top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Milliyet Sanat Mayıs sayısı çıktı!

    Milliyet Sanat'ta bu ay, 25 yıl sonra yeniden Cyrano rolüyle tiyatro sahnesine çıkan Bülent Emin Yarar’ın, rap müziğin duygusal çocuğu Sefo’nun, yeni romanı Kuru Kız’ı anlatan Ayfer Tunç’un ve “Saatleri Ayarlama Enstitüsü” oyununun ekibinin röportajlarıyla Müze Gazhane’de açılan “Bir Kendilik Öyküsü: Naile Akıncı” sergisi üzerine bir yazı, okurları bekliyor. Mayıs 2023 sayısının kapağında yer alan 3. Milliyet Sanat Heykelde Yeni Keşifler Yarışması, insanı merkeze alan yeni bir keşif hikâyesi sunuyor. Yarışmada finale kalan 10 eserin her biri insan olmak, “öz”e ulaşmak, ekoloji, mimari, mitoloji, yaşam koşulları gibi önemli, güncel ve keskin konuların altını çiziyor. Ayın Söyleşisi için Asu Maro’nun konuğu, 25 yıl sonra yeniden Cyrano de Bergerac rolüyle tiyatro severlerin karşısına çıkan Bülent Emin Yarar oluyor. İkili, hem “Cyrano”yu hem de usta oyuncunun kariyeri boyunca geçtiği yolları konuşuyor. Ayfer Tunç’un taşradan yola çıkarak evrensele açılan son romanı Kuru Kız’a dair röportajının yer aldığı yeni sayıda, Ahmet Hamdi Tanpınar’ın başyapıtı “Saatleri Ayarlama Enstitüsü”nü, hibrit bir yapıyla ve tek kişilik bir oyun olarak sahneye taşıyan Saatler Kolektif’ten Serdar Biliş, Ahmet Sesigürgil, Gamze Kuş ve Serkan Keskin de oyunu anlatıyorlar. Cumhuriyet’in öncü kadın ressamlarından Naile Akıncı’yı, özdeşleştiği Eyüp resimleri aracılığıyla anlatan “Bir Kendilik Öyküsü: Naile Akıncı” sergisine dair kapsamlı bir yazı ve vizyona girmeye hazırlanan “About My Father/Eyvah Babam” vesilesiyle beyazperdenin problemli babalarından ve en sıkıntılı baba-oğul ilişkilerinden bir seçki de Milliyet Sanat’ın Mayıs 2023 sayısında okurlarla buluşuyor.

  • Öykü: Bahar Henüz Gelmedi Ama Tomurcuklar Açtı Açacak

    "Temizlenmesi imkansız bu parkın. Yine o ceberut duman doluyor ciğerime adeta, derimi yakıyor." Orhan Murat Bahtiyar İplerini kesip bırakmışlar geceden; son gün yasak ya, üçgen parti bayrakları ağaç dallarını birbirine bağlamıyor artık. Naylon iplerin ucunda yere süzülmüş, Gezi Parkı’nın çınarlarına etek olmuşlar, rengarenk. Yaşlıca bir çöpçü süpürgesiyle baş edemeyince eliyle girişiyor işe, düğüm olmuş bayrak yığınlarını kucaklayıp ağaçların gövdesinden tek celsede söküyor; arkasında taşıdığı tekerlekli çöp konteynerine atıyor sonra. Kurumuş süs havuzunun tam karşısındaki bankta oturuyorum ben de. Bu dünyanın sarhoşu olduğumuz daha umutlu zamanlarımızda, plastik mermiyle vurulduğumuz yerin birkaç adım sağında. Ölüme pabuç bırakmayan bir çift altı delik ayakkabıdan, poşetteki bir bombadan yamulup yola fırlamış bebek arabasından birkaç yüz metre ötede. Betona karışan ölülerden ise binlerce… Hırkamı çıkarıp bankta biraz kaykılıyorum, ayak bileklerimi birbirine geçiriyorum. Ağaçların arkasında yükselen binalar kadrajdan çıksın diye daha yukarı bakıyorum. Hava güzel aslında. Bulutlar biraz kararsız görünüyor sadece. Çöpçü amca, önümden geçerken bir şarkı mırıldanıyor. Şarkı değil de ağzının içinde ahenksiz bir nağme. O daha umutlu sanki. Umurunda değil ya da bilmiyorum. “Günaydın,” diyorum, kafasını sallıyor bana hiç bakmadan. Çalı süpürgesini çorak betona vurdukça toz havalanıyor. Hava, o zamanki gibi griye dönüyor aniden. Temizlenmesi imkansız bu parkın. Yine o ceberut duman doluyor ciğerime adeta, derimi yakıyor. Gözlerim yaşarıyor ama artık ovuşturmamam gerektiğini biliyorum. Yanıma bir çocuk oturuyor sonra, göz gözü görmüyor dumandan ama onu görüyorum. Alnının ortasında bir martı; tek kaş dediklerinden. Ona da “Günaydın,” diyorum ama oralı olmuyor. İki eliyle kıvırdığı dikdörtgen kağıdı tanıyorum. “Seçmen kartı mı o?” diye laf atıyorum, “Benimki de çantamda.” Karşılık vermiyor yine. Hayali bir biçimde, bir bedel gibi öylece yanımda oturuyor. O kadar büyük de görünmüyor aslında ya; on sekizini geçmiş demek ki. Rulo haline getirdiği kağıdı kaldırıp bir dürbün gibi gökyüzüne çeviriyor. Benden tarafa olan gözü kısık. Büyük kulağı traşı gecikmiş, kaba saçından bile taşmış. Sonra bana uzatıyor kağıdı. Dairenin içinden bakıyorum parka ben de. Süs havuzunun ortasındaki kireçlenmiş metal kaideye güvercinler doluşmuş, tüylerini didikliyorlar. Uzaktan kahverengi bir leke giriyor vizöre. Bir çift minarenin tam ortasından, ellerini arkasında birleştirmiş hafif kambur bir bekçi, aheste aheste bize doğru yaklaşıyor. Uzun. Alt dudağı sarkık, asabiyet yaratmak için bir bahane arar gibi etrafı kolaçan ediyor. Bıyığı var mı yok mu tam belli olmuyor. Sarımsı gömleğinin düğmelerini bağrına kadar açmış, kısa kolları dirseğine vuruyor. Havuzun yanına gelince duruyor; elleri cebinde şimdi. Belli belirsiz dizlerini kırıyor olduğu yere oturacakmış gibi, sonra düzelip sol bacağını silkeliyor. Armalı şapkasını koltuğunun altına alıp ayağını havuzun yuvarlak çeperine dayıyor. Tükürüyor. Kızıyorum ama söylensem; “Havuz değil mi, zaten ıslak olması lazım,” der gibi geliyor. Üstüne de güler gibi. Göğsünü şişiriyor ve bir gorili andırarak omuzlarını geriye atıp esniyor. Biçimsiz, çizgili alnının altında bir çift namlu, beni hedef alıyormuş gibi hissediyorum yine. Kendime çeki düzen vermem gerekiyormuş hissi geliyor; öğrenilmiş bir suçluluk duygusuyla kırmızı elbisemin eteğini çekiştiriyorum. Çocuk ne ara kayboldu; hiç farkında değilim. Sağa sola bakıyorum, çöpçü de yok ortalıkta. Bir kediden başka kimse yok. Başımı yere eğiyorum. Tam yüz yıl sonra. Fıskiyeler çalışıyor birden. Kuşlar havalanıyor. Havuzun zemini köpük köpük, temizleniyor. Bekçinin ince gömleği -içini gösteren transparan bir gömlek artık- üstüne yapışıyor. Eliyle belindeki çıkıntıyı yokluyor her korkağın ilk yaptığı şey gibi. Gülesim geliyor. Bazen her şey birden düzelecekmiş gibi gelir bana; yine öyle oluyor. Korkum dağılıyor. Fakat sonra inceden bir tedirginlik… Ama öyle bir tedirginlik ki bir daha kafamı kaldıramayacakmışım, gökyüzüne bakamayacakmışım sanki. Telaşlı bir mutluluk elimizden kaçtı kaçacakmış da daha sıkı sarılmalıymışız gibi. Sanki gerçekten yapabilirmişiz, istersek baharı getirebilirmişiz gibi. Ayağa kalkıyorum. Derin bir nefes alıyorum göğe doğru, güneşi buluyorum. Dedim ya, bulutlar olmasa hava güzel. Bahar henüz gelmedi ama çanaklarından kurtulmak için bir sırrı bekliyor sanki tomurcuklar; ha açtı ha açacaklar. Hırkamı giyerken çöpçü amcayla göz göze geliyoruz. Bankın arkasında, çalıların arasına gizlenmiş vananın yanına çökmüş muzip muzip gülümsüyor. “İnsan,” diyorum kendi kendime “kendi eliyle baharı getirebilir bence.” Getirebilir mi sahiden? Göreceğiz.

  • Başkalarının Kanı

    Simone de Beauvoir, Başkalarının Kanı’nı Nazi işgali altındaki Paris’te, 1941-1943 arasında, yaşadığı otelde ısıtma olmadığı için her sabah gittiği Café de Flore’da yazdı. "İnsanlık için daha iyi olacağına inandığımız bir amaç uğruna başkalarının hayatını, kanını feda etme hakkına sahip miyiz?" Nazi işgali altındaki Fransa’da, direnişin liderlerinden Jean Blomart ölüm döşeğindeki sevgilisi Hélène’in başucunda sabahı bekliyor. Sevgilisini ölüme sürükleyen göreve o göndermiştir ve sabah olmadan, başkalarını da benzer bir kadere gönderip göndermeyeceğine karar vermesi gerekmektedir. Blomart, hem toplama kamplarda ölen Yahudilerden hem de suikasta uğrayan Polonyalı direnişçilerden sorumlu olduğunun farkındadır. Zaten direnişe katılmaya karar vermesinin nedeni budur. Ama bir soru aklını kurcalar: İnsanlık için daha iyi olacağına inandığımız bir amaç uğruna başkalarının hayatını, kanını feda etme hakkına sahip miyiz? Simone de Beauvoir, Başkalarının Kanı’nı Nazi işgali altındaki Paris’te, 1941-1943 arasında, yaşadığı otelde ısıtma olmadığı için her sabah gittiği Café de Flore’da yazdı. 1945’te yayımlanan kitap, “The Blood of Others” adıyla Claude Chabrol tarafından sinemaya uyarlandı. Simone de Beauvoir, İlköğretimini Katolik okullarında gördü. Babasının yönlendirmesiyle 1925’te matematik, felsefe, edebiyat ve dil alanlarında yükseköğrenimine başladı. 1928 yılında Sorbonne’dan diploma alan dokuz kadından biriydi. École Normale Supérieure’de felsefe öğretmenliği sınavlarına hazırlanırken hayat arkadaşı olacak Jean-Paul Sartre’la tanıştı. 1929-1943 arasında, Marsilya, Rouen, Paris gibi şehirlerde lise öğretmenliği yaptı. 1943 yılında yazdığı Konuk Kız ilk edebi eseri olarak görülür. Ardından Başkalarının Kanı (1945), Bütün İnsanlar Ölümlüdür (1946), Mandarinler (1954 Goncourt Ödülü), Güzel Görüntüler (1966) ve Yıkılmış Kadın (1968) geldi. Bir yazar için yaşamın mutluluğu ile yazmanın gerekliliği arasında seçim yapmanın imkânsız olduğu fikri otobiyografik yazılarının temelini oluşturdu. Bir yanda paylaşılan bir mutluluk öte yanda da hayat kurtaran bir sıkıntı varken, kendini eserlerinin nesnesi yaparak bu ikilemden biraz olsun kurtuldu. Dünya çapındaki feminist hareketin kaynak eseri olmuş İkinci Cins (1949) kitabının dışında de Beauvoir’ın birçok felsefi ve teorik metni vardır. Elli bir yıllık hayat arkadaşı Jean-Paul Sartre’ın ölümünden sonra Simone de Beauvoir Veda Töreni (1981) ile Sartre’la mektuplaşmalarının büyük bir kısmını yayımladı. Ölümüne kadar, Sartre’la birlikte kurdukları Les Temps Modernes dergisine katkıda bulunmaya ve feminizm hareketiyle olan dayanışmasını da her fırsatta çeşitli yollarla göstermeye devam etti. BAŞKALARININ KANI Simone de Beauvoir Everest Yayınları, 2023 Çeviri: Ebru Erbaş 293 s.

  • Gizemli bir kahramanın hayret verici hikâyesi

    Muammalara açık kapı bırakan insanların hikâyesinin anlatıldığı Arıların Uğultusu, tarihi olgulardan da beslenen, Meksika’nın zengin motifleriyle süslü, masalsı ve şiirsel bir eser. Meksikalı yazar Sofía Segovia büyük yankı uyandıran romanı Arıların Uğultusu’nda devrimin eşiğindeki bir ülkede bir ailenin talihini değiştirecek güce sahip gizemli bir kahramanın hayret verici hikâyesini anlatıyor. İhtiyar dadı Reja bir gün köprünün altına terk edilmiş, kime ait olduğu ve nasıl hayatta kalmayı başardığı bilinmeyen bir bebek bulur. Bebek, arıların oluşturduğu canlı bir battaniyeyle kaplanmış hâldedir ve bu yüzden de onunla ilgili birçok söylenti yayılır. Simonopio adı verilen ve evlat edinilen bebeğin gelişiyle birlikte Linares’teki herkesin hayatı altüst olacaktır. 1965'te Meksika'da doğan Sofia Segovia, siyasi kampanyalarda imaj danışmanı ve politikacılar ve sosyete mensupları için hayalet yazar olarak çalıştı. Ayrıca birkaç oyun kaleme aldı. İlk romanı Noche de huracán'ı (Kasırga Gecesi) 2010'da yayımladı ve son romanı El mumurmullo de las abejas (Arıların Mırıltısı) Nisan ayında tüm dünyada yayınlandı. Segovia şimdiden bir sonraki Isabel Allende olarak selamlanıyor. Arka planda Meksika Devrimi'nin yer aldığı El mumurmullo de las abejas, büyülü gerçekçilikle dolu ve bir ailenin geçmişini değiştiren gizemli bir çocuğun olağanüstü hikayesini anlatıyor. Segovia, Morales ailesinin malikanesindeki karakterleri ve güzel manzarayı ustalıkla anlatıyor. Bu Segovia'nın ikinci romanı. ARILARIN UĞULTUSU Sofía Segovia İthaki Yayınları, 2023 Çeviri: İdil Dündar

  • Notos’un Mayıs-Haziran, 96. sayısı çıktı.

    Notos'un Mayıs-Haziran sayısında yer alan polisiye edebiyatının son yüzyılından biraz daha uzun geçmişini kapsayan En Önemli 40 Polisiye Romanı soruşturması, 319 yazar, araştırmacı, çevirmen ve editörün yer aldığı önemli bir kamuoyunun seçimlerini yansıtıyor. • Ian Fleming ve Raymond Chandler söyleşisi: “Bir cinayet nasıl tasarlanıyor?” • Kadire Bozkurt ile söyleşi: “Hikâye ancak düzen bozulunca başlar.” • James Joyce: Rönesansın Evrensel Edebi Etkisi Dosya kapsamında Erol Üyepazarcı, Suphi Varım, Ercan Akbay, Aykut Doğan ve G.K. Chesterton’ın yazıları; Vuslat Çamkerten ve Virginia Elena Patrone’nin desenleri yer alıyor. Notos’un bu sayısında polisiye türünün en uzun ömürlü kahramanlarından James Bond’un yaratıcısı Ian Fleming ile Philip Marlowe’un yaratıcısı Raymond Chandler’ın söyleşisi var. Notos’un ikinci söyleşisi Buzkandilleri ve Ateşle Yaklaşma’nın yazarı Kadire Bozkurt ile. Aganta bölümünde günümüz edebiyat dünyasına ve güncel kitaplara dair yazılarıyla Alper Güngör, Cansu Eylül Yapıcı, Esin Akşar, Fulya Kılınçarslan ve Özge Kılıçoğlu yer alıyor. Bir Yazarın Seçtikleri bölümünde Buket Uzuner okunmasını zorunlu gördüğü kitapları, Halil Yörükoğlu ise en çok etkilendiği yazarı nedenleriyle birlikte Notos’a anlatıyor. Şenay Eroğlu Aksoy, Bahri Vardarlılar ve Çağdaş Küçük kısa sorulara kısa yanıtlarla kendi yazarlık serüvenlerini ve yayımlanan son kitaplarını anlatıyor. Fotoğraf-Yazı bölümünde Alp Sime’nin fotoğrafını Özlem Akıncı kısa bir anlatıyla yorumluyor. Kitaplık bölümünde Banu Yıldıran Genç 2022 Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü’nü kazanan Mehmet Fazlı Gök’ün kitaplaşan öyküleri Çirkin Sevgilim’i, Esra Ertan Taleb Alrefai’nin Kaptan adlı kısa romanını, Damla Karakuş Mehmet Çimen’in ilk kitabı Her Şeyin Bi’ Şeyi Vardır’ı, Şenay Eroğlu Aksoy Aylin Balbao’nun Bu Hikâye Senden Büyük Osman adlı öykü kitabını, Serkan Parlak Elçin Poyrazlar’ın Kayıp Yüz adlı feminist polisiyesini inceliyor. Notos’un bu sayısında öyküleriyle yer alan yazarlar: Liam O’Flaherty, Özlem Dikeçligil, Hüseyin Peker, Doğuş Benli, Erkut Özal, Emel Kaya, Hilal Özdemir, Işıl Madak, Zelal Arslan, Ayşe Ünüvar, Deniz Dursun, Evrim Öktem.

  • Can Göknil'in ''Gülfidan Çiftlikte'' kitabına ait resimleri Japonya'da sergileniyor

    Usta ressam, yazar Can Göknil, sevilen öykülerinden ''Gülfidan Çiftlikte''ya ait resimleriyle Japonya, Azumino'da bulunan Chihiro Sanat Müzesi Koleksiyonu kapsamında, "Ne Harika Bir Dünya" (What a Wonderful World) adlı serginin konuk sanatçıları arasında yer alıyor. UNICEF aracılığıyla, müze ziyaretçilerinin katkılarıyla Türkiye'deki depremzedeler için bağış toplanıyor. 10 ülkeden 12 sanatçının illüstrasyonlarının sergilendiği bu sergi, 1 Mart-28 Mayıs tarihleri arasında ziyarete açık olacak. İnsanların doğanın bir parçası olduğu fikrinin odağa alındığı sergiye dair açıklama ise şöyle: "Dünyanın harika olduğunu ne zaman hissederiz? Belki bir bahçede açan küçük bir çiçek gördüğümüzde? Ya da belki kendimizi doğanın ihtişamının ortasında bulduğumuzda? Ya da harika bir sanat eseriyle karşılaştığımızda veya başkalarının nezaketinden etkilendiğimizde? Farklı ülkelerden gelip farklı diller konuşmamıza rağmen, hepimiz ortak bir duyarlığı paylaşıyoruz. Bölünmektense bugünün dünyasında ihtiyacımız olan şey, hepimizin insan olduğumuzu hatırlamaktır." Can Göknil Robert Koleji'ni bitirdikten sonra ABD'ye gitti. 1968'de Knox College'dan mezun oldu. 1969'da The City College of The City University of New York'ta Resim Ana Sanat Dalı'nda yüksek lisans yaptı. Resim ve kitap illüstrasyonlarıyla tanındı. Çocuklar için yazdığı ilk resimli öykü kitabı Kirpi Masalı 1974 yılında, İstanbul'da yayımlandı. Londra'da Victoria Albert Müzesi'nde, San Marino'da Museo d'Arte Moderna'da, Tokyo'da Chihiro Müzesi'nde, New York'ta Schenectady Müzesi'nde, Bulgaristan'da Gabrovo Mizah Müzesi'nde ve Türkiye'de çeşitli koleksiyonlarda eserleri bulunmaktadır. Türkiye Çocuk ve Gençlik Yayınları Derneği'nin değerlendirmesiyle, 2010 yılı Hans Christian Andersen Ödülü ve 2015 yılı ALMA ödülü için aday gösterildi. Ayrıca Jenny Smelik Kiggenprijs (Hollanda, 1988), The Golden Baloon Award (New York, 1989) gibi uluslararası çocuk kitapları ödülleri kazanan Can Göknil'in ülkemizde kendi yazıp resimlediği 50'yi aşkın resimli çocuk kitabı yayımlandı. Yurtdışında da altı resimli kitabı İngilizce, Fransızca, İtalyanca, Macarca, Almanca, Hollandaca, Surinamca ve Arapça dillerine çevrildi. Can Göknil kitaplarıyla ve resimleriyle uluslararası pek çok etkinlikte yer almaya devam ediyor.

  • Çarpık aynayı düzelten bir elkitabı

    Mundi'nin nisan ayı kitabı Neden Kendimi Yetersiz Hissediyorum?'da psikoterapist Michaela Muthig, "imposter sendromu" ya da "sahtekâr sendromu"nu derinlemesine ele alıyor. Kendinizi diğerleriyle kıyaslayınca hep yetersiz mi buluyorsunuz? Bulunduğunuz yeri, kazandığınız başarıları aslında hak etmiyormuşsunuz gibi mi hissediyorsunuz? Hatta bugüne dek herkesi kandırmış olsanız bile, bir gün birilerinin maskenizi alaşağı edeceğinden, foyanızın ortaya çıkacağından mı korkuyorsunuz? Peki imposter sendromunu duymuş muydunuz? Psikoloji dünyasındaki adıyla "imposter sendromu" ya da "sahtekâr sendromu"ndan mustarip insanlar, başarılarını hep şans ya da tesadüflerle açıklar, hatta takdir gördüklerinde başkalarını kandırıyormuş gibi hissederler. Dolayısıyla kendi yetenek ve çabalarını görüp kabul etmek yerine, sürekli ifşa olma korkusuyla yaşarlar. Bu "felaket"i önlemenin tek yolunun ise daha çok çaba sarf etmek olduğunu düşünerek kendilerini tüketircesine uğraşırlar. Psikoterapist Michaela Muthig, Neden Kendimi Yetersiz Hissediyorum? kitabında bu yaygın durumun derinliklerine iniyor; özgüven düşüklüğünün spesifik bir türü olan imposter sendromunun hangi nedenlerden kaynaklanabileceğini ve kendisini ne kadar farklı biçimlerde gösterebileceğini anlatmanın yanı sıra, bize kendimizi de anlamamızı sağlayan sorular yöneltiyor. Hangi karakter özelliklerine sahip bireyler imposter fenomenine meyillidir? Hangi çocukluk yaşantıları özgüven düşüklüğüne sebep olur? Korkularımız kendini nasıl gösterir? Daha önemlisi, bunları anladıktan sonra hayatımızı kolaylaştırmak için neler yapabiliriz? Muthig, kitabında hem bu soruları cevaplamamıza yardımcı oluyor hem de bize yanıtlarımız doğrultusunda hareket edeceğimiz alıştırmalar ve ödevler sunuyor. Neden Kendimi Yetersiz Hissediyorum? içimizdeki her şeyi olduğundan daha kötü gösteren çarpık aynayı düzelterek özgüvenimizi geri kazanmamız için elimizden tutan, gerçek bir elkitabı. Michaela Muthig 1977'de doğdu. Davranışçı terapi ekolünü takip eden Muthig, psikomatik rahatsızlıklar alanında uzmanlaştı ve Tübingen Üniversite Hastanesi'nde on yıl kıdemli psikoterapist olarak görev yaptı. 2019'dan beri online danışmanlık ve eğitim hizmetleri de veren Muthig, özellikle kişinin kendisine zarar vermesine sebep olan davranış modelleri üzerine çalışıyor. Muthig'in Der Kleine Saboteur in Uns (İçimizdeki Küçük Sabotajcı) isimli bir kitabı daha bulunuyor. NEDEN KENDİMİ YETERSİZ HİSSEDİYORUM? Michaela Muthig Mundi Kitap, 2023 Çevirİ: Çağlar Tanyeri Tür: Psikoloji 208 s.

  • Dokuzuncu GİO Ödülleri sahiplerini buldu

    Fantazya ve Bilimkurgu Sanatları Derneği’nin (FABİSAD) düzenlediği GİO Ödül Töreni, 29 Nisan Cumartesi akşamı, Pera Müzesi’nde yapıldı. Fantazya, bilimkurgu ve korku türlerinin Türkiye’de tanınması ve gelişmesi adına öncü rol üstlenen yazar, araştırmacı Giovanni Scognamillo’nun adını taşıyan GİO Ödülleri, bu yıl dokuzuncu kez sahiplerini buldu. GİO Roman Yarışması’nda birincilik ödülüne bilimkurgu türündeki ‘Kurbağa Adası’ adlı romanıyla Selim Erdoğan değer bulundu. Yine bilimkurgu türündeki ‘Güneşi Yanında Taşıyan Adam’ adlı romanıyla Gülbike Berkkam ise Jüri Özel Ödülü’ne layık görüldü. ‘İnsanlık Deneyi’ romanıyla Erbuğ Kaya, ‘Ve Diğer Kutsal Şeyler’ ile Selim Bektaş ve ‘Efsun Sokağı 137’yle ise Şeref Atak, Başarı Ödülü aldı. Hakan Bıçakcı, Sabri Gürses, Sevin Okyay, Sezgin Kaymaz ve Pelin Batu’dan oluşan roman jürisinin gerekçeli karar metni şöyle: “Selim Erdoğan’ın ‘Kurbağa Adası’ adlı romanı, yarattığı dünyayı ayrıntılı bir şekilde tasvir ettiği ve bu ayrıntıları ince bir işçilikle ele aldığı için başarılı bulunmuştur. İstanbul’un olası distopik geleceklerinden birinde bir ailenin hayatta kalma mücadelesini ele alan roman, bizi çevre ve iklim felaketlerini sosyal sonuçlarıyla birlikte düşünmeye sürüklüyor. Gülbike Berkkam’ın ‘Güneşi Yanında Taşıyan Adam’ adlı romanı, nüktedan ve sağlam bir dille, farklı bir bilimkurgu hikayesi anlatmayı başarmış. Yapay Zekanın yaratacağı bir dünyada insani ilişkilerin, sevgi ilişkilerinin yaşayacağı dönüşümleri kendine has bir atmosfer içinde kurgulayan yazar, klasik makine-insan ilişkisinin geleceğine canlı karakterlerle yeni bir bakış katmış. Her iki kitabın da bilimkurgu tarihimizde kalıcı bir yere sahip olacağını düşünüyoruz.” Roman Ödülleri’ne bu yıl 65 roman başvurmuş ve bunlardan 14’ü ön elemeyi geçerek uzun listeye girmeye hak kazanmıştı. GİO İllüstrasyon Ödülü’nün bu yılki sahibi ise ‘Pelerin ve Hançer’ adlı eseriyle Ömer Burak Önal oldu. ‘Ölümlü’ ile Murat Çalış, ‘Upload’ ile Erişcan Türk, ‘Braindead’ ile Halil İbrahim Karasu ve ‘Bovem The Runner’ ile Oğuzhan Çetin ise Başarı Ödülü’ne değer bulundu. Yıldıray Çınar, Devrim Kunter, Melike Acar, Korkut Öztekin ve Sümeyye Kesgin’den oluşan İllüstrasyon Jürisi’nin birinci seçilen esere ilişkin gerekçeli kararı şöyle: “Değerlendirmemiz sırasında yaratıcılık, teknik hâkimiyet, görsel kompozisyon oluşturma duyarlılığı, temel desen bilgisi, dinamik figür kullanımı ve sanatsal anatomi bilgisi gibi kriterler üzerine odaklanarak seçimimizi yaptık. Yukarda saydığımız kriterler doğrultusunda, bu seneki FABİSAD Fantastik İllüstrasyon yarışmasının birincisi olarak seçtiğimiz eser Ömer Burak Önal’ın ‘Pelerin ve Hançer’ adlı çalışmasıdır.” Yayımlanmamış Öykü dalında ise ‘Bizden Geriye Kalanlar’ adlı öyküsüyle Ceyda Özçelik, birincilik ödülüne değer bulundu. Altay Öktem, Ceyhan Usanmaz, Çağan Dikenelli, Göktuğ Canbaba ve Gülşah Elikbank’tan oluşan öykü jürisinin Başarı Ödülü’ne değer bulduğu isimler ise şöyle: ‘Zamanın Karanlık Çizgisi’ ile Elif Kalay, ‘İskender ile Barbaros’ öyküsüyle Melih Eker, ‘İnsani Kusur’ ile İhsan Cihangir ve ‘Rende Uçuşu’ ile Şükriye Seçil Sis. Sunuculuğunu müzik yazarı Güven Erkin Erkal ile oyuncu Biğkem Karavus’un yaptığı GİO Ödül Töreni’nde sponsorlara da plaketleri takdim edildi. Bu yıl Roman Ödülü sponsoru, Umman’ın en önemli tatil beldelerinden biri olan Salalah’taki 5 Yıldızlı Fanar Hotel & Residences oldu. Roman Yarışması’nın birincisi Selim Erdoğan, Fanar Hotel & Residences’tan bir haftalık ve iki kişilik tatil kazandı. Pera Müzesi, 9. GİO Ödül Töreni’ne mekân işbirlikçisi olarak katkıda bulunurken, Bey Giyim ise Etkinlik Sponsoru oldu. 9. GİO Ödülleri’nin diğer sponsoru ise bilgisayar oyunu firması Frostline Games idi.

  • "14 yaş civarı, hayatıma nasıl bir yön versem kaygısı başlıyor"

    Aynur Kulak, Özge Samancı ile bir grafik anı kitabı olan Bırak Üzülsünler – Türkiye’de Büyümek üzerine söyleşti. Özge Samancı’nın Bırak Üzülsünler – Türkiye’de Büyümek kitabı otobiyografik bir anı kitabı. Grafik anı kitabı aslında, çünkü bu otobiyografik anlatının tamamı grafik çizgilerden oluşuyor. Özge’nin hikâyesi bir çocuğun büyümesi, büyürken ailesi ile olan sürtüşmeleri, çatışması, bu arada dışarıdaki hayatı tanıması, merakları, hataları, meslek edinirkenki bocalamaları olmasından ziyade “Türkiye’de Büyümek” konusunu işlemesi adına da çok önemli. Kitap bu açıdan bakıldığında da bir çocuk kitabı olmasının yanı sıra bir yetişkin kitabı olmasıyla da değerlendirilip, okunmayı hak ediyor. Yaşam, ailemiz ile olan ilişkimiz, meraklarımız ve tercihlerimiz kadar ülkedeki politik unsurların hayatımıza etkisi ve bu durumun bizleri nasıl şekillendirdiği ile de ilgili. Tüm bu unsurları neredeyse her gün tecrübe ettiğimiz bir ülkede Bırak Üzülsünler kategorisinde bir grafik anı kitabı okumanın heyecanıyla kitap odağında Özge Samancı ile söyleşi gerçekleştirmek istedik ve kitaba dair tüm ayrıntıları kendisiyle konuştuk. Buyurun lütfen. Eğitim hayatınızın şimdiki Özge’yi nasıl ortaya çıkardığını, şimdiki Özge’nin tercihlerini nasıl etkilediğini anlatır mısınız? Matematik okudum, çizer olarak mizah dergilerinde çalıştım. Sonra sinema üzerine yüksek lisans yaptım. Bütün bu disiplinler (bilim, görsellik, çizim), yurtdışında dijital medya üzerine doktoramı yaparken birleşti. Yeni teknolojilerle sanat üzerine çalışıyorum Northwestern Üniversitesi’nde. Medya sanatının içinde görsellik ve ses tasarımı, veri kullanımı, bilim, teknoloji, bilgisayar kodu var. Genel yaratım biçimim malzemeleri ve ortamları beklenmedik şekillerde kullanmaya dayalı. Çizgi roman ortamına da aynı şekilde yaklaşıyorum. Çizim ile kolajı birleştiriyorum. Beklenmedik malzemeler, damga, düğme, kahve lekeleri, çikolata kâğıtları, balıkçılık malzemeleri, aklınıza gelebilecek her çeşit fiziksel üç boyutlu malzeme çizimlerimle birleşiyor. Tam olarak ne oldu da siz yurtdışına çıkma cesaretini gösterdiniz, bunu gerçekleştirmeyi kafanıza koydunuz? Yurtdışına gitmeye ve orada yaşamaya 20 yıl önce karar verdim. O zaman etkileşimli medya sanatını çalışabileceğimiz bir bölüm yoktu. Şimdi var. Her şeyin ötesinde insan yirmili yaşlarında dünyanın başka ülkelerindeki hayatı ve başka kültürlerdeki var olma biçimlerini merak ediyor. Türkiye’de beş yıl çalıştım ve iş dinamiklerindeki tutarsızlıklar yordu. Bu sebeplerden gitmeye karar verdim. Türkiye’de sosyal hayat odaklı bir var olma biçimi var. Amerika’da iş odaklı bir var olma biçimi. Keşke ortası olsa. Bırak Üzülsünler nasıl bir süreç sonrasında oluştu, nasıl ortaya çıktı? Bir arkadaşım 22 yıl önce bana çizgisiz defter hediye etmişti çizmem için. Ben de defteri annemle olan anılarımla ilgili anekdotlarla doldurup aynı arkadaşıma kendi doğum gününde hediye etmiştim. Sonra o defter arkadaş grubumuz içinde popüler oldu. Arkadaşlarımız fotokopisini çektirip başkalarına hediye etmeye başladı. Tanımadığım insanlar, “Aaa ben o defteri biliyorum”, deyip boynuma sarılıyor, “Bak benim de çok benzer anılarım var” diye anlatmak istiyordu. O zaman yaşanmış hikâyelerin çizgi dünyasında çok güçlü bir şekilde anlatılabildiğini keşfettim. O zamandan beri kafamda böyle bir kitap yapmak vardı. Önce bir online webcomic yaptım, 5 yıl tarzımı oturtmak için çalıştım. O noktada, doktoramı bitirmiş ve Berkeley’deki Kaliforniya Üniversitesinde uygulamalı sanat bölümünde postdoc yapıyordum. Vaktim vardı, parasal sorun yoktu. Eğer bu kitabi bu yıl yapmazsam hiç yapmayacağım deyip kitaptan üç bölüm çizdim, bir aydan sürede büyük bir yayıncıya satıldı. Ben de şaşırmıştım. Kitabın orijinal ismi: Dare to Disappoint. Hayal Kırıklığına Cesaret Et. Kitabın bu orijinal ismini çok sevdim ve Türkçede neden bu isim kullanılmadı diye de merak ettim. Bence “Hayal Kırıklığına Cesaret Et” iyi bir kitap başlığı değil. Farklı düşünebiliriz. Kısa ve vurucu bir başlık olmasını tercih ettim. Annem, babam üzülür diye yapmadım sözünü çok söyleriz ve duyarız. O yüzden “Bırak Üzülsünler” aynı duyguyu veriyor, orijinal başlığın tam karşılığı olmasa da. Yani neredeyse bu ülkede yaşayıp da şartlardan etkilenmeyen bir nesil yok fakat en cesaretli nesil sizin kuşağınızla başlayan, yetişen nesil diyebilir miyiz? Yok diyemeyiz. Her kuşağın dramı ayrı. Bu kuşak da 20 küsür yıldır süregiden bir iktidara maruz. Türkiye’de Büyümek alt başlığını nasıl buldunuz, kim önerdi diye de sormak isterim, çünkü gerçekten çok nokta atışı bir alt başlık olmuş kitabın tamamı düşünüldüğünde. Onu Amerika’daki editörüm önerdi diye hatırlıyorum. Alt başlık kitabı internette arama yapıldığında bulabilmek için önemli. Çizgi roman, çizgi film, grafik, animasyon, illüstrasyon… İnsanların kafasında hâlâ büyük oranda çocuklara yönelik işler olarak görülüyorlar. Ama neredeyse tüm dünyada sosyo-psikolojik, ekonomik, politik düzeyde bir şeyleri anlatmanın, ifade etmenin en etkili sanat türü. Ne dersiniz? Bu türlere hala aşina olmayan büyük bir yetişkin grup var ama genel dil sözelden görsele kayıyor. Sanal zekâ bunu ayrıca hızlandıracak. “Her şeye sıfırdan başlayıp yine başarısız olabilir miyim?” Kitapta bu soruyu soruyorsunuz kendinize. Hayatta doğru kararları aldınız mı? İkinci kere yaşamayı isterdim. Her aldığım karar doğru değildi tabii ki. Çok fazla disipline bulaştım, çok yöne dağılıp vakit kaybettim gibi geliyor bazen. Daha odaklı bir şekilde çalışırdım belki de. Olmayacak diye daha az endişeli olurdum. Çalışınca oluyor çünkü. Önemli olan karar verip bir şeye hakkettiği zamanı ayırmak. Yetenek denilen şey önemli ama şart değil. Kitap 14 yaş ve üzeri için tasarlanmış. Neden böyle bir secim yaptınız? 14 yaş civarı, hayatıma nasıl bir yön versem kaygısı başlıyor. Sonra da acaba doğru bir seçim yaptım mı sorusunu soruyoruz. Bir de anlattığım anekdotların bir kısmı politik olduğu için ancak 14 yaş ve üzerinin ilgisini çeker. Yeni projeleriniz, yeni çalışmalarınız, belki bir çizgi roman serisi düşünceniz var mı? Bu arada hayranlık duyduğunuz, başucunuzda sürekli kitaplarını bulundurduğunuz çizgi roman yazarları var mı? Uncivilized Books Yayınevi’nden “Evil Eye” (Kem Göz) isimli çizgi kitabım çıkacak Amerika’da, 2024 Mart ayında, 280 sayfa. Boğaziçi Üniversitesi’nde geçiyor. Bu kez kurmaca bir çizgi roman. En sevdiğim çizerler, Lynda Barry, Roz Chast, Chris Ware, David Mazzucchelli, Zach Kanin, Edward Steed, Sam Gross, Sempe ve daha bir sürü. Son olarak pandemi, ekonomik kriz, sıcak savaş (Rusya – Ukrayna) ve Türkiye’de yaşadığımız doğal afet sonrası felaket. Umudunuz var mı? Dışardan (yurt dışında yaşadığınız için) ve içerden (ailenizi ve yakın çevrenizi ziyarete geldiğinizde) manzarayı nasıl görüyorsunuz? Bu kez depresif bir Türkiye ile karşılaştım ama başka türlü bir ortam da beklemiyordum. Fiyatlar çok artmış. Hayat zaten zordu, kırılma noktasına ulaştı. Ümit her zaman var. Yavaş da olsa değişecek. BIRAK ÜZÜLSÜNLER - TÜRKİYE'DE BÜYÜMEK Özge Samancı Karakarga Yayınları, 2023 Yaş: 14+ 200 s.

  • Kehanetin cesaretle buluştuğu tehlikeli bir macera!

    Sibel Kırcadere Uslu’nun her satırında farklı bir gizem, her sayfasında farklı bir maceranın yer aldığı ve tüm görselleri yapay zekâ tarafından çizilen ilk kitabı Kehanetteki Çocuk raflardaki yerini aldı. “Dolunayın her yeri gün gibi aydınlattığı o gece, zaman aniden yavaşladı ve sonra tamamen durdu. Gökyüzündeki bütün yıldızlar pat diye söndü. İki baykuş, tünedikleri daldan aynı anda yere düştü. Ay ışığını gündüz sanmış birkaç karınca, yuvalarına dönmek için koştururlarken oldukları yerde donup kaldı. Aynı zamanda Delimeşe Parkı’ndaki yaşlı kayın ağacının kökleri fokurdamaya başladı. Toprağın içinden mor renkli baloncuklar yükseliyor, bazıları ağacın dallarına çarpıp patlıyordu. Baloncuklar gökyüzünde gözden kaybolurken, kör edici bir ışık patlaması oldu. Ama hiç ses çıkmadı…” Yaşlı kayın ağacının köklerinden yükselen baloncuklar herkesin hikâyesini değiştiriyor. Doğmadan önce kendisini Cehennem'de bulan Suzan, annesinin masallarıyla büyürken hiç ummadığı bir anda masal zannettiği her şeyin gerçeğe dönüşmeye başladığını fark ediyor. Bilinmez bir hastalığın iki dünyaya buluşmasıyla Suzan ait olduğu yere, Ortoköy'e dönüyor. İşte hikâye tam da burada başlıyor; Suzan karşılaşacağı tehlikelere ve bulmayı umduğu kayıplarıyla yüzleşmeye hazır mı? Ya da yıllardır beklenen On Bir Kehaneti sonunda gerçekleşecek mi? “Yıllar geçtikçe Suzan büyüyor, Kamahan da ‘bu tarafa’ daha çok alışıyordu. Dedelerin, başta saçma gelen hikâyelerine de zaman geçtikçe daha çok hak veriyordu. Burada canavarlar yoktu ama insanlar yaşayabilmek için köle gibi çalışmak zorundaydılar. Görünen alevler yoktu belki ama bazen her şey o kadar zorlaşıyordu ki sıkıntıdan içinin bir nevi yandığı hissediliyordu. Üstelik karşılaştığı bazı insanlar, canavardan bile korkunçtu.” Hem kapak çizimi hem de iç sayfa görselleri yapay zekâ tarafından çizilen Kehanetteki Çocuk'un her satırında farklı bir gizem, her sayfasında farklı bir macera sizleri bekliyor! Sibel Kırcadere Uslu, 1979 yılında Bursa’da doğdu. Henüz ilkokul yıllarında hikâyeler yazmaya başlayan yazar, lise ve üniversite yıllarında şiir yazmaya ağırlık verdi. Üniversite sonrası tekstil firmalarının ihracat bölümlerinde çalışma hayatına başladı. Anne olunca çalışmaya üç yıl ara verdi, sonrasında kendi firmasında çalışma hayatına devam etti. 2017 yılında anneliğe sıkıştırdığı çalışma hayatını bilerek ve isteyerek son verdi ve yazma eylemine profesyonel olarak devam etme kararı aldı. Bugüne kadar hikâye, masal, şiir gibi farklı türde çalışmalar gerçekleştiren Sibel Kırcadere Uslu yazma kelimelerinin gücüne inanarak çalışmaya devam ediyor. 2023 yılında yayımlanan Kehanetteki Çocuk yazarın ilk kitabı. Yazar, kış ve ilkbahar aylarında, kızları ve köpekleriyle birlikte doğduğu ve büyüdüğü şehir Bursa’da, yaz ve sonbaharda ise Ege denizinde yaşamaya devam ediyor. KEHANETTEKİ ÇOCUK / SUZAN ORTO Sibel Kırcadere Uslu Genç Destek Yayınevi, 2023 168 s.

  • Kawabata Serisi, European Design Awards’ta ödüle aday

    Utku Lomlu'nun Can Yayınları için tasarladığı Kawabata Serisi, European Design Awards’ta ödüle aday oldu. Lüksemburg şehri, 31 Mayıs - 4 Haziran tarihleri ​​arasında Büyük Dükalık'taki tasarım profesyonellerini temsil eden birlik olan Design Luxembourg tarafından düzenlenen Avrupa Tasarım Festivali 2023'e ev sahipliği yapacak. Avrupa'nın her yerinden tasarımcılar ve kreatifler festivale katılmaya davetli. Avrupa Tasarım Ödülleri, Avrupa'nın dört bir yanından iletişim tasarımının en iyi örneklerini bir araya getiren prestijli bir yarışma. Kıtadaki başlıca iletişim tasarımı medyasının ortak girişimi olan Avrupa Tasarım Festivali, uluslararası ölçekte en önemli tasarım ödüllerinden biri olarak kabul edilmekte. Gönderilen eserler, Avrupa'nın önde gelen tasarım medyası ve kurumlarının temsilcilerinden oluşan üç uzman jüri tarafından değerlendiriliyor. Jüri üyelerinin tamamı, düzenli olarak iletişim tasarımı küratörlüğünü yapan tasarım editörleri, yayıncılar, eleştirmenler ve akademisyenlerden oluşuyor. Bu onları Avrupa'daki en nitelikli tasarım ödülü jürisi yapıyor. Avrupa Tasarım Ödülleri'nde sekiz ana kategori var: • Markalaşma • Yayınlar • Doktora • Ambalajlama • Dijital • İllüstrasyon • Dahili üretim • Çeşitli Ayrıca ana kategorilerin yanı sıra üç özel ödül daha var: Jüri Ödülü, Yılın Ajansı, Şovun En İyisi. Avrupa Tasarım Ödülleri her yıl farklı bir şehirde düzenlenen festivalle sona eriyor ve ödül töreni başlıyor. Utku Lomlu'nun Can Yayınları için tasarladığı Kawabata Serisi, European Design Awards’ta ödüle aday oldu.

  • Öykü: Bıçak Avı

    "Genelde öyle olurdu, ben bir şey anlatırdım o boş boş bakıp işine devam ederdi. Çoğu zaman flu bir görüntüm olduğunu ya da sesimin çıkmadığını sırf bu yüzden de fark edilmediğimi düşünürdüm." Burçin Laçin Altay Bir bıçak gerek bazen, sözü kesmeye… Kalbimdeki bıçağı çıkarıp sofraya oturdum. Bir şey söyleyecektim, unuttum. Unutmak bazen bir başkaldırı yaşanan acılara. Düşündüm. Düşünmenin erdemli dalgalarında yüzdüm. Dalgındım. Dalgınlığıma bir çare bulamadım. Ahmet her zamanki gibi sağ tarafı bana dönük karşımda oturmuş tüm iştahıyla sulu sulu yaptığım menemeni yiyordu. Sıcak çayını birden yudumlayıp dilinin yanmasıyla buruşan suratına aldırış etmeden sokakta kalmış aç bir hayvan gibi yemeye devam ediyordu. Hatırladım; Sisli bir ormanın bütün yaprakları üzerime eğiliyor, birden rüzgâr esiyor siyah uzun saçlarımla birlikte bütün yaprakları dallarından koparıp savuruyor gökyüzüne… Beyazlar içindeki bedenim de havalanıyor, rüzgâr hafifleyince önce yapraklar düşüyor sonra ben düşüyorum yere. Dingin bir karanlığa ulaşınca usul usul yürümeye başlıyorum. Uzakta duran kalabalığa ulaşıyorum. Bilinmeyen bir güç beni görünmezlikle koruyor gibi huzurla siyah giyinmiş insanlar arasında yürüyorum, evet, kimse beni görmüyor. Gözyaşları düşüyor kurumuş toprağa ve ağıtlar yükseliyor göğe; yaralı, ısırılmış dudaklardan.Yerde kırık bir tahta parçasında ismimi görüyorum; beyaz kefen sarılmış ince bir beden kararmış toprağı kazdıkları çukurda öylece duruyor. Çocuklar, çocuklarım yere çökmüş, omuzları düşmüş başları öne eğik, gözlerinden boncuk boncuk dökülen damlalarla hıçkırıklarını toprağa gömerken sanki o gözyaşlarıyla toprağımı suluyorlar. Sanki hayata daha çocukken yenilmenin ağır bedelini biliyor da ilk ödemeyi üzerlerine sinen derin hüznü saklamaya çalışarak yapıyorlar. Eğilip gövdeme bakıyorum, kalbimde kara saplı… “Ahmet.” dedim. “Dün gece rüyamda öldüğümü gördüm. Çocuklar yere çökmüş ağlıyordu.” Ahmet bana dönüp tek gözüyle boş boş yüzüme baktı ve kocaman bir parça ekmek kopartıp midesinin artık sığmadığı sertleşmiş göbeğini ovuşturarak eski, çizilmiş, alüminyum tavada kalan son menemeni sıyırıp yuttu. Genelde öyle olurdu, ben bir şey anlatırdım o boş boş bakıp işine devam ederdi. Çoğu zaman flu bir görüntüm olduğunu ya da sesimin çıkmadığını sırf bu yüzden de fark edilmediğimi düşünürdüm. Kendimi ayna da kontrol ettiğim hatta bağıra bağıra şarkı söyleyip kaydettiğim bile oldu. Sorunun benimle ilgili olmadığına ikna olur, yine de konuşmaktan vazgeçmezdim, o da dinlememekten. Çok önemli bir şey olmadıkça yani alınacak ve yapılacaklar dışında, duymazdı da. Beni gördüğünü, varlığımı bildiğini, arada çok içip gecenin bir yarısı eve geldiği zamanlarda yatakta beni bulup, geceliğimin altından külotumu vahşice sıyırmasına uyandığım zamanlarda anlardım. Canımı acıtmadan yapmazdı o işi, içime girmesiyle dünyanın bütün kahrını, bütün kötülüğünü öfkeli benliğiyle harmanlayıp kendinden bana yüklercesine boşalır, beni ne denli çaresiz bıraktığını hiç düşünmezdi. İki çocuktan sonra doğum kontrol iğnemi vurulup bu çaresizliği biraz engellemeye çalışsam da üstüme sızıp kaldığında hıçkırıklara boğulup ağlamamı durduramazdım. Duymazdı yine sesimi, bedenimi bazen görse de ruhumu hiç görmezdi. İlk tanışmamız hastanede olmuştu. Ben okulu henüz bitirmiş, devlet hastanesine yeni atanmıştım. O gece acil serviste nöbetçi hemşireydim. Metal fabrikasında kaza olmuş birkaç işçi yaralanmıştı. Biri daha yirmi ikisinde, yüzüne sülfirik asit sıçramış, yüzünün sol yarısı gözüyle birlikte yanmış Ahmet’ti. Beklemediği anda avlanan bir geyik gibi acı çekmeyi bile unutmuş, şaşkınlık içinde ara ara inliyordu. Şoku atlatıp acı içinde hastanenin bütün koridorlarında yankılanırcasına ağlamaya başladığında elini sımsıkı tutuyor, onu sakinleştirmeye çalışıyordum. İlk müdahaleden sonra onlarca ameliyat geçirdi, yüzünde yanık izi kaldı ve sol gözü artık yoktu. Geniş omuzları, uzun boyu, dalgalı siyah saçları her şeye rağmen o esmer yakışıklılığını korumaya yeterdi. Bütün pansumanlarını ben yaptım, kimseye bırakmadım. Bu yaşta gözünü kaybetse de neşesi yerindeydi, beni de çok güldürüyordu. Bir gün pansuman yaparken o sedyede oturuyordu bense ayakta tam önünde duruyordum, bu şekilde boylarımız eşit oluyordu. Yüzüne yaklaşmış, boşluktaki olmayan gözüne dalıp gitmiştim. “Çok bakma, seni de çeker içine, boğulursun.” diyerek ellerini belimde birleştirdi, beni kendine çekti. Nasıl olduğunu anlamadan dudaklarımda bir ıslaklık hissettim. Kokusunu duydum, yanık kokusuyla karışmış teninin kokusunu içime çektim. Acımakla aşk arasındaki ince çizginin oluşturduğu köprüde cambaz gibi yürümeye başladığımı o an hissettim. Dudaklarım dudaklarına kendini iyice teslim ettiğinde elleri kalçama inerek beni iyice kavradı. Birbirimize iyice dayanıp bedenlerimiz değdiğinde kaçınılmaz o sonu hastanenin beyaz perdelerinin ardındaki görünmeyen bir köşesinde başlattık. Sonra sık sık buluşmalar, uzun uzun sevişmeler... Çok geçmeden “Evlenelim.” dedi Ahmet. Yüzüne baktım, sağ gözünün en içine, oradaki yansımama, yansımamdaki gülümsememe. “Evlenelim.” dedim. “Ben senin göremeyen gözün olacağım. Hep sol yanın.” Öyle de oldum. “Gözümü kaybettim ama seni kazandım.” derdi bana hep, kalın kaşlarımdan öperken. Bu söz bana yetti, yeterdi. Nihayetinde evlendik. Çocuklarımızın da biri kız, bir erkek olunca herkesin özendiği güzel bir aile oluverdik. Hayatımız düzene oturmuş sanıyorken Ahmet beni görmemeye başladı, sonra da çocukları. Başladığı en önemli şey de içkiydi, sonra da işe gitmeme… Gitgide daha sinirli bir adam haline gelse de hep o sevdiğim, acısına sarıldığım, mazlum adamın içinde bir yerlerde gizlendiğine inanmak istedim. Yıllar önce vermediği savaş şimdi canını yakıyordu. Acısı, öfke ve hırsa dönüşmüştü. Sol gözünü kaybettiği iş kazasından sonra fabrika sahibiyle anlaşmış şikayetçi olmamıştı. “Görünmez kaza.” diyerek eline verdikleri üç kuruşla emekli olana kadar çalışma hakkıydı. Daha az yaralananlar bile mahkemeye vermiş, yüklü tazminatlar almış işi bırakmıştı. İş işten geçmiş, verilen vaatler rafa kalkmış, sadece sıradan bir çalışan olarak sömürülmeye devam etmeyi kaldıramıyordu. İşe gitmeye gitmeye sonunda kovuldu. Benim maaşımla geçinmenin zoruna gittiğini söylese de tek gözle iş bulamadığı bahanesiyle her gece içmeye gidiyordu. Hayatın zalim döngüsünde yer aldığı için bütün sitemlerinde haklıydı elbet ama artık elden bir şey gelmiyordu. Neden sonra gitgide borçlanmaya başladığımıza şaşırmadım. Çocukların eksiklerine yetişemez olduk. Beni kazandığını çoktan unutmuştu, şimdi kaybetme sırasıydı. Dün gece yine içkiyi fazla kaçırıp gelmiş bu sefer bana ilişemeden sızmıştı. Sabah erkenden uyandım, bol biberli domatesli bir menemen yaptım, biberleri biraz yaktım, kokusu bütün evi sardı. Çocukları uyandırdım, doyurdum, okula gönderdim. Bugün izin günümdü, bugün artık söyleyecektim içimi kemiren hayatımı içten içe tüketenleri. Aklımdaki kelimeleri yerli yerine koymaya çalışırken dalgınlığım beni yendi. Mutfakta öylede otururken Ahmet’in derin uykusundan uyanıp geldiğini fark etmedim. Yine beni görmeden sofradaki yerine geçip oturdu. Alelacele kalkıp çayını koydum. Ekmek kesmek için bıçağı eline aldığında çayını masaya koymuş tam karşısında, ayakta duruyordum, bıçağa aldırmadım. Sesimdeki şiddetli depremle “Artık ayrılalım.” cümlesini kurabildim. Yıkıntılar içindeki ömrümüzü fark etmesi biraz zaman aldı. ‘Artık’ kelimesinde biriken yıllar, kırgınlıklar, kızgınlıklar, pişmanlıklar ‘Ayrılalım’ kelimesiyle gözlerimden yaş olmuş taşıyordu. Sele kapılan düşlerim havada savruluyor, kendine bir yer bulamıyordu. Bu beklenmedik kararımın onu şaşkına çevirdiği öylece kalakalmasından anlaşılıyordu. Yine beklenmedik anda avlanan o geyik gibi şoka girse de bu kez avcı kendisiydi. Elindeki bıçağın sapını iyice sıktı, eli pembeye sonra da mora dönüştü bir an. “Neden?” dedi. “Çünkü artık beni görmüyorsun. Ben senin değil gözün, hiçbir şeyin değilim artık…” dediğimde sanki hazırlanmış bir sahneyi çekiyor gibi bıçak olan elini birden arkaya kadar kaldırıp tam kalbime sapladı, bilerek değil, kalbime denk geldi. Her şey gibi… Kalbinden vurulan bütün insanların hüznü sardı birden evreni; bir sözle, bir bakışla, bir kurşunla, bir bıçakla… “Sen bana hiç acımadın ama ben sana hep acıdım. Belki de sevgim merhametimdendi.” diyemedim. Belki biliyordu bunları söyleyeceğimi o yüzden sözümü bıçakla kesti. Etimden kemiğimden geçip tam kalbimi bulan bıçakla göz göze geliyorum, sonra Ahmet’in olmayan gözüyle, kendimle… Yere yığılıyorum, gözlerimi kapatıyorum. İçimden sıcak bir nehir akıyor sanki, kalbimden ince bir şelale olup akıyor yeryüzüne. Yerde yüzyıllık yorgunluğuyla uzanan bedenimin etrafına oluşan kandan hare beni dünyadan koparıyor, beni dünyadan koruyor. Peki ya çocuklar? Çocukları düşünüyorum, ne yaparlar! Çocuklar bütün öykülerde hep yaralı, hep görülmeyen… En derin uykudaymışım da ömrümün en korkunç, en acınası, en uzun rüyasını gördüğümü düşünüyorum. Ellerimi oynatıp kendimi tokatlayıp uyandırmayı istiyorum. Kalın, dikenli bir halatla sımsıkı bağlanmışçasına kımıldayamıyorum, her yerime paslı iğneler batıyor sanki. Derin bir acı duyuyorum. Ruhumun bedeninden ayrılırkenki çığlığı kulaklarımda yankılanıyor, en içli türküdeki tiz yakarma, en zor gecelerde yakılan ağıt gibi… Boşlukta süzülüyorum sanki… Uzun bir hiçlik sarıyor evreni. Nefessiz kalıyorum ve bir kara deliğe hapsoluyorum. Unutuyorum her şeyi bir anda. Sıfırlanıyor alem. Sonsuz ve sınırsız bir boşlukta hiçliğin tılsımlı büyüsüyle ruhumun savrulmasıyla varoluşumuzun anlamsız dünyasında çabalarımızın yersizliğine gülüyorum. Sonra kalbimdeki bıçağı çıkarıp karşısına oturuyorum. Dalgınlığım hala çaresiz ama rüyamı hatırlıyorum; “Ahmet.” diyorum. “Dün gece rüyamda öldüğümü gördüm. Çocuklar yere çökmüş ağlıyordu.” Ahmet bana dönüp tek gözüyle boş boş yüzüme bakıyor. Ben ona bakıyorum. Yine beni görmüyor. Evet karşısındayım ve o kanlı elleriyle iştahla menemeni yiyor. Yere dönüp bakıyorum. Rüyalarımı ona anlatmaktan çoktan vazgeçtiğimi anımsıyorken incecik bedenim yerde kanlar içinde yattığını görünce asıl gerçeği anlıyorum. Uzun siyah saçlarım yere saçılmış bir yelpaze gibi. Görünmeyen silüetim yerde görünür olsa da Ahmet hala dönüp bakmıyor. Üstümde, tam kalbimde kara saplı bir bıçak. Ahmet eliyle bölüyor ekmeği, bıçak hala kalbimde…

bottom of page