Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Yedi yılın ardından ilk romanıyla: Gündüz Vassaf Everest'te!
Yedi yıllık hummalı bir yolculuğun sonunda, yazarın bugüne kadar çalıştığı bütün türleri bir araya getiren romanı, Ressamın İsyanı: Caravaggio, okuyucuya merhaba diyor... İnsan olmaya ve insanın ürettiklerine dair sorgulamalarla dolu bu eser, özünde sanata ve özgürlüğe yazılmış bir aşk mektubu. Vassaf, kendine has üslubu ile sanata, savaşlara, siyasete, dinlere, devletlere dair yeni sorular sordurmaya devam ediyor. Kurmacanın denemeyle, anının biyografiyle buluştuğu, yazarın tabiriyle bu 'formülsüz' metinde okur, bir arayış ve aşk hikâyesine tanıklık edecek. "Her âşık topa basıp soruyu başta kendine sormalı. Benim kendime sorum şu, Lara’yla on sekiz ay geçirip aşkın kimyasını tükettikten sonra onunla yeni bir dil geliştirmeye hazır mıyım? Aşkta kabızlığımız, bildik dilinin tembelliğine kilitlenip tekrarlama ısrarımızda. Her söylendiğinde anlamını biraz daha yitiren, söylenmediğinde aranan “seni seviyorum”larımızda." Okur bu yolculukta, Gündüz Vassaf'ın kitabı kaleme alırken dinlediği müziklere ve ona yoldaşlık eden Caravaggio eserlerine ulaşma imkânı da bulacak. Kitabın sonunda ise okuru, sürpriz bir imza kampanyası bekliyor... Kurmacanın gerçeğe taştığı noktada, Caravaggio ve Giordano Bruno için adalet arayışı sürecek. Gündüz Vassaf İstanbul Robert Koleji’nden mezun olduktan sonra 1968’de George Washington Üniversitesi’nde psikoloji eğitimi gördü. 1977’de Ankara Hacettepe Üniversitesi’nden doktorasını aldıktan sonra, uzun bir süre Ankara Üniversitesi Mediko-Sosyal Merkezi’nde öğrencilere psikolojik danışmanlık yaptı. Uluslararası Psikologlar Konseyi yönetim kurulu üyeliğinde bulunan Gündüz Vassaf, Union of Psychological Science Barış Komitesi kurucu üyesi oldu ve American Psychological Association’ın toplum psikolojisi bölümünün Avrupa ve Ortadoğu koordinatörlüğünde görev aldı. 12 Eylül askeri darbesinden sonra öğretim üyeliği yaptığı Boğaziçi Üniversitesi’nden istifa etti. O tarihten sonra Kassel, Bremen ve Marburg Üniversitelerinde öğretim üyeliği, Kanada’da McGill Üniversitesi Center for Developing Area Studies’te konuk akademisyen, Amsterdam’da Averoes Stichting’de klinik psikolog, Viyana’da Institut für Höhere Studien’de konuk araştırmacı olarak bulundu. Radikal gazetesinde “Uçmakdere” başlıklı köşe yazılarıyla 20 yıl boyunca yer aldı. RESSAMIN İSYANI: CARAVAGGİO Gündüz Vassaf Everest Yayınları, 2023 Editör: Berrak Göçer - Devrim Çakır - İdil Kartal 672 s.
- Üçüncü Oğuz Atay Öykü Ödülü başvuruları başladı
İnebolu Kültür ve Sanat Derneği tarafından bu yıl üçüncüsü gerçekleştirilecek olan Oğuz Atay Öykü Ödülü başvuruları başladı. 3. Oğuz Atay Öykü Ödülü’ne son başvuru tarihi 30 Mayıs 2023. Yarışmanın konusu: Serbest Yarışmanın katılım şekli: inebolukulturvesanatdernegi@gmail.com Yarışmadaki kısıtlar: Katılım herkese açıktır Oğuz Atay Öykü Ödülü 2023 Şartnamesi: 1)KONU: Yarışmanın konusu serbesttir. 2)AMAÇ: 12 Ekim 1934 İnebolu-Kastamonu doğumlu olan, Türk Edebiyatının usta kalemi ve yazdığı birbirinden değerli eserlerle edebiyatımızda yeri doldurulamaz bir yazar olan Oğuz Atay’ı doğduğu şehirde öykücü kimliğiyle anmak ve anısını yaşatmak, Oğuz Atay’ın öykücü kimliğine dikkat çekmek, edebiyatımıza yeni eserler kazandırılmasına aracı olmak, yazmayı uğraş edinmiş kişilere edebi paylaşım ortamı sağlamak. 3)YARIŞMA ORGANİZASYONU: Yarışmanın organizasyonu İnebolu Kültür ve Sanat Derneği tarafından yapılmaktadır. 4)KATILMA KOŞULLARI: 1.Katılım herkese açıktır. Konu sınırlaması yoktur. Daha önceki Oğuz Atay Öykü Ödülleri’nde ödül alan yazarlar ödüle başvuru yapamazlar. 2.Sadece öykü başvuruları kabul edilmektedir. Roman, deneme, şiir, vb. türlerde yapılan başvurular değerlendirme dışı bırakılacaktır. 3. Katılım bir öykü ile olacaktır. Bir kişi, birden fazla öykü ile başvuruda bulunamaz. 4.Öyküler, Times New Roman yazı karakteriyle 12 punto olarak 15 sayfayı geçmeyecek şekilde hazırlanmalıdır. Eser gönderiminde ödülün öykü ödülü olduğu göz önünde bulundurulmalıdır. 5.Daha önce basılı veya sanal herhangi bir ortamda yayımlanmış ve/veya ödül almış öyküler değerlendirmeye alınmayacaktır. 6.Öykülerin Word belgesine kaydedilmiş olarak belirtilen e-posta adresine gönderilmesi gerekmektedir. 7.Posta, kargo ve elden yapılan başvurular kabul edilmeyecektir. 8.Oğuz Atay Öykü Ödülü’ne katılan öyküler seçici kurula yazar kimlikleri gizli olarak sunulmaktadır. Bu nedenle öykünün yer aldığı dosyada yazarın kimliğine dair bir bilginin yer almamasına dikkat edilmelidir. Yazarlar öykülerinde sağ üst köşesinde bir rumuz kullanmalıdır. 9.Öykü dosyası ile birlikte öykünün adını taşıyan başka bir dosyada yazarlar kimliklerini, rumuzlarını ve iletişim bilgileri ile birlikte kısa özgeçmişlerini belirtmelidir. 10.Yarışmaya gönderilen öykülerin hukuki ve bilimsel sorumluluğu yazarına aittir. 11.Eserlerin katılım koşullarını sağlaması, başvuru adresine ulaşması yazarların sorumluluğundadır. Başvuru koşullarına uymayan eserler için herhangi bir geri bildirim yapılmayacaktır. Ödül alan öykü ve seçici kurul tarafından yayımlanmaya değer görülen öyküler ödül alan öykünün adını taşıyan Oğuz Atay Öykü Ödülü 2023 anı kitap olarak yayımlanacaktır. Bu kitabın dışında kalan öyküler ise başka herhangi bir yerde kullanılmayacaktır. 5) SEÇİCİ KURUL: Hülya SOYŞEKERCİ Altay Ö. ERDOĞAN Ercan y YILMAZ Hasan ÖZKILIÇ Hüseyin PEKER 6) ÖDÜLLER: Ödül, Oğuz Atay Öykü Ödülü adıyla bir öyküye verilir. Seçici kurul gerek duyarsa ödülü paylaştırabilir veya Jüri Özel Ödülü verebilir. Ödül alan yazara Oğuz Atay kitap seti ve Oğuz Atay Öykü Ödülü 2023 adına hazırlanan plaket verilecektir. Çıkacak olan kitapta öyküsü yer alan yazarlara onar adet kitap armağan edilecektir. Bunun dışında herhangi bir telif ödenmeyecektir. 7) 2023 YILI YARIŞMA TAKVİMİ: Başvuru başlangıç tarihi: 01 Mart 2023 Son başvuru tarihi: 30 Mayıs 2023 Sonuçların açıklanması: 1 Eylül 2023 Ödül töreni: Oğuz Atay’ın doğum günü olan 12 Ekim anısına 14 Ekim 2023’de İnebolu’da gerçekleştirilecektir. 8)YARIŞMA İLETİŞİM BİLGİLERİ Eserlerin gönderileceği e-posta adresi: inebolukulturvesanatdernegi@gmail.com Yarışma ile ilgili bilgi almak için, Hasan İLYASOĞLU(İnebolu Kültür ve Sanat Derneği başkanı) Tel: 0536 525 91 23 Özlem KESKİN Tel: 0542 809 74 03 Bu şartname 8 maddeden oluşmuş olup yarışmaya başvuranlar tarafından kabul edilmiş sayılır.
- Cezaevi yönetiminden Aslı Erdoğan’ın kitabına yasak
Aslı Erdoğan’ın bir tutukluya gönderilen Artık Sessizlik Bile Senin Değil adlı kitabı, yasak kararı olmamasına rağmen cezaevi tarafından yasaklandı. İzmir 3 No’lu T Tipi Kapalı Cezaevi’nde tutuklu bulunan Erdoğan Uçar’a gönderilen yazar Aslı Erdoğan’ın “Artık sessizlik bile senin değil” adlı kitabına el konularak, verilmedi. Cezaevi disiplin kurulu, yazarın Kanun Hükmünde Kararname (KHK) ile kapatılan Özgür Gündem gazetesinde yayımlanan makalelerden oluşan kitabın 57’nci sayfasında yer alan, “Herkesin bildiği gerçek, bizim…” şeklinde süren cümlelerde TSK’nin karalandığı, 66’ncı sayfada da “Silvan’da ağır…” şeklinde başlayan ve süren cümlelerde ise Türkiye’nin Nazi Almanya’sına benzetildiğini ileri sürdü. Ayrıca kitabın 90 ve 91’inci sayfalarında yer alan ifade ve isimler kurul tarafından suç olarak görüldü. Kitapta IŞİD'e karşı mücadele verirken hayatını kaybeden Suphi Nejat Ağırnaslı ile Arîn Mîrkan’ın isimlerinin yer alması kitabın verilmemesine gerekçe gösterildi. Kitabın pek çok bölümünde 2015 yılında ilan edilen sokağa çıkma yasakları, Cizre ilçesindeki bodrumlarındaki ölümler ile 1990’lı yıllarda yaşanan süreçlere değinen ifadeler, kurul tarafından “Devlet görevlilerini karaladığı” ve “Gerçeği” yansıtmadığı iddia edilerek, suç olarak lanse edildi. Kurul, ayrıca Ermeni Soykırımı’na dair ifadeler için “Türkiye’nin karalandığı ve gerçeği yansıtmadığını” iddia ederek, “kabul edilmez” olarak değerlendirdi. Öte yandan kurul, kitabın “Örgüt üyesi” iddiasıyla cezaevinde bulunan tutukluların “Örgütle bağını güçlendirebileceğini” ileri sürerek, bunu da “tehdit” olarak değerlendirdi. Kurul, bu iddialarla 16 Kasım 2022 tarihinde aldığı kararla kitaba el koydu. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı, kurulun kararını 23 Kasım’da onadı. Bunun üzerine Uçar, Karşıyaka 2’nci İnfaz Hakimliği’ne itiraz başvurusunda bulundu. Ancak itirazdan bir gün sonra hakimlik, kurulun ve savcının kararını, “Usul ve yasaya” uygun buldu. Bunun üzerine Uçar, kararı Karşıyaka 1’inci Ağır Ceza Mahkemesi’ne taşıdı. Mahkeme de 2 Aralık’taki kararında, kurul, savcı ve hakimliğin ileri sürdüğü iddiaları gerekçe göstererek, kararı “Usul ve yasaya” uygun buldu. Sürecin ardından Uçar, yazar Erdoğan’a gönderdiği mektubunda kitaba el konularak verilmediğini bildirdi. Uçar, aynı zamanda Aslı Erdoğan’a “Kırmızı pelerinli kent” kitabını Kürtçeye çevirdiğini ancak idare tarafından el konulduğunu yazdı. Uçar, pek çok not, senaryo ve çalışmasına da gardiyanlar tarafından el konulduğunu paylaştı. Karara ilişkin konuşan yazar Erdoğan, kitabının 2011 ve 2016 yılları arasında Özgür Gündem gazetesinde yayımlanan köşe yazılarından oluştuğunu ve ilk olarak Fransızca yayımlandığını belirterek, süre zarfında ise Özgür Gündem davasından cezaevinde olduğunu söyledi. Erdoğan, “Birkaç haftada ‘Çok Satanlar’ listesine girdi. Catherine Deneuve tarafından seslendirildi. Almanca, İtalyanca, Romence, İsveççe, Norveççe, Flemenkçe ve Yunancaya çevrildi. İtalya’da ödül kazandı, Avusturya’da tiyatroya uyarlandı. Uluslararası başarılar kazanmış bir edebiyat eserinin ‘propaganda’ olarak nitelendirilmesi utanç verici” dedi. Yayımlandığı dönemlerde yazılarla ilgili tek bir soruşturma veya dava açılmadığına dikkati çeken Erdoğan, daha sonra Özgür Gündem gazetesinde Danışma Kurulu olarak yer alması nedeniyle hakkında açılan davaya “delil” olarak gösterildiğini belirtti. Bu durumu “tuhaf” olarak değerlendiren Erdoğan, “5 yıllık dava boyunca suç unsuru aranan yazılar birden fazla kez değişmiştir. Tüm suçlamalardan beraat ettiğimi hatırlatayım” ifadelerini kullandı. Erdoğan, “Kitap yayımlanalı 6 yıl oldu. Bunca dile çevrildi bu arada. Sonuçta bir edebiyat kitabı. Cizre, Sur yazıları yüzünden bana çok öfkelendiklerini biliyorum. Ama gecen 6 yılda bunlar sır olmaktan çıktı. Bu gecikmiş tepki birkaç anlama gelebilir; Devletin eski reflekslerine geri dönmesi, Kürt ve Ermeni meselelerinde herhangi bir tartışmayı göze almayıp bastırması… Lice, Cizre ve Sur’da, cezaevlerinde işlenen suçların üzerinin örtülmesi anlamına geliyor olabilir. İfade özgürlüğü üzerindeki baskıların arttığı bir dönemdeyiz. Artık edebi eserlere kadar yayıldı. Bundan da doğallıkla Kürtçe ve Türkçe yazan Kürt yazarlar kadar Kürtçe ile dayanışma gösteren yazarlar da payını alıyor” diye belirtti. Kürtçeye çevrilen “Taş bina” kitabının teliflerinin cezaevinde bulunan yazarlara adadıklarını paylaşan Erdoğan, şöyle devam etti: “Özellikle Kürtçe yazanlara adamıştık. Sembolik bir dayanışma sadece ama çorbada benim de tuzum var azıcık. Belki bu dayanışmanın önünü kesmek istiyorlar. Türkçe yazanlar Kürtçeye, Kürtçe yazanlar Türkçeye çevirirse birbirimizi daha derinlemesine anlarız. Ortak bir dilde uzanırız geleceğe. Baskıcı yönetimlerin korkusu bu galiba. Edebiyatın bir barış köprüsü oluşturmasını engellemeye çalışıyorlar. Sanat ve edebiyat üzerinde, fikir ve ifade özgürlüğü üzerinde, Kürtçe dil ve edebiyatı üzerindeki sayısız baskı ve kısıtlamalara bir tane daha eklendi. Suçlu yazılar. Cizre ve Sur’u anlatan yazılar. Yarın belki kitabımı da yakarlar, ama Hakikat her zaman bir ses bulur.”
- Yoksulluk, sefalet ve umuda dair gerçek bir yolculuk
Daniel Wiles Mercia'nın Bedeli adlı kitabını 1872’deki Pelsall Hall Kömür Madeni faciasında hayatını kaybeden madencilere adamıştır. “Mercia verir ve alır” dedi. Babasının her şey için mantığı buydu. Bu toprak, yani onun daima, hakkında neredeyse hiçbir şey bilmediği krallara hayranlığından ötürü hep antik adıyla andığı Mercia, verir ve alır. Hayattaki her türlü kader bu tek cümleyle açıklanırdı. Almadan vermek yoktur ve Mercia’nın aldığı bedel daima adildir. Michael bir madencidir, Sanayi Devrimi’nin en bunaltıcı zamanlarında İngiltere’de madencilik yapan insanların yaşam koşullarına şahit oluruz onunla birlikte. Babasından miras aldığı ve çocuk yaşta başladığı mesleğin kendisiyle birlikte son bulması için çocuğunu okutmak uğruna iki farklı madende çalışır, sonunda bir umut ışığı gördüğünde de ayakta duramayacak hale gelir... Yaşadıkları evde, yerin bin kat altında, kaybettiğini düşündüğünde yollarda, Mercia’nın ondan aldıklarının telafisini arar. Gerçek bir olaydan esinlenerek yazılan bu kitapta Micheal’la birlikte yoksulluk, sefalet ve umuda dair gerçek bir yolculuğa çıkıyor okur. Michael çizmelerini giydi. Ayağa kalkmayı düşününce korktu. Kalkabilecek miyim, diye düşündü. Babam gerçekten haklı mıydı, diye düşündü. Bu toprak verir ve alır, Tanrı da böyle yapar, sanki ikisi birmiş gibi. Ve bu doğruysa bile, o zaman, yahu Allah aşkına ya da toprak aşkına, benim olan şey nerede? Bana verdiği ne? Daniel Wiles İngiltere’nin West Midlands bölgesinde Walshall’da doğdu. Booker Prize Foundation bursunu kazandığı University of East Anglia’da yüksek lisansını tamamladı. Mercia’nın Bedeli ilk romanıdır. MERCİA'NIN BEDELİ Daniel Wiles Ayrıntı Yayınları, 2023 Çeviri: Süha Sertabiboğlu 144 s.
- Olası bir tarihin edebiyatı
Murat Gür, Türk Edebiyatında Ükronya adlı kitabında, Türk Bengü Taşları’ndan İsmail Gaspıralı’ya, Yahya Kemal’den Hüseyin Nihal Atsız’ın eserlerine uzanan bir çizgide başka bir tarihi arzulamanın kökenlerine iniyor. Cem galip gelse yahut Fatih yirmi sene yaşasa nolurdu acaba? Tarihte uzun süren saltanat devirleri daima faydalıdır. […] Tabii, şartlar müsait olursa! Fatih yirmi sene yaşasaydı biz şimdi belki de Rönesansı vaktinde idrak etmiş bir millet olurduk. Garip temenni değil mi? Zaman geriye dönmez. Fakat insan yine bilinen şeyden istenen şeye doğru hayal kuruyor.” Tanpınar’ın Huzur romanındaki veciz ifadesi, geçmişi/tarihi değiştirme arzusunun insan doğasının engellenemez bir parçası olduğunu gözler önüne serer. Bu kitap, “Eğer öyle olsaydı/olmasaydı?” sorusundan yola çıkarak oluşturulan ükronya anlatıları hakkındadır. Bir edebî tür olarak ükronya, tarihteki olaylar farklı bir şekilde gerçekleşseydi dünyanın nasıl bir hâlde olacağına dair tahayyülleri kapsar. Çalışmada öncelikle bu anlatıların felsefi ve tarihi arka planına inilerek karşıolgusal düşünce ve tarihin ne olduğu tartışılmaktadır. Bir yandan Batı literatüründe, özel bir kullanımla ‘alternatif tarih’ adı altında değerlendirilen, söz konusu türün genel özellikleri ve tarih anlatan edebî türlerle ilişkisi sorgulanırken diğer yandan Türk düşünce ve edebiyatındaki gelişimi gözler önüne serilmektedir. Bu doğrultuda Türk Bengü Taşları’ndan İsmail Gaspıralı’ya, Yahya Kemal’den Hüseyin Nihal Atsız’ın eserlerine uzanan bir çizgide başka bir tarihi arzulamanın kökenlerine inilmektedir. Son olarak 2010 yılından sonra yayımlanmış; tarihleri, içinde yaşadığımız dünyanın tarihinden farklı dört roman tür bağlamında incelenmektedir. Dr. Murat Gür, 1985 yılında Sivas’ta doğdu. İlköğrenimini Sivas Fatih İlköğretim Okulu, ortaöğrenimini Sivas Halil Rıfat Paşa YDA Lisesinde tamamladı. 2009 yılında Erciyes Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünden mezun oldu. Nevşehir Üniversitesinde “Metinlerarası İlişkilerle Çoksesli Bir Peyami Safa Romanı: Yalnızız” başlıklı çalışmasıyla 2013 yılında yüksek lisansını, Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesinde “Türk Romanında Erkeklik ve Milliyetçilik (1908-1923)” başlıklı çalışmasıyla 2018 yılında doktora eğitimini tamamladı. Doktora çalışması aynı başlıkla 2019 yılında Kesit Yayınları tarafından yayımlandı. 2013-2020 yılları arasında Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünde araştırma görevlisi olarak çalıştı. 2020 yılından itibaren aynı bölümde doktor öğretim üyesi olarak çalışmalarına devam etmektedir. Evli ve bir çocuk babasıdır. TÜRK TARİHİNDE ÜKRONYA Murat Gür Günce Yayınları, 2023
- Düşünce ve İfade Özgürlüğü 2022 Ödülleri sahiplerini buldu
Türkiye Yayıncılar Birliği, Düşünce ve İfade Özgürlüğü 2022 Ödülleri Yapı Kredi Kültür Sanat'ta düzenlenen törenle sahiplerini buldu. Yayınevi kategorisinde Günışığı Kitaplığı'na ödül verilirken, yazar kategorisinde ise yazarların düşünce ve ifade özgürlüğü mücadelesinin yılmaz savunucu olmalarından ötürü iki yazar örgütüne; PEN Türkiye ve Türkiye Yazarlar Sendikası’na verildi. Kitabevi Emek Ödülü ise Fidan Kitabevi’nin oldu. 1995 yılından beri her yıl düşünce ve ifade özgürlüğü mücadelesine destek vermek, kamuoyunun dikkatini bu mücadeleye çekmek üzere verilen ödüllerin yanısıra Yayınlama Özgürlüğü Raporu yayımlanıyor.
- Kadın yazarların bir araya geldiği büyü şöleni…
Edebiyatın Cadıları'nda, Taisia Kitaiskaia’nın güçlü kelimeleri, Katy Horan’ın olağanüstü illüstrasyonlarıyla birleşiyor ve kadın yazarlar en sihirli yanlarıyla birer büyücüye dönüşüyor. Dünyanın başarılı kadın yazarları büyüyle buluşuyor. Taisia Kitaiskaia’nın güçlü kelimeleri, Katy Horan’ın olağanüstü illüstrasyonlarıyla birleşiyor ve kadın yazarlar en sihirli yanlarıyla birer büyücüye dönüşüyor. Üstelik bu yazarların büyü yapmak için ihtiyaç duyduğu şeyler sadece bir kalem ve bir kâğıt. Sihirleri hayatımızdan eksik olmasın! Taisia Kitaiskaia, The Hairpin’de, Slav bir cadının ağzından yazdığı köşesindeki yazılara dayanan Ask Baba Yaga: Ot-herworldly Advice for Everyday Troubles [Baba Yaga’ya Sorun: Gün-delik Sorunlar için Öbür Dünyadan Öneriler] kitabının yazarı. James A. Michener Center for Writers’ta yüksek lisans yaptı ve Crazyhorse, Guernica, Gulf Coast, Pleiades, and The Fairy Tale Review gibi dergilerde şiirleri yayımlandı. EDEBİYATIN CADILARI Taisia Kitaiskaia Hep Kitap, 2019 Çizen: Katy Horan Çevirmen: Ayşegül Gürsel
- Zülfü Livaneli Köln'de okurlarıyla buluşuyor
Ünlü sanatçı Zülfü Livaneli, 19 Nisan’da Stuttgart, 20 Nisan’da Basel‘deki etkinliklerden sonra, 23 Nisan’da Köln'deki okurlarıyla buluşacak. Geçtiğimiz günlerde Almanca çevirisi Klett-Cotta Yayınevi tarafından yayımlanan Balıkçı ve Oğlu romanının tanıtılacağı etkinliklerde söyleşiler de gerçekleşecek. Zülfü Livaneli, Kültür Forum Türkiye-Almanya, KulturBunker Köln-Mülheim, Multikultureles Forum'un davetlisi olarak Köln'de 23 Nisan’da bir okuma ve söyleşi etkinliğine katılacak. Çift dilli olarak gerçekleşecek etkinlikte moderasyonu Osman Okkan, çeviriyi Çiler Fırtına üstleniyor. Evren Zahirovic ise kitaptan bölümleri sunacak. Livaneli'nin Türkiye'de 2019'da yayımlanan romanı, geçtiğimiz günlerde Klett-Cotta Yayınevi tarafından okurun ilgisine sunulmuştu. Kitabın çevirisi Johannes Neuner tarafından yapıldı. Kitabın konusu kısaca şöyle: Mustafa, balık tutarken Ege Denizi'ndeki çok sayıdaki mülteci teknesinden birinden gelen küçük bir bebek bulunca kendisi ve eşi Mesude için her şey değişir. Mustafa çocuğu yetkililere teslim etmek yerine saklar. Ama ya çocuğun annesi hâlâ hayattaysa? Varoluşsal sorunları, aile ve ebeveynlik kavramlarıyla birlikte tartıştıran bir eser Balıkçı ve Oğlu. Aynı zamanda Ege’nin tarihinden bugüne bir köprü kurarak güncel meseleleri tartışmaya açan roman, rant hırsıyla dağlara, kıyılara saldıran, denizlere balık çiftlikleri, gözüne kestirdiği yere inşaat yapan şirketlerin yarattığı ekolojik yıkıma dair birçok tespitte bulunuyor. Göçmenlerin bir bilinmeze doğru göze aldıkları yolculuğu, hayatta kalma çabalarını odağına alıyor.
- Osmanlı’da beş harfli olmak!
Yavuz Arkın, Mehmet Berk Yaltırık'ın kaleme aldığı Karanlığın Şahidesi adlı kitabı üzerine yazdı: "Korku romanları ile tanıdığımız Mehmet Berk Yaltırık, Osmanlı Devleti zamanında geçen bir hikâyeyi ele aldığı Karanlığın Şahidesi adlı kitabında konuya farklı bir bakış açısı getiriyor." Toplumların kadına bakışı geçmişten günümüze onları anlamaya çalışmaktan uzak kaldığından, bu durum, kadınların bir korku nesnesi olmalarına neden olmuştu. Her kültür kadınları farklı bir şekilde anlamdırmış adlandırmıştı. Cadı demişlerdi, toplumdan dışlanmışlardı, fiziksel ve zihinsel işkenceye maruz bırakılmışlardı, öyle ki diri diri yakılmaya kadar gidilmişti.. Gelişmiş dünyada bile cadı kavramı kullanılagelmiş bazı kadınları tarif eden bir sıfata evrilmişti. Korku romanları ile tanıdığımız Mehmet Berk Yaltırık, Osmanlı Devleti zamanında geçen bir hikâyeyi ele aldığı Karanlığın Şahidesi adlı kitabında konuya farklı bir bakış açısı getiriyor. Osmanlı Devleti zamanında Evliya Çelebi Seyahatnamesi sayesinde cadı, vampir ve zombi hikayelerine rastlıyoruz; “Bilinen ilk cadı vakasıyla Edirne Kadısı Şeyhülislam Ebussuud Efendi bu konuda fetva verdi. Edirne’de yaşanan iki ayrı cadı vakasının ilkinde cadı olduğu iddia edilen kişinin Müslüman bir erkek olduğu belirtilmiş halk arasında korku başlamıştı. Edirne kadısı Şeyhülislam Ebussuud Efendi’nin bu konudaki fetvasında ise: Cadı olduğu kesinleşen bir kişinin karnına kazık saplanmasına, bu işe yaramazsa başının kesilip ayakların dibine yerleştirilmesine, nihayet bu da işe yaramazsa yakılıp yok edilmesine izin verilmesi gerektiği belirtti. Fakat kadı, kitaplarda bu fetvanın bir suretine rastlayamadı ve merkeze ne yapması gerektiğini sordu. Kadıya verilen cevap, bir bilirkişi nezdinde mezarın açılması ve cenazede hakikaten cadılığa alamet hal görülürse bunun bildirilmesi yönünde oldu. Cadılığın nasıl anlaşılacağı sorusuna ise; cesedin rengi kırmızıya dönüşmüşse o cadıdır yanıtı oldu.“ Görünürde bilindik bir konu var aslında; bir kadın cinlerin anası ile karşılaşır, sonrasında tuhaf davranışlar sergiler ve yaşadığı toplum hemen kendisini dışlar. Bu kadar basit görünse de okur kitabın alt metninde çok katmanlı bir yapı ile karşılaşır. Bunların arasında toplumdaki sınıf farklılığı, adalet anlayışı, bozulan devlet yapısının topluma yansımalarını sayabiliriz ama en önemlisinin Osmanlı döneminde kadına bakışın hangi boyutlarda olduğunu söyleyebiliriz. Kitabımızın ana karakterin ismi, peri kadar güzel anlamına gelen Periveş. Periveş, çok ilginç bir şekilde dünyaya gelir, öncesinde yaşananlar adım adım gelecek garipliklerin habercisidir. Doğduğu ve büyüdüğü konakta kendisine üstten bakılır, alt tabakadan gelmiştir, bir süre sonra cinler alemi ile olan ilişkisi yüzünden tuhaf hareketleri herkesin dikkatini çeker. Bundan sonra öngörülemeyen bir yolculuk başlar onun için; yazarın kurduğu her sahnede devrin kadına bakış açısı hakkında bilgiye ulaşırız. Ortaçağ’da kadına yakıştırılan cadı kavramının bir benzeri, anlamıyla ters düşse de Periveş için kullanılır; çevresi için nedeni bilinmeyen bir tehlike arz eder, döneme göre kadın olması ve alt tabakadan gelmesi de bunun için zemini kendiliğinden hazırlar. Yazarın diğer eserleri arasında “Anadolu Korku Öyküleri-2” (Bilgi Yayınevi), "Anadolu Korku Öyküleri-3-Yılgayak" (Bilgi Yayınevi), "Karanlık Yılbaşı Öyküleri-Aralıktan Sızan Karanlık" (Bilgi Yayınevi), “Gio Ödülleri 2013 Seçilmiş Öyküler” (İthaki Yayınları), “Güçoburlar” (Doğan Kitap), “Seyfettin Efendi ve Esrarengiz Hikâyeleri-1”, “Aşkın Karanlık Yüzü” (İthaki Yayınları). “Yedikuleli Mansur” (İthaki Yayınları),“Türk Kültüründe Hortlak-Cadı İnanışları“ yer alıyor ve kendisi “Eski İstanbul Kabadayısı Figürü ve Bir Şehrin Yaşadığı Değişimler” adlı makalelerin müellifi. Devrim Kunter’in Seyfettin Efendi çizgi romanlarının bazı ciltlerinde de danışmanlık yapmış. Romanın bir de Osmanlı Devleti’nin toplumsal yapısı hakkında verdiği bilgiler, Karanlığın Şahidesi’ni bir yandan tarih kitabı havasına döndürüyor. Bu tarih daha çok saray tarafının değil devletin halk tarafının hikayesini oluşturuyor. Devletin tepesinin çürümeye başlamasının nasıl dikey olarak toplumsal bir etkisi olduğunu gözler önüne seriyor. Kadınlar maalesef tarih boyunca arzu nesnesi olmalarının yanında korku nesnesi olmuşlar, otoriteyi elinde tutan erkekler tarafından ötekileştirilmişler. Bu da toplumsal yapı içerisinde kendilerine biçilen yerin ev gibi çok sınırlı bir alana sıkıştırılmasına neden olur. Mehmet Berk Yaltırık bir korku romanı üzerinden bizlere geçmişimizde çok da masum olmadığımızı gösterir. Bir yüzleşmenin bir sonraki aşamaya geçmek için şart olduğunu düşünüyorum. KARANLIĞIN ŞAHİDESİ Mehmet Berk Yaltırık İthaki Yayınları, 2022 232 s.
- “Tilki pek çok şey bilir, kirpi ise tek bir büyük şey.”
Rus Düşünürleri’nde Isaiah Berlin, ünlü “Kirpi ile Tilki” makalesinde ele aldığı Tolstoy’un tarih felsefesine ek olarak, “Rusların dünyadaki sosyal değişime en büyük katkısı” diye betimlediği Rus entelijansiyasını oluşturan Herzen, Bakunin, Turgenyev ve Belinski gibi on dokuzuncu yüzyılın büyük yazar ve düşünürlerini ortaya çıkarmış toplumsal ve siyasal koşulları da inceliyor. İngilizce yazan eleştirmenlerin çok azı Rus düşüncesi ve kültürü hakkında Isaiah Berlin kadar ferasetli yazılar yazabilmiştir. İşte elinizdeki kitap, Berlin’in otuz küsur yıllık bir süreçte yazdığı, Rusya’nın olağanüstü yazar ve filozoflarının Rus kültürü üzerindeki benzersiz etkilerini çeşitli temalar etrafında irdeleyen bu tarihî yazılarının derli toplu bir derlemesi niteliğini taşıyor. Isaiah Berlin 1909’da bir Baltık şehri olan Riga’da doğdu. 1916’da ailesiyle birlikte Petrograd’a yerleşti. Burada 1917’de her iki Rus Devrimi’ne de [Şubat ve Ekim Devrimleri] şahit oldu. 1921’de İngiltere’ye yerleştiler. Berlin, Oxford’da St. Paul School ve Corpus Christi College’da eğitim gördü. Daha sonra Oxford’da All Souls College ve New College’da ö€retim üyesi olarak görev yaptı. 1957 yılında Sir ilan edildi. 1957-67 arası Toplumsal ve Siyasal Kuram Chichele Profesörü olarak görev yaptı. 1963-64 yılları arasında Aristotelian Society’nin, 1974’ten 1978’e kadar Britanya Akademisi’nin başkanlığını yaptı. 1997 yılının kasım ayında Oxford’da öldü. Entelektüel başarıları ona, Erasmus, Lippincott, Jerusalem ve Agnelli Ödülleri dahil, birçok fahri payeler kazandırdı. RUS DÜŞÜNÜRLERİ Isaiah Berlin Minotor Kitap, 2023 Çevirmen: Güneş Ayas
- "Fudoki’m olmadan ben bir hiçim, çünkü o ve ben aynı şeyiz"
Kij Johnson'ın kaleme aldığı Fudoki'de, kendi kaderine yön verememiş bir yaşlı kadın, kurmaca bile olsa başka birinin kaderini özgürce yönlendirmenin özlemiyle bir hikâye yazmaya koyuluyor. "Ben Prenses Harueme, Fujivara no Enyu ile şimdi Go-Sanjo dediğimiz imparatorun kızıyım. Daha önemlisi, yaşlıyım ve ölüyorum.” Böyle başlıyor anlatmaya, hayatının büyük kısmını imparatorluk sarayında, kapalı kapılar ve paravanlar ardındaki küçücük bir dünyada geçirmiş olan Prenses Harueme. Kendi kaderine yön verememiş olan bu yaşlı kadın, kurmaca bile olsa başka birinin kaderini özgürce yönlendirmenin özlemiyle bir hikâye yazmaya koyuluyor. “O halde neden anlatıyorum Kagaya-hime’nin hikâyesini? Dahası, neden kendi hayatımı anlamlandırmaya çalışıyorum, hangi olayların tam olarak yazdığım gibi olduğunu, hangilerininse dilekler ya da pişmanlıklarca değiştirildiğini bile bilmezken? Çünkü elimizdeki tek şey hikâyeler ve hatıralar. Eskiden sahip olduğum şeyler, geçmişte sevdiğim insanlar – bunlar zihnimin sandıklarda sakladığı ve sıkıldıkça ya da yalnızlık çektikçe çıkardığı defterlerdeki mürekkep izlerinden ibaret. Bir şeyleri gerçek kılan, onları kaydetmek – başka hiçbir yere olmasa bile hafızamıza. Benim fudoki’m, hayatımla bire bir aynı uzunlukta. Fudoki’m olmadan ben bir hiçim, çünkü o ve ben aynı şeyiz.” Amerikalı yazar Kij Johnson (doğum adıyla Katherine Irenae Johnson) 1960 yılında Harlan’da (Iowa, ABD) doğdu. Lisans eğitimini St. Olaf College’da tamamladıktan sonra Minnesota Üniversitesi’nde, Kansas Üniversitesi’nde ve Goddard College’da yaratıcı yazarlık ve edebiyat eğitimi aldı, Kuzey Karolina Devlet Üniversitesi’nde mastır yaptı. 2012 yılında Kansas Üniversitesi İngilizce Bölümü’nde yaratıcı yazarlık dersleri vermeye başladı. İlk öyküsü 1987 yılında yayımlanan Johnson, çoğunluğu fantazi edebiyatı türünde olmak üzere elliden fazla öykü ve üç romanın yanı sıra şiirler ve kurmacadışı eserler kaleme aldı. Johnson’ın layık görüldüğü pek çok edebiyat ödülü arasında Nebula Ödülü (üç kere), Dünya Fantazi Ödülü (üç kere), Hugo Ödülü ve Grand Prix de l’Imaginaire bulunuyor. Halen Kansas Üniversitesi’nde yaratıcı yazarlık dersleri veren yazarın kitaplarından bazıları şunlardır: The River Bank (roman, 2017), The Dream-Quest of Vellitt Boe (2016, novella), Arı Nehrinin Ağzında (öyküler, 2012; İthaki, 2021), Tales for the Long Rains (öyküler, 2001), The Fox Woman (2000). FUDOKİ Kij Johnson Metis Kitap, 2023 Çeviri: Özde Duygu Gürkan 320 s.
- Öykü: Yazmak
"Kelimenin kanat çırpışları tanıdığım bir sese benziyordu ya ne olduğunu çıkaramıyordum." Ebuzer Kalender Yabancısı olduğum ve sevemediğim bir öykünün içinde debelenirken uçmaya hazırlanan bir kelimenin sırtına atlayıverdim. Bunu beklemiyor olacaktı ki korktu kelime, silkelenip beni üzerinden atmaya çalıştı. Ama ben harflerin girinti ve çıkıntılarına öyle yapışmıştım ki uzaktan bakan biri, beni o kelimenin bir parçası sanırdı. Çaresiz kanatlandı ve yükselmeye başladık. Yükseldikçe önce insanlar küçüldü, sonra kasabanın tek katlı kerpiç evleri, ardından köpeklerin havlamalarıyla eşeklerin anırmaları küçüldü, bir de horozların ötüşü ve deli Hasan’nın sövüşü, minareden dalga dalga yayılan ezan sesi de küçüldü, tabi ardından da minarenin kendisi… Kasabayla mesafemiz açılmıştı artık; ya ben kasabaya uzaktım ya da kasaba bana. Kelimenin kanat çırpışları tanıdığım bir sese benziyordu ya ne olduğunu çıkaramıyordum. Bazen ipe asılan ve rüzgârın kollarında çırpınan bir çamaşırın pır pırları oluyor, az sonra nenemin pıtıraklı yünleri çırpan sopasının sesine dönüyor, çok geçmeden sarı ineğimizin üzerindeki sinekleri kovmak için sağa sola bir araba sileceği gibi salladığı ucu kermeli kuyruğunun sesi oluyor, sonra üzerine sinen kokularla ahırdan çıkıp çocukluğumdan uzaklaşmadan annemin bahçe çitinin üstüne atıp da oklavayla dövdüğü halının pat patlarına dönüyor ve ben bu sırada halıdan kalkan hayali toz bulutlarıyla öksürürken bir zamanlar yabancısı olmadığım mutluluğun kahkahaları oluyordu. Nereye gittiğimizi bilmiyordum. Bereket o ki acıyı seviyordum da bilinmezliğin tadını çıkarıyordum. Ne kadar uçtuk bilmiyorum. Belki sadece birkaç dakika, belki de yıllarca. Belki zaman da buharlaşıp uçtu bizimle, içinden geçtiğimiz bir buluta dönüştü. Artık geçmiyordu zaman kim bilir, biz geçiyorduk onun yerine. Belki de “Zaman kimsenin geçmek istemeyeceği bir bataklıktır, fokur fokur kaynarken içine düşen insanları ağır ağır dibe çeker!” diyen Sermet abimin önce ciğerlerinde hapsolan, sonra burun deliklerinden çıkıp kıvrak hareketlerle raks ederek havaya karışan beyaz-mavi sigara dumanının ta kendisiydi zaman. Sermet abim ölünce zaman da ölmüştü belki. Çünkü onunla beraber çok şey girmişti toprağın altına. Bize benzemezdi abim, şimdilerde annemin “Sen evlatlıksın Sermet, seni Çingenelerden aldık!” deyişini daha iyi anlayabiliyorum. Abim Asurlular ya da Urartular soyundan geliyor olabilirdi. Ve o ölünce kendisiyle beraber ona ait olan şeyleri gömmemiz de bu yüzdendi. Annemin gülüşünü gömdük mesela ve de siyah saçlarını, babamın gözünün ferini ve dik yürüyüşünü, evimizin bereketini ve rengini, isli gaz lambamızın ışığını ve o ışıkta büyüyüp küçülerek oradan oraya kaçışan muzır gölgeleri, kilimlerimizin desenini, kuşların ötüşünü, yemeklerin tadını, mutluluğun adını, rüzgârın taşıdığı çam kokularını, arıların vızıltılarını, yağmurun çinko çatımızla çaldığı şarkıyı, karın beyazını, kengerin sakızını, kekliğin havalanışını, komşu kızın kalbini, huzuru ve kelimelerimizi, benim sol yarımı... Umarım gittiği yerde işine yaramıştır bunlar. Sermet abim birkaç damla gözyaşımın arkasına sığınıp onların tuzunda ve bulanıklığında erirken bir kasaba gözüktü aşağıda. Kelime alçalmaya başladı. Yere konduğumuzda yeni bir öykünün içinde olduğumuzu anlamıştım. Kısa bir öykü olmalıydı bu, çünkü kelime küçük bir işinin olduğunu ve çok sürmeden geri gelip beni alacağını söyledi. Sonra da burası Aynalar Kasabası deyip gözden kayboldu… Sokaklar cam kırıklarıyla doluydu. Arkaları sırlı cam kırıkları. Bazıları kanlıydı bu cam kırıklarının. Az ötede kulakları düşük sarı bir kedi, arka bacaklarının üzerine oturmuş kanlı patisini yalıyordu. Yüzünden acı çektiğini anlamak zordu. Bir kedinin acısı yüzünden anlaşılır mı? Kedinin yanına varıp diz çöktüm ve gözlerinin içine baktım. O gözler bana ayna oldu sanki. Orada bir kedi gördüm. Belki benim gözlerim de ayna oldu ve kedi bende kendini gördü. Belki de önümde görünmez bir ayna vardı da kedide yansımamı görüyordum. Ben kediydim, kedi de ben. Başını okşadım kedinin, bu sırada bir elin saçlarımda gezindiğini hissettim. Ayağa kalktık beraberce, veda ettim kediye. Güle güle derken o da miyavladı. Ama benim kafam karışmıştı. Belki ben miyavlamıştım kim bilir ve kedi güle güle demişti. Beş on metre yürümüştüm ki arkamı dönüp baktım. Kedi yoktu. Ama ağzımda kan tadı vardı ve sol avucumda cam kesiği. Canım acıyordu ama yüzümden acı çektiğim anlaşılıyor muydu bilemiyordum. Bu sırada kelime gittiği yerden dönmüştü. Beni sırtına aldığı gibi havalandı. Yeterince yükseldiğinde anlatmaya başladı… Bir zamanlar bu kasabanın pek adil bir şefi varmış. Kasabayı huzur ve refah içinde yönetirmiş. Danışmanlarından bazılarını kendisine ayna tutmaları için görevlendirirmiş. Böylelikle kim olduğunu asla unutmazmış. Ancak kötü niyetli bir danışmanın eline efsunlu bir aynanın geçmesiyle her şey değişmiş. Aslında bu danışman, efsunlu aynayı yaratan ve kasabayı ele geçirmek isteyen şeytanın kölesiymiş. Şef her gün baktığı o aynada kendini gördüğünü sanmış ve gün geçtikçe değişmeye başlamış. Çünkü o aynada bir gün hırslı birini, diğer gün kasıkları alev alev yanan şehvetli birini, başka bir gün gözünü ancak toprak doyurabilecek cimri birini, bazı günler kibirli birini, kimi günler kıskanç ve öfkeli birini, bazı zamanlar merhametten yoksun hasis ve bencil birini, kimi günler mal ve makam sevgisiyle yanıp tutuşan birini, en sonunda da tanrıyı görmüş. Sonunda kasabadaki o adil ve refah düzen bozulmuş. Şef küçük sarayının dört bir yanına dev aynaları yaptırmış; kasabanın çeşitli yerlerineyse eğlence aynaları… Sefalet ve adaletsizlikle hemhal olan halk, bu aynaların karşısına geçip ağlanacak hallerine gülüyorlarmış. Böylece şef de halkının mutlu olduğunu sanıyormuş. Günün birinde kasabada bir çocuk dünyaya gelmiş. Bu çocuk alnında bir aynayla doğmuş. Ayna çocuğun bir uzvuymuş aslında ve sadece insanların gerçek yüzlerini gösteriyormuş. İnsanlar her gün çocuğun evinin önünde kuyruklar oluşturuyormuş. Kim olduklarını öğrenmek isteyen meraklı insanlardan oluşan bu kuyruk gün geçtikçe uzuyormuş. Tabi bu haber şefe çabuk ulaşmış. Ve şef danışmanlarının itirazlarına rağmen çocuğu huzura getirtmeye karar vermiş. O gün geldiğinde, şef mağrur bir şekilde çocuğu kucağına alıp alnındaki aynaya bakmış. Ne gördü bilinmez ama bakmasıyla birlikte çocuğu yere fırlatmış. Ve öfkeyle “Vurun başını!” diye emir vermiş. Emir çaresiz yerine getirilmiş. Çocuğun kesik başı şefin ayaklarının dibine yuvarlanmış. Şef şeytani bir gülümsemeyle kesik başı yerden almış ve kana bulanmış aynaya bakmış. Ve bakmasıyla birlikte dehşetten irice açılan gözleriyle orada can vermiş. Rivayet o ki şef, aynada ölen kendisini görmüş. Kasaba halkı ise meydandaki aynalardan birinin içinde kaybolmuş. Kimilerine göre ayna onları yutmuş, kimilerine göreyse o ayna vasıtasıyla farklı bir âleme geçmişler… İşte bunları söyledi kelime bana. Sonra da sustu. Daha önce hiç konuşmamış gibi sustu, tüm susuşların toplamıyla sustu. Geceyi çağıran bir susuştu bu. Çok geçmeden o da geldi. Gelişi apar topardı. Aceleyle evden çıkan ve çıkarken de eşarbını örtmeyi ya da mantosunun önünü iliklemeyi unutan bir kadına benziyordu gece, siyah yazmasını başına attı hemencecik ve sessizce göğün koynuna uzandı, çok geçmeden de derin ve koyu bir uykuya daldı. Gökyüzü aysız ve yıldızsızdı. Yüzüme karanlıklar çarpa çarpa sessizce uçuyorduk. Sebebini bilemiyorum ama canımı acıtıyordu karanlığın bu çarpışları; bazen babamın yüzümde patlayan tokadına dönüşüyor, çok geçmeden öğretmenimin yanaklarımı kızartan azarı oluyor, az sonra da sevdiğim kızın suratıma sıvanan alaycı sözlerine dönüşüyordu. Elimi sallıyordum dağılsın diye karanlık ama olmuyordu. Sonunda uyumuş olmalıyım. Çünkü gözlerimi açtığımda, sarı ve puslu lambaların aydınlatmaya çalıştığı pastel renkli bir sokakta, kelime ile karşılıklı bir masanın başında otururken buldum kendimi. “Uyandın nihayet!” deyip gülümsedi kelime, “Sana da bira söyleyeyim mi?” Önündeki büyük kristal bardaktaki üstü köpüklü biraya baktım. “Hayır.” diye cevap verdim, “Ben içmiyorum.” Sen bilirsin gibilerinden omzunu silkti kelime ve ben bu arada etrafı izlemeye başladım. Taş döşeli dar sokak gecenin bu saatinde yorgun gözüküyordu. Kafası arada bir öne düşüyordu sanki, meyhaneden gelen kahkahalarla müzik seslerini duymamak için kulağını kapatırken biraz olsun uyumak istiyordu. Sırnaşıktı gülüşler; biraz sarhoş, biraz da orospuydular. Kelime büyük kulplu cam bardağındaki köpüklü biradan bir yudum aldı. Yüzünü ekşitti, tadını beğenmemiş gibiydi. Sokağa taşmış masalardan birindeydik. İçerisine baktım büyük ve kalın camdan. Önlerindeki dağınık ve bitmiş mezelere, bir de çakırkeyif hallerine bakılırsa bir süredir burada oldukları anlaşılan dört kişilik grup çekti dikkatimi. Canlı müziğe eşlik edip kadehini havaya kaldıran aşırı makyajlı kadın pek mutlu gözüküyordu. Hakikaten öyle miydi? Kadın karşısında oturan kirli sakallı sırnaşık adamdan bakışlarını kaçırıyordu. Belki de mutluluğu yüzüne yaptığı o makyaj gibiydi. Eve gidinde o da silinecekti. Kelime birasından birkaç yudum daha aldıktan sonra bana yine garip hikâyelerinden birini anlattı. Altı parmaklı bir kadına âşık olan adamın hikâyesini. Kadın da adama âşıkmış. Ve onu daha mutlu etmek için kusur saydığı altıncı parmağını aldırmış. Ama aslında adam kadının altı parmaklı halini ve en çok da o altıncı parmağı seviyormuş. Sonrasında adamın aşkı bitmiş ve kadından uzaklaşmış. Otobüs beklediği sırada, göbeği açık bir bluz giyen ancak göbek deliği olmayan bir kıza tutulmuş ve onun peşinden gitmiş… Meyhaneden ayrıldığımızda sarhoştu kelime. Sağa sola yalpalayarak ilerliyordu. Beni nereye uçurduğunu bilmiyordum. Bu sırada gece uyanmış ve siyah eteğini sürüye sürüye yanımızdan uzaklaşmıştı. İlk ışıklar bulutlara değerken az ileride bir kasaba gözüktü. Tanıdık gelen bir şeyler vardı orada ve yaklaştıkça anladım ki orası bizim kasabaydı. Gitmek istemiyordum oraya. Ama kelime ani bir hamleyle ters dönüp beni üzerinden attı. Düşüyordum. Düşerken üşüyordum. Ve düşerken önce caminin minaresi büyüdü, ardından horozların ötüşleriyle köpeklerin havlamaları, sonra eşeklerin anırmaları, deli Hasan’ın tüm dünyayı içine alan sövüşü de büyüdü ve ardından kasabanın tek katlı kerpiç evleri… Ve sonra annemin sesi büyüdü. “Oğlum yine uçtun sen. Kaçtır çağırıyorum, duymuyorsun. Yazmak karın doyurmaz. Hele önce kahvaltını yap da sonra devam edersin. Bak abin sıcak pide getirmiş…” Gerinerek ayağa kalktım. Kocaman esnedikten sonra aynanın karşısına vardım. Aynaya miyavlarken bana günaydın diyen yansımama baktım. Sevindim, anlaşılmıyordu yüzümden acı çektiğim…















