve dilin sınırlarını zorlayan yapısıyla öne çıkar. Eserleri sıklıkla bellek, kayıp, kimlik ve aşk gibi temaları işler. Nicole Krauss, çağdaş Amerikan edebiyatının en özgün seslerinden biri olarak kabul edilmektedir. New York’ta yaşamaktadır. AŞKIN TARİHİ Nicole Krauss Koridor Yayıncılık, 2025 Çeviri: Filiz Çakır Editör: Şafak Tahmaz 328 s.
- Ak kardeşlerin büyülü "Ev Kütüphanesi" Alan Kadıköy'de minik kitap kurtlarını ağırlıyor.
Seda Aksoy Evren, Litera Edebiyat için bağımsız kitapçılarla yaptığı söyleşilere Ev Kütüphanesi ’yle devam ediyor. Ödüllü çocuk kitapları yazarı Sevim Ak ve Behiç Ak, 2023 yazında eskiden ailesinin yaşadığı, çocuk ve gençlere yönelik kullandıkları Feneryolu’ndaki Ev Kütüphanesi’ni, güvenlik gerekçesi ile boşaltmaya karar verdi. Bu sebeple Ev Kütüphanesi, 3 Haziran’da Kadıköy Belediyesi’nin önerisiyle Alan Kadıköy’e taşındı. Buraya sadece bir çocuk kütüphanesi demek yanlış olur. İki kardeşin çocuklara nitelikli kitap örnekleri sunarak okuma sevgisini güçlendirmek amacıyla yarattığı büyülü bir hayaller evi demek daha doğru. Bir keşif, ortak olma, bir deneyim kazanma, gözlemleme, iç sesini dinleme, tanışma, paylaşma ve üretme yeri. Türk edebiyatının üretken yazarlarından olan ve bu sene 37.yılını kutlayan sevgili Sevim Ak sorularımızı içtenlikle yanıtladı. Ev Kütüphanemiz fikri nasıl oluştu? Kuruluş hikayenizi duymayı çok isteriz. Kendi çocukluğumda mahallemizdeki kütüphaneye çocuk kitaplarını karıştırmak için gitmelerim orada görevli memurun engeliyle karşılaşmıştı. Kapı girişinde hangi kitabı istediğimi söylersem ve varsa, o içerden getirecekti. Ne yazık ki adını verdiklerimden hiçbiri raflarda yokmuş, ben de o sihirli kapıdan içeri bir türlü giremedim. Çocuk edebiyatı yazarlığım bana Anadolu’nun mezralarından Balkanlara, Hollanda, Almanya, Kore …vb ülkelerde kütüphanelere gitme, kitaplarımla buluşmuş çocuklarla iletişim kurma şansı yarattı. Dağ köylerinde anne babası okuma yazma bilmeyen çocuklara o güne kadar duymadıkları öyküleri okurken gözlerinde yakaladığım duygusal titreşimlerle, okuma kültürü gelişmiş ülkelerde kütüphanelerde bebeklikten beri zaman geçiren çocukların kitaplarla kurdukları bilinçli iletişim arasında gidip gelirken kendi kendime sayısız sorular sorardım. Yazarlık benim gözümde sadece kurmaca dünyada yaratıklarımızı paylaşmak değil, o kitapların ulaştığı çocukların dünyasında çeşitli, hatta eleştirel bakış açıları sunan kapılar açılmasına da vesile yaratmaktı. Bu da ancak onlara kalitesi yüksek, iyi yazılmış, özenle, estetik bilinçle tasarlanmış kitaplar sunarak ulaşılabilecek bir şeydi. Anadolu’da da, büyük şehirlerde de gittiğim devlet okullarının kütüphanelerinde yazar, çizer, editörlerce emek verilerek oluşturulan, prestijli yayınevlerinin değil, evlerden bağışla toplanan, çoğu “çöp kitap” diye niteleyeceğimiz yazarı, çizeri, çevirmeni belirsiz, ticari ya da politik amaçla üretilmiş kitaplarla karşılaşıyordum. O portföylerle okuma sevgisi, kütür bilinci oluşturmak kolay değildi. Çocuk edebiyatıyla ilgilendiğimden beri alandaki eserleri yakından takip etmeye başlamıştım, yıllar içinde iyi denebilecek bir kütüphanem oluşmuştu. Hatta artık yeni aldıklarım yaşadığım eve sığmıyorlardı. Gün geldi, eğitimci, idealist anne babamızın son 10 yılını geçirdiği aile evimizi kardeşim Behiç Ak’la kütüphaneye dönüştürmek istedik. Önce kendi kitaplığımızdaki çocuk gençlik kitaplarını yerleştirdik, ardından yeni kitaplar aldık. Çevremizde yürüme mesafesinde anaokulu, ilkokul, ortaokullar vardı. Kütüphanemizin kapılarını açar açmaz o okulların öğretmenleri ilgilendiler. Her hafta sonu yazar, çizer, eğitimci, editör arkadaşlarla öğrencilere etkinlikler planladık. Ev Kütüphanemiz’de çocuklarla kitaplar arasında benim çocukluğumda karşılaştığım gibi bir bariyer hiç olmadı. Okurlar istedikleri kitabı raflardan aldılar, yerlere yayılmış minderlerde oturarak, yatarak okudular. 2. Yılımızda Okul Kütüphanecileri Derneği Türkiye’de ilk ve tek örnek oluşumuz nedeniyle bize Okuma Kültürüne Katkı Ödülü verdi. Biz kütüphanemize koyduğumuz her kitabı özenle seçerek aldık, prestijli birkaç yayınevi bize yeni çıkan kitaplarından örnekler gönderdi. Bugün 10 binin üstünde kitaba sahibiz. 10. yılımızı devirdik. Sadece gezdiğim kütüphanelerdeki kitap içeriklerini, niteliği eleştirmek, kurumlardan beklentilere girmek yerine örnek bir model sunmak, çocukları kitaplara yakınlaştıracak etkinliklerle okuma sevgisini güçlendirmekti amacımız. Başlangıçta bu amacın ne ölçüde gerçekleşeceğini bilemiyordum, geçen zaman içinde oldukça anlamlı geri dönüşler aldık. Ev Kütüphanemiz'in en çok hangi özelliği ile hatırlanmasını istersiniz? Ben ailemde duvarları kitaplarla kaplı çalışma odası örneğini görerek büyüdüm. Kendi yaşadığım evlerde ondan kat kat geniş kitaplıklar oluşturdum. Aklıma takılan her konuda kitaplara bakmayı alışkanlık edindim. Ev Kütüphanemiz’de zaman geçiren, kitap okuyan kitap tartışmalarına katılan çocukların da burada gördükleri resimden, yazar-çizer-editör, eğitmenler ve başka çocuklarla iletişimden, okuduğu kitaplardan anılar biriktirmesini, yaşamında dönüştürücü rolü olacak küçük ipuçları yakalamasını isterim. Türkiye'de bir çocuk kütüphanesi yaratmak gibi iddialı bir işe girişmenin ne gibi zorluklarını yaşıyorsunuz? Ben Ev Kütüphanemiz girişimine "bir hayal kurdum, deneyelim, tutarsa geliştirerek devam ederiz," diye başlamıştım. Dışardan maddi destek anlamında beklentim olmadı. Kitapları kendi telif gelirlerimizle, seçerek aldık. Kimseden bağış kitap talep etmedik, almadık da. Etkinliklerimiz hiçbir zaman ücretli olmadı, atölye liderlerimiz de ücret beklentisi içinde olmadı. Kitap satmadık, parasal bağış da almadık. İçinde para geçemeyen bir oluşumu on yıldır aksatmadan sürdürmeye çalıştık. Kendi içinde tutarlı, dengeli, az konuşup çok iş yapmaya hevesli, aynı dili konuşan bir ekibiz. Ancak binamız yaşlı olduğu için, deprem olasılığına karşı çocuklara güvenli bir ortam arayışındayken Kadıköy Belediyesiyle iş birliğine girdik. Kamusal bir mekânı kamusal bir amaçla kullanırken kullanıcılarımız, bilinirliğimiz arttı. Amacımızın, gönüllülük bilincimizin, ideallerimizin günümüzün değişen değerleriyle çeliştiği sorunlar yaşadık. Her şeyin alınır satılır olduğu bir toplumda, "ne kadar para o kadar iş" anlayışıyla iş gören personellerin arasında gönüllülük ve dayanışmayla yürütülen bu oluşumun niyetini anlatmada zorluklar yaşamak, çabalarımızın arkasında bir art niyet aranması ve küçümsenmesi bizi şaşırttı ama yıldıramadı. Biz omuz omuza verdiğimiz, gönüllü ekip arkadaşlarımızla inandığımız gibi yaşamaya, inandığımız işleri yapmaya devam edeceğiz. Ev Kütüphanemiz'de bir hafta nasıl geçiyor? Hafta içi okullardan randevu alıp kütüphane havası solumaya, gelmişken okudukları kitabın yazarı-çizeriyle buluşmaya gelen çocuklar kapımızı çalıyor. Perşembe günleri anaokullarına yönelik etkileşimli okuma etkinliklerimiz oldukça ilgi görüyor. Aylık programını yazar Hafize Çınar Güner hazırlıyor. Cumartesileri 6-9 yaşa yönelik, Tasarım, Mimarlık, Sanat, Bilim.vs atölyeleri, yazar-çizer buluşmaları gerçekleştiriyoruz. Sadece son iki yılda 100’e yakın yazar-çizer, eğitmenle çalıştık. Ayda iki kez Kitap Kurdu kulübü çocukları önceden seçilen kitapları enine boyuna tartışıyorlar. 9 -11 yaş grubunu çevirmen, antropolog Dr. Tülin Sadıkoğlu yönetiyor. 11 yaş üstü grubu editör, çevirmen Mehmet Erkurt. Ev Kütüphanemiz'e gelen bir çocuğun hayatı nasıl değişiyor? Kütüphanemizde çocukların bir kitapçıda görebileceklerinden çok sayıda ve çeşitlilikte kitap var. Atölyelerimiz hep bir kitap ekseninde gerçekleşiyor, o kitabın önceden edinilip okunmasını önemsiyoruz. Bir atölyeye gelen çocuk, o gün birkaç resimli kitabı hemen oracıkta okuma şansı buluyor, atölye kitabını zaten okuyor, giderken birkaç kitabı ödünç alıyor. Sürekli kütüphane etkinliklerini takip eden çocuğun elinden ayda 20'ye yakın kitap geçiyor. Bazı çocuklar akıllarındaki birkaç popüler kitap adıyla içeri giriyor ve yalnızca onları edinmek istiyor. Ama çeşitliliği görünce ve ortamdaki başka çocuklarla etkileşince seçimleri farklılaşıyor. Anaokulundan beri kütüphanemize gidip gelen çocuklar dokuz yaştan itibaren kitap kulüplerimizde kitapları her yönüyle didik didik tartışmayı da öğreniyorlar, okumayı tutku haline getirebilen çok sayıda çocuğumuz var. Çocuklara okuma alışkanlığı öğretmek isteyenlere tavsiyelerinizi alabilir miyiz? Okuma alışkanlığı için bebeklikten itibaren çaba harcamak gerekiyor. Banyo kitapları, sesli, dokulu, oyunlu, hareketli kitaplarla çocuğun ilgisi çekilebilir. 2 yaşından sonra resimli kitapları birlikte okumak, resimlere uzun uzun bakmak, yeni hikayeler uydurmak ebeveyn çocuk ilişkisini duygusal açıdan güçlendirdiği gibi kitaba da yakınlaştırır. Yavaş yavaş çocukların kavramsal gelişim sürecine, anlama becerisine katkı veren kitaplarla iletişime giren çocuk bu yolla yeni bilgiler edinir, merak eder, soru sorar, yanıtlarını bulabileceği kitaplarla buluşması bu dönemde çok önemlidir. Okuma süreçlerini oyunlu, eğlenceli bir şekilde ebeveynle birlikte yaşamak emek ister ama olumlu sonuçlar da alınır. Çocukları kütüphanelerde erken yaşlarda görsel, estetik değeri olan kitaplarla buluşturmanın, hikayeleri birlikte okumanın, çocuğun ilgisini hemen çeken kitaplara oracıkta ulaşmanın okuma alışkanlığı kazandırmada işlevi tartışılamaz.
- Bahçeşehir’de “çocuklarda iz bırakan” anılar yaratacak keyifli bir çocuk kitabevi…
Seda Aksoy Evren, Litera Edebiyat için bağımsız kitapçılarla yaptığı söyleşilere Kitap İzi Kitabevi ve Kafe ile devam ediyor. Bulunduğu mahallenin kültür noktası olmayı hedefleyen tatlı bir kitabevinin hikayesi bu. Çocuk kitaplarının iyileştirici serüvenine ve akıl oyunlarının düşünme becerilerine katkısına tanık olmuş Gül Saraçoğlu ile tüm çocukların ruhuna dokunsun diye açtığı “Kitap İzi Kitabevi ve Kafe” hakkında konuştuk. Kitap İzi Kitabevi fikri nasıl oluştu? Kuruluş hikayenizi duymayı çok isteriz. Aslında bu yola çocuklarımla başladım. Çocuk kitaplarıyla tanışmam, onlarla girdiğim iyileştirici ve keşif dolu serüven boyunca gelişti. Onlarla belirli yayınevlerinin yeni çıkan kitaplarını almaya, yazarların sosyal medya hesaplarını takip ederek etkinliklere gittik. Yurtiçinde ve yurtdışında sürekli olarak kitabevi gezdik ve her zaman kendi ülkemizde neden her mahallede bir kitabevi olmadığını sorguladık çünkü bunun yokluğunu çok hissediyorduk. Bir süre sonra çocukların; kitap ve oyunla kurduğu bağın gücünü keşfettim. Anne Akıl Oyunlarının eğitimine katılıp, kutu oyunlarının hangi düşünme becerilerini geliştirdiğini öğrendim. Anne Akıl Oyunlarının düzenlediği bir çalıştayda, yazar Bahar Eriş’in bir sözünden çok etkilendim. Hollanda’da çocuklar birinci yaşlarını kitabevlerinde kitaplarla tanışma olarak kutladıklarını söylediğinde; küçük yaşlarda kitapla buluşmanın, bir kitabevinin ve kütüphanenin önemini daha da iyi anlamış oldum. Böylelikle yaşam alanımız olan Bahçeşehir’de yokluğunu hissettiğimiz kitabevini açmaya karar verdik. Bu sayede çocuklarda kitapla ve oyunla iz bırakabilecektik. Ve Kitap İzi Kitabevi olarak 2023 Aralık ayında kapılarımızı açtık. Kitap İzi Kitabevi’nin en çok hangi özelliği ile hatırlanmasını isterdiniz? Kitap izi Kitabevi olarak nitelikli çocuk kitapları satan ve düşünme becerilerini geliştiren oyunlarla çocukları buluşturan bir yer olarak hatırlanmak isteriz. Akıl oyunlarını hem yurtdışından hem de yurtiçinden farklı becerileri geliştirmesi bakımından deneyimledik ve çocukların özgürce kitabevimizde oynamalarına olanak sunuyoruz. Mahallenin kültür noktası olmayı hedefliyoruz. Yazar buluşmalarıyla, kutu oyunu ve etkinlikleriyle çocuklarda iz bırakmaya çalışıyoruz. Kitap ve oyunun gücüne inandığımız için bu şekilde hatırlanmak istiyoruz. Türkiye’de bir çocuk kitapçısı yaratmak gibi iddialı bir işe girişmenin ne gibi zorluklarını yaşıyorsunuz? Nasıl bir yer olduğumuzu anlatmakta zorluk yaşıyoruz. Kitabevimiz bir oyun alanı veya doğum günü alanı değildir. Biz çocuklara özgürce kitap inceleyebileceği, okuyabileceği, yaşlarına göre kutu oyunu oynayabileceği bir alan sunuyoruz. 3-10 yaş grubuna yönelik farklı becerilerdeki oyunları arkadaşlarıyla ya da bireysel olarak oynamalarını sağlıyoruz. Kitabevi kavramını oluşturmaya çalışıyoruz. Kitabevimizde kitapları çocukların ilgi alanlarına göre öneriyoruz. İçerik olarak nitelikli kitapları bünyemizde bulundurduğumuz için, onların ilgi alanlarına göre kitaplar tavsiye ediyoruz. Özellikle okul öncesindeki çocuklar kitapların çizimleriyle bağ kurdukları için, kendi isteklerine göre kitap istiyorlar. Ama bazen sadece ebeveynlerin kendi seçtikleri kitaplar çocuklarda aynı hevesi uyandırmıyor. Çocuklar kendi ilgilerine yönelik kitap okudukları zaman daha çok hevesleniyorlar ve ilgileniyorlar. Dijital bir dünyada dikkat süresi kısaldığından dolayı ve uyaranlarımız çok olduğu için, çocukların kendi ilgilerine yönelik kitapları bulmaları çok kıymetli. Kitabevimizde farklı türde (karikatür, çizgi roman, şiir, sessiz kitap) gibi pek çok farklı kitap türünü sunup, ilgilerine göre bir kitapla bağ kurmalarını hedefliyoruz. Ebeveynlerin sadece kendi istedikleri kitapları almaları, kurmaya çalıştığımız bağı bozuyor ve çocukların okuma istekleri azaltıyor. Ailelerin, çocukların isteklerine göre yol almalarını gerektiğini düşünüyoruz. Kitap İzi Kitabevi'nde bir hafta nasıl geçiyor? Kitap İzi’nde bir hafta sürekli kitap ve oyun araştırarak geçiyor. Çalıştığımız yayınevlerinin yeni çıkan kitaplarını sürekli takip ediyoruz. Kitapları temin ettikten sonra kitapları okuyoruz. Kitapların içeriğini bilmek bizim için çok önemli. Butik bir kitabevi olduğumuz için, gelen çocuklara nasıl kitaplardan hoşlandığı ve sürekli okuduğu bir yazar veya tercih ettiği bir yayınevi olup olmadığını sorup, ilgilerine göre kitap öneriyoruz. Çocuğun kitapla kurduğu bağ çok kıymetli. Ve tabii ki yazar buluşmaları için yazarlarla temasa geçip, planlama yapıyoruz. Yazarların kitap severlerle buluşması, bizim ve çocuklar için çok önemli olduğu için planlamaları sıklıkla yapmaya çalışıyoruz. Yeni gelen oyunları araştırıp, öğreniyoruz. Farklı becerileri geliştiren akıl oyunlarına, kitabevimizde yer açıyoruz. Çocuklara okuma alışkanlığı kazandırmak isteyenlere tavsiyelerinizi alabilir miyiz? Çocukların kendi ilgi ve tercihlerine göre kitap seçmeleri desteklenmelidir. Çocuklar sessiz kitap ya da yazısı az olan resimli çocuk kitabıyla çok güçlü bir bağ kurabilirler ama yazısı az veya içerik olarak yüklü mesaj vermeyen bir kitap, ebeveynler için çok tercih edilmeyebiliyor. Bu durumda çocukların o kitaptaki karakterle bağ kurmasına izin verilmesi gerekir. Farklı kitap türlerini de tanımalarına fırsat verilmesi gerektiğini düşünüyorum. Okuma alışkanlığı sadece tutulan süre veya günlük okunması gereken sayfa sayısıyla elde edilemez. Çocuğun farklı yazar, farklı türdeki kitapları keşfetmesine izin verdikçe; kitapların bıraktığı iz görülecektir ve hissedilecektir. Doğan Cüceloğlu’nun dediği gibi. “Kitabı bitirdiğimizde aynı insan değiliz artık.” Kitaplar insanlarda iz bırakır.
- Özgürlük, cesaret ve sadakat üzerine zamansız bir masal
Dave Eggers, 2024’ün Newbery Madalyalı romanı Gözler ve İmkânsız ile her yaştan okuru şiirsel, dokunaklı ve derinlikli bir serüvene davet ediyor. “Her şey gördüklerimle başlıyor. Haber verdiklerimle.” Johannes özgür ve hızlı bir köpek, hem de epey hızlı! Her gün parkta oradan oraya koşup her şey yerli yerinde mi diye gözler ve gördüklerini parkın üç kadim bizonuna, Denge Koruyucuları’na raporlar. Ama Denge bozulur. Şimdi Johannes daha hızlı koşup daha iyi görmekten fazlasını yapmak zorundadır: Sevdiklerini özgürleştirmek. Şiirsel ve hisli, nükte ve tutku dolu bu kitap her yaştan okura zamansız bir hikâye sunuyor. “Bunun gibi cesur, büyük hikâyelere ihtiyacımız var; çocuklara (ve yetişkinlere) bu korkutucu dünyada yerlerini bulmalarına yardımcı olan hikâyelere.” The New York Times Book Review Dave Eggers: The Every, The Circle (“Çember”, Siren Yayınları), The Monk of Mokha ve Ulusal Kitap Ödülü finalisti A Hologram for the King dâhil olmak üzere birçok kitabın yazarıdır. Bunların yanı sıra genç okurlar için yazdığı çok sayıda kitabı vardır: Her Right Foot, Faraway Things ve The Lifters. Bağımsız yayıncılık şirketi McSweeney’s ve üniversiteler için kâr amacı gütmeyen ScholarMatch’in kurucusu, dünya çapında düzinelercesine ilhâm olmuş bir gençlik yazım merkezi olan 826 Valencia’nın kurucu ortağıdır. Muhammad Ali Eğitimde İnsaniyet Ödülü ve Dayton Edebi Barış Ödülü kazananıdır. GÖZLER VE İMKANSIZ Dave Eggers İlksatır Çocuk, 2025 Çeviri: G. Gülce Karagöz 10+ yaş 216 s.
- Makinenin dişlileri arasında: Kafka’nın Ceza Sömürgesi’nde adaletin anatomisi
Ömür Bayramoğlu yazdı: " Kafka, Ceza Sömürgesi’nde eserlerinde çok sık işlediği konulardan biri olan bireyin bürokrasi ve hiyerarşi karşındaki çaresizliğini ele alıp, acımasız ceza sistemini anlatırken savaş yıllarının şiddetine, hukuk sistemine, suç ve ceza arasındaki bağlantıya, bireyin otoriter rejimler karşısındaki çaresizliğine, yargı ve savunma sitemlerine farklı bir bakış açısı getirir." 1883 tarihinde Prag’da genelde Almanca konuşan Yahudi bir ailenin ilk çocuğu olarak dünyaya gelen Kafka, Nazi soykırımına maruz kalır ve soykırımda kardeşlerini kaybeder. Despot baba baskısı altında kötü bir çocukluk geçirmesi, annesinden de şefkat görmeden bakıcı tarafından yetiştirilmesi, yaşadığı bölgede Almanca konuştuğu için Çekler, Yahudi olduğu için Almanlar tarafından hor görülmesi, çevresinden ve ailesinden uzaklaşmasının başlıca nedenlerindendir. Lise öğreniminden sonra sisteme adalet getirebilmek için Prag’daki Alman Üniversitesi’nde hukuk öğrenimine başlayan Kafka aldığı hukuk eğitimini dönemin şartlarıyla harmanlayarak eserlerine karamsar bir bakış açısıyla yansıtıp, yaşam öyküsünün etkilerini yapıtlarında hissettirir. Özellikle babası ile olan ilişkisini acı ve nefret dolu sözlerle eserlerinde dile getiren Kafka, 1906'da Hukuk Doktoru derecesini aldıktan sonra hukuk kâtibi olarak zorunlu bir yıllık ücretsiz hizmet yapıp, hukuk eğitiminin yanında Alman edebiyatı ve sanat tarihi dersleriyle de ilgilenir. 1907'nin sonunda İtalyan sigorta şirketinde çalışmaya başlayan Kafka, işinde başarılı bir memurken, akşamları ise sadece yazmaya çalışan bir yazara dönüşür, eserlerinde yabancılaşma, yalnızlık, korku, bürokrasi gibi konuları işleyerek toplumsal hayatın tablosunu çizer. İlk yapıtları Bir Kavganın Tasviri ve Taşrada Düğün Hazırlıkları 1912’den önce, 1912’den sonra da Dönüşüm , Amerika , Dava adlı başyapıtları birbirini izler. 1924’te vefat eden Kafka hukuk okurken tanıştığı yakın arkadaşı Max Brod’a verdiği vasiyetinde tüm yazdıklarının imha edilmesini rica etmiş fakat Max Brod, Kafka’nın ölümünün ardından aksi yönde hareket ederek elindeki eserleri yayımlamaya başlar. Kafkaeskliği* (hayal kırıklığı, çaresizlik, yabancılaşma, yargılanma) bir bütün halinde kullanan Kafka, 1919’da 1. Dünya Savaşı’nın bitişi sonrasında kısa öykü olarak yazdığı, Ceza Sömürgesi ’nde savaş yıllarının psikolojisini, sömürge, suç, ceza kavramını çok katmanlı bir şekilde işler. İnceleme gezisine çıkan bir konuk, Ceza Sömürgesi eski kumandanı tarafından tasarlanan özel bir aygıt ile yapılan infazlardan birine tanık olmaktadır. Suçlunun vücuduna suçunu kazıyan, on iki saat kesintisiz çalışabilen bir işkence aletiyle acı çektirdikten sonra öldüren bir aygıt düzeneği, kısa öykünün temel taşını oluşturur. Makine belli başlı bölümleri olan birçok parçadan meydana gelmiştir. Cezayı bildiren cümleyi işleyen binlerce iğnesi vardır. Suçluya yapılan herhangi bir işkence değil, makine yoluyla yapılan bir işkencedir. Bu makinede, küçükten büyüğe işlenen bütün suçlara uygun düşen cezalar infaz edilmektedir. İnfaz ise çiğnediği kuralın mahkûmun sırtına tırmıkla yazılmasıdır. Mekanizmadaki tırmık, sivri uçlarını titreştirerek mahkûmun gövdesine batar, mahkûmun gövdesi de yatakla birlikte titreşir. Tırmık, bir yandan mahkûmun cezasını, vücuduna işlerken diğer yandan kazıma işi esnasında ortaya çıkan kanı temizler ve yazıyı görünür kılar. Yöneticilerden birine başkaldırdığı ve hakaret ettiği gerekçesiyle idam edilecek olan kişi, çarptırıldığı cezayı bilmediği gibi, cezaya çarptırıldığından bile habersizdir. Yargıç önüne çıkarılmamış, kendini savunma olanağını bulamamış olduğu için bir bakıma yargısız infazın kurbanı görünümündedir. Hikâyenin büyük bir bölümü subayın tutkuyla makinenin işleyişini, amacını ve inceliklerini anlatmasıyla geçer. Okur adı verilmeyen sessiz ve bunaltıcı adada acımasız şekilde kurgulanmış bir mekanizmanın, kişinin suçlu ya da suçsuz olmasına bakılmadan, savunması alınmadan cezalandırıldığı bir törene tanık olur. Öykü konuk ve infazla görevli olan subay arasındaki sohbetle başlar. Araştırmacı gezgin, hemen infaz yerinde bizimle birlikte öyküye girer. Ceza Sömürgesi , üçüncü tekil kişi anlatıcı tarafından anlatılır, anlatıcı duyduklarını aktaran bir gözlemci konumundadır ve dolaylı bir şekilde durumu betimlerken bazen de doğrudan gösterme yoluna gitmiştir. Gerçek bir zaman duygusu yaşamadığımız, bir önceki günle başlayıp bir sonraki günde son bulan öyküde kişilerin mesleklerine bakıldığında Kafka’nın bilinçli bir şekilde eserde yer alan kişileri kurguladığı görülür. Karakterler sadece olayların işleyişine göre öykünün içerisine dahil olurlar. Subay, farklı bir karakter olan konuğa, yeni kumandanından dert yanmakta ve eskiden ceza sömürge sisteminin daha iyi çalıştığını belirtmektir. Konuk ve görev icabı orada olan subay ve asker dışında, infazı izlemeye kimse gelmemiştir. İzleyiciler dışında, aygıtın çalışmasını sağlayacak başka görevlilerde infaz alanında değildir, bir teknisyenin yapması gereken işi subay, büyük bir istekle ve gururla kendisi yapmaktadır. Makine modernizmin simgesidir ve durağan bir karakterdir ve ana karakter olarak ele alındığında onun etrafında toplanmış dört kişi vardır. Subay-er-konuk-mahkûm. Bu dört karakter arasındaki diyalog hikâye boyunca sarmal ve sonsuz bir şekilde ilerler. Karakterlerin psikolojik durumlarının merak edilmediği hikâyenin işleyişinden konuğun şaşkın, korkmuş, tedirgin, subayın şikayetçi ve sevilmeyen bir kişi olduğunu, eski kumandanın aygıtı ve sömürge sistemini kuran kişi, yeni kumandanın ise sömürge sistemini istemeyen kişi olduğunu anlıyoruz. Subayın makineye verdiği değer, onu insan ile özdeş tutması hikayedeki başka bir ironidir. Otobiyografik açıdan bakıldığında da Kafka’nın babasıyla olan ilişkisini, mahkûm ve subay arasındaki ilişkiye benzetmek mümkündür. Öykü Fransızca konuşulan bir sömürgede geçmektedir. Mahkûm Fransız değildir. Anadilini bilir, ancak subayın konuştuğu dil anadili değildir. Subay ise mahkûmun dilini bilse de konuşmaz Ceza Sömürgesi, sisteme büyük bir bağlılık duyan ve değişmesini engellemek isteyen bir Subay ile bunların insancıl olmadığını söyleyen bir Gezgin’in anlattıklarına dayanılarak tasvir edilmiştir. Makineye duyulan hayranlık aslında sisteme duyulan hayranlığın dolaylı bir anlatımıdır. Subay, kendisine verilen infaz görevini yerine getirmekten gurur duyar. Onun için bu makine ve bu sistem olmadan yaşamanın bir anlamı yoktur. Hikâye boyunca okuyucuda oluşan hikâyenin makine gibi işlemesi duygusundan sonra okuru beklenmedik bir son beklemektedir. Yıllarca kurmak için uğraşılan düzen bir anda kaosa, her bir parçası özel olarak tasarlanan makine bir hurdaya, düzeni devam ettirmek için var gücüyle çabalayan subay bir maktule, işkence ise cinayete dönüşür. Kafka, Ceza Sömürgesi’nde eserlerinde çok sık işlediği konulardan biri olan bireyin bürokrasi ve hiyerarşi karşındaki çaresizliğini ele alıp, acımasız ceza sistemini anlatırken savaş yıllarının şiddetine, hukuk sistemine, suç ve ceza arasındaki bağlantıya, bireyin otoriter rejimler karşısındaki çaresizliğine, yargı ve savunma sitemlerine farklı bir bakış açısı getirir. *Kendine özgü tarzda eserler yazan Kafka’nın eserlerini belli bir edebiyat akımına dahil etmek mümkün olmadığından, işlediği konulara ve tarzına bir açıklık getirmek için kafkaesk kavramı ortaya çıkar. CEZA SÖMÜRGESİ Franz Kafka Kırmızı Kedi Yayınları, 2016 Çeviri: İlknur Özdemir 55 s.
- Bu ölümler kaza mı yoksa kimsenin itiraf edemediği başka gerçekler mi var?
Polisiye edebiyatın parlayan yıldızı Alex Finlay, Korktuğun Ne Varsa 'da peşinde katili, kalbinde korkuyu, damarlarında gerilimi sonuna kadar hissettiriyor. “Cesetleri bir salı günü buldular.” Üniversite öğrencisi Matt Pine, sabaha karşı FBI’dan aldığı haberle yıkıldı. Neredeyse tüm ailesi ölmüş. Bu Azrail'le ilk karşılaşması değil. Geriye kalan tek yakını, sevgilisini öldürdüğü için hapiste olan ağabeyi. O ilk cinayette yaşananlar o kadar büyük ses getirdi, öyle tartışmalara konu oldu ki Netflix ailesinin belgeselini yaptı, Matt hiç istemediği bir üne kavuştu. Şimdi o belgeselin diğer yıldızları, annesi, babası ve iki kardeşi de öldü. Bu ölümler kaza mı yoksa kimsenin itiraf edemediği başka gerçekler mi var? Olanların ağabeyiyle bağlantısı ne? Tek bir ailede yaşanan bunca ölüm tesadüf olabilir mi? Matt şimdi geride bırakmayı umduğu anılarla yüzleşmek zorunda. Ailesinin başına gelenleri çözmeye çalışırken ağabeyinin sırlarını keşfedecek, yalanlara gömülü gerçekleri öğrenecek. Farklı bakış açılarından anlatılan ve geçmişle günümüz arasında ustaca bağ kuran Korktuğun Ne Varsa , yalnızca müthiş bir gerilim romanı değil, aynı zamanda kalp kırıklıkları ve trajedilerle başa çıkmaya çalışan bir ailenin her satırı ters köşeyle dolu hikayesi. Her yazdığıyla yılın en iyileri listelerinin zirvesine yerleşen Finlay’nin romanları yirmi dört dile çevrildi, film ve dizi hakları satıldı, beyazperdeye uyarlanıyor. Polisiye edebiyatın parlayan yıldızı Alex Finlay, Korktuğun Ne Varsa 'da peşinde katili, kalbinde korkuyu, damarlarında gerilimi sonuna kadar hissettiriyor. KORKTUĞUN NE VARSA Alex Finlay April Yayınları, 2025 Çeviri: Mehmet Deniz Öcal Tür: Roman 390 s.
- Delilik, yalnızlık ve anlatının direnci
Lina Yalınçay, Sadık Güvenç’in Bir Gören Vardır romanı özelinde yazdı: "Görmek fiilinin hem metafizik hem de sosyolojik bir işlev kazandığı bu roman, yalnızca bir bireyin içsel parçalanışını değil; aynı zamanda toplumsal bellek kaybını, merhamet yoksunluğunu ve aidiyetin kırılgan doğasını da gözler önüne seriyor." Sadık Güvenç’in Bir Gören Vardır adlı romanı, taşranın gölgeli kıyısında, toplumun unutmaya meyilli olduğu bir karakterin, Durak Paşa’nın etrafında örülmüş şiirsel bir ağıttır. Görmek fiilinin hem metafizik hem de sosyolojik bir işlev kazandığı bu roman, yalnızca bir bireyin içsel parçalanışını değil; aynı zamanda toplumsal bellek kaybını, merhamet yoksunluğunu ve aidiyetin kırılgan doğasını da gözler önüne seriyor. Roman, Durak Paşa’nın fiziksel dünyasıyla zihinsel evreni arasındaki gidip gelişlerle ilerliyor. Gerçek ile hayal, bilinç ile bilinçdışı, iç monologlar ve yarı görünmez figür Gülmez Efendi ile kurulan diyaloglar sayesinde, metin tek bir eksende değil, çoklu zihin katmanlarında ilerliyor. Bu bakımdan Bir Gören Vardır , Türkçe edebiyatın klasik taşra anlatılarını, psikolojik derinlik ve anlatı biçimiyle kıran nadir eserlerden biri olmayı başarıyor. Durak Paşa’nın yaşadığı yer, sıradan bir köy gibi görünse de aslında hafıza ile yüklenmiş bir topografyadır. Erik ağaçlarının, tuz taşlarının, Kayacık pınarının ve çivili bayrakların dili vardır bu romanda. Nesneler susmaz; insan sesini taşıyan, onu yankılayan birer tanık haline gelir. Gülmez Efendi'nin yer yer iç sese, yer yer dış müdahaleye dönüşen karakteri, bir tür “deliliğin vicdanı” işlevi görür. Onun varlığı, hem Durak Paşa’nın iç hesaplaşmalarının hem de toplumun dışlayıcı gözünün ifadesidir. Sadık Güvenç, bu anlatıda sade ama yoğun bir dil tercih eder. Özellikle yerel ağızlar, deyimler, halk söyleyişleri romanın doğal ritmini güçlendirirken, karakterin hem yersizliğini hem de yerden kopamayan köklerini pekiştirir. Mizah ve melankoli iç içe geçer; “hoh hoh hoh” diye gülen Paşa’nın ardından gelen sessizlik, aslında taşraya has bir trajedinin gülümseyen maskesidir. Roman, aynı zamanda hayal kırıklığına, yalnızlığa ve toplumsal dışlanmaya direnen bir bedenin romanıdır. Paşa’nın yaşadığı ev, bir tür iç mekân alegorisi olarak sunulur: Karanlık, naylonla örtülmüş camlar, isli duvarlar, mitil… Her şey Paşa’nın zihninin bir uzantısı gibidir. Dışarının alaycı çocukları, Gülşen adını verdiği köpeği, bayrak takıntısı ve bitmek bilmeyen konuşmaları, onu hem komik hem trajik kılar. Sadık Güvenç, Durak Paşa aracılığıyla okura şunu fısıldar: “Kimse seni görmüyor olabilir, ama bir gören vardır.” Bu cümle, romanın hem başlığına hem de varlık felsefesine dönüşür. Her dışlanmış, unutulmuş, “deli” diye damgalanmış insanın ardında bir görgü tanığı vardır; bazen bu tanık kendi vicdanıdır, bazen Gülmez Efendi’dir, bazen bir yazar. Sonuç olarak Bir Gören Vardır , yalnızca bir bireyin hikâyesi değildir. Toplumun dışladığı öznelerin, taşranın bastırdığı arzuların ve gözden kaçan insanî kırılmaların romanıdır. Edebiyatın gözüyle bakan bir okur için bu kitap, gülerek okunan ama içten içe yakıcı bir ağıttır. BİR GÖREN VARDIR Sadık Güvenç Alakarga Yayınları, 2025 Tür: Roman 300 s.
- Milliyet Sanat'ın Ağustos sayısı çıktı
“İnci Küpeli Kız” portresinin 360 yılı, Gonca Cilasun ile ayın söyleşisi, 50. yılında “Jaws” klasiği, tiyatro ve yapay zekâ kitabı ve çok daha fazlası, Milliyet Sanat’ın Ağustos 2025 sayısında! Milliyet Sanat, merak uyandıran özel röportajları, dikkat çekici yazıları ve güncel haberleriyle Ağustos 2025 sayısını okurlarla buluşturdu! Vermeer’in 360 yıl önce resmettiği ikonik “İnci Küpeli Kız” portresine 360 derece bir bakış; “Uzak Şehir”in Sadakat’i Gonca Cilasun’la Ayın Söyleşisi; 50. yılında “Jaws” hakkında bilmediğimiz 50 bilgi; hem Muzaffer Akgün’ün hem de İlham Gencer’in bir asırlık öyküleri; Tiyatro ve Yapay Zekâ kitabının incelemesi; “book boyfriend” miti ve çok daha fazlası… Türkiye’nin sanat hafızası Milliyet Sanat, Ağustos 2025 sayısı kapak dosyasını Felemenk ressam Jan Vermeer’in pek çok alana ilham kaynağı olan “İnci Küpeli Kız” portresinin çok kapsamlı bir incelemesine ayırıyor. Yazıyı takip eden röportajda ise sanatçı ve tasarımcı Sinan Turaman, bu ikonik eseri de andığı “Diamanti” adlı 24 parçalık yeni serisini anlatıyor. PLASTİK SANATLAR Plastik sanatlar sayfalarında Pera Müzesi’nin yeni ve kalıcı koleksiyon sergisi “Sıradışı Minas”ın küratörü Yavuz Selim Güler’in röportajı ve Aslı Çavuşoğlu’nun İMALAT-HANE’deki son solo sergisi “TunState” ile Mehveş Beyidoğlu’nun Girne Art Rooms Galeri’deki kişisel sergisi “Geçirgen”in inceleme yazıları yer alıyor. Sabiha Kurtulmuş “Biz, Vesaire” köşesinde sanatta yaz esintilerini; Ayşegül Sönmez ise “Sanatatak” köşesinde İstanbullu uluslararası moda tasarımcısının bir gününü kaleme alıyor. AYIN SÖYLEŞİSİ Ağustos 2025 sayısında Asu Maro ile Ayın Söyleşisi’nin konuğu, “Uzak Şehir” dizisinin hanım ağası Sadakat’e can veren Gonca Cilasun. Cilasun maceracı ruhunu, 40’ından sonra yeniden inşa ettiği hayatını ve Sadakat’i ete kemiğe büründürme sürecini tüm yönleriyle anlatıyor. SİNEMA Sinemanın ve Hollywood’un kaderini değiştiren “Jaws”un 50. yılında, hakkında bilinmeyen 50 bilgiyle başlayan sinema sayfaları, 26. Bond filminin yönetmeni Denis Villeneuve’ü ve yeni filmi vesilesiyle, 70’li yaşlarında hâlâ aksiyon filmlerinde rol almaya devam eden Liam Neeson’ı mercek altına alıyor. Attila Dorsay “Sinemanın Hazineleri” köşesinde bu ay, sürrealist-gerçeküstücü komedi “Fantasmi A Roma/Roma’nın Hayaletleri”ni anlatıyor. SAHNE SANATLARI 1-25 Ağustos 2025 tarihleri arasında düzenlenecek 22. Uluslararası Bodrum Bale Festivali’ne geniş yer ayıran sahne sanatları sayfalarında ayrıca Akademisyen Kitabevi’nden çıkan Tiyatro ve Yapay Zekâ: Sahne Sanatlarında Dijital Dönüşümün İzleri kitabının incelemesi de yer alıyor. Festivalin kurucu ortağı Öner Eren Arıkan ve koordinatörü Melis Balaban’ın 22-24 Ağustos’ta gerçekleşecek 8. Bergama Tiyatro Festivali’ni; oyunun yazarı, yönetmeni ve oyuncusu Özge Arslan’ın ise Baba Sahne’nin yeni oyunu “Nokta”yı anlattığı röportajlar da okurları bekliyor. MÜZİK Her yıl yayınlanan “Loud & Clear” raporunun bir parçası olan Spotify 2025 Türkiye gelirleri üzerinden dijitalleşmenin müzik sektörüne etkisini ele alan bir yazıyla açılan müzik sayfaları, Brezilyalı metal devi Sepultura’nın röportajı ve Ahmet Yelden’in, “türkülerin anası” Muzaffer Akgün’ü anlattığı yazıyla devam ediyor. Naim Dilmener’in geçen ayın müzik gündemini değerlendirdiği “Müzikal Günce”sinin yanı sıra Eray Aytimur “Bırak Dağınık Kalsın” köşesinde İlham Gencer’in 100. doğum yılına özel hazırlanan “The Legend B.I.G.” albümünü; Mehmet Tez “Müzik Dünyasından” köşesinde arena konserlerini; Kemal Küçük ise “Diapason”da orkestraları hayatta tutmanın güçlüğünü ele alıyor. EDEBİYAT Usta yazar Pınar Kür’e, Müge İplikçi’nin kaleme aldığı bir yazıyla veda eden Milliyet Sanat’ın edebiyat sayfalarında Doç. Dr. Bahriye Çeri’nin İstanbul Edebiyat Haritası adlı çalışmasının incelemesi, 50 Yılın Toplu Öyküleri adlı kitabı çıkaran yazar Buket Uzuner’in ve Ağustos Mavisi’yle okurlarını selamlayan İngiliz yazar Deborah Levy’nin röportajları da okurları bekliyor. “Book boyfriend” (kitap sevgilileri) miti üzerine bir yazının da yer aldığı sayfalarda Hülya Avtan ise “Sayfayı Çevir” köşesinde her zamanki gibi edebiyatseverlere geniş bir öneri seçkisi sunuyor. PODCAST Milliyet Sanat Ağustos 2025 sayısı, “Derinden Sesler” ile ilk kez podcast yönetmenliği deneyimi yaşayan Ozan Açıktan’ın röportajıyla sona eriyor.
- Öykü: Bir gölgenin rüyasıdır insan
"Masanın etrafına dizildiklerinde, odanın içi sessizce başka bir şeye dönüştü. Gülüşlerin altına gizlenmiş eski sözler, tabakların kenarına tutunan suskunluklar, biriken, biriken, bir türlü dökülemeyen cümleler." Muraz Arslan Zerdan Hanım’ın evi, o akşam bir masalın içine çekilmiş gibiydi. Duvarlar evdeki curcunaya kulak kesilmiş, mutfaktan taşan yemek kokuları pencere pervazlarına tutunmuştu. Masa örtüsü tabakların ağırlığıyla uykusundan uyanıyordu. Mardal Hanım bir sağa bir sola savruluyor, elleri havada kanat çırpan bir kuş misali, evi toparlamaya çalışıyordu. Telefon cıvıl cıvıl ötüyor, eşyalar fısıldaşıyor, bardaklar titreyerek bekliyordu olacakları. Livas kapıda göründüğünde, elindeki çiçekler neredeyse yere düşecekti. Biraz çekingen, biraz aceleci, Zerdan’ın eline uzanıp geçti içeri. Ardından Rovan’la Taron geldiler; büyük bir kutuya saklanmış bir sürü heyecanla. Leyan, sokağın karanlığından kopup ağır ağır yürüdü kapıya; elinde bir pasta, pastanın üzerinde ışık arayan mumlar. Masanın etrafına dizildiklerinde, odanın içi sessizce başka bir şeye dönüştü. Gülüşlerin altına gizlenmiş eski sözler, tabakların kenarına tutunan suskunluklar, biriken, biriken, bir türlü dökülemeyen cümleler… Herkesin içinde başka bir gece büyüyordu, herkesin elinde başka bir hikâyenin kırıntısı kalmıştı. Ve masa, tam ortasında, onları sabırla dinliyordu. Zerdan, misafirlerine bir bir baktı. Bu yüzler, onun yaşamındaki farklı anlara dokunan hikâyeleri taşıyan yüzlerdi. Mardal Hanım, masadaki son bardağı yerleştirirken, mumlar pastanın üzerine yerleştirildi. O gece yalnızca bir doğum günü değildi; o gece, yılların yankısı olacak bir geceydi. Bir anda, sesler birbirine karıştı: "İyi ki doğdun, Anneanne!" diye bağırdı Rovan, en neşeli tonuyla. "İyi ki doğdun, Zerdan Teyze!" dedi komşu Livas, biraz daha ölçülü. "İyi ki doğdun, Yaya!" diye coşkuyla bağırdı Taron, sesi cıvıl cıvıldı. "Anneciğim, iyi ki doğdun!" dedi Leyan, gözleri dolmuştu. "Zerdan Hanım, iyi ki varsınız!" diye ekledi bakıcı Mardal Hanım, kendi oturduğu yerden hafifçe doğrularak. Zerdan, mumların üzerindeki ışığa bir süre baktı ve sessizce gülümsedi. Herkesin ısrarı üzerine mumları üfledi ve pastayı kesti. İlk dilimi Mardal Hanım’a uzattı: “Bugün bu evi bir şölen yerine çevirdiğin için teşekkür ederim, Mardal,” dedi. Pastalar dağıtılırken odada neşeli bir kahkaha yükseldi. Sonra sessizlik. Sessizliği bozan Taron oldu: “Yaya, seni rüyamda gördüm dün gece! Kafanda dev bir süzgeç vardı ve bu süzgeçten düşen pirinç taneleri karınca olup seni takip ediyordu. Sen de kahkahalarla onlara komut veriyordun, ‘Gidin, kraliçeye haber verin!’ diye bağırıyordun. Sonra o karıncalar çekirdek kabuklarını taşıyıp kendilerine ev yapıyordu. Her karınca bir iz açıyordu kabuklarda. Kraliçe geldiğinde, hepsi dizilmiş, bekliyordu” “Taron, karıncalar... Üniversiteden mezun olduktan sonra ilk atandığım okul, şehir merkezindeydi ama mahallenin çocukları pek çok zorlukla mücadele ediyordu. Bir gün, küçük bir öğrencim sırasının üzerine dikkatlice dizdiği taşlarla meşguldü. Taşların her birinin üzerine ince çizgiler kazımıştı. Merakla sordum, "Bu taşlar nedir?" diye. Bana dedi ki: ‘Öğretmenim, bu taşlar bizim evimizin yıkıldığı yerden’. Annem bana dedi ki, ‘Bu taşlar, bir zamanlar bizim çatımızdı.’ Ben de onları saklıyorum. Çizgiler ise her gün buraya geldiğimde kaç gün geçtiğini işaret etmek için. O an anladım ki, bu taşlar yalnızca bir çocuğun oyunu değil, bir hatıranın somutlaşmış haliydi. Çocuk her çizikle yıkılan bir evi, kaybolan bir zamanı anlamlandırmaya çalışıyordu. O taşları sıralayışındaki özen, bir karıncanın sabırla yuvasını inşa etmesine benziyordu. Sanki yıkılmış bir dünyayı yeniden kurmaya çalışıyordu, sessiz ve sabırlı bir çabayla.” Livas, bir süre sustuktan sonra ağır ağır konuştu: “Ben de geçen hafta rüyamda gördüm sizi, Zerdan Teyze. Bir uçakta pilot koltuğundaydınız. Ama uçak birden kayboldu, sadece siz vardınız havada. Koltuğunuzda oturuyordunuz ama altınızda ne uçak ne de bir kanat vardı. Ve siz hiç korkmuyordunuz. Aşağıda bir nehir vardı, ama o nehir ne mavi ne yeşildi; kan gibi akıyordu. Siz nehre bakıp sadece ‘Bu yolda yürümeyi öğrendim,’ dediniz.” ”Livas, uçak ve nehir... Gençliğimde sadece öğretmen değil, aynı zamanda çevirmenlik de yapıyordum. Bir gün, görevli olarak bir resmi kuruma gittim. Bana eskimiş ve neredeyse okunmaz hale gelmiş belgeler verdiler. Çalışmam sırasında fark ettim ki, bu belgeler sıradan evraklar değil, kaybolmuş insanların kayıtlarıydı. İsimler karalanmış, cümleler yarım kalmıştı. Rüyanda gördüğün nehir ise, kayıp hayatların izlerini taşıyordu. O gün çok korktum. Çünkü bir ismi yazmanın bile nasıl bir ağırlığı olduğunu ilk kez hissettim. Ama yine de yazdım. Çünkü bazen bir ismi geri çağırmak, bir sessizliğe meydan okumaktır. O uçak, benim zihnimde, o kayıp hayatların ulaşamadığı yerleri işaret eden bir semboldü. O nehir, suskunluğun derinliğiyle doluydu, ama isimler yazıldıkça biraz olsun anlam kazandı.” Rovan de sessizliğini bozdu: “Anneanne, sen bir kütüphanedeydin rüyamda. Raflardan kitap çekiyordun, kitaplar yanıyordu. Her kitap yandığında garip bir şarkı çalıyordu. Şarkının sözlerini anlamadım ama sanki bana bir şey anlatmak istiyordu. Sen dönüp dedin ki: ‘Bu şarkıyı hatırlayan kalmadı, ama bu benim hikâyem.’ Şarkıyı unutamıyorum, hâlâ kulağımda.” ”Rovan, kitaplar ve şarkı... Bir gün, annemin eski sandığını karıştırırken küçük bir defter buldum. Sayfalarının arasına kurumuş bir çiçek bırakılmıştı. Defterin kenarına titrek bir el yazısıyla birkaç kelime karalanmıştı. Tularikçe bir ninniydi bu. Çocukken annem bana bu ninniyi söylerdi, ama büyüdükçe sözlerini ve melodisini unuttuğumu fark ettim. O defterdeki kelimeleri okumak, yalnızca bir hatırayı değil, geçmişin sessiz fısıltılarını da canlandırmak gibiydi. Rüyanda gördüğün yanan kitaplar, unutulmuş dillerin, hatıraların ve kimliklerin sessiz çığlığı. Ama o ninni, bu çığlıkların arasından sıyrılıp hayatta kalmayı başarmış bir anıydı. Ve o an anladım: Bazı şarkılar, yalnızca melodiden ibaret değildir; bir evin ve bir çocuğun kaybolmuşluğunu taşır.” Zerdan’nin kızı Leyan sandalyesine yaslandı, gözleri masanın üzerindeki mumlarda gezindi: “Anneciğim, benim rüyam çok gerçekçiydi. Bir tahtta oturuyordun. Başında taç yerine dikenlerden bir çelenk vardı. Elinde bir cep saati tutuyordun. Saati bana uzatıp ‘Bu zamanı geri sarabilir misin?’ diye sordun. Saati elime aldığımda saatten bir anda kan damlamaya başladı. Çok korktum, ama saati bırakmak da istemedim.””Leyan, cep saati ve kan... Saat babamındı. Alzid’deki köyümüzde bir gün, herkesin hayatını değiştiren olaylar yaşandı. Babam, ailesini ve evini terk etmek zorunda kaldığı o gün, büyükbabamın saatini yanına almış. Bana hediye ederken saatin camındaki çatlağı işaret ederek dedi ki: ‘Bu saat, zamanı geri saramaz. Ama her çatlak, bir hatırayı saklar. Hatıralar kaybolmaz, onları sadece taşımasını bilmek gerekir.’ “Babam, bu saati bana verirken sanki kendi yaşamını da emanet etmişti. O saatin içinde damlayan kan, yalnızca bir geçmişin acısını değil, aynı zamanda hayatta kalmanın ağır yükünü de taşıyordu. Babamın sesi hâlâ kulağımda: ‘O gün saat durdu, ama hatıralar işlemeye devam etti.’ “Bu saat, yalnızca bir zaman ölçeri değil, aynı zamanda bir yaşamın ve unutulmaması gerekenlerin sessiz bir tanığını temsil ediyordu.” Bakıcı Mardal masanın sonunda, gözlerini Zerdan’a dikmişti. Sesi hafifçe titredi: “Ben de gördüm sizi, Zerdan Hanım. Çöldeydiniz. Bir duvar vardı. O duvarın önünde diz çöküyordunuz. Duvar taşlardan değil, insanların yüzlerinden yapılmıştı. Yüzlerin bazıları ağlıyordu. Siz ellerinizi kaldırıp dua etmeye başladınız. Her kelimenizle bir taş düştü, bir yüz özgürleşti.” ”Mardal, çöldeki duvar...Anneannem tehcir sırasında Namir çöllerine gönderilmişti. Anlattıklarına göre, bir gün, yürümekten ve açlıktan tükenmiş bir halde bir duvarın önünde durmuş. Ama bu duvar taşlardan yapılmamış. Her taşın yerine bir yüz varmış; kadınların, çocukların, erkeklerin yüzleri. Yüzler sessiz, ama sanki bir şeyler anlatmaya çalışıyorlarmış. Anneannem, yıllar sonra, o duvarın aslında yorgunluğunun, susuzluğunun ve açlığının yarattığı bir hayal olduğunu söylerdi. ‘Ama o hayal, o kadar gerçekti ki,’ derdi, ‘o yüzlerdeki gözler hâlâ aklımda.’ Anneannem ellerini kaldırıp dua etmeye başlamış. Her kelimesiyle bir yüz kaybolmuş, bir taş düşmüş, sanki duvar kendiliğinden yıkılmaya başlamış. Duvarın ardında ise, köyüne geri dönmesini sağlayacak bir yol açılmış. ‘Dualarım taşları bile konuşturdu,’ derdi hep. Ama o duvarın düşmesiyle birlikte gördüğü her yüz, onunla birlikte yaşamaya devam etmiş. Herkesin gözü Zerdan Hanım’a döndü. Sessizlik içinde onu bekliyorlardı. O, elini masaya koyup ağır ağır ayağa kalktı. Gözlerinde bir şey vardı—zamana dokunan bir şey. Sesi, derin ve yankılıydı: “Rüyalarınızın aynısını ben de gördüm.” dedi. “Ama onlar sadece rüya değil, benim gerçeğim.” Zerdan sustuğunda herkes büyülenmiş gibiydi. O gece yalnızca bir doğum günü değil, bir tarih dinlenmişti. Her rüya, yalnızca bir hayal değil, bir gerçeğin yankısıydı. Ve Zerdan, onların yaşamlarına bir ayna olmuştu. Masadaki herkes, Zerdan’ın yalnızca bir insan değil, tarihin taşıyıcısı olduğunu anlamıştı. Kahkahalar ve doğum günü şarkılarından geriye yalnızca şaşkın bir sessizlik kalmıştı. Zerdan’ın anlattıkları, yalnızca geçmişin değil, bu insanların bildiklerini düşündükleri hikâyelerin de sınırlarını yıkmıştı. O, sessizce sandalyesine geri oturdu. Masadaki mumların ışığı her yüzü farklı şekilde aydınlatıyordu. Livas, gözlerini Zerdan’a dikti ve kelimelerini dikkatle seçerek konuştu: "Zerdan Teyze... Meğer içinde ne hikâyeler saklıyormuşsun. Biz seni hep neşeli, güler yüzlü biri bilirdik. Bunca şey yaşamışsın da nasıl hep böyle güçlü kalabildin?” Bir an sustu, kendi merakını bastırmak ister gibi önüne baktı. “Ben olsam dayanamazdım herhalde. Ama sen... Hiç belli etmedin. Bunca yıl bunu kendine saklamak... İnsan nasıl başarır ki?” Gözlerini tekrar Zerdan’a çevirdi. Onun sessizliğinin ardında ne kadar derin bir dünya olduğunu o gece ilk kez fark etmiş gibiydi. Leyan, annesinin yüzüne bakarken boğazında bir düğüm hissetti. "Anne... Neden anlatmadın bize? Niye hep kendine sakladın? Kendi kendine soruyordu: “Acaba o sessizliği biz mi yarattık? Soramadık mı? Dinleyemedik mi?” Gözleri dolmuştu. Pastanın mum ışığında annesinin yüzü bambaşka görünüyordu. “Ben seni hep o huzurlu hâlinle bildim. Ama o huzur... Bu kadar yükün altından mı gelmiş?” Rovan, sessizce masanın kenarında oturuyordu, bir yandan bardağı döndürüp bir yandan Zerdan’a bakıyordu. "Anneanne... Hep tatlı anılar anlatırdın bize. Hep gülümserdin. Ama bunlar?” Bir an, anneannesini bu kadar yüzeysel bir şekilde tanıdığı için utandı. “Meğer hiç bilmediğimiz bir tarafın varmış. O ninniler... O hikâyeler... Bunlar senin içinde nasıl kaldı da hiç söylemedin?” Mardal Hanım, sandalyesinde biraz doğruldu, yüzündeki şaşkınlık yerini bir anlayışa bıraktı. "Zerdan Hanım" dedi. “Bunca şey yaşamış biri... Hep böyle ağırbaşlı, hep böyle sakin nasıl kalabildi?” Taron, masanın üzerinde parmaklarını gezdiriyor, sanki hayali bir şey inşa ediyordu "Yaya, sanki kitaplardan çıkmış bir kahramansın. Ama bu hikâyeler kitapta değil, sende saklıymış." Zerdan’ın gözleri doldu, ama içinde bir huzur hissetti. Derin bir nefes aldı ve yavaşça konuştu: "Hikâyeler hep vardı. Ama paylaşacak zamanı ve yeri bulamamıştım. Bazen bir insanın taşıdığı yük görünür olur, bazen görünmez. Benimkiler görünmezdi. Ama artık paylaştım. Ve şimdi biraz daha hafifim." Zerdan sustuğunda herkes bir süre onun gözlerine baktı. O an herkes fark etti ki Zerdan Hanım’ın yaşamı, onların rüyalarında bir yankı bulmuştu. Ve her rüya, onun hayatının saklı bir parçasını taşımıştı. Şimdi, o saklı parçalar birleşiyor ve herkes kendi hikâyesinin bir düğümünü çözüyordu. Zerdan Hanım yalnızca bir kadın değil, yaşamın ve rüyanın kesiştiği bir haritaydı. Ve o haritada herkes bir yolcuydu.
- Perşembe Günü Cinayet Kulübü Netflix’te: Helen Mirren ve Pierce Brosnan aynı kadroda!
Richard Osman’ın bestseller romanı, Perşembe Günü Cinayet Kulübü (Orjinal adı ile The Thursday Murder Club) , Chris Columbus’un yönetmenliğinde Helen Mirren, Pierce Brosnan, Ben Kingsley ve Celia Imrie’nin başrolde olduğu star kadrosuyla Netflix’te izleyiciyle buluşuyor. Richard Osman’ın 2020 yılında yayımlanan ve yalnızca İngiltere'de 5 milyonun üzerinde satan romanı The Thursday Murder Club , huzurlu bir emekli köyünde geçen sıra dışı bir polisiye hikâyeyi anlatıyor. Yetmişli yaşlardaki dört arkadaş, haftada bir gün buluşarak çözülmemiş cinayet vakalarını zihinsel bir meydan okuma olarak ele alır. Ancak bir gün, yaşadıkları sakin toplulukta işlenen gerçek bir cinayetle karşılaşınca, teoriden pratiğe geçmek zorunda kalırlar. Roman, Türkçeye 2021 yılında Bilgi Yayınevi tarafından, Cengiz Yücel’in çevirisiyle Perşembe Günü Cinayet Kulübü adıyla kazandırıldı. Okurların favorisi hâline gelen bu sıcak ama zekice kurgulanmış dedektiflik hikâyesi şimdi beyazperdede. Netflix yapımı filmin yönetmen koltuğunda, Evde Tek Başına ve Harry Potter ve Felsefe Taşı gibi ikonik yapımların yönetmeni Chris Columbus oturuyor. Senaryo ise Katy Brand ve Suzanne Heathcote tarafından uyarlandı. Film, Netflix ile Steven Spielberg’in şirketi Amblin Entertainment ortaklığında hazırlandı. Merakla beklenen yapımın başrollerinde Helen Mirren, Pierce Brosnan, Ben Kingsley ve Celia Imrie yer alıyor. Film, 28 Ağustos 2025’te tüm dünyada Netflix üzerinden izleyicilerle buluşacak.
- Temmuz ayında Litera Edebiyat’ta en çok okunanlar
Temmuz ayında Litera Edebiyat’ta en çok neler okundu? Okurların favorisi olan içerikleri listeledik! Temmuz 2025'te en çok okunan öykü Öykü: Herkes Gibi Sen de Biliyorsun "Raporla göz gözeyiz. Akşama köfte yapmam lazım. Çocukların gelmesine üç saat kalmış. Hayatla ve kimliklerimle aramda şiddetli geçimsizlik var." Burcu Nahmias yazdı. Öykünün tamamı burada . Temmuz 2025'te en çok okunan söyleşi Yaratıcılık Ritüelleri 53 / Murat Yalçın: "Herkesi mutlu ederek bir şey üretilemez." "Günlük işlerin içindeki uğraşlardan biri artık yazı. Kafama takılanı takıldığı yerden kurtarana dek yazmak, ortaya çıkana çekidüzen vermekten ibaret." Yaratıcılık Ritüelleri söyleşilerinde Semrin Şahin bu hafta Murat Yalçın'ı ağırlıyor. Söyleşinin tamamı burada . Temmuz 2025'te en çok okunan yazı Tarih içinde bir karaşın yürüyüş: Karşı Roman Gökhan Serdar Özaktaş, Ali Ayçil’in Karşı Roman adlı romanı üzerine yazdı: "Roman boyunca sarışınlık ve karaşınlık (esmerlik) durumlarının -tarihsel ve sosyolojik karşılıkları üzerinden- kurgunun ana izleğini oluşturduğunu söyleyebiliriz." Yazının tamamı burada . Temmuz 2025'te en çok okunan soruşturma Bakarsın umduğundan iyi geçer bu yaz! Litera Edebiyat Yaz Soruşturması: Caner Almaz Bu yaz, şimdiye dek ertelediğiniz, okumaya bir türlü zaman bulamadığınız ya da gözden kaçırdığınız hangi kitaplara fırsat vermek istersiniz? Caner Almaz Litera Edebiyat için yanıtladı. Yanıtların tamamı burada . Temmuz 2025'te en çok okunan yarışma haberi 7. Seyhan Livaneli Öykü Ödülü’nün başvuruları açıldı Zülfü Livaneli liderliğindeki jüri, 7. kez düzenlenen yarışmaya “Vicdan” temasında, yayımlanmamış öykülerle başvuruları kabul ediyor. Son başvuru tarihi 15 Ekim 2025 olarak ilan edildi. Yarışmanın detayları burada . Temmuz 2025'te en çok okunan yeni kitap haberi Hasarsız Satılık Beden Gülçin Kaya Rocheman’ın, kadınları en kırılgan, en karanlık, en sahici halleriyle ortaya koyan sarsıcı öyküleri, annelik mitinin gölgesinde kalmış duygulara cesurca dokunuyor. Kitabın detayları burada .















