top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Benim aşk hikâyem bir mektupla başladı

    Komik aksilikler, beklenmedik sürprizler ve bolca tatlılıkla dolu Sonsuz Mutluluklar, Türkçede. Aşk bazen hiç beklemediğin anda kapını çalar... "Benim aşk hikâyem bir mektupla başladı. Ama bu mektup, âşık olacağım adamdan değil, onun küçük kızından gelmişti. Çalıştığım dergiye mektup yazan, Birdie Maxwell adında küçük, tatlı bir kızdı. İşverenim, yılda bir kez dergi okurlarının birkaç dileğini yerine getirirdi. Ancak o dilek köşesi uzun süredir boştu. Ben de o tatlı kızın bazı dileklerini bizzat yerine getirmeye karar verdim. Sonuçta küçük bir iyilikti... Öyle sanıyordum. Ta ki bir gün, onun can yakıcı derecede yakışıklı, bekâr babasıyla karşılaşıncaya dek. O anda, iyilik perisini oynamayı bırakmalıydım. Daha fazla kurcalamamalıydım. Ama kendime engel olamadım. Bu kızla aramda bir bağ vardı. Beni mantıksız davranmaya iten bir bağ. Kapılarının önünde belirmek gibi..." Vi Keeland, Montlake Romance ile ilişkili Amerikalı bir yazardır. Kitapları New York Times ve USA Today listelerinde en çok satanlar arasına girmiş, dünya çapında çevrilmiş ve Almanya, Brezilya, ve ABD en çok satanlar listelerinde yer almıştır. On dört romanı New York Times en çok satanlar listesinde yer almış ve Bossman hem The New York Times hem de Wall Street Journal en çok satanlar listelerinde 1 numaraya yerleşmiştir. Kısa öyküleri Dry Spell, The Merry Mistake ve Scrooged Passionflix tarafından filme dönüştürüldü ve uzun romanı Egomaniac şu anda TaleFlick tarafından film için seçildi. Penelope Ward, New York Times, USA Today ve Wall Street Journal'ın en çok satan çağdaş aşk romanları yazarıdır. Milyonlarca kitabı satılan yazar, 21 kez New York Times'ın en çok satanlar listesinde yer almış ve kırktan fazla romanın yazarıdır. SONSUZ MUTLULUKLAR Vi Keeland, Penelope Ward Yabancı Yayınları, 2024 Çevirmen: Güzin Pelin Çetin 304 s.

  • Hayalperestlere övgü niteliğinde bir kitap!

    Mark Janssen'dan müzisyenlere, illüstratörlere, yazarlara, oyunculara, dansçılara, kısacası dünyanın dört bir yanındaki hayalperestlere övgü niteliğinde bir kitap Hayalperest raflarda. Aron okuldan eve dönüş yolunda dalgın ve endişelidir. Okulda, büyüyünce ne olacaklarını konuşmuşlardır. Aron dışında herkesin büyüyünce ne olacağına dair bir fikri vardır. Ve şimdi Aron bu konuda endişelenmeden duramaz. Derken, Aron'la babası konuşmaya başlarlar. Görünen o ki Aron'un endişeleri yersizdir. "Derken arabanın homurtusu kesildi. Çizgiler ağaçlara dönüştü. Her yeri sessizlik kapladığında kapı açıldı. 'Hadi, in Aron,' dedi babam. 'Yürüyüşe çıkıyoruz, sana bir şey anlatmak istiyorum.'" Mark Janssen, 1974 yılında Hollanda'da doğdu. 1997'de Maastricht'da Sanat Akademisi'nden mezun oldu. Çocuklar ve yetişkinler için kitaplar resimledi. Bugüne dek 450'nin üzerinde kitap çalışması yaptı. Sıradan Bir Gün, Mark Janssen'in hem yazıp hem resimlediği ilk resimli çocuk kitabı. Bu kitap Almanya, Kore, Çin, İtalya, Danimarka ve Türkiye olmak üzere altı dilde yayımlandı. HAYALPEREST Mark Janssen Can Çocuk Yayınları, 2024 Resimleyen: Mark Janssen Çeviren: Sinan Çakmak Editör: Tuğçe Özdeniz Tür: Öykü Yaş aralığı: 5, 6, 7 + 32 s.

  • Öykü: Veda

    "Kendi içimde verdiğim onayı herkesle paylaşmaktan korktum. ‘Sen böylesin işte!’ dedim kendi kendime ‘iki yüzlü bir korkaksın.’" Ünseli Karaçam Denizer Veda. “Ben gidiyorum çocuklar, kalmam için bir sebep yok artık” dediğinizde tüm aile üzerinize çullandı. Çok kalabalıktı dua. Zaten o kadar üzgündük ki bu cümle son darbeyi indirdi yüreklerimize. Ailemizi birbirine bağlayandınız siz. Bizi sevgi ve şefkat çemberinize alıp sarıp sarmalayandınız. Birbirimizi sevdiğimizi unuttuğumuzda hepimizi bir araya getirip aile olmanın çok güzel olduğunu hatırlatandınız. Eşiniz dün sabah vefat etti, bugün öğleden sonra uğurladık onu sonsuzluğa. Dua bittiğinde siz de gideceğinizi söylediniz; hem de bu gece. “Yarın olmayacak” dediniz. “Yarını istemiyorum. Hazır hepimiz bir aradayken konuşalım bu işi. Leo’yu kim alacak?” Bu sırada dünya güzeli bir çift göz kaküllerinin altından bana bakıyordu. Sorunun cevabını zaten biliyordunuz; siz de bana yan gözle bakmış olabilirsiniz ya da belki bana öyle gelmiştir. Bu bakışta bir zorlama olmadığından eminim. Sadece bildiğiniz cevabı benden duyup rahatlamak istediniz; anladım ben. “Ben alırım” demek istedim ama sesim çıkmadı. Yargılanmaktan korktum. Bu iki kelimeyle gitmenize onay vermiş olacaktım sözsüz bir lisanda. Kendi içimde verdiğim onayı herkesle paylaşmaktan korktum. ‘Sen böylesin işte!’ dedim kendi kendime ‘iki yüzlü bir korkaksın.’ Hep bir ağızdan itiraz ettiler size. Ağladılar, bağırıp çağırdılar, birbirleriyle kavgaya tutuşanlar bile oldu. Ben sustum. Size gitmeyin diyemedim çünkü haklıydınız; ben sizi anladım. Gitmeyin diyemedim ama şimdi hepimiz adına teşekkür etmek istiyorum; bütün kalbimle. Herbirimize ayrı ayrı ‘dünyadaki en özel insan’ olduğumuzu hissettirdiğiniz için teşekkürler. Bunu nasıl yapıyordunuz bilmiyorum ama hayattaki en kolay şeymiş gibi doğallıkla yaptığınızı biliyorum. Hepimiz böyle hissettik her zaman. Kocam bana hep anlatırdı sizi. Daha yeni tanıştığımız günden itibaren sizi dinledim ondan. Bütün yeğenleriniz çok özeldi; yıllar içinde kuzen eşleri de böyle hissetti, sonra kuzen çocukları keşfetti sizin sihirli değneğinizi. Oğlunuz trafik kazasında öldüğünde, eşiniz hasta yatağına bağlandığında bile hiçbirimizi unutmadınız. Hepimize ayrı ayrı yetiştiniz. Bir keresinde saymıştım; tam yirmi beş kişiye kendini tek ve en değerli hissettiriyordunuz. Bazen birimizin en sevdiği yemeği pişirip haber verdiniz; bazen bir diğerimizin yaptığı resmi göklere çıkardınız. Bazen tam da buna ihtiyacımız varken arayıp ne kadar ‘harika!’ olduğumuzdan bahsettiniz. Çocuklarımızdan birisinin okulda yüksek not alması bile onun ne kadar akıllı ve yetenekli olduğunu hissettirmeniz için yeter de artardı. Her bayramın ikinci günü bize mutlaka bayram yemeği hazırladınız; son zamanlarda bunu yapmak sizin için çok zorlaşmış olsa da hiç vazgeçmediniz. Hepimiz size koşa koşa geldik. “Bizim ailemizin dışında kendini bu kadar özel hisseden başka insanlar var mıdır diye düşünmüştüm” demişti kocam bir keresinde bana. Galiba yedi sekiz yaşlarındaymış o zaman. Eşinize olan aşkınız birinci, ailenize olan sevginiz ikinci sıradaydı. Üçüncü sırada on üç yıl önce kaybettiğiniz oğlunuzun köpeği Leo kendinden çok emin oturuyordu. Dördüncü sıra boştu; hayatınızda başka bir şeye yer yoktu. Eşiniz sizin çocuğunuz olmuştu on üç yıl boyunca. Oğlunuz vefat ettikten sonra sizi hayatta tutan en önemli şey onun size ihtiyacı olduğunu bilmenizdi. Gün geçtikçe daha çok ilgilenmeniz gereken, her yeni gün geri sayımla biraz daha sıfıra yaklaşan, hiç büyümeyen bir çocuktu o. Çocuğunuz bir süre sonra bebeğiniz oldu; son zamanlarda da evinizdeki bir nefesti yalnızca. Ama o nefes sizi hayatta tutmaya ve bizleri birbirimize bağlamaya devam etmenize yetti. “Leo’yu düşün, bizi düşün yapma!” dediler size. Boş sigara paketleri, küllükler, bardaklar, kadehler, gözyaşlarını ve sümükleri sildikten sonra yerlere fırlatılmış kağıt peçeteler evin her yerine dağılmıştı. Her zaman derli toplu ve tertemiz görmeye alıştığımız anne evimiz kalplerimiz gibi darmadağın olmuştu yarım saatten biraz daha uzun bir sürede. Ben hiçbir şey diyemedim. İtiraz etmek, gitmeyin demek için bir neden bulmaya çalıştım. O zaman ortaya çıkıp avazım çıktığı, nefesim yettiği kadar bağırıp anlatacaktım size neden kalmanız gerektiğini. Bencilce sebeplerimizi bir kenara bırakıp baktım sizin gözünüzden sizin dünyanıza. Bir kırıntı bulsaydım büyütüp sağlam bir nedene dönüştürmeyi başarabileceğimi biliyordum; bulamadım sustum. Kararınız çok netti. “Bu gece biriniz benim yanımda kalsın” dediniz en sonunda. “Sabah Leo tek başına uyanmasın.” Kimseden ses çıkmadı. Ben de konuşamadım; korkak ve iki yüzlü olduğum için sustum. Leo’yu alan çıkmazsa sizin de kararınızı uygulayamayacağınız düşüncesine sarılmıştı herkes. Gecenin ağırlığını hafifleten, iç rahatlatan, nefes aldıran bir oksijen maskesi oldu bu düşünce; herkes ona uzandı, onu kendine çekti, ondan birkaç soluk aldı… Birimiz değil hepimiz yanınızda kaldık o gece. Tercih ettiğiniz yolu çok asil ve cesaretli bulduğumu itiraf etmeliyim. Yerinizde olsaydım bunu yapmak ister miydim diye kendime sorduğumda cevabım evet. Ama yapabilir miydim sorusunun cevabını henüz veremedim; bu güce sahip olamayabilirim. Ama sizi anladım. Evin içinde herkes farklı bir yere dağılmıştı. Neredeyse hepimiz tavşan uykusuna yatmıştık; her tıkırtıda uyanıp etrafı kolaçan edip yeniden gözümüzü kapatıyorduk. Birkaç kişiyi bahçedeki banklara oturmuş gecenin son, sabahın ilk sigaralarını içerken gördüm. Kimse evine gitmeye cesaret edememişti. Bu gece yanınızda kalınıp nöbet tutulursa kararınızın değişeceğine inanmıştı herkes. Ne de olsa acınız çok tazeydi ve sağlıklı düşünemiyordunuz. Sabahın ilk ışıkları… Oturma odasında, görümcemle birlikte yarı uyur yarı uyanık bir halde uzanıyordum. Onun kalkıp tuvalete gittiğini duymuş olacaksınız ki bu fırsatı kollamış gibi hızlı hareketlerle ve kucağınızda Leo ile odaya girdiniz. Onu kucağıma verirken gözlerimin tam içine baktınız. Bir şey söylemenize gerek yoktu; kalplerimiz kendi dillerinde çoktan konuşup anlaşmışlardı.  Size gülümseyip gözlerimi kapattım, Leo’ya sarılıp uykuya geri dönmüşüm gibi yaptım. Çekmeceden uyku ilaçlarını aldığınızı gördüğümde göz ucuyla bana baktığınızı da farkettim. Sizi yakalamış olmaktan çok, size yakalanmış olmaktan huzursuz olduğumu söylemeliyim. ‘Aramızda kalsın’ der gibi, gülümseyerek göz kırptığınızda her şeyden vazgeçmiş, yorgun ve bitmiş yaşlı bir kadından çok muzip bir çocuk gibi göründünüz bana. Gülümseyerek gözlerimi kapattığımda bir damla göz yaşının içime akmasına izin verdim, bu damlanın korkaklığımı ve iki yüzlülüğümü temizlediğini hissettim…

  • Hiç küsmeyen arkadaş olur mu?

    Nagihan Kahraman, Hanzade Servi’nin çocuk kitabı Hiç Küsmeyen Arkadaş Aranıyor üzerine yazdı: "Arkadaşlığın, dostluğun ve en önemlisi de bunları sürdürebilmenin öneminden başka mevzulara da değiniyor Hanzade Servi. Mahalle hayatı, komşuluklar, ailelerin çocuklarından beklentileri, meslek seçiminin önemi, yanlış anlaşılmalar, yalnızlık bunlardan bazıları." Arkadaşlık kurmak, dostlar biriktirmek hayatın her döneminde insan için önemli olagelmiştir. En yakın arkadaşlar da genelde okulda edinilenler olur ve insana hep sonsuza kadar sürecekmiş gibi gelir. Öyle olmaz elbette; sebepsiz yere konuşmamaya, görüşmemeye başlar insanlar yetişkinlikte. Bunun sebebini bir türlü anlayamaz elbet çocukken insan; ancak büyüdüğünde yaşadığı zaman anlaşılabilecek bir durumdur bu. Sonra da çok da üzerinde durmadan akar gider hayat. Çünkü herkesin kendine göre hayat telaşı vardır ve bu tip "küçük" mevzulara ayıracak vakit bulamamaya başlar zamanla. Bir yakın arkadaş edinme ve her şeyi onunla paylaşma isteği ancak çocuklukta hayatın merkezine yerleşecek denli önem teşkil eder. Küsmek, barışmak ve bunlar arasında geçen süre sonsuz gibi gelir insana. Yetişkinlerin asla anlayamayacağı bir dert olarak kalır çocuklukta. Arkadaşlık ve dostluk üzerine pek çok çocuk kitabı yazılmıştır yıllar içinde şüphesiz. Ancak hiç küsmeyen birinin arandığı bir ilanın olduğu kitaba rastlamak pek alışık olduğumuz bir şey değil. Geçtiğimiz günlerde tam da bu özellikte bir kitap yayımlandı: Hiç Küsmeyen Arkadaş Aranıyor. Çocuk kitaplarıyla tanıdığımız Hanzade Servi’nin İthaki Çocuk Yayınları’ndan çıkan yeni kitabı. Yazarın Tudem Edebiyat Ödülleri, 2008 Gülmece Öykü Yarışması’nda Yayınevi Özel Ödülü, 2014’te Korku Öyküleri Yarışması’nda da birinciliği bulunuyor. Ayrıca Gülten Dayıoğlu Çocuk ve Gençlik Edebiyat Vakfı İlk Gençlik Roman Ödülü de var. Bu yeni çocuk kitabı Hiç Küsmeyen Arkadaş Aranıyor’un çizimleri ie sanat hayatına Hollanda’da devam eden Gözde Eyce’ye ait. Dönenyol ilçesinde ailesiyle yaşayan Çimen, bir gün Dönenyol Gazetesi’nde bir ilanla karşılaşır: “HİÇ KÜSMEYEN ARKADAŞ ARANIYOR”. Altında da şöyle bir açıklama: “Her gün hal hatır soran, geçmişin hatalarını bugüne taşımayan, görüşmek istediğimde bahane bulmayan, çat kapı sürprizlerle günümü aydınlatan, mutluluğumu kıskanmayan, dertlerimi küçümsemeyen, hem iyi hem kötü günümde hep yanımda olacağını bildiğim, hiç küsmeyen arkadaş aranıyor. Müracaat: Elbette Çıkmaz Kafe, 3 numaralı masa.” Bu, yerel gazetede her gün çıkan birçok ilandan yalnızca biridir. On iki yaşındaki Çimen için ise oldukça ilgi çekici gelir çünkü en yakın(!) Arkadaşı Nil’in kendisine yerli yersiz sürekli küsmesinden muzdariptir. Dört katlı bir apartmanda birbirinden ilginç komşularıyla yaşayan Çimen bu küçücük ama renkli kasabada verilen ilanların ve gizemli olayların da peşine düşer. Hem küsmeyen bir arkadaş arayan yabancıyı bulur hem de kendi arkadaşlığını kurtarmanın yollarını aramanın peşine düşer. Ancak Çimen için yetişkinleri anlamak çok kolay değildir. Küsmek kolaydır da o, “püsmek”i anlamaya çalışır. Yani aralarında bir tartışma olmasa dahi iletişim kesilen birbirlerinden kopan insanları… Böylece Çimen'in macerası başlar. Arkadaşlığın, dostluğun ve en önemlisi de bunları sürdürebilmenin öneminden başka mevzulara da değiniyor Hanzade Servi. Mahalle hayatı, komşuluklar, ailelerin çocuklarından beklentileri, meslek seçiminin önemi, yanlış anlaşılmalar, yalnızlık bunlardan bazıları. Aslında epey konu var kitabın içinde ince ince işlenen görüleceği üzere. Her şeyin görüldüğü/anlaşıldığı gibi olmayabileceği, özellikle de yetişkinlerin çocuklardan daha çocuk gibi davranabildiği de anlatılmış romanda. Hata yapma ve bunlardan ders çıkarma da bir yetişkinlik dersi olarak çıkıyor genç okurların karşısına. Yazar bunu esprili bir dille yapıyor. Arada okurla metnin arasına girmesinin sebebi de bu nükteli/mizahi anlatımı. Kitapta konunun geçtiği ilçeden başlayarak apartmanların, kafelerin, dükkanların hatta komşuların bile adı garip(!)Yazar da bu garipliklere kendince bir açıklama getirme amacıyla araya giriyor bol bol. (Evet, böyle yapıyor. :) Sonunda bir çocuk romanından bekleneceği şekilde yoluna giriyor işler ancak bu romandan sadece minik okurların değil yetişkinlerin de büyük keyif alacağını ve üzerine düşüneceğine inanıyorum. Hiç küsmeyen bir arkadaş var mıdır, hatta düşmeyen de mümkün müdür? Bu soruların cevabını bulmak isteyen okurlara Hanzade Servi’nin İthaki Çocuk Yayınları’ndan çıkan bu romanını öneriyorum. HİÇ KÜSMEYEN ARKADAŞ ARANIYOR Hanzade Servi İthaki Çocuk Yayınları, 2024 Tür: Çocuk Romanı 168 s.

  • Beni Sevmeyenler Apartmanı

    Gülmece ile dramatik olanın ideal karışımının formülünü kasasında tutan Korkut Kabapalamut, üçüncü kitabı Beni Sevmeyenler Apartmanı'nda yer alan öykülerinde, okuru, hayret verici, keyifli maceralara sürüklüyor. "Birileri ziyaretime gelse şimdi. Güzel, berrak görünümlü, yeni demlenmiş çayımdan ikram etsem ona. Gidip iki paket kaymaklı bisküvi, kraker, biraz mevsim meyvesi alsam yanına, tatlı tatlı sohbet etsek, tercihen hiç tanımadığım biri olsa, hayatı romanlara konu edilebilecek renkli bir kişilik. Sözünü bitirince sazı ben alsam elime, anlatsam da anlatsam, gerçekte ne derece mükemmel, eşsiz bir insan olduğumu, örneğin kırk beş dakika içinde özetleyip kesin biçimde de kanıtlasam. ‘Evet,’ dese o, ‘ne muazzam bir adammışsın sen gerçekten de, bu kadarına pes doğrusu, nasıl olmuş da değerin, benzersiz dehan azıcık bile anlaşılamamış, takdir edilmemiş bugüne dek. Gerçekten de çok tuhaf. Ah, şu insanların sınırsız budalalığı, inanılmaz boyutlardaki dikkatsizliği…’" Korkut Kabapalamut, parmak izi gibi tamamen kendine özgü dilini, tekinsiz öykü atmosferini Beni Sevmeyenler Apartmanı kitabında da geliştirerek okurun beğenisine sunuyor. Dünyayla ve yazgılarıyla sürekli hesaplaşan karakterleri izlerken, hem ayrıksılığın hem de yaygın toplumsal kabullerin muhasebesini titizlikle yapma olanağı buluyoruz. Gülmece ile dramatik olanın ideal karışımının formülünü kasasında tutan yazarımız, yine hayret verici, keyifli maceralara sürüklüyor bizi her öyküsünde. Bu üçüncü kitabında, baştan bu yana kendi tarzına inanan bir yazarın ustalık ürünlerine tanıklık ediyoruz. BENİ SEVMEYENLER APARTMANI Korkut Kabapalamut Metinlerarası Kitap, 2024 Tür: Öykü 104 s.

  • Ormanı Planlamak

    6 Şubat 2023’te meydana gelen Kahramanmaraş merkezli depremde hayataını kaybeden Fatma Önder Özşeker'in kaleme aldığı Ormanı Planlamak Planlama Aklının Bir Eleştirisi, Sibel Yardımcı'nın katkılarıyla okuruyla buluştu. "Bu çalışma, Türkiye’de ormanın nasıl sorunsallaştırıldığı, nasıl planlandığı ve bu planlama mantıklarının iklim değişikliğine yönelik politikalardan nasıl etkilendiği sorularından yola çıktı. Cumhuriyet’in ilk yüz yılına baktığımızda, bu sürecin üretim-koruma sarkacında şekillendiğini söylemek mümkün. 2000 sonrası döneme çevreyi koruma söylemi damga vurduysa da, ormanlar yoğun bir üretim rejimi içinde planlanmaya devam ediyor. Ancak çalışmada üretimci ve korumacı planlamayı birbirine karşıt yaklaşımlar olarak ele almıyorum. Ormanı planlamanın, ister odun üretimi için olsun, ister biyoçeşitliliği korumak için olsun biyopolitik müdahaleler olduğunu iddia ediyorum. Bu vurgu, niçin önemli? İlk olarak, her iki planlama yaklaşımının da nesnellik bir yana, değer yüklü süreçler içerdiğini ortaya koyuyor. Bu müdahalelere içkin belirsizliklere ve deneyselliklere işaret ederek, başka görme biçimlerine imkân tanıyor. Kendi bilimselliğinin politikliğini kabul eden bir planlama ve koruma pratiğini araştırmaya davet ediyor. İkinci olarak, modernist mekânsal planlama geleneğinin insan ve sermaye merkezli başat yönelimine karşı, insandan ibaret olmayan bir dünya tasavvuruna ve bu tasavvura dayanan epistemolojik hareket noktalarına kapı aralıyor. Bu bağlamda ve son olarak, nesnelliğin yerine insandan ibaret olmayan dünyalara karşı sorumluluğu koyuyor." — Fatma Önder Özşeker Fatma Önder Özşeker 1986 yılında Adıyaman’ın Besni ilçesinde doğdu. 2004’te Besni Anadolu Lisesi’nden, 2010’da Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Şehir ve Bölge Planlama Bölümü’nden mezun oldu. 2013’te University College London (UCL) Kentsel Çalışmalar Yüksek Lisans programını, 2022’de Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Şehircilik Doktora programını tamamladı. 2014-16 yılları arasında Siirt Üniversitesi’nde, 2017-22 yılları arasında Kırklareli Üniversitesi’nde araştırma görevlisi olarak çalıştı. 2022 yılı sonunda Kırklareli Üniversitesi Şehir Bölge Planlama Bölümü’ne doktor öğretim üyesi olarak atandı. 2018 yılında oğlu Ali Deniz’i dünyaya getirdi. 6 Şubat 2023’te meydana gelen Kahramanmaraş merkezli deprem esnasında kaldığı Adıyaman Besni’deki babaevinin bulunduğu binanın yıkılması sonucunda hayatını kaybetti. ORMANI PLANLAMAK Fatma Önder Özşeker Hazırlayan: Sibel Yardımcı Metis Kitap, 2024 Tür: Kurgudışı 280 s.

  • Uluslararası Booker Ödülü’nün sahibi belli oldu

    Dünyanın en prestijli edebiyat ödüllerinden Uluslararası Booker Ödülü’nün bu yılki kazananı “Kairos.” romanı ile Jenny Erpenbeck oldu. Jenny Erpenbeck “Kairos.”ta arzu, saplantı ve şiddet arasındaki görünmez sınırları görünür işaretlere dönüştürüyor. Michael Hofmann tarafından çevrilen Jenny Erpenbeck'in Kairos adlı romanı Uluslararası Booker Ödülü 2024'ün kazananı oldu. Kazanan, Maison Valentino sponsorluğunda 21 Mayıs Salı günü Londra'daki Tate Modern'de düzenlenen törende 2024 jüri başkanı Eleanor Wachtel tarafından açıklandı. 50,000 Sterlin tutarındaki ödül, yazar Jenny Erpenbeck ve çevirmen Michael Hofmann arasında eşit olarak paylaştırıldı. Erpenbeck'in orijinali Almanca olan romanı, 1980'lerin Doğu Berlin'inde genç bir kadın ile yaşlı bir adam arasındaki yıkıcı ilişkiyi konu alıyor ve iki aşık Doğu Almanya'nın ezilmiş idealizmini somutlaştırıyor. Umut ve hayal kırıklığı üzerine bir meditasyon olan Kairos, özgürlük, sadakat, aşk ve güç hakkında karmaşık sorular ortaya atıyor. "Kairos." romanı dilimizde geçtiğimiz Mayıs Can Yayınları tarafından Regaip Minareci'nin çevirisiyle yayımlanmıştı.

  • Derin nefes al, hâlâ her şey yolunda

    İlbay Alp, Duygu Terim’in ilk kitabı Aslında Her Şey Yolunda üzerine yazdı. Daha önce Trendeki Yabancı, Oggito ve Notos Dergi’de yayımlanan öykülerinden tanıdığımız Duygu Terim’in ilk kitabı Mart 2024’de Notos Kitap aracılığı ile okurla buluştu. On üç öyküden oluşan kitabın öncelikle kapağından bahsedeceğim. Kırmızı zemin üzerine tasarımı Virginia Elena Patrone’a ait bit tarot kartı. Deniz, kum, kule, yengeç figürlerini görünce elim kitaba uzandı. Sırtı bize dönük dört kadın elleri arkada. Ay ve kadınlar gözyaşlarıyla birbirine bağlanmış. Kadınların acı çektiklerini düşündüm niyeyse. Kapağın hayal gücünü tetikleyen bir yanı var. Kartın ay kartı olduğunu, sezgisel gücü temsil ettiğini bilmiyordum. Öykülerin birer ilk adımı olmalı. Bir nesnesinin düşündürdükleri, görmediklerimizi görmeye başlamak gibi. Sonrası ise masa başında geçen uzun saatler, disiplinli, özverili ve özenli çalışma süreci. İlk kitap olmasına rağmen dildeki nitelik, sözcüklerle ve harfle kurduğu oyunlar Duygu Terim’in uzun süreli ve sürekli yazdığı kanaatini uyandırıyor. İlişkiler, kayıplar, kadınlar izleğinde sıradan hayatlarımızı anlatan öykülerdeki mekân seçimleri, karakterlerin canlığı, kullanılan ayrıntılar dikkat çekiyor. İlk öykü olan ‘’Kocamın Güneşi Terazi Burcunda’’ yı kayıp izleğiyle okumak mümkün. En yakın arkadaşın kaybı, kocanın kaybı, oğlunun uzuv kaybı gibi. Anlatıcımız Nesrin, bu aralar oldukça popüler olan enerji ve astroloji konularına ilgi duyuyor. Maruz kaldığı negatif enerjiden kurtulmak için ada çayı yakıp evin odalarını geziyor. En yakın arkadaşı Tuba’nın doğum haritasının kusursuzluğunu kıskanıyor. Ev içinde geçen bu öyküde Nesrin bir yandan tarot falı bakarken bir yandan da geçmişe dönüp eşi Onur, Tuba ve kendisi arasındaki ilişkiye dair ip uçları taşıyan anları hatırlıyor. Falda ay kartı çıkmasından sonra aldatıldığından emin olup, Tuba’yı akşam yemeğine çağırıyor. Yemeğe hazırlanışı, çorba pişirişi ve sofrada olanlar öykünün canlanıp ayağa kalktığı sahneler. Anlatıp sürprizini kaçırmak istemem. Anlatıların katmanlaşmasından doğan ve  saydam katların yavaş yavaş birbiri üstüne birikmesine izin veren öykü parçalardan bütüne ulaşılan, satır aralarına yerleştirilen ayrıntılar ve işaretlerle sosyo-politik okumalara da açık. Bu öyküdeki en sevdiğim ayrıntı ise doktorasını yarım bırakan Nesrin’in tez konusu. Sözcüklerin oluşma sürecinde seslerin etkileri. Bu etkiyi şöyle açıklıyor. ‘’Bazı sözcükler anlamlarıyla uyumlu harflerden oluşur. Yorgunum mesela. O ve u sesleri içine kapanmayı, çaresizlikten ellerini açmış Allah’a dua eden bir kadını hatırlatmıyor mu? Sonundaki m sesi de çaresizliği. Sözcüğün kendisi mahpus birinin çaresizliğiyle baş başa bırakıyor insanı. Sembollerin çağrıştırdığı kavramları bir ben mi görüyorum allah aşkına?’’ Hayır, Nesrinciğim hayır. Karakterle yaşayan okurlar da harflerin tek başına çağırışımlarını, yan yana durduklarında nasıl değiştiklerini görebiliyor. Gelelim ‘’Muntazam Çizgi’’ye. Bu kez üçüncü tekil anlatıcı, kadın bakış açısıyla yine bir kayıp ve yerine koyma hikâyesi anlatıyor. Bebeğini düşürünce Aslı’nın kendisini eksik, bozuk sanması, çıktığı tatilde tanıştığı baba-oğul’un Aslı’ya kısacık bir ferahlık vermesi başarılı bir şekilde aktarılıyor. Öykünün genel atmosferi, Ege kasabasının sokakları, mevsimin yaz sonu olması teskin ediciydi. Kıyafetlerdeki ütü çizgilerinin anlatıldığı paragrafta kendimi gergin ve rahatsız hissettim. Omuzdan kol boyunca devam eden muntazam ince çizgiler. Saatler süren düz çizgi yapma uğraşı. Gömlekler ve tişört kolları neyse de, kumaş pantolonlardaki nereden çıktığını anlamadığımız çift çizgiler. Ütü yaparken o keskin ince çizgiyi tutturmaya çalışan her okur çift çizgilerin verdiği rahatsızlık hissini anlayacaktır. Pantolonlardaki ikinci ütü izleri ile mücadele etmeyi bırakmalıyım. ‘’Bambaşka Bir Şey’’ gerçek dünya ile zihinsel dünya arasındaki sınırların aşılmasının temel motif olarak işlendiği bu nedenle karakterle olan mesafemi koruyamadığım öykülerden, bir meta kurmaca. Merve sığınak olarak kitapları seçmiş, onlarla nefes alıp onlarla hayata tutunuyor. Okuduğu kitaptaki kaktüs adam’a âşık oluyor. Kaktüs adamın gönlü başkasında –buradaki başkası Nermin-. Öyküde hâkim olan romantik atmosfer, gerçek ve hayali unsurları birleştiren anlatım tarzı ile yoğunlaştırılıyor. Bir yerde Merve, kaktüs adam’la yaşadığı ilişkinin hayal kırıklığı ile şöyle söylüyor. ‘’hani iki ayrı boyuttaki iki insan birbirine âşık olabilirdi’’ Öyle şey mi olur canım demeyin. İdeal okurluk bu değil mi, okuduğumuz metin canlıymışcasına okumak, karakterle konuşmak, onun başına gelenlere sevinmek, üzülmek. Âşık olmak da mümkün Merve, neden olmasın. Şimdiye kadar, kitaptaki üç öyküyü beni etkileyen yanlarıyla ele almaya çalıştım. Kapatırken, kapağa dönelim yeniden. Kitabın adının ben de bıraktığı etkiye. Her şey yolunda; işler sarpa sardığında kendi kendime sıklıkla mırıldandığım bir söz öbeği. Diyelim ki, bugün pazar ve salı günkü toplantıya bir sunum yetiştirmeliyim. İçimdeki ses hemen başlar, her şey yolunda. Günlerden salı, sunumum hazır. Çocuğu biraz önce okula bıraktım. İş yerine geldim. Toplantıya kadar bir kahve içerim belki. O da ne? Arka koltukta unutulan bir okul çantası. Sakin ol, her şey yolunda. Çantayı okula bıraktım, toplantının başlamasına on dakika var. Neyse ki Nimet ilk sırada sunum yapacak. Yetişmek için hâlâ vaktim var. Telefona gelen mesaj sesi. Nimet’in acil bir işi çıkmış, benim sunumum öne alınmış. Derin nefes al, hâlâ her şey yolunda. Böyle anlatınca bu cümleyi kurmadan hemen önce yaşadığım panik, daralma hissediliyordur. ‘’Aslında Her Şey Yolunda’’ bu sıkışmışlığa verilmiş bir cevap sanki. ASLINDA HER ŞEY YOLUNDA Duygu Terim Notos Kitap, 2024 Tür: Öykü

  • Kelile ve Dimne

    Önemli Doğu masallarından biri olarak kabul edilen, birçok eserin ilham kaynağı olan Beydaba’nın Kelile ve Dimne’si Faruk Duman'ın kalemiyle okurla buluştu. Doğu'nun masal geleneğinden eşsiz bir örnek! Eski Hint bilgesi Beydeba'nın bir şaheseri olan Kelile ve Dimne, adını iki çakaldan alıyor. Bu çakallardan Kelile dürüstlüğü, Dimne ise hilebazlığı simgeliyor. Hangisinin sonu nasıl oluyor derseniz, bunu “Aslan ile Öküz” masalını okuyunca zaten öğreneceksiniz. Faruk Duman 1974 yılında Ardahan’da doğdu. Ankara’da DTCF Kütüphanecilik Bölümü’nü bitirdikten sonra bir süre Bilkent Üniversitesi Kütüphanesi Sanat Bölümü’nde çalıştı. 2003-2018 yılları arasında Can Yayınları’nda Türk Edebiyatı editörlüğü yaptı. Arkadaşlarıyla birlikte “Sarnıç” ve “Öykü Gazetesi”ni çıkardı. KELİLE VE DİMNE Faruk Duman Yapıkredi Yayınları, 2024 88 s.

  • Öykü: Kadın Erkek ve Sokrates

    "Yere düşmeseydi, dursaydı yerinde diye mırıldandı. Avucunu daha çok sıktı. Adımları hızlandı. Terk etmeliydi. Kimi mi? Tabii ki Sokrates’i kimi olacak?" Semra Çağlı Fırat Sabaha doğru… Sadece yürüyordu. Sakindi. Avucunda sımsıkı tuttuğu ucunda heykelcik olan bir anahtarlık vardı. Bir tatil köyünden, hediyelik eşya satan bir dükkândan almıştı. Her şeyi bu heykelcik başlatmıştı. Yere düşmeseydi, dursaydı yerinde diye mırıldandı. Avucunu daha çok sıktı. Adımları hızlandı. Terk etmeliydi. Kimi mi? Tabii ki Sokrates’i kimi olacak? İsterik bir kahkaha boş caddede yankılandı. Birkaç temizlik işçisi sesin geldiği yöne baktı. Bir kadın hızlı adımlarla yanlarından geçerken arada bir gülüp kendi kendine konuşuyordu. Birkaç saniyelik ilgilerini de alıp köşeden dönerken kadın, ellerinde süpürgeyle çalışan adamlar işlerine geri döndü. Birkaç saat önce… Kadın eliyle aynadaki buharı sildi. Kırmızı suratlı birinin mavi gözlerini, yer yer saçsız kalan kafasını gördü. Bu ben miyim? Bir süre aynadaki çıplak kadını inceledi. Kalın beline dokundu, armut göbeğine, kahverengi uçlu memelerine, göğsündeki ince uzun ize. Bir süre izde elini gezdirdi sonra kalbini dinledi. Oradasın biliyorum dedi ve aynaya arkasını döndü. Giyinip mutfağa gitti. Bir süre buzdolabının kapısını açıp en altta bir tabak helva dışında bir şeyi olmayan rafları izledi. Dolabın kapısını kapattı. Eskimiş, bir lambası yanmayan aspiratörü çalıştırdı. Aspiratörün sesi ona hep mutlu aile ortamını hatırlatırdı; yemek kokularını, kalabalık sofraları, şen kahkahaları. Bir cezve ve fincan aldı dolaptan. Kahve kokusu mutfağı doldururken kapıda dikilen adamı fark etti. Gülümsedi. Bu gece gelmeyeceksin sandım, kahve içer misin? Adam esmer elini kapının kolundan çekmeden öylece durmuş kadına bakıyordu. Kadın arkasını dönüp kahveyi fincana doldurmaya başladı. Bugün parkta yürüyüş yaparken Sokrates’i gördüm. Seslendim ona, kuyruğunu sallayarak yanıma geldi. Her zamanki gibi bacaklarıma sürtündü, onu sevmem için sokuldu. Benimle gelsin diye çok uğraştım ama adamın biri kolumdan tutup beni ondan ayırdı hanımefendi iyi misiniz diye sordu. Sonra baktığımda Sokrates yoktu. Sen neler yaptın, tablonu bitirebildin mi? Bir cevap bekler gibi kapıya bakan kadın orada kimsenin olmadığını gördü. Kahvesini alıp balkona çıktı, kavga eden iki kedinin sesi gecede yankılandı. Bir kedinin diğerini bırakıp gitmesi ile sesler kesildi. Üç gün önce... Televizyonda savaş haberlerini sunan spiker heyecanlı bir şekilde konuşuyordu. Sonra ekranda babasının ölümünü ağlayarak anlatan bir çocuk, patlayan bombalar, yüzlerindeki kana aldırış etmeden koşuşturanlar, yerde yatan insanlar göründü. Dayanılacak gibi değil! Gözleri kumandayı aradı. Kim bilir kumanda hangi delikte? Kadın kalkıp ekranın sağ altındaki düğmelerden rastgele birine bastı. Bir ses duydu. Pencereye yaklaştı. Bir süre karşıdaki eski binanın yenileme çalışmalarını izledi. Keşke tekrar çizebilsem o kocaman binaları, bahçeli evleri ya da eski binaları yenileyebilsem diye söylendi. Bütün gün evde olmak ruhunu daraltıyordu. Pencerenin hemen yanındaki sehpada bir zamanlar rengarenk olan çiçekleri de solmuştu. Çok sevdiği orkidesinin önce çiçekleri dökülmüş sonra yaprakları sararmıştı. Televizyonun sesini kısıp ekrana bakmaya başladı. Öyle ne kadar kaldığının farkında değildi. Yanına çöken adamın televizyonu kapatmasıyla gözlerini televizyondan ayırdı. “Sen mi geldin, tablonu bitirdin mi?” diye sordu. Adam önce derin bir nefes aldı, çıkmak için kelimeler ağzına baskı yapıyormuş gibi ağzını sımsıkı kapattı. Sonra da cebinden ucunda heykelcik olan anahtarlığı çıkarıp kadının avuçlarına bıraktı. Sokak kapısı şiddetli bir şekilde kapandı. Kadın mutfağa gidip daha önce hiç kullanılmayan bir tencereyi kutusundan çıkarıp bir güzel yıkadı. Tencerenin içine tereyağını koyup eritmeye başladı. Sonra içine azar azar unu ekleyip kavurmaya başladı. Başka bir tencerede sütünü ısıtıp içine şeker koydu. Unun kokusu iyice çıkıp da rengi de koyulaşınca, içine şekerli sütünü döküp hızlıca karıştırdı. Nasıl da güzel koktu! Bir tabağa helvayı doldurup balkona çıktı. Helvayı yemeğe başladı. Bir dalı tamamen kuruyan erik ağacının altında bir kedi boylu boyunca uzanmaktaydı, keyfi de pek yerindeydi. Bir yıl önce... Kadın yatakta sıçrayarak uyandı. Sırılsıklamdı. Yanındaki adam hemen kalkıp ışığı yaktı. “Bitanem iyi misin, yine mi kâbus gördün?” diyerek kadına sarıldı. Kadın kafasını sallamakla yetindi. Uzun bir süredir gördüğü kâbuslar son zamanlarda iyice artmıştı. Artık işe gitmekte zorlanıyordu. Uykusuzluk, başka birinin hayatını yaşıyor gibi hissetmek işteki verimini düşürmüştü. Çizim yaparken çizgiler birbirine karışıyor, rakamlar yer değiştiriyordu. Kalkıp banyoya gitti. Yer yer seyrekleşen saçlarına baktı. Elini yüzünü yıkadı. Aynadaki mavi gözleri görünce irkildi. Sen kimsin, burada ne işin var? Sonra hızla sağa sola baktı, neredeyim ben, burası neresi derken ona endişeyle bakan yabancı adamı gördü. Kadının korkusu, paniği iyice arttı. Gözleri kararmadan önce hatırladığı tek şey adamın onu kollarına aldığı ve “Hepsi geçecek, geçecek bitanem…” dediğiydi. Beş farklı doktor gezdiler. Hepsi de farklı bir şey söyleyip benzer ilaçları verdiler. Tek anlaştıkları nokta ise kazaların travmaya sebep olduğuydu. Ruhu da saçı da parça parça kayboluyordu. Saçkıran fenaydı, çok fena! Kadın ilaçları içtikçe unutkanlığı arttı, kâbusları azaldı. Eskiden yaptıkları gibi balkonda oturup sohbet etmeye başladılar. Hatta kadın sütlü un helvası bile kavurdu. Çiçek açan erik ağacının dibinde iki kedi tatlı tatlı oynuyordu. Kadın ise bir garda son treni bekler gibi bekliyordu neyi beklediğini bilmeden. Bir sabah salonun orta yerinde boylu boyunca yüzüstü uzanan bir adam gördü. Rengarenk boyalı elleri iki yana açılmıştı. Yanıbaşında da bitmemiş bir tabloda bir kadın, bir adam, bir köpek ve iki kedi vardı. Hemen adamın yanına koştu. Esmer yüzünü avuçladı, soğuktu, çok soğuktu. Dışarı çıkıp yardım istedi. Kadının yardım çığlığına koşup gelen komşuları adamı bulamadı. Salon boştu. İki yıl önce... Kadın sevinçle hediyelik eşyalara baktı. Hepsini almak istiyordu. Önce gözleri ile uyumlu olacağını düşündüğü ve geçen yaz kaybettiği kolyesine benzer mavi boncuklu bir kolye aldı. Sonra bileklikler, nazarlıklar, magnetler… Her şey ne kadar da güzeldi. Onunla beraber gezen adama baktı, saçlarını karıştırmak için acayip bir istek duydu. Hiç bu kadar sevmemişti kimseyi, belki de sevilmemişti de. Adamın küçük heykellere ilgiyle baktığını fark etti. Yanına gitti. Önce elini sırtında gezdirdi sonra sarı saçlarının kapattığı ensesinde… Adam, kadını belinden tutup kendine çekti.“Mesleğimi bana sevdirenlerle karşılaştım bak; Pisagor, Platon, Aristo Sokrates… Sanırım ben o dönemde yaşasaydım Sokrates olmak isterdim, boyun eğmeyen Sokrates. Tek boyun eğdiğim sen olurdun,” deyip kadının boynuna bir öpücük kondurdu. El ele dükkândan çıkarken kadın diğer elinde heykelciği sıkıca tutuyordu. Adam bir eli direksiyonda diğer eli kadının elinde arabayı sürüyordu. Kadın heykelciği adamın avucuna bıraktı. Adam heykelciğe baktı. “Seni seviyorum Profesör Sokrates” dedi kadın. Bakıştılar. Heykelcik adamın elinden kaydı. Sonrasında kadının hatırladığı, bir kadın ve köpeğe hızla yaklaştıklarıydı. Ve kadın elindeki boş köpek tasması ile öylece ona, mavi gözlerine bakmaktaydı.

  • O Sonbahar, O Kış

    Şu Yağmur Bir Yağsa, Bir Kırık Segâh ve Yok Yolcu adlı kitaplarıyla Antalya Edebiyat Günleri İlk Öykü Ödülü, Haldun Taner Öykü Ödülü, Sait Faik Hikâye Armağanı ve Yunus Nadi Öykü Ödülü'ne layık görülen Kâmil Erdem, yeni öykü kitabı O Sonbahar, O Kış ile edebiyatta açtığı derin yatakta akmaya devam ediyor. Varışsız yollar, yok yolcular, yarım kalan yarınlar, kırık segâhlar, acı ve kahır dolu bir geçmişten süzülerek gelen zamanın ağır aktığı deltalar... Kâmil Erdem her öyküsüyle, anlatılması zor bir tarihe şerh düşüyor; bir ülkenin tarihinin, akıntıya direnirken parçalanan hayatların, unutturulmak istenenlerin kaydını tutuyor. Dil bu anlatılarda safını hiç terk etmiyor; tanımlanması zor olanın dile gelmesi için kendine has çağıltısıyla akarken okurlara bellek, dil ve edebiyat arasındaki ilişkiye dair de verimli düşünme alanları açıyor. KÂMİL ERDEM, 1945'te Erzurum'da doğdu, Erzurum Lise­si'ni bitirdi. Ankara Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'nin Edebiyat ve Rus Dili ve Edebiyatı bölümlerinde okudu. '80 sonrasında Tan Seçkisi'nde ve Morköpük'te öyküleri yayınlandı. Antalya Edebiyat Günleri İlk Öykü Ödülü'ne layık görülen Şu Yağmur Bir Yağsa (2016) okurlar ve eleştirmenler tarafından beğeniyle karşılandı. Yayınevimiz tarafından yayınlanan ikinci öykü kitabı Bir Kırık Segâh (2018) ile 30. Haldun Taner Öykü Ödülü'nü, Yok Yolcu (2022) ile 68. Sait Faik Hikâye Armağanı ve 77. Yunus Nadi Öykü Ödülü'nü kazandı. Datça'nın bir köyünde yaşamaktadır. O SONBAHAR, O KIŞ Kâmil Erdem Sel Yayıncılık, 2024 Editör: Zarife Biliz Türü: Öykü 104 s.

  • “Adam”ın yolculuğu nereye?

    Gezgin Kola'nın romanı Adam ve Çocuk, yitirdiği sevdiklerinin ardından çıktığı içsel yolculukla yetinmeyerek bu yolculuğu maddi âlemde de gerçekleştirmeye karar veren “Adam”ın hikayesini anlatıyor. Yitirdiği sevdiklerinin ardından çıktığı içsel yolculukla yetinmeyerek bu yolculuğu maddi âlemde de gerçekleştirmeye karar veren “Adam,” bir sabah ansızın her şeyini geride bırakarak bir daha dönmemek üzere evinin kapısından çıkar... Peki, kimdir bu gizemli “Adam?” İyi olmaktan yorulup zorla kötüye dönüşmeye çalışan biri mi? Yoksa kozasına geciktiği için “Dönüşüm”ü ıskalamış bir tırtıl mı? Belki Tanrı’nın gazabını tatmış bir melek ya da “ilk taş”ı atan o en masum kişi... Kim bilir belki de nereye ve neden gittiğini bilmeyen bir garip yolcu? İşte, “Adam” bunlardan biri olabilir ya da hepsi... Bu esrarlı yolculuğunda ona üç kişi eşlik ediyor olacak: Aralarında gerilimli bir ilişki olsa da, en derin duygularını anlayabilen Yabancı… Kırgınlık ve öfkeyle dolu kalbine şefkat ve merhamet tohumları eken minik dostu Şeytan… Ve… Çıkılan bu yolculuğun anlamını keşfetmek için yol boyunca ipuçları toplayan; Adam’ın geçmişine tuttuğu aynadan yansıyan karelerde kendisinden de birer parça bularak kâh tebessüm eden kâh gözyaşı döken sevgili Okuyucu… Gezgin Kola Tunceli’de doğan ve büyüyen Gezgin Kola, ilkokul, ortaokul ve lise eğitimini burada tamamladı. 2002 yılında üniversite öğrenimi için İstanbul'a gelen yazar, burada Endüstri Mühendisliği bölümünden mezun oldu. 2010 yılında Yönetim Bilişim Sistemleri alanında yüksek lisansını bitirdi. Birçok sigorta ve finans firmasında çeşitli yönetici kademelerinde görev aldı. Gezgin, çocukluğundan itibaren edebiyata ve sanata ilgi duymuş, özellikle gençlik yıllarında Turgenyev ve Oğuz Atay’dan oldukça etkilenmiştir. Çeşitli yazı ve denemelerinin yanısıra henüz yayınlanmamış roman ve şiir çalışmaları olan yazarın, “Adam ve Çocuk” adlı romanının ete kemiğe bürünmesi için iki yılı aşkın bir süredir üzerinde çalışmıştır. 2021 yılında işi dolayısıyla Madrid’e yerleşen yazar, yaşamını halen burada sürdürmektedir. Gezgin, evli ve iki kedi sahibidir. ADAM ve ÇOCUK Gezgin Kola Luna Yayınları, 2024 Tür: Roman 202 s.

bottom of page