top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Nermin Yıldırım'dan yaz için kitap önerileri

    Nermin Yıldırım, yaz için tavsiye ettiği kitapları Literaedebiyat ile paylaştı. Litera Edebiyat olarak yazarlara yaz okumaları için önerilerini sorduk. İlk yazarımız Nermin Yıldırım. Annie Ernaux - Bir Kadın "Hem çok içeriden hem olabildiğince soğukkanlı, kısacık ama çok çarpıcı, boğazda düğüm gibi bir yas hikayesi." BİR KADIN Annie Ernaux Can Yayınları, 2023 Çeviri: Yaşar Avunç 64 s.

  • Tekinsiz bir çağdaş kara kurgu

    Polisiye romanlarına siyahilerin ritmini taşıyan ABD’li yazar Gary Phillips’in sarsıcı, dikkat çekici ve anlamlı noir bir kısa hikâye anlattığı kitabı Tekinsiz Bölge, Ayrıntı Yayınları’nın Yeraltı Edebiyatı Dizisi’nde yerini aldı! Tekinsiz Bölge, yarı-evsiz bir Vietnam gazisi olan Magrady’nin Skid Row dolaylarında kayıplara karışan yürüme engelli dostunu arayışını anlatıyor. Kitapta, Gary Phillips’in Denise Hamilton ile yaptığı bir söyleşi de okurları bekliyor. Gary Phillips’in bir internet sayfası için çevrimiçi seri olarak kaleme aldığı ve daha sonra kitaplaştırdığı Tekinsiz Bölge, evsizliğin, politik yozlaşmanın ve kentsel dönüşümün potansiyel etkilerini derinlemesine inceleyen Tekinsiz Bölge, çağdaş kara kurgunun bir örneği. Ortadan kaybolan yürüme engelli arkadaşının riskli işlere bulaşmış olabileceğini düşünen yarı-evsiz Vietnam gazisi Magrady, dostunu ararken giriştiği macera boyunca agresif topluluk organizatörleriyle, gözü kara bir polisle, savaşın can yakıcı anılarıyla, seksi bir kadınla, büyülü bir kafatasıyla, uyuşturucu kültürüyle ve gece yarısı gelen acılı patates kızartması krizleriyle karşı karşıya kalır. Toplum, gelişen ve zenginleşen Los Angeles’ın göbeğindeki büyük, parlak binaların ışıltılarıyla büyülenmişken Gary Phillips, göz ardı ettiğimiz insanların yaşam koşullarını gözler önüne serer. Gary Phillips 1955 yılında, bir teknisyenin ve bir kütüphane görevlisinin oğlu olarak Los Angeles’ta dünyaya geldi. Erken yaşlarda, Arthur Conan Doyle, Dashiell Hammett, Richard Wright, Rod Serling’in romanlarından; Jack Kirby, Jim Aparo, Zora Neale Hurston, Donald Goines ve Lester Dent gibi çizgi roman sanatçılarının eserlerinden etkilendi. Sendika organizatörlüğü, siyasal kampanya koordinatörlüğü, radyo sunuculuğu gibi birçok meslekte deneyim edinmiş ve bu deneyimlerini hikâyelerine yansıttı. Yazarlığa ve çizgi romanlara olan ilgisinin üzerine gitmeye karar vererek organizatörlük işinden ayrılmış ve Robert Crais’den gizem romanı yazma dersleri almıştır. Eserlerinde ırk, sınıf ve sosyal kimlik gibi toplumsal konuları işleyen Phillips’in şu anda on sekiz romanı, elli kısa hikâyesi ve dokuz çizgi romanı bulunuyor. TEKİNSİZ BÖLGE Gary Phillips Ayrıntı Yayınları, 2023 Çeviri: Aslı Araboğlu

  • Şimdiki zamanın tam ortasında, zaman zaman şimdiki zamanın tamamen dışında

    Olvido Ayşe Akan’ın kaleminden çıkan öyküler, Türk toplumunun zihninde kemikleşmiş inanışların, cinsiyet kalıplarının ve kültürel kodların insanımıza etkisine dair özgün gözlemler içeriyor. Okuru şaşırtan bir atmosferin ön planda olduğu öykülerde dil, inanç meselesinin aşılmazlığına ve insan ruhunun maddeselleşmeye direniş eğilimine uygun düşecek şekilde büyülü bir biçim alıyor. Tıpkı Taşı bir ilk kitap. Şimdiki zamanın tam ortasında, zaman zaman şimdiki zamanın tamamen dışında, gelenekten beslenme telaşı taşımayan, yeni öyküler kuran genç bir sanatçının ilk kitabı. ‘’Safdutas çok kızgın ve asi bir erkekti. Andromadas ona ne söylerse söylesin ikna olmuyordu. “Bak ben bakireyim, sadece sen olacaksın. Hatırlasana seni ben kapattırdım dolaba. Kimsenin almasına müsaade etmedim. Seni kazanmak için savaştım. Bugün seni sevmeye gelirken liderimizle gelmedim bilerek. Çünkü o seni görse kendisine alırdı. Seninle bir kere birleşir sonra öldürürdü. Hamile kalmak gibi bir isteği de yok çünkü. Seni görmesin diye onsuz geldim. Sen benim için özelsin. Ben diğerleri gibi değilim.”Safdutas ikna olmuyordu.’’ TIPKI TAŞI Olvido Ayşe Akan Epona Kitap, 2023 Tür: Öykü 92 s.

  • Öykü: Manolya Kokulu Valiz

    "Babanın valizlerini özenle yapardım. Dönüp geldiğinde hepsi paçavra gibi tıkılmış gelirdi. Çok üzülürdüm biliyor musun valizi öyle dağınık görünce. Bir gün seyahatten döndü, bir açtım valizi derli toplu. İnanamadım anlamış dedim üzüldüğümü." Didem Atay Valizimi topladın mı? Böyle kaç valiz götürüyoruz? Seni gören de evi terk ediyoruz zanneder. Benim için sadece bir tatil. Bir tek torunumdan uzakta kalmak zor geliyor. Topladığın eşyalara bakılırsa geri dönmeyeceğim. Tamam, biliyorum senin için de zor bir yıl oldu. Kocandan sonra hastalığım falan bayağı yordu seni ama, uzun kalmayacağım merak etme. Özlerim sizi bilirsin. Dur bakayım valize benim eşyalarımı mı koydun? Ben nereye gidiyorum ki?... Valizimi topladın mı? Baban valiz toplamayı hiç bilmezdi bilir misin? İş gezilerine giderken muhakkak bana hazırlatır sonra da kontrol ederdi, eksik kalmasınmış. Eşyalarının düzgün yerleşmesini isterdi ütüsü bozulmasınmış. Gerçekten de çok fazla seyahat ederdi. Bu mu yordu sence de onu? Çok çalışırdı tabii ama, çok da içerdi rahmetli. Bir de çok gezerdi. Gezilerinin çoğu iş için değilmiş çok sonra öğrendim ama ne yapabilirdim ki? Zaman şimdiki gibi de değildi. İki çocukla sineye çektim… Valizimi topladın mı? Benim ömrüm valiz toplamakla geçti. Babanın iş gezileri, abinin okulu, taşınmalar derken, valiz hazırlamak eşya toplamak benim için giderek kolaylaştı. Şu ikizleri olan komşumuzu hatırlar mısın? Evet, onlar işte, çocukları çok sevimliydi ama ne çok ağlarlardı. Hatırladın mı? Bir keresinde kadının annesi mi ne hasta olmuş memlekete gidecekler fakat eşyaları sığdıramıyor. Ben toplamıştım onların tüm eşyalarını. Kadıncağız günlerce teşekkür etmişti. Bildin mi sana da hediye olarak pembe bir kazak getirmişti. Abin de ona hediye gelmedi diye kazağı kesmişti. Seni ne çok kıskanırdı, ama çok da severdi. İyi çocuktu abin… Valizimi topladın mı? Seyahate giderken babanın yanına her zaman bir aile fotoğrafı koyardım. Bizi özler diye, e tabii o zamanlar böyle şeyler de yok. Ne diyordu Ali’m “akıllı bunlar anneanne akıllı”. Yoktu işte, tüm özlemimizi bir jetona sığdırırdık. Önceleri baban her gün arardı. Hele de sen doğduktan sonra, ilk gittiği seyahatte günde ben deyim üç, sen de beş kez aradı. Erkekler oğullarına düşkün olurlar ama seni bir başka severdi. Düşürme öyle yüzünü, resimlerim nerede benim?… Valizimi topladın mı? Şimdi niye gözlerin doldu? Oldum olası böyle sulu gözlü bir çocuktun zaten ama annelik bir bu huyunu değiştirdi. Kocan olacak o adi adam seni de taşlaştırdı. Hiç gözlerini kaçırma. Biliyorum ben niye boşandığınızı. O da baban gibiydi akşamları geç gelmeler, sürekli hediyeler, bana bile bir sürü gereksiz şey hediye etmişti. Bizim bu filmi gördüğümüzden habersiz tabii. Aklı sıra yaptıklarını örtbas edecek. Benim aklıma geldi ama konduramadım. İnsan damadının pislik olduğunu dillendiremiyor. Sen iyi yaptın, aldın çocuğu çıktın. İyi ki birlikteyiz değil mi? Keşke abin de olsaydı… Valizimi topladın mı? Sen bütün kıyafetlerimi tıkıştırmışsın ama hadi asma suratını ben hepsini düzeltirim. Babanın valizlerini özenle yapardım. Dönüp geldiğinde hepsi paçavra gibi tıkılmış gelirdi. Çok üzülürdüm biliyor musun valizi öyle dağınık görünce. Bir gün seyahatten döndü, bir açtım valizi derli toplu. İnanamadım anlamış dedim üzüldüğümü. Ama nerde, seyahatler sıklaştı kalmalar uzadı valize bir manolya kokusu sinmeye başladı. Bir de, fotoğrafımızı güya otelde unutmuş. Açma gözlerini öyle, siz okuldaydınız görmediniz yaptığımız kavgayı, ama amacıma ulaştım. Baban bir süre evde kaldı. Seyahatlerin arası açıldı, süresi kısaldı da ne oldu. O evde olmasa abin arabasını çalamazdı. Çok düşkündü arabalara erkekti ne de olsa. Kaza yüzünden kendimi hiç affetmedim biliyor musun?... Valizimi topladın mı? Hemşire niye geldi? Yalnız kalmayım diye mi? Yok telaşlanmadım. Hap içiyorum ya artık onun yaptığı iğne beni uyutuyor istemiyorum. A tamam ama ağlama iğne de olurum sen merak etme. Bak işte iğnemi oldum. Düşünceli kızım benim. Baban gibi değilsin sen, abinden sonra beni bırakmadın. Çantaları niye hemşire götürüyor? Bak işi olmadığı halde yardım da ediyor. Baban öyleydi böyleydi ama sevdim ben onu biliyorsun değil mi? Yine uykum geldi bak. Burada mı yatayım, neden benim yatağım var?… Valizlerimi topladın mı?

  • Şarkı söylemek sözcüklere güç veriyor

    Akira Mizubayashi Bin Yılın Aşkı’nda sözcüklerin içini tutkulardan ziyade müzikle doldurmaya devam ediyor. Sen-nen insan sesinin olağanüstü gücünü çok erken keşfetmişti. Onun için insan sesi başlı başına bir müzik aletiydi. Daha ergenliğinde, sarf edilen sözlerin içi boş, cisimsiz bir balon olduğuna ikna olmuştu. Şarkı söylemekse sözcüklere kendine özgü bir güç veriyor, dilin zayıflığını telafi ediyordu. Tokyo Üniversitesi’nde Fransızca profesörü olan Sen-nen kendisi gibi opera sevdalısı Fransız Mathilde ile evlenerek Paris’e yerleşir. Çok geçmeden, bu aşkın iki meyvesi olur: Kızları Émilie ve Figaro’nun Düğünü operasına duyduğu tutku. Eşi Mathilde’in amansız bir hastalığa yakalanmasıyla, Sen-nen hayatın acı tatlı tüm tesadüflerini insanlığın evrensel anadili olan müzik aracılığıyla yaşamaya başlar. Akira Mizubayashi (1951, Japonya): Eğitimine Tokyo Yabancı Diller Okulu’nda başladıktan sonra, Montpellier’de (Fransa) devam etti. 1973 yılında Fransızca öğretmeni olarak görev yaptı. 1989 yılında Sophia Üniversitesi’nde ders vermek üzere tekrar Japonya’ya döndü. “Mélodie: Chronique d’une passion” (Gallimard, 2013); “Un amour de Mille-Ans” (Gallimard, 2017) ve “Âme brisée” (Gallimard, 2019) başlıca yapıtlarıdır. BİN YILIN AŞKI Akira Mizubayashi Yapı Kredi Yayınları, 2023 Çeviri: Gözde Koca 184 s.

  • Murat Menteş'ten yeni roman: Kusursuz cinayet işle sonsuz aşkı bul!

    Özgün edebiyatıyla okurlarının kalbinde yer edinen, Dublörün Dilemması, Ruhi Mücerret gibi romanların yazarı Murat Menteş’ten mucizevi suçlarla dolu fantastik bir polisiye: Afili Hafiye! Alp Laçin O, Kayıp Şahıslar Bürosu’nda komiser. Gizli görevdeyken, cazibeli bir kadına rastlar. Küçük bir maymun, kadının fotoğrafını çeker. Eski ‘hacker’ Merih Kızıl’a göre, kadın dünyadaki 1 milyar 800 milyon kameranın hiçbirine yakalanmamıştır: “Komiserim, bu kadın dünyada var değil!” Namevcut Hatun’dan Alp’e aşk mektupları, hediyeler gelir. Derbeder dedektif, acayip belalardan kurtulup, meçhul sevgiliyi bulabilecek midir? Yalın Alpay’ın “Menteş Sistemi” diye isimlendirdiği orijinal anlatı düzeniyle kurgulanmış bu roman, evden kaçan şair Okan Yunus Okyanus, roman makinesi mucidi Yahya Hayhay, duvarlardan geçen dilber Yegane Yadigar, zihin okuyan aynasız Kâmi Koma, bedduacı Asuman, sıkı polis Perçin Çeper gibi ilginç karakterlerle dolu, görkemli bir macera. Romanları mizahi anlatım, orijinal hikayeler, sıra dışı karakterler ve düşünsel işlekliğiyle dikkat çeken Murat Menteş, 21. yüzyıl Türk Edebiyatının yenilikçi yazarlarından. Murat Menteş İstanbul’da doğdu. Bisiklet tamiriyle uğraştı. Ufak tefek sihirbazlık numaraları öğrendi. Amatör olarak boksla ilgilendi. Yediği yumruklar dayanılmaz bir raddeye gelince ringlere veda edip şiir yazmaya koyuldu. Dergi, gazete, yayınevi, televizyon gibi yayın kuruluşlarında çalıştı. İlk romanı Dublörün Dilemması [2005] yaygın bir ilgi ve etki uyandırdı. Korkma Ben Varım [2008] Türkiye Yazarlar Birliği tarafından ‘Yılın Romanı Ödülü’ne layık görüldü. Şiirleri, Garanti Karantina başlığıyla yayımlandı [2009]. Alper Canıgüz, Murat Uyurkulak, Emrah Serbes, Onur Ünlü gibi yazarlarla birlikte Afili Filintalar adlı edebî hareket içinde yer aldı. AFİLİ HAFİYE Murat Menteş Alfa Kitap, 2023 Tür: Roman 304 s.

  • 2023 FGK Yayınevi Ayşe Şengöz Öykü Ödülü

    Cumhuriyet dönemi ilk öğretmenlerimizden Ayşe Şengöz anısına düzenlenen öykü ödülüne başvurular başladı. "Kadın" konulu yarışmanın son katılım tarihi 15 Ekim 2023. Katılım Koşulları: • Katılım herkese açıktır. • Konu: KADIN Teması ile sınırlandırılmıştır. 18 yaşını geçmiş herkes, yetişkinler için yazdığı KADIN konulu bir öykü ile ödüle başvurabilir. • Ödüle katılacak eserlerin dili Türkçe olmalıdır. • Gönderilen öyküler daha önce ödül almamış, dereceye girmemiş, basılı olarak yayımlanmamış ve herhangi bir dijital ortamda paylaşılmamış olmalıdır. • Yazı tipi Times New Roman, Öykünün uzunluğu 1,5 satır aralığıyla, 12 punto, (1500 kelime olmalıdır.) Üç (3) A4 sayfa, en fazla beş (5) A4 sayfasına tekabül etmektedir. • Sadece öykü başvuruları kabul edilmektedir. Roman, deneme, şiir, vb. türlerde yapılan başvurular değerlendirme dışı bırakılacaktır. • Katılım bir öykü ile olacaktır. Bir kişi, birden fazla öykü ile başvuruda bulunamaz. • Öykülerin Word belgesine kaydedilmiş olarak belirtilen e-posta adresine gönderilmesi gerekmektedir. • Posta, kargo ve elden yapılan başvurular kabul edilmeyecektir. • Yarışmaya katılan öyküler seçici kurula yazar kimlikleri gizli olarak sunulmaktadır. Bu nedenle öykünün yer aldığı dosyada yazarın kimliğine dair bir bilginin yer almamasına dikkat edilmelidir. Yazarlar öykü dosyasının sağ üst köşesinde kısa bir rumuz kullanmalıdır. Seçici Kurul: ✍ Filiz Gökdemir Köşker, (Klinik Psikoloji Bil. Uzm. Araştırmacı Eğitimci Yazar), ✍ Ahmet Unsu (Edebiyatçı- Yazar) ✍ Sevin Sezgin (Kütüphaneci-Yazar) ✍ Kezban Şahin Taysun ( Araştırmacı- Mühendis Yazar.) ✍ Arkın Gelişin (Suç Psikolojisi Uzm. Yazar) ✍ Anıl Çetinel Örselli (Ayşe Şengöz Öykü Ödülü Birincisi) ✍ Buket Uçar (Ayşe Şengöz Öykü Ödülü İkincisi) ✍ Sencer Başat (Ayşe Şengöz Öykü Ödülü Üçüncüsü.) Başvuru İçin: fgkyay@outlook.com.tr Ödül Töreni (online): 24 Aralık haftası Whatsapp İletişim: 05012504387

  • Öykü: Zoraki Gülüş

    "Ayinim, duam, yalvarışım herkesten daha samimi herkesten daha kabul edilesi. Görmüyor musunuz?" Selahattin Anatürk Merdivenlerden ayağım yere basmadan iniyorum. Zemin düşüncelerimden fışkıran yağlı bir domuz sırtı misali, ıslak, kaygan, pis. Zihnimde de sağlam bir yere basmıyor dönüp duranlar. El ele vermiş tur atıyoruz. Kâh şamanlara sarılmış dans ediyoruz kâh Mevlevilerle zikre duruyoruz. Tek farkımız çırılçıplak savruluyoruz kötülüğün koynunda. Ayinim, duam, yalvarışım herkesten daha samimi herkesten daha kabul edilesi. Görmüyor musunuz? Herkesten daha acizim. Yalnızım. Acım o kadar büyük ki kâinatın derinliklerine sığdıramıyorum. Başımı yukarı doğru kaldırıp ne yapacağımı düşününce bodrum katına ineceğim aklıma geliyor. Kaygan zemine yine teslim ediyorum kendimi. Öyle hızlı bırakıyorum ki bir an önce varmalıyım. Küçükken bindiğim kaydırak bile bu kadar kaygan değil. O zamanlar suyun savurmasına ne gerek vardı. Özgürlüğüm her daim kanatlandırıyordu sıska bedenimi. En uzağa uçan uçurtmaydım sanki… Peki ya şimdi. Kötülük bir mıknatıs gibi çekiyor kendine bedenimi. Artık uçurtmanın ipi koptu. Daha da uzağa savruluyorum. Çürümüş dişlerinden irin damlayan cadıların simsiyah kazanlarını görüyorum… Sendeleyerek yolumu buluyorum. Elim kapının kulpuna yapışıyor. Hazinenin gizli şifresini bilmeyen bir define avcısıyım sanki. Parmaklarımı zor kurtarıyorum. Tüylerim ürperiyor. Bu sefer kapıya olanca gücümle yükleniyorum. Kapı milim kıpırdamıyor. Sağ omzum yavaş yavaş uyuşuyor. Bodrum katında buzdan bir kale var sanki. Dayanamıyorum. Dizlerimin üstüne çöküyorum. Ayaklarımın arasında vıcık vıcık kayan domuz derisinin donduğunu görüyorum. Parmaklarım mavi bir kristale dönüşüyor. Üstü donmuş yağ ile kaplı. İyi ki çoraplarım yok. Kokusu çürümüş bir toplumu anımsatıyor. Kimden medet umacağımı düşünüyorum. Aklıma şamanların elinden tutmak geliyor. Elim soğuktan hala acıyor. Mevlevileri çağırıyorum. Hadi hep birlikte dönelim. Rüzgarımızda davullar çalsın. Üzerlik otları savrulsun. Tespihler havada uçuşsun. Renk renk kumaşlar sarıp sarmalasın çıplak bedenimizi. Mesneviler mırıldanalım. Ruhların kulağına tılsımlar fısıldayalım. Yavaş yavaş çözülüyorum. Olduğum yerde tekrar dönmeye başlıyorum. İyi ruhların tanrısı Ülgen’den, kötü ruhların tanrısı Erlik’ten yardım istiyorum. Kapıyı açmalıyım. Gücüm yok. Başım dönüyor. Ağzımdan duman tütüyor. Mevleviler yünden yelek giydiriyorlar. Yavaş yavaş ısınıyorum. Her şey damla damla eriyor. Yüreğim de... Bodrum kapısının önünde buz kesmiş ayaklarım da... Ruhum da… Bir tek içimdeki iyilik ısınmıyor bir türlü. Keşke iyiliği de ısıtabilsem. Yeryüzündeki tüm tanrılara hiç durmadan dua etsem. İyiliği ısıtabilir miyim? Hayır ısıtamam. Isıtamıyorum. Isıtamıyoruz. Yaşamış ve yaşayacak tüm tanrıları bir araya toplasam. Büyük bir daire oluştursak. Ortasına geçsem. Hepsinden tek tek iyiliği ısıtmalarını istesem. Mümkün olur mu? Biliyorum onların da gücü yetmez. İçimdeki iyiliği o öyle bir dondurdu ki onu ısıtmaya hiçbir canlı ve cansızın gücü yetmez. Şişt! Sessiz olun. Aslında bir yolu var. Biliyorum. Kimselere söyleyemiyorum. Geceleri rüyalarıma giriyor. Rüyalarımı kimseler duymasın diye musluğu açıp sulara anlatıyorum. Sular alıp götürsün, aksın gitsin. Bu sırrı kimse bilmesin diye perdeleri bile hiç açmıyorum. Balkona çıkmıyorum. Kapıları kırk anahtar ile kilitliyorum. Ne olur hiçbir insanoğlu duymasın. Biliyorum siz de merak ediyorsunuz. Bodrum kapısını açıp içeriye girmeme yardım ederseniz size bunu nasıl yapacağımı söyleyeceğim. Ama iyiliği kötülükle ısıtmaktan başka bir çare bulamadığımı size anlatırsam yine de içeriye girmeme yardım eder misiniz? Tabii ki de edersiniz. Siz de en az benim kadar kötüsünüz. Hadi hep birlikte kapıya yüklenelim. Olanca gücümüzle. Omuz atın. Tekme atın. Ha gayret. Oluyor. Şamanların ve Mevlevilerin ısıttığı bodrum kapısını sizin gücünüzle açtım mı gerisini bana bırakın. Siz oradan hemen uzaklaşın. Ben kötülüğün pelerinini üzerime giydim bir kere sizin üzerinize daha fazla kan sıçramasın. Siz bana sadece kapıyı açmama yardım edin. Günlerce, gecelerce rüyalarımın pençesinden kaçmaya çalışsam da artık bana yardım edenlerin gücüyle o kapıyı araladım. İçeri girdim. O bunu hak etti. Bunu bir tek çocukluğum için yapmak istiyorum. Çocukluğumdan özür dilemek, onun yaptığı tüm haksızlıklardan dolayı gün be gün ölen çocukluğumdan af dilemek için… Yüzümden gülücükler dökülüyor. Gözlerimin ışığıyla yol buluyorum. Yetmiyor el fenerini de açıyorum, ışığı çocukluğumu aydınlatıyor. Loş, izbe odada örümceklerin ağlarını sıyırarak uzandığım tozlu raftan babamdan yadigâr matkabı alıyorum. Şimdi ellerimdeki gücün büyüklüğünü tarif edemem size. Bu anı o kadar çok bekledim ki bunu en iyi siz biliyorsunuz. Sonunda başardım. Matkabı özenle babamın torna masasının üstüne koydum. Alet kutusunu karıştırdım. En ince ucu yuvasına taktım. Yıllar masanın üstündeki sedir ağacının kokusunu yok edememişler. Babamın ellerinin kokusunu da beraberinde getirdiler. Doyasıya içime çektim. Ellerimin tozunu eski bir bez parçasına sildim. En üst raftaki bavula uzandım. Yetişemedim. Merdivene tırmanıp sonunda almayı başardım. Bavulu da babamın torna masasının üstüne yerleştirdim. Annemin sakladığı bebeklik kıyafetlerimi bavuldan çıkartıp kokladım. Annem kokuyordu. Süt kokuyordu. Ben kokuyordum. El kadar kıyafetleri teker teker ağzımla yırttım. Çocukluğumu ayaklarıma sardım. Sımsıkı iple bağladım. Artık ayaklarım kaymıyor. İyiliği sonsuza kadar ısıtmak için merdivenlerden yeminler ede ede usulca çıktım. Küçükken oynadığım oyuncakların mutluluğuna benzer bir mutluluk kapladı içimi. Çünkü en sevdiğim oyuncağımı tutuyordum elimde. O kadar sessiz yürüyordum ki çocukluğumun en güzel uykusunu uyuyordu ayaklarım. Bembeyaz gelinliği ve rengarenk bahar çiçekleriyle bu eve bir nisan sabahı adım atan dünyalar güzeli karım yemek masasında sırtı bana doğru dönük oturuyordu. Önünde her zamanki gibi her seferinde başka bir fincana doldurulmuş sütsüz ve şekersiz kahvesi. Elinde mavi renkte örgüsü. Bir türlü doğmayan çocuğumuza bir şeyler örüyor. Ama her şeyden önemlisi gün geçtikçe içimdeki iyiliği donduran asla gülmeyen suratındaki o ifade yine yerli yerinde. Sırtı dönük olsa da görebiliyorum. Onu bir kez gülerken görmek için neler vermezdim ki! Sizi dahi verebilirdim. Şamanları, Mevlevileri, yaşayan veya yaşamayan tüm tanrıları, doğmayan ya da doğmayacak olan tüm çocuklarımızı, kendimi, benliğimi, bezlere sardığım ayaklarımı, çürük dişlerinden irinler damlayan cadıları, kazanlarını… Daha sayamadığım niceleri. Arkadan usulca ona doğru yanaştım. Hoş usulca yanaşmasam da dönüp bakmazdı yüzüme. Ayaklarım sıcacık. Ellerim de ısınmış. Sıcak ellerimle soğuk ellerine yapıştım. Direnmedi. Arkasını dönmedi bile. Ayağımdan çıkardığım kumaş parçalarını dişimle kesip ellerini sıkıca bağladım. Hala direnmiyordu. Çaput parçalarıyla sandalyenin çıtasına kollarını da sabitledim. Hiç kıpırdamıyordu. Masanın üzerindeki matkabı görünce de yüzünün ifadesi hiç değişmedi. Bir insan bu kadar mı tepkisiz olur. Hiç gülmeden, korkmadan, heyecanlanmadan bir ömür nasıl geçer? Beni de bir çiçek gibi soldurdu. İçimdeki iyiliği dondurdu. Çocukluğumun anılarını yüzündeki mezara gömdü. Umudumun, mutluluğumun, gülümseyen yüzümün üstüne toprak attı. Şimdi benden aldıklarını geri alma zamanı geldi. Yüzüne en güzel gülümsemeyi usta bir heykeltıraş gibi yontmak için matkabı elime aldım. İyiliği gülümsemesiyle ısıtmak için acele etmeden usul usul çalıştım. Ben yüzündeki gülümsemeyi gördükçe önündeki mavi örgünün üzerine uğur böcekleri konmaya başladı. Uğur böceklerini gördükçe gözlerinden yaş gele gele gülmeye başladı. O kadar mutluydu ki o kadar mutluydum ki etrafımızda uğur böcekleri uçuşuyordu. Uğur böcekleri maviliklerden kopup üzerime konmaya başladı. İyiliğin sıcaklığında, kötülüğümle doğmayan çocuğumun kundağına sarılarak kırmızılıklara boğuluyordum. Ezan sesi duyuluyor. Sabaha karşı perdenin aralığından sızan gün ışığında gözümü açınca onu karşımda görüyorum. Onu ilk kez uykusunda gülümserken görüyorum. Yanağına bir öpücük konduruyorum. Gülümseyen yüzü yavaş yavaş soluyor. Ayağa kalkıyorum. Çıplak bedenimi merdivenlerden kaygan zemine usulca bırakıyorum.

  • Dünden, bugünden, “biz”den hikâyeler

    İlk öykü toplamı Hammurabi’yle 2020’de KKTC’nin en çok okunan yazarları arasına giren Ahmet Şimşek, Ada’dan üfürdüğü yeni öykülerini Midas’ta topluyor. “Kafesinin kapısını kapatıyorum, demire asma kilidi vuruyorum ve kereste fabrikasından bozma bu evleri, seni geride bırakıyorum, komşu. Caddede gri giyinmişler var, bu insanlar gündüzleri bizim komşularımız. Ama gece çökerken hep olduğu gibi, gizlenmeliyim, diye düşünüyorum. Çocukluğumun sonu ve öfkem yalınayak.” Sıcağın kavurduğu sokaklardan, hamamdan, hırdavatçı dükkânından, karakoldan, yüz caretta caretta yumurtalı bir sahilden; barışık halkları ikiye bölen sınırın kuzeyinden sesleniyor okura. Hem nahif hem sert, kalemini daha sağlam tutuyor; yalnızca çocukluk ve ilkgençlikte yaşanan tecrübelere, özlemle olgunlaşan hatıralara, zulme uğrayan göçmenlere, kabuğundan çıkmayı bekleyenlere, sınır kanunlarıyla ayrılan ailelere dair dünden, bugünden, “biz”den hikâyeler anlatıyor. Bilge Karasu, kendimizden olmayanın, kendimiz gibi olmayanın bakışını kendi gözümüzden silip atmadıkça, kendimize kendi gözlerimizle bakmadıkça kurtulmamız şöyle dursun, kendimizi tanıyamayacağımızı yazdı. Şimşek’in öyküleri, kendine kendi gözleriyle bakanlara selam veriyor. Ahmet Şimşek 1994 İskenderun doğumlu. Hacettepe Üniversitesi’nde Fransızca eğitimi aldı. Öykü Gazetesi, Lacivert Öykü ve Şiir Dergisi, Öykülem, Türk Dili Dergisi Genç Sanat, Havadis-Poli, Tantana, Uçsuz Edebiyat gibi dergilerde öyküleri yayımladı. İlk öykü kitabı Hammurabi ilk olarak Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde Işık Kitabevi etiketiyle satışa sunuldu. Kitap özellikle KKTC’de büyük ses getirerek, yılın en çok okunan öykü kitabı olmayı başardıktan sonra yeni düzenlemesi ile Vacilando Kitap etiketiyle Türkiye’deki okurlara sunuldu. Lefkoşa’da yaşıyor. MİDAS Ahmet Şimşek İthaki Yayınları, 2023 Tür: Öykü

  • Hayatsız Hayattan Dünyanın Sonuna

    Şule Tüzül yazdı: “Anlayınca insan bütün dünyayı sevebiliyor diye düşünüyor,” diyor Ayfer Tunç son romanı Kuru Kız’da… Hayat mı edebiyatı, edebiyat mı hayatı taklit ediyor? Okuduğum bir kitap o sırada yaşadıklarımla örtüşünce her zaman şaşkınlıkla bu soruyu düşünüyorum. Zamanları farklı, coğrafyaları farklı bambaşka hikâyeler yaşadıklarımızla örtüşebiliyor. Kuru Kız’ı okuduğum sıralarda cumhurbaşkanlığı ve milletvekili seçimleri vardı. Kim bilir kaçıncı kez yine umutla girdiğimiz bir seçim daha hayal kırıklığı ile sona erdi. Sonunda kabullendim sanırım yaşadığım coğrafyanın gerçekliğini. Politik ve bilinçli bir tercihle yaygın ve taze tutulan cahilliğin ve yoksulluğun bu coğrafyanın asıl gerçekliği olduğuyla bir kez daha ama bu sefer çok daha sert biçimde yüzleştim. İşte bu yüzleşme sürecinde dert ortağım oldu Kuru Kız. Çünkü yaşadıklarım ve hissettiklerim Kuru Kız’ın bu coğrafyada karşılaştıkları ve hissettikleri ile yakın akraba. Bugün yaşadıklarımıza anlam vermeye çabalarken neden ve nasılların bir parça karşılığını buldum Kuru Kız’da. Yine bir kadın hikâyesi ile karşımızda Ayfer Tunç. Yine bir Türkiye resmi. Yine muhteşem bir roman. Aslında bildiğimiz ama görmezden geldiğimiz, yanından geçip gittiğimiz o bildik şeyleri çok iyi bir romana çevirmiş. 216 sayfaya hepimizin ortak olduğu bir kadın hikâyesini, insan hikâyesini, Türkiye’yi, yaşamlarımızı şekillendiren onlarca kavramın irdelemesini sığdırmış. Kuru Kız, birkaç sayfalık 60 kısacık bölümden oluşuyor. Roman ayrıca iki ana bölüme ayrılmış: romanımızın ana kahramanı Kuru Kız’ın Arjantin’in güneyinde en uç noktasında bulunan ve bu nedenle Fin Del Mundo – Dünyanın Sonu diye adlandırılan Ushuaia’da bulunduğu dönem ve Türkiye’de yaşadığı dönemi anlatan iki bölüm. Türkiye’de hangi şehirde yaşadığı belirtilmiyor romanda. Ayrıca ne Kuru Kız’ın ne de kitapta geçen diğer kahramanların ismi var. Kahramanlar Kuru Kız’ın annesi, babası, kardeşi, demir doğramacı komşusu, köfteci, nişanlı kız gibi ifadelerle yer alıyor. Sadece Ushuaia’da kaldığı pansiyonun sahibi kadının kardeşi Miguel’in ismi var. Miguel, Kuru Kız’dan hoşlanıyor ve bunu her fırsatta ona gösteriyor. Neden sadece Miguel’in ismi var, bunu her okur farklı yorumlayacaktır. Bana göre romanda isim edinenler Kuru Kız için iyi olan şeyler: içine hapsolduğu mutsuz yaşamından gidebildiği kadar uzağa, ta dünyanın sonuna gittiği, kimsenin onu silikleştirmediği ve ötekileştirmediği, ilk defa var olduğunu hissettiği yer Ushuaia ve var olmanın yanı sıra ona ilk defa kadın olduğunu hissettiren Miguel. Aşkın her şeyi, yaşamı, umudu, mutluluğu yeni baştan yaratan gücünün simgesi Miguel. Kuru Kız’ın yeni hayatının başlangıç noktası. Ayfer Tunç, şehir ve kişi isimleri olmayan anlatımıyla hikâyeyi daha evrensel hale getirmiş. Dünyanın herhangi bir yerinde herkesin yaşayabileceği şeyleri, insanı ve toplumu masaya yatırarak anlatmış. Bir fotoğraf çeker gibi, kamerasını yaşamın detaylarına, o detayların içinde okurunu yüzleştirdiği gerçekliklere odaklayarak geri kalan her şeyi fotoğrafın arka planı olarak flulaştırmış. Roman her anlamda sondan başlıyor. Kuru Kız’ın dünyanın sonuna, Ushuaia’ya gitmesi ve pandemi nedeniyle orada mahsur kalmasını anlatan birkaç bölümden sonra başa dönüyoruz, Kuru Kız’ın Türkiye’deki hayatına. Ushuaia Kuru Kız için öyle büyülü bir yer ki pandemi tüm dünyayı bir kabusa dönüştürürken Kuru Kız hayatının en mutlu günlerini yaşıyor bu süreç boyunca. Ushuaia çok mu iyi, dünyanın sonu olmak ona kusursuzluk nişanı mı vermiş? Hayır, oradaki insanlar daha az kötücüller, bizde on yıllardır çözülemeyip katılaşmış sorunları çözmeyi başarmışlar. En azından Kuru Kız'ı, bir yabancı, bir öteki olmasına rağmen onu hiç tereddütsüz doğallıkla aralarına alma ve sevme becerisini gösterebiliyorlar. Kuru Kız’ın Türkiye’deki “hayatsız hayat”ı ile 40 yaşında dünyanın sonu Ushuaia’da birdenbire var olduğu hayatın zıtlığı nedeniyle olsa gerek, daha ilk sayfada “Dünya bir şaka olmalıdır ayrıca,” cümlesi karşılıyor okuru. Ve okur o şakanın ne olduğunun hikâyesine dalıyor bir sonraki sayfayla birlikte. Ve böylece yüzleşmek durumunda kaldığımız minik minik detayları ve hikâyeleri ile bir Türkiye panoramasının içinde yol almaya başlıyoruz. Yukarıda anlatmaya çalıştığım romanın kurgusu ve anlatım tercihlerine ek olarak Ayfer Tunç sadeliğin ve basitliğin ötesinde bir dil kullanmış. Romanın dilindeki bu basitlik birçok Ayfer Tunç okurunu şaşırtmış hatta hayal kırıklığına uğratmış. Bence müthiş bir şey yapmış. Kuru Kız gibi bir karakteri ve onun hayatsız hayatını, yani kısaca “kuru” kavramını anlatan bir romanda dili de “kuru”laştırarak anlatımı güçlendirmek ve üstelik bunu romanın edebi kimliğinden taviz vermeden yapmak bence hayranlık uyandırıcı. Dolayısıyla romanda anlatılanlar kadar, Ayfer Tunç’un kullandığı teknik tercihler Kuru Kız’ı bir baş yapıt yapmış diyebilirim. Romanın içinde geçenlerle bu kadar iyi uyuşan kapak tasarımı için Utku Lomlu’ya teşekkürü borç bilirim. Ayfer Tunç, Kuru Kız’ın Dünya Ağrısı ile akraba bir roman olduğunu, benzer meseleleri farklı tarihlerdeki Türkiye için anlattıklarını söylüyor. Bu nedenle Kuru Kız’ın hemen ardından Dünya Ağrısı’nı da okudum. İki romanı da okuyanlar, Türkiye’nin nasıl bir dönüşüme uğradığının, her şeyin nasıl dolu dizgin dibe doğru yuvarlığının da hikâyesini okumuş olacaklar. Her iki roman da 6 Şubat depremi ve sonrasında yaşananların, hemen ardından seçim sürecinin bir kehaneti gibiler… Ve bence gelecekte yaşayacaklarımızın da… Gerçeklerle edebiyatın yol göstericiliğinde yüzleşmek insana çok iyi geliyor. Güç veriyor. Nasıl olup da tükenmediğine şaştığımız o inadı körüklüyor. Anlamak, hele de bunu edebiyat aracılığıyla yapmak, çok kıymetli bir şey. Türkiye’ye dair neler oluyor Kuru Kız’da? Çok iyi biliyoruz hepsini. Mahalle bakkalları, her şeyi satan dükkanlar bir bir kapanıyor. Büyük, daha büyük, daha daha büyük, devasa marketler açılıyor. Üstünde “pergule”, “ebebeyin banyosu” yazan birbirimize gösterip güldüğümüz dükkân tabelaları yok oluyor. Ama işte “elettirik” diyen elektrikçiler, “moderen” diyen satıcılar, “beyim öyle istiyor” diyen kadınlar her daim aramızda. Ağaca düşman, beton sever komşular hiç tükenmiyor maalesef. Ağaç kalmayan sokaklarla, eve kum çamur gelmesin diye beton dökülen bahçelerle doluvermiş çevremiz. Öyle bir toplumuz ki rahat bırakmayız birbirimizi. Evli değilseniz neden evlenmediğimiz dert olur konu komşuya. Adınız yayılıverir kız kurusu diye. Evlenirsiniz neden çocuk yapmadığınız dert olur. İllâ herkese benzemeniz gerekir, benzemezseniz hem dışlanırsınız hem rahat bırakmazlar. Ve herkes yalan söyler birbirine; herkes karşısındakinin yalanını bilir, yine de söylemeye devam ederler… Şu kısacık romanda, ve daha neler neler… Kuru Kız bir kadın hikâyesi. Kuru Kız bu coğrafyanın kadınlarından biri. “Hayatsız hayat”ı olan kadınlardan biri. Hayat edinmek için verilen mücadelenin romanı Kuru Kız. Kuru Kız bir yoksulluk hikâyesi… Yoksulluğun evrensel özellikleri ve çıplak gerçekliğiyle okurun yüzleştiği… Kuru Kız, iyilik ve kötülüğün masaya yatırıldığı bir roman. Bir yandan kötülüğün bugün geldiği noktayı sahnelerken, diğer yandan nasıl yaygınlaştığını ve sıradanlaştığını, yaşamımızın bir parçasına dönüştüğünü anlatıyor. Bir söyleşisinde “Birlikte var olma yetisinin yitimi içindeyiz,” diyen Ayfer Tunç, bunun da kötülüğün artmasına neden olduğunu belirtiyor. “Birine bir iyilik yaptıktan sonra kendini üstün hissetmenin verdiği bu doygunluk olmasa kimsenin kimseye iyilik yapacağı yoktu aslında. Merhametin özü kötücüldü, bu yüzden maraz doğuyordu.” Kuru Kız, kuruluğun, kuraklığın, kurumanın hikâyesi… Kuru Kız, aile, iktidar, cinsellik, aidiyet kavramlarının masaya yatırıldığı bir roman… Kuru Kız aynı zamanda beden üzerine, bedensel farklılıklardan yola çıkarak farklı olmak ve ötekileştirme üzerine bir roman… Kuru Kız, Türkiye’nin hikâyesi… Kuru Kız, “insan”ın hikâyesi… Kitapta yer alan Ayfer Tunç biyografisinde geçen şu cümlelere dair de bir iki söz söylemem gerekiyor: “Mezun olduğu Erenköy Kız Lisesi’nin kütüphanesine 3Aralık 2021’de Ayfer Tunç’un adı verildi. Ancak Mayıs 2022’de hiçbir gerekçe gösterilmeden kaldırıldı ve yerine Erenköy Kız Lisesi olmayan bir yazarın adı konuldu.” Bu cümle kitapta anlatılan, bu coğrafyanın insanını hayatsız bir hayat yaşamaya mahkûm eden onlarca minik hikâyeden biri gibi duruyor o biyografinin içinde. Sanki romanda anlatılanların bir parçası… Bu yapılan Ayfer Tunç açısından üzüntü verici olabilir. Ama daha üzüntü verici olan bu şekilde Türkiye eksiliyor, biz eksiliyoruz… Türkiye kuruyor, biz kuruyoruz… Erenköy Kız Lisesi dilerim bu yanlışının farkına varır bir gün ve düzeltir. Ben edebiyatın hayatı dönüştürdüğüne, edebiyatın hayatı değil hayatın edebiyatı taklit ettiğine inanmak isteyen bir okurum. Bu nedenle Kuru Kız’ın ilk baskısının 50.000 adet olduğunu görünce büyük bir mutluluk ve kıvanç duydum. Kuru Kız gibi var olmak ve bir hayat edinmek için dünyanın sonuna gitmemize gerek yok. Bunun için edebiyatı dolayısıyla sanatı hayatın bir parçasına dönüştürmemiz yeterli. Dünyanın sonuna da hayatımızı sanata dönüştürme serüvenimizin bir parçası olarak gidebiliriz ayrıca. Ayfer Tunç “en ümit dolu romanım” ifadesini kullanıyor Kuru Kız için. Umut hep var olacak elbette, Kuru Kız’lar ve edebiyat var oldukça hep var olacak… Yazımı Ayfer Tunç okur belki, ona hitaben bitirmek istiyorum, binlerce okuru adına şunları söyleyebileceğimi düşünüyorum: Bu ülkede hala umudumuz varsa ve güzel şeyler de olabiliyorsa sizin gibi yazarlarımızın büyük payı var. İyi ki varsınız, iyi ki bizim yazarımızsınız, sizi çok seviyoruz…

  • Yaşamanın neşesi yaşamanın şiiri.

    Şiirleri ulusal ve uluslararası pek çok yayında yer bulan; Almancaya, İngilizceye Rusçaya çevrilen şairimiz Okan Yılmaz, 2021'de okurla buluşan Bu Senin Devrimin'in ardından, şiir yolculuğunu Dudağım Politik ile sürdürüyor. "uyanıp soyunup fevri kazalarında ben kan olup hançerinde birden damlasam ali kadar heybetimle yıkılsam secdesine diye hasetimin koynundan en şahane kahrı ona bunu vereceğim ona çiçeğimi" Okan Yılmaz Kadıköy’de doğdu. 2017’de Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. 2020’de “Birhan Keskin’in Şiirlerinde Aşk ve Beden” isimli teziyle Yıldız Teknik Üniversitesi Yeni Türk Edebiyatı kürsüsünden yüksek lisans derecesini aldı. Şiirleri, yazıları ve söyleşileri Varlık, kitap-lık, yasakmeyve, Mühür, yeni e. gibi dergilerde yayımlandı, yeniay mahvı (2018), bu senin devrimin (2021) isimli iki şiir kitabı var. Şiirleri İngilizceye, Arapçaya, Almancaya, Rumenceye çevrildi. Uluslararası şiir festivallerinde performanslar sergiledi, yurtiçinde ve yurtdışında çeşitli antolojilerde yer aldı. Yeni Türk Edebiyatı üzerine doktora çalışmalarını Yıldız Teknik Üniversitesinde sürdürüyor. FMV Işık Üniversitesinde Türkçe/edebiyat dersleri veriyor. Queer aktivist. DUDAĞIM POLİTİK Okan Yılmaz Everest Yayınları, 2023 Editör: Tuba Nur Bakaçhan 80 s.

  • Kurt Vonnegut'tan sıcak, bilge, eğlenceli portreler

    Can Yayınları'nın temmuz kitapları arasında yer alan Kuşa Bak, Kurt Vonnegut'un hayattayken yayımlanmamış on dört öyküsünü bir araya getiriyor. Aniden cinayet işleyip ortadan kayboluverecek masum görünüşlü manyaklarla dolu şehir görüntüsü belirdi kafamda; dehşetten midem bulanmaya başladı. Kavgacı çiftler, cinayet danışmanları, hovardalar, değişen ve gelişen teknoloji, ahlaki belirsizlikler... Kurt Vonnegut, İkinci Dünya Savaşı sonrası insanların endişelerini yansıtırken Amerikan yaşamının hem tedirgin edici hem eğlenceli karelerini çekiyor. Kuşa Bak, her biri yazarın alametifarikası olarak nitelendirilebilecek bir mizah ve hümanizmle dolup taşan, daha önce yayımlanmamış on dört öykü içeriyor. Kurt Vonnegut 1922'de Indiana, Indianapolis'te Alman asıllı bir anne babanın oğlu olarak dünyaya geldi. Cornell Üniver­sitesi'nde biyokimya okudu, yirmi yaşındayken orduya yazıldı ve Batı Cephesi'ne gönderildi. Neredeyse gider gitmez Almanlara esir düştü ve savaş tutsağı olarak Dresden'e yollandı. Müttefiklerin bu kenti bombalaması 60.000 sivilin ölümüne sebep olmuştur; Vonnegut fabrika olarak kullanılan bir mezbahanın yeraltındaki et dolabına sığınmış olduğu için kurtuldu. Hayat boyunca peşini bırakmayan bu deneyimi sonunda Mezbaha Beş (1969) adlı başyapıtına dönüştürecek ve hayat boyu savaş karşıtı söylemlerini sürdürecekti. Savaştan sonra General Electric Şirketi'nde reklamcılık yaptı ve öyküler yazmaya başladı. Arka arkaya yazdığı Titan'ın Sirenleri (1959), Soğuk Savaş siyasetini antropolojik bir gözle hicveden Kedi Beşiği (1963), Allah Senden Razı Olsun Bay Rosewater (1965) ve Mezbaha Beş sayesinde Vonnegut döneminin en ünlü yazarlarından biri oldu. En renkli romanlarından biri sayılabilecek Şampiyonların Kahvaltısı'nda (1974) Amerikan Rüya­sı'nı tipik kara mizahıyla eleştiriyordu. Bu dönemdeki diğer büyük yapıtları arasında Kör Nişancı, Mavi Sakal ve Kodes Kuşu sayılabilir. Vatandaşlık ve azınlık hakları, nükleer silahların denetimi ve ekoloji hem edebiyatında hem de edebiyat dışı faaliyetlerinde sürekli gündeminde oldu. Vonnegut, 2007'de New York'ta öldü. Adı 25399 numaralı asteroide verildi. KUŞA BAK Kurt Vonnegut Can Yayınları, 2023 Çeviri: Işık Özbek Arslan Tür: Öykü 264 s.

bottom of page