Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Öykü: Tek Ölmemeli
"Sessizlik üzerine anlaşmıştık, anlaşmamız da sessiz olmuştu." Orkun Çay Boynumdaki ıslaklıkla uyandım. Ter içindeydim, uyumadan son içtiklerimi kusuyordu vücudum. Her şeyin tekrarlardan ibaret olduğu pazartesilerden biriydi. Televizyon açık kalmıştı. Bakımsız bir arazi görüntüsü üzerine konuşan bir adam: "Cansız bedeni dere yatağında...". Ne çok ölünüyor diye geçirdim içimden. Sigara yaktım, alarmı çalmadan kapadım. Benden önce gelmişti işe. Masasında duruyordu sadece, bu kadarını hatırlıyorum. Duran biri alt tarafı, size daha fazla bir şey anlatamam o günle ilgili. Açıkçası ne zaman değişmeye başladı onu da hatırlamıyorum. Fark edildiği an bir değişim hangi noktasındadır onu da bilmiyorum. Bir pazartesiden farklı değildi işte. İş dışında görüşecek insanlar değildik. Öğle yemeklerinde bazen aynı masada otururduk kimseyle konuşmak zorunda olmamak için. Sessizlik üzerine anlaşmıştık, anlaşmamız da sessiz olmuştu. Bu yüzden belki de tek bildiğim domates çorbasını sevmediği. Yangın merdivenine çıktım sigara içmek için. Kapıyı kapatacakken o da geldi. Burada ilk kez karşılaşıyorduk. "Fazla var mı" dedi. İçtiğini bilmiyordum, duraksadım. Uzattım sonra paketi, eli titriyordu. Sormadan yaktım sigarasını. Sokağa dikti gözlerini. İlk kez etten kemikten biriydi benim için o an. İlk kez o gün baktım ona. İyi görünmediğini herkes söyleyebilirdi. Gözlerine kan oturmuştu, üzerindekilerle yattığı belli oluyordu. Konuşacak oldum, nefesim yetmedi. Sigarasını söndürürken "tek başına ölmemeli kimse" dedi. Kendi kendine mi konuştu, bana mı söyledi bunu bugün bile emin değilim. Sayıklıyor gibiydi. Acelem yoktu, bir sigara daha yaktım. O gün bunu hiç düşünmedim, bir cevap beklese durmaz mıydı? Ertesi gün izin aldığını duydum. Öğlen yemekte tek başımaydım. Bir hafta böyle devam etti. Tek başına sessizlik gürültüden farksız o hafta anladım. Pazartesi izni bittiğinde yine benden önce gelmişti ofise. Bir hafta içinde üstünü değiştirmediğine yemin edebilirdim. Kadırga'da gördüğüm sarhoşlar geldi önce aklıma. Hepsine yazılmış bir hikâye vardı, aslını kimse bilmezdi ama bu öyle bir şey değildi. Kuma bırakılmış denizanası gibi her an biraz daha yok oluyordu. Bir an kafamı çevirsem bıraktığım yeri bile bulamayacaktım. "Nasılsın" demek neden bu kadar zordu bilmiyorum. Diyebilirdim çünkü sessizlik yeminimizi bozmuştu. Her yangın merdivenine çıkışımda abartılı hareketler yaptım fark eder de gelir peşimden diye. Sigara ister konuşmaya başlarız, nasılsın derim ve her şey ayarlanmış bir doğallıkta akardı. O hafta da bitti. Birikmiş izinlerini kullandığını söylediler. Bir ay gelmeyecekmiş geçen sene hiç tatile çıkmadığını o zaman fark ettim. Ailesi ya da sevgilisi var mıydı, neredeydi, günden güne onu tüketen neydi? Düşünmeden edemiyordum artık. Üç gün sonra telefon ettim, cevap veren olmadı. Yıllardır aynı yerde, yan yana masalarda çalışıyorduk ve nerede yaşadığını bilmiyordum. Büyük şehirlerde normaldi bu, o da benimkini bilmiyor dedim. Bir huzur aradım bahanelerde. İnsan kaynaklarına gittim. Yıllar önce işe girerken evrakları teslim alan ilk gördüğümden beri sevmediğim kadın oradaydı hala. Annesi gece doğurmuş, bunu dedim. Hiçbir anlamı yoktu ama güldüm içimden. Ev adresine ulaşmak istediğimi söyledim. Neden bile demedi, bir kâğıda yazıp verdi. Yüzüme bakmadığına eminim tüm bunlar olurken. Saat altı olunca çıktım adrese gittim. Ne bulmayı bekliyordum bilmiyorum. Zili çaldım, bekledim. Hiçbir şey olmadı. Kapının önünde oyalandım belki gelir diye. Evde değil, şehirde olup olmadığını bile bilmiyordum. Yürüdüm biraz, eve gitmeden bara uğradım. İçmek istemiyordum aslında. Gece hiç uyumadım. Sabaha kadar acaba benimle mi konuşmuştu diye düşündüm. Bunu söyleyebileceği yüzlerce olmasa da üç, beş kişi olmalıydı bana gelene kadar. Ertesi hafta tekrar gittim. Zili çaldım, olan yine aynıydı. Biraz sonra apartmandan bir adam çıktı. Tanıyıp tanımadığını sordum. Biraz tarif edince anladı kimden bahsettiğimi. Uzun zamandır görmediğini söyledi. Eliyle gösterdi hangi daire olduğunu. Perdeleri açıktı, güneş vuruyordu camına. Apartmanın yöneticisine anlattım durumu. Uzun zamandır o kapının arkasında ne olduğunu merak ediyordu. Bu kadar çabuk kabul etmesini beklemiyordum, ben bile emin değildim bunun iyi bir fikir olduğundan. Kilitliyse zor dedi. Bir pet şişeyi kesip kapının arasına soktu. Biraz aşağı yukarı oynattı, kilidin diline denk geldiğinde açıldı birden kapı. Şaşkınlığımı gizlemeye gerek görmedim, içeri girdim. Işığın vurduğu tarafa yürüdüm, arkamdan da suç ortağım takip etti. Salonda sehpanın yanında yatıyordu yüzü sehpanın üzerindeki çiçeğe dönük. Hiç bir insanı bu kadar beyaz görmemiştim. Son kanını da o tek güle vermiş gibiydi. Saksıyı aldım evden çıktım. Ne ben bir şey diyebildim ne de onlar. Ter içinde uyandım. Televizyon açık kalmıştı. Bir erkek sesi: “Evinin salonunda bir hafta sonra cansız bedeni...”. Ölünüyor dedim. Bir sigara yaktım. O gün cenazesi vardı. İş yerine gittim, oradan beraber gidecektik mezarlığa. Sadece iş yerinden insanlar vardı, bir de yönetici. Ben erken ayrıldım cenazeden. Bir mezar taşına takıldı gözüm. Bir taşta iki isim yazıyordu. Bir çifti beraber gömmüşler. Ölüler için fark eder mi diye düşündüm. O an aklıma geldi “tek ölmemeli insan”. Eve gittim, işe dönmek aklıma bile gelmedi. Açmadım televizyonu. Gül yanındaydı, tek ölmedi dedim. Gülü aldım mezarlığa gittim. Mezar taşı yoktu. Toprak oturmadan olmaz demişlerdi. Kökünü bozmadan çıkardım saksısından. Mezarının başına ektim. Bir daha da gitmedim mezarlığa.
- Acı Yoruldu
Serhan Asker'in kaleme aldığı Acı Yoruldu, raflarda. “Acılar birbiriyle yarıştırılamaz, fakat bu ülke 6 Şubat 2023’te bütün tarihinin en büyük acılarından birini, belki en büyüğünü yaşadı. Serhan Asker bu acılara tanık oldu. Dahası, onları teninde yaşadı. Elinizdeki kitap acıya tanıklığın, onu teninde yaşamanın benzersiz ürünüdür. Tıpkı bir savaş güncesi gibi. Doğanın acımasızlığına karşı insanca duruşun, direnişin güncesi.”–Ataol Behramoğlu "Acıların değil bir yüzleşmenin kitabı bu. Korkunç yıkımlarla, travmalarla, kayıplarla karşı karşıya gelen insanların çaresizliğinin, direncinin, yaşamı yeniden öğrenmeye çalışmanın kitabı. Geçip giden bir afeti değil, her an, her dakika yeniden kapımızı çalabilecek bir tehdidi anlatmış Serhan Asker. Hem de felaketin tam kalbinden, hem de üzüntüyü iliklerinde hissederek, hem de o derin yası depremzedelerle birlikte yaşayarak. O nedenle hep aklımızda tutmamız, hep hazırlıklı olmamız gerektiğini anlatan bir kitap bu. Yani tam da ihtiyacımız olan bir kitap..."–Ahmet Ümit “Acı yoruldu diyor Serhan Asker; acının sürüp gittiğinin bir ifadesidir bu. 6 Şubat depremiyle içimizde kopan çığlığın, hafızamızın duvarlarındaki yankısı diye de okunabilir. Büyük felaketler karşısında dil kekemeleşse yahut acı bir çığlığa dönse de yazı zaman içinde bir yüzleşme olanağı sağlıyor. “–Ahmet Telli Serhan Asker 1974’te Hatay’da doğdu. İlk, orta ve lise eğitimini Gaziantep’te tamamladı. Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümünü bitirdikten sonra Almanya’da siyaset muhabirliği dalında master yaptı. Gazeteciliğe 1995 yılında Milliyet gazetesinde başladı. 2000 yılında TRT Haber ve Spor Yayınları Dairesi Başkanlığında politika muhabiri olarak televizyon haberciliğine başladı. Ardından ekonomi muhabirliğine geçti. Şimdilerde spor programları yapmakta. Formula 1, Avrupa Futbol Şampiyonası, Dünya Kupası ve Şampiyonlar Ligi programlarının yapım ve sunumunu gerçekleştirdi. Limit Yok, Milano’ya Giden Yol, Rio Yolu bu programlardan birkaçı. Formula 1 ve futbolun efsanevi isimleriyle yaptığı röportajlarla dikkat çekiyor. 2004 yılında bir zamanlar Türk siyasi tarihinin kritik bir döneminde ekonomi bakanlığı yapan Kemal Derviş’in on sekiz aylık görevini anlatan Krizden Çıkış ve Çağdaş Sosyal Demokrasi kitabına Yusuf Işık’la birlikte imza attı. 2012 yılından 2019 yılına kadar aralıksız olarak Hürriyet gazetesinde köşe yazarlığı yaptı. 2018 Ekiminde TRT’den istifa ederek Halk Tv Genel Yayın Koordinatörü oldu. Burada üst düzey yöneticilik yapmasının yanında Görkemli Hatıralar ve Siyaset Kültürü programlarının yapım ve sunumunu gerçekleştiriyor. ACI YORULDU Serhan Asker Alfa Kitap, 2024 160 s.
- Doğanın ve dostluğun şifası üzerine bir efsane
Yazar, editör Levent Turhan Gümüş yerel bir destandan yola çıkarak kurguladığı öyküsünde okuru Batı Anadolu'nun bir köyüne davet ederken, güçlünün hukukunun yol açabileceği adaletsizlikleri, trajedileri gözler önüne seriyor. Aynı zamanda bir dayanışma öyküsü anlatırken; yaşanmış acıların sözle, arkadaşlıkla ve doğayla iç içe yaşayarak nasıl iyileşebileceğini hatırlatıyor. Üç yabancı, dumanlı Beyduran dağlarıyla çevrili Misya'ya geldiklerinde, bu nezih köyün insanları başta onlardan çekindiler. Kavasgiller dediler onlara. İki adamın bakışları yalçın kayalar gibi sertti, yanlarındaki genç kızın hüznü ise sessiz ve derindi. Kavasgillerle önce köyün çobanı Ali yakınlaştı, sonra da oğlu Kerimşah. Yabandan gelen bu üç yabancının kardeş olduklarını, suskun kızın adının da Misi olduğunu öğrendiler. Misi Kız'ın sessizliğini Kerimşah'ın arkadaşlığı ve doğanın sırrına erilmez şifası kırabilecekti belki. Herkesi Misya'da buluşturan geçmişin soluğu ise hâlâ enselerindeydi... Levent Turhan Gümüş 1959 yılında İstanbul'da doğdu. Çocukluğu denizinin ansızın derinleşip uçurumlaştığı bir balıkçı köyünde, dereleri, vadileri ve uğuldayan ormanlarıyla masalsı bir ortam içinde geçti. Sonra bütün çocuklar gibi büyüyüp hayata karıştı. Yıllar geçip geriye baktığında bir arpa boyu yol gitmiş olduğunu gördü. Katı kurallar tarafından belirlenen yetişkinlerin dünyasında ne zaman canı sıkılsa uzaktan el eden çocukluğuna baktı. Arkadaş çocukları ve anne babaları için masallar yazdı, vakti geldiğinde yayımladı. Dalgacık ile Yakamozun Masalı, Işıklı Kaplumbağa Adası ve Misi Sultan Efsanesi adlı üç kitabı Can Çocuk Yayınları tarafından yayımlanmıştır. "Bizim çocukluğumuzda ders çalışmak bütün zamanımızı almazdı. Oyuna da yer vardı hayatımızda, masala da. Körebe, kukalı saklambaç, dokuztaş, Pal Sokağı Çocukları, Ferhat ile Şirin, Köroğlu, Define Adası, Gılgamış, Moby Dick... Her oyun bize başka bir serüvenin, her kitap ise bilmediğimiz başka başka dünyaların kapılarını açardı. Benim ilk masal anlatıcılarım babam ve halamdır. Dinlediğim her bir masalın hayal dünyamın zenginleşmesinde büyük etkisi olmuştur. Bugün artık orta yaşlı biriyim ama Kafdağı'nın ardındaki o uzak ülke, develerin tellal pirelerin berber olduğu rengârenk masal dünyası her gece rüyalarıma girmeye devam ediyor. Ve sanırım çocuksu bir merakla, "O dağın ardında ne var?" sorusunu sormaktan vazgeçmediğim sürece rüyalarıma girmeye devam edecek. Kafanız aydınlık, Kafdağı'nız yüce olsun çocuklar!" MİSİ SULTAN EFSANESİ Levent Turhan Gümüş Can Çocuk, 2024 Resimleyen: Vaghar Aghaei Editör: Mehmet Erkurt Tür: Destan Yaş aralığı: 10, 11, 12+ 72 s.
- ‘İnsan oluş’ meselesinin şiddetle sınandığı karanlık zamanlar
Sınır ile Kerem Işık, Dünyanın Güçlü Tarafı adlı ilk romanından sonra yeniden öykülerden kurduğu bir evrene çağırıyor okuru. Kitabın, “Sınırın Ötesinde” adlı ilk bölümü, Ergöne adıyla mekânlaştırdığı fantastik bir evrene açılıyor. “Sınırın Gerisinde” bölümüyle de süren ortak tematik kaygılar, bu kitapta hem yazarın bildiğimiz dil ve üslubundan temel unsurları barındırıyor hem onu özellikle atmosfer ve karakter yaratmada ayrıntıcı özeniyle başka bir aşkınlığa taşıyor. ‘İnsan oluş’ meselesinin şiddetle sınandığı karanlık zamanlar… Yapıt, “Sınırın Ötesinde” ve “Sınırın Gerisinde” bölümleriyle bir iç-dış, dost-düşman, tanıdıklar-yabancılar çatışmasının, hatırlama-unutma geriliminin odağından kurgulanmış. Özellikle Ergöne, –bu yokyer ya da başka bir deyişle uydurulmuş, yazarın tasarımı mekân– zamanın tüm kötülüklerine, belirsizliklerine açık; karanlık, alacakaranlık bir atmosfer ve tuhaflıklar içeren topografyasıyla insanı –oluşu, varlık değeri ve yaşam hakkı üzerinden– bir anlamda tartışmaya açıyor. Nedir insan, nedir bu sınırlar; içler dışlar arası geçişler; nedir bu karanlık; yaşamaklar, ölmekler… Var mıdır umut? Orada devreye çocuklar girecektir Ergöne’de, sınır ötesinde ve gerisinde. Açıklığın, kurtuluş umudunun, geleceğin çatlaktan sızan ışığı olarak. Orada başlayan macera, henüz yazılmamış öykülerle o çocukların yaşam haklarının ve umutlarının peşinden bir sonraki yapıtıyla devam edecek görünmektedir. Kerem Işık: 1976, İzmir doğumlu. Üniversitede Kimya Mühendisliği okudu. “Kaos” üzerine yaptığı tez çalışmasıyla Fizik yüksek lisansını tamamladı. Öyküleri “kitap-lık”, “Varlık”, “Notos Öykü”, “Eşik Cini”, “Özgür Edebiyat” dergilerinde yayımlandı. İlk kitabı “Aslında Cennet de Yok” 2010 yılında Yapı Kredi Yayınları etiketiyle yayımlandı. İkinci kitabı “Toplum Böceği” ile 2012 “Haldun Taner Öykü Ödülü”ne layık görüldü. 2015 yılında üçüncü öykü kitabı “Iskalı Karnaval”, 2020 yılındaysa ilk romanı “Dünyanın Güçlü Tarafı” yine Yapı Kredi Yayınları tarafından yayımlandı. Aralarında Aharon Appelfeld, Nadine Gordimer, Salman Rushdie ve Rollo May’in de bulunduğu pek çok yazardan otuzu aşkın çevirisi yayımlandı. Nisan 2021 tarihinden bu yana İzmir’de kurulan Livera Yayınevi’nin Genel Yayın Yönetmenliğini yürütüyor. SINIR Kerem Işık Yapıkredi Yayınları, 2024 Tür: Öykü 136 s.
- Hayatı okumayı bilenler tesadüflere inanmaz: Eve Dönüş
Tan Taşçı ve Ezgi Durmuş’un beraber kaleme aldıkları Eve Dönüş, hayatımızdaki tesadüflerin yalnızca tesadüften ibaret olmadığını, bir eve dönüş hikâyesiyle anlatıyor. Caner Almaz Birisi Türkiye’nin en önemli pop ikonlarından, en çok dinlenen şarkıcılarından birisi. Diğeri ise yazdığı kitaplarla önemli bir okur kitlesi edinen bir yazar. Bu iki farklı dünyanın insanını hayat nasıl bir araya getirir? Bir araya geldiklerinde yapacakları, yazacakları kitapta ne anlatırlar? Tan Taşçı, ülkemizin önemli ses sanatçılarından biri. Şarkıları online platformlarda on milyonlarca dinleniyor. Konserlerine bilet bulmak çok zor. Pop müzik sektörünün devri daimi düşününce, senelerdir bu sektörün içinde olup da bu denli başarılı olabilmeyi başaran sayılı isim var. İşte Tan Taşçı, bu isimlerden birisi. Yaptığı müzikler, yazdığı şarkı sözleri ve yaşam tarzı onu dinleyenlere ve sevenlere ilham olan birisi. Ezgi Durmuş, Ya Da Biz Masal Olsak kitabıyla başladığı yazarlık serüveninde Hep Sonradan, İntihar Ormanları, Hüz ve son olarak da Öz kitaplarıyla hatrı sayılı bir okur kitlesi edinen bir yazar. Ezgi Durmuş, Armağan Çağlayan’ın Tan Taşçı’yı konuk ettiği Gör Beni’yi izlediğinde, programdan ve Tan Taşçı’nın söylediklerinden o kadar çok etkileniyor ki o gün arkadaşlarına “Ben Tan Taşçı’yla kitap yazacağım!” diyor. Bu bir hayal mi, önsezi mi, ileri görüşlülük mü, ne derseniz deyin… Bugün bu satırlarda bu iki isimin beraber kaleme aldığımı düşünürseniz, tesadüf olarak açıklanamayacağı kesin. İşte o program sonrasında, kader ağlarını örüyor. Ezgi Durmuş’un yanlış kişiye attığı mesaj onu Tan Taşçı’yla yapacakları ilk toplantıya götürüyor. Ne olduğunu, nasıl olduğunu anlamadan kendini Tan Taşçı ve ekibiyle kahvaltı masasında yapacakları kitabı konuşularken buluyor Ezgi Durmuş. Daha önce hiç tanışmadığı, huyunu suyunu bilmediği, beraber zaman geçirmediği, üstelik tüm Türkiye’nin tanıdığı bir pop ikonu karşısında nasıl hareket edilir, ne söylenir, ona dair ne, nasıl yazılır? Daha ilk toplantılarından itibaren yola çıkışlar ve eve dönüşler üzerinden bir bağ kuruluyor ikili arasında. Tan Taşçı, sahne alacağı Bodrum’a davet ediyor yazarımızı. Bir hafta öncesinde aklında böyle bir şey yokken, evinde ertesi gün yola çıkacağı Bodrum seyahati için bavul hazırlar bir halde buluyor kendini Ezgi Durmuş. Ve yola çıkıyorlar… Yol boyunca sohbetler, birbirlerini tanıma, anlama ve kitaba konu bulma arayışları esnasında, sıradan bir şehirler arası otobüs dinlenme tesisinde duruyorlar. Yemek yemek için, belki de saatlerdir yolda olduklarından ayaklarını açmak için… Tan Taşçı, oldukça uzak bir mesafeden kimi görüyor dersiniz? Diğerleri, hayır o değil, olamaz, Bodrum yolu üzerinde ona rastlamak mümkün değil diye ikna etmeye çalışırken Tan Taşçı kendinden emin bir şekilde Armağan Çağlayan’ın yanına kadar gidiyor. Herkes gerçekten şaşırıyor. Şok geçiriyorlar. Bu bir tesadüf olabilir mi? Bu neyle açıklanabilir ki? Beraber oturup neden orada olduklarından konuşuyorlar. Kitap projesini anlatıyorlar Armağan Çağlayan’a. Bu güzel rastlantı, denk geliş ya da adına ne derseniz deyin, garip durumla yola devam ediyorlar. Bodrum’daki serüvenlerinde yine böyle tesadüfler içeren ve her biri ayrı ayrı şaşkınlık doğuran birkaç olay daha yaşanıyor ama ben bunları buradan anlatmayayım. Ama bu ikilinin bir araya gelmesi, boşuna değilmiş diye düşünüyorsunuz. İkilinin birbirini tanıma evresinden sonra, sohbet edasında devam ediyor kitabımız. Ezgi Durmuş, Tan Taşçı’ya hayata ve dünyaya dair sorularını yöneltiyor. Tan Taşçı da bu sorulara yaşama felsefesi, hayata bakış açısı ve yaşadıkları üzerinden cevaplar veriyor. Neden vegan olduğunu, manifestation’a bakış açısını, doğa ve dünya üzerindeki konumumuz ve kendimize bakış açımıza dair içten bir döküm yapıyor Tan Taşçı. Yolculuk boyunca eve dönüşümüzün, kendimize bakışımızla ne kadar alakalı olduğunu kendi yaşamından örneklerle anlatıyor. Tan Taşçı ve Ezgi Durmuş’un Destek Yayınları tarafından yayınlanan Eve Dönüş kitabıyla farklı bir kişisel gelişim ve dönüşüm hikâyesi kaleme alıyorlar ve hayatımızdaki tesadüflerin yalnızca tesadüften ibaret olmadığını bir eve dönüş hikâyesiyle anlatıyorlar. EVE DÖNÜŞ Tan Taşçı ve Ezgi Durmuş Destek Yayınları, 2024
- Müziğin, dostluğun, kişisel şeytanların heyecan verici ve çoğu zaman tüyler ürpertici bir tasviri
Aşkın, rekabetin ve dostluğun öyküsünü ele alan Balarıları ve Uzaktaki Gök Gürültüsü, yazar Riku Onda’nın ödüllü, uluslararası çok satan romanı, Türkçede. Roman, uluslararası bir piyano yarışmasında yarışan dört genç piyanistin hassas ve ilgi çekici dramasını okura sunarken; müziğin, dostluğun, kişisel şeytanların heyecan verici ve çoğu zaman tüyler ürpertici bir tasvirini başarıyla yapar. Onda, klasik müziğin ve aşkın gücünü tüm duygusal, psikolojik ve içgüdüsel görkemiyle okura ustaca aktarıyor. Arka Kapak Yazısı: İnsan olmanın en yüksek formu müziktir. MÜZİĞİN, DOSTLUĞUN VE REKABETİN SİHİRLİ DÜNYASINA HOŞ GELDİNİZ! Tokyo yakınlarındaki küçük bir sahil kasabasında düzenlenen piyano yarışmasında üç öğrenci, hayatlarının en keyifli ve acı verici anlarından bazılarını yaşayacaklar. Henüz farkında olmasalar da birbirlerinin hayatını derinden ve beklenmedik şekilde değiştirecekler. Yetenekli Masaru, annesinin ölümünden sonra konserleri bırakan “dâhi çocuk” Aya’yı alt edebilecek mi? Yoksa bunu bir arıcının, piyanosu bile olmayan özgür ruhlu müzisyen oğlu Jin mi başaracak? Her biri kuralları yıkıp hayranlarını büyüleyecek ve sınırlarını zorlayacak. Peki ne pahasına? Milyonlarca okura ulaşan ve Japonya’da haftalarca 1 numarada kalan Balarıları ve Uzaktaki Gök Gürültüsü üç gencin, arkadaşlığın anlamını kavramaya dair sevgiyle örülmüş hikâyesi. “Ruki Onda, klasik müziğin büyüleyici gücünü tüm duygusal, psikolojik ve içgüdüsel görkemiyle en güzel şekilde aktarıyor...” – The Observer “Okuyabileceğiniz en estetik Japon romanlarından biri olan Balarıları ve Uzaktaki Gök Gürültüsü, Japon edebiyatının gerçek bir başyapıtı.” – Books and Bao Riku Onda, Japonya’da en çok satan yazarlar listesinde 1 numaradır. Sendai’de büyüyen Onda, alto saksafon çaldığı Waseda Üniversitesi’nden mezun oldu. Onda, 1991 yılında ilk romanıyla bir ödül kazandı ve yazarlık mesleğini tam zamanlı olarak yapmaya başladı. 2003 yılında Güney Amerika’ya taşıdı ve burada NHK televizyonu için Maya ve İnka kültürü üzerine haberler yaptı. Babası bir müzik tutkunu olduğu için Onda klasik müzik dinleyerek büyüdü ve küçük yaşlardan itibaren piyano çaldı, ardından Western rock ve cazı keşfetti. Balarıları ve Uzaktaki Gök Gürültüsü Japonya’da ilk yayımlandığında, yılın en çok ses getiren romanı oldu ve iki büyük edebiyat ödülü kazandı: Japonya Kitapçıları Ödülü ve Naoki Ödülü (üstelik o zamana dek başka hiçbir roman aynı yıl içinde bu ödüllerin ikisini birden kazanmamıştı). 2019 yılında bu eseri, Kâinatı Dinle (Listen to the Universe) adıyla büyük bir Japon filmi haline getirildi. BALARILARI VE UZAKTAKİ GÖK GÜRÜLTÜSÜ Riku Onda Beyaz Baykuş Yayınları, 2024 Japonca Aslından İngilizceye Çeviren: Philip Gabriel Çevirmen: Orhan Efe Özenç 520 s.
- Dünynın en muhteşem 12 tren rotasını keşfetmeye hazır mısınız?
Sam Sedgman, Efsane Maceralar adlı kitabında, seyahat meraklılarını, dünyanın en muhteşem 12 tren rotasını keşfetmeye davet ediyor! Dünyaca ünlü 12 tren rotasını, hikâyeleriyle ve hatların içinden geçtiği bölgelerin gelenekleri, kültürleri, yemekleri ve insanlarıyla bir bütün olarak keşfetmek için aile boyu bir maceraya hazır mısınız? Efsane Maceralar, küçük-büyük tüm seyahat meraklılarını dünyanın dört bir yanına uzanan muhteşem bir keşif yolculuğuna davet ediyor. Kanada’dan ABD’ye, Güney Amerika’dan Afrika’ya, Avrupa’dan Uzakdoğu’ya, Avusturalya’dan Hindistan’a uzanan bu benzersiz yolculukta ödüllü yazar Sam Sedgman, ulusların kaderini sonsuza dek değiştiren demiryolu hatlarını ve tren yolculuklarının hepimizi nasıl birbirimize bağladığını anlatıyor. Sam Sedgman’in yazdığı, Sam Brewster’in resimlediği büyüleyici Efsane Maceralar kitabı okurlarla buluştu. Sedgman imzalı Trende Macera serisinden çıkan ve rotaları, daha önce Dinozor Çocuk’tan çıkan Kraliyet Treni Hırsızı kitabıyla da kesişen Efsane Maceralar, küçükleri olduğu kadar büyükleri de dünya çapında bir maceraya çağırıyor. Okurlarını alıp Kuzey Kutbu’ndan Güney Pasifik’e, Silikon Vadisi’nden Afrika Savanalarına ve daha nice yerlere götüren, dünyanın en büyüleyici demiryollarında bir tura çıkaran Efsane Maceralar, 12 ünlü demiryolu hattının geçtiği modern şehirleri, antik tapınakları, vahşi hayvanları, lezzetli yemekleri, yüksek köprüleri, yerel halkın festivallerini de keşfetme imkânı sunuyor. Bazıları hâlâ aktif olan, bazıları artık çalışmayan ya da yapılmasına rağmen hiç kullanılmamış olan 12 muhteşem demiryolu rotasına ve çok daha fazlasına odaklanan Efsane Maceralar, mühendislik harikaları ve demiryollarının ulusların kaderini sonsuza dek nasıl değiştirdiğini ve tren yolculuklarının hepimizi nasıl birbirimize bağladığını ortaya seriyor. SAM SEDGMAN Sam Sedgman çok satan Trende Maceralar serisiyle ünlü ödüllü bir yazardır. Londra’da yaşamaktadır ve her fırsatta seyahat etmektedir. Bahçesinin hemen dibinde bir demiryolu hattıyla büyümüştür ve çocukluğundan beri trenleri sevmiştir. SAM BREWSTER Sam Brewster serbest çalışan bir çizer ve film yapımcısıdır. Her türlü trene düşkün olmakla birlikte özellikle lunapark trenlerini, minyatür demiryollarını, fünikülerleri ve monorayları sever! EFSANE MACERALAR Sam Sedgman Dinozor Çocuk, 2024 Çeviri: Oğuzhan Şenocak 64 s.
- 22. Tudem Edebiyat Ödülleri için başvurular başladı
2003 yılından bu yana çocuk ve gençlik edebiyatımıza çağdaş ve özgün eserler kazandırmak amacıyla düzenlenen Tudem Edebiyat Ödülleri'nin 22. yarışması, 8-12 yaş grubuna yönelik roman dalında gerçekleştirilecek. Türkçe edebiyattaki yazınsal üretimi artırmak ve bu alanda emek verenleri teşvik etmek hedefiyle tasarlanan yarışma, yazdıklarını yayımlatma imkânı arayanlar için de yeni kapılar aralıyor. 22. Tudem Edebiyat Ödülleri'nin seçici kurulu; çocuk ve gençlik yazınımıza yön veren eski ve yeni kuşak eğitimci yazarları bir araya getiriyor: 2024 seçici kurulumuz Dilek Yardımcı, Mehmet Atilla, Miyase Sertbarut, Sevtap Ayhan ve Sinan Yaşar'dan oluşuyor. Son katılım tarihi 1 Kasım 2024 olan 22. Tudem Edebiyat Ödülleri'nde dereceye giren isimlerin Mart 2025'te duyurulması öngörülüyor. Yarışmada birinciye 25.000 TL, ikinciye 20.000 TL, üçüncüye 15.000 TL para ödülünün yanı sıra, İzmirli heykeltıraş Ozan Ünal tarafından tasarlanan ödül heykelleri verilecek. Kuruluşunun 40. yılını kutlayan Tudem Yayın Grubu'nun köklü yayıncılık birikiminin en değerli meyvelerinden biri olan Tudem Edebiyat Ödülleri, tarafsız duruşu ve nitelikli eserleri ön plana çıkaran yapısıyla edebiyat dünyamızda önemli bir misyon üstleniyor. 22 yıllık yarışma geleneğinde resimli kitaptan romana, gülmece öyküden tiyatro oyununa uzanarak, çocuk ve gençlik edebiyatımızda eksikliği hissedilen türlere eğilmeyi kendine ilke edinen Tudem Edebiyat Ödülleri, gelecek yarışmalarda yeni keşifler sunmaya devam edecek. Seçici Kurul: Dilek Yardımcı, Mehmet Atilla, Miyase Sertbarut, Sevtap Ayhan, Sinan Yaşar (alfabetik)
- "Tanısaydım biraz belki hiç de ağlamazdım..."
Emre Barca’nın ilk kitabı Kabul, unutulmuş rüyaların, kaybolan insanların, yersiz umutların dünyasından çocukluğun tuhaf gecelerine, gündüzlerin amansız çirkinliğine çağırıyor bizi. Genç edebiyata meraklı bir çizgi oluşturmaya gayret eden Ardis Kitap 2024’ü bir şiir kitabıyla karşılıyor. Emre Barca’nın ilk kitabı unutulmuş rüyaların, kaybolan insanların, yersiz umutların dünyasından çocukluğun tuhaf gecelerine, gündüzlerin amansız çirkinliğine çağırıyor bizi. Öz elleriyle gözlerini çıkartan Oedipus’un dere tepe yürüyüşüne, Hallac-ı Mansur’un darağacındaki duasına bir selam, sesten mürekkep bir armağan. “ben iyiyim, iyiyim, ama bazen saçlarımı taradı arsız gölgeler, peşimde taklalar atan neşeli güvercinler var yani, neden ağlayayım. tanısaydım biraz belki hiç de ağlamazdım, silmezdim hiçbir hayaleti kulaklarımdan, bana bakmayın, bakın yolun ağır ağır kıvrılışına-günler var ki anlamıyorum olup biteni, yine de bırakmasalar beni, çok ağlıyorum, elimden tutsa artık sakin bir yılan gözlerinde tanrılar olan.” Emre Barca:1981 doğumlu Emre Barca’nın çocukluğu ve ilk gençliği Bursa’da geçti. Lisans ve yüksek lisansını İstanbul’da, doktorasını Lancaster’da tamamladı. Çeviri ve uyarlamalar yaptı, çeşitli mecralarda yazıları yayınlandı, üniversitelerde ders verdi. Emre Barca, eşi Tuba, kızları Ayşe ve Meryem ile İstanbul’da yaşamaktadır. KABUL Emre Barca Kapak İllüstrasyonu: Bilgi Seven Ardis Kitap, 2024 72 s.
- Öykü: Ölmedim Ama
"Kurulmuş kafa; saat gibi. Kurulmuş yanlış anlamaya. Sadece kendisinin değil, başkalarının saatlerini de kurmuş. İnanmış o saatler de, inanmış. Kurulma eyleminin anahtarını başka birinin eline vermiş. Oysa severmiş aslında seni. Yok, hayır! Anahtarı vereni daha çok severmiş. Sen de sevildiğini sanıp kurum kurum kurumlanırmışsın meğer." İkbal Gemici Aslında öyle biri değilim. Bence… Ben… Kendim… Sanırım en zoru da anlaşılamamak. Geceden kalmayım. Hava kasvetli. Gökyüzü yeryüzüne indirmiş tüm gözyaşlarını. Hani temizlerdi yağmur tüm pislikleri sokaklardan, tarlalardan, bahçelerden. Öyle yağdı ki tüm gece boyunca. Sadece pislikleri, kanları, çeri çöpü silip atmadı; toprağın en verimli yerlerini de sürükledi, götürdü peşinden. İyi şeyler de gittiğine göre nasıl toparlayacağım şimdi beni? Ölmeyi bu denli istediğim başka bir zaman olmuş muydu peki? Bu kadarını hiç yaşamamıştım doğrusu. Gözlerim iki yandan şakaklarıma doğru çekilmekte. Üzerlerinde tonlarca ağırlık. İki göz kapağı nasıl taşır bu ağırlığı. Peki ya ruhum? Bedenim, kat kat mermer sütunlarının altında, sadece başımın bir kısmıyla ayaklarım görünecek şekilde taş zemine boylu boyunca uzanmış gibiyim. Gökyüzünün bir yerinden bakıyorum bu resme şimdi. İçimi acıtıyor resim, canımı yakıyor. İşte o an ölmeyi, yok olmayı, hiç anılmamayı, hiç yaşamamış olmayı, hiç gülmemiş, hiç ağlamamış, yediğim yemekten hiç keyif almamış, hiç güzel bir an yaşayıp mutlu olmamış, hiç üzülmemiş olmayı istiyorum. Derin bir boşlukta, yerçekiminin olmadığı bir yerde, devinimsiz asılı kalmayı… İyi bir oyuncu olmayı başaramadım şu hayatta. Bir şey ya vardır ya yoktur ilkesiyle başı, sonu oynadım hep. Ölümüneydi yaptıklarım. Ölümüneydi hep sevmek; ölümüneydi sevmemek. Yüreğimi avuçlarımın içine alıp sundum ölümüne sevdiklerime. ‘Olmamış, bu,’ dediler, ‘Ruhunu da, bedenini de, beynini de, tüm hücrelerini de koy üstüne.’ Hayatında bir anı sil deselerdi – olmadığım insan olmakla suçlandığım o an var ya hani – onu silerdim işte. Bu şeyi yaşamış, suçlanmış; hiç istemediğim o yerdeyim şimdi. Zaman geri alınabilir mi? Bunu yaşamadan önceki bir saate dönüp oraya hiç gitmemiş olsaydım, günün sonraki saatlerinde başka bir şekilde bu suçlanma anını yaşar mıydım? Ahlar, keşkeler, tühler… ne çok kullanıyoruz bu kelimeleri hayatımızda. Keşke gitmeseydim. Hayır, demeyeceğim bunu. O gün olmasa başka bir gün, başka bir gün olmasa iki gün sonra, üç gün sonra, beş gün sonra illa yaşayacaktım, illa… Kurulmuş kafa; saat gibi. Kurulmuş yanlış anlamaya. Sadece kendisinin değil, başkalarının saatlerini de kurmuş. İnanmış o saatler de, inanmış. Kurulma eyleminin anahtarını başka birinin eline vermiş. Oysa severmiş aslında seni. Yok, hayır! Anahtarı vereni daha çok severmiş. Sen de sevildiğini sanıp kurum kurum kurumlanırmışsın meğer. Zavallı insan! Acınacak haldesin. Boş yere dememiş Mevlana: ‘Sen ne söylersen söyle, söylediğin, karşındakinin anladığı kadardır,’ diye. Birkaç gün önceydi. Böcekler görmüştüm rüyamda. İri iri, hiç görmediğim türden. Bir çomak bulup dürtmüştüm en büyük olanını. Kıvrılmış, topaklanmış, yan dönmüştü bedeni. Sarıya dönüktü rengi. Çomağın ucuyla ikinci kez değdiğimde, yan yatmış bedenini toparlamaya çalışmış; sürüngenimsi ayaklarıyla tutunmaya çalışmıştı ucuna. Korkup çubuğu atmıştım elimden. Sonra baktığım her yerde onlarcasını görmüştüm. Onlarca yumuşak sarı derili böcek. Gözlerim aralandı. ‘Of, rüyaymış,’ dedim kendi kendime. ‘Unutmayayım, bakarım yorumuna,’ dedim. Neyin habercisiydi bu böcekler? Sonra dedim ki: ‘Boş ver! Hayra alamet değil bu rüya: Üzüleceksin.’ Nefret ediyorum rüyalarımın çıkmasından. Aynadaki aksime takılıyor bir ara gözlerim. Bu ben miyim sahi? İri gözlerim küçülmüş ama sağ gözüm daha küçük sanki. Göz kapağım gözümün yarısına kadar düşmüş. Göz altlarımı ise hiç bu kadar torbalanmış ve morarmış görmedim daha önce. Çehremden düşen bin parça. Yatak odamın her tarafına sıçramış parçalar. Lambanın kör ışığı altında, özenle örülmüş büyük bir ağ; ucunda büyücek bir örümcek ön ayaklarından asılı. Bedenini kurtarmaya mı çabalıyor yoksa ağ atmaya devam mı ediyor, ayrımına varamıyorum. Aynadaki gözlerimi görüyorum yeniden. Yeşili sönmüş. Sahi meneviş var mıydı gözlerimde? On yaş çökmüşüm gibi. Sahi hiç güzel olmuş muydum daha önceleri? Ya mutlu? Şöyle ağız dolusu gülmüş müydüm? Aynadaki kadına gülümseyip, göz kırpmış mıydım? Olduysa da hiç hatırlamıyorum. Yüksek bir duvar ördün ya aramıza. Duvarın üstüne sağlam yapılmış tuğlalar örüyorum şu ara. Temeli sen attın. Büyütmek, çoğaltmak benim işim. Bunu da ölesiye yaparım, bilirsin. Ben de bilirim ya, neyse. Eskisi gibi olur muyuz yine? Daha temkinli, daha korkak, daha seviyeli mi gider bundan sonra? Hani çocuktuk ikimiz de. Tek katlı evin korumasız çatısında oynarken tam beni yakalayacağın an beton zemine çakılmıştım ya! Kim olduğunu anımsayamadığım bir adamın kollarında hastaneye giderken bir ara seni görmüştüm hayal meyal. Kafanı ellerinin arasına almış ağlıyordun. O an kendimden çok senin için üzülmüştüm. Çocuk aklı işte! Ebe sendin. Bana dokunmamıştın bile. Yakalanmayayım diye kaçarken ani bir hareketle eğilip duraksamış, kendimi toparlayınca ters yöne doğru koşmuş, demir parçasına takılıp aşağıya düşmüştüm. Günlerce özür dilemiştin benden. Ben de senin suçun olmadığını anlatıp durmuştum. O zaman çocuktuk. Birbirimizi sarıp sarmalamak için çok vaktimiz vardı. Peki ya şimdi? O kadar vakit var mı? Beni sarıp sarmalama. Sen dahil kimseden böyle bir beklentim, isteğim yok. Koca kadın oldum bak!
- Ölü adam hiçbir zaman dirilmez
Başar Yılmaz, “Martin Eden” perspektifinden bireycilik, sosyalizm ve burjuva ahlakı üzerine yazdı. Başar Yılmaz “Kuşkusuz, evrenin yaratıcısı daha iyi bir yöntem planlayabilirdi; ama bu belirli evrenin yarattıkları, bu belirli yönteme katlanmak zorundaydılar” Jack London Jack London, Martin Eden romanını kaleme aldığında genç yaşında uluslararası başarı kazanmış bir yazardı. Buhranlı bir döneminde çıktığı Güney Pasifik’teki deniz yolculuğunda yazdığı bu yarı otobiyografik roman, yayımlandığı günden bugüne edebiyat tarihinde önemli bir mertebeye ulaşmış olmakla birlikte barındırdığı felsefi zemin, toplumsal tema ve sınıf ahlakı eleştirisi ile hakkında en çok tartışılan eserler arasına girmiştir. Roman, gemilerde işçi olarak çalışan Martin Eden’in Arthur isimli bir genci kavgadan kurtarması sonrası teşekkür amaçlı Arthur'un ailesi tarafından yemeğe dâvet edilmesiyle başlar. Burjuva sınıfına mensup ailenin evindeki yemekte sosyal konumu nedeniyle yoğun bir yabancılık hisseder. Kendi içinde bulunduğu sınıf ile karşılaştırdığında yalnızca maddi değil, kültürel alanda da büyük bir uçurum olduğunu fark eder. Bununla birlikte evin Edebiyat Fakültesinde eğitim gören genç kızı Ruth’un kendisine diğer aile bireylerinden farklı bir ilgi göstermesi aşkın kıvılcımının parlamasına yol açar. Sınıfsal farklılık ile bezeli klasik aşk romanına benzer öğelerle başlayan kurgu, ilerleyen sayfalarda katmanlaşacak, bu tanışmadan sonra yaşayacağı dönüşüm romanın temel izleğini oluşturacaktır. Romanda, Martin’in Ruth’a layık olmak, onunla ortak bir gelecek kurmak ve aralarındaki kültürel mesafeyi kapatmak için giriştiği okuma seferberliği, sarsılmaz bir irade ile kendini yeniden inşa etme mitine dönüşür ve Martin yazar olma arzusunu keşfeder. Bu dönüşüm sürecinde onu çarpıcı biçimde etkileyen isim Harbert Spencer olur. Bu isme bir parantez açmak gerekirse; Harbert Spencer, Darwin’den önce evrim teorisinin temellerini atan İngiliz sosyolog ve dönemin ünlü düşünürüdür. Spencer, en iyinin hayatta kalması tezini ortaya atmış ve bunu yalnızca biyolojik olarak değil toplumsal dinamiklere de uyarlayarak ele almıştır. Bireyin özgürlüğüne büyük ağırlık veren ve genellikle kendine yeterli, kendi kendini yönlendiren, görece özgür bireyi ya da benliği vurgulayan siyaset ve toplum felsefesi individüalizmi savunmuştur. Bu görüşlerden bir hayli etkilenen Martin için hayat algısı değişir; değiştikçe de kendi sınıfından uzaklaşır. Sanayi devrimiyle beraber makineleşen ve emek sömürüsünün hız kazandığı vahşi kapitalizmin karşısında sınıf hareketi de dinamizm kazanmış ve batı dünyasında örgütlü işçi eylemlerinin yoğunlaşmaya başladığı bir döneme girilmiştir. Sosyalizm arzusu en parlak dönemini yaşamaktadır. Jack London’ın yarattığı Martin Eden karakteri, yazarın 20’li yaşlardaki hayat serüveni ile benzeşen öğeler taşıyıp, eski bilinç dünyasını temsil ediyor olsa da yazarından farklı olarak sosyalizme karşı bireyci bir anlayıştadır. Ona göre kendi kendini güdebilen bireyler olursa devlet de o bireylerden oluşan toplumu gütme gereği duymamış olur. Diğer taraftan, hiçbir köle devletinin ayakta kalamayacağını savunur. Martin Eden, sosyalist hareketle de temas eder fakat bilinçli olarak bu dünya görüşünü reddeder. Sosyalistlerin toplantısında yaptığı konuşmada topluluğa şöyle seslenir: ‘’Varoluş mücadelesinde, güçlüler ve güçlülerin soyu hayatını sürdürme meyli gösterirken, zayıflar ve zayıflardan türeyen nesillerse ezilip yok olma eğilimindedir. Bunun sonucunda güçlüler ve güçlülerin soyu yaşamaya devam ederken, bu mücadele geçerli olduğu müddetçe yeni gelen her neslin gücü de artar.“ Sosyalist düşünceyi köle ahlakı olarak nitelendiren Martin Eden, bu kerteden itibaren okurun gözünde sosyalizmi benimseyen yazarı Jack London için bir “anti kahraman” mı sorusunu akıllara getirir. Jack London, kendi hayatından bir kesit olarak romanda yer verdiği, Martin Eden’in çamaşırhanede çalıştığı dönemi Marx’ın kapitalizm eleştirisinde vurguladığı yabancılaşma kavramı perspektifiyle işler. Öyle ki günde on yedi saate varan çalışma koşullarında insanlığını yitirmeye başlayan, değer ve amacından uzaklaşan Martin için aşkı Ruth ve iştahla gömüldüğü kitapları, uzak nesnelere dönüşmeye başlamıştır. Jack London, bu kurmaca ile Marx’ın değindiği “İnsanın yabancılaşması, çalışma ve üretim yüzünden doğadan ayrılmasıyla başlar.” saptamasına da atıfta bulunmaktadır. Bu yabancılaşma, kurgunun ileri safhasında farklı bir boyut kazanmaktadır. Martin Eden, Ruth’un gözünden, hayatını kazanma yönündeki isteksizliği ve yazar olma hevesi ile gerekli yaşam olanaklarına erişemeyeceği düşüncesiyle terk edilir. Aynı zamanda ailesi, mahallesinde veresiye alışveriş yaptığı bakkal dahi Martin’i artık bir serseri olarak görmektedir. Ne var ki makûs kaderi değişip, dergilere gönderdiği öyküleri art arda yayımlanmaya başladığında ve hemen ardından bir yayınevinden kitabını basma teklifi geldiğinde Eden’in şöhreti de parası da katlanmaya başlamıştır. Bu durum, en başından bu yana Martin’i kızlarına yakıştıramayan Ruth’un anne ve babasının onu yemeğe davet etmesini, Ruth’un evindeki bir yemekte son derece sert biçimde tartıştığı yargıcın bu kez ona saygılı yaklaşmasını, onu evden atan eniştesinin bu kez koşulsuz bir sevgi göstermeye başlamasını sağlayacaktır. Çevresindeki tüm bu değişim Martin Eden’de farklı bir yabancılaşmaya yol açar. “Kitaplarını alan ve kesesine paralarını akıtan kesim burjuvaziydi, ama onlar hakkında bildiği üç beş şeyden, yazdıklarını anlayıp yeterince değerlendirip değerlendiremeyeceklerini net olarak göremiyordu. Martin’de içkin olan güzellik ve güç, onu baş tacı edip kitaplarını alan yüz binlere hiçbir şey ifade etmiyordu.” Çok öncelerde yazdığı metinler yayın dünyasında değer görmeye başladıkça gelişen ve dönüşen bu ilgi onu burjuva ahlakı ile yüzleştirir, bu sınıfın değer yargılarının düşündüğünün aksine ne kadar sığ ve yüzeysel olduğunun farkına varır, isteklerinden uzaklaştırır. Öyle ki edebiyat, onu pazarlayacak yayınevleri ve dergilerin biçtikleri değer kadar kıymetlidir. Toplum, sanatın niteliğinden ziyade onu dolaşıma sokacak piyasanın tavrı ile alakadardır. En başında yaşam biçimlerinden, seçkin hayatlarından, kültürel birikimlerinden son derece etkilendiği burjuva sınıfını gözünde fazla büyüttüğüne hatta neredeyse tamamen yanıldığına ise Ruth’un, ailesinin telkini ile tekrar kendine dönmek istediğinde emin olacaktır. Hikâye boyunca, Martin Eden’e yol gösteren tek karakter sosyalist şair Bressondon'dur. Jack London’un yol gösterici olarak kurguya dâhil ettiği bu karakterin tavsiyelerini kulak ardı eden Martin, bu popülerliğin ardından yüzleştiği gerçeklerle onun haklılığını anlar. Savunduğu bireycilik ise onu yalnızlık ve amaçsızlığa sürüklemiştir. Roman boyunca Martin'e her şeye karşın yardım etmiş olan, onun gibi alt sınıfta bulunan yoksul ev sahibi ile eski çete arkadaşlarından başkası değildir. Hikâyenin sonunda Martin Eden’in intiharı bireyci felsefenin boğulmasını simgeler. Jack London’a göre bu boğulma aynı zamanda kaçınılmaz bir sonuçtur ki romanın sonuna dair yöneltilen bir soruya verdiği cevaptan bu rahatlıkla anlaşılmaktadır: “Martin Eden için neden biraz üzülmeyeyim? Martin Eden bendim. Martin Eden bir bireyci idi, bense bir Sosyalist. İşte bu nedenden ben yaşamaya devam ediyorum ve işte bu nedenden Martin Eden öldü. Bu kitap bireyciliğe bir saldırıdır. Martin Eden, başkalarının ihtiyaçlarının farkına varmayan aşırı bir bireycidir. Hayâlleri kaybolduğunda, uğrunda yaşayacağı hiçbir şey kalmaz.” Ve tıpkı Martin Eden’in o gece gemiden kendini karanlık denize bırakmadan önce okuduğu şiirde yazdığı gibi: Ölü adam hiçbir zaman dirilmez… MARTIN EDEN Jack London İş Bankası Yayınları, 2014 Çeviri: Levent Cinemre 528 s.
- Kırılma Noktası
17 Ağustos 1999 depreminde yaşananların ardından kaleme alınan ve ilk olarak 2004’te yayımlanan Kırılma Noktası, bir gecede sarsılan tüm değerleri sorguluyor. Fay kırıldığında, taşlar yerinden oynayınca binalarla birlikte tüm düzen çöküyor, güç dengeleri değişiyor. Kırılma Noktası’nda herkes bundan payına düşeni alıyor: Siyasi iktidar, eril düzen, hatta edebiyat otoriteleri... Yiğit Bener, böyle bir atmosferde bir romanın yazılış sürecine tanık olmaya çağırıyor okuru. Deprem sonrası yardım çalışmalarına katılan öğretim görevlisi Selin, uluslararası boyuttaki insani dayanışmayı anlatan bir roman yazmaya başlar. Çarkın dişlilerinin bir bir sökülmesi demektir bu. Sorgulanan otoritelere ünlü bir edebiyat eleştirmeni olan “eski eş” de dahildir. “O geceyi yaşadık. Olanlar o denli ağırdı ki, zihinlerimiz baş edemedi, birçok duyguyu kaydedemeden bilinçaltına yolladı. Kimimiz suçlular bulduk söylenecek, kimimiz elimizden geldiğince yardıma koştuk, kimimiz korkular içinde kasıldık kaldık, kimimiz de toptan reddetti depremi, yok saydı. (...) Bu kitap, 7.4 şiddetinde, kırk beş saniye süren, resmî kayıtlara göre yirmi bin kişinin öldüğü bir depremden; düzenin dar kalıplarında her saniye ölen milyarlarca ruhtan söz ediyor. Sert sözcüklerle yazılmış bir kitap Kırılma Noktası. Başka türlü yazılamazdı. Sarsıyor.” Birsen Ferahlı YİĞİT BENER, 1958’de doğdu. Gençlik yıllarını Ankara, Paris ve Brüksel’de geçirdi. 1990’dan beri İstanbul’da yaşıyor. İlk romanı Eksik Taşlar 2001’de yayımlandı, Kırılma Noktası 2004’te. 2011’de basılan son romanı Heyulanın Dönüşü ile 2012 Orhan Kemal Roman Armağanı’nı kazandı; roman 2014’te Fransızcaya çevrildi. İlk öykü kitabı Öteki Kâbuslar 2010’da basıldı ve 2011’de Fransızcaya çevrildi. 2017’de basılan ikinci öykü kitabı Öteki Düşler 2018 Yunus Nadi Öykü Ödülü’nü kazandı. Üç çocuk kitabı yayımladı: Özgür Rosto, 2007; Yaramaz Babamla Beter Amcanın Maceraları, 2015; Matbaacılık Oyuncağı, 2015. Kurucularından ve yazarlarından olduğu İktidarsız adlı sanal edebiyat dergisinde 2003-2009 yıllarında yayımlanan yazılarından bir seçkiyi Kusursuz Gezinti adıyla 2014’te kitaplaştırdı. Enis Batur’la birlikte kaleme aldıkları Simültane Cinnet 2015 yılında yayımlandı ve 2017’de Fransızcaya çevrildi. 2015’te yayımlanan İçimizdeki Ermeni adlı derlemenin proje koordinatörlüğünü üstlendi. Louis-Ferdinand Céline’in Gecenin Sonuna Yolculuk adlı yapıtının çevirisiyle 2002 Dünya Kitap Yılın Çeviri Ödülü’nü kazandı. KIRILMA NOKTASI Yiğit Bener Tür: Roman Everest Yayınları, 2024 149 s.















