top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Yavuz Ekinci'nin "Rüyası Bölünenler" romanı için toplatma kararı

    Yazar Yavuz Ekinci'nin 2014 yılında yayımlanan romanı "Rüyası Bölünenler", İstanbul Cumhuriyet Savcısı’nın talebiyle toplatılması kararı verildi. İstanbul Cumhuriyet Savcısı’nın talebiyle 7. Sulh Ceza Hakimliği tarafından alınan toplatılma kararı hakkında yazılı açıklama yapan Ekinci, "Bu kitabın şimdi toplatılıyor olması ne şimdiki Türkiye’ye ne de gelecekteki Türkiye’ye hizmet eder" dedi. Üzerinden dokuz yıl geçti Ekinci'nin "Kurgu evrenine açılan davaya karşı açıklama…" başlığıyla yaptığı açıklamanın tamamında şu ifadeler yer aldı: "İstanbul Cumhuriyet Savcısı’nın talebiyle 7. Sulh Ceza Hakimliği, Rüyası Bölünenler romanımın toplatılması kararını verdi. 'Rüyası Bölünenler' 2014 yılında Doğan Kitap Yayınevi’nden çıktı. Romanın yayınlanmasının üstünden tam 9 yıl geçmiş. Dokuz yıldır bu romanım basılıp, dağıtılıp, satılıp okunuyor. Bu kitabın şimdi toplatılıyor olması ne şimdiki Türkiye’ye ne de gelecekteki Türkiye’ye hizmet eder. Edebiyata, sanata karşı yapılan müdahale, sansür ve yasaklamalar kötü olan mazinin (kitap toplatmak, yakmak, yasaklamak, yazarı hapse atmak) canlandırılmasından öteye geçemez. Öncekilerin yasaklayıcı tavırları nasıl şimdi gülünç, komik ve beyhude geliyorsa, bugünün yasaklayıcıları da yarın gülünç ve komik gelecektir." "Buyurun Roman Kahramanlarını Hapse Atın" Açıklamada romanının kurgu olduğunu vurgulayan Ekinci, sözlerini şöyle noktaladı: "Kurguladığım evrenin mahkemeye gerçek gelmesi benim edebiyatımın gücünü, mahkemenin de edebiyata yaklaşımını gösterir. Kurgulanmış bir yapıtın evrenine açılan dava soyuttur. Onu bugünün mahkemelerinde yargılayıp yasaklayıp toplatmak ise politiktir. Mahkeme, Rüyası Bölünenler’in kahramanlarına tutuklama kararı çıkarıp onları hapse mi atacak. Gücünüz yetiyorsa buyurun roman kahramanlarını tutuklayıp hapse atın."

  • Öykü: Su Damlası

    "Parmakları kalın olabilir fakat gönlü su damlası kadar incedir babamın. Bana kalırsa bütün babalar böyledir fakat Asiye yanıldığımı söylüyor." Sibel Oğuz Annemi tanımadım. İnsan yaşamadığı bir duyguyu nasıl tarif eder bilmiyorum. Yokluğunu, Asiye’nin her gün taranmış parlak saçlarıyla benimkileri karşılaştırdığımda anladım. Babaların elleri iri olurmuş, Asiye söyledi. Bu sebepten saç örgülerim onunkiler kadar gösterişli olmuyor. Parmakları kalın olabilir fakat gönlü su damlası kadar incedir babamın. Bana kalırsa bütün babalar böyledir fakat Asiye yanıldığımı söylüyor. Barakada öğle yemeği yiyoruz. Güneş karşı dağın tepesinden babamın sağ yanağına ayna tutuyor. Yüzünün diğer yanı, düşünceli ve karanlık. Çiçekli pazen elbisem üzerimde. Altımda babamın sadece okulda giymeme izin verdiği siyah çorabım var. Neyi ne vakit giyeceğimin kararını ucuz hayatımız belirliyor olsa da güzel görünmek pahasına kuralları göz ardı ediyorum. Buna hakkımın olduğunu düşünerek ödüllendiriyorum kendimi. Güneşin babamın yüzüne tuttuğu aynadan kusurlarını izliyorum. Yüz çukurlarına gömdüğü geçmişini, pişmanlıklarını. Fakat anneme ait bir iz, rastlantı yok. Parmaklarının arasında tuttuğu tütünü özenle sarıyor. Babamın iri ellerinin eseri olduğu, fabrikadan çıkmış kadar ölçülü sigaralar bunlar. Kötü alışkanlıkları bir bir terk etmiş babamı, dostları gibi. Sigarayla baş edemedim, diyor. Siyah beyaz televizyondan hayranlıkla izlediğim, sahip olma arzumun giderek çoğaldığı Mickey Mouse’u düşünüyorum. Babam kasabaya ineceği vakit bir şeye ihtiyacımın olup olmadığını soruyor. İsteklerim ceplerinin sınırlarını zorlayacağından sadece sakız çıkıyor ağzımdan. Karpuzlu olsun. Mickey Mouse’un bedelinin ağır olacağını bildiğim için bu defa da erteliyorum. Hem babam oyuncaklara put, der. Tövbekâr dudakları mırıldanır durur. Eve sokmaya yanaşmaz. Babamın bu konudaki düşüncelerine katılmıyor, Mickey Mouse’un iri kulaklarının sırlarımı saklayacağını umuyorum. Asiye’nin küçükken geçirdiği hastalıktan ötürü bu özelliğini yitirdiğini geçen gün öğrendim. Bu sebepten olacak onunla paylaştığım küçük sırlarım okulda büyüyerek yayılıyor. Kızamıyorum Asiye’ye, ona olan sevgim kabahatini örtüyor her seferinde. Bu sıralar rüyalarıma aynı kadın giriyor. Sarı elbiseli, üzerinde kocaman bir leke var. Ben senin annenim, diyor. Leke büyüdükçe yüzüne dağılıyor. Babam, annem olduğunu iddia eden kadının arkasında. Şekilsiz bir gölgenin sınırları içinde hareketsiz. Korkuyla uyanıyorum. Bu güne kadar annemle ilgili konuşmayan babama bu mevzuyu anlatamıyorum. Güçsüzleşen kaşık seslerimiz yemeğin yaklaşmakta olan sonunu işaret ediyor. Elbisemi düzeltiyorum. Çiçekleri güz bahçesi kadar solgun. Son kez bakıyorum çorabıma, sağlam görünüyor. Güneş yavaşça soframızdan çekilirken ardında babamın sarkık yanakları asimetrik özelliğine kavuşuyor. Dışarı çıkıyorum. Bazı vakitler kendi içime sığamıyorum. Odalar daraltıyor beni. Yarını düşünüyorum, dağınık saçlarımın ders boyu ruhumun üzerindeki etkisini hatırlıyorum. Asiye’nin hayatımdaki yerini. Aynı yere oturttukça gösterdiği değişkenliği düşünüyorum. Babamın kasabadan getireceği, ağzıma, karpuzun ilk anda tadını verip ardından mekanikleşen sakızın geçici hevesini düşünerek gülümsüyorum. Babam güldüğümü görsün istemiyorum. Kendi kendine gülenlere deli diyorlarmış. Her daim, doğruluğuna şahit olduğum babam yanılmaz diyerek ciddi bir hale bürünüyorum. Düşüncelerimin yaşımla uyum göstermediği bir anda daha evvel görmediğim bir çiçeğin varlığı, hayatın, sınırların çok ötesinde olduğunu öğretiyor. Kalbim ilk defa bu kadar sessiz ve hızlı. Bazı nesnelerin hayatıma sonradan girebileceği gerçeğiyle yüzleşiyorum. Peki, annem? Hiç ummadık bir anda iki kişilik yaşamımıza kapıyı çalmadan, izinsiz girecek miydi? Hiçbir şey olmamış gibi hak iddia edemediği hayatımızın bir köşesinden tutacak mıydı? Bilmiyorum, bilsem Asiye’nin kurgularının ne vakit gerçekleşeceğini bekler miydim? İnanır mıydım arkadaşımın ailem üzerine yazdığı hikâyenin sahiciliğine? Fakat bazı zamanlar inanmak istediğinle, inandığın arasında sıkışıp kalırsın. Asiye masumdur, bu kesinlik bildiren ifadeyi kaç defa tekrar ettiğimi hatırlamıyorum. Şaşkınlıkla etrafa bakıyorum. Bu narin çiçeğin coğrafyamızda uzun müddet barınamayacağı korkusu sarıyor içimi. Canlılar, hatta nesneler ait olmadıkları yerde eğreti durur, diyor babam. Bu tecrübeyi annemin yokluğundan edinmiş olmalı. Babamla ilgili düşüncelerim yolunu şaşırmış bir çiçeğin güzelliği karşısında türlü kılıklara giriyor. Dikkatimi, ailemi sorgulatan bitkiye veriyorum. Geniş, sarı yaprakları yöresel bir halayın akımına kapılmış kadar uyum içinde. Sevincimi, heyecanımı, kısacası duygularımı yönlendiremiyorum. Bu gibi durumlarda rüyalarımdaki kadın gibi soğukkanlı olamıyorum. Güneşe göre yönünü değiştiren, adını bilmediğim, ilk defa gördüğüm bu çiçeğin karanlıkta yok olacağı endişesi içimde büyüyüp duruyor. Babama sesleniyorum, duymuyor. Son günlerde garip tavırlarına bir de ağır işitiyor olması katıldı. Baba, baba, babaaa. Elinden düşürmediği, okumak için fırsat kolladığım, her seferinde yerini değiştirdiği mektubu saklama çabası içinde. Dikkatim çiçek ve babam arasında gidip gelirken, sihirbaz ustalığıyla yok ediyor mektubu. İşaret parmağımı uzatarak esir düşmüş masum çiçeği gösteriyorum. Yüzüne koca bir gülücük yayılıyor. Beyaz ve lekesiz. Mimiklerinden, çiçekle önceden tanıştığı muhtemel. Ay çiçeğiymiş, birkaç adı varmış. Tek tek sıralıyor babam. Güney çiçeğinde karar kılıyorum. Uzaklardan gelen sarı yapraklı bu çiçeğin başından neler geçtiğini merak ediyorum. Babam kendinden emin şekilde, tohumunu Akdeniz kuşlarının getirdiği ihtimali üzerinde duruyor. Bakışlarında sevincimin kısa süreceği gerçeğiyle yüzleşiyorum. Gözlerim bilinçli şekilde doğuya kayıyor. Uzun tanışmanın ardından içeri giriyorum. Saçlarım parmaklarımın arasında, her zamankinin aksine yumuşak ve uysal. Yarın yapacaklarımı zihnimde sıraya koyuyorum. Öncelik elbette sıradan hayatımıza renk getiren ayçiçeğinde. Asiye’yi yoğun çabalarım sonucu koyduğum yerden sağa kaydırıyorum. Akşamın sessizliği çöküyor evimize. Doğa yasaları Asiyeleri görmezden geliyor olmalı. Şenlik sesleri duyuluyor arka bahçeden. Sabah olacak. Asiye’nin düzgün taranmış saçlarındaki ışıltı günün her anına yansıyacak. Bitmeyecek yarınlar, değişmeyecek hayatımız. Saçlarım ufak bir rüzgâr darbesinde sağa sola kayacak. Babaların elleri iri olur, diyecek. Güleceğiz birlikte. Duygularımız karışacak birbirine. Her şeyi unutup sırlarımın duyulmasına aldırmadan yakınıma koyacağım Asiye’yi. Bunları düşünürken uykuya dalıyorum. Aynı kadın giriyor rüyama. Elinde tuttuğu Mickey Mouse’u uzatıyor. Sözde, anneme yaklaşıyorum. Yüzündeki leke büyüdükçe babamla ben küçülüyoruz. Asiye giriyor içeri. Parlak saçları omuzuna dökülmüş. Gülüyor. Ucu anneme varan sırlarımı anlatıyor. Kulaklarımı tıkıyorum. Babamın elinde çekmecelere sığmayan mektup. Sarı elbiseli kadının, Mickey Mouse’un karşılığında neyi alacağını kestiremiyorum. Kadına yaklaşıyorum. Babam ensemden tutup kendine çekiyor. Pazen elbisem yırtıldı yırtılacak. Uyanıyorum. Üzerimdeki battaniye yere düşmüş. Üşümüşüm. Sol tarafım hafif uyuşuk. Elimin üzerindeki kanepe desenleri özenle örülmüş kumaşı andırıyor. Dışarı çıkıyorum. Koşmak da denilebilir. Güney çiçeği büyük bir suç işlemiş gibi. Kafası önünde. Güneşi takip etmiyor. Ait olamamanın cezasını sarı yaprakları ödemiş. Babam ahırdan taraf geliyor. At arabası hazır, diyor. Bir şeye ihtiyacımın olup olmadığını soruyor. Ağzıma sığmayan bir yığın istek. Mickey Mouse’un put olduğunu hatırlatarak isteğimin üzerine çarpı koyuyor. Üç kere iki altı, diyorum. Gülüşüyoruz. Babam kollarının arasına alıyor beni. Aramıza boşluk girmesin istiyor. Kalın parmaklarıyla saçlarımı düzeltiyor. Arkasından sakız almayı unutma, diyorum. Karpuzlu olsun.

  • Anılar bizi biz yaparlar

    Veronica O’Keane, Eskici Dükkânı adlı kitabında, ciddi ruhsal sorunlar yaşayan insanların cesaretine ve acılarına tanıklık ederken, onların deneyimlerinin, bildiğimiz ve hissettiğimiz şeylerin gizemini nasıl aydınlatabileceğini de gösteriyor. Anılar hiç beklemediğimiz bir anda içimizde şiddetli duygular uyandırır: bir hüznün sancısı, bir aşkın telaşı, bir kaybın acısı, bir pişmanlığın huzursuzluğu… Gündelik hayatımız sürerken biz farkında olmadan gerçekleşen karmaşık nöral süreçlerin bir sonucudur bunlar. Dünyaya bakışımızı şekillendirir, davranışlarımızı etkiler, hayal gücümüzü beslerler; kısacası bizi biz yaparlar. Uzun yıllardır hafıza ile deneyim arasındaki ilişkiyi araştıran psikiyatrist Veronica O’Keane, bu kapsamlı ve büyüleyici kitabında hafızaya dair pek çok soruya yanıt arıyor. Anılarımız nasıl oluyor da bize böylesine gerçek gelebiliyor? Duyum ve algılarımız, hatıralarımızı ne derecede etkiliyor? “Gerçek” ve “sahte” anı diye bir şey var mıdır? Hepsinden de önemlisi, hafıza işlevi, zihinsel bir rahatsızlık yüzünden sekteye uğradığında neler olur? O’Keane, bu meselelerin izini sürerek psikozun çarpıttığı anıları insan beyninin sırlarını çözmek için kullanıyor ve bizlere kişisel deneyimlerimiz hakkında düşünmenin yeni bir yolunu sunuyor. Yazar, hastalarının dokunaklı hikâyelerinin yanı sıra edebiyattan ve peri masallarından da yararlandığı bu eserinde, olağanüstü bir bilmece olan insan beyninin doğumdan ergenliğe ve yaşlılığa değin nasıl biçimlendiğini daha iyi anlayabilmemiz için en yeni nörobilimsel araştırmalara yer veriyor. Eskici Dükkânı, ciddi ruhsal sorunlar yaşayan insanların cesaretine ve acılarına tanıklık ederken, onların deneyimlerinin, bildiğimiz ve hissettiğimiz şeylerin gizemini nasıl aydınlatabileceğini de gösteriyor. Psikiyatri alanında otuz yılı aşkın bir tecrübesi bulunan Profesör Veronica O’Keane, Trinity College Dublin’de danışman psikiyatrist olarak çalışmaktadır. Pek çok akademik yayını vardır ve Dublin’de deniz kenarında yaşamaktadır. ESKİCİ DÜKKANI Veronica O’Keane Minotor Yayınevi, 2023 Çeviri: Sezen Kiraz 312 s.

  • Trajikomik bir yabancılaşmanın hikâyesi…

    Ahmet Utku Çetinkaya'nın kaleme aldığı, Kampanya Kapsamında Kalan Kadir adlı kitabı, sosyal medyanın, kamusal alanın ve propagandanın önemini sorguluyor. “Sağlam politikalar üreten ülkeler mutludur. Rantın politikayı gölgelediği ülkeler ise mutsuz.” 2030 yılında, mutsuz bir ülkede yaşayan ve gözünü açtığı her günü birbirine benzer şekilde geçiren Kadir’in hayatının bir anda değişmesi ve trajikomik bir yabancılaşmanın hikâyesi… Devasa bir seçim kampanyasına dönüşen ülkesinde, her gün etrafta dolaşan anons sesleriyle uyanan Kadir, kendi durgunluğuna inat etrafındaki bu hareketliliği anlamlandırmaya çalışıyor… Kuğulu parkta vakit geçirdiği bir gün popüler başbakan adayı Ceyhun Türkdoğan’ı gören Kadir ve onunla fotoğraf çektirmek için yanına gittiğinde Türkdoğan’ın kulağına söylediği bir cümle ile gündemin merkezine oturuyor. Sonrasında ise, medyanın, PR takımlarının ve türlü siyasi oyunun içinde kalan Kadir’in hiç de alışık olmadığı pek hızlı günleri… Çetinkaya, “kritik bir seçim süreci”nden geçen 2023 yılı Türkiyesi’nde kaleme aldığı Kampanya Kapsamında Kalan Kadir ile sizleri çarpıcı bir serüvene davet ediyor. KAMPANYA KAPSAMINDA KALAN KADİR Ahmet Utku Çetinkaya Fihrist Kitap, 2023 Tür: Roman

  • “Vişnenin Cinsiyeti” romanı sansürlendi

    Britanyalı yazar Jeanette Winterson’un Vişnenin Cinsiyeti adlı romanı "müstehcen" bulunarak sansürlendi. Sansür haberini, Frankeştayn Kitabevi kurucusu Ayşe Tümerkan Twitter hesabından yaptığı paylaşımla duyurdu: “Sansürün her türlüsüne karşıyız. Jeanette Winterson’un kitabı Vişnenin Cinsiyeti muzır neşriyat sayılmış ve ‘poşete girmesi’ kararlaştırılmış!” Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu, cinsiyet kutuplaşmaları ve cinsel kimlik konularını eleştirel bir bakış açısıyla ele alan yazar Winterson’un Vişnenin Cinsiyeti adlı kitabını "18 yaşından küçüklerin maneviyatı üzerinde muzır ve müstehcen tesir yapacak nitelikte olduğuna" buldu. Karara gör kitap ‘içi görülmeyen zarf veya poşet içinde’ satılabilecek. Bu zarf ve poşetlerin üzerinde eserin ismi ve "Küçüklere zararlıdır" ibaresinden başka hiçbir yazı ve resim olmayacak. Kurul, Ahmet Ümit’in ‘Başkomser Nevzat / Tapınak Fahişeleri’ isimli kitabını da ‘müstehcen’ bularak sansürlemişti.

  • The British Book Awards 2023 kısa listesi belli oldu

    İngiliz Kitap Ödülleri - namı diğer The Nibbies - Birleşik Krallık yayıncılık endüstrisinin önde gelen ödüllerinin bu yılki töreni 15 Mayıs'ta yapılacak. 12. Yılın Kitabı kazananları, aralarında Channel 4 Haber sunucusunun da bulunduğu jüri üyeleri tarafından belirlenecek. Krishnan Guru-Murthy; yayıncı ve yazar Anita Rani; yayıncı ve radyo sunucusu Vick Hope ve Çocuk Ödüllü Joseph Coelho. The Bookseller'ın kitap editörü ve Yılın Kitapları'nın genel başkanı Alice O'Keeffe şöyle diyor: "Bu yılki kurgu kısa listeleri, eski yazarlardan birçok ünlü yazara kadar sevindirici sayıda çıkış yapan taze yeni seslerden oluşuyor. Yerleşik bir okuyucu kitlesi ile ayakta duran yıllar hala güçlü bir şekilde devam ediyor. Geleneksel olarak yeterince temsil edilmeyen yazarların, yeni kurgunun yanı sıra anı, deneme ve şiir içeren daha da geniş kapsamlı kitaplarını sergileyen Keşfet kategorimizin ikinci yılı. Bu yıl kurgu dışı alanda, dokunaklı gerçek hayat hikayeleri özellikle öne çıkıyor, dünyayı anlamlandırmamıza yardımcı olacak okumanın gücünü hatırlatıyor." Kısa listede yer alan kitaplar: * Love Marriage Monica Ali (Virago, Little, Brown) * Stone Blind Natalie Haynes (Mantle, Pan Macmillan) * Fairy Tale Stephen King (Hodder & Stoughton, Hachette) * Babel R.F. Kuang (Harper Voyager, HarperCollins) * The Marriage Portrait Maggie O’Farrell (Tinder Press, Headline Publishing Group) * Young Mungo Douglas Stuart (Picador, Pan Macmillan) Kısa listede yer alan Douglas Stuart'ın Young Mungo kitabı yakın zamanda Duygu Akın çevirisiyle Can Yayınları ile okuru ile buluşacak.

  • “Sanki ben geriye çekildim ve başka bir kadın ışığa adım attı”

    Harika! Körburun’un yazarı Hikmet Hükümenoğlu şaşırtmaya devam ediyor. Her an yeni bir Harika’yla karşılaşabilirsiniz. Harika, hislerini tarif ederken, “Sanki ben geriye çekildim ve başka bir kadın ışığa adım attı,” cümlesini kuracaktı aylar sonra. Bu diğer kadın, kararlı, kendine güvenen ve başkalarının ne düşündüğüne aldırmayan biriydi. Sürekli kafasının içinde ona yeteri kadar iyi olmadığını söyleyip duran ses yok olmuş ve sırtındaki yük kalkar kalkmaz ruhu hafiflemişti. Harika! İşlenmemiş bir elmas. Patlamaya hazır bir bomba. Ölüme uçan eşsiz bir kelebek. 1919’da başlayan, ne zaman bittiğini –henüz– bilemediğimiz bir hayat. Dokunduğu her şeyi güzelleştiren, dokunmadıklarında bile izini bırakan inanılmaz bir kadının, Harika’nın hayatı. Bazılarımız Harika, bazılarımız H. Kara, bazılarımız H. Ak olarak tanıyor onu – ki bunlar sadece bilinen kimlikleri. Yakın tarihimizin zor yıllarında, tanıdığımız simaların arasında dolaşan, dışarıdan normal görünse de ne zaman ne olağanüstülük göstereceği asla kestirilemeyen bir kadın. Harika bir oyuncu, Harika bir şair, Harika bir istihbaratçı, Harika bir… Hikmet Hükümenoğlu 1971’de İstanbul’da doğdu. Kar Kuyusu (2005) Küçük Yalanlar Kitabı (2007), 47 Numaralı Kamara (2010), 04:00 (2012) ve Körburun (2016) isimli romanları yayımlandı. Körburun’la 2017 yılında Attilâ İlhan Roman Ödülü’nü kazandı. HARİKA BİR HAYAT Hikmet Hükümenoğlu Can Yayınları, 2023 Tür: Roman 376 s.

  • “Kendi ellerinle ördüğün zihin hapishaneni kendi ellerinle yıkacaksın.”

    Geçmişten bugüne getirdiğimiz, yaşadığımız, öğrendiğimiz her şeyle kendi “ben”imizi inşa ediyoruz. Peki, bunu yaparken kendimize sanal bariyerler de inşa ediyor olabilir miyiz? Şimdiye kadar edindiğin her tecrübeyle, yaşadığın her duyguyla ve öğrendiğin her bilgiyle kendine bir mizaç ve bir zihin yapısı inşa ettin. Eğer bütün bunlar seni korumaya, gelişmeye ve mutlu etmeye yetmiyorsa artık, sence inşa ettiğin şey aslında bir hapishane olabilir mi? Farkında olmadan kendi esaretine hizmet ediyor olabilir misin? Değişen duygu durumlarınla maniple ettiğin zihnin, hayatını kolaylaştırmak ve gelişimine destek olmak yerine, seni korkutuyor, yavaşlatıyor, köreltiyor, kısıtlıyor ve aldatıyor olabilir. Bu demir kapıların üzerindeki kilitleri açabilecek bir gardiyan yok dışarıda. Kendinin gardiyanı olduğunu fark etmediğin sürece, değişken duygu durumlarınla ve maniple edilmiş düşüncelerinle zihninin kölesi olarak yaşamaya mahkûm edilirsin. Bu kitap, kendi ellerinle sakladığın anahtarın yerini sana hatırlatmak üzere kaleme alındı. Kendine mutlu ve özgür bir hayat borçlusun. İçindeki gardiyanı, gerçek bir kahramanla takas etmenin zamanı gelmedi mi? KENDİ KENDİNİN GARDİYANI OLMA Sanal Klinik Destek Yayınları, 2023 Tür: Kişisel Gelişim 184 s.

  • Ahmet Ümit’in "Başkomser Nevzat Tapınak Fahişeleri" adlı kitabına sansür

    Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı, Ahmet Ümit'in Başkomser Nevzat Tapınak Fahişeleri isimli kitabının muzır ve müstehcen olduğuna karar verdi. Muzır ve müstehcen tesir "Başkomser Nevzat Tapınak Fahişeleri" isimli kitabı 2007 yılında da “muzır” ilan edilmişti ve Doğan Kitap kitabı yayınlamama kararı almıştı. Medyascope’dan Senem Büyüktanır'ın haberine göre, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı Basın Suçları Soruşturma Bürosu’nun 11 Ocak 2023 tarihli yazısı üzerine kitabı inceleyen Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’na bağlı kurul, Yapı Kredi Yayınları tarafından ikinci baskısı Temmuz 2022’de yapılan "Başkomser Nevzat Tapınak Fahişeleri" isimli kitabın içerisinde yer alan bazı ifade, tasvir ve görsellerin 18 yaşından küçüklerin maneviyatı ve gelişimleri üzerinde muzır ve müstehcen tesir yapacak nitelikte olduğuna ve 1117 sayılı Kanun’un 3266 sayılı Kanun’la değişik dördüncü maddesindeki sınırlamalara tâbi olmasına oy birliğiyle karar verdi. İçi görülmeyen zarf veya poşet içinde Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu, yazar Ahmet Ümit'in "Başkomser Nevzat Tapınak Fahişeleri" isimli kitabının muzır ve müstehcen olduğuna karar verdi. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın açtığı soruşturma sonucu alınan karar sebebiyle kitap ancak “içi görülmeyen zarf veya poşet içinde” satılabilecek. “Küçüklere zararlıdır” 1117 sayılı Kanun’un 3266 sayılı Kanun’la değişik dördüncü maddesindeki sınırlamalara göre eserlerin ön kapaklarına herkesin kolayca görüp okuyabileceği büyüklükte “Küçüklere zararlıdır” damgası basılacak. Damgalanan eserle ilgili kısıtlamalar şöyle: -Açık sergilerde ve seyyar müvezziler tarafından satılamaz. -Dükkanlarda, camekanlarda ve benzeri yerlerde teşhir edilemez. -Bir yerden bir yere teşhir maksadıyla açık bir surette nakledilemez ve müvezziler tarafından bunlar için sipariş kabul olunamaz. -Gazeteler, mecmualar, duvar ve el ilanları, radyo ve TV ile veya diğer suretlerle ilan edilemez, satışı için reklam ve propaganda yapılamaz. -Para mukabili veya parasız küçüklere gösterilemez, verilemez ve hiçbir suretle okul ve benzeri yerlere sokulamaz.

  • Az yazılmış hayatlara yakından bir bakış

    Sevim Çiçek’in uzun yıllar içinden getirdiği hikâyeler aynı zamanda bir yazarın sahip olduğu birikimin ne denli önemli olduğunu da gösteriyor. Geleneklerin, yoksunlukların, şiddetin egemen olduğu bir coğrafyanın insanları. Sokuldukları cendereler, o sıkıntıların içinden çıkamama halleri, kimi zaman isyan edişleri ve çözüm arayışları. Sevim Çiçek az yazılmış hayatları çok yakından tanıyor olmalı ki o insanların yaşadığı dünyanın havasını, suyunu, soluğunu bu denli etkileyici biçimde anlatıyor. Sevim Çiçek 1965’te doğdu. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi’nde Tarih öğrenimi gördü. 1989’da başladığı öğretmenliğe 2006-2010 yıllarında ara verdi, bu sırada Tarih Vakfı’nda çeşitli projelerde görev aldı. 2010’da yeniden öğretmenliğe döndü, 2019’da emekli oldu. Öykü ve yazıları çeşitli dergilerde ve internet sitelerinde yayımlandı. Bursa Nilüfer Kütüphanesi’nin 2019’da Nezihe Meriç anısına düzenlediği öykü yarışmasına gönderdiği “Paydası Sıfır Olan Sayı Tanımsız ve Sonsuzdur” öyküsü yayımlanmaya değer bulunarak seçkide yer aldı. “Civan Buradadır Nasıl Geleyim” öyküsü 2020’de Nilüfer Kütüphanesi’nin Fakir Baykurt anısına düzenlediği öykü yarışmasında mansiyon aldı. Dağlar Taşlar Tanığımdır ilk kitabı. DAĞLAR TAŞLAR TANIĞIMDIR Sevim Çiçek Notos Kitap, 2023 Editör: Mehmet Zeytin Tür: Öykü 160 s.

  • Öykü: Beni Terk Eden Çözümler

    "Manevralar yapmamı, geçmişi geleceğe katmamı, şimdiyi raftan indirdikten sonra parçalarına bölüp, nefesimle beraber içime çekmemi isteyecek benden." Sümeyra Uğur BENİ TERK EDEN ÇÖZÜMLER İntihar terk etmişti beni. Bana göre şiddet içinde boğulmuş bir çocukluk kadar rahatsız edici; kendini günlük rutinlerine bağlamış, güvenle hayat uçurumundan atlayan insanlara göre küçük olan problemlerin çözümü olarak gördüğüm; bazen küçük saniyeler arasına sıkışan, bazen de uçsuz bucaksız, alabildiğine geniş zamanlarda kıpırdaşan ölüm hissinin kurtarıcılığından uzaktım artık. MUTFAK TEZGAHI Yığılı bulaşıklar, kırsal bir tezgahı rengarenk bir çarşaf gibi örtmeye, 1 cm'ini bile göstermemeye yemin ederek her yanı kaplamış, beni bekliyor. Görüntü o kadar hükmedici ki; karşısında, ellerimi karnımda birleştirip neredeyse saygı duruşunda bulunacağım. "Ezici bir zaman alıcılıkla" diyorum kendi kendime. Zamanı içimizden çekip alan her şey ezicidir çünkü. Aslında hayattan saklanabilsem, zamanımı Proust’a verirdim; tüm aklımı da tabi. Bir sayfanın bütününü tek paragrafla evlendiren yazarın benimle dalga geçmesine izin vermek zevkiyle geçirirdim günlerimi. Anlayamadığım kurgulara yeni anlamlar yükleyerek; birbirini andıran metinlerin hangisinin taklit olduğunu anlamaya çalışarak. Beğendiğim bir romanın yaptığı göndermenin hangi kahramana isabet geldiğini bulurdum; gururla o romanda kaybolduğumda zamanın bana dokunmasına ses etmezdim. Ama şimdi önümde durağan halde bekleyen görüntü bana; zamanımın bulaşıkların kaygan dönüşümüyle oyalanarak harcanmasına layık olduğunu hatırlatıyor. İnsan zamanına verilen kıymet kadar mı değerli? İnsan eşittir zamanını kendisinden çalan şeyler mi? ÇEKİP ÇEVİRMEK Saklanamıyorum, yıllar öncesinden bir ses, bir anne sesi; 50 cm’lik kaldırımlarda, torununun artık yüzüne bakmadığı ilk telefonu kulağında, sesi belirsiz çıkan, anlatılanların enteresanlığına kendisini kaptırarak birkaç saniye duraksayan, sonra tekrar yürümeye devam eden, omuzları kaldırım genişliğinde, dokusu ucuz ipler yüzünden yarım pamuklu, beyaz saçlarını kapatmaya yetmediği berenin içinde hareketsiz başıyla ilerleyen, bir kere alındıktan sonra 10 yıl eskidi mi, kirlendi mi diye bir daha hiç yüzüne bakılmadan giyilen paltonun kahverengi solukluğunda üşüyen ihtiyarların; arkalarından gelenlerin aceleciliğine karşı duyduğu kaygısızlığa benzer bir düşüncesizlikle sormuştu sorusunu; soru evin tüm odalarında dolaşmış, başka soruların cevaplarını da toplamış, getirip çay bardakları koydukları sehpanın üzerine konmuştu. "Sen, yapabilecek misin?" "Yani gerçekten bunu mu istiyorsun?" "Sen bir evi çekip çevirmezsin." Bir evi çekmek; tüm gücünle kendine doğru, evin içindekilerle beraber; memeden fışkıran sütleriyle, gece uykusuzluklarına eklenen kabuslarıyla, komşu oturmalarının arkasına saklanan ejderha ateşi renginde kültürüyle, akşam çalan kapının içinde uyandırdığı huzursuzlukla kaplı umuduyla, hazırlanan üç çeşit yemeğin söylenişinde saklı abartısıyla, mahremiyetin alanı olarak görülen; aslında en görünür yeri olması bir türlü kabul edilemeyen yatak odasının kendine has aşikar gizemiyle kendine doğru çekmek. Çevirmek; kendine doğru çekerken kaybettiğin gücünü unutup son bir gayretle kavradığın evin kendi kendine çevrilmesini hayretle, acıyla, rahatlamayla, yorgunlukla seyretmek. Yapabilir miyim? Yapamazsam öldürür(d)üm kendimi. İlk kendi canımı harcardım ben, şimdi ölümü bir çözüm olarak görmediğime göre her şeyi çok ciddiye almam gerekecek. Sadece kendi istediklerimi yapmam, kendime önem vermem gerekecek. Hafızası alınmış bir beyin gibi bomboş kaldım dünya üzerinde ben; yaşamakla karşı karşıyayım. Üzerime bölük bölük saldıran, kisvesi klişelerden oluşmuş insan yapıtlarından kendimi korumam, savunmam, hatta savaşmam gerekecek. Neredeyse aklımı bile kullanmamı isteyecek bu savaş. Manevralar yapmamı, geçmişi geleceğe katmamı, şimdiyi raftan indirdikten sonra parçalarına bölüp, nefesimle beraber içime çekmemi isteyecek benden. İntiharı kaybettim ben. Hayatın ne söylediğini anlamak zorundayım. Ne istediğini kendimin Sormak; aldığım cevapla şaşırmamak Korkmamak zorundayım. Dehşeti balkonun kenarında bıraktım ben Şimdi Sisifos’un yuvarlandığı tepeden Aşağıya doğru tırmanmak; Cesareti yaşamak üzerine kullanmak Zorundayım.

  • "Ay, kan ve toprak her zaman başka bir şeyi simgeler"

    Yirminci yüzyılın en büyük İtalyan aydınlarından, Cesare Pavese, Ay ve Şenlik Ateşleri’nde partizan savaşını, anti-faşist kurtuluş mücadelesini dramatik bir olay örgüsünde, bireyin tamamen dünyaya ait olmadığını teyit eden, dostluk, şehvet ve ölüme bağlayarak lirik bir biçimde anlatır. “Bu ülke yeterince büyüktü, herkese yer vardı. Kadınlar vardı, toprak vardı, para vardı. Ama bunların hiçbiri kimsede yeterince yoktu ve kimse ne kadarına sahip olursa olsun durmuyordu, kırlar hatta üzüm bağları bile parklara benziyordu, istasyonlardaki gibi sahte ya da bakımsız tarhlar, yanmış topraklar, dağ gibi hurda yığınları.” Nisan 1950’de yayımlanan ve eleştirmenler tarafından en güzel kitabı olarak kabul edilen “Ay ve Şenlik Ateşleri” Pavese’nin son romanıdır. Anguilla, uzakta geçirdiği uzun yıllardan sonra Langhe’deki köyüne döner; orada çocukluğunun ve gençliğinin, acı çektiği köklerinin izini sürerek zamanda bir yolculuk yapar. Cesare Pavese (1908-1950) İtalyan yazar, şair, çevirmen ve edebiyat eleştirmeni. 20. yüzyılın en büyük İtalyan aydınlarındandır. Bir çevirmen olarak Amerikan ve İngiliz edebiyatlarının İtalya’da tanınmasını sağlamıştır. İtalya’nın önde gelen yayınevlerinden Einaudi’de faşizm karşıtı bir dergi çıkarmıştır. Siyasi görüşü nedeniyle tutuklanmıştır. Pavese edebiyat hayatına öncelikle öykü ve şiirle başlamış, daha sonra romana yönelmiştir. Dünya çapında ün salmış bir yazar olan Pavese, “Güzel Yaz” adlı eseriyle 1950 yılında Strega Ödülü’nü kazanmıştır. Eserlerinde insan ruhunun derinliklerine ve varoluşsal sorunlara yönelir. “Yalnız Kadınlar Arasında” adlı romanda işlediği intihar konusundan, kişisel günlüğünde de söz etmiş ve kendini yalnız hissettiğini dile getirmiş olan Pavese, kırk iki yaşında, yazarlık hayatının zirvesinde, bir otel odasında kendi hayatına son vermiştir. 1957’den beri İtalya’da Pavese Edebiyat Ödülü düzenlenmektedir. AY VE ŞENLİK ATEŞLERİ Cesare Pavese Yapı Kredi Yayınları, 2023 Çeviri: Yelda Gürlek 144 s.

bottom of page