Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Edebiyat Nöbeti'nin 50. Özel Sayısı yayımlandı
Samsun/Bafra merkezli iki aylık kültür, sanat ve edebiyat dergisi olan Edebiyat Nöbeti’nin 50. Özel sayısı dopdolu içeriğiyle okurlarıyla buluştu. Editörlüğünü Ebru Çaloğlu’nun üstlendiği sayıya Ahmet Özer, Ahmet Günbaş, Akın Ersöz, Dilek Bilge, Zekeriya Çavuşoğlu, Refik Baskın, Meriç Gök, Demet Özdemir, Kader M. Bolat, Mehmet Öztürk, Meryem Gülbudak, Korkut Akın, Celal Karaca, Nilüfer Uçar, Dilruba Nuray Erenler, Ali Özer Çağlar ve Nuri Taner renk katıyor. Rıfat Ilgaz, Bedia Balses, Nisa Leyla, Kenan Biberci, Mustafa Şancı ve Nalan Çelik’in “tadımlık” yazıları Edebiyat Nöbeti 50. Özel Sayı’da okurlarına tatlı bir nostalji yaşatıyor. Nurdane Ö. Sağkan, Cemil Baskın, Nurduran Duman, Soner Sert, Kadir İncesu, Cenk Kolçak, H. Hüseyin Yalvaç, Davut Köksoy, Onurhan Alpagut, Deniz D. Düzgün, Zekeriya Çavuşoğlu, ve Meltem Dağcı’nın geçmiş sayılarda dergi üzerine yaptıkları röportajları da bu sayıda okuyabilirsiniz. Ayrıca, edebiyat dergilerinin Edebiyat Nöbeti’nin soruşturmalarına verdikleri yanıtlara, dergi üzerine gazete ve dergilerde çıkan yazılara, anı defterinden bazı kesitlere ve Edebiyat Nöbeti hakkındaki haber ve değerlendirmelere Edebiyat Nöbeti Dergisi 50. Özel Sayısı’ndan ulaşabilirsiniz. Dergiyi bulabileceğiniz kitabevleri İSTANBUL: Mephisto Kitabevleri (Kadıköy, Beyoğlu, Beşiktaş), ANKARA: Turhan kitabevi İZMİR: Yakın Kitabevi (Alsancak), Pan Kitabevi SAMSUN: Endülüs Kitabevi, Samsun Sahaf, Eflatun Kitap Kafe
- Can Yayınları Mayıs kitapları
Zülfü Livaneli ve Erdal Öz’ün 1970’lerde başlayan dostluğunun göstergesi olan mektupları, söyleşileri, anılarından oluşan Sazın Teli Koptu, Türk edebiyatının önemli kalemlerinden, yazar ve çevirmen Tomris Uyar'ın Dizboyu Papatyalar, İpek ve Bakır ile Otuzların Kadını kitapları, Hikmet Hükümenoğlu’nun 2005’te basılmış ilk romanı Kar Kuyusu, genç kuşağın başarılı öykücülerinden Mevsim Yenice’nin Fil Gözü, 1994 Nobel Edebiyat Ödüllü Kenzaburo Oe’nin kitabı Suda Ölüm, Anthony Veasna So’nun kitabı Gece Yarısı Partileri, gotik edebiyatın usta kalemi E.T.A. Hoffmann’ın Matmazel de Scudéry kitapları ve daha nice önemli eser, Can Yayınları etiketiyle mayısta raflarda yerini aldı. Zülfü Livaneli ve Erdal Öz’ün 1970’lerde başlayan dostluğunun göstergesi olan mektupları, söyleşileri, anıları kitap haline geldi. Sazın Teli Koptu, iki dev figür ve ömürlük dostluk hikâyesi olduğu kadar Türkiye dönem panoraması aynı zamanda. Türk edebiyatının önemli kalemlerinden, yazar ve çevirmen Tomris Uyar, 23 yıl sonra yeniden Can Yayınları’nda! Uyar’ın, Dizboyu Papatyalar, İpek ve Bakır ile Otuzların Kadını kitapları, Can etiketiyle okurlarla buluşacak. Hikmet Hükümenoğlu’nun 2005’te basılmış ilk romanı Kar Kuyusu, genç kuşağın başarılı öykücülerinden Mevsim Yenice’nin Fil Gözü, çağdaş Japon edebiyatının önde gelen isimlerinden 1994 Nobel Edebiyat Ödüllü Kenzaburo Oe’nin kitabı Suda Ölüm, Anthony Veasna So’nun ABD’de yaşayan “ötekiler”in hayatına odaklandığı kitabı Gece Yarısı Partileri, gotik edebiyatın usta kalemi E.T.A. Hoffmann’ın Matmazel de Scudéry kitapları ve daha nice önemli eser, Can Yayınları etiketiyle mayısta raflarda yerini aldı. Can Yayınları’nın mayıs programı açıklandı. Yayınevi mayısta çağdaş edebiyattan klasiklere, modern Türk edebiyatına kadar geniş yelpazedeki kitaplarıyla okurların karşısında olacak. İşte Can Yayınları’nın mayıs ayı kitaplarından tadımlık bir sunum: Zülfü Livaneli – Erdal Öz / Sazın Teli Koptu Biri dünyaca ünlü bir müzisyen, diğeri Türkiye’nin en büyük yayıncılarından biri haline gelmiş, kalemi keskin iki yazar ve aralarındaki bir ömürlük dostluk… Sazın Teli Koptu, Zülfü Livaneli’yle Erdal Öz’ün 1970’lerin Ankara’sında başlayıp on yıllara yayılan dostluklarının hikâyesini anlatıyor. Mektuplara, söyleşilere, anılara ve tanıklıklara dayanan kitap, iki usta sanatçıyla Türkiye ve Avrupa’nın yakın tarihinde yolculuğa çıkmak isteyen okurları bekliyor. Kitap, Türkiye’nin 1970’lerde yaşanan gerilimlerini, 1980’lerin baskılarını anlatmakla kalmıyor, bir Avrupa panoraması da sunuyor. Sazın Teli Koptu, aslında karanlık dönemlerde iki dostun birbirine nasıl umut aşıladığının, dayanışma ruhunun da en iyi örneklerinden. Tomris Uyar / Dizboyu Papatyalar / İpek ve Bakır / Otuzların Kadını Türk edebiyatının usta kalemlerinden Tomris Uyar, 23 yıl gibi uzun bir aradan sonra öyküleri, denemeleri ve günlükleriyle yeniden Can Yayınları’nda! Bugüne kadar 60’ı aşkın çevirisi kitaplaştırılan yazar ve çevirmen Uyar’ın bu ay, küçük burjuva kökenli insanların yaşama biçimlerine yoğunlaştığı ilk kitabı İpek ve Bakır, karakterlerinin alt sınıf olmasıyla diğer eserlerinden ayrılan Dizboyu Papatyalar ve annesinin yağlıboya portresi üzerinden 1930’ların “diğer” kadınlarının hikâyelerini ele aldığı Otuzların Kadını kitapları Can etiketiyle okurlarla buluşacak. Hikmet Hükümenoğlu / Kar Kuyusu 2000’lerin başındaki, ıssız, gizem dolu Beyoğlu sokaklarında bir tura ne dersiniz? Kitaplarıyla 2017 Attila İlhan Roman ve 2023 Yunus Nadi Roman ödüllerine layık görülen Hikmet Hükümenoğlu’nun ilk kez 2005 yılında basılan kitabı Kar Kuyusu, okuru soğuk, tekinsiz, karanlık atmosferine çekerken Beyoğlu’nun ıssız dönemlerinde sürükleyici bir yolculuğa çıkarıyor. Mevsim Yenice / Fil Gözü Çağdaş edebiyatımızın en özgün yazarlarından Mevsim Yenice, sekiz öyküden oluşan yeni kitabı Fil Gözü’nde boşluk teması üzerinden günümüze ve günümüz insanına dair etkileyici hikâyeler anlatıyor. Yenice, Fil Gözü’nde bu kez spot ışığını karanlığa tutuyor… Boşlukta sürüklenen, boşlukla yaşamayı öğrenen ya da hayatındaki boşlukları doldurmaya çalışan insanların hikâyelerini ince üslubuyla kaleme alırken, okura kendi boşlukları üzerine düşünme şansı veriyor. Anthony Veasna So / Gece Yarısı Partileri (çev. Zeynep Baransel) Kendi de Kamboçya göçmeni olarak Amerika Birleşik Devletleri’nde doğan Anthony Veasna So, Gece Yarısı Partileri’nde ABD’de yaşayan “ötekiler”in hayatına odaklanıyor. Göçmenlerin ve LGBT’lerin hayatlarını aktaran yazar, aynı zamanda kendi varoluşunu sorguluyor. Dokuz usta işi öyküden oluşan kitap, Yeni Dünya’nın alışılagelmiş “Amerikan Rüyası” olmaktan çıkmış gerçeklerine ayna tutuyor. Kitap, 28 yaşında aramızdan ayrılan yazarın anlatacak ne çok hikâyesi olduğunu düşündürtüyor. Anja Kampmann / Sular Yükselirken (çev. Regaip Minareci) Alman şair ve yazar Anja Kampmann’ın kaleme aldığı Sular Yükselirken, okuru açık deniz platformlarında gaddarca çalıştırılan petrol işçilerinin dünyasından alıp, amaçsızmış gibi görünen bir yolculukta geçmişinin, kimliğinin ve evinin peşine düşen bir adamın arayışıyla buluşturuyor. Varoluşsal yalnızlık üzerine son derece etkileyici bir roman olan Sular Yükselirken, bizleri dipsiz bir kuyudan çıkmanın mümkün olup olmadığı sorusuyla baş başa bırakıyor. Stefan Zweig / Ay Işığı Sokağı (çev. İlknur Özdemir) Stefan Zweig’ın “Madalya”, “Bezginlik”, “Ay Işığı Sokağı” ve “Leporella” öykülerinin yer aldığı Ay Işığı Sokağı kitabı, okuru karakterlerin ruh çalkantılarına ortak ediyor. Zweig, “Ay Işığı Sokağı” öyküsünde Almanya’ya gitmek üzere kalkacak gece trenini kaçırdığı için tanımadığı bir yerde, hiç hesaba katmadığı bir gün geçiren adamı kaleme alıyor. “Leporella” ise, evlilik dışı birliktelik sonucu dünyaya gelmiş, yabani bir hizmetçinin hikâyesini anlatıyor. Kitaplarında daha çok saplantılı yaşamların umarsız sonlarını anlatan yazar, bu kitabıyla da okurlara etkileyici bir okuma deneyimi sunuyor. Kenzaburo Oe / Suda Ölüm (çev. Ali Volkan Erdemir) Çağdaş Japon edebiyatının önde gelen isimlerinden, 1994 yılında Nobel Edebiyat Ödülü alan Kenzaburo Oe’nin kitabı Suda Ölüm, Can Yayınları etiketiyle raflarda yerini alacak. Miras ve ölümlülüğün çalkantılı derinliklerine dalan kitap, bir yandan ulusal ve kişisel travmaları yeniden gün yüzüne çıkarırken bir yandan da hikâye anlatımına dair politik, toplumsal ve ailevi çatlakları onarma yollarının mükemmel bir keşfi olma özelliğinde. Hem keyifle okunan hem de üzerine uzun uzun düşündürten bir eser. Osamu Dazai / İnsanlığımı Yitirirken (çev. Didem İpekoğlu) Japonya’da tüm zamanların en çok satan ikinci romanı olan İnsanlığımı Yitirirken’de, 39 yaşında yaşamına son veren Japon yazar Osamu Dazai, intihar, sosyal yabancılaşma, ötekilik, depresyon ve bağımlılık gibi kendisinin de hayatında tekrar eden sorunları ele alıyor. İnsanlığımı Yitirirken, bireyin topluma yabancılaşmasını tüm gücüyle ortaya koyan bir başyapıt. John Barth / Khimaira (çev. Aslı Biçen) Postmodern ve üstkurmaca eserleriyle tanınan Amerikan edebiyatının en yaratıcı yazarlarından John Barth, Khimaira’da mitolojideki en bilinen mitlerden üçünü farklı bakış açılarıyla ve son derece yaratıcı bir şekilde yeniden kaleme alıyor. “Dünyazade”, “Perseusname” ve “Bellerophonname” isimli üç hikâyeden oluşan, 1973 yılında Amerikan Ulusal Kitap Ödülü alan Khimaira, Can Yayınları etiketiyle okurla buluşuyor. Halide Edip Adıvar / Raik’in Annesi Cumhuriyet Dönemi’nin önemli kalemlerinden, kadın hareketinin öncü isimlerinden Halide Edip Adıvar’ın Raik’in Annesi romanı, yazarın önemli eserlerinden biri. Yanlış Batılılaşma, eğitimin Türk toplumundaki durumu ve kadın sorunsalı gibi konulara odaklanan kitabın anlatıcısı bir erkek olsa da bu eser, kadın ve kadınları kuşatan dönemin koşulları üzerine iyi bir başucu kitabı. Kaleme aldığı her metinle yeniden tartışılan, kadın hareketinin öncü isimlerinden Halide Edib Adıvar’ın ilk dönem eserlerinin en önemlilerinden Raik’in Annesi, yazarın ölümünün 60. yılında, Can Yayınları etiketiyle yeniden okurların karşısında olacak. Bu ay klasiklerde Stendhal / Mina de Vanghel (çev. Yunus Çetin) 19. yüzyılın en büyük romancılarından Stendhal’ın okul yıllarında tanıştığı birinden esinlenerek yazdığı Mina de Vanghel, büyük ruhların vücut bulduğu, hayatın gerçekleriyle yetinemeyecek kadar ateşli bir kadın karakterin hikâyesini anlatıyor. Aşkın güzellikleri, umutları ve yanılsamaları üzerine keskin, derin bir anlatı sunan kitap, ilgi çekici konusu ve akıcı anlatımıyla Stendhal’ın keyifle okunan eserlerinden biri. Mary Shelley / Mathilda (çev. Özlem Alkan K) Modern bilimkurgunun ilk eseri sayılan Frankenstein kitabıyla tanınan İngiliz edebiyatının önemli kalemlerinden Mary Shelley’nin ölümünden çok sonra yayımlanan kitabı Mathilda, on altı yaşındaki bir genç kızın kafasını allak bullak eden duygularla verdiği mücadeleyi tekinsiz bir kasvetle aktarıyor. Yazarın, 1819-1820 yıllarında, bir yaşındaki kızını ve üç yaşındaki oğlunu kaybettikten sonra, acılarını az da olsa hafifletmek için yazdığı bu kısa ancak oldukça çarpıcı roman, annesini doğduğu sırada kaybeden, babasınınsa terk ettiği, soğuk mizaçlı halasıyla büyümüş Mathilda’nın kısa ve trajik yaşamını anlatıyor. E.T.A. Hoffmann / Matmazel De Scudéry (çev. Anıl Alacaoğlu) Gotik edebiyatın usta kalemi, Alman besteci ve yazar E.T.A. Hoffmann’ın ilk kez 1820’de yayımlanan eseri Matmazel de Scudéry, Fransa’nın en uzun süre hüküm süren kralı XIV. Louis döneminde geçen gizemli cinayetleri konu alıyor. Hoffmann’ı tüm dünyada tanınır kılan ve ilk Alman polisiyesi olarak bilinen bu kısa roman, gizemli hikâyesi, heyecan verici olay örgüsü, dönemin Paris’ini anlatan harika insan ve mekân betimlemeleriyle bir solukta okunacak türden.
- “Şehrazat olup hikâyeler anlatmayı çok seviyorum”
Ayşegül Şahin, Doğukan İşler ile yeni öykü kitabı Dervişin Kulağı'ndan yola çıkarak kitaplar ve yazarlık üzerine söyleşti. Öykü Yapım Çalışmaları (2014), Rüya Kadar (2016), Dünya Kiracısı (2019) adlı öykü kitapları ve Binbir (2021) romanının ardından çocuklar/gençler için kaleme aldığı eserlerle yazarlık yolculuğuna devam eden Doğukan İşler’den yeni bir öykü toplamı geldi: “Dervişin Kulağı”... Editörlük mesleğini de sürdüren İşler’le “Dervişin Kulağı”ndan yola çıkarak kitaplar ve yazarlık üzerine sohbet ettik. Yeni öykü kitabınız “Dervişin Kulağı”, İthaki Yayınları’ndan çıktı. İçinde birbirinden bağımsız 16 öykü yer alıyor. Bunların bazılarını önceki yıllarda da okurla buluşturmuşsunuz. Bilgisayarınızın öykü, roman, gençlik hikâyesi fikirleri/denemeleriyle dolu olduğunu tahmin ediyorum. Yazdıklarınız arasından kitaba neden bu 16 öyküyü seçtiğinizi konuşalım öncelikle. Bu öyküleri aynı çatı altında toplayan ortak özellikleri neydi? - Evet, doğru: Hem bilgisayarım hem de zihnim yazılmış, yazılmayı bekleyen, adım adım yazılmaya devam eden birçok öyküyle, romanla dolu. Yazdığım kadar sildiklerim de var tabii. Bir yazarın en büyük başarısı, silmeyi de bilmesidir. Yazdıklarımı demlenmeye bırakmayı, dönüp dönüp tekrar üzerinde çalışmayı, yeri geldiğinde de hiç acımadan silmeyi artık iyice öğrendiğimi düşünüyorum. “Dervişin Kulağı”ndaki öyküler de ortalama 5 yıl içinde yazdığım öykülerden arta kalanlar aslında. Bir kitap olma yolunda, aslında biraz da bilinçdışı bir süreç olarak öyküler birikiyor yan yana. Sonra tekrar elemeler, belki biraz daha üzerinde çalışılan metinler... Ortak özellikleri, artık onlara çok objektif bir şekilde bakabilmem diyebilirim. Okura gönderilebilir bir mektup olgunluğuna erişebilmeleri. Kitaba adını veren öyküde usta işi bir mizah var. Kara mizah demek daha doğru olur sanırım. Nasıl doğdu, nereden ilham aldınız, paylaşır mısınız bizimle de? - Eski meseller, tasavvufi anlatılar, kıssalar, masallar benim yazı dünyamdaki en önemli hammaddelerimden. Dilden dile dolaşan, çoğu yazılı bir metne geçmemiş olanlar özellikle de. Birebir dinlediğim bu anlatıları modern, hatta postmodern bir dona büründürüp anlatabilmek benim kendi kendime oynadığım en büyük oyun, hem de pek iddialı. “Dervişin Kulağı” da bu öykülerden biri. Şeyh Galip’in “Hüsn ü Aşk” eserinin sonunda söylediği o meşhur beyitin (Esrarını Mesnevî’den aldım / Çaldım velî mîrî malı çaldım) arkasına sığınıp bu postmodern ve söylediğiniz gibi kara mizah öyküleri kurmak, artık benim imzam bile oldu diyebilirim. KENDİ LABİRENTİNİ KURAN FARE GİBİ OLMAKTAN MEMNUNUM * ‘Genç yazar’ olmanın iki handikabı olduğunu dile getirmişsiniz eski bir yazınızda; “ileride hatırlamak dahi istenmeyecek eserler vermek” ve “çok iyi eserler vererek daha sonrasında kendini aşamamak”. Önceki eserlerinize dönüp baktığınızda, kaleminizin zaman içinde uğradığı değişim/dönüşümü nasıl değerlendiriyorsunuz? Eski öyküleriniz için “Şimdi olsa farklı yazardım” dediğiniz oluyor mu? - Sanırım ben hiç “genç yazar” olamadım... Yani şöyle; ilk kitabımdan bugüne büyük bir “cüret” taşıdığıma inanıyorum yazdıklarımda. Hâlâ da bu var, belirli bir olgunlukla elbette. O nedenle ilk öykümden bugüne hatırlamak istemediğim ya da “Bunu aşamam” dediğim bir metnim yok galiba. (Tabii, okurlar bu konuda bambaşka kararlar verebilir, o ayrı.) Tersine, genç Doğukan’ın cesareti, beni her yazıya oturmamda dürtüyor: “Sakın atalete düşme” diyor. “Sakın ‘ben yaptım oldu’ tavırlarına girme” ya da “Muhtemel okurlarının suyuna gitme” diyor. Kendi labirentini kendi kuran bir fare gibi olmaktan memnunum. Peynirin yerini biliyorum ama ona ulaşmak zorunda da değilim. Editörlük ve yazarlık birbirini besleyen iki meslek, ancak bir noktada ayrışması da gerekiyor. İş icabı değil de keyif için okurken örneğin, kitabı editör gözüyle değerlendirmemek için özel bir çaba sarf ettiğiniz oluyor mu? - Okur gözlüğüm hem yazarlığımdan hem de editörlüğümden daha kıdemli. Ama şöyle söyleyeyim; eğer bir kitabın cümleleri arasında gezinirken editör Doğukan konuşmaya başlıyorsa zihnimde, o kitap benim için can sıkıcı bir kitaptır. Çoğu zaman yarıda bırakırım. Tersine, yazar Doğukan konuşmaya başlarsa da o kitap benim için başucu kitabı olmaya adaydır artık. Genelde şunu söyler yazar Doğukan; “Ben yazmalıydım bunu! Ben yazmalıydım!” ‘YAZAR TIKANMASI’ DURUMUNU GERÇEKÇİ BULMUYORUM Daha çok hangi türde kitaplar var masanızda? - Kurmaca hep 1 numaradır: Öykü, roman. Ama işin teorik kısmına da çok meraklı olduğum ve yazı atölyeleri de düzenlediğim için yazmak üzerine ne varsa okurum. Ayrıca geleneksel metinler, tarih ve kültür araştırmaları, eleştiri metinleri de özel ilgi alanlarımdan. Hepsi yazımı besleyen, kalemimi sivrilten şeyler. Sürekli ve çok okumanın faydaları var muhakkak, bu bir yana; hem editör hem yazar olarak aşırı dozda içeriğe maruz kalmanın olumsuz etkilerini yaşadığınız oldu mu hiç? Kitapseverlerin korkulu rüyası ‘reading slump’ (okuma tembelliği) ya da ‘writer’s block’ (yazar tıkanması) durumlarıyla karşılaştınız mı mesela? - Kim demişti hatırlamıyorum ama “Sadece yazar olmayanlar boş boş kâğıda bakar” mealinde bir söz vardı. Bu yüzden “yazar tıkanması” durumunu pek gerçekçi bulmuyorum. Hangi ruh halinde, hangi psikolojide olursam olayım, konsantremi sağladıktan sonra yazmak benim için akan bir nehir. Tüm yazdıklarımı silsem de günün sonunda, tek bir kelime hayatımı kurtarır. Okuma tembelliğinden de ziyade, bazen gerçekten çok acemi ya da (ağır olacak belki ama) kötü metinlere maruz kalmam, beni “yazar tembelliği” ettiğime inandırıyor. “Yazabilirken, daha çok yazmalısın Doğukan, bunları okumak zaman kaybı!” hissiyatı. ÇOCUKLAR İÇİN YAZARKEN EN ÖNEMLİ FAKTÖR: DOZ *Kitap eleştirileri de yazıyorsunuz. Yazar kimliğiniz, eleştiri yaparken sizi frenliyor mu? Bir de kendi kitaplarınız hakkında olumsuz bir kritikle karşılaşırsanız, bunun sizdeki etkisi ne yönde olur? Olumsuz yorumlar olumsuz duygularınızı mı açığa çıkarır, yoksa eleştirileri kaleminize fayda sağlayacak şekilde mi karşılarsınız? - Terazisini iyi kurmuş bir eleştiri metni bir yazarın en büyük destekçisidir. “Olumsuz” olarak algılamak yerine, “Neden böyle düşünmüş, haklılık payı nedir?” diyerek mutlaka heybeme atarım yazdıklarıma yapılan eleştirileri. Ben de eleştiri metinleri yazarken, bu teraziyi çok hassas bir şekilde kurmaya gayret ederim. Kaba tabirle ne övmeli ne dövmeli. Eleştiri, bizi bir basamak daha çıkardığı sürece, başımızın tacı olmalı. “Çocuklar ve gençleri hafife alıyoruz. Onlar daha sert eleştirmenler. Kandırılması daha zor, oyuna gelmeyecek kişiler” diyorsunuz. Peki çocuk ve gençlere yönelik yazdıklarınızla yetişkinler için kaleme aldığınız işler arasında süre, özen ve çalışma biçimi bakımından farklılık var mı? - Çocuklar ya da gençler için yazarken, Çehov’un da söylediği gibi “doz” en önemli faktör oluyor. Gerçekten de onları kandırmak imkânsız. Bazen bir cümle üzerinde bile günlerce düşünmek, ölçüp biçmek gerekebiliyor. Yazdığım metinleri okuyan çocuk/genç şunu söylemeli: “Ben de yazsam, tam da bu cümlelerle yazardım!” Bu sanırım çocuk/genç edebiyatının en önemli, en kıymetli ve en zor yanı... ŞİİR: BİR KELİME SEVDALISININ EN FAZLA TAKILIP DÜŞECEĞİ TAŞLI VE ÇAMURLU YOL *Edebiyatçı olmayı lisedeyken kafaya koymuş ve heybenizi doldurmaya da edebiyat ustalarının eserleriyle başlamışsınız, neticede kitaplarla örülü bir dünya inşa etmişsiniz kendinize. Sizin gibi yazar olmaya hevesli çocuk ve gençlere, “çok okumak” dışında ne gibi tavsiyelerde bulunabilirsiniz? - Sadece kitapları değil, hayatı ve insanları da “okumak” bir yazar için edinilmesi gereken en başat özellik olmalı. Çünkü dikkatli bakar ve kulağımızı kabartırsak, aslında çevremizdeki her şey bir hikâye anlatmakta. Bir taş da, bir bakkal da, bir kedi de, bir bulut da... Kitaplar, hayatı ve insanları okumamızda bizlere kılavuz. Kitapları biraz da bu gözle okursak, duyduğumuz tüm bu hikâyeleri tabiri caizse nasıl kendi dilimize çevireceğimizi öğrenmiş oluruz. Sonrasında yazmalı, yazdığını silmeli, sildiğini yeniden yazmayı becerebilmeyi öğrenmek geliyor. İşin en zevkli, en acılı, en uzun yolculuklu tarafı... *Öykü kitabınız var, romanınız var, çocuk ve gençlere yönelik çalışmalarınız var. Şiirleriniz de var ama şiir kitabınız yok. O da olur mu bir gün? - Aslında sürekli hazırlayıp bozduğum bir şiir dosyam var. Hatta ilk kitabım da bir şiir kitabı olacaktı ama sanırım beni Allah korudu. Şiiri çok kutsal bulduğum için söylemiyorum; bir kelime sevdalısının en fazla takılıp düşeceği pek taşlı, sürekli batıp belki de çıkamayacağı çamurlu bir yol olduğu için bu düşüncem. Yıllardır yaza boza, belki bir gün gün yüzüne bir kitap olarak da çıkar şiirlerim, kim bilir. *“Dervişin Kulağı” henüz çok yeni ama ‘öykü yapım çalışmaları’ devam ediyordur. Bir sonraki projenizi planladınız mı? Yakın dönemde neler bekliyor okurlarınızı? - Çocuk romanım, çocuk öykülerim, roman taslaklarım... Ben de bilmiyorum, bilmemek beni de ayrıca heyecanlandırıyor. Kendi kendime “Şehrazat” olup hikâyeler anlatmayı da çok seviyorum böyle, sonu gelir mi gelmez mi bilmeden, yazmaya hep devam.
- “Dünyayı anlamlandırmanın yollarını edebiyatın içinde buldum.”
Aynur Kulak, Gamze Güller ile yeni öykü seçkisi Zürafanın Bildiği odağında söyleşti. “Her kitap yeni bir yolculuk oldu benim için. Her birinde yeni bir şeyler denemeye, sınırlarımı zorlamaya çalıştım. Her kitapta yeni bir şey söylemek, kendime ve okura yeni bir alan açmaktı hedefim” Biyografinizden okuduğum kadarıyla öğrenimleriniz veya mesleki çalışma şartlarınız ne olursa olsun edebiyatla bağınızı kesmemişsiniz. Bu bağı, bu bağın nasıl oluştuğunu, sizin hayatınız nasıl açılımlar getirdiğini bize anlatır mısınız? Edebiyat çocukluğumdan beri bir nefes alma alanı yarattı bana. Bu nedenle hiç vazgeçmedim. Hep çok okurdum, çok yazardım. Ne kadar yoğun çalışırsam çalışayım bir şekilde bunlara vakit ayırdım. Bu beni daha çok gözlemlemeye, daha çok dinlemeye ve daha çok okumaya itti. İnsanları dinledim, hayatlarını izledim, deneyimlerinden faydalandım, onları daha çok anlamaya çalıştım. Okudukça ve yazdıkça bu becerim gelişti. İçine sıkışıp kaldığım tek bir hayat yerine yüzlerce, binlerce hayat yaşattı bana. Mesleğim gereği ayrıntılara dikkat etmeye alışığım, edebiyatla birleşince perspektifim, dünyaya bakışım, algım daha da genişledi. Dünyayı anlamlandırmanın yollarını edebiyatın içinde buldum. Ya da her şeye rağmen yaşamanın diyelim. Beşinci kitabınız Zürafanın Bildiği okurla buluştu. Zürafanın Bildiği ile beraber dört öykü kitabı ve bir kısa romanınız var. Bu beş kitaplık yolculuğunuzu nasıl tarif edersiniz? Her kitap yeni bir yolculuk oldu benim için. Her birinde yeni bir şeyler denemeye, sınırlarımı zorlamaya çalıştım. Her kitapta yeni bir şey söylemek, kendime ve okura yeni bir alan açmaktı hedefim. Hâlâ da öyle. İlk kitabın üzerinden 16 yıl geçti. Öncesinde dergiler, yarışmalar dönemi de var. İlk yayımlanan öykümün üzerinden ise 30 yıl geçti. Ben değiştim, edebiyat değişti, okur değişti, hatta dünya değişti. O yüzden hep yeni şeylerin peşine düşmek gerektiğini düşünürüm. Yazarken beni heyecanlandıran bu. Ama bu yolculukta yazma şeklimle ilgili ne değişti derseniz artık neyi yazmak istediğimi daha iyi biliyorum. Bir şeylerin beni yazmaya teşvik etmesini beklememe gerek yok. Yazmak istediğim çok şey var. Ancak hâlâ anlatmanın yeni yollarını arıyorum. İlk kitapta daha gençtim, başka arayışlar vardı yazımda. Yaşım ilerleyip hayata bakışım olgunlaştıkça yazıdaki duruşum da değişti, sağlamlaştı belki. Yaşarken vazgeçtiklerim olduğu gibi yazarken vazgeçtiklerim de oldu. Yazı yolculuğu ile hayat yolculuğu çok benzer. Duraklamalar, soluklanmalar, yorgunluklar, yılgınlıklar da oluyor. Önemli olan hepsine rağmen ayakta kalmayı başarmak ve yazmayı sürdürmek. Zürafanın Bildiği içindeki öyküleri yazmak adına sizi masanıza oturtan sebepler nelerdi? Bir de bu noktada merak ettiğim, buradaki öykülerinizin diğer öykülerinizden, metinlerinizden farkının ne olmasını istediğiniz? Bu kitapta yepyeni bir şey yapmak istedim. Neleri anlatmak istediğimi biliyordum ama hayvanlar üzerinden anlatma fikri yoktu aklımda. Bir gece rüyamda bir zürafa gördüm. Sabah uyandığımda artık nasıl anlatacağımı da biliyordum. Merkeze hayvanları almaya böylece karar verdim. Fark etmişsinizdir öykülerin çoğunda farklı teknikler var. Tek sesli bir anlatı oluşturmak yerine edebiyatın sunduğu sayısız olanaktan yararlandım. Denenmemiş şeyleri denemeye çalıştım. Her öykünün kendine özgü bir sesi, bir dili, bir anlatı evreni olsun diye uğraştım. Her biri için en doğru yöntemi bulmak çok önemliydi benim için. Bu nedenle bazılarını defalarca yazdım. Metnin sesini ve ritmini çok önemserim. Bunu nerelere vardırabileceğimi görmek istedim. Dance Macabre öyküsünde dörtlü bir bilinç akışı denedim mesela. Üstüne iki anlatıcı daha ekledim. Lubyanka’da İnemeyen Köpek ve Tahnit’te çok katmanlı anlatılar kurdum. Çok kısa öyküler de var bu kitapta. Bunlarda bambaşka şeyler yapmaya çalıştım. Öykülerde farklı anlatıcılar kullandım. Farklı dünyaları bir araya getirdim. Bu nedenle hem teknik hem de konu seçimleri bakımından diğerlerinden ayrılan bir kitap ortaya çıktığını düşünüyorum. Olağanüstü bir yolculuktu ve beni çok heyecanlandırdı çalışırken. Umarım okuyanlar da bunları fark eder ve keyif alır. Zürafanın Bildiği adında bir öykü yok kitabın içinde fakat kitabın açılış öyküsü Yüksek tematik ve metaforik unsurlarıyla önemli bir açılış öyküsü olarak karşılıyor bizleri. Yüksek özelinde konuşmamız gerekirse eğer, öyküleriniz için bir modern çağ eleştirisi diyebilir miyiz? Bu ismi koyarken kitabın bütününde anlatmak istediğim meseleyi ortaya koymasını istedim. İlk öyküde daha yoğun elbette bu metafor ama pek çok öyküde aslında benzer dertlerin altını çizerek ilerledim. Yüksek, bu anlamda, en baştan itibaren kafamdaki açılış öyküsüydü. Bir karşıtlık, bir ironi üzerinden günümüze bakmaya çalıştım. Hem Yüksek’te hem de diğer bazı öykülerde bahsi geçen türde şirketlerde uzun yıllar çalıştım. Yaşanan çelişkiler, tuhaflıklar, absürtlükler, tiplemeler hep karşımdaydı. Ama insanlar yanından geçip gidiyorlardı bunların. İnsanın yaşama karşı umursamazlığı ve acımasızlığı “yaşama iştahı” denemeyecek boyutta artık. Sosyal statü, bölge, eğitim gözetmeyen bir merhametsizlik bu. Diğerlerinin yaşam alanlarını, haklarını, isteklerini hatta hayallerini yok sayan bir tutum. Modern insanın en büyük sorunu kendini her konuda tek ve biricik zannetmesi. Günümüzün rağbet gören söylemleri de bu yönde. Herkesin bu kadar “eşsiz” olduğu bir dünyada ne iş bölümü kalır ne de ortak idealler. Herkes her konuda haklı görüyor kendini. Utanmayı ve öz eleştiriyi unuttuk ne yazık ki. Kimsenin yüzü kızarmıyor artık. Her şeyi yapmaya hakkımız var çünkü bu dünyadaki en gelişmiş canlıyız. Modernlik bizi insanlığımızdan etti. Bu aşırı özgüven insanlığın sonunu getirecek belki de. Öykülerinizde birer baş karakter gibi dolaşan hayvanları konuşmak istiyorum sizinle. Sanki öykülerinizi onlar için yazmış gibisiniz. Böylesine hızla akan bir ve her şeyiyle bize hizmet etmesini istediğimiz modern çağda tek canlının insanlar olmadığını, bu dünyada hayvanların da varlığını kabul etmemiz gerektiğini hatırlatmak mı istediniz? Bu çağda insan hem doğaya hem de hayvanlara karşı acımasız. Göz yumduğumuz, yok farz ettiğimiz çok şey var. Kendi konfor alanımıza hiçbir müdahale olsun istemiyoruz. Bencilce tüketiyoruz dünyayı. Olan bitenlere tepkimiz sosyal medyadaki kısır söylemlerden ibaret. Kendi kendine konuşmaktan öteye gitmiyor bunlar da. İnsan ölesiye yalnız bu dünyada ve buna rağmen dünyayla, doğayla, yaşamla uyumlanmak yerine tüketmekten, sona erdirmekten, zarar vermekten yana. Hızımızı alamadık uzayı sömürmeye çalışıyoruz şimdi de. Çocukken bize distopik anlatılar gibi gelen şeyler gerçek oldu, yaşanıyor. Daha kötüleri kapıda ama kılımızı kıpırdatmıyoruz. Durmamız için daha kaç doğa felaketi yaşanmalı, kaç insan, kaç hayvan ölmeli bilmiyorum. Yazarken bunların hepsi ve çok daha fazlası vardı aklımda. Bu düşüncelerimi hayvanlar üzerinden anlattım, evet, ama anlattığım -kitapta da söylediğim gibi- aslında insan hikâyeleriydi. Anlattığınız hayvanlara karşılık gelen karakterleri de ayrıca konuşmamız gerekiyor elbet. Biraz kenarda köşede kalmış, kafeslerinden çıkmakta zorlanan, hatta bazı karakterler toplumsal sınıf ölçeklerine baktığımızda alt sınıf kültüründen gelerek öykülerde farklı bir katman yaratıyorlar. Bu noktada şirket çalışanı bir çaycı ile bir zürafanın eşleşmesi ya da kafasının içinde kuşlar uçuşan mutsuz bir plaza çalışanı ile kuşların birlikteliği ihtimali naif, fakat aynı zamanda kendimizi, ne olduğumuzu, diğer canlılar yanında ne kadar sıradan olduğumuzu bir kez daha göstermesi adına önemli öyküler, ne dersiniz? Tespitleriniz çok doğru. Aslında hayvanlardan o kadar farklı değiliz. Tek farkımız bir şeyler yapabilme, bir şeyleri değiştirebilme gücümüz; ondan da gönüllü olarak vazgeçtik. İnsanlarla hayvanları eşleştirerek bunu göstermeye çalıştım aslında. Bir kaplumbağa ve bir kadın da var mesela, bir adam ve bir köpek de… Sıradan gördüğümüz hayvanların öyle sezgileri, içgüdüleri var ki, bilgileri insan olarak bizim anlayışımızın çok ötesinde. Bizim bilim yoluyla uzun yıllarda çözdüğümüz şeyleri zaten içsel olarak biliyorlar. Örneğin, kuşlar göç dönemlerini ve hangi bölgelerde yiyecek bulabileceklerini biliyor. Zehirli bir böcekle karşılaşan bir hayvan, bu böceğin tehlikeli olduğunu ve ondan kaçınması gerektiğini biliyor. Arılar dans ederek diğer arılara yiyecek kaynaklarını gösterebiliyor. Bir fırtına yaklaştığında kuşlar veya memeliler tehlikeyi hissedebiliyor ve güvenli bir yer bulmak için harekete geçiyor. Onlarla çok benzer nitelikler taşıyan ama bildiği hâlde yap(a)mayan tek canlı ise insan ne yazık ki. İşte o denli sıradanız. Bu sıradanlığa ve çaresizliğe rağmen kibrimiz büyük. Kafes öyküsünü ayrıca konuşmak istiyorum. Çünkü bir hayvanın ağzıyla yazılması, hayvanlarla insanlar arasındaki uçurumlu ilişki, onlarla (özellikle vahşi hayvanlarla) ilgili çok şey bildiğimizi zannedip, hiçbir şey bilmiyor oluşumuz ve yaşanan vahşet çok etkiliydi. Birtakım sebepler saydım fakat sizin temelde bu öyküyü yazma sebebiniz neydi? Aslında öykünün çıkış noktası 2015’te Tiflis’te yaşanan gerçek bir olay. Yoğun yağış sonucu Kura nehri taşıyor ve şehri su basıyor. Sel felaketi sırasında Tiflis Hayvanat Bahçesi'nden birçok vahşi hayvan kaçıyor ve sokaklarda serbestçe dolaşmaya başlıyor. Hayvanların neredeyse yarısı ölüyor, kalanlar da öldürülüyor. Yaşananları Tiflis’te öğrenmiş ve çok etkilenmiştim. Üzerinde çok uzun süre düşündüm. Hikâye hep insanların ağzından anlatılıyordu. Nasıl korktukları, nasıl kaçtıkları, kurtuldukları… Eksik olan ve hiç değinilmeyense hayvanların tarafıydı. Bunu tamamlamak istedim. Ömürlerini parmaklıklar ardında geçiren o zavallı hayvanların çaresizliğini ve insanın vahşetini… Dediğiniz çok doğru, gerçekten de çok şey bildiğimizi zannediyoruz ve bununla gururlanıyoruz. Zaten gerçekte hiçbir şey bilmediğimiz yaşananlara bakınca gün gibi ortada. İklim krizi, ekonomik kriz ve çeşitli başka krizlerin aşırı ölçüde yaşanması sebebiyle dünya edebiyatı içerisinde ekolojik romanlarda bir artış var. Zürafanın Bildiği içindeki öyküleri okuyunca bir sonraki kitabınız belki bu duruma istinaden daha kapsayıcı bir ekolojik roman olabilir mi diye düşündüm. Bu duruma istinaden yeni çalışmalarınız var mı, varsa neler? Üzerinde çalıştığım bir roman var. Henüz tamamlanmaya uzak ama onda bu tür bazı değinmeler olacak sanırım. Henüz bir şey söylemek için çok erken. Bunun dışında bir başka çalışma daha var elimde. Bu yaz tamamlayabilirsem sonbaharda ortaya çıkabilir. O da sürpriz olsun…
- Tutkunun sınırları (varsa) nerede başlar?
Gökçe Kalaycı, 2022 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Annie Ernaux'nun kaleme aldığı Yalın Tutku üzerine yazdı. Gökçe Kalaycı İsmini bilmediğimiz bir kadın, isminin yalnızca baş harfini bildiğimiz bir adam, bir de isimlerini ve cisimlerini bildiğimiz halde hiçbir önem arz etmeyen ve sadece bu tutkunun şekil almasına hizmet eden diğer kişiler, mekânlar, sokaklar... 2022 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi, Seneler, Olay ve Bir Kadın kitaplarıyla da tanıdığımız, Fransız edebiyatının başarılı ismi Annie Ernaux, tutkunu olduğumuz şey mi, tutkunun kendisi mi yoksa tutkuyu yaşama deneyimi midir bizi böyle yolculuklara çıkaran diye sormamızı sağlarken belki de bunların peşinde bir sürü başka soruyu da alıp önümüze koyuyor Yalın Tutku’da. “Yazı yazma zamanının tutkunun zamanıyla hiçbir ilişkisi yok.” Romanın ismiyle müsemma bir yalın anlatımla hikâyeyi ortaya koyan Ernaux’un güçlü kaleminin esiri olup çıkmamak neredeyse pek mümkün değil. Elimize aldığımız an ile kitabın bitişi arasında çok büyük bir zaman dilimi olmamasını da, yalnızca kısacık bir roman olması ile açıklamaya çalışmak yine aynı sebepten ötürü bu anlatıya büyük bir haksızlık olurdu. Her ne kadar roman türüne dahil edilmiş olsa da –kapakta da “roman” diye yazıyor– aslında elli bir sayfalık bir hikâyeden ya da novelladan bahsediyoruz. Yazarın Olay kitabının zeminini oluşturan kürtaj anısına yer vermesi ya da yalın tutkusunun muhatabı olan adamın isminin gizli tutması gibi örnekler vasıtasıyla biliyoruz ki, hikâyenin otobiyografik tarafları mevcut. Ancak anlatılanların ne kadarının gerçek, ne kadarı kurgu olduğunu kestirmek güç. İsimsiz anlatıcı, yasak ilişki yaşadığı A., ve hem anlatıcının kendi benliğini hem de A.’nınkini aşan tutkusu var elimizde sadece. Anlatıcının yaşadığı yer olan Fransa’da geçici bir süreliğine bulunan, yabancı ve evli bir adamdır A. Onun belirlediği zamanlarda, anlatıcının evinde buluşurlar, birlikte olurlar ve sonra A., bir daha ne zaman arayacağı ya da geleceği meçhul bir şekilde evi terk eder. Rutinleri bu şekildedir ve bu buluşmaların A. için ne ifade ettiğini, onun neler hissettiğini ya da ne düşündüğünü ise bilemeyiz. Belki yalnızca bir kaçamak, bir heyecan, bir değişiklik arzusu ile iletişimini sürdürmektedir olayın kahramanı kadın ile. Bunu bilmeme sebebimiz ise kahramanımızın bizi işin bu boyutuyla pek haşır neşir etmemesinden kaynaklı şüphesiz. Hatta okurken bizde yarattığı his, kendisinin de işin bu kısmıyla o kadar da ilgilenmemesi ve deyim yerindeyse vrsa yoksa kendi tutkusu ile hemhal olmasıdır bana kalırsa. Daha önce belirttiğim gibi, ona karşı duyduğu tutku A.’nın kendisinin de ötesindedir. TUTKUNUN SINIRLARI (VARSA) NEREDE BAŞLAR? Tutkusunu “ açıklamak değil sadece sergilemek” istediğini ifade ederken ona sahip çıkma ve onu deneyimleme şeklini de aktarıyor aslında anlatıcı bir bakıma. Göstermekten çekinmediği detayları bize açıklamak gibi bir derdi ise neredeyse hiç yok. Tutkusunu yaşamak ve onun hakkında yazmak arasında kurduğu ilişkiye de yer yer değindiği için biliyoruz ki, ne de olsa okunmayacağı düşüncesiyle kalemini korkak alıştırmıyor. Bu tutku hakkında yazmak, “yazgıya meydan okumak” demek ve yine anlatıcının kendi ifadesiyle, yaşamdan beklediğinin aksine yazıdan hiçbir şey beklemediğini bilerek yazıyor. Bu kitabı, bir çırpıda okunabilmesi açısından diğer kısa romanlardan farklı kılan en çarpıcı özelliği hem bu kadar detaylı hem de bu kadar yalın bir anlatıma sahip olması muhtemelen. Kafasından geçen en küçük bir düşünceyi, tekrar tekrar yaşamak istediği ayrıntıları, olmuşları, olmamışları, olabilecekleri, keşke olsaları, lütfen olmasınları, bunları teker teker dert edinişini, yaptıklarını, yapmadıklarını, zihninde canlandırdıklarını, hatta bazen “Yok artık,” dedirten o bazı, fazla düşünmenin ürünü fikirleri anlatıyor fakat betimlemiyor. Okura ise süslenmeden ve sansürlenmeden aktarılan bir olayı okuduğu hissi geçiyor. Tüm bu ayrıntılara rağmen yalın kalabilmiş bir anlatıyı böyle ustalıkla kurgulamasıyla da Annie Ernaux bir kez daha yazarlığına hayran bıraktırıyor. Pek çok kişinin, hikâyeyi okurken bu yasak tutkunun peşinde sürüklenen kadınla bağ kurmuş olması da kuvvetle muhtemel. Günümüzde toksik diye adlandırılabilecek hatta belki yaşayanı özyıkıma sürükleme potansiyeli olan böylesi bir ilişkinin içinde kendini artık yabancı bir kadınmış gibi hissetmeye başlayan ve onu “bu başka kadından ayıran sınıra, kimi zaman bu sınırı aşmayı düşünecek kadar” yaklaşmış olması değil fakat mesele. Birçok insanın başından bu tarz ilişkiler, deneyimler, kendi sınırları içinde gelgitler ve hatta o sınırın aşılması gibi haller geçmiş olabilir ancak bence burada bu kitabı diğerlerinden ayıran detay biraz daha farklı. Bu tutku ile savrulup giderken ve günlerini artık yalnızca bunun ekseninde yaşamak isterken yaptığı küçük hesaplarına, yaşadığı korkulara, diğer insanlara çok saçma ve anlamsız gelebileceğinden olsa gerek kimseyle paylaşmadığı kaygılarına şahit oldukça gelen, “Evet ya bu benim,”den ziyade “Bu başkalarına da oluyor muymuş ya,” diye şaşırtan küçük ayrıntılardan söz ediyorum aslında. Gerisi, yoğunluğu ne derece olursa olsun, herkesin kendi tutkusunu sarmalama şekline kalmış. Yazarı hiç okumamış olanlar için iyi bir tanışma kitabı olabileceği gibi, Olay’ın ardından okumak da iyi bir seçenek olabilir. Farklı zamanlarda tekrar tekrar okunup belki de her seferinde bir başka cümlenin altını çizdirecek ve her seferinde farklı bir yerden yakalayabilecek bir kitap Yalın Tutku. YALIN TUTKU Annie Ernaux Can Yayınları, 2022 Çeviri: Yaşar Avunç 56 s.
- Dikkat çekici bir ilk roman: Hoyrat
Aile yadigârı piyanonun peşinden geçmişi, aşkı ve aidiyeti bulmak için İstanbul’dan Bitlis’e bir yolculuk… Sepin Sinanlıoğlu Hoyrat’ta, Miran ile Leyla’nın büyük aşkının hikâyesini anlatıyor. Hayat ağaç gibi, şehir gibi madde değildi, zamanın içindeydi. Hayatın ağaç gibi, şehir gibi çift dikişi yoktu çünkü insan ölümlüydü. Hayatın beni beklediği yoktu. Umuru bile değildim. Hayat zamanın içine yerleşmiş, ayaklarını uzatmış, oluyordu da oluyordu. Zaman ise işini yapıyor, kendini hoyrat kullananı kale almıyor, kendini hoyrat kullanıp da ibadetini aksatana tahammülü de, müsamahası da olmadığını kıyamet gibi bildiriyordu. Hayatı zamanın istediğinden gayrı yaşamak günahtı. Sepin Sinanlıoğlu’dan edebiyata parlak bir giriş. Hoyrat, sadece yeni bir kitabın değil, iyi bir yazarın da habercisi. -Kemal Varol Belleğin kuytusundan sızan, unutuşun sisini aralayan bir ezgi. -Defne Suman Sepin Sinanlıoğlu, eski yaralara yeni bir anlatı kurarak yaklaşıyor, ağacın sesini dinleyerek suyun yatağını izliyor. -Mahir Ünsal Eriş Aile yadigârı piyanonun peşinden geçmişi, aşkı ve aidiyeti bulmak için İstanbul’dan Bitlis’e bir yolculuk… Miran ile Leyla’nın büyük aşkının hikâyesi. HOYRAT Sepin Sinanlıoğlu Doğan Kitap, 2024 280 s.
- Kime göre farklı?
Mayda Tosun'un kalemi ile Ervin Eker’in çizimlerinin buluştuğu ‘’Bay Turuncu Kuş’’ genç okurlarıyla buluştu. "Bay Turuncu Kuş her sabah aynı neşeyle uyanır ve tüm arkadaşlarını çok keyifli şarkılar söyleyerek selamlardı. O sabah çok daha mutlu uyandı. Çünkü o gün onun doğum günüydü!! Büyük bir heyecanla arkadaşlarının yanına doğru uçtu. Kendine özgü olan başındaki turuncu tüy uçuşunun hızlıyla dalgalanıyordu. Ancak arkadaşlarının yanına vardığında maalesef sevincin yerini bir mutsuzluk aldı. Sanırım arkadaşları Bay Turuncu Kuş kadar heyecanlı değillerdi ve galiba bugünün onun için ne kadar özel olduğunu unutmuşlardı. Her zaman arkadaşlarıyla istediği gibi bir sohbet kuramazdı. Acaba arkadaşlarıyla arasındaki diyalog neden onu mutsuz etmişti?" Bay Turuncu Kuş, çocukların birbirlerinden farklı oluşlarının iletişim kurmalarında yaşadıkları zorlukları, eğlenceli ve keyifli bir anlatımla çocuklara sunuyor. Farklı olmanın da bir ayrıcalık olduğunu ve bir bütünün oluşumunda aslında her birleşimin kendine özgü farklılığı sayesinde güzelleştiğini anlatmayı ve onlara aktarmayı hedefliyor. Mayda Tosun Anadolu Üniversitesi Halkla İlişkiler Mezunu. Uzun yıllardır özel bir anaokulunda yönetici asistanlığı yapıyor. Çok uzun yıllar çocuklarla birlikte olan ve bundan çok büyük keyif aldığını söyleyen yazar, aynı zamanda çocuk kitaplarına çok büyük bir hayranlık duyduğunu da her defasında dile getiriyor. Yazarın bu ilk kitabı. Üzerinde 2 yıla aşkın bir süre çalışmış ve doğru aktarım için her türlü detayı düşünmüş. Çocuklarla yaptığı sohbetler, onlara okuduğu kitaplar sayesinde deneyimini çoğalttığını onların verdiği tepkilere göre yapacağı işlerin şekillenmesini sağladığını söylüyor. BAY TURUNCU KUŞ Mayda TOSUN İnci Çocuk Yayınları, 2023 Resimleyen: Ervin EKER Türü: Renkli Resimli Öykü 7 + yaş 36 s.
- Nedir bu tenirşek, kimdir bu ademler?
Mehmet Fırat Pürselim yazdı: "Tahsin Çember, Tenirşek Adem’de farklı tarzda öyküleri maharetle bir araya getirip okura sunuyor. Her şey gibi edebiyatın da tek tipleştiği günümüzde, yazar sürüden ayrılıp bir tenirşeğin peşinde koşanlardan." “Bu kitapta anlatılan hikâyelerin hiçbiri Tenirşek Adem’in hikayesi değil. Damlalar birike birike gölü oluşturur ama biz salına salına yüzen kuğuyu seyrederiz. Kuğunun salınımındaki güzelliğin altında milyonlarca su damlasının birleşmesinin yatması gibi buradaki her bir hikâyenin günahı da sevabı da aslında yazardan çok Tenirşek Ademlere ait. Senin hikâyen hiç yazılmayacak ey Tenirşek Adem ama anlatılan yalnızca senin hikâyendir.” Arka kapak yazısındaki alıntıda geçen ve kitaba ismini veren Tenirşek Adem kimdir? Tenirşek, Kilis yöresinde çembere verilen isimdir, çocuklar çubukla vurarak o çemberi döndürerek oyun oynarlar. Dünya da aslında bir tenirşek ve bizler de elimizdeki çubukla onu döndürmeye çalışan insanlarız. Ne yapsak ne etsek de aslında tüm hayatımız bir çocuk oyunundan farksız. Daire bile olamamış ortası boş bir çemberin peşine düşüp onu gütmeye çalışıyoruz. Aslında güdülen o mu yoksa boş hevesler peşinde koşan bizler miyiz, bunu bile bilemiyoruz. Zaten hayat bize fazlasını yakıştırmıyor, kiminin eline tüfek, kimininkine kürek, kimine oklava veriyor ama hepsi sonuçta tenirşeğe dönüşüyor ve biz de peşi sıra sürükleniyoruz. Firdevsi’nin de söylediği gibi, dünya baştanbaşa aslı olmayan bir masaldan başka bir şey değil. Ama masalları anlatanlar elimize şunu bunu tutuşturanlar ve anlattıkları da hep büyük adamların büyük kahramanlıkları üzerine. İşte, buna karşı çıkan Tenirşek Adem’de kusuru sayesinde tahta çıkan Mahir oğlanın, adı Ayarsıza çıkan köy imamının, kelek kavun bile olamamış adamın, babasının hastalığının sebebini bile öğrenemeyen çırağın, ormanın ortasında bir çukur bile çok görülen kadının hikâyesi anlatılıyor. Tahsin Çember, uzun zamandır yazıya gönül verdiği halde öykülerini kitaplaştırmakta acele etmeyenlerden. Bir dönem kitabevi de işleten yazar okurluğu öncelediğinden iyi bir okur olduktan sonra yazmaya meyledenlerden. Yazdıklarını imbikten geçirip damıtarak en olgun haliyle okurla buluşturanlardan. Doktorluk yaparken yaşamı da ölümü, hastalığı da esenliği de, acıyı da mutluluğu da tatmış, Adem ve Havvaları tanımış dertleriyle dertlenmiş, sevinçleriyle mutlanmış olan Çember, beyaz önlüğünü çıkarttıktan sonra hasta hikayelerini değil gençliğinden itibaren kafasında biriktirdiği insan hikayelerini anlatmış. Kitap, dili, anlatımı, konusuyla Binbir Gece Masalları’ndan çıkmış gibi duran Üç Elli ile açılıyor. Benzer anlatılara sıkışan günümüz öykücülüğünde farklı denemeleri çok kıymetli buluyorum. Kitabın ortalarında yer alan Kayıp Ölü ile birlikte çeşitli masalsı öğeler kullanan üç öykü bulunuyor. Masalsı anlatım tarzı zaman zaman kullanılsa da genellikle atmosfer kurulurken masalın büyülü dünyasına yaslanılıyor. Oysa Üç Elli’de yazar, masalların kışkırtıcı yanını kullanarak Binbir Gece Masalları misali cinselliği ön plana alıyor. Ayarsız, bir köy imamının hikâyesi daha doğrusu hiçbir şey yapmadan oturduğu yerden her şeyin çözümünü Allah’tan bekleyen köylülerin hikâyesi. Bir yanıyla burada da masalısı hava devam ediyor ama sonu itibariyle metin sözünü de esirgemiyor: “İşte orda duracaksın Muhtar Efendi. Yağmur işi Allah’tandır. Arzuhalin Mevla’ya ise dua edersin. Amma lâkin HES işi hükümettendir. Muhatabın devletse önce efendi gibi istida yazar meramını anlatırsın, baktın olmuyor, oyla tehdit edersin. Dinlemiyorlar mı? Toprağın, ekmeğin elden mi gidiyor? Ne demiş Ebu Zerr ‘Geceyi aç geçirip de kılıcına davranmayanın aklına şaşarım.’ Hakkını onlar vermiyorsa sen alırsın, direnirsin, direne direne kazanırsın. Cemaat-i Müslim’in, her şeyi de Allah’tan beklemeyin canım.” Masalların büyülü dünyasının ardından günümüze gelip sokağa çıkıyoruz. Kimi zaman sert yumruklar yiyoruz kimi zamanda absürt bir duruma tebessüm ediyoruz kimi zaman da elimizden bir şey gelemeyişine dertleniyoruz. Mülakatta iş görüşmesi sırasındaki Voodoo ise bir yazarın ilk imzasındaki erkeklik hallerinden bahsediyor. Coitus İnterruptus, oyunbaz bir metin. Bu zaten adıyla birlikte başlıyor. Kâh kahramana kâh anneannesine üzülürken aynı anda da kızarken adım adım finişe pardon starta doğru ilerliyoruz. NBA kitaptaki en basit anlatılan öykü ama ustalığı basitliğinde gizli. İyi bir öykü için büyük dil oyunlarına, sloganlara, kocaman anlatılara, karizmatik kahramanlara ihtiyacımızın olmadığını gösteriyor. Bazen yan yana gelen NBA harflerinin ardında büyük bir dram vardır ama bu büyük insanların başına asla gelmeyeceği için kimse anlatmaya bile gerek görmez. Çünkü bu coğrafyada fakirler grip olurlar ve işe gitmeye devam ederler, bir yandan da hastalığı yayıyor diye suçlanırlar ama zenginler ‘influenza’ya yakalanırlar bir hafta parmaklarını bile kaldıramazlar. Diyeceğim o ki hastalık insan seçmez ama tanısı sınıfsaldır. Diğerlerine göre daha sert dili ve dumanaltı atmosferiyle dikkat çeken iki öykü Bolero ve Sarı. “Öleceksin!” dedi hâkim. “Öleceksin!” Bunu söylemek için de ayağa kalkmamı istedi. Gözlerimin içine bakıp “Öleceksin!” dedi. Ağzından dökülen tam olarak bu değildi elbet. Birisine öleceği hukukun o en tumturaklı kelimeleriyle nasıl söylenirse, öyle dile getirdi hâkim meramını. Daktilo kız ne yazdığını ayrımsamadan yazmaya devam etti. Savcı elindeki evraka bakıyordu o anda. Ama kâğıtları görmüyor adeta harflerin arasında çok uzak bir yerleri arıyordu. Sanki çocukluğumu görmeye çalışıyordu. Üzgün bir ifade vardı yüzünde. Ama üst dudağının bir yerlerinde kazanmanın haklı gururunu yaşıyordu. Salonda kimseden çıt çıkmıyordu. Etim üzerinden yapılan pazarlığın bir tarafıydı hepsi. Yine o müzik çalıyordu. Trampet ve üflemelilerin yanına keman da eklenmişti. Hâkim, savcıya benziyordu, avukatım ikisine birden. Bu sonucu beklemiyorum dersem yalan olur, Socrates’e bile kıyan dünya bana mı acıyacaktı.” Bolero, çocukluk travmalarımızla başlayan trampet sesine büyüdükçe tüm bir üflemeli enstrümanlar orkestrasının eklenmesiyle yaşananların hikâyesi. Sarı’yı bir müptelanın sanrısı olarak deyip geçmemek lazım, bence masumların değil günahkârların suçlarını yüklenmesi için gelmesini bekledikleri ama asla gelmeyen İsa Mesih’tir, Sarı. Arjantinli yazar, Julio Cortazar, “Etkileyici bir metin ve okur arasındaki mücadeleyi roman hep sayıyla kazanır oysa öykünün maçı nakavtla almaktan başka yolu yoktur,” der. Tenirşek Adem de, çok sağlam iki öyküyle okuru nakavt ederek maçı tamamlıyor. Korku Dağları Bekler, Oğuz Atay’a selam veren bir öykü. Öğrenci yurdunda kalan genç bir adamın iki üç kişi tarafından takip edildiği korkusuyla birlikte yurda girmesi ve bekçiyle birlikte kapıyı zincirleyerek kendilerini bir an için güvene almaları ama hemen ardından akıllarına gelen ihtimaller ve bunlarla başa çıkma çabaları anlatılıyor. Kafkaesk özellikler gösteren bu öyküdeki öğrenci yurdunu doğrudan anlamıyla okuduğunuzdakiyle burayı bilinçaltı ya da yurt / ülke olarak okuduğunuzdaki farklı anlamlarıyla alt okumalara açık bir metin. Kadına yönelik şiddeti bambaşka biçimde anlatan Çukur’daki dolaylı anlatımı takip ederek bu ülkedeki kadınların, değil kendine ait bir odaya bir çukura dahi sahip olmalarına izin verilmediğini görüyorsunuz. Çocuksun, Kilis’tesin, güneş tepende yanıyor, toprak toz toz kokuyor, pahalı spor ayakkabıların yok, topun yok, oynayacak bir arkadaşın yok. Elindeki sopayla tenirşeğine vurdukça uçuyorsun vurdukça uçuyorsun… Elinizdeki kitabın sayfalarını açtıkça başka bir âlemlere uçuyorsunuz, açtıkça başka âlemlere uçuyorsunuz ey Ademler ve de Havvalar… TENİRŞEK ADEM Tahsin Çember Papirüs Yayınları, 2023 110 s.
- Fragmanlar
Turgay Bakırtaş, ilk kitabı Fragmanlar'da sadece İstanbul’da değil fakat çoğunlukla İstanbul’da yürüyor, okuyor, dinliyor; öylece yanlarından geçip gitmekle yetindiğimiz, bazen gözümüzü kaçırmayı maharet saydığımız detaylarla dolu bir kent deneyimi vadediyor. Georg Simmel yirminci yüzyılın hemen başlarında, metropole dair o ünlü makalesinde dünyadan bezmişlik tavrıyla metropol arasında derin bir bağ olduğunu yazmıştı. Büyük şehrin çalkantısı, ayak uydurması güç devinimi ve tabii ki korkunç hengâmesi yaşamla kurduğumuz bağı kuvvetlendirmeye pek de yardımcı olmuyor hâlâ. Yine de insan, bir şekilde bütün bunlara katlanmanın yolunu buluyor öteden beri; etrafındaki hikâyelere kulak kesilebiliyor, kakofoninin yüksek tonuna rağmen peşine takılabileceği sesi bulabiliyor, hayatiyetini ufacık sevinçlere bağlayabiliyor örneğin. Yaşatmakta değilse de yaşamakta kabiliyetliyiz nitekim. Fragmanlar da dikkatini yönelttiği bütün inceliklerin ötesinde insanın şehirle kurduğu bu bağa dair bir eser. Turgay Bakırtaş sadece İstanbul’da değil fakat çoğunlukla İstanbul’da yürüyor, okuyor, dinliyor; öylece yanlarından geçip gitmekle yetindiğimiz, bazen gözümüzü kaçırmayı maharet saydığımız detaylarla dolu bir kent deneyimi vadediyor bu ilk kitabıyla. Biricik ve keskin gözlemlerine, bugünün netameli meselelerini, bitimsiz kavgalarını da ekliyor; kitap görgüsünü ve müzik bilgisini paylaşırken de eli açık davranmaktan alamıyor kendisini. Her biri yaşamın başka bucaklarında gezinse de birbirine eklemlenen on iki denemeden oluşan Fragmanlar, sakınımsız ve sahici öfkeyi içkin eleştirel bakışının yanında, okurunu hiç olmadık yerlerde yakalayan şenlikli üslubuyla da bir çırpıda okutuyor kendisini. FRAGMANLAR Turgay Bakırtaş Ornis Kitap, 2024 Tür: Deneme 88 s.
- Yaratıcılık Ritüelleri 20 / Arlin Çiçekçi: "Bana göre ilham, toprağıyla bütünleşmeyi bekleyen bir tohum."
"Bana göre ilham, fasılalı bir akım ya da ara ara ortadan kaybolup sonra bulunacak bir pusula değil de toprağıyla bütünleşmeyi bekleyen bir tohum. Başlangıçta elinizde sade bir tohum varken, ona özenle baktığınızda, zamanınızı ve emeğinizi verdiğiniz sürece, yavaş yavaş filizlenip dallanıp budaklanıyor. O basit tohum, çiçekler bürümüş bir bitkiye dönüşürken yazım sürecinin devamı için gereken ilhamı da kendi suretinde gösteriyor." Semrin Şahin, Yaratıcılık Ritüelleri'nde bu hafta Arlin Çiçekçi'yi ağırlıyor. Yaratıcı sanatlarda akışta kalmanın, kendimizi yaratma anının içinde tutarak, sürüklenmeden kalabilmenin ne kadar zor olduğu bilinen bir gerçek. Bizi “an” a döndürecek bazı küçük totemler, seremoniler, bazı ritüellerin olmasının yaptığımız çalışma üzerinde odağımızı canlı tuttuğuna dair çalışmalar mevcut. Bu anlamda birçok yazarın günlük yazma alışkanlıkları olduğunu da biliyoruz. Yazmaya başlamadan önce yaptığınız ritüeller var mı? Yaratıcı süreci ritüellerle beslemek veya zenginleştirmek doğaldır muhakkak ama benim için yazma süreci; yaşanmıştan, yaşanabilecekten ya da yaşanabilecekken yaşanmamıştan ve bunların ortaya çıkardığı duygulardan besleniyor. Bu yüzden yazmaya oturmadan önce özel bir hazırlık yapmaktan ziyade, metinle aramadaki, o anki doğal duyguyu korumaya çalışıyorum. Hariçten sürece sokacağım bir ritüel veya seremoni hazırlığı o doğal duygu durumuna zarar verirmiş gibi diye düşünüyorum. Dr. Seuss olarak bilinen yazar ve illüstratör Theodor Seuss Geisel, geniş bir şapka koleksiyonuna sahiptir. İlham gelmediğinde, dolabının başına gider, koleksiyonundan seçtiği bir şapkayı takar ve fikir bulmayı beklermiş. Ne hikmetse mutlaka parlak bir fikirle şapkayı başından çıkarırmış. Siz yaratım tıkanması yaşıyor musunuz ve bu tıkanmayı aşmak için neler yapıyorsunuz? Bana göre ilham, fasılalı bir akım ya da ara ara ortadan kaybolup sonra bulunacak bir pusula değil de toprağıyla bütünleşmeyi bekleyen bir tohum. Başlangıçta elinizde sade bir tohum varken, ona özenle baktığınızda, zamanınızı ve emeğinizi verdiğiniz sürece, yavaş yavaş filizlenip dallanıp budaklanıyor. O basit tohum, çiçekler bürümüş bir bitkiye dönüşürken yazım sürecinin devamı için gereken ilhamı da kendi suretinde gösteriyor. Yaratıcı çalışmalar yaparken hiç engellerle (iş ortamı, zamansal sorunlar, yazdıklarınızın görünür olmaması gibi engellerle) karşılaştınız mı? Bu engellerle nasıl mücadele ettiniz? Tam aksine sizi destekleyen ve yolunuzu açan kişiler oldu mu? İlk kitap sürecinde, bir çok yeni yazarın yaşadığı zorlukları yaşamadan birkaç red sonrası dosyam Doğan Kitap’tan onay aldı ama tam basım aşamasında maalesef pandemi ile tanıştık ve hikayenin devamı başka türlü evrildi. Vahit Uysal, Handan Akdemir ve Cem Erciyes, yayın dünyasında romanımı okuyup “Bu roman okura ulaşmalı.” diyerek olur veren ilk kişilerdi. Onların yeri hep ayrı olacak benim için. Onun dışında, sürecin devamında bir iki tatsız mesai haricinde, beklentimin ve umudumun çok üzerinde destek gördüm ve yolumu açan, içten yönlendirmeleriyle, yüreklendirmeleri veya eleştirileriyle yazarlık yolculuğumun akışını olumlu yönde değiştiren harika insanlar tanıdım. Yazmaya başladığınız dönemdeki duygularınızla şimdi hissettikleriniz aynı mı? Bu süreçte yazarlığınızda nasıl yol aldınız? İlk yazmaya başladığım zaman, direksiyonun başına ilk defa oturmuş bir şoför gibiydim. Ben arabaya hakim değildim, araba bana hakimdi. Arabanın burnu nereye giderse…” düşüncesiyle en büyük vaadi, ‘heyecan’ olan bir yolculuktu. Rotamı istediğim gibi çizecek kontrole sahip değildim. Şimdi ise yazmaya başladığım üçüncü romanımda, o direksiyonu daha sağlam tutuyormuşum gibi hissediyorum, ilk baştaki o tatlı heyecan duygusundan biraz mahrum olsam da ‘güven’ gibi daha sakin nefes aldıran bir duygu, daha yerinde ve doğru kararlar vermenizi sağlayabiliyor. Yazar Julia Cameron “Sanatçının Yolu” adlı kitabında yazarların güçlerini toplamaları için sabah sayfalarından söz eder. Sabah uyanır uyanmaz yazmayı tavsiye eder. Siz sabah mı yoksa gece mi yazıyorsunuz? Yazma rutininiz nedir? Yazarken elinizin altında tuttuğunuz kitaplar var mı? Zamanlama açısından da bir ritüelim yok pek, ne zaman fırsat bulabilirsem o zaman yazıyorum ama gece yazarken başka türlü bir derinlikte yazıyorum. O yüzden şartlar el verdiğinde geceyi tercih ederim. Ben yaratmış olsaydım dediğiniz bir yapıt (tablo , öykü, şiir, beste vs…) var mı? Nedeniyle birlikte bu yapıtın sizin için anlamını açıklar mısınız? Şimdiye kadar yazdığım iki roman da bazıları tarafından büyülü gerçekçilik türünde değerlendiriliyor buna çok sevinmekle beraber türün has örneklerindeki kapsamlılığı ve onların özgün dokularını düşününce benim yazdıklarıma ‘büyülü gerçekçilik’ demek bu türe şirk koşmak gibi geliyor. O yüzden, gönül isterdi ki; Gabriel García Márquez'in 'Yüzyıllık Yalnızlık'ını, ya da İhsan Oktay Anar’ın Puslu Kıtalar Atlası’nı ya da Latife Tekin’in Sevgili Arsız Ölüm’ünü ben yazmış olayım.
- Satürn’ün beyaz uydusu Enceladus’tan bir uzay gemisi kalkıyor
Gökcan Şahin'den tehlike, şiddet ve kötülük kavramlarından uzak şekilde evrimleşmiş Dünyadışı bir türün insanlığı anlama ve kendince iyileştirme çabasını anlatan, heyecan dozu hayli yüksek bir uzay macerası... Satürn’ün beyaz uydusu Enceladus’tan bir uzay gemisi kalkıyor. Bir politikacı, bir psikolog ve mutant bir kediden oluşan yolcular, olağanüstü bir maceraya sürüklendiklerinin farkında değiller. İnsanların artık tek gezegende yaşadıkları zamanların gerilerde kaldığı uzak bir gelecekte, yirmi beşinci yüzyılın sonlarında geçiyor Enceladus Kıyameti. Tehlike, şiddet ve kötülük kavramlarından uzak şekilde evrimleşmiş Dünyadışı bir türün insanlığı anlama ve kendince iyileştirme çabasını anlatan, heyecan dozu hayli yüksek ve şaşırtıcı bir uzay macerası... “Öylesine tektipleşmiş ve kırılganlaşmıştık ki en ufak bir değişikliğe dahi direnç gösteremeyecek hale gelmiştik. Duygularımız körelmiş, algılarımız zayıflamıştı. Korkumuz, sevincimiz, hiçbir şeyimiz kalmamıştı. Tüm insanlık, doğumundan ölümüne kadar her gün yapay antidepresanlarla yaşıyordu.” Kitapları: Enceladus Kıyameti Suçun Altın Devri İstanbul Tanrıları & Laplace’ın Son Şeytanı ENCELADUS KIYAMETİ Gökcan Şahin İthaki Yayınları, 2024 Editör: Ceyhan Usanmaz Katkıda Bulunan: Ozancan Demirışık Kapak İllüstrasyonu: Ebrahel Lurci 184 s.
- Dünyaların Çoğulluğu dergisinin 11. sayısı yayınlandı
Dünyaların Çoğulluğu, kendisini “şu ana dek yaratılmış ve yaratılacak kurgu/gerçek dünyaların bulanık eskizi” olarak açıklayan edebiyat e-dergisinin yeni sayısının konusu: Henri Michaux Bu sayıda "Henri Michaux" dosyası hazırlandı. Dosyanın içinde Tuğrul İnal'ın yazısı, Candan Dinç'in çevirisiyle Wallace Fowlie ve Allen Ginsburg'ün, Şevket Kadıoğlu'nun çevirisiyle Giuseppe Ungaretti'nin, Maurice Blanchot'nun, Jorge-Luis Borges'in yazısı, Henri Michaux'nun üç şiiri yer alıyor. Ayrıca Oğuz Tarihmen'ın çevirisiyle Paul Celan'ın Henri Michaux'ya bir şiiri de yer alıyor. Şiir bölümünde ise Batuhan Çağlayan, Şevket Kadıoğlu, Bülent Tunga Yılmaz, Buğra Öztürk, Kenan Yücel, Uğur Ünen ve Nalan Kurunç şiirleriyle, Ayşe Nihal Akbulut "Miguel Hernández", Mehmet Bağış "Robert Desnos", Şevket Kadıoğlu ise "Jacques Prévert", "Vadim Kozovoï" ve "Saint-John Perse" şiir çevirileriyle katkıda bulundular. Yazarların Dünyaları bölümünde ise Vadim Kozovoï'nın Maurice Blanchot yazısı bulunuyor. Öykü bölümünde Tülinay Dalak'ın "Louis Aragon", Şevket Kadıoğlu'nun "Philippe Soupault" çevirileri yer alıyor. Düzyazı bölümünde ise İlyaz Bingül yazısıyla, Kıvanç Tanrıyar "Kristin Dickinson", Şevket Kadıoğlu ise "Maurice Blanchot" çevirisiyle katkıda bulundular.















