top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Passa Porta’dan yazar Almula Türedi’ye davet

    Öykü ve senaryo yazarı olan ve Bavul Dergi’nin yazar kadrosu içinde yer alan Almula Türedi, uluslararası bir edebiyat kurumu olan Passa Porta tarafından hazırlık aşamasındaki romanını yazmak üzere davet edildi. Okurların Belçika'dan ve yurtdışından yazarlarla buluştuğu Passa Porta, çok dilli bir buluşma yeri. Yazarların ve çevirmenlerin bir sahneye veya çalışma alanına erişebildikleri Passa Porta Festivali, her iki yılda bir yüzlerce yazar ve sanatçının katılımıyla Brüksel'i bir edebiyat şehri olarak kutlamakta. Yazarlarımızdan Almula Türedi, uluslararası bir edebiyat kurumu olan Passa Porta tarafından hazırlık aşamasındaki romanını yazmak üzere Passa Porta’ya davet edildi. Passa Porta Türkiye’den daha önce Nedim Gürsel, Perihan Mağden, Aslı Erdoğan ve Ece Temelkuran’ı ağırladı. Türedi, 2005 yılında Forum Femmes Méditerranéennes adlı Marsilya’daki kadın derneğinden Ay ve Kadın başlıklı öyküsü ile ödül kazandı, Fransa’ya davet edildi ve öykü Fransızca olarak basıldı. Almula Türedi’nin her ay Bavul’da yayımlanan öykülerinin yanı sıra “Gelinciklerin Ölümü” isimli bir öykü kitabı da bulunuyor.

  • 2023 Everest İlk Roman Yarışması'nın kazananı açıklandı!

    Everest Yayınlarının 2006 yılında yeni yazarlar ve metinler keşfetmek amacıyla başlattığı İlk Roman Yarışması’nın bu yılki kazananı “Sisler Dağıldığında” adlı dosyasıyla Gülhan Davarcı oldu. Cemil Kavukçu'nun her yıl olduğu gibi destek verdiği ve Bahriye Çeri, Gülfem Pamuk, Irmak Zileli, Çimen Günay Erkol ve Sibel Oral'dan oluşan jüri, gerekçelerini şöyle sundu: “Baba erkini deşifre etmesi, farklı biçimlerini görünür kılması, bunu yaparken güçlü bir kurgu oluşturması, dili gösteriye kaçmadan olgun ve tutumlu kullanımı, karakterin psikolojik derinliğini yansıtmadaki başarısı nedeniyle bu dosyayı ödüle değer bulduk." 25 Mayıs 2023'e başvuruya açılan 2023 Everest İlk Roman Yarışması'na 14 Temmuz 2023 tarihine kadar 183 roman dosyası katıldı. Anonim olarak ön elemeden geçirilen dosyalar arasından finale kalan on dosya belirlendi ve jüri, Sisler Dağıldığında isimli romanı birinciliğe değer buldu. Sisler Dağıldığında, 2024 yılı içinde Everest Yayınları editörlüğünde raflarda yerini alacak! Yüksek lisansını İstanbul Üniversitesi Kadın Çalışmaları anabilim dalında tamamlayan Gülhan Davarcı, 2009 yılından bu yana İngilizce öğretmenliği yapıyor. Yazıları çeşitli dergi ve platformlarda yayımlanan Davarcı'nın Çok Özel Dostlar Kulübü (2017) adlı bir öykü kitabı da bulunuyor. Ödül Almış Eserler  2006: Güldem Şahan, Gülgez; Tarkan Barlas, Lanetli Oda  2007: Muhammed Munis, Uzak Hayat  2008: Ödüle değer dosya bulunamadı  2009: Hamide Gönen, Tu Ağacı  2010: Bedi Gümüşlü, Mıvvel  2011: Serhan Ergin, Yürek Tutsağı  2012: Ercüment Cengiz, Gırnatacı  2013: Arzu Arınel, 41. Oda: Mardinkapı  2014: Ödüle değer dosya bulunamadı  2015: Bora Aşık, Geceyi Atlatabilmek  2016: Gülfem Pamuk, Kitab-ı Siyah Kalem  2017: Ayhan Gök, Sırlıçeşme  2018: Ödüle değer dosya bulunamadı  2019: Elvan Kaya Aksarı, At Sancısı  2020: İrfan Saruhan, Herkesin Bir Hikâyesi Vardır  2021: Devrim Koçak: Nergis hanım Hakkında Bazı Şeyler  2022: Elif Demirel: Geceden Beri

  • Rönesans İtalya’sında bir kadının kaderine karşı ayakta –ve hayatta– kalma mücadelesi

    Maggie O’Farrell ödüllü kitabı Hamnet’tan sonra Evlilik Portresi adlı romanında, bu kez Rönesans İtalya’sında bir kadının kaderine karşı ayakta –ve hayatta– kalma mücadelesini anlatıyor. Tarihin donukluğunu kelimeleriyle canlandırarak okura bir Rönesans tablosu kadar çarpıcı bir hikâye sunuyor. 1550’ler Floransa’sı… Grandük Cosimo de’ Medici’nin üçüncü kızı Lucrezia, çizim konusunda eşsiz yeteneğe sahip, hayal gücü sınır tanımayan bir çocuk; gösterişli palazzo’daki gösterişsiz, unutulmuş konumundan fazlasıyla hoşnut. Ablasının beklenmedik ölümüyle Lucrezia ilk kez kendini ilginin merkezinde buluyor. Ablası yerine, Ferrara Dükü Alfonso’yla evlenmek zorunda. Lucrezia, henüz on beşinde ve kafası karmakarışık bir şekilde, pek de hoş karşılanmadığı muammalarla dolu bir sarayda buluyor kendini. Muammaların en büyüğü ise kocası. Hangisi gerçek? Düğün zamanı muziplikleriyle ve neşesiyle onu kendine çeken adam mı, yoksa kendi kız kardeşlerinin bile karşısında titremesine neden olan despot yönetici mi? Bir tek şey ayan beyan ortada: Lucrezia’nın sarayda var olabilmesi, ailenin iktidarını devam ettirecek bir vâris doğurmasına bağlı. Maggie O’Farrell 1972'de Kuzey İrlanda'da doğdu. Romanları arasında Hamnet (Ulusal Kitap Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahibi), Sen Gittikten Sonra, Esme Lennox'un Kaybolan Yasası, Madeni İlk Tutan El (Costa Roman Ödülü sahibi) yer alıyor. ve Sıcak Hava Dalgası Talimatları. Aynı zamanda bir anı kitabı da yazmıştır: Ben, Ben, Ben: Ölümle On Yedi Fırça. Edinburgh'da yaşıyor. EVLİLİK PORTRESİ Maggie O’Farrell Domingo Yayınları, 2023 Çeviri: Kıvanç Güney Tür: Roman 400 s.

  • Milliyet Sanat Kasım 2023 sayısı çıktı!

    Nobelli yazar Orhan Pamuk’un, “Eşyaların Tesellisi” sergisindeki iki yapıtı için kaleme aldığı ve Milliyet Sanat’la paylaştığı okumaların yer aldığı yeni sayıda ayrıca, Ridley Scott’ın yeni filmi “Napolyon” ve tekelleşmeye başlayan müzik platformları ve alternatifleri üzerine yazılar, Başar Başarır’ın Dünyanın Bütün Fıstıkları kitabını anlattığı ve Nihal Yalçın’ın Ayın Söyleşisi için Asu Maro’nun konuğu olduğu röportajlar ve çok daha fazlası okurları bekliyor. Milliyet Sanat, Kasım 2023 sayısının kapağına Türkiye İş Bankası’nın İstiklal Caddesi’nde açtığı Türkiye İş Bankası Resim Heykel Müzesi’ni taşıyor. Türkiye İş Bankası’nın 1940’lardan bu yana biriktirdiği 2 bin 700’ü aşkın eserden oluşan koleksiyonunu sergilediği ve ücretsiz gezilebilen müzede ilk olarak “Türk Resmini İzlemek” adlı geniş bir seçki ile “İstanbul’un Resmi”ni yansıtan geçici sergi yer alıyor. Yeni sayıda, temeli Masumiyet Müzesi’ne dayalı “Eşyaların Tesellisi” projesiyle önce Dresden’de, Mayıs – Ekim 2024 arasında Münih Lenbachhaus’ta, Kasım 2024’ten itibaren ise Prag’da DOX Çağdaş Sanat Merkezi’nde sanatseverlerle buluşacak olan Nobel ödüllü yazar ve sanatçı Orhan Pamuk, sergide yer alan iki yapıtı için kaleme aldığı okumaları Milliyet Sanat okurlarıyla paylaşıyor. Kasım 2023 sayısında ayrıca Ridley Scott’ın, başrollerini Joaquin Phoenix ve Vanessa Kirby’nin paylaştığı yeni tarihi filmi “Napolyon”a dair bir inceleme; müzik platformlarında tekelleşme ve alternatif mecralar üzerine bir yazı; yeni kitabı Dünyanın Bütün Fıstıkları’nı anlatan Başar Başarır’ın röportajı; yeni oyunu “Çirkin”i sahneye koyan Nihal Yalçın’la Ayın Söyleşisi öne çıkıyor.

  • Öykü: Sokağın Arka Kapısı

    "Bir anlığına içimdeki korku galip gelir gibi oldu ve dönmeyi düşündüm ama vücudum bu kararıma âdeta isyan etti." Gökhan Uykaz Sokağın arka kapısından girince, vahşi bir savaştan yenik çıkmış gibi yerlerde yatan köpeklerin, farelerin, kedilerin, kuşların, tavşanların, tanıyamadığım birçok hayvanın parçalanmış leşlerini, siyaha çalan kurumuş ya da kızıl kana bulanmış, sağa sola saçılmış organ parçalarını ve bu parçaların etrafına üşüşmüş, ellerine geçirebildikleri her parçayı sanki birileri ellerinden alacakmışçasına ağızlarına tıkıştıran, en ufak bir et parçası için bile birbirlerini âdeta ezen, birbirlerinin ellerinden hatta ağızlarından o parçaları kapıp kaçan insanları gördüm. Beni fark etmeleri çok uzun sürmedi. Dona kalmış halde kendilerine baktığımı fark edenler az önceki kıyameti andıran sahnenin birer parçası değilmişçesine ellerindekileri bırakıp, ağızlarındakileri de alelacele yutarak hafifçe doğruldu. Bir süre sonra leş adacıklarının başına toplanmış olanlar, yemeği bırakıp gözlerini bana dikmişti. Bakışmamız pek uzun sürmedi, hepsi de sanki bir yerden komut almış gibi bir anda elini cebine atarak mendillerini çıkardı ve ağızlarını, ellerini silmeye başladı. Birbirlerini kontrol ediyorlar, ağızlarında ya da başka bir yerlerinde kan lekesi veya parça kalmış olanları uyarıyorlar, birbirlerinin ellerinden mendillerini alarak temizlenmelerine yardımcı oluyorlardı. Hummalı çalışma bittiğinde karşımdakileri daha iyi görebildim. Bu leş yiyiciler, muhteşem güzellikte elbiseler içinde uzun boylu, yapılı, parlak saçlı çok güzel insanlardı. Kendimden utandım. Bense esmer, kara kuru, kısa boylu, kocaman, şekilsiz bir suratı olan, saçı sakalı birbirine karışmış biriydim. O sırada içlerinden birkaçı hızlı adımlarla kirli mendilleri toplayarak biraz ileride duran parlak sarı renkli kocaman çöp kovasına attı. Hâlâ sokaktakilerle birbirimize bakıyorduk ama bu durum daha fazla uzamadı. Herkes ağır ağır hareketlenmeye başladı. Bir kısmı tek başına, bir kısmı aile oldukları her hallerinden belli şekilde gruplar halinde, zaman zaman meraklı bir bakış atarak, zaman zamansa çekingen bir ifadeyle sadece göz ucuyla hafifçe süzerek ama istisnasız hepsi de beni garipseyerek sokağın iki tarafındaki sıra sıra evlere doğru ilerlemeye başladı. İnce uzun sokakta kimse kalmamıştı. Evlerin güzelliğini o anda fark ettim. Hepsi de, önünde küçük birer bahçesi, bembeyaz hoş çitleri ve bahçelerin içindeki yemyeşil çimlerin üzerine kondurulmuş rengârenk çiçekleri, çeşit çeşit ağaçları olan, son derece özenerek yapıldığı belli, iki katlı müstakil taş evlerdi. Çatılardaki bacalardan havaya ince ince süzülen dumanlar, evlere sadece sevimli bir hava vermiyor, aynı zamanda huzurlu bir resim çiziyordu. O anda bu evlerden birini seçmem gerekse, kesinlikle karar veremezdim. Girdiğim kapının tam karşısında, sokağın sonunda ise ev olmadığı her halinden belli, diğerlerinden hem daha büyük hem de farklı bir mimariyle yapılmış, bahçesi olmayan bir bina daha vardı. Bir bakışta buranın ev değil de bir tür merkez ya da ona benzer başka bir kurum olduğu belli oluyordu. Ne yapacağımı bilemez bir durumdaydım. Sokakta leş yiyen insanları görmemiş olsam muhtemelen son derece huzurlu ve kendimden emin bir şekilde sokağın sonundaki bu büyük binaya gider, en ufak bir çekince bile hissetmeden içeri girip yardım isterdim. Ancak az önceki manzara kafamı karıştırmıştı. Bir anlığına içimdeki korku galip gelir gibi oldu ve dönmeyi düşündüm ama vücudum bu kararıma âdeta isyan etti. Günlerdir yemek yememiştim, boğazımdan sudan başka bir şey geçmemişti. Üstelik yağmur, soğuk, orman, dağ, tepe demeden sürekli yürümüştüm. Arada sırada bulabildiğim birkaç kovukta olası bir vahşi hayvanın saldırısına uğrama korkusuyla daldığım tedirgin uykuları saymazsak neredeyse hiç dinlenmemiştim. Üstelik perişan kıyafetlerimin, parçalanmış ayakkabılarımın beni ne kadar daha idare edebileceği de şüpheliydi. Kendi kokumdan kendim bile rahatsız oluyordum artık. Biraz daha sakinleşince tam karşımdaki binaya girmekten ve biraz yardım dilenmekten başka hiçbir seçeneğimin olmadığına ikna oldum. Yerlerde yatan leşlere basmamaya çalışarak binaya doğru ilerlemeye başladım. Her adımımda sağımdaki, solumdaki evlere bakıyordum. Bazen pencerelerden hafifçe uzanmış meraklı bir yüz görüyordum, bazense kafamı çevirdiğim anda kapanıveren bir perde. Sokağı bitirip binanın önüne geldiğimde dış cephenin uzaktan görünmeyen mimari detayları gözlerimi kamaştırdı. Çeşit çeşit çiçeklerin, türlü türlü hayvanların, insanların, dağların, akarsuların, güneşin, dünyanın, ayın her türlü detayının binanın her yerine bin bir emekle ve üstün bir zevk anlayışıyla işlendiği belliydi. Üstüme başıma bakınca böylesine benzersiz bir binaya girmek istememi ben bile garipsedim. O anda binanın sade ama bir o kadar da özenilmiş detaylarıyla uyumlu büyük kapısı yavaşça açıldı. İster istemez bulunduğum yerde durdum. Nefes alıp almadığımdan bile emin değildim. Kendi kendine açılmış gibi görünen kapıdan kırmızı bir elbise içinde, lüle lüle sarı saçlı, masmavi gözlü, açık tenli, sevimli mi sevimli bir kız çocuğu göründü. Hiç acele etmeden birkaç basamaktan oluşan merdivenleri inip tam karşımda durdu. Hafifçe reverans yapıp gülümsedi. Bembeyaz dişleri dikkat çekiciydi. Birkaç saniye göz göze kaldık. Bir şeyler söyleyip söylememe konusunda kararsızdım. Neyse ki ufaklık konuşmama fırsat vermeden söze girdi. “Merhaba, hoş geldiniz.” Nasıl cevap vereceğimi bilemedim. Ağzımdan birkaç anlamsız sözcük çıktı. Karşımdaki içinde bulunduğum durumu anlamış olacak ki tekrar söze girdi. “Çok bitkin görünüyorsunuz, iyi olduğunuza emin misiniz?” Elbette ki iyi değildim ama kendimi toparladım. “Teşekkür ederim. Biraz yorgunum ve uzun zamandır da bir şey yemedim. Size rahatsızlık vermek istemem ama bana verebileceğiniz az da olsa yiyeceğiniz var mı acaba?” Ufaklığın sevimli yüzü bir anda şekil değiştirdi. Gözlerinde beliren üzüntü dolu ifade sesine de vurmuştu. “Sizin adınıza gerçekten çok üzüldüm. İçeri girmek istemez misiniz? Size yardımcı olabilirsek gerçekten epey seviniriz. Hem biraz da dinlenmiş olursunuz.” Sözlerini bitirir bitirmez arkasını dönüp aynı yavaş adımlarla merdivenleri çıkmaya başladı. Tereddüt etmem için hiçbir sebep yoktu. Ben de arkasından yürüdüm. Büyük kapıdan girince turkuaz renkli mermer zeminli büyük bir holde buldum kendimi. Mermerlerden sonra dikkatimi çeken ilk şey, tepemizdeki büyük, muhteşem avize oldu. Hemen arkamda hizmetli olduğu her halinden belli olan şık giyimli biri kapıyı kapattı. Oldukça büyük olan holün duvarları zemine uyumlu bir renkle boyanmış, muhtelif yerlerine de son derece becerikli ellerden çıktığı belli olan kocaman tablolar asılmıştı. Sağımda ve solumdaki üçer kapı, binanın giriş kapısının daha küçüğüydü. Tam karşımda ise içerideki kapılardan az daha büyük, çift kanatlı bir başka kapı vardı. Çocuk, hiç tereddüt etmeden karşı kapıya yürüdü. Kapıya yaklaşırken, binanın girişindeki kapı gibi bu kapı da sanki kendi kendine açılıverdi. Şimdi, önceki kadar olmasa da yine de büyük sayılabilecek bir salondaydım. Tam ortadaki devasa büyüklükteki ahşap masa ve bordo renkli deri kaplamalı sandalyeler buranın yemek salonu olduğunu gösteriyordu. Çocuk, biraz durup etrafa göz gezdirdikten sonra masanın başındaki sandalyeyi işaret etti. “Buyurun lütfen. Önce yemeğinizi yiyin, sonra dinlenirsiniz. Siz beklerken ben müsaadenizi istemek zorundayım. Daha sonra size katılacağım yine.” Ben sandalyeye otururken çocuk da yanındaki hizmetliyle birlikte salondan çıktı. Kapanan kapının sesini duydum. Kocaman salonda yalnız kalınca etrafımı incelemeye başladım. Holdeki avizenin bir benzeri bu salonda da tam olarak masanın orta noktasının hizasındaydı. Kahverengi ahşap yer döşemeleri avizeden o an için hiç ışık desteği almamasına rağmen parlıyordu. Salonun uzun duvarında, sağ tarafımdaki kısımda üç büyük pencere ve bitişik duvarlardaki aynı ebattaki pencereler salonun aydınlatma işini gayet başarılı bir şekilde yapıyorlardı. Bu pencerelerin yan kısımlarında zemine yakın bir yerde toplanmış olan bordo renkli perdeler tavandan zemine kadar iniyordu. Büyük duvardaki pencerelerden ortadakine biraz daha dikkatlice bakınca, sokağa girdiğim kapının bir benzerini gördüm. Tam ayağa kalkıp pencereden dışarıya bakmayı düşünüyordum ki salonun kapısı açıldı. Aynı anda arka arkaya tek tip takım elbiseleri ve önlerinde üzerleri dolu servis arabalarıyla görevliler girmeye başladı. Sağımdan solumdan hızlıca ve büyük bir ciddiyet içinde geçen görevliler teker teker masanın etrafına dizildiler. Hepsi girdikten sonra arkamdan biri el çırptı. Sesi duyan görevliler salona girişlerindeki disiplini hiç bozmadan aynı anda arabaların üzerindeki kapakları kaldırıp masayı donatmaya başladılar. Gözlerime inanamıyordum. Masanın üzerinde neler yoktu ki… Rengârenk porselen tencerelerde dumanı üzerinde muhteşem kokulu çorbalar, gümüş tepsilerde pirinç pilavı içine yatırılmış tavuklar, kuzu etleri, dana etleri, bir diğerinde bu defa bulgur pilavı içinde kazlar, ördekler, bıldırcınlar. Başka çeşit tepsilerde boylarına göre dizilmiş, kimisi ızgara, kimisi buğulama, kimisi de yağda kızartılmış balıklar, hemen yanında ahşap sunum tabaklarında mangaldan yeni alındığı belli kuzu pirzolalar, şişler, köfteler, dana bonfileler, kontrfileler, antrikotlar… Tencerelerin içindeyse sulu yemekler vardı. Ispanak, pırasa, patates, kereviz, enginar, patlıcan, kabak görebildiklerimdi. Sadece yemekler de yoktu elbette. Çoğunun dumanı hâlâ üzerinde, hasır sepetler içinde çeşit çeşit ekmekler harika kokuyordu. Salatalar ise bu koku cümbüşüne renkleriyle katılmışlardı. Marullu, rokalı, domatesli, salatalıklı, maydanozlu, dereotlu, hem beyazından hem de kırmızısından lahanalı, biberli, reyhanlı… Âdeta gökkuşağı gibi. Daha küçük tabaklarda yumuşak, sert, taze, eskitilmiş, yağlı, yağsız, küflü, tuzlu, tuzsuz çeşit çeşit peynir, peynirlerin hemen yanında salamurası, yağlısı, basması, kurusu, kırması, çekirdeksizi, ufağı, büyüğü zeytinler atıştırmalık olarak yerlerini almışlardı. Meyvelerse salatalardan rol kapmak istercesine renkliydi. Hepsi de çeşitlerinden olmak üzere elmalar, portakallar, mandalinalar, armutlar, ayvalar, üzümler, çilekler, kirazlar, muzlar, şeftaliler, kayısılar, nektarinler, muzlar, greyfurtlar, karpuz, kavun, avokado, dut, kivi, ananas ve ismini bile bilmediğim daha birçoğu. Taze meyveler olur da kurular olmaz mı? İncirler, erikler, kayısılar, hurmalar ve taze meyvelerin neredeyse hepsinin kurusu sıra sıra dizilmişlerdi. Kuru yemişler de en az meyveler kadar çeşitliydi. Fındık, leblebi, badem, kabak çekirdeği, kaju, kabuklusuyla kabuksuzuyla fıstık, ceviz ve diğerleri… Tüm bunların üzerine elbette ki tatlılar vardı. Hepsi de tek tip kâseler içinde özene bezene yapıldığı belli olan sütlü, şerbetli tatlılar, çikolatalı, meyveli, jöleli dilim dilim pastalar, yumuşacık görünümleriyle her halinden lezzetli olduğu belli olan kekler… Bu kadar yiyeceğin olduğu yerde aynı çeşitlilikte içecekler masayı tamamlıyordu. Kapaklı zarif sürahilerde, yeni sıkıldığı içindeki parçalarından belli meyve suları, şerbetler, porselen demliklerde kokusu insanı kendinden geçiren çeşit çeşit çaylar, kahveler… Görevliler masanın üzerini donatmaya devam ediyordu. Bense önümdeki ziyafete bakarak açlığımı unutmuş, sadece gördüklerimle bile neredeyse doyduğumu hissediyordum. Nihayet servis bitti ve dolu gelmiş olan servis arabaları bu defa boş ama aynı vakur edayla görevlilerle birlikte salonu terk etti. Sadece hemen başucumda kalan tek görevli, belli ki bana hizmet etmek için bekliyordu. Göz ucuyla süzdüm. Sırtını iyice dikleştirmiş, göğsünü öne çıkarmış, gözlerini bile kırpmadan tam karşıya bakıyor, bir asker gibi emir bekliyordu. Ne yapacağımı bilemedim. O anda az önceki küçük kız içeri girip hemen yanımdaki sandalyeye oturdu. Bir şeyler söylemek istiyor ama ne söyleyeceğimi bilemiyordum. Halimi anlamış olacak ki, ilk karşılaşmamızdaki gibi söze girdi. “Unuttuğumuz bir şey olabilir mi ya da özel olarak istediğiniz herhangi bir şey?” Böyle bir masada böyle bir soruya verilebilecek cevap sayısı fazla değildi. Kelimeler ağzımdan süzülüverdi. “Çok teşekkür ederim, daha ne olabilir ki. Bu kadar yiyeceği zaten tek başıma yemem mümkün değil. Gerçekten çok teşekkür ederim.” “Siz sadece ne yemek isterseniz işaret edin lütfen. Ben şimdilik yanınızdan ayrılıyorum.” Küçük kız ayrıldıktan sonra hangi yiyecekten ne kadar yediğimi, masada ne kadar vakit geçirdiğimi hatırlamıyorum. Sadece bir işaretimle önüme koyulup kaldırılan tabaklar hayal meyal aklımda. Bir de tattığım tüm yiyeceklerden memnun kalışım. Bir süre sonra, artık bir lokma bile yiyecek yerim kalmayınca yanımdaki görevliye servis yapmamasını işaret ettim. Yemeğin de etkisiyle uykum gelmişti. Kız yine yanımda beliriverdi. Nazikçe kapıyı işaret edince, zor da olsa kalkıp kızı takip etmeye başladım. Yemek salonuna girmeden önce gördüğüm kapılardan birini açtı. Son derece sade ama bir o kadar da zevkle döşenmiş bir yatak odasıydı bu. Odanın kokusuna bakılırsa yeni temizlenmiş, belki de benim için hazırlanmıştı. “Gardıropta ihtiyacınız olabilecek tüm giysiler mevcut. Üzerinizdekileri kullanmayacaksanız çöpe de atabilirsiniz. İyi istirahatler.” Kız, cevap vermeme bile müsaade etmeden odadan ayrıldı. Gardıroba göz atmadan önce hemen yanımdaki kapıyı açınca en az yemekler kadar güzel başka bir sürprizle karşılaştım. Zeminden tavana muhteşem mermerlerle süslenmiş, küvetiyle, tuvaletiyle, aynanın önüne özenle dizilmiş bakım ve temizlik malzemeleriyle tam tekmil bir banyo. Hiç düşünmeden üzerimdeki döküntülerin hepsini çöpe atıp küvete girdim. Sımsıcak suda, köpükler içinde uzanırken neredeyse uyuyakalıyordum. İçerideki yatağı düşününce uykumu tehlikeye atmayıp, istemeden de olsa küvetten çıkıp kurulandım. Pijamalarımı giyip yatağa uzandığımı hatırlıyorum. Gözlerimin kapanması ve uykuya dalmam muhtemelen sadece birkaç saniye sürdü. Uyanıp da gözümü ilk açtığımda tüm yaşadıklarımın bir rüya olup olmama ihtimali kısa bir süreliğine aklımdan geçiverdi. Önce tavana, sonra da etrafıma bakıp da uykuya dalmadan hemen öncekiyle aynı yerde olduğumdan emin olunca içimi bir rahatlık kapladı. Bu rahatlamanın da etkisiyle bir süre daha yatakta miskinlik yaptım. Banyodan çıktıktan sonra uykusuzluğum baskın çıkmış ve gardıroba bakamamıştım. Sıra, ona gelmişti. Kapağı açınca gördüğüm kıyafetler artık beni şaşırtmamıştı. Hepsi de son derece kaliteli kumaşlardan yapılmış, üzerinde çok çalışıldığı belli ve son derece şık kıyafetlerdi. Hangisini seçeceğimi bilemedim. Uzunca sayılabilecek bir süre, neredeyse hepsini denedikten sonra hem mevsime uygun hem de üzerime tam oturanlardan bir tanesini seçip aynanın önünde de kendi kendime onay verdikten sonra dışarı çıktım. Kapının hemen yanındaki koltukta benimle ilgilenmesi için bırakıldığı belli olan görevli beni görür görmez ayağa kalkıp, başıyla hafifçe selam verip nazik bir hareketle kapıyı işaret etti. Belli ki dışarı çıkacaktık. Küçük kız, beni dışarıda bekliyordu. Beni görür görmez yine gülümseyen bir ifadeyle yanıma koştu. “Umarım rahat etmişsinizdir. Uzun zamandır uyuyorsunuz. Bir ara sizi uyandırmayı düşündük ama sonra vazgeçtik.” “Harika bir uykuydu. Kıyafetler için de özellikle teşekkür etmek isterim.” Başıyla, “Önemi yok,” der gibi bir işaret yaptı. Yürümeye başladık. Geçirdiğim muhteşem saatler bir yana, sokağa girdiğimdeki gördüğüm manzara hâlâ kafamı kurcalıyordu. Kıza, bunu sorup sormamak arasında gidip geliyordum. Aklımdan geçenleri okumuş gibi kendisi kısacık bir açıklama yaptı. “Sokağa girdiğinizde gördüklerinizi merak ediyorsunuzdur, değil mi?” Nezaketi elden bırakmamaya çalışarak cevapladım. “Merak etmediğimi söyleyemeyeceğim. Ama bununla ilgili bir açıklama yapmak istemezseniz de anlarım elbette.” “Anlayışınız için çok teşekkür ederim. Sizin de söylediğiniz gibi, bu konuda konuşmasak daha iyi olur.” Orada kaldığım birkaç gün süresince ilk günkü konukseverlikten en ufak bir eksilme olmadı. Malum konuyu da hiç konuşmadık. Hatta bir daha hiç aklıma gelmediğini bile söyleyebilirim. Her güzel şey gibi, sokakta geçirdiğim günlerin de elbette bir sonu vardı. Sokakta yaşayanlardan kaynaklı değildi elbette. İstesem, ölene kadar orada kalabileceğimden hiç şüphem yoktu ama ayrılmak zorundaydım. Hem bu güzel insanlara zarar vermek istemiyordum hem de konukseverliklerinden sebep artık mahcup oluyordum. Bir sabah uyandıktan sonra, küçük arkadaşımla sokaktaki rutin yürüyüşlerimizden birini yaparken ayrılacağımı söyledim. Küçük kız, kalabileceğim yönünde birkaç kelime söylediyse de kararım kesindi. Girdiğim gibi, sokağın arka kapısından çıkıp, üzüntümden ardıma bile bakmadan olabildiğince hızlıca uzaklaştım. Bazen sokağa tekrar gidip gitmemeyi düşünüyorum ama tekrar bulamayacağımdan korktuğum için bu fikrimden hemen vazgeçiyor, o güzel insanların sonsuza dek mutlu ve huzurlu yaşamasını diliyorum.

  • "İlk defa ikimiz de bu kadar uzun bir sessizliğe maruz kalıyorduk."

    Aliénor Debrocq, Lily Olmadan Yüz Gün adlı romanında, ekolojik ve teknolojik kaygılar aracılığıyla hikâyeye arkadaşlık, zamanın geçişi, başkalarıyla ve dünyayla ilişkimiz üzerine daha evrensel düşünceler de ekliyor. "Okuyucu, yazarın kurduğu dil evreninde gezinirken, anlatının sürüklediği hayal evreninde kayboluyor." Uçak bileti, St. Petersburg, kaçış, sorgular ve Lily Brooks… Yeni bir yolculuğa çıkan gazeteci, yüz gün boyunca Rus dünyasını araştırıyor, bozkırlarda ve Amerika kıyılarında dostluk ve yaratılış hakkında, bir cevap bulma arzusuyla düşünüp duruyor. Ressamlar, fotoğrafçılar, yazarlar, polis soruşturmaları ile karşılaştığımız bu yolculukta günlük yaşamın da izlerine rastlıyoruz ve yazar, bütün bunları iki bin karakter sınırıyla okuyucuya sunuyor. Aliénor Debrocq, Eylül 1983'de Mons'ta (Belçika) doğdu, yazar, gazeteci ve yüksek sanat okullarında edebiyat profesörüdür. Ona, À Voie Basse (Franz de Wever Ödülü) koleksiyonunun yanı sıra The Savage Third ve One Hundred Days Without Lily gibi dört romanı da içeren çok sayıda kısa öykü borçluyuz. LILY OLMADAN YÜZ GÜN Aliénor Debrocq Ayrıkotu Yayınları, 2023 Çeviri: Can Berk Işık 208 s.

  • "Geçmişi insanın karşısına usta kılığında dikilirse ne yapabilir?"

    Ali Nurdoğan, Cabir Özyıldız’ın ilk kitabı Eski Zaman Türküsü üzerine yazdı: "Adana'nın yeraltı edebiyatı denilse yanlış olmaz. Hâli vakti yerinde olanların, kaygısızların değil; dışlanmışlığın verdiği öfkeyi içinde taşıyanların hikâyeleri bunlar." Ali Nurdoğan Öykülerine çeşitli edebiyat platformlardan aşina olduğum Cabir Özyıldız’ın ilk kitabı Eski Zaman Türküsü, Angelopoulos'tan ait olmama ve sürgünlüğe ilişkin bir alıntıyla başlıyor. Epigraf, okuru karşılayacak olana ilişkin ipucu veriyor olsa da bu denli toplum dışında kalmış karakterlerin dünyasına gireceğimizi beklemiyordum. Yakın dönemde edebiyatımızda bu konuda verilmiş iyi örneklerin sayısı pek fazla değil. Kitaptaki öyküler, uzak olmayan bir geçmişin, bir coğrafyanın kaderinin küçük ipuçları gibi. Coğrafyayı da anlattığı hikâyeleri de iyi biliyor yazar. Adana'nın yeraltı edebiyatı denilse yanlış olmaz. Hâli vakti yerinde olanların, kaygısızların değil; dışlanmışlığın verdiği öfkeyi içinde taşıyanların hikâyeleri bunlar. Öfke, kimi zaman mahallenin devrimci abilerinde kimi zaman sokak çocuklarında, seks işçilerinde, bağımlılarda karşımıza çıkıyor. Öfke önemlidir; çünkü bir anlamda kimlik sayılır. "Bütün bunlara itiraz edip, bir şeyler yapmaya çabalayan bir avuç çengel bıyıklı oğlanla, yeşil parkalı genç kadınsa beyaz toroslarla köşe kapmaca oynayacak, bazen de kuytu, ara sokakların birinde kıpkırmızı karanfillerin solgun gölgelerini artlarına miras bırakıp, yiteceklerdi." Sırttaki Maymun, Abdulkerim ve Diğerleri öyküsünde coğrafyanın kader sayılan gerçekliğini özetliyor satırlarıyla. Eski Zaman Türkü’süne ilham olan Naze, kitapta en beğendiğim öykü olarak öne çıktı. Naze hakkında başka hikâyeler de okurum diye umutlanmama sebep olacak kadar iyi bir öykü. Karşılaşmalar zordur... Geçmişi insanın karşısına usta kılığında dikilirse ne yapabilir insan başını çevirmek dışında? Hele bir de unutmak istediği bir geçmişse bu. Kar'oğlan ne güzel diyor öyküde: "O olmasa da olur, biz içimizdeki hatırata selam duralım da." Naze, tikli, Samuray, babalarının kaderlerinin kendi kaderlerinin uzantısı olduğunu düşünen Cabbar, Bedir Ali ve Yılmaz öyküleri bittikten sonra da kafamı kurcalamaya devam ediyor. Anlıyorum ki yazarın öykülerinde koca bir şehrin insanları arkadaşım ya da en azından başına kötü bir iş gelmesin diye düşündüğüm, kaygılandığım yakınlarım oluvermiş. Üstelik dili hiç de ilk kitabını okuduğumuz bir yazar gibi değil, acelecilikten uzak ve olgun. Sarı'nın yeri öyküsünün sonu, aklıma ilk gelen incelikli örnek. Kirpikleri bulut biriktiren, ağlamanın nahif biçimlerini melodrama kaçmadan okura sunan bir dil. Aynı nahiflik Hatice'nin ölümüyle naçar kalan Yusuf'un acısının dillendirilmesinde de okurun karşısında. Üç beş taksit öyküsü; baba, çocuk ve aile olmak daha da ötesi insan olmakla ilgili bir trajediyi yalınlıkla ortaya koyuyor. Ölümün bilincine erişen baba, yapamadıklarını taksit taksit de olsa yerine getirme hevesinde. Okurda bu nafile çabanın öykü bitene kadar gerçekleşmesi isteğini doğuruyor. Herkes bir noktada ölümlülüğünün bilincine varır, o noktadan sonra hayat aynı akmaz. Odanın ortasındaki tükürük kabıyla düşündürüyor yazar bize bunları. Temadan farklılaştığını düşündüğüm tek öykü olan Kuş Ağıdı’nda ise yıkık dökük bir aşkı, yine zarif insanların dünyasında basit bir hareketin, jestin uzaklaştırıp parçaladığı insanları anlatıyor. Kurgu ve karakterlerin bu öyküde yer yer okuru ikna etmekte zorlandığını düşündüm. Bununla birlikte duygu yoğunluğunun okura geçmesi için daha çok detaya ihtiyaç duymasından dolayı daha uzun ve ayrıntılı hikâye etmeye ihtiyacı olduğunu hissettirdi. Fakat yazarın dili yine de öyküyü okutmayı başarıyor. Özgün öyküler okumak isteyenler için Eski Zaman Türküsü’nün çok isabetli bir ilk kitap olduğunu düşünüyor, ikinci kitabında ele alacağı konuların ve coğrafyanın farklılaşıp farklılaşmayacağını merak ediyorum. ESKİ ZAMAN TÜRKÜSÜ Cabir Özyıldız Vacilando Yayınları, 2023 104 s. Tür: Öykü

  • “Bazen gökyüzüne ulaşmak için yeryüzünün gözden kaybolması gerekir.”

    Luke Adam Hawker’ın kaleminden dökülüp çizimleriyle buluşan Son Ağaç: Umut Tohumu, dünyamızın kırılganlığını ve güzelliğini muhteşem bir şekilde tasvir ederken sıcacık hikâyesiyle de kalplere dokunuyor… Ağaçların olmadığı bir dünya hayal edin. İnsana nefes aldıran o muhteşem gölgeliklerin tarihe karıştığı, ağaçlara tırmanmanın ve en ufak esintide hışırdayan yaprakların artık sadece uzak anılardan ibaret olduğu… Ama bir gün küçük kız çıkagelir ve hayal gücüyle her şeyi en baştan yazar. Olive’in ağaçların dünyasındaki maceraları bize doğanın olağanüstü gücünü ve güzelliğini hatırlatırken bu küçük kız da kendi dünyasında yeni bir yaşamın tohumlarını eker. Luke Adam Hawker’ın kaleminden dökülüp çizimleriyle buluşan Son Ağaç: Umut Tohumu, dünyamızın kırılganlığını ve güzelliğini muhteşem bir şekilde tasvir ederken sıcacık hikâyesiyle de kalplere dokunuyor… Luke Adam Hawker, kariyerine tasarımcı olarak başlamış ve 2015 yılında tam zamanlı bir sanatçı haline gelmiş bir sanatçıdır. Luke, mekan üzerinde çizim yapma tutkusuna sahiptir ve etrafındaki dünyadan büyülenmiştir; sanatı insanlarla bağlantı kurmak için bir araç olarak kullanmaktadır. yerler ve insanlar. Luke, 2021'de 'Birlikte' adlı ilk kitabını yayınladı ve bu kitabı kısa sürede Sunday Times En Çok Satanlar arasına girdi. 'Birlikte', 2020'de meydana gelen olayların felsefi bir incelemesini sunan bir çizgi romandır. "Birlikte" dünya çapında büyük beğeni topladı, bugüne kadar 130.000'den fazla kopya sattı ve on bir dile çevrildi. İlk kitabının başarısının ardından Luke, 2023 yılında 'Son Ağaç' adlı ikinci kitabını yayınladı. Bu yürek ısıtan masal, ağaçların olmadığı bir dünyada doğanın gücünü vurguluyor. "Son Ağaç; Bir Umut Tohumu" şu ana kadar yedi dile çevrilerek Luke'un erişimini ve etkisini daha da genişletecek. Luke'un orijinal sanat eserleri, Londra'daki Parlamento Sanat Koleksiyonu gibi seçkin ortamlarda ve ayrıca Londra'daki Jermyn St ve St. James Street'teki Thomas Pink gibi kuruluşlarda bulunabilir. Ayrıca The Crown Estate, The National Trust, Highgrove House, Annabel's Nightclub, Penhaligon's, Martin Brudnizki ve Soho House gibi büyük ölçekli projelerde sanat danışmanları, iç tasarımcılar ve perakendecilerle işbirliği yaptı. Luke ayrıca sınırlı sayıdaki baskılarını St. Paul Katedrali, Battersea Elektrik Santrali Kitabevi, Lloyd's Binası, Hever Kalesi, Eski Kraliyet Donanma Koleji ve Kraliyet Opera Binası. SON AĞAÇ Luke Adam Hawker Epsilon Yayınevi, 2023 Çeviri: Aslı Tunç Editör: Bengü Impram 68 s.

  • Şüphe ve güven arasındaki o kaygan eşikte, kıpırtısız

    Hasan Gören, Eşikteki Kadın’da okurunu da eşikte tutuyor hep. Şüphe ve güven arasındaki o kaygan eşikte, kıpırtısız. Hikâye Nihal’in bir yılan yumurtasını sokaktan alıp eve getirmesiyle başlıyor ve bu tuhaf misafir evin bir bireyi olma yolunda ilerlerken modern bir evliliğin, ailenin diplere çöreklenmiş tüm zaafları çözülüp çözülüp tekrar dolanıyor. Bir yılana nasıl bakılır? Mükemmel bir uygulama geliştirip acilen tablete mi yüklesek? Müzik ne olsun? Yavru yılanın kalbi atıyor gibi... Tableti vaktinde besler, parka götürür, gece yarısı ciyak ciyak ağlarken ona gereken sabrı gösterirsek oldu bu iş, anne baba olmaya hazırız demektir. Yavru yılan, yumurtasında yok! Çıktıysa buralarda bir yerdedir... Ya çıkmazsa, çıkaramazsak, kıvrım kıvrım uyuduğu yerde hep tetikte beklerse? Bu yılan hikâyesindeki ortağımız hayat arkadaşımız mı sahiden? Hasan Gören 1966 yılında doğdu. Zonguldak’ta böğürtlenler, İzmir’de Körfez rüzgârları ve Ankara’da iğde kokularıyla geçen yılların ardından her zaman çok sevdiği İstanbul’a yerleşti. Eşi, kızı ve kedisiyle yaşıyor. Felsefe, tarih ve politika üzerine yazılar yazıyor, futbol maçlarının ve sinema filmlerinin analizlerini yapıyor. Her şeye rağmen geleceğe umutla bakıyor. Eşikteki Kadın: Zan (2017), Altı Yaprak Üstü Bulut (2019) ve Balıksırtı (2021) ile tanınan yazarın dördüncü romanı. EŞİKTEKİ KADIN Hasan Gören Everest Yayınları, 2023 Tür: Roman 256 s.

  • Öykü: 207

    "Kendimi mi içeri kilitledim, onu mu dışarıda bıraktım?" Orkun Çay Yanımda yok, yatağın ortasında tek başıma uyandım. Nerede bilmiyorum. Nefes almaya korkuyorum. Her gece tekrarlanan kabuslarımdan biri değildi bu. Anlatsam ya da yazsam geçecek biliyorum. Gitse de her zaman ben uyanmadan gelirdi. Bir an önce uzaklaşmalıyım bu yataktan. Masanın üzerinde cüzdanı duruyor. Ayna geliyor aklıma, oraya bakıyorum. Aynaya yazardı söyleyeceklerini, okuyabilirsem anlardım. Hiçbir şey yok. Dönüp duruyorum bu eski, duvar kağıtları yırtık odanın içinde bir kağıt parçası, bir işaret bulabilmek için. Önce kabus şimdi de bu. Uyanıp otelin barına çıkmış olma ihtimalini düşünüyorum. Biraz rahatlatıyor bu beni. Çıkamadım kabusun etkisinden abartıyorum her şeyi. Terasa çıkıp bakacağım, barmen boş otelde başkasını beklemediğinden şaşıracak. O da beni her gördüğündeki gülümsemesiyle “uyanmışsın” diyecek. Böyle geçiriyorum içimden. O an çıplak olduğumu fark ediyorum. Dünkü kıyafetlerimi alıyorum yerden, alelacele giyiniyorum. Ne durumda oldukları umurumda değil bu ıssızlıkta. Anahtar kapının üstünde ve kapı kilitli. Kendimi mi içeri kilitledim, onu mu dışarıda bıraktım? Cüzdanı burada. Bir an başım dönüyor. Yatağa dönüp oturuyorum. Sığamıyorum bu iğrenç duvarların içine, pencereyi açıyorum. Havada bayat ekmek kokusu var. Yerdeki cin şişesinden büyük bir yudum alıyorum, yutamıyorum hepsini. Bir sigara yakıyorum. Dudağımdan sızan cinle izmariti ıslanıyor. Bu berbat otelin penceresinden biraz nefes almak için belime kadar sarktım, kabusu düşünüyorum. Delirmek üzereyim. “Biz çirkin odalar severiz” deyip güleriz her seferinde. Dün akşamüzeri geldik buraya. İki ya da üç gün her işi bırakıp İstanbul’un en çirkin odasını aradık. Bir önceki odamızdan çirkinini ama karakteri olan çirkinliği bulmak kolay değildi. Çok steril ortamlar bize göre değil galiba. Otele girdiğimizde burayı unutamayacağımızı anlamıştık. Yüksek tavanlar, vitraylar, dökülmüş altın varaklı gördüğüm en büyük aynalar, otobüs peronlarında son dakika bilet kesmeye çalışan adamlara benzeyen resepsiyonist, kırmızı halı kaplı merdivenleriyle hiçbir zamana ait değildi. “Babalarından kalan otel çocukların elinde ziyan oluyor gibi değil mi? Çok güzel!” dedi merdivenleri çıkarken. Hiç bu kadar heyecanlı görmemiştim onu. Odaya girer girmez sevişeceğimizi konuşmuştuk defalarca. Her şeyi planlamıştık, bir hafta önceden ne giyeceğimi biliyordum ve bunu düşündükçe nasıl dudaklarını çiğnediğini. Bizim dışımızda kimsenin bilmediği iki günümüz vardı İstanbul’un en çirkin odasında. Odaya girdik, bir aydır birbirimizi görmüyorduk. Zamanın sonunda iki kum tanesi gibi durduk, sarılmak yetiyordu. Tüm bunları düşünerek kendimi rahatlatmaya çalıştım. Nasılsa gelirdi ve alt tarafı bir kabustu. Yazsam geçecek biliyorum yine de ben hiçbir yerden bu kadar kaçmak istemedim. Geldiğinde beni bulamazsa diye geçirdim içimden. Üzerinde anahtarı olan kapının arkasına kendimi hapsetmiştim. Çantamdan defterimi çıkardım. Şişeyi alıp yatağa uzandım sonra. Kâbusun başını hatırlamaya çalıştım. “Katları dolaşalım mı?” demişti otele ilk girdiğimizdeki heyecanla. “Tamam” dedim. Odadan çıktığında ben henüz giyiniyordum. Anahtarı aldım, yukarı çıktığını gördüm. Arkasından çıkarken seslendim, duymadı beni. Büyülenmiş gibi bakıyordu bu harabeye. Duymadı beni, devam etti çıkmaya. Hızlandım ama bir türlü yetişemiyordum. Dört katlı otelin merdivenleri bitmek bilmiyordu. Sanki yukarı çıktıkça daha da eskiyordu her şey. “Gidelim buradan” diye bağırmaya çalıştım. Elini tırabzandan ayırdı, ilk kez bana baktı. O sırada dört-beş kişi çıktı bir kapıdan. Yere yatırıp ellerini bağladılar. Kıpırdayamıyordum yerimden. Her yerine vurmaya başladılar. Cansız gibi yerde yatıyordu sadece. Ellerinde ince bıçaklarla rastgele yaralar açıyorlardı. Merdivenlerden aşağı sürüklediler sonra. Gözleri kapalıydı. Bağırmak istedim ama sanki ben yoktum orada. Yanımdan geçip gittiler. Odaya koştum. Hatırladıklarım bu kadar. Kapı çalıyor. Ne hissedeceğimi bilemiyorum. Bir süre bekliyorum odanın ortasında. Şişe hala elimde, masanın üzerine bırakıyorum. Hiçbir ses gelmiyor kapının dışından. Açmaya karar verdiğimde kilidin ne kadar zor açıldığını unutmuşum. Her şeyinden nefret ediyorum bu otelin, hiçbir şey düzgün çalışmıyor. Korkarak açıyorum kapıyı. Yerde yatıyor, götürdüklerinden daha kötü halde. Yaşıyor mu bilmiyorum. Ağlayamıyorum, sesim çıkmıyor. Yatağın ortasında uyanıyorum. Yanımda yok. Pencere kapalı. Aklımda cüzdan var. Masanın üzerinde kapkara duruyor benimle dalga geçer gibi. Neredeyse güldüğünü duyduğuma eminim. Kapıya bakıyorum, anahtarı üzerinde. Yüz yirmi yedi yıllık bir odanın ortasında çırılçıplak duruyorum. Delirdim diye düşünüyorum. Odanın içine ışık yayılıyor, banyodan çıkıyor. Beni öyle görünce “anlatmak ister” misin diyor. Sonunda anlayabiliyorum. Anlatsam geçecek biliyorum.

  • “Yaşam bile... Yalıtımla başladı!... İlk hücrenin kendini... Yalıtmasıyla!..."

    Bilim ile kurgu arasında salınan eserleriyle tanıdığımız Levent Şenyürek, yeni romanı Saklı Cehennem'de de okuru benzer bir gelgite sürüklüyor, ikilemde bırakıyor. “Yaşam bile... Yalıtımla başladı!... İlk hücrenin kendini... Yalıtmasıyla!... İnsan ilk duvarı... İnşa ettiğinde... İnsan oldu! Tarihin büyük insanları... Kendilerini yalıttılar! Sen kendini... Yalıtmıyor musun?...” SaklıCehennem, konforlu hale getirdiğimizi düşündüğümüz yaşantılarımızı biraz olsun sorguladığımızda bizleri bekleyen o aydınlanma ânını hatırlatan bir distopya! “Yaşam oyununu kaybetmişti Cevher; hem de kazanmakta olduğunu zannederken... Yaşamda da oyunlarda olduğu gibi insanın artık kazanamayacağını anlayıp kabul ettiği bir an gelebilirdi ama oyunlardan çıkılır gibi yaşamdan vazgeçilemiyordu.” Levent Şenyürek 1975 yılında İstanbul’da doğdu. Mühendislik eğitimi aldı, farklı kurumlarda mühendislik ve araştırmacılık görevleri üstlendi. Üniversite yıllarından itibaren bilimkurgu türünde eserler verdi. Çeşitli öykü yarışmalarında dereceler kazandı. İlk kitabı, kısa öykülerden oluşan Çıldırtan Kitap’tır (2007). Ardından Alacagöl Efsanesi (2008), Cennetin Kalıntıları (2011), İsa’yı Beklemek (2013) ve Rüya Gören (2021) adlı romanları yayımlanmıştır. Bilimkurgu ve fantastik türündeki öyküleri çeşitli seçkilerde yayımlanmaya devam ediyor. SAKLI CEHENNEM Levent Şenyürek İthaki Yayınları, 2023 Tür: Roman 176 s.

  • 2023 Muzaffer İzgü Çocuk Romanı Yarışması sonuçlandı

    Muzaffer İzgü anısına düzenlenen 2023 Muzaffer İzgü Çocuk Romanı Yarışması sonuçlandı. Toplam 62 roman dosyasının gönderildiği yarışmada Mavisel Yener, Hidayet Karakuş, Yunus Bekir Yurdakul, Dilge Güney ve Cahit Ökmen’den oluşan seçici kurul, ödülü oy birliğiyle Deniz Alev Suer’in Bir Garip Köy Lokantası adlı romanına verdi. Seçici kurul, ödülün bu yapıta “belli bir coğrafyada yaşayan insanların kültürel kodlarını açığa çıkarıp, farklı kültürel ögelerin karşılaşmasının doğurduğu sonuçları ve dayanışma geleneğini güçlü bir mizahi anlatımla yansıttığı, bu içeriği seslendiği okur kitlesinin gelişim özelliklerine uygun bir dil tutumuyla, yaratıcı bir kurgu içinde, zengin ve canlı bir karakter çeşitliliğiyle işlediği” gerekçesiyle verildiğini açıkladı. Deniz Alev Suer, 1990 Van doğumlu ve bir kedi annesidir. Marmara Üniversitesi Fizik Bölümü Lisans, Bilgi Üniversitesi Sosyal Projeler ve Sivil Toplum Kuruluşları Yönetimi Yüksek Lisans mezunudur. Özel sektörde Kurumsal Pazarlama ve Proje Yöneticisi olarak görev yapmaktadır. Son beş yıldır yazı dünyasının farklı alanlarında eğitimler almış, çalışmalar yapmıştır. Mario Levi ile İleri Seviye Roman Yazarlığı, İstanbul Film Akademisi Senaryo Okulu ve Çocuk Edebiyatı Akademisi heybesindeki eğitimlerden sadece birkaçıdır. Profesyonel iş hayatının yanı sıra basılı edebiyat dergilerine öyküler, uluslararası dijital platformlara ise kurumsal içerikler üretmektedir.

bottom of page