top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • 2024 Notre-Dame de Sion Edebiyat Ödülü sahiplerini buldu

    16. Notre-Dame de Sion Edebiyat Ödülü Sakar adlı romanıyla yazar Alexandre Seurat’ya verildi. 2024 Çeviri Ödülü’nü de Nesrin Demiryontan kazandı. 2024 Notre-Dame de Sion Edebiyat Ödülü 4 Haziran Salı akşamı Fransız Sarayı'nda düzenlenen gecede sahiplerini buldu. 2008’den bu yana düzenlenen Notre-Dame de Sion Edebiyat Ödülü her yıl dönüşümlü olarak frankofon ve Türk yazarlara verilmektedir. 2024 NDS Edebiyat Ödülü Fransızca yazılmış ve Türkçeye çevrilmiş bir esere verildi. NDS Edebiyat Ödülü, çevirinin önemini vurgulamak üzere, ödül alan kitabın çevirmenini de ödüllendirmektedir. 2024 NDS Çevriri Ödülünü « Sakar » adlı romanı Türkçeye kazandıran Nesrin Demiryontan aldı. NDS Edebiyat Ödülü’nün jürisi (Jüri Başkanı Liz Behmoaras), Yazgülü Aldoğan, Tomris Alpay, Emel Kefeli, Arzu Öztürkmen, Zeynep Sabuncu, Özlem Yüzak, Tara Civelekoğlu ve Zeynep Seza Yılmaz’dan oluşuyor. Ödül Töreninde konuşan Fransa’nın Türkiye Büyükelçisi Ekselansları Sayın Isabelle Dumont, şöyle konuştu: « Türkiye'de bir kurum hâline gelen bu ödül, yalnızca edebî mükemmelliği değil; aynı zamanda iki ülke arasında gönülleri ve akılları birleştiren kültürel köprüyü de simgelemektedir. Ayrıca çağdaş Türk ve Fransız edebiyatını birleştiren bağların canlılık ve derinliğini yansıtan bu 16. ödül töreninin açılışını yapmaktan mutluluk duyuyorum. Ayrıca Notre Dame de Sion Edebiyat Ödülü, iki kültürümüz arasında verimli bir diyaloğun geliştirilmesine katkıda bulunuyor. Jüri üyelerine özveri ve seçim yetenekleri için ve tabii ki organizatörlere sıkı çalışma ve tutkuları için teşekkür ederim. » Ödülünü Fransa’nın Türkiye Büyükelçisi Ekselansları Sayın Isabelle Dumont ve Jüri Başkanı Liz Behmoaras'tan alan Alexandre Seurat ise şöyle konuştu : « Eş zamanlı olarak yazar ve çevirmeni ödüllendirerek ve böylelikle kültürler arasındaki dolaşıma ve bir dilden diğerine çalışmaya vurgu yaparak, bugün Notre-Dame de Sion Edebiyat Ödülü Jürisi bu köprü görevini üstleniyor. Onlara içtenlikle teşekkür ediyorum! Aldığım bu ödül, doğru kelimeleri bulma yeteneğim konusunda bana güven veriyor: Bu güven çok değerli bir edinim ve bu nedenle bu akşam bana verdiğiniz onur için size tüm kalbimle teşekkür ederim.»

  • Afife Jale efsanesi

    Eyüphan Erkul, gerçek belgelere dayanan bu romanda Afife’nin nasıl Afife Jale efsanesine dönüştüğünü anlatıyor. “Şimdi, okulda eğitim almak istiyordu. Bununla da yetinmiyordu; içinde saklı duran yapma isteği, iyiden iyiye sahneye çıkma isteğine dönüşmüştü. Belki şimdilik bir tutku değildi fakat bastırması imkânsız, güçlü bir istekti.” Afife, tiyatro eğitimi alan ilk beş kız öğrenciden biriydi. Okulu başarıyla bitirdi. Sahneye çıkan ilk kadın oldu fakat Osmanlı’da Türk kadınlarının sahneye çıkması yasaktı. Yaşadığı tüm zorluklara rağmen sahneye çıkmaya devam etti ve bu yasağın kalkması için tutkuyla savaştı. Üstelik tam bu sıralarda İstanbul da işgal edilmişti. Bir yanında aşk bir yanında mesleği vardı… “Bir kadın, cesur bir kadın, genç bir kadın Kadıköy’de bir tiyatroda sahneye çıkıyor. Ne var bunda diyeceksiniz? Sahneye çıktı diye tiyatro basılıyor, kadın dövülüyor. Kadın yeniden çıkıyor çünkü diyorlar ki: ‘Bir Türk kadını tiyatroda oynayamaz.’ Ama kadın yılmıyor! Kim bu kadın? Afife Jale… Eyüphan Erkul işte o cesur oyuncuyu, Afife Jale’yi yazdı.” –Ahmet Ümit AFİFE Eyüphan Erkul Artemis Yayınları, 2024 Tür: Roman 324 s.

  • Bu zorlu dedektiflik görevinde gizemi çözüp canavar makinesini bulabilir misin?

    Blue Peter ödüllü Gareth P. Jones’un yazdığı, Louise Forshaw’ın resimlediği Sen Çöz Bu Gizemi – Canavar Makinesi okuruyla buluşmaya hazır. Kitap, interaktif bir macera arayan okurlara yaratıcı bir dedektiflik öyküsü sunuyor. Dr. Franklefink’in Canavar Makinesi kayboldu! Dedektif ortağın olan yetiyle suçluyu bulmak da sana düştü. Dehşet saçan vampir Bramwell Stoker’ın peşine mi düşeceksin yoksa haşarı goblin ikizler Grundle ve Grinola’nın mı? Kurnaz cadılar hakkında bir ipucunu mu izlemeli yoksa doktorun canavar oğlu Monty’yi araştırmak seni hırsıza götürür mü? KARAR SENİN! GARETH P. JONES Blue Peter ödüllü yazarın her yaştan çocuk için yazdığı kırkın üzerinde kitabı var. Gareth düzenli olarak dünyanın dört bir yanındaki birçok okulu ziyaret ediyor ve festivallerde gösteriler yapıyor. Ustalığı farklı düzeylerde olsa da ukulele, trampet, gitar, akordeon ve piyano çalıyor. Eşi ve iki çocuğuyla birlikte Londra’da yaşıyor. LOUISE FORSHAW Newcastle’ın hemen dışında, Tyne’in yukarısında yaşıyor. Louise elliden fazla çocuk kitabı resimlendirmiş. Yeti dedektifler çizmediği ve köpeklerinin ona havlamadığı zamanlarda bol bol kitap okumayı ve durmaksızın vampirler hakkında diziler izlemeyi seviyor. SEN ÇÖZ BU GİZEMİ – CANAVAR MAKİNESİ Gareth P. Jones Resimleyen: Louise Forshaw Altın Kitaplar, 2024 Tür: Çocuk (+10 Yaş) 224 s.

  • Yaratıcılık Ritüelleri 23 / Rıdvan Hatun: "Yazmayla bağımı bir çeşit muhtaçlık ilişkisine benzetiyorum."

    "Yazmayla bağımı bir çeşit muhtaçlık ilişkisine benzetiyorum, bunu baştan kabullenince yazmanın önünde engel kalmıyor. Sonucundan bağımsız, eylemin kendisi hep oradaki boşlukta gezinme, coşku, dinginlik, anlam arama, bulma, kaybetme yeri. Bu yüzden dergilerden, yayınevlerinden ret aldım diye vazgeçmedim. Yazmaya, göndermeye devam ettim." Semrin Şahin'in Yaratıcılık Ritüelleri'nde bu haftaki konuğu Rıdvan Hatun. Yaratıcı sanatlarda akışta kalmanın, kendimizi yaratma anının içinde tutarak, sürüklenmeden kalabilmenin ne kadar zor olduğu bilinen bir gerçek. Bizi “an” a döndürecek bazı küçük totemler, seremoniler, bazı ritüellerin olmasının yaptığımız çalışma üzerinde odağımızı canlı tuttuğuna dair çalışmalar mevcut. Bu anlamda birçok yazarın günlük yazma alışkanlıkları olduğunu da biliyoruz. Yazmaya başlamadan önce yaptığınız ritüeller var mı? Yazmaya başlamadan önce hiçbir şeye bakmamaya çalışıyorum. Yeni bir yazıya başlamayacaksam bir öncesinde yazdıklarımı okuyorum. Düzeltmem gereken yerler olursa düzeltiyorum yoksa kaldığım yerden devam ediyorum. Yeni bir öyküyse yazdığım telefona, deftere aldığım notlara bakıyorum, tuttuğum ses kayıtlarını dinliyorum. Dr. Seuss olarak bilinen yazar ve illüstratör Theodor Seuss Geisel, geniş bir şapka koleksiyonuna sahiptir. İlham gelmediğinde, dolabının başına gider, koleksiyonundan seçtiği bir şapkayı takar ve fikir bulmayı beklermiş. Ne hikmetse mutlaka parlak bir fikirle şapkayı başından çıkarırmış. Siz yaratım tıkanması yaşıyor musunuz ve bu tıkanmayı aşmak için neler yapıyorsunuz? Yaratım tıkanmasının tam olarak ne anlama geldiğini bilmiyorum belki. Üretime devam etme zorunluluğu olan bir işmiş gibi sonuç odaklı çalışma beklentisi zaten mantıklı gelmiyor. Ortaya çıkmayı bekleyen neyse zamanı gelince kanalını bulup çıkıyor. İçeriden, dışarıdan pek çok sebeple bu durum değişebilir, bazen sadece durmak gelir elimizden. Böyleyken bile bunun adı yaratım tıkanıklığı olmazdı bence. Tıkanıklık olarak adlandırılan asıl yaşananın, elde kalanın sonuçlarından biri olurdu. Benim de daha az yazdığım, yazmadığım, sadece yazacaklarımı düşündüğüm, hiçbir şey düşünmediğim zamanlar hep oldu, oluyor. Böyle zamanlarda -ve öbür zamanlarda ve her zaman- bana en iyi gelen şey okumak. Yaratıcı çalışmalar yaparken hiç engellerle (iş ortamı, zamansal sorunlar, yazdıklarınızın görünür olmaması gibi engellerle) karşılaştınız mı? Bu engellerle nasıl mücadele ettiniz? Tam aksine sizi destekleyen ve yolunuzu açan kişiler oldu mu? İş, sorumluluklar, hayatı idame ettirmek için yapılması gerekenler hemen hepimiz benzer şeyler yaşıyoruz. Net bir engelle karşılaştım diyemem. Yazmayla bağımı bir çeşit muhtaçlık ilişkisine benzetiyorum, bunu baştan kabullenince yazmanın önünde engel kalmıyor. Sonucundan bağımsız, eylemin kendisi hep oradaki boşlukta gezinme, coşku, dinginlik, anlam arama, bulma, kaybetme yeri. Bu yüzden dergilerden, yayınevlerinden ret aldım diye vazgeçmedim. Yazmaya, göndermeye devam ettim. Destekleyen herkese her koşulda, fırsatta teşekkür ediyorum. İyi ki yollarımız kesişti, iyi ki varlar. Yazmaya başladığınız dönemdeki duygularınızla şimdi hissettikleriniz aynı mı? Bu süreçte yazarlığınızda nasıl yol aldınız? Duygularım aynı. Bir değişiklik olmadı. Her yeni başlangıçta olduğu gibi yeni şeyler öğrendim. Daha çok çalışmam, hep çalışmam gerektiğine olan inancım pekişti. Yazar Julia Cameron “Sanatçının Yolu” adlı kitabında yazarların güçlerini toplamaları için sabah sayfalarından söz eder. Sabah uyanır uyanmaz yazmayı tavsiye eder. Siz sabah mı yoksa gece mi yazıyorsunuz? Yazma rutininiz nedir? Yazarken elinizin altında tuttuğunuz kitaplar var mı? Masada imla kılavuzuyla çeşitli sözlükler duruyor, o sıra okuduğum kitaplar oluyor. Genellikle sabahları yazıyorum. Kahve içiyorum, müzik açıyorum.  Tabii rutinin bozulduğu pek çok zaman var. Mesela bu yazıyı yazarken, tam şu anda, gece, saat ikiyi yirmi geçiyor. Ben yaratmış olsaydım dediğiniz bir yapıt (tablo , öykü, şiir, beste vs…)  var mı? Nedeniyle birlikte bu yapıtın sizin için anlamını açıklar mısınız? Gıpta ettiğim çok yapıt var. Hiçbirinde keşke ben yapsaydım demedim, hayranlık duydum. Yazı dışındakileri zaten beceremem, bir tabloya bakıp keşke ben yapsaydım demem çok garip olurdu.  Yine de bir yapıttan bahsetmem gerekecekse şu sıralar sık sık döndüğüm -yine döndüğüm- Kazuo Ishiguro’nun Gömülü Dev kitabını söyleyeyim. Bu kitabın unutma, hatırlama döngüsüyle örülü yapısından, çıkardığı yolculuktan çok etkileniyorum.

  • Metin Altıok Şiir Ödülü töreni

    Bu yıl on yedincisi düzenlenen Metin Altıok Şiir Ödülü töreni, Beyoğlu Belediyesi iş birliğiyle geçtiğimiz günlerde Beyoğlu Ses Tiyatrosu’nda gerçekleşti. Şair Metin Altıok’un kızı Zeynep Altıok’un konuşmasıyla başlayan tören, Beyoğlu Belediye Başkanı İnan Güney ve Kırmızı Kedi Yayınevi kurucusu Haluk Hepkon’un konuşmalarıyla devam etti. Zeynep Altıok; yıllardır Metin Altıok Şiir Ödülü’ne ev sahipliği yaptığı için Kırmızı Kedi Yayınevi’ne, bu törenin Beyoğlu Ses Tiyatrosu’nda gerçekleşmesine vesile olan Beyoğlu Belediyesi’ne ve Beyoğlu Belediye Başkanı İnan Güney’e teşekkür etti. Yaptığı konuşmada Gezi direnişini anan ve Gezi tutsaklarını selamlayan Altıok, bu törenin Beyoğlu’nda gerçekleşmesinin önemini ve kıymetini vurguladı. Beyoğlu Belediye Başkanı İnan Güney yaptığı konuşmada Metin Altıok başta olmak üzere Sivas Katliamı’nda kaybettiğimiz canları anarak, 30 yıl sonra Metin Altıok Şiir Ödülü töreninin Beyoğlu’nda yapılmasından duyduğu sevinci ve gururu dile getirdi. Kırmızı Kedi Yayınevi kurucusu Haluk Hepkon, yıllardır Metin Altıok Şiir Ödülü’ne ev sahipliği yapmanın gururunu ve Metin Altıok’un eserlerini yayımlamanın önemini vurguladı. Geçtiğimiz yıl yaşadığımız deprem felaketi nedeniyle ödülünü teslim alamayan Selahattin Yolgiden’e de ödülü bu yıl verildi. Haydar Ergülen’in konuşmasından sonra ödülünü teslim alan Yolgiden, 2011 yılında yayımlanan “lacivert bir oyundu ikimiz arasında” kitabında yer alan Metin Altıok’a yazdığı şiiri okuyarak, kendisini ödüle değer gören tüm jüri üyelerine teşekkür etti. Bu yılki ödülün sahibi Şeref Bilsel, Şükrü Erbaş’ın konuşmasından sonra ödülünü teslim aldı. Bilsel konuşmasında Metin Altıok’u, Sivas Katliamı’nda kaybettiklerimizi ve Nâzım Hikmet’i anarak jüri üyelerine teşekkür etti. Beyoğlu Belediye Başkanı İnan Güney, törende sahne alan tüm oyuncu ve sanatçıların her biri adına Tema Vakfı’na yapılan bağışların plaketlerini takdim etti. Ödüllerin verilmesinin ardından tören, Harun Güzeloğlu’nun uyarladığı Cansu Fırıncı’nın oynadığı Metin Altıok’un bir oyunu AHKER ile devam etti. Metin Altıok Şiir Ödülü töreni, Erdal Güney, Özge Metin ve Hüseyin Sarısaltıkoğlu’nun dinletisinin ardından son buldu.

  • Olimposlular’ın yeni serisi Tanrıların Kadehi ile başlıyor!

    Dünyada çoksatanlar listesine girmiş Rick Riordan’dan, Percy Jackson evreninin yeni okurları ve uzun soluklu hayranları için yepyeni bir macera, Percy Jackson ve Olimposlular: Tanrıların Kadehi. Percy Jackson sadece okulda normal bir sene geçirmek istiyor. Ne yazık ki tanrıların başka planları ve Percy için yeni bir görevi var. Sorun ne mi? Yanlış ellere geçmeden önce tanrıların sihirli kadehini bulması gerekiyor. Zamana karşı yarış başlıyor… Efsanevi kahramanlar, mitolojik yaratıklar, kalıcı dostluklar ve eski Yunan tanrılarıyla dolu bu destansı maceraya bayılacaksınız! “Sana kadehi geri alman için bir şans daha vermeme ne dersin? Şeref duymalısın Percy Jackson. İnsanlık tarihinde bu teklifi sadece tek bir kahramana yaptım…” Rick Riordan, Percy Jackson serisi de dahil olmak üzere genç okurlara yönelik yirmiden fazla romanın 1 numaralı New York Times çoksatan yazarıdır. Eşi ve iki oğluyla birlikte Boston'da yaşamaktadır. Rick Riordan, on beş yıl boyunca San Francisco Körfez Bölgesi'nde ve Teksas'ta devlet okullarında ve özel ortaokullarda İngilizce ve tarih öğretmenliği yapmıştır. Tam zamanlı öğretmenlik yaparken, Riordan yetişkinler için gizem romanları yazmaya başladı. Tres Navarre serisi, gizem türünde Edgar, Anthony ve Shamus olmak üzere en iyi üç ulusal ödülü kazanmaya devam etti. Riordan, en büyük oğlu için bir uyku vakti hikâyesi olarak Şimşek Hırsızı'nı yazmaya başladığında çocuk romanlarına yöneldi. Bugün kitaplarının dünya çapında 190 milyondan fazla kopyası basıldı ve hakları 37'den fazla ülkeye satıldı. Rick ve eşi Becky, Percy Jackson, Kane Chronicles ve Daughter of the Deep gibi eserlerinin TV/film uyarlamalarını yöneten baş yapımcılardır. Belgin Selen Haktanır: 1970 senesinde Brüksel, Belçika’da dünyaya gelmiştir. Lise eğitimini New York’ta, lisans eğitimini Hacettepe Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde ve lisansüstü eğitimini Atılım Üniversitesi İngiliz Edebiyatı alanında tamamlamıştır. Amatör olarak müzikle ilgilenmektedir ve çeviri çalışmalarına Ankara’da devam etmektedir. PERCY JACKSON VE OLİMPOSLULAR: TANRILARIN KADEHİ Rick Riordan XLibris Yayınları, 2024 Çeviri: Belgin Selen Haktanır 10+ yaş 256 s.

  • Şimdi Canavarlar Zamanı

    Ertürk Akşun’un kaleme aldığı Şimdi Canavarlar Zamanı, dünyanın aşırı özgürlüklerle nasıl canavarlaştırıldığının ve yeni bir dünya savaşına ne şekilde sürüklenmekte olduğunun ipuçlarını bulmaya çalışıyor. 3. Dünya Savaşı’nın eşiğinde yeni ortaçağ, yeni emperyalizm, yeni mafya düzeni… Yaşanabilir, eşit bir dünya kurmak ve geleceği öngörmek adına bugünü anlamak ve yarının bize neler getireceği üzerine kafa yormamız gerekir diyen yazar Ertürk Akşun, bugünü şu şekilde tanımlıyor: “Doğanın bilinçli bir şekilde yok edildiği, insanların yaşam amaçlarını yitirdiği, değişen ve anlamakta zorlandığımız ahlak değerleri, akılcılığın ve aydınlanmanın tüm kazanımlarının tek tek ortadan kalktığı, eşitsizlik ve sömürünün artması ile sahtekârlığın yüceltildiği bir dünya...” Çürüme, yozlaşma, aklın yitimi, gericileşme ve cemaatleşmenin tüm dünyayı “Yeni Ortaçağ” karanlığına sürüklediğinden bahseden yazar bugün geldiğimiz noktaya gelinen yolu bilmeden geri dönüşün de mümkün olmadığının altını çiziyor ve ekliyor “bu bir hatırlatma kitabıdır.” Yazar, ortak akıldan ve büyük tartışmalardan doğan düşüncelerin sosyalizmin çözülme süreci sonrası kendisine yeni tartışma alanları yaratamadığı eleştirisi ile boşluğu doldurmanın başarılı talipleri neoliberallerin bizi felsefi anlamda nasıl çürüttüğünün, aydınlanma fikrine nasıl cepheden savaş açtığının, insan ahlakını nasıl erozyona uğrattığının altını çiziyor. Okura, neoliberalizmin çocukları olarak nitelendirdiği, “Yeni Ortaçağ”, “Küreselleşme”, Ulus Devletlerin Yıkılışı”, “Yeni Mafya Düzeni”, “Yeni Emperyalizm”, “Yeni Faşizm” konularında anlaşılır bir rehber sunan Akşun, yeni düzenin ideolojik aygıtları “Demokrasi” “Ütopyanın Yok Oluşu” “Sivil Toplum Kavramı” konularını da ustalıkla ele alıyor. Ertürk Akşun’un kaleme aldığı “Şimdi Canavarlar Zamanı” Destek Yayınları etiketiyle kitabevlerinde… Arka Kapak Yazısı: Samir Amin “Eşitlik olmadan özgürlük vahşettir!” der. Sınırsız özgürlük vaadiyle yola çıkan neoliberalizm, öylesine büyük eşitsizlikler yarattı ki sonunda vahşet kaçınılmaz oldu. Sırada çok daha büyük bir vahşet var: Yeni dünya savaşı... Neoliberalizmin ortaya çıkardığı olguların enine boyuna incelendiği bu kitap pek çok soruyu ortaya attığı gibi cevaplarının da peşinden gidiyor. · Ütopyadan, distopyaya nasıl geçildi? · Demokrasi kavramı nasıl tabulaştırıldı? · Sivil toplum kuruluşları aracılığıyla örgütlenmeye nasıl ket vuruldu, birçok ülkede renkli devrimlerin yolu nasıl açıldı? · Bireyin özgürleşmesi, herkesin hakikatinin kendine olduğu fikri ve içeriğin değersizleşmesi olarak postmodernizm, yeni bir ortaçağ mı yarattı? · Ulusal devletin ortadan kalkmasıyla birlikte baş gösteren yeni mafya düzeninin toplumsal, kültürel ve ekonomik bedelleri ne olur? · Üçüncü dünya ülkelerinin yağmalanması, yeni faşizmi mi doğurmuştur? ŞİMDİ CANAVARLAR ZAMANI Ertürk Akşun Destek Yayınları, 2024 Tür: Araştırma 272 s.

  • Kol kola ilerleyen iki metin

    İrem Üreten, Meksikalı yazar Valeria Luiselli'nin İngilizce olarak yazdığı ilk kitabı Kayıp Çocuk Arşivi üzerine yazdı. "Yol imgesini birçok açılımıyla zenginleştiriyor Luiselli: Sınıra doğru gelen çocukların göçü, Geronimo ve topluluğunun beyazlara teslim yolculuğunun yanı sıra, bir ilişkinin yolunu- yol ayrımlarını ve ruhsal bir iç yolculuğu irdeliyor." Çağdaş edebiyatın genç ve dikkat çekici kalemlerinden Valeria Luiselli ilk romanı “Kalabalıkta Yüzler”den başlayarak, “Dişlerimin Hikayesi”yle, öykü ve makaleleriyle önemli ödüller kazandı. National Book Foundation’ın 2014 yılında belirlediği, gelecek vaat eden ‘35’inden Genç 5 Yazar’dan biri olarak duyuruldu. New York’ta yaşayan Meksikalı yazarın İngilizce olarak yazdığı ilk kitabıysa “Kayıp Çocuk Arşivi”. Roman, 2019’da Türkçe’ye çevrilerek Siren Yayınları’ndan yayımlandı. Romanın temeli güncel bir politik meseleye, şiddetin, istismarın gündelik hayata sızdığı, uyuşturucu ve silah çetelerinin iktidarı ele geçirdiği El Salvador, Guatamala, Honduras’ın başı çektiği Orta Amerika ülkeleri ve Meksika’dan kaçarak sığınma talebiyle ABD sınırına kadar gelen çocukların hikâyelerine dayanıyor. Meksika-ABD sınırına göçmen taşıyan kaçakçılar eşliğinde ülkelerinden yola çıktıkları andan itibaren tehlikelerle dolu bir yolculuğu göze alan çocukların tek umudu, daha önceleri ABD’ye göçmüş aile fertleri veya tanıdıklarıyla bir araya gelebilmek, sınır dışı edilme riskine rağmen Birleşik Devletler’de kalabilmek. PBS NewsHour adlı haber programında yaptığı söyleşide Luiselli, ailesiyle Arizona’ya doğru çıktığı yolculukta, sınırda kimsesiz halde bekleyen ve sayıları 60.000’i bulan çocuklar hakkında sürekli olarak dinlediği haberlerin etkisiyle bu konuyu mesele edindiğini söylüyor. Yolculuğu sonrasında New York’a dönen yazar, Amerika Göç Mahkemeleri’nde çevirmenlik ve raportörlük için gönüllü olarak onlarca göçmen çocuğun hikâyesini dinliyor. “Mahkemelerde dinlediğim her şeyi romana doldurmaya başlamıştım,” diyor Luiselli. “1970’lerde Amerika’nın Orta Amerika’ya müdahalelerine varana kadar birçok şey hakkında ahkâm keserken buldum kendimi, politik görüşümün yönlendirdiği bir öfke ve hiddetle romanı öldürmekte olduğumu fark ettim,” diye de devam ediyor. Bu noktada romanı yazmayı durdurarak, doğrudan göç krizinden, mahkemelerdeki gönüllü rolü sırasında öğrendiklerinden bahsettiği kurmaca dışı metni “Tell me How It Ends”i ele alıyor. Ancak onu bitirdiğinde “Kayıp Çocuk Arşivi”ne dönebildiğini itiraf ediyor. HARİTA: YOLLAR VE MESELELER ÜZERİNE Roman, ses envanterleri oluşturan belgeci ve belgeselci çiftin, iki çocuğuyla New York’tan eskiden Meksika’ya ait olan Arizona’ya yaptıkları yolculuk ekseninde ilerliyor. İlk bölümün anlatıcısı Meksika kökenli olan kadın. Bir tanıdığının sınırı geçtikten sonra haber alınamayan iki kızının akıbetinin peşine düşüyor ve bu yolculukla mülteci çocuk krizine ilişkin araştırmalarını güney eyaletlerine yaymayı hedefliyor. Çocuklar, ana vatanlarındaki aile bireyleri tarafından, büyük bir çaresizlikle insan kaçakçılarının insafına teslim ediliyor, zorlu nehirleri aşıyor, tepesinden düşüp ölmenin muhtemel olduğu, “canavar” olarak adlandırılan trenlerde günlerce yol katediyor, bu esnada eşlikçilerinin, çetelerin veya başka insanların zulmüne maruz kalıyor, trenden indiklerinde koca bir çölü aç-susuz halde yürüyerek aşmak üzere terk ediliyorlar. Mucize eseri ABD sınırına ulaşabilenler için bambaşka bir macera başlıyor, bilinmeyen yerlerde gözetim altında tutuluyor, sorgulanıyor, mahkemelerde ifade veriyorlar. Tüm tehlikeleri aşarak geldikleri yabancı ülkeden yirmi bir gün içinde tekrar sınır dışı edilmeleriyse son derece muhtemel. Yazar, kadının peşine düştüğü bu politik olayın eşlikçisi olarak, Amerikan tarihinde yer alan son bağımsız yerli topluluğu Apaçilerin hikâyelerini yerleştiriyor. Belgeselci olan adam da son yerliler Geronimo ve topluluğunun hayaletlerini kovalamak üzere Chiricahua Dağları’na varmayı, orada birkaç yıl boyunca üzerinde çalışacağı ses projesine odaklanmayı istiyor. Arabalarının arkasında kutularla yola çıkıyorlar. Kitaplar, defterler, raporlar, notlar, ses kayıt cihazları, ses kayıtları, fotoğrafların yer aldığı koskoca bir arşiv, metnin içinde yer alırken bir örüntü oluşturuyorlar. Okurken parçası olduğumuz bu araba yolculuğu bir ailenin öyküsünü anlatıyor bize, kadın anlatıcının bakış açısında dağılmakta olan bir ailenin hikâyesini. Yol imgesini birçok açılımıyla zenginleştiriyor Luiselli: Sınıra doğru gelen çocukların göçü, Geronimo ve topluluğunun beyazlara teslim yolculuğunun yanı sıra, bir ilişkinin yolunu- yol ayrımlarını ve ruhsal bir iç yolculuğu irdeliyor. "Haritayı masaya yayıyoruz. Devasa bir elin falına bakan çingene topluluğu misali, işaretparmaklarımızın ucuyla sarı ve kırmızı otoyol çizgilerini takip ediyoruz. Geçmişimizi, geleceğimizi okuyoruz: yola çıkış, bir değişim, uzun hayat, kısa hayat, ileride zorlu bir dönem var, burada güneye yöneleceksiniz, burada şüphe ve belirsizlikle karşılaşacaksınız, önünüzde bir yol ayrımı var." Çocuklar, kadının melankolik iç dünyasının karşısında naiflikleri, tabii komiklikleri ve neşeli varlıklarıyla yer alıyorlar. “Ya aile dağılırsa, çocuklara ne olacak,” sorusunu sormaya başlıyoruz. Ne de olsa beş yaşındaki kız kadının, on yaşındaki oğlansa adamın öz çocuğu, dolayısıyla olası bir ayrılık, kardeşler arasındaki bir parçalanmanın da sinyallerini veriyor. Çocuk dünyasının saflığını tanıtırken, dağılmasına kıyamayacağınız bir aile birliği olgusunu güçlendiriyor. Kadın ve çocukların karşısında erkek karakter oldukça sessiz ve silik olarak yer alıyor. Teptikleri uzun yolda çoğunlukla otoyola odaklanmış, ağzını bıçak açmaz halde görüyoruz onu. Kadının bakış açısından okuduğumuz metinde, adamın sesini, arada sırada çocuklara anlattığı Apaçi hikâyelerinde duyuyoruz. Oğluyla birlikte ses envanteri oluşturmak üzere dış mekâna çıktıklarında aralarındaki baba-oğul ilişkisine ucundan köşesinden şahit oluyoruz. Bunun dışında, okuyucu için kadının bakış açısına hapsolmuş, kendi tutkusu olan projenin peşi sıra yola düşen, katedilen yolda giderek ilişkiden uzaklaşan biri olmanın ötesine geçmiyor. Kadının iç dünyasının dışa vurulduğu bölümlerde kavga ettiklerinin bilgisini alıyor, ne var ki herhangi bir çatışmalarına tanık olmuyoruz. Kim bilir belki de kopan bir ilişkinin gölgesinde, kadının gözünde giderek silikleşen bir erkek figürü çizmek istiyor Luiselli. YA O ÇOCUKLAR BİZİM ÇOCUKLARIMIZ OLSAYDI? Kız ve oğlanı tanımanın, yaklaşımlarını, tepkilerini görmeninse, romanın ana damarında akan “Orta Amerika’dan göçen çocuklar” meselesine önemli bir katkısı var. Bu kayıp çocukların temsilinde, dünyanın her yanında şiddete maruz kalan, zulüm gören, acı çeken ve çaresizlik hisseden çocukları düşünmek mümkün. Yine de onların trajedisini sıradanlaştırmamızı ya da Luiselli’nin deyişiyle “ıstırap çekenin paraziti” haline gelmemizi engelleyecek olan, bu karakterlere yakından bakmak, onları ete kemiğe büründürmek. Luiselli’nin asıl amaçlarından birinin, okuyucuda samimi bir empati duygusunu harekete geçirmek olduğunu düşünüyorum. Ancak onları tanıdığımızda dehşetin boyutlarını iliklerimizde hissedebiliriz. Aksi durumda, bir haberde dinlediğimiz, isimleri bile söylenmeyen, yalnızca sayıdan ibaret olmaya mahkûm hâlde, kısa süreli hafızamızda yer almaktan öteye geçemezler. Dehşeti yalnızca bu sayıyla ölçebilir, kısa sürede başka bir gündeme devir teslimini yaparak unutuşa terk ederiz. Savaşları, afetleri ve tüm felâketlerin mağdurlarını aradan biraz zaman geçtiğinde düşünmez olduğumuz gibi. Kimse şimdilerde buraya gelen çocukları… uzayıp giden yarı küresel bir savaşın mültecileri olarak görmüyor. Kimse bu çocukları onlarca yıl öncesine dayanan tarihi bir savaşın sonucu olarak görmüyor. Herkes, “Ne savaşı, nerede?” “Niye buradalar?” “Neden ABD’ye geldiler?” “Onlarla ne yapacağız?” diye sorup duruyor. Kimse ‘Evlerinden neden kaçtılar?’ diye sormuyor.” “Ya kaybolan çocuklar bizim çocuklarımız olsaydı? Tamamen yalnız kalsalardı ne olurdu? Hayatta kalabilirler miydi?” sorusunu kendine soruyor anlatıcı. Anlatı ilerledikçe tanıyıp benimsediğimiz o iki çocuğun bir çölün ortasında yapayalnız kalma ihtimali bizi dehşete düşürmeye yetiyor. Yazar, aile sınırları içinde korunan kızla oğlanın da, kimsesiz halde göç yollarına düşüp yabancı bir ülkenin sınırlarına yol alanların da, tüm naifliği, savunmasızlığı ve büyükler tarafından gözetilmeye muhtaç halleriyle yalnızca birer çocuk olduklarını hatırlatıyor okura. Romanın içinde bir başka örüntüyü oluşturan ağıtlar da göçmen çocukların yolculuğunun öyküsünün etkisini arttırıyor. Bunları kadının arşiv kutusunda yer alan “Kayıp Çocuklar İçin Ağıtlar” adlı kırmızı kitabın bölümleri olarak parça parça metne yerleştiriyor. Kadın, uykusuz geçen gecelerde ağıtları okuyor. Oğlan da bu acılı göç yolculuğuna dair okumaları romanın ikinci bölümünde sürdürüyor, ta ki kayıp çocuklar karşımıza çıkana kadar. Oğlan yolculuk boyunca çektiği polaroid fotoğrafları yanmamaları için yine bu kitabın arasına sıkıştırıyor. Kitabın sonunda fotoğrafların okura gösterilmesi Luiselli’nin kurguda kullandığı şaşırtıcı bir oyun niteliğinde. Metin içinde yer alan bu metinlerde, ben anlatıcının sözünü üst anlatıcı devralıyor. Geçmişte ve günümüzde çocukların göç yolculuğuna bütünsel bir bakış sunuyor. Luiselli romanın sonunda verdiği alıntılar bölümünde, ağıtların içinde yer alan ve farklı eserlerden anıştırılan dize ve kelimelere de referans veriyor: Ezra Pound’un Kantoları’ndan, Juan Rulfo’nun Pedro Paramo’suna, Rilke’nin Duino Ağıtları’na kadar kimi imge ve tabirlere “Kayıp Çocuklar için Ağıtlar”da ne şekilde yer verdiğini bizlere gösteriyor. Bu pasajlarda, göç etmekle yer altı dünyasına inmek arasında bir analoji oluşturuyor, bu yolla Homeros ve Ezra Pound’a selam gönderiyor. Meselesiyle köprü oluşturan birçok eseri, şarkıyı metin boyunca fazlasıyla kullandığını görüyoruz. Elbette bunların bir kısmı romanın sonuna geldiğimizde uçup gidiyor. Ancak, çocuklarla birlikte yol boyunca dinledikleri, onlar için bir odak haline getirilen William Golding’in “Sineklerin Tanrısı” adlı romanı veya David Bowie’nin “Space Odyssey” şarkısı örneğin, olayların ilerleyişine, karakterlerin algılarına daha etkili bir biçimde hizmet ediyor. Böylelikle, kurgunun parçaları olarak hafızamızda da kalıcı yer ediniyorlar. OĞLANIN GÖZÜNDEN: KADERLERİ BİRLEŞEN ÇOCUKLAR Kızla oğlan ebeveynlerinin radyoda dinledikleri kayıp çocuk haberlerini, Sineklerin Tanrısı’nı, Geronimo ve topluluğunun yaşantısı üzerine babalarının anlattıklarını, yüksek sesle söyledikleri Bowie şarkısı Space Oddity’i belleklerine kaydediyor, parçalar üzerine düşünüyor, sorular sormaya başlıyor ve yol boyunca biriktirdiklerini kendi aralarında oyuna dönüştürüyorlar. Onların oyunlarına kulak veren kadın, çocukların içinde bulundukları ortamı nasıl değiştirdiklerinden bahsediyor: Yetişkinlerden daha geçirgendir onlar, karmaşık iç dünyaları durmaksızın dışarı sızar, gerçek ve katı olan her şeyi kendilerinin hayaletvari versiyonlarına dönüştürür. Belki bir çocuk, tek başına, kendi kendine çevresindeki yetişkinlerin idame ettiği ve tutunduğu dünyayı değiştiremez. Ama o dünyanın normalliğini bozmak, peçesini yırtmak her şeyin kendi farklı iç ışıklarıyla parlamasını sağlamak için iki çocuk yeterlidir. … Oğlan büyük bir atın üzerinden zehirli oklar atıyor sınır devriyesine, kız bir tür çöl dikeninin ardında mavi üniformalı Amerikalılardan saklanıyor (fakat dallarda mango olduğunu fark edip saldırıya geçmeden önce durarak bir mango yiyor) Uzun bir savaştan sonra iki çocuk arkadaşları olan bir çocuk savaşçıyı diriltmek için beraber şarkı söylüyor. Zengin bir milliyetçi Amerikalı’nın çocukları geri göndermek için uçak kaldırdığı piste vardıklarında kız arabada uyuyor. Kadın dürbünle çocukların uçağa binişini izliyor, tıpkı kendi kızı gibi parmağını emen bir çocuğun uçağa tırmandığını görüyor, uçak manevra yaparken alkışlayan memurlara karşı öfkeden kendini kaybediyor. Kocası kadını zapt etmek üzere kollarını ona doluyor ve oğlan annesinden dürbünü istiyor. Bir an için çocuğun gözlerini kapatmak geliyor kadının içinden, sonra onun için yapabileceği tek şeyin, o anda yalnız olmadığını hatırlamasını sağlamak olduğunu idrak ediyor. Uçağın kalkışıyla Space Oddity’de yer alan hikâye arasında bir bağlantı kurarak oğlanı bu oyuna “yer kontrol” olarak atıyor ve bu yolla onunla diyalog kuruyor. Bu sahnenin sonunda, oğlanın kayıp çocukların hikâyesini hepsinden daha iyi anladığını düşünüyor kadın. En doğru şekilde gördüğünü, işittiğini, idrak ettiğini ve onları çevreleyen kaosu bir dünyaya yerleştirdiğini biliyor. Romanın ikinci bölümünde oğlan tarafından anlatılacak olan, hem kendi ailesine, hem de kayıp çocuklara dair hikâye çok daha kalıcı olacak ve nesilden nesile aktarılacak. Bu düşünce, kitabın ikinci bölümünde sözü oğlanın devralacağına dair bir öncü işaret niteliği taşıyor. İkinci bölümde oğlanın gözünden gördüğümüz olaylarla birlikte, onun kardeşiyle ilişkisi, tavır ve tepkileri okur için iyiden iyiye yüzeye çıkıyor. İşte o zaman anneleri tarafından merak edileni de okumaya başlıyoruz: Olaylar onun tarafından nasıl görüldü, ne kadarı ne şekilde anlaşıldı. Bunun ailece çıktıkları son gezi olduğunu küçük yaşına rağmen kavrıyor, çok daha küçük yaşta olduğu için kız kardeşinin yolculuğa dair pek az şey hatırlayacağını da. Bunun için bir çare arıyor ve yol boyunca fotoğraflar çekmeye sırf ona bir hatıra yaratabilmek için başlıyor, belgelemeye dair hedefi bu sayede ortaya çıkıyor. Belgeciliğin, kişisel ve toplumsal bellek için önemini de vurguluyor bu bölümde. Babalarının onlara Apaçi isimlerini ezberlettiği kısımdaysa, tarihin sildiği belgelerin yokluğunda belleğin önemini vurguluyor. Çocuğun anlattığı ikinci kısım, ilk bölümde annenin anlattıklarını yankılar nitelikte. Bir çocuğun kendi ailesi tarafından görülme, fark edilme özlemini açığa çıkarıyor. Sınıra varmaya çalışan kayıp çocuklarla, aile sınırları içinde korunan çocukların kaderlerini giderek birbirine yaklaştırıyor yazar. Romanda tekrarlanan imgelerden biri de, romanın temel yapı taşlarından biri olan “ses”le bağlantılı olarak “yankı”. Arizona topraklarındaki “Yankı Vadisi”nde dördünün de tecrübeledikleri yankılanma durumunu, kızla oğlanın kayıp çocuklara yaklaştıkları anlatıda, biçim olarak da devam ettirdiğini görüyoruz. Kesintisiz bir hâl alan metin oğlanın bakış açısında ben anlatıcıyla, kayıp çocuklara bakan üst anlatıcı arasında değişip duruyor ve hepsinin ortaklaştığı bütünsel bir metni doğuruyor bana göre. Aynı anlatı içinde bakış açılarını değiştirmeyi özgün bir biçimde kullanırken bu tekniğin ilk defa uygulandığı Virginia Woolf’un Mrs. Dalloway’ine saygı duruşunda bulunuyor Luiselli, okura edebi hazzı veren hünerini sergiliyor. HİKÂYE ANLATICILIĞINA DAİR Luiselli romanın bir ailenin, bir yolculuğun hikâyesi olduğunu söylüyor, aynı zamanda hikâye anlatıcılığına dair de bir roman bu. Özellikle kadının anlatıcı olduğu bölümde didaktik cümleler sıklıkla yer alsa da, çok rahatsız edici olmadığını, aksine politik meseleye okuru dahil ettiğini söyleyebilirim. Bu politik ve toplumsal olayda yazara düşen sorumluluğu sonuna kadar üstleniyor yazar. Öte yandan, hikâye anlatmanın meselelere dair hiçbir şeyi düzeltemeyeceğinin, kimseyi kurtaramayacağının farkında. Ne olursa olsun, bizleri, toplulukları birleştirici rolü açısından çok büyük bir önem taşıyor, daha önce değindiğim gibi toplumsal belleği diri tutmak için de. Sanırım hikâyelerin dünyayı hem daha karmaşık, hem de katlanılabilir hale getirebildiği konusunda Luiselli ile hemfikiriz. KAYIP ÇOCUK ARŞİVİ Valeria Luiselli Siren Yayınları, 2019 Çeviri: Seda Ersavcı Tür: Roman

  • Milliyet Sanat’ın Haziran 2024 sayısı okurlarla buluştu!

    Milliyet Sanat, yeni sayısının kapağını ve içeriğinde geniş bir bölümü dünyayı saran hip hop furyasına ayırıyor. Ahmet Ümit’in, 61. ölüm yıldönümünde Nâzım Hikmet’i kaleme aldığı dergide ayrıca Dua Lipa’dan Natalie Portman’a dünyaca ünlü isimlerin kurduğu kitap kulüpleri; bu ay vizyona giren “Ters Yüz 2” filmi vesilesiyle Pixar efsanesi; İstanbul Devlet Opera Balesi’nin “Don Giovanni” yorumu üzerine yazılar gibi Türkiye’nin ve dünyanın kültür sanat gündemine ışık tutan daha birçok içerik sanatseverleri bekliyor. Milliyet Sanat Haziran 2024 sayısı okurlarını, sokağın dünyayı saran sesi hip hop müzik üzerine kapsamlı bir dosyayla karşılıyor. Dosyada ‘70’li yıllarda Amerika’da siyahi nüfusun oluşturduğu bir kültür, yaşam tarzı ve sanat akımı haline gelen hip hop’ın dünyada ve ülkemizde neden bu kadar çok sevilip benimsendiğine; sadece müziği değil, modadan sinemaya kadar birçok farklı alanı da etkileyen hip hop’ın nasıl ana akım haline geldiğine; ana akım feministlerce marjinalleştirilen siyah kadınların meselelerini desteklemenin yanı sıra hip hop’tan keyif alan siyahi feministleri tanımlayan “Hip Hop Feminizmi” terimine dair yazılar yer alıyor. MÜZİK Yeni sayının müzik sayfalarında 37. Uluslararası İzmir Festivali’nin kapsamlı haberi ve ENKA Sanat Direktörü Gül Mimaroğlu’nun genç sanatçıların yurtdışındaki eğitimlerine destek olmak amacıyla hayata geçirdiği Lale Tara Sanat Bursu’nu anlattığı röportajı öne çıkıyor. Egemen Limoncuoğlu “Müzik Kutusu”nda müzik dünyasındaki güncel konuları; Mehmet Tez ise “Müzik Dünyasından” köşesinde Spotify’ın “Loud & Clear” adlı raporunu ele alırken Eray Aytimur’un caz müziğe odaklanan yeni köşesi “Bırak Dağınık Kalsın”ın ilk yazısı da okurlarla buluşuyor. Naim Dilmener’in her zamanki gibi müzik gündemini değerlendirdiği sayfalarda, Kemal Küçük ise “Diapason” köşesini İstanbul Devlet Opera Balesi’nin sahnelediği “Don Giovanni”ye ayırıyor. SAHNE SANATLARI 15. İstanbul Opera ve Bale Festivali kapsamında sahnelenecek olan “Carmina Burana”ya derinlemesine bir bakış sunan sahne sanatları sayfalarında, Ahmet Sami Özbudak yazıp yönettiği yeni oyunu “Tebdil”i anlatıyor. Seçkin Selvi “…Ve Perde” köşesinde Kumbaracı50’nin yeni oyunu “Yan Dünya”yı kaleme alırken, B Planı’nın yeni oyunu “Finito. Yallah. Kış Kış. L*ve You” üzerine bir inceleme de tiyatro severleri bekliyor. AYIN SÖYLEŞİSİ Milliyet Sanat’ın Haziran 2024 sayısında Ayın Söyleşisi için Asu Maro, tiyatronun iki dev ismini, tek kişilik müzikli oyun “İzninle”nin yönetmeni Arsen Gürzap ve oyuncusu Işıl Yücesoy’u ağırlıyor. EDEBİYAT Selim İleri’nin yeni kitabı “Yalnız Evler Soğuk Olur” kitabını anlattığı edebiyat sayfaları, Dua Lipa’dan Natalie Portman’a, Oprah Winfrey’den Reese Witherspoon’a, Gülçin Kültür Şahin’den Melikşah Altuntaş’a ünlü isimlerin kurduğu kitap kulüplerini mercek altına alıyor. Paul Auster’ın 14 yapıtının çevirmeni, diğerlerinin de editörü olan Seçkin Selvi geçtiğimiz günlerde aramızdan ayrılan Auster’ı; Ahmet Ümit ise 61. ölüm yıldönümü vesilesiyle ülkemizin en büyük şairlerinden Nâzım Hikmet’in kendisindeki etkisini kaleme alırken, Hülya Avtan’ın “Sayfayı Çevir” köşesi ise edebiyatseverlere geniş bir öneri seçkisi sunuyor. SİNEMA 43. İstanbul Film Festivali’nde Milliyet Sanat’ın desteğiyle bu sene üçüncü kez verilen En İyi Sanat Yönetmeni Ödülü’nün sahibi Nadide Argun van Uden’in hem mesleğini hem de ona ödül kazandıran “Beraber”i anlattığı röportajıyla açılan sinema sayfaları, bu ay vizyona giren “Inside Out/Ters Yüz”ün devam filmi vesilesiyle 1995’ten beri animasyon sinemasının çehresini değiştiren Pixar’ın belli başlı filmlerini ve nereden gelip nereye gittiğini değerlendirmeye alıyor. M. Night Shyamalan’ın 23 yaşındaki kızı Ishana Shyamalan ilk sinema filmi “The Watchers/Gözcüler” ile bu ay izleyici karşısına çıkarken Milliyet Sanat okurlara, Babalar Günü’nün arifesinde ünlü yönetmenlerin yönetmen çocuklarını bir araya getiren bir dosya sunuyor. Haziran ayında Jeff Nichols filmi “The Bikeriders/Motorcular”da izleyici karşısına çıkacak olan Emmy ve Tony ödüllü Jodie Comer’in kariyerine bir bakış atan sayfalarda Atilla Dorsay da “Sinemanın Hazineleri” köşesinde Otto Preminger’ın yönettiği Françoise Sagan uyarlaması “Bonjour Tristesse/Günaydın Hüzün” filmini anlatıyor. PLASTİK SANATLAR Haziran 2024 sayısı, Güneş Terkol’un 60. Venedik Bienali’nde sergilenen ve bienalin “Yabancılar Her Yerde” başlıklı temasına çok uyan eseri üzerine kapsamlı bir incelemeye yer verirken Ayşegül Sönmez “Sanatatak” köşesinde MeToo eylemi ve sanat dünyası üzerine bir yazıyla okurların karşısına çıkıyor. Birol Erdoğan “Dijital Sanat” köşesinde sanatta yaşanan dijital evrimi ele alıyor; Sabiha Kurtulmuş ise “Biz, Vesaire” köşesini Mustafa Taviloğlu’yla Türk sanatının farklı dönemlerinden oluşturduğu 52 yıllık sanat koleksiyonu üzerine yaptığı röportaja ayırıyor. PODCAST Milliyet Sanat’ın Haziran 2024 sayısı, Deniz Alphan ve Hülya Ekşigil’in, dinleyenleri ünlü isimlerin unutamadıkları lezzetler ve mutfak anılarıyla buluşturan “Yedik İçtik” adlı podcast serisini anlattıkları röportajla sona eriyor.

  • Geri Dönüyoruz Interaktif

    Mahir Ünsal Eriş ve Töre Sivrioğlu, Geri Dönüyoruz Interaktlf buluşmasını gather-in platformunda gerçekleştiriyor. Bu kez nehirlerden denizlere uygarlığı konuşmak üzere bir araya geliyorlar. "Nehir kenarlarında yeşerip denizler ötesiyle şahlanan medeniyetin macerasını söz konusu nehirleri ve denizleri masaya yatırarak tartışıyoruz. Bize katılın!" Geri Dönüyoruz Interaktif buluşması, 14 Mayıs'ta Türkiye saatiyle 21:00'de gerçekleşecek. Katılmak için: https://gatherin.life/place/geri-donuyoruz-interaktif Geri Dönüyoruz'un detaylı içeriği ve devam eden programının tüm detayları için https://www.kulturalitera.com/events/tore-sivrioglu-ve-mahir-unsal-eris-ile-sanat-tarihi-atolyesi-1 adresi ziyaret edilebilir.

  • Jüpiter'in Eteği

    Faruk Duman'ın kalemi ile Mustafa Delioğlu'nun çizimlerinin buluştuğu kitap, Jüpiter'in Eteği, okul öncesi okurlarıyla yeniden buluşmak için hazır. "Gökyüzüne baktığınızda, görebiliyorsunuz onu. Bir ışık topu, Jüpiter, güngörmüş bir gezegen. Ama daha yakından bakanlar, bir de etek görüyorlar belinde. Peki, bu etek nereden gelmiş?" İşte bu küçük kitap bu neşeli gezegeni ve onun güzel fırfırlı eteğini anlatıyor. Uykudan önce okuyunuz. Faruk Duman (d. 1974, Ardahan) Türk öykü ve roman yazarı. Ankara Dil ve Coğrafya Fakültesi Kütüphanecilik Bölümünden mezun oldu. Öyküleri, 1991 yılından beri Yazıt, Damar, Papirüs ve Adam Öykü gibi dergilerde yayınlandı. 1996 yılında Çankaya Belediyesi'nin Öykü-Şiir Yarışması'nda Çocuk Öyküleri dalında ikincilik aldı. Bu öyküleri daha sonra Mızıkçı Mızıka adıyla yayınlandı. İlk öykü kitabı Seslerde Başka Sesler 1997 yılında yayınlandı. 1998'de Orhan Kemal ödülleri öykü dalında ikincilik ödülü kazandı. 2000'de Sait Faik Hikâye Armağanı, 2004'te Haldun Taner Öykü Ödülü, 2011'de Yunus Nadi Roman Ödülü'nü kazandı. Kitapları Öykü Baykuş Virane Sever, Can Yayınları (2013) Sencer ile Yusufçuk, Can Yayınları (2009) ISBN 9789750710544 yayınevi Keder Atlısı, Can Yayınları (2004) ISBN 9789750704260 yayınevi Nar Kitabı, Can Yayınları (2001) ISBN 9789750700743 yayınevi Av Dönüşleri, Can Yayınları (1999) ISBN 9789755109619 yayınevi Seslerde Başka Sesler, Can Yayınları (1997) ISBN 9789755107646 yayınevi Öykü derlemesi Kedi'çin Masallar, Notos Kitap, yayımlanmış öykülerinden seçmeler, (2010) ISBN 9786055904197 Zeytin Taneleri Birbirine Çarpıyor, Hep Kitap, toplu öyküler, (2019) Roman Yazarın Kırk adlı romanının kapağı Sus Barbatus! 2, Yapı Kredi Yayınları, (Ekim 2020) ISBN 9789750848445 Sus Barbatus!, Hep Kitap, (2018) ISBN 9786051922638 Köpekler İçin Gece Müziği, Can Yayınları (2014) ISBN 9789750723223 Ve Bir Pars, Hüzünle Kaybolur, Can Yayınları (2012) ISBN 9789750714207 yayınevi İncir Tarihi, Can Yayınları, (2010) ISBN 9789750711299 yayınevi Kırk, Can Yayınları, (2006) ISBN 9789750706059 yayınevi Pîrî, Can Yayınları (2003) ISBN 9789750703096 yayınevi Deneme Tom Sawyer'ın Kitap Okuduğu Kulübe, Can Yayınları (2015) Adasız Deniz, Can Yayınları (2010) ISBN 9789750712340 yayınevi Çocuk Kitabı Cüce Prens, Can Çocuk Yayınları (2011) ISBN 9789750712920 Jüpiter'in Eteği, Can Çocuk Yayınları (2009) ISBN 9789750710636 Gagalar, Patiler ve Başka Güzel Şeyler, Can Çocuk Yayınları (2009) ISBN 9789750710414 Ödüller 1998, Orhan Kemal Öykü Yarışması 2000, Sait Faik Hikâye Armağanı (Av Dönüşleri adlı kitabı ile) 2004, Haldun Taner Öykü Ödülü (Keder Atlısı adlı kitabı ile) 2011, Yunus Nadi Roman Ödülü (İncir Tarihi adlı romanı ile) 2015 Necati Cumalı Edebiyat Ödülü (Köpekler İçin Gece Müziği ile) 2019 Orhan Kemal Roman Armağanı (Sus Barbatus! adlı romanı ile) JÜPİTER'İN ETEĞİ Faruk Duman YKY Doğan Kardeş, 2024 Resimleyen: Mustafa Delioğlu Editör: Hazel Bilgen 32 s. Okul Öncesi

  • 2024 Uluslararası OstanaÖdülü'nün sahibi Firat Cewerî oldu

    İtalya’nın Torino kentinde bu yıl 17’incisi düzenlenen uluslararası edebiyat ödülü (Il Premio Internazionale) “Ostana Uluslararası Büyük Ödülü"nün sahibi Firat Cewerî oldu. Firat Cewerî, ana dili Kürtçe'nin kullanımını tüm zenginliğiyle teşvik etme konusundaki kararlılığı nedeniyle 2024 Uluslararası Ostana Ödülü'ne (Premio Internazionale Ostana) layık görüldü. Premio Ostana sitesinde ödülü alan Cewerî hakkında, “kendi dilini egemen güçlerin yok etme girişimlerine karşı savunduğu, eserini kendi anadilinde yazıp yayımladığı, dünya edebiyatının Kürtçeye çevrilmesi konusunda çaba sarf ettiği ve Kürtçe yayının yaygınlaştırılması için titizlikle çalıştığı belirtildi. Cewerî’nin kitaplarının Türkçe, İsveççe, Farsça, Arapça ve İtalyancaya çevrildiği bilgisine yer verilen yazıda, yazarın ülkesini terk etmeye iten şeyin Kürt dilinde yazmaya olan bağlılığı olduğu ifade edildi. O zamanlar Türkiye'de Kürtçe yazmak yasakken İsveç'te sürgündeki canlı bir Kürt entelektüel topluluğu oluştuğu ve Cewerî’nin sürgündeyken bile kendi dili ve edebiyatına ilişkin çalışmalara her zaman katkıda bulunduğu kaydedildi. “Uluslararası Ostana Ödülü”, her yıl dünyanın her yerinden ana dil yazarlarını Ostana'da bir araya getiren, dünyanın tüm ana dillerinde düzenlenen bir etkinliktir. Ödül bugüne kadar 5 kıtadan 47 dilden 88 yazarın sesini duyurmuş ve bu da Ostana'yı dünya çapında bir referans noktası haline getiriyor.

bottom of page