top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Çocuk, Köstebek, Tilki ve At "En İyi Kısa Animasyon Film" Dalında Oscar Kazandı

    Charlie Mackesy'nin tüm dünyada 8 milyondan fazla satan ve 2021 yılında Mundi Kitap etiketiyle okurla buluşan kitabı Çocuk, Köstebek, Tilki ve At, aynı isimle uyarlandığı kısa animasyon filmle Oscar'a layık görüldü. İngiliz sanatçı ve yazar Charlie Mackesy'nin Çocuk, Köstebek, Tilki ve At (The Boy, The Mole, The Fox and The Horse) isimli kitabının aynı ismi taşıyan animasyon uyarlaması, 12 Mart Pazar günü Los Angeles'ta düzenlenen Akademi Ödülleri'nde "En İyi Kısa Animasyon Film" dalında Oscar'a layık görüldü. Apple TV+ ve BBC ortak yapımı olan 30 dakikalık animasyon, Noel zamanı izleyiciyle buluşmuş ve büyük beğeni toplamıştı. Ödül töreninde konuşan Mackesy, "Ödül inanılmaz, doğruyu söylemek gerekirse nutkum tutuldu ancak insanların kitap ve filmle ilgili tepkileri benim için daha büyük bir ödül," sözleriyle okur ve izleyicilere içten teşekkürlerini sundu. Peter Baynton ve Charlie Mackesy'nin yönetmenliği üstlendiği filmin seslendirme kadrosunda Tom Hollander, Idris Elba, Gabriel Byrne ve Jude Coward Nicoll yer alıyor; filmin orijinal müziğinin bestesi ise Isobel Waller-Bridge'e ait. Çocuk, Köstebek, Tilki ve At, 2019'da yayımlanmasının ardından Waterstones tarafından yılın kitabı seçilmiş ve İngiliz Kitap Ödülleri'nde "Yılın Kurgu Dışı Yaşam Tarzı Kitabı" için kısa listeye alınmıştı. Tüm dünyada 8 milyondan fazla satan kitap 2021 yılında, Tankut Baler çevirisi ve Mundi Kitap etiketiyle yayımlanmıştı. İlk günden itibaren Türkiye'de de okurlar tarafından yoğun ilgi gören kitap çoksatarlar listelerinde yer almaya devam ediyor. Çocuk, Köstebek, Tilki ve At, bir bahar günü kırlarda tek başına dolaşmaya çıkan bir oğlan çocuğunun, önce bir köstebekle, sonra da bir tilki ve bir atla tanışıp arkadaş olmasını; konuşa konuşa yürürlerken en yaşamsal sorulara en içten yanıtlarını paylaşmalarını konu ediniyor.

  • "Yaşadıklarımız hiç denemediklerimizle bir "

    Derin Atalkın, Javier Marias'ın Beyaz Kalp adlı kitabı üzerine yazdı: "Somut veya soyut bir düzlemde kesişen yaşam öyküleri üzerinden insanı bütün deliliği, sıra dışılığı ve dayanılmaz sıradanlığıyla mercek altına alan bir yazar Marias." Derin Atalkın İnsana dair edebiyatın benim okuma serüvenimdeki en eşsiz örneklerini sunuyor Javier Marias, Beyaz Kalp kuşkusuz bunlardan biri. Duygusal Adam’ın ardından İspanyol yazarla da ikinci buluşmama vesile oldu. Ne güzel oldu. Somut veya soyut bir düzlemde kesişen yaşam öyküleri üzerinden insanı bütün deliliği, sıra dışılığı ve dayanılmaz sıradanlığıyla mercek altına alan bir yazar Marias. Yazmak bir mutfak işi olsaydı eğer, kendisini mutfağın altını üstüne getiren, fakat sonunda mükemmel lezzetin zirvesine ulaşan bir şef olarak tanımlardım. Bu kitapta Duygusal Adam’ı okurken yaşadılarımın bir benzerini de yaşadım aslında. Yalnız bu kez daha bir katmanlara ayrılan, zamana yayılan; aynı zamanda zamanın akışıyla oynayan bir hikaye bu. Varoluşumuzun bir getirisi veya doğası, belki de bir bedeli olarak değişken hislerimizin, gizli arzularımızın, karanlık düşüncelerimizin, sıradan düşüncelerimizin, ezeli hırsımızın, uslanmaz merakımızın, anlattıklarımızın ve anlatmadıklarımızın peşine düşüyor Marias, açıklanması mümkün olmayan iç dünyamıza, yine tarifi mümkün olmayan bir şekilde açıklama getiriyor gibi hatta. Ben de bunu bir şekilde açıklamaya girişeyim. İsminin Juan olduğunu uzunca bir süre sonra öğrendiğimiz bir anlatıcı, okuru daha ilk cümlelerinde trajik bir sahnenin tam ortasına fırlatıyor. Balayından yeni dönmüş genç bir kadın, bir aile yemeğinin ortasında babasının silahını alarak tuvalete gidiyor ve aynanın karşısında kendini göğsünden vuruyor. Biz içimizde henüz bu sarsıntının artçılarını yaşarken ansızın bir kuşak ileri, yani hikayenin anlatıldığı zaman dilimine ışınlanıyoruz. Elbette bu trajedinin ve ani atlayışın aslında dallanıp budaklandıkça olgunlaşan bu öykünün ilk atılan tohumları olduğunu daha sonra anlıyoruz. Çünkü anlatıcının bizi her götürdüğü yerde, her tanıklığında ve iç sorgulamasında bu tohumun izlerine rastlamak mümkün. Nitekim atlayıştan sonra indiğimiz yer yine bir balayı tatili. Juan ve yeni eşi Luisa balayı tatillerinin sonlarına denk gelen Havana durağında, kaldıkları otel odasındalar. Luisa orada yakalandığı talihsiz bir hastalık sebebiyle bir öğleden sonra yatağa düşmüş, Juan ise balkona çıkmış amaçsızca dışarıyı, Havana sokaklarında bir öğleden sonrayı izliyor. Tam bu noktada köklenmeye başlıyor hikaye. Beni en etkileyen ayrıntıyı da burada keşfettim. Javier Marias’ın yazar kimliğinin yanı sıra bir çevirmen olmasının yazdıklarına etkisini okumuştum daha önce. Bir çevirmen olarak yaşadığı deneyimlerden aldığı ilhamla çoğunlukla o mesleğin içinde olan karakterler yarattığını biliyordum. Marias külliyatında daha yolun başındayım fakat bu yöntemin bilhassa bu kitapta müthiş etkili olduğunu düşünüyorum. Juan bir tercüman ve çevirmen, dolayısıyla dile oldukça hakim, çevresinde konuşulanları dinlemeye, dinlediklerini didiklemeye, bildiği tüm dillere çevirmeye, anlamları üzerine kafa yormaya ve gözlemlemeye eğilimli biri. Zaten Marias’ın ustaca kullandığı bilinç akışı tekniği bir yana, karakterinin serbestçe akan düşüncelerini bize öyle dağınık bir düzende sunuyor ki, hikayenin ana çarkından koptuğunu sanarken hop diye geri çekiyor okurunu, o çark bütün doğallığıyla dönmeye devam ediyor sonra. Dahası o koptuğumuz yerde kalma ve orada derinleşme arzusunu bile körüklemeyi başarıyor. Juan sokakta birini bekleyen Havanalı genç bir kadını balkondan izlemeye koyulduğunda romanın da ilk filizleri yeşeriyor. Miriam isimli bu sabırsızca beklemekte olan kadını izlerken, hatta en ufak bir kol hareketine ve mimiklerine kadar detaylı bir fotoğrafını çekerken, bir yandan Juan’ın zihnine hücum eden çağrışımlar sayfalara dökülüyor, dökülmüyor şelale gibi akıyor hatta. Miriam’ın Juan’ı balkonda farkedip, beklediği kişiye benzetmesinin ardından yaşananlarla Juan, Miriam’ın hikayesinin içine dahil oluveriyor. Fakat bundan kaçmıyor, tam tersi, belki de taze evliliğine dair kendisinin “felaket“ olarak tanımladığı sezgilerinden biraz olsun kaçmak için. Bu bölümün bu kadar üstünde durmamın elbette bir sebebi var. Bunu takip eden olaylar, iş seyahatleri, ev halleri, düğün kesitleri, aile yemekleri, belleğe düşen anılar, kaygılar, baba oğul sohbetleri, kuşaklar boyu kadınların yazgısı, geçmiş yorganıyla üzeri örtülmüş sırlar ve bunun gibi romanın karşımıza çıkardığı tüm karşılaşmaları anlamlandırmamız için kilit bir bölüm burası. Anahtarı da yolun çeşitli yerlerine serpiştirilmiş halde, en azından dikkatli okura. Juan’la birlikte oradan oraya savruluyoruz kitap boyunca. Savruluyoruz diyorum çünkü gerçekten de Juan’ın zihninin içinde uçuşan bir balondan farksız bu durum. Bazen olaylara karşı şişiyor, bazen sönüyor, bazen sadece uçuşmaya devam ediyoruz. Bütün dürüstlüğüyle bağ kuruyoruz Juan’la. Juan oluyoruz biz de. İnsanın kendine başka kimsenin duymadığı bir yerde yalan söylemesi ne kadar imkansızsa, o kadar dürüst oluyoruz. Juan’ın uluslararası oturumlarda üst düzey bürokratların konuşmalarını çevirdiği, devlet büyüklerinin ve liderlerin görüşmelerinde tercüman olarak bulunduğu anlara gidip bu devlet büyüklerinin aslında ne kadar küçük ve manipülasyona açık olduğuna tanık oluyoruz. Luisa ile düğün gecelerine, yeni evlerine, sonra deyim gereği aynı yastığa baş koymaları beklenen yataklarına giriyoruz. Bir şeyden hem emin olmanın hem de kuşku duymanın yol açtığı kendine yabancılaşma haliyle baş başa kalıyoruz. Çok sevdiği dostunu yargılamak için duyduğu şiddetli dürtüyle savaşmasına, çok iyi tanıdığına inandığı babasının yeni tanıştığı bir öteki kişiliğine ve en karanlık gizlerinin ortaya çıkmasına şahit oluyor, delikanlılık yıllarında hoşlandığı ilk kadına dair ürkek hatıralarına dalıyoruz. Bütün bunlar olurken, aslında Juan’ın evliliği ve Luisa ile ilgili tereddütleri etrafında başlayan ve şekillenen anlatı; yaşamın bu kaçınılmaz rastlantısallığı, yüzleşmelerin ortak acımasızlığı ve yaşantıların birbirine korkunç benzerliğiyle yeni ve daha belirgin bir biçim alıyor. Miriam’ın sonsuz bekleyişinin, boş umutlarının ve buna rağmen kararlı adımlarının bıraktığı izler, Juan’ın ve onun hayatındakilerin, hatta kendisi var olmadan önceki geçmişine ait herkesin bekleyişlerinde, boş umutlarında ve kararlı adımlarında tekrar vücut buluyor. Juan’ın ismini yol boyunca öğrenmememiz ise bu rastlantısallığı çok güzel ortaya koyuyor bence. Juan’ın yaşadıklarını dünyanın herhangi bir yerindeki herhangi biri yaşayabilir; dert edilinen meseleler birbirinden farklı olmaktan ziyade birbirinin evrensel birer çeşitlemesi. Beyaz Kalp, yaşam ve ölüm arasındaki kapıyı aralarken, aynı zamanda çıplak gözle görülmeyeni gün yüzüne çıkaran hassas bir büyüteç gibi okurunu derinliklerdekinin keşfine çıkarıyor. “Verilen verilmeyenle eş, sakındığımız ve uzak durduğumuz şeylerle tutunduğumuz ve yakaladıklarımız aynı, yaşadıklarımız hiç denemediklerimizle bir ama yine de hayatımızı seçerek, eleyerek, reddederek ve bu tıpatıp aynı şeyleri birbirinden ayıran bir çizgi tasarlayarak ve kendi hikayemizi hatırladığımız ve anlatılabilen biricik hikaye haline getiren bir çizgi tasarlayarak geçiriyoruz.” Sf.29 BEYAZ KALP Javier Marias Yapıkredi Yayınları, 2022 Çeviri: Bülent Kale 252 s.

  • Tüketimci tutum ve davranış kalıplarına eleştirel yaklaşım

    Çağımızın en üretken zihinlerinden Zygmunt Bauman'ın ilk olarak 2019 yılında yayımlanan Tüketici Hayat'ı, raflardaki yerini aldı. Akışkan modernitenin gelmesiyle birlikte, üreticiler toplumu tüketiciler toplumuna dönüşmüştür. Bu yeni tüketim toplumunda, bireyler aynı anda hem metaların teşvikçisi hem de teşvik ettikleri metalar haline gelmişlerdir. Bunlar hem mal hem pazarlamacı, hem ürün hem seyyar satıcıdır. Hepsi, geleneksel olarak pazar terimiyle tanımlanan aynı sosyal alanda yaşarlar. Göz diktikleri sosyal ödülleri elde etmek için geçmeleri gereken sınav, kendilerini dikkatleri üzerlerine çekebilecek ürünler olarak yeniden biçimlendirmelerini gerektirir. Tüketicilerin metalara bu incelikli ve yaygın dönüşümü, tüketici toplumunun en önemli özelliğidir. Şu anda içinde yaşadığımız tüketiciler toplumunun gizli gerçeği, en derin ve en sıkı korunan sırrıdır. Zygmunt Bauman, Tüketici Hayat'ta tüketimci tutum ve davranış kalıplarının sosyal yaşam siyaseti ve demokrasi, toplumsal bölünmeler ve tabakalaşma, topluluklar ve ortaklıklar, kimlik inşası, bilginin üretimi ve kullanımı ve değer tercihlerinin görünüşte bağlantısız çeşitli yönleri üzerindeki etkisini inceliyor. Zygmunt Bauman 1925'te Polonya'nın Poznán şehrinde Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Eğitimini, akademik formasyonunu ülkesinde aldı, 1960'ların sonunda yaşadığı politik bir sorun nedeniyle Polonya'yı terk etmek zorunda kalana dek de hayatını esas olarak burada sürdürdü. Sonrasında adıyla en çok özdeşleşen ülke İngiltere, kurum ise çok uzun yıllar çalıştığı Leeds Üniversitesi'dir. Eserlerinde Antonio Gramsci, Georg Simmel, Theodor Adorno, Hannah Arendt, Jacques Derrida gibi isimlerin izleri görülür. Fazlasıyla üretken bir biliminsanı olan Bauman'ın en önemli çalışmaları arasında, elinizdeki yapıtın yanı sıra Modernite ve Holocaust, Sosyolojik Düşünmek, Modernlik ve Müphemlik, Postmodernlik ve Hoşnutsuzluklukları ile Tellekt'ten yayımlanan Iskarta Hayatlar sayılabilir. TÜKETİCİ HAYAT Yazar: Zygmunt Bauman Tellekt Yayınları, 2023 Çeviri: Kübra Oğuz Tür: Sosyoloji 184 s.

  • Öykü: Ellerim

    AĞIR. Kime göre? Mahinur Çenetoğlu Çok uzun zamandır penceremin önündeki insanları, evleri, durakları, çöpte yemek arayan köpeği, komşunun prensesler gibi baktığı beyaz kedisini, sabahlara kadar sarhoş kocasını camda bekleyen genç kadını ve bunun gibi bir sürü şeyi görmezden gelerek sadece ellerime bakıyorum. Sol elimin yüzük parmağındaki halkayı -altı gram- Bir sağa, bir sola çevirip duruyorum. AĞIR. Kime göre? Kırk yıl öncesine göre. Şimdi sana göre. Parası olmayana göre. Göz göre göre. Tırnaklarımın kenarından çıkan şeytan tırnaklarını dişimle çekip kopartıyorum, adı üstünde ŞEYTAN. Canım yanıyor. Parmağımın kenarında bir parça kan, yalıyorum, ılık, tuzlu. Harflerin üzerinde dolaşan parmaklarım, yaşlanmış üzerinde uğur böcekleri gibi lekeli ellerim. Ona da botoks yapıyorlarmış. Ya donar kalırsa, bön bön bakar da hiç yazamazsa. “Eeee şekerim sen de bir hoşsun hem eşeğim katır olsun hem ikiz doğursun var mı öyle bir şey.” YOK. Ellerim kucağımda, pencerenin önünde otururken DİZLERİMDE ANNEMİN BATTANİYESİ karşı evin mutfak balkonunun açık kapısında, terelek saçlı bir kadın. Ağzında uzamış külüyle sigarası, boynuna astığı önlükte pişirdiği yemeklerin elli tonu, dudak kenarları aşağıya sünmüş. Masanın önünde oturan yaşlı adama sessiz çığlıklarıyla bağırıyor. SAÇIMI DİYOR, SAÇIMI, SÜPÜRGE… Evi de süpürmek gerek, bakma tırnak uçlarına çok mu önemli, bir törpü yaparsın bir de kırmızı oje kapatırsın tüm ayıpları. Kadının boynunda önlüğü, bir ayağı eşikte. Mutfakta mı dursa balkona mı çıksa. KARARSIZ. Adam masa başında. Yüzünde yaşam belirtileri bitmiş. Merak ediyorum, adam ölü mü? Oturduğum yerden kalkıp pencereyi açıyorum bir adımla sıçrıyorum karşı balkona, işaret parmağımla dokunuyorum, sallanıyor ama düşmüyor. HACI YATMAZ. Kadın, hâlâ eşikte, tavada köfte patates. “Anne bana da köfte patates” Annemin gözleri gözlerime değmiyor, “bahçeye pazı diktim, git topla hadi iki yumurta kırarız üstüne bir de çay demle” diyor. YAPIYORUM. “Ama köfte?” “Sonra diyor. Baban gelince.” BEN SİZİ BIRAKIP GİTSEYDİM, “Tamam pazı da olur, zaten köfte dediğin nedir ki?” Ellerim uzuyor, her biri kürek gibi, kabak tarlasının içindeyim, kabağın dikenli yaprakları ellerimi kanatıyor, parmaklarımın ucuna ucuna batıyor, ben aslında yokum. Gördükleri kocaman bir balkabağı ve dikenli yaprakları. Kadın süpürgeyi çalıştırmış, dudaklarının kenarından sallanan sigaranın külü düştü düşecek. HEPİNİZ HER BİR YERE DAĞILIRDINIZ. Süpürgeyi balkondan aşağıya savuruyor. Tam düşecekken balkon teline kablosundan asılı kalıyor, birazdan birinin kafasına çakılacak. Yarı belime kadar aşağıya sarkmış bakıyorum merakla, kim bu başına talih süpürgesi konacak şanslı insan? Dağınık saçlı kadın camıma doğru parmağını sallıyor. SENİN YÜZÜNDEN. Arkama bakıyorum, yok bana değildir, bu parmak. Ben yokum ki, yokum ben. Yoldan geçenler tepelerine yağan toz yüzünden, balkon telinde sallanan süpürgeyi görmüyorlar. Ama ben görüyorum. GÖRMESE MİYDİM? Elimde şemsiye merdivenleri ikişer ikişer atlayarak iniyorum. Çöpü karıştıran köpeği bir hamlede uzaklaştırdıktan sonra şemsiyemi açıp geri dönüyorum. İnsanlar beni değil elimdeki şemsiyeyi görüyor. Merdivenleri sakince çıkarken, süpürge asılı olduğu tellerden kurtulup şemsiyeme bakan insanların tepesine gürültüyle düşüyor. Perdeleri sımsıkı kapatıyorum, gözlerim ellerimde, en ufak bir sızıntı bile olmasına izin vermeyerek annemin battaniyesini üzerime çekiyorum. Olmayan kağıtlara, olmayan harflerle yazıyorum tek tek BEN ASLINDA YOKUM.

  • Daha yaşanır bir Türkiye için 7 mesele 7 reçete

    Araştırmacı yazar Selçuk Şirin, “Ümitsiz olsam iki yılımı bu kitaba vermezdim” dediği kitabında, Türkiye’nin acilen çözülmesi gereken 7 temel meselesini verilerle ve yaşanmış gerçek insan hikâyeleriyle ortaya koyuyor, her bir soruna tarihimizden ve dünyadan örneklerle somut çözümler sunuyor. Şimdi umutsuzluğa teslim olma zamanı değil! Bizi buraya ne coğrafya ne de “kader” getirdi. Bizi buraya geçmişteki tercihlerimiz getirdi. Şimdi Türkiye’nin önünde bir yol ayrımı var. Ya sefalette ısrar edeceğiz ya da yeni bir hikâye yazmak için yola çıkacağız. Tercih bizim. Okudukça Türkiye’ye bakışınız değişecek, kendinizi daha umutlu ve güçlü hissedeceksiniz. Çünkü değişim ümit etmekle başlar. Akademisyen, yazar, araştırmacı Prof. Dr. Selçuk Şirin, Ardahan'ın bir köyünden ODTÜ’ye, oradan Amerika’ya uzanan bilim yolculuğuyla pek çok kişiye rol model olan bir bilim insanıdır. Selçuk Şirin İlkokula Yiğitkonağı köyünde başladı, liseyi Göle’de bitirdi. ODTÜ’den lisans, SUNY’den yüksek lisans ve Boston College’dan doktora derecesi alan Şirin, 100’ü aşkın bilimsel yayına imza attı. Selçuk Şirin 2015 yılında ABD Bilimler Akademisi Çocuk, Ergen ve Aile Komisyonu’na seçildi. 2014-2018 yılları arasında Hürriyet’te haftalık köşe yazıları yazdı. 2015 yılında yazdığı İlk kitabı Yol Ayrımındaki Türkiye’de verilerle, kıyaslamalarla, deneyimlemelerle ülkemizin çarpıcı bir fotoğrafını sunarken ilerlemenin ancak özgürlükle, adil rekabetle, kaliteli eğitimle gerçekleşebileceğini ortaya koydu. Bilimsel verilerden yola çıkarak eğitimden kalkınmaya, girişimcilikten kodlamaya, çocuk yetiştirmeden obeziteye uzanan geniş bir alanda yazdığı Bir Türkiye Hayali ise 2017 yılında okuyucuyla buluştu. Selçuk Şirin’in Çocuk yetiştirme alanında bir boşluğu dolduran, bilimsel ve yalın bir yaklaşımla bebeklikten ergenliğe uzanan dönemi anlattığı kitabı Yetişin Çocuklar büyük ilgi gördü. 2020 yılında yayımlanan Yetişin Gençler’de ergenlikten yetişkinliğe uzanan o sancılı serüveni konu edinen Selçuk Şirin ilkokul çocukları için sınıflara göre hazırlanmış Şirin Proje Seti’nin de mimarı. Boston College ve New York Üniversitesi’nden Öğretim Üyesi Mükemmeliyet Ödülü, ABD Çocuk Gelişimi Vakfı’ndan Araştırmacı Ödülü, dünyadaki en büyük eğitim araştırmacılar derneği AERA’dan Araştırma Büyük Ödülü ve geliştirdiği projelerle Jacobs Vakfı’ndan 2018 Sosyal Girişimcilik Ödülü aldı. Selçuk Şirin, halen New York Üniversitesi’nde çocuk gelişim ve istatistik dersleri veriyor, eğitimden gelişime geniş bir yelpazede araştırmalarına devam ediyor. Ve uzun yıllardır ABD’de bulunmasına karşın yüzü memleketine dönük yaşıyor. YA ADALET YA SEFALET Selçuk Şirin Doğan Kitap, 2023 Kategori: Araştırma - İnceleme 240 s.

  • Hayata, zamana, coğrafyaya ve aileye topyekün Direniş

    Aynur Kulak, Julian Fuks’ın Direniş adlı romanı üzerine yazdı: "Direniş ilk etapta anılardan ibaret bir anlatı romanı gibi algılansa da aslında bir ulusun kökeninin tarihi." Alt yapısı sağlam bir hikâyeyle karşı karşıya olduğunuzu anladığınız anda elinizde tuttuğunuz kitap bambaşka bir boyut kazanıyor. Hikâye ister günümüzde geçsin isterse de bin yıl öncesinde! Hikâyeyi okumaya devam etmek istiyor ve gerçekten ne olup bittiğine dair fikir sahibi olmak istiyorsunuz. Çünkü zihninizde sağlamlığı su götürmez, direnci yerinde bir yapı ile karşı karşıya olduğunuz fikri uyanıyor. Hayata, zamana, coğrafyaya, olaylara, insanlara, aileye, kardeşlere topyekün bir direniş. İşte bu “direniş” gücü bazı edebiyat metinlerinin en önemli kavrayış unsuru. Brezilyalı yazar Julian Fuks’ın Direniş romanı da bunun güzel örneklerinden. Arjantinli bir ailenin çocuğu olarak Sao Paulo’da doğan Julian Fuks’ın ilk romanı 2004 yılında yayımlandı. Direniş’in Jabuti Edebiyat Ödülü (2016), Oceanos Edebiyat Ödülü (2016), José Saramago Edebiyat Ödülü (2017), Anna Seghers Ödülü’ne (2018) layık görülmesi ve uluslararası Dublin Edebiyat ödülü adaylığı ile İngiliz PEN Edebiyat ödülü adaylıkları getirmesi Julian Fuks’ın çağdaş dünya edebiyatının dikkat çeken yazarları arasına girmesini sağladı. Direniş romanını okuduğumuzda da bunun bir tesadüf olmadığını anlıyoruz. Direniş, ana konusu itibariyle evlatlık alınan abisinin hikâyesini -bir göç hikâyesi esas alınarak- köklenememe üzerinden bize anlatan Sebastian’ın duygu ve düşüncelerini yazıya dökerek anlatmaya başlamasından oluşuyor. Çünkü hikâye ilerledikçe Sebastian’ın evlatlık abisiyle -ve temelde köklenememiş ailesiyle- ilgili bir roman yazma sürecini yaşadığını anlıyoruz. Çok sancılı bir süreç bu. Çünkü, hem Sebastian’ın çocukluğundan itibaren getirdiği ruh halinin sebeplerini hem anne ve babasının kökenlerinden dolayı yaşadıkları zorunlu sürgünleri hem de abisinin evlatlık olmasının -öncelikle abisinin üzerindeki etkisi ile- çekirdek ailede yaşanan hassas dengeler adına nelere sebebiyet verdiğini okuyoruz. Aile olmak güç ve fonda anlatılan diğer tüm güçlü etkilere karşılık dirençli olmanın şart olduğu psikolojik, sosyolojik, siyasi oluşumlar adına tarihi bir süreci de beraberinde getiriyor. Sebastian ailesiyle birlikte çocukluk ve ilk gençlik yıllarını yaşadığı Arjantin sokaklarındadır yeniden ve ailesiyle birlikte yaşadığı evdedir. Birçok anı ve hatıra canlanır. Sebastian’ın anne ve babası tıp eğitimi almış psikiyatristlerdir ve 70’lerde cunta dönemini yaşamak zorunda kalmış devrim destekçileridir. Özellikle ataları Yahudi olan babası devrimi içerden destekleyen yapısıyla işkenceye maruz kalarak ailenin sürgün yemesine sebebiyet vermiş, hatta bu uğurda Katolik inancına sıkı sıkıya bağlı İtalyan kökenli annesi kadar çocuk sahibi olmak istemeyerek ailenin yazgısını değiştirmiştir. Uzun yıllar çocuk sahibi olmayan aile ilk etapta bir erkek evlat edinir. Sebastian ve kız kardeşi daha sonra doğar. İlerleyen sayfalarda şunu anlarız ki, direnilse de cunta döneminin ağır koşullarını yaşayarak yoksullaşan toplumda doğan çocuklara bakmak zor olduğundan evlatlık verme elzem hale gelmiştir. Evlatlık abisini son derece duygusal, naif, yer yer de şiirsel diyebileceğimiz şekilde anlatan Sebastian’ın anlatısı cunta, göç, sürgün şartları ile sert politik bir yapıya bürünerek romanın en önemli fonunu oluşturuyor. Direniş unsurlarını Sebastian’ın her adımında hissetmememiz neredeyse imkansızlaşıyor. “Nasıl direnileceğini öğrenmek gerekiyor. Ne gitmeyi ne de kalmayı, yalnızca direnmeyi öğrenmek. (…) Direnmek: Talihsizliği korkusuzca kabullenmek, günlük yıkımla uzlaşmak, yakınlarınızın yıkımına göz yummak nasıl bir direniş gerektirir? Direnmek, başkaları düşerken ayakta kalmayı başarmak mı demektir ve bu ne zaman biter, kendi bacaklarımız çökene kadar devam mı eder? Direnmek, kaçınılmaz yenilgiye rağmen mücadele etmek, sesinizin kısılmasına rağmen bağırmak, iradenizin boğukluğuna rağmen hareket etmek mi demektir? Direnmeyi öğrenmek gerekir, ancak direnmek asla önceden belirlenmiş bir kadere teslim olmak, asla kaçınılmaz bir geleceğe boyun eğmek anlamına gelmez. Direnişin ne kadarı kendine soru sormayı öğrenmek demektir?” Evlatlık abisinin hayata ve ailesine karşı mesafesini, yemek yemeyi reddederek yaşadığı “duygusal” açlığı, yalnızlık içinde geçen, felç olan ve sessizlik içerisinde kesintiye uğrayan hayatı hakkında melankoliye dayalı birçok süreci anlatan Sebastian inatçı militanlık, mücadeleci eylemler, kolektif harekete katılım konusunda da birçok direnç unsuruna değiniyor. Arjantin sokaklarındaki yürüyüşünü gerçekleştirirken Torunları Kayıp Arjantinli Büyükanneler’in eylemlerine rastlıyor ve düşünüyor: Acaba abisinin biyolojik annesi de var mıdır bu büyükannelerin arasında? Hatırları hep canlı bir şekilde düşünerek büyükannelerin eylemlerine de katılan Sebastian sonunda onunla ilgili yazdığı kitabı vermek adına abisinin adresine ulaşıyor. Direniş ilk etapta anılardan ibaret bir anlatı romanı gibi algılansa da aslında bir ulusun kökeninin tarihi. Bu tarihi bireyler, aileler ve siyasal oluşumlar yapılandırıyor. Hiçbir unsur birbirinden bağımsız değil. Julian Fuks, bu bağımsız olmayan unsurları tüm yapısal ve duygusal gerçekliği ile Sebastian’ın anlatımıyla aktararak hikâyeye yaklaşmamızı ve onu içerden bir anlayışla kavramamızı sağlıyor. Neye, niçin direnmemiz gerektiği, hafızamızın bu anlamda ne işe yaradığı ve nasıl harekete geçtiği, tarihsel süreçte yaşanan hiçbir ayrıntının boşuna olmadığı gerçeği Direniş’in çağdaş dünya edebiyatı içerisinde önemli kitaplar arasında yer almasını sağlayan önemli etkenler. DİRENİŞ Julian Fuks Timaş Yayınları, 2023 Çeviri: Bengi De Sa Matos Paixao 160 s.

  • “Kitapların ve okumanın gücüne dair bir şölen”

    2022 Women's Prize Edebiyat Ödülü'nün sahibi Biçimin ve Boşluğun Kitabı, yetişkinliğe adım atmanın acısını, zihnin darmadağın seslerini, edebiyatı, anneliği ve tutulan yası anlatan bir roman. Aynı zamanda Zen Budist rahibi olan Ruth Ozeki uzun yıllar boyunca sinema ve medya alanında çalışıp bağımsız filmler çektikten sonra roman yazmaya başladı. Okurlar ve yazarların takdirini alan ve pek çok ödül kazanan üç eser yazdı. Jürinin “kitapların ve okumanın gücüne dair bir şölen” diye tanımladığı dördüncü romanı Biçimin ve Boşluğun Kitabı’yla ise 2022 Women’s Prize Edebiyat Ödülü’ne layık görüldü. On üç yaşındaki Benny, müzisyen babasının ölümünden bir yıl sonra etrafındaki nesneleri duymaya başlar. Hem yasla, hem geçim sıkıntısıyla hem de çocuk yetiştirmenin dertleriyle uğraşan annesi Annabelle ise etrafında gittikçe biriken eşyaların altında boğulacaktır sanki. Bir de Kitap vardır elbette. Benny’nin hayatını anlatan, dert ortağı olan, gerçekten mühim şeyleri dinlemesini öğreten, konuşan bir Kitap. Ruth Ozeki, bilim, teknoloji, din, çevre politikası ve küresel pop kültürü konularını benzersiz, melez anlatı biçimlerine entegre etme becerileri nedeniyle kitapları uluslararası beğeni toplayan bir romancı, film yapımcısı ve Zen Budist rahibidir. Eylül 2021'de Viking tarafından yayınlanan yeni romanı The Book of Form and Emptiness, babasının ölümünden sonra sesler duymaya başlayan ve teselliyi kendi kitabının arkadaşlığında bulan genç bir çocuğun hikayesini anlatıyor. My Year of Meats (1998), All Over Creation (2003), A Tale for the Time Being (2013) ve The Book of Form and Emptiness (2022) adlı romanları otuzdan fazla ülkede çevrildi ve yayınlandı. Üçüncü romanı A Tale for the Time Being, LA Times Kitap Ödülü'nü kazandı ve Man Booker Ödülü ile Ulusal Kitap Eleştirmenleri Birliği Ödülü için kısa listeye girdi. Form ve Boşluk Kitabı, 2022 Kadın Kurgu Ödülü'nün yanı sıra 22. Yıllık Massachusetts Kitap Ödülü, BC Yukon Kitap Ödülü ve Julia Ward Howe Kurgu Ödülü'nü kazandı. Kurgusal olmayan kişisel çalışması The Face: A Time Code (2016), Restless Books tarafından The Face adlı çığır açan serilerinin bir parçası olarak yayınlandı. Ruth'un belgeseli ve Halving the Bones dahil dramatik bağımsız filmleri PBS'de, Sundance Film Festivali'nde ve ülke genelindeki kolej ve üniversitelerde gösterildi. Uzun süredir Budist bir uygulayıcı olan Ruth, 2010 yılında rahip oldu ve Brooklyn Zen Center ile Everyday Zen Foundation'a bağlı. Zamanını Batı Massachusetts, New York City ve British Columbia, Kanada arasında bölüştürüyor. Şu anda İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde Grace Jarcho Ross 1933 Beşeri Bilimler Profesörü olduğu Smith College'da yaratıcı yazarlık dersleri veriyor. BİÇİMİN VE BOŞLUĞUN KİTABI Ruth Ozeki İthaki Yayınları, 2023 Çeviri: Yiğit Yavuz

  • Çakarlı öyküler

    Bir ilk eser olan Köstebek Etkisi, çarpanlarına ayrılmış insan figürlerini bilyeler gibi okurun avucuna dökmek niyetinde. "Kuru bir el çenemi yakaladı. O muydu? Saçları yoğun bakım beyazı, yüzünde özlem seğirmeleri. Canım benim, paltom yine hangi cehennemde kaybolduysa bulup getirmiş. Giyinip küreği elime aldım. Her yanı saran mis gibi toprak kokusu…Açılası ve kapatılası çukurların hevesi vardı içimde. Göğe baktım: Uzaklaşan ufak beyaz bir bulut. Bir yarılma hissettim göğsümden kafama doğru.’’ Karakterlerinin sızlayan tabanlarına kabul edilebilir bazı açıklamalar getirmek istiyor. İşçiler, yazarlar, emekliler, annesinden anne doğan kızlar, arılar, uzaylılar, âşıklar, beyaz yakalılar hep bir arada, aynı ıslıkla, aynı tarafa yürüyorlar. Yorulup duraksayana bir diğeri el uzatıyor. Bu böyle gidiyor. Fatih Selvi 1982 yılında Uşak’ta doğdu. Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi’ni bitirdi. Kocaeli’de yaşıyor. Öyküleriyle birçok dergide ve edebiyat sitesinde okurun karşısına çıktı. KÖSTEBEK ETKİSİ Fatih Selvi Öteki Yayınevi, 2022 Tür: Öykü 108 s.

  • Öykü: Babamın Durduk Yerde Kendini Öldürmesine Dair

    "Onu evde yalnız bırakarak alelacele yiyip kalktığımız öğle yemeği masası öylece duruyordu." Ahmet Karadağ Eve geldiğimizde babam yoktu. Neşeyle basmıştık zile. Kapı uzun süre açılmayınca annem “babanızı tanımıyor musunuz, belki de uyuyakalmıştır odasında, anahtarla açıverin” dedi sinirli sinirli. İçeri girdiğimizde ne bir not, ne de nereye gittiğine dair bir işaret vardı. Onu evde yalnız bırakarak alelacele yiyip kalktığımız öğle yemeği masası öylece duruyordu. Morgdan cesedini aldığımızda tabuta sığmayacak kadar şişmişti. Bir de kamburluğunu ekleyince üstüne, özel yaptırmak zorunda kaldık tabutunu. Babamın nehirde yüzüstü yatan ölüsünü üç gün sonra balık tutmaya giden iki delikanlı bulmuş. Üç gündür eve gelmiyordu babam, polise bildirmemiştik. Koca adam kayıp mı olacak, illa ki döner demişti annem. Öldüğünü biz de polisten öğrendik. Komiser, anneme, üç gündür eve gelmeyen adamı hiç mi merak etmediniz be kadın, demiş. Sabahın alaca karanlığında önce ne olduğunu anlayamamış delikanlılar. Sonra 155’i arayarak haber vermişler. Adli Tıp “intihar” demiş, savcıdan öğrendik. Öldükten sonraki hafta her akşam ben, liseye giden erkek kardeşim, annem ve dedemin öldüğü günden beri bizimle yaşayan anneannem bir araya gelip babamın kendini öldürmesi için bir neden aradık, bulamadık. Annem diyordu ki; Düşünüyorum da çocuklar, babanızın kendisini öldürmesine hâlâ şaşıp kalıyorum. Önümüzdeki Mayıs’ta tam otuz üç yıl olacak, evlendiğimiz günden beri bir kez olsun bağırmadım babanıza. Baban zaten hiç bağırmazdı. Çok kızarsam eğer, yatak odasına gider orada beklerdim. Günlerce, bazen aylarca konuşmazdım, yatak odasını içerden kilitler almazdım babanızı içeriye. Beterinden saklasın, her evde olur bunlar. Etrafımda döner dururdu rahmetli konuşalım diye. Aylarca yanaştırmazdım yanıma ama birbirimize hiç bağırmazdık. Hiçbir konuda baskı yapmazdım babanıza, üstelemezdim. Mesela canı yemek yemeyi istemiyor mu, Hüseyin çocukluk yapma, hadi gel bir iki lokma olsa da bir şeyler ye, demezdim. Ha, zaman zaman yemeğe çağırmayı unuttuğumuz olurdu ama bunu da sorun etmezdi. Giydiğine ettiğine, saç sakal tıraşına hiç karışmazdım, sağ olsun kendi yıkar, kendi ütülerdi. Bir erkeği bunaltmamak lazım çünkü. Musluk mu damlatıyor, başka kadınların kocalarına yaptığı gibi babanızın başının etini yemezdim. Aman Hüseyin, şu musluk damlatıyor epeydir, bir bakıver, demezdim. Kolları sıvar, takım çantasından musluk anahtarını alır, hallediverirdim. Bir gün olsun üzmedim babanızı. Bir kez olsun, Hüseyin, benim canım şunu istedi, beni bir lokantaya götür, baş başa bir yemek yiyelim demedim. Bazen babanız, hanım gel seni dışarıya yemeğe götüreyim, bak kaç yıl oldu, bir kez olsun gelmedin benimle yemeğe, bu akşam çıkalım dese kabul etmezdim. Ne gerek var onca masrafa. Yarım kilo kıymayı köfte karıverdim mi hepimize fazla fazla yeter, lokantadaki en ala yemekten daha güzel. Masrafa sokmadım babanızı hiç. Eve ne alırsa onu pişirdim, siz şahitsiniz işte, evde şu yok, bu yok diye bir kez olsun babanıza surat yaptım mı? Ellerin karıları her sene bir yere tatile gitti, ben hiç tatile götür beni, demedim. Yaz tatili başladı mı, sizi de alıp üç ay köye anneannenizgile giderdik, tatilimiz buydu işte. Babanız da üç ay kafasını dinlerdi burada yalnız başına. Bir iki kez tatile gidelim baş başa demişti siz daha doğmadan, Hüseyin tatile ne gerek var, sen ona harcayacağın paraya bana bir burma al demiştim, Allah var almıştı da. Cömert adamdı be babanız. Çocuklar, erkeği bunaltmamalı kadın kısmı, erkek bazen de yalnız kalmalı, kafasını dinlemeli, karısını özlemeli. Bilmiyorum ne derdi vardı babanızın, kendini öldürdü de eline ne geçti? Sizi yetim, beni dul bırakıp gitti. Anneannem diyordu ki; Sen öyle diyorsun da kızım, asıl ben hiç mana veremiyorum damadımın kendini öldürmesine. Neredeyse on yıldır yanınızdayım. Bugüne bugün ne ben damadımı üzdüm ne de damadım beni üzdü. Zaten evde varlığıyla yokluğu belli değildi Hüseyin’in. Kaç kez yemeğe çağırmayı unutmadık mı? Rahmetli hiç gönül koymaz, niye beni çağırmadınız, ben sizin artıklarınızı yemek zorunda mıyım, demezdi. Geçen ahretlik Münevver anlattı, kahvaltıda ekmek bayat diye damadı epey bir surat yapmış, herkesi azarlamış. Sağ olsun Hüseyin’in hiç öyle huyları yoktu. Hatta demiş ki Münevver’e, kaynana senin de suyun ısınıyor bu evde, köyü de özlemişsindir, kocan kabirlikte bekliyordur, çok bekletme, göndereyim yanına seni. Hüseyin’den ben böyle bir şey duymadım hiç, bana hiç sizlere yükmüşüm gibi hissettirmedi. Dedenizden kalma dul maaşından bir kuruş bile vermedim, o da sağolsun hiç açgözlülük yapıp anne bu ay elim sıkıştı, bu hafta pazarı da sen görüver demedi. Üzüldüğüm bir şey varsa o da şu; bir gün benden kiraz yaprağı sarması yapmamı istemişti, bilirsiniz parmaklarınızı yiyorsunuz yapınca. Olur Hüseyin oğlum, demiştim, aylar sonra ancak yapabilmiştim. Yaptım yapmasına da o da çocuğa nasip olmadı. Akşam yemeğine kalmadan ikindine kaşla göz arasında yenilmiş bitmiş. Allah’tan haberi olmadı, kızmazdı da üzülürdü belki. Yediği önünde yemediği arkasındaydı, ne derdi vardı bilmem. Hani diyeceğim, bu kocanın senden gizli bir kadın meselesi vardı Semahat da ondan mı şey etti kendini? Yok valla, gözümle görsem inanmam, öyle beyefendi, öyle namusluydu. Gerçi o kambur hâliyle zaten hangi kadının gönlünü çelebilirdi, o da ayrı mesele ya, neyse. Yazık etti kendine de size de. Kardeşim diyordu ki; Valla asıl ben bir neden bulamıyorum babamın kendisini öldürmesine anne. Bugüne kadar babamı üzecek hiçbir şey yapmadım. Hadi en fazla beş altı yaşlarına kadar, daha aklım başımda değilken şımarıklığımla, şuraya götür baba, buraya götür baba, yok şunu al baba, yok bunu al baba filan diyerek üzmüşümdür canım babamı. Okula başladıktan sonra zaten derslerden başımı alıp da onun canını sıkacak bir şey yapamadım. Bazen ders çalışırken odama gelip “bırak oğlum ders çalışmayı, gel seninle ikindi üzeri ırmağın oraya balığa gidelim” derdi de “yok baba, derslerim var benim, hem şimdi senin vaktini almayayım” der, kabul etmezdim. Ben başkalarının çocukları gibi şımarık davranmadım, canını sıkmadım babamın. Yazın köye gittiğimizde bile telefonla köyü aradığında babamın vaktini almamak için konuşmak istemezdim. Sen diyorsun ya anne, bir gün bile tatile götürmesini istemedim, ben de bir gün bile olsun, bir dondurma, elma şekeri, büyüyünce cep telefonu almasını istemedim. İstesem, biliyordum alırdı ama olur da parası falan olmaz, alamazsa üzülür, gururu incinir diye düşünür, istemezdim. Bizim sınıfta Cenk diye bir çocuk var mesela, babasına yeni aldırdığı su altı kamerasıyla, birlikte Fethiye’ye dalışa gitmişler. Babasıyla birlikte çektikleri dalış resimlerini instagramda paylaşmış bir de. İnsan babasıyla bu kadar laubali olur mu, şımarıklık bu, başka ne olacak. Ben babamın veli toplantısına gelmesini de pek istemezdim. Hem yorulmasın hem de kamburluğuyla öğretmenler, arkadaşlar dalga geçer de üzülür babam diye, veli toplantılarını hep sana söyledim anne bugüne kadar, yalan mı? Bir iki kez gelmek, öğretmenlerle tanışmak istemişti de, üzülmesin diye, babacığım sen zahmet etme, annem gelir, zaten kimsenin babası gelmiyor, hep anneler geliyor, karılar hamamı gibi oluyor okul, demiş, güldürmüştüm. Üzülsün istemedim babam, hep dikkat ettim üzmemeye, bilmem neden kendini öldürdü, ailecek bunca mutlu bir yaşamımız varken. Genelde de en son söz bana düşüyordu; Ah canım babam, bizleri böyle yetim bırakıp gittin, neydi derdin keşke bir bilebilseydik. Oysa ne güzel bir hayatımız vardı. Bizim başka aileler gibi sorunlarımız yoktu. Aileme helal lokma yedireceğim diye, başkalarına muhtaç olmayalım diye haftanın üç günü mesaiye kalırdın. Eve hep yorgun argın dönerdin atölyeden. Öyle ince ruhluydun ki biz rahatsız olmayalım diye ellerin poşetle dolu olsa bile zile basmaz, anahtarınla açardın kapıyı. Anahtarını unuttuğun bir akşam zile basmıştın da biz sen değilsindir diye kapıya bakmamıştık, sen seslenmişsin duymamışız, saatlerce dışarıda beklemişsin, ondan sonra hiç anahtarını unutmamıştın babacığım. Ah canım babam, poşetleri başka babalar gibi öyle buzdolabının kenarına bırakmazdın, kendin yerleştirirdin. Bir kez poşetleri öyle kenara bırakmıştın da atölyede bir arkadaşın parmağını hızara kaptırdığı için apar topar hastaneye gitmiş, iki gün hastanede başında durmuştun. Döndüğünde bizim kaldırmayı unuttuğumuz, buzdolabının kenarında duran poşetteki domatesler çürüdüğü için bize hiç kızmamıştın, tek tek hepsini kendin atmıştın çöpe. Sadece cık cık demiştin o kadar. O günden sonra da poşetleri dolaba yerleştirmeden hiç çıkmamıştın evden. Ah canım babam, bak nerdeyse yaşım otuza yaklaştı, şu evde bir kahveye tuz katıp da damat adayına ikram etmek daha nasip olmadı bana. Boyum kısaymış da, şişmanmışım da, orta ikiden terkmişim de, mahallede ne dedikodular çıkarırlardı, sen hiçbirine itibar etmezdin. Bundan dolayı ne zaman ağlasam, benim güzel kızımı daha benden alacak adam doğmamış, der, öper teselli ederdin. Aslında neymiş dertleri biliyor musun baba. Kamburun kızı diye meğer adımı çıkarmışlar benim, konfeksiyondaki Nezahat söyledi, kızım yok, senin gibi güzel kızı nerden bulacak bu mahalle, ama babanın kamburluğundan oluyor her şey, nasibini kapatıyor bu adam demişti bir keresinde bana. Hakkım helal olsun baba, bak öldün gittin, hakkım helal olsun sana. Ama baba, ne vardı kendini öldürecek ha, bak ne güzel mutlu mutlu yaşayıp gidiyorduk. Ben, kardeşim, annem, anneannem her akşam düşünüp duruyorduk ama hiçbir neden bulamıyorduk babamın durduk yerde kendini öldürmesine. Yazık etti kendisine de bize de. Ne kadar mutluyduk hâlbuki…

  • 2023 Uluslararası Booker Ödülü uzun listesi açıklandı

    Uluslararası Booker Ödülü 2023 uzun listesi açıklandı. Listede, Afrika, Asya, Avrupa ve Latin Amerika'dan eserler, şimdiye kadar aday gösterilen en yaşlı yazar, ilk kez İngilizce olarak yayınlanan üç yazar ve 11 dilden çevrilmiş kitaplar yer alıyor. Jüri heyetine ödüllü Fransız-Faslı romancı Leïla Slimani başkanlık ediyor. Panelde ayrıca İngiltere'nin önde gelen edebiyat çevirmenlerinden biri olan Uilleam Blacker; Booker kısa listesine giren Malezyalı romancı Tan Twan Eng; New Yorker'da kadrolu yazar ve eleştirmen Parul Sehgal; ve Financial Times'ın Edebiyat Editörü Frederick Studemann. Uzun liste: Ninth Building Zou Jingzhi Çeviri: Jeremy Tiang A System So Magnificent It Is Blinding Amanda Svensson Çeviri: Nichola Smalley Still Born Guadalupe Nettel Çeviri: Rosalind Harvey Pyre Perumal Murugan Çeviri: Aniruddhan Vasudevan While We Were Dreaming Clemens Meyer Çeviri: Katy Derbyshire The Birthday Party Laurent Mauvignier Çeviri: Daniel Levin Becker Jimi Hendrix Live in Lviv Andrey Kurkov Çeviri: Reuben Woolley Is Mother Dead Vigdis Hjorth Çeviri: Charlotte Barslund Standing Heavy GauZ' Çeviri: Frank Wynne Time Shelter Georgi Gospodinov Çeviri: Angela Rodel The Gospel According to the New World Maryse Condé Çeviri: Richard Philcox Whale Cheon Myeong-kwan Çeviri: Chi-Young Kim Boulder Eva Baltasar Translated by Julia Sanches Uzun liste şunları içerir: * Orijinali Bulgarca, Katalanca ve Tamilce yazılmış kitaplar için ilk adaylıklar açıklandı. * Bir karı koca yazar-çevirmen ekibi * 12 ülke menşeli eserler * Ödüle aday gösterilen en yaşlı yazar 89 yaşında * Rusça yazmayı bırakma sözü veren Ukrayna'nın en tanınmış yazarlarından biri * Bir film yönetmeni, dört şair, iki eski güvenlik görevlisi ve kendini "ölü" ilan eden bir yazar * Kore peri masalı unsurları, Fransız korku kitabı, Karayip müjdesi, Hint melodramı, İskandinav destanı - ve Doğu Almanya'nın Trainspotting'e cevabı 2023 jürisi, 1 Mayıs 2022 ile 30 Nisan 2023 tarihleri ​​arasında Birleşik Krallık veya İrlanda'da yayınlanan başvurular arasından seçilen, İngilizceye çevrilmiş en iyi uluslararası kurgu eserini arıyor. Kitaplar, yazarlar ve çevirmenler ödülü kutlayarak okuyuculara bir pencere sunuyor. dünya ve farklı kültürlerden insanların yaşamlarını deneyimleme fırsatı. Altı kitaptan oluşan kısa liste 18 Nisan Salı günü açıklanacak. Kazanan kitap, 23 Mayıs 2023'te Londra'daki Sky Garden'da düzenlenecek törenle açıklanacak.

  • Amerikan Yerlileri’nin mülksüzleştirilmesine dair bir protesto

    Louise Erdrich’in 2021 Pulitzer Kurgu Ödülü’ne layık görülen romanı Gece Bekçisi, Türkçede. Kendisi de Kaplumbağa Dağı Chippewa Grubu’nun Kızılderilileri üyesi olan Erdrich, Gece Bekçisi’nde büyükbabasının olağanüstü yaşamına dayanan benzersiz bir hikâye anlatıyor. Gece Bekçisi, idealler uğruna verilen mücadelelerin fark yaratabileceğini gözler önüne seren, titizlikle araştırılıp kaleme alınmış, karanlık bir mizahla bezenip okuruna ilham aşılayan bir roman… Kafka Kitap logosuyla raflarda yerini alan Louise Erdrich imzalı Gece Bekçisi’ni İngilizce aslından dilimize Püren Özgören çevirdi. Kuzey Dakota’da bulunan Kaplumbağa Dağı’ndaki küçük bir Kızılderili topluluğunun hayatı, açlığı ve sefaleti, gururlu kültürel kimliği, aşkları ve sosyal mücadeleleri bir yasa tasarısıyla tehdit edilir. Bu tasarının yürürlüğe girmesini önlemek için eyleme geçilmesi şarttır. Kaplumbağa Dağı Mücevher Yatağı Fabrikası’nda gece bekçiliği yapan Thomas Wazhushk, yasanın onaylanmasını engellemek için mücadeleye başlar ve Amerikan Yerlileri’nin mülksüzleştirilmesini protesto eden bu isyanın sesi Washington’a kadar uzanır... Louise Erdrich (d. 7 Haziran 1954) Amerikalı yazar, şair ve Kaplumbağa Dağı Chippewa Grubu’nun Kızılderilileri üyesidir. Erdrich, hem yetişkin hem de çocuk edebiyatını kapsayan eserlerinde genellikle Kızılderili mirasıyla ilgili temaları ve sembolizmi araştırmaktadır. Ayrıca Amerikan Yerlileri Rönesansı olarak bilinen edebi hareketin önde gelen isimlerinden biri olarak kabul edilmektedir. Erdrich, Pulitzer Edebiyat Ödülü için kısa listeye kalmış ve The Round House adlı romanıyla 2012 yılında Ulusal Kitap Ödülü'nü, Gece Bekçisi adlı romanıyla da 2021’de Pulitzer Ödülü’nü kazanmıştır. Erdrich, Kuzey Dakota'daki Turtle Mountain Reservation’da düzenli olarak yazarlık atölyeleri düzenlemekte ve Minneapolis'te Kızılderili edebiyatına odaklanan bağımsız bir kitapçı işletmektedir. GECE BEKÇİSİ Louise Erdrich Kafka Kitap, 2023 Çeviri: Püren Özgören

  • 20. Tudem Edebiyat Ödülleri Roman Yarışması sonuçlandı!

    20. Tudem Edebiyat Ödülleri'nde dereceye girenler belli oldu. Birincilik ödülüne Udu Tanrısı, Eşlikçi ve Lale isimli dosyası ile Sevtap Ayhandeğer görüldü. Türkçe çocuk ve gençlik edebiyatına çağdaş ve özgün eserler kazandırmak hedefiyle 2003 yılından bu yana düzenlenen Tudem Edebiyat Ödülleri 20. yılında, çocuk edebiyatı alanında ve roman dalında düzenlenmişti. Önceki yarışmalarda Tudem Edebiyat Birincilik Ödülüne değer görülen yazarlardan oluşan 20. Tudem Edebiyat Ödülleri seçici kurulu, geçtiğimiz günlerde bir araya gelerek bu yıl dereceye girecek dosyaları belirledi. 75 dosyanın başvurduğu yarışmada birincilik ödülünü ''Udu Tanrısı, Eşlikçi ve Lale'' adlı çalışmasıyla Sevtap Ayhan kazandı. İkincilik ödülüne ''Senden Tembeli Var'' ile Tuba Aktaş Deli, üçüncülüğe ise ''Atımın Kuyruğu'' ile Serhan Ok değer görüldü. Dereceye giren isimlere, İzmirli heykeltıraş Ozan Ünal'ın tasarladığı ödül heykellerinin yanı sıra, birinciye 10.000 TL, ikinciye 7.500 TL, üçüncüye 5.000 TL para ödülü verilecek. Tudem Yayın Grubu'nun 39 yıllık yayıncılık birikiminin en değerli meyvelerinden biri olan Tudem Edebiyat Ödülleri, tarafsız duruşu, nitelikli eserleri ön plana çıkaran yapısıyla edebiyat dünyasının önemli referanslarından biri olma özelliği taşıyor. 20. Tudem Edebiyat Ödülleri Kazananları: Birincilik: ''Udu Tanrısı, Eşlikçi ve Lale'' Sevtap Ayhan İkincilik: ''Senden Tembeli Var'' Tuba Aktaş Deli Üçüncülük: ''Atımın Kuyruğu'' Serhan Ok 20. Tudem Edebiyat Ödülleri Seçici Kurulu: Güzin Öztürk, Hanzade Servi, Koray Avcı Çakman, Mavisel Yener, Miyase Sertbarut

bottom of page