Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Meksika’dan Amerika’ya uzanan korku ve umut dolu bir yolculuk
Oprah Book Club seçkisinde ve New York Times çoksatanlar listesinde yer alan roman, oğlu dışında tüm ailesini bir kartel saldırısında kaybeden Lydia’nın hem kendisinin hem de oğlunun hayatını kurtarmak için Meksika’dan Amerika’ya uzanan yolculuğu üzerinden korku ve umudun gücünü anlatıyor. Jeanine Cummins’in bugüne dek 36 dile çevrilen ve uluslararası çoksatan romanı Amerikan Toprağı’nı Ahmet Sevindik’in çevirisiyle Türkiye’deki okurlarla buluşuyor. Amerikan Toprağı’nda göçmenleri ve onların yaşadıkları zorlu koşulları, maruz kaldıkları tehlikeleri ve kötülükleri incelikli, duygu yüklü bir hikâyeyle ele alan Jeanine Cummins, bugün dahi dünyanın her yerinden dehşet hikâyelerine tanıklık ettiğimiz göçmenlerin acı ve tehlike dolu yolculuklarını, canları ve sevdikleri uğruna neleri göze aldıklarını gözler önüne seriyor. Lydia, idealist gazeteci eşi Sebastián ve canından çok sevdiği oğlu Luca’yla Acapulco’da sevgi dolu bir hayat yaşar. Fakat kalabalık aileleriyle kurdukları bu mutlu yuva, bir anda altüst olur: Los Jardineros, Lydia’nın ailesindeki on altı kişiyi öldürmüştür. Üstelik katliamın sorumlusu, Lydia’nın arkadaşı Javier’dir. Luca dışında ailesinin tamamını kaybeden Lydia, yaşadığı dehşetten bir an önce sıyrılıp kendini ve oğlunu kurtarmak zorundadır. Sebastián’ın Los Jardineros ve lideri Javier ile ilgili yaptığı haberin ardından yaşanan bu katliam, Lydia ve Luca’nın Acapulco’daki hayatlarını ve ölülerini geride bırakıp kilometrelerce yol katettikleri bir yol macerasına dönüşür. Javier ve adamlarının peşinde olduğunu bilen Lydia, yolda edindiği göçmen arkadaşlarıyla birlikte kendinin ve oğlu Luca’nın canını kurtarmanın derdine düşer. Günler ve geceler boyu süren yolculuğun sonunda nihayet Amerika’ya ulaşabilecekler midir? Javier onların izini bulabilecek midir? Lydia, Javier’i ve yaşananları affedebilecek midir? Jeanine Cummins, çok satan anı kitabı A Rip in Heaven'ın ve The Outside Boy ve The Crooked Branch romanlarının yazarıdır. Dördüncü kitabı American Dirt, bir Oprah's Book Club ve bir Barnes & Noble Book Club seçkisiydi. 34 dile çevrildi ve dünya çapında iki milyondan fazla kopya sattı. Eşi ve iki çocuğuyla birlikte New York'ta yaşıyor. AMERİKAN TOPRAĞI Jeanine Cummins Epsilon Yayınları, 2023 Çeviri: Ahmet Sevindik Tür: Roman
- Yük Dergisi Şubat 2023 sayısı çıktı!
İki aylık e-dergi Yük Edebiyat'ın Ocak-Şubat 2023 tarihli 9. sayısında öykü, şiir, eleştiri ve kitap incelemeleri ile çıktı. Ali Havan, Armağan Can, Arzu Armağan Akkanatlı, Aydın Akduman, Emrah Kurul, Emre Ocaklı, Esra Özkaya, Figen Savi, Huban Seda Aras, Hüseyin Kılıç, İbrahim Savar, Mesut Ateş, Neslihan Ağrı, Nil Akay, Nilda Paşaoğlu, Osman Özenbaş, Ömer Kaya, Öznur Ay, Rabia Bakırdaş, Rabia Uğurlu Doğan, Uğraş Abanoz, Uğur Demircan adlı şair ve yazarlar katkıda bulunurken Aydın Akburak fotoğraf, Fatma Yıldırım ise resim çalışmalarıyla yer alıyor. Derginin marka köşeleri arasında Yük'lem ve BayTaban dışında artık özel bir söyleşi bölümü olan "Yük'lü Sorular" da bulunuyor. Dergiyi yukedebiyat.com adresinden indirebilirsiniz.
- “Bizim kendi senelerimiz yoktu onların arasında”
Şule Tüzül, 2022 Nobel Edebiyat Ödülü’nü alan Annie Ernaux'un kaleme aldığı Seneler adlı kitabı üzerine yazdı: "Kurgudan dile, biçemden hikâyeye romanı var eden her bir parçanın nasıl güçlü bir metin ortaya çıkardığına tanık oluyoruz." “Halkımın intikamını almak için yazacağım.” 2022 Nobel Edebiyat Ödülü’nü alan Annie Ernaux, ödül törenindeki konuşmasına, 60 sene önce yani 20’li yaşlarında, yaşamını edebiyatın içinde var edeceğinden emin bir genç kadın olarak, günlüğüne yazdığı bu cümle ile başlıyor. Bu cümle onun için olduğu kadar kitaplarını okuyanlar için de belki bugün çok daha anlamlı. Nobel jürisi ödülün Annie Ernaux’ya verilmesinin gerekçesini “Kişisel hafızanın köklerini, yabancılaşmalarını ve kolektif kısıtlamalarını ortaya çıkarmadaki cesareti ve objektif duyarlılığı” olarak açıklamış. Kitaplarını okuduğumuzda, kitaplarına dair söylenebilecek en kısa ve en doğru tespitin bu olduğunu görebiliyoruz. Ödül törenindeki konuşmasından öğrendiğimize göre, 1974’te yayınlanan ilk kitabı Boş Dolaplar, yayınlanmadan önce birkaç yayınevinden olumsuz yanıt almış. Bu durum şaşırtıcı değil. Yazmaya ve yazar olmaya karar verdiği gencecik yaşlarında yeni bir dil ve biçem kurmayı, alışılmışın dışında metinlere imza atmayı amaç edinmiş Ernaux. Daha ilk kitabında da bunu uygulamış ve başarmış olduğunu görüyoruz. Ömrünü yeni bir dil ve biçem doğrultusunda edebiyata adamış bir yazarın anlaşılması zaman alıyor. Türkçede yayınlanan kitaplarına baktığımızda, sınıf ayrımcılığı, kadın hakları ve yoksulluk gibi konuları dert edinmesi, bu konuları ödül gerekçesinde de belirtildiği gibi titiz bir objektif duyarlılıkla hemen her kesime getirdiği eleştirilerle gündeme getirmesi, bireyi ve toplumu bu meselelerin nedenleri ve failleri ile kaçınılmaz biçimde yüzleştirmesi, bu konularda özellikle de Amerika ve Avrupa kültür ve sanat çevrelerinin de eleştiri oklarından payını alması gibi birçok nedenden ötürü Annie Ernaux gibi bir yazarın bu ödülü alması edebiyat dünyası için sevindirici ve umut verici. “Ve yazmayı tam olarak gerçekliği yeniden biçimlendirmek olarak görüyordum.” Seneler, diğer romanları gibi, otobiyografik bir roman. Roman kalıplarının çok dışında. Zaten Ernaux da kitaplarını roman olarak kabul etmiyormuş. Genç yaşlarında amaçladığı yeni bir dil ve biçem hedefinin doruklarına ulaşmış bu romanında. Doğum yılı olan 1940’tan 2006 yılına kadar olan zaman sürecini, kişisel deneyimleri ile toplumsal tarihi ve toplumsal belleği buluşturarak, dert edindiği sınıfsal farklıların getirdiği sorunlar, kadın hakları, yoksulluk konularını anlatımının odağına yerleştirerek oluşturduğu bir metin Seneler. Roman kahramanı olan kendisinden üçüncü tekil şahıs olarak bahsediyor. Çünkü mesele Annie Ernaux’nun bireysel olarak yaşadıkları değil, “insan”ın yaşadıkları. Kendini değil, insanı anlatıyor. Üçüncü tekil şahıs olarak kendisini anlattığı paragraflar, bir liste gibi sıraladığı fotoğraflar, haberler, günlükler, notlar oluşturuyor metnin parçalarını. Düz metinler; son derece basitler, süs ve edebiyat yapmaktan titizlikle kaçınıldığı belli olan metinler. Düz ve basit metinlerden oluşmasına rağmen, bütünsel olarak bakıldığında, kolay bir metin diyemeyiz Seneler’e. Ancak sayfalarda ilerledikçe, Ernaux’nun ne yapmak istediğini anladıkça, metnin doğasına uyum sağladıkça, okuru içine çeken bir metne dönüşüyor. Kurgudan dile, biçemden hikâyeye romanı var eden her bir parçanın nasıl güçlü bir metin ortaya çıkardığına tanık oluyoruz. Seneler’in en etkileyici yanlarından biri, anlatılanlara baktığımızda işçi sınıfının, çalışan emekçi sınıfın yaşamının, dertlerinin, geleceğe dair kaygılarının her coğrafyada aynı olduğunu fark etmek. Küçük bir kafe-dükkân işleten anne babasıyla geçirdiği çocukluk ve gençlik dönemlerindeki Ernaux’nun içinde bulunduğu sınıfın yaşadıklarıyla, Türkiye’de yaşananların çok benzer şeyler olduğunu görüyoruz. 1957’lerde Ernaux’nun genç kızlıktan kadınlığa yol aldığı süreçte onun ve yaşıtı tüm kadınların yaşadığı baskı ve sıkıntıları 2023 Türkiye’sinde birebir yaşıyor olmak son derece sıkıntılı ve kaygı verici hissettiriyor insana. Sadece o da değil; politik gelişmeler, adalet ve hukuk konusundaki sorunlar, sağdan sola soldan sağa geçen politikacı ve gazeteciler bile birebir aynı Ernaux’nun anlattıklarıyla. Annie Ernaux, 66 yıllık bir insan ömrünü anlatıyor. Görüyoruz ki bu ömür o insanın kendi tercihleri, kendi istekleri, arzuları ile şekillenmiyor. Tüm dünyayı etkisi altına alan ekonomik sistem, iktidarlar, eril hegemonya şekillendiriyor hepimizin yaşamlarını. Bize ait minicik anılar, duygular, bakışlar, mimikler, dokunuşlar sistemin dayattığı yaşam biçimlerinin gölgesinde yok olup gidiyor. Halbuki tüm bunlar yaşamlarımızı şekillendiren reklamlardan, politik ve ekonomik kararlardan, yaşamlarımıza damga vuran lider politikacılardan çok daha kıymetli. Seneler bu yönüyle, unutma ve hatırlama üzerine bir roman. “Bütün kavramların birbirine geçmesiyle, insanın kendisi için bir cümle bulması, içinden söylediğinde yaşamasına yardımcı olan o cümleyi bulması gitgide zorlaşıyordu.” Ernaux, sevdiği yazarlardan biri olan Proust’un kayıp zamanının izini sürüyor Seneler’de, yeni bir dil ve biçemle, kendi yaşamı üzerinden tüm insanların unutmaması gerekenlerin bir dökümünü yapıyor. Bu nedenle Seneler için zaman ve zamanın geçişi üzerine bir roman da diyebiliriz. “Kayıp zamanın izi web üzerinden sürülüyordu. Arşivler ve günün birinde tekrar karşılaşacağımızı hayal bile edemeyeceğimiz eskiye ait her şey anında önümüze geliyordu. Hafıza tükenmeyen bir şeydi artık, ama zamanın derinliği, kâğıdın sararması ve kokusuyla, kenarı kıvrılmış sayfalar ve tanımadığımız bir el tarafından altı çizilmiş bir paragrafla aktarılan hissi yok olmuştu. Sonsuz bir şimdinin içindeydik.” “Zamanı yéyé yılları, hippi yılları ya da AİDS yılları diye parçalıyor, insanları kuşaklara bölüyorlardı, de Gaulle kuşağı, Mitterrand kuşağı, 68’liler, baby boomer kuşağı, dijital kuşak… Hepsine ve hiçbirine aittik. Bizim kendi senelerimiz yoktu onların arasında.” Annie Ernaux, insan doğasındaki bencillik, kötülük, insana dair çelişkiler ve umutsuzluğa dair yazıyor. Edebiyatla hem kendini hem okurunu sağaltıyor bir anlamda. Yazarın Yalın Tutku, Boş Dolaplar ve Babamın Yeri romanlarını da okumuş bir okur olarak, ona dair düşüncelerimde ilk söyleyeceğim şey ne kadar cesur olduğu. İki nedenle. Birincisi bir insana ait en mahrem olabilecek anıları, tüm açıklığıyla olduğu kadar tüm hataları ve acizlikleri de ortaya koyarak anlatabilmesi. Bunu yaparken kullandığı dil o kadar iyi ki ne ajite olduğumuzu ne de bir teşhir duygusu hissediyoruz. İkincisi, toplumu, kurumları, politikacıları, genel olarak insanlığı hedef alan eleştirilerinde olduğu kadar yakın çevresindeki insanlara yönelttiği eleştirilerde de sözünü sakınmaması. Buna kendi de dahil. Boş Dolaplar’ı kocasından gizli yazmış. Hem Boş Dolaplar hem de Babamın Yeri’nde anne babasının pek de hoşlanmayacağı pek çok hikâye var. Yalın Tutku’da, romanın içinde de belirttiği gibi, erkek kahraman ona, yaşadıkları ile ilgili bir kitap yazmamasını istemiş. O ise yine romanın ana kahramanı olarak şu açıklamayı yapıyor: “Ama ne onunla ne kendimle ilgili bir kitap yazdım. Ben sadece onun varlığının bana kattığı şeyleri – kuşkusuz okumayacağı, ona yönelik olmayan – sözcüklere döktüm. Yapılan bağışı geri ödemek gibi bir şey.” Ve bunu o kadar iyi yapıyor ki, sözcüklere o kadar iyi döküyor ki, bu kadar iyi bir yazarın yazdıklarına bakıp ona haksızsın demek ve suçlamak hiçbir romanında mümkün olmuyor. İyi bir yazarın ne kadar çıplak ve sakınmasız olabileceğinin ve olması gerektiğinin kanıtı gibi karşımızda duruyor Annie Ernaux. “Hakkında konuşulamayanların gün yüzüne çıkarılması politiktir,” diyor Ernaux ödül konuşmasında. Seneler, Babamın Yeri ve Boş Dolaplar’ı Türkçeye kazandırarak, bu harika kitapların edebi tadını bize ulaştıran çevirmen Siren İdemen’e teşekkürü borç bilirim. İyi yazarlar, hangi türde, hangi dil ve biçimde yazarlarsa yazsınlar, yazdıkları metinler ne kadar zor olursa olsun, okurla yakınlık kurmayı başarıyorlar. Bu kadar zor bir metinden, yakın bir dostla uzun bir sohbet sonrası masadan kalkarmış gibi bir hisle ayrıldım. SENELER Annie Ernaux Can Yayınları- 2021 Çeviri: Siren İdemen 232 s.
- Minik trompetin macerası
“Nasıl Anlatsam?” kitapları, çocuklarla konuşulması zor konularda klinik psikolog danışmanlığıyla kalem alınmış öykülerden oluşuyor. Asla Bir Daha Sahneye Çıkmayacağım, değişimlerle başa çıkmada yol göstermek amacıyla yazılmış. Kitabın arkasında çeşitli oyun önerileri ve ebeveyn rehberi yer alıyor. Minik trompetin hayatında değişimler oluyordu. Bildiği, tanıdığı, huzurlu olduğu düzen bir anda kaybolmuştu. Keman ve kontrbas ile çok mutlu bir yaşamı varken neden her şey bir anda böyle karman çorman olmuştu? Yoksa onun suçu muydu? Eskisi gibi gülüp eğlenebilecek miydi? Müziğin uyumunu tekrar duyabilecek miydi? Minik trompetin macerasında, köklü değişikliklerin çocukların iç dünyasında yarattığı üzüntü, öfke gibi duyguları anlarken ‘müziğin ahenkli bütünlüğünün hep var olacağını bulacaksınız.’ Alev Gürcan Tenker evli ve yazarlık yolunda ona ilham olan iki güzel ruhun annesidir. Endüstriyel tasarımcı ve çocuk gelişimcidir. Tasarıma başladığı yıllarda onu en çok heyecanlandıran, çocuklar için tasarladığı ürünlerdi. Onlara faydalı olacak ürünleri ortaya koyarken onlar gibi düşünmeye çalışmak, büyüleyici bir deneyimdi. Çocuk gelişimi bölümünü bitirdikten sonra gençliğinden beri yazmaya olan tutkusuyla çocuk hikâyeleri yazmaya başladı. Buse Sağat kendini bildiğinde beri çocuklarla iyi anlaşan, oyun oynayan bir kişi olarak içinde hissettiği sevgi zamanla profesyonel meslek hayatına dönüştü. Bahçeşehir Üniversitesi’nde Psikoloji Bölümü’nü bitirdi. Uzmanlığını Işık Üniversitesi Klinik Psikoloji Çocuk ve Ergen alanında tamamladı. 2017 yılından bu yana, çocuklarla ve ebeveynlerle hem seanslarda hem de eğitimlerle buluşmakta ve çalışmalarını sürdürmektedir. ASLA BİR DAHA SAHNEYE ÇIKMAYACAĞIM Alev Gürcan Tenker Klinik Psikolog Buse Sağat Pötikare Yayıncılık, 2022 +3 Yaş Resimli Öykü Kitabı Resimleyen; Kıymet Ergöçen Editör; Eda Serdaroğlu Daş 36 s.
- Litera Atölye: Kurmacada “hikaye” üzerine notlar
"Kurmaca yazarının kavraması gereken ilk şeylerden biri, hikayenin insani yapısıdır." Oylum Yılmaz Litera Atölye serisinin ilkini kaleme aldı: Kurmacada "hikaye" üzerine notlar. Her şey bir hikayeyle başlar, daha doğrusu birkaç cümlelik bir hikaye fikriyle…Kurmacada “hikaye” bu nedenle çok önemlidir. Ancak hikaye, birkaç cümlelik bir fikir bile olsa, hiç basit bir şey değildir. En basit şekliyle hikaye dediğimiz şey, birimizin başkaları hakkında söylediği, ahlaki yargılarımız ve korkularımızla beslenen, hayatta olup bitenlerin anlamlarını araştırdığımız kısa anlatı parçalarıdır. Kısacası hikaye insanın ta kendisidir. En az onun kadar karmaşık, çapraşık, en az onun kadar gerçek, iyi, kötü, güvenilmez, dedikodularla, yalanlarla, uydurmalarla, oyunlarla ve türlü niyetlerle dolu bir şeydir. Kurmaca yazarının kavraması gereken ilk şeylerden biri, hikayenin bu insani yapısıdır. Kaybolan karısını arayan bir adamın hikayesi, zengin ve yaşlı bir adamla evlenen genç bir kadının hazin sonu, düşman tarafından işgal edilmiş bir şehrin kurtuluşu… Her kurmaca eserin hikayesini özetleyen basit bir iki cümlesi muhakkak vardır. Bu birkaç cümleden roman ya da öykü olmaz ama eserinizin hikayesine dair bu birkaç cümleyi yarı yolda yitirir ve/veya başka cümlelere çevirirseniz de olmaz. Yani ne anlatırsanız anlatın, metninizin karar verdiğiniz temel hikayesine sonuna hep sağdık kalın. Hikayenizi bulduktan sonra, hikayeyi harekete geçiren şeyi de bulmak zorundasınız. Hikayeyi harekete geçiren şey büyük bir olay olmak zorunda değildir: Bir kayıp, küçük bir aile sırrı, geçmişte söylenmiş bir söz, basit bir hediye ya da o sabah bir insan yerine bir böcek olarak uyanmak olabilir! Yazdığınız metnin hikayesini harekete geçiren ilk şeyi, metnin sonuna kadar taşıyın ve bu harekete geçirici unsuru romanınızın/öykünüzün atmosferi olarak kullanın. Kurmacanın taşıyıcı hikayesi, birbirini etkileyen ve birbirine bağlanan olay örgüleri kurmakla ve bu olay örgülerini destekleyen temalar yaratmakla kurulur. Hikayenin teması, onu anlatarak vermek istediğiniz duygu ve düşüncelerin toplamıdır. Ancak kurmacada tek bir tema işlenmez. Birbirini izleyen ve birbirini besleyen temalar iç içe geçerler. Temalar bir gülün taç yaprakları gibi birbirinin içinden çıkmalı, bir temanın içinden bir başka tema açılmalıdır. Temaları bu şekilde kurabilmek kurmacada yapıyı oluşturmak anlamına gelir. Yapıyı kurmak üslubu getirir. Üslup ise dille alakalıdır. Kurmaca yazarının söz dağarcığı, söyleyiş tarzı, dille ve hayatla kurduğu ilişkidir üslup. Neyi anlatacağınızı bulduktan sonra onu nasıl anlatacağınızı da bulmalısız. Atölye notları, Oylum Yılmaz’ın edebiyat ve yaratıcı yazarlık platformu KulturaLitera‘da verdiği derslerden yola çıkarak LiteraEdebiyat için hazırlanmıştır. www.kulturalitera.com
- Kültür kavramına dair netlik kazanmak isteyen herkese
İletişim alanının önde gelen profesörlerinden Arthur Asa Berger’in Kültür Eleştirisi, kültür kavramına dair netlik kazanmak isteyen herkesin ve özellikle öğrencilerin, deyim yerindeyse, imdadına koşuyor. Edebiyat teorisinden Marksizme, psikanalizden göstergebilim ve sosyolojiye kadar pek çok kavram bu çalışmada son derece sade ve anlaşılır bir dille çok sayıda örnekle anlatılıyor. Kitabın meramı yazarın şu sözlerinde de ifade buluyor: “Etrafınızdaki dünyayı farklı görmeye başladığınızda ya da bu kitapta öğrendiklerinizi medyaya, politikaya, sanata, popüler kültüre ve gündelik yaşamın çeşitli yönlerine uygulayabileceğinizi düşündüğünüzde bu yapıt amacına ulaşmış olacaktır.” Arthur Asa Berger, 1965 ile 2003 yılları arasında ders verdiği San Francisco Eyalet Üniversitesi'nde Yayın ve Elektronik İletişim Sanatları Fahri Profesörüdür. 100'den fazla makale, çok sayıda kitap eleştirisi ve 60'tan fazla kitap yayınlamıştır. En son kitapları arasında Media and Communication Research Methods: An Introduction to Qualitative and Quantitative Approaches (2013), The Academic Writer's Toolkit: A User's Manual (2008), What Objects Mean: An Introduction to Material Culture (2009) adlı üçüncü baskı bulunmaktadır. , Bali Tourism (2013), Tourism in Japan: An Ethno-Semiotic Analysis (2010), The Culture Theorist's Book of Quotations (2010) ve The Objects of Our Affection: Göstergebilim ve Tüketici Kültürü (2010). Ayrıca Durkheim Öldü: Sherlock Holmes Sosyolojik Teoriye Tanıtıldı (2003) ve Kimlik Hatası: Kültürel Çalışmalar Cinayet Gizemi (2005) gibi bir dizi akademik gizem yazmıştır. Kitapları sekiz dile çevrildi ve otuz kitabı Çince'ye çevrildi. KÜLTÜR ELEŞTİRİSİ Alfa Kitap, 2022 Arthur Asa Berger Çeviren: Özgür Emir Tür: Araştırma 232 s.
- “kitap kafası” kitap ekinin ilk sayısı çıktı.
Kafa dergisinin yepyeni dergisi “kitap kafası” kitap eki 1. sayısıyla ocak sayısının içinde yer alıyor. @oylumyilmaz yazdı: Vigdis Hjort-Miras @sirenkitap @ezzga yazdı: Sanem Gonzalez-Şevrole Belayir @nemesiskitap @alarademirel1 yazdı: Charlie Mackesy-Çocuk, Köstebek, Tilki ve At @mundikitap @kubakalin yazdı: Maddie Mortimer-Muhteşem Bedenlerimizin Coğrafyası @timasyayingrubu ve Çok Satması Gerekenler’de bu ay @yerdenizkitapcisi seçkisi! Hepsi kitap kafası’nda, kitap kafası 100. sayının içinde hediye.
- Öykü: Dik Yokuşlu Dar Sokak
"Erinin lütfettiği kadarına razı olmayan kadın mesut olur mu hiç? Nerede görülmüş?" Fatma Katırcıoğlu “Kaç kilo olsun, abla?” “Üç tane kâfi, buzdolabı bozuk da uzun süre muhafaza edemem.” “Tamam abla. Ne demek. Ne kadar istersen o kadar tartarım.” Yine aşina olduğum yüzler karşımda. Araya mutfak alışverişini de sıkıştırıyorum. Kızım yanımda, yirmi bir yaşında fakat evlenip gidemedi hâlâ. Hâlbuki ben on dokuzumda uçmuştum baba evinden. Yeni yetmelerin kocada gözü yok. Diş hekimliğini bitirip kendi muayenehanesini açacakmış hanımefendi, hiç evlenmeyebilirmiş. Diyelim ki evlendi ve kocasını kaybetti, ondan kalan kuş kadarcık maaşla geçinmeye çalışmayacakmış. Ne zannediyor? Benim de maaşlı bir işim olsaydı şeftaliyi taneyle değil kiloyla alabileceğimizi mi? Olur mu hiç? Söyledim ya; buzdolabı arızalı. Yoksa ben bilmez miyim kilo kilo tarttırmayı? Çürüyecek, ziyan olacak. Günahtır. Kimmiş o karşıdan gelen? Çaycı Adnan mı, yoksa? Evet evet. Ta kendisi. Ayla’yı süzüyor. Tanımadı herhalde. Nasıl tanımaz? Sadece iki yıl oldu buradan gideli. Ayla, taşınmadan önce de sülün misali dikkat çekici olmuştu. Olmasa ne? Adnan için fark eder mi ki? Dünya harikası karısına rağmen çay ocağının önünden geçen her kadını, genç yaşlı, şişman zayıf, güzel çirkin ayırt etmeden süzmez miydi? Süzerdi elbette. Hem Ayla’nın kızıma yan gözle bakanın gözlerini oyarım! diyecek bir babası mı var? Adnan da süzer, pazarcı Niyazi de… Yaklaştı Adnan, Ayla’yı, yanındakinin ben olduğunu ayrımsayınca ancak tanıdı da az önceki bakışlarından bir nebze utandı sanki. “Hoş geldiniz, Şehrazat Abla, özlemişiz sizi, yahu.” “Hoş bulduk oğlum. Benim de gözümde tüttü herkes, sorma.” “Ee, ne var ne yok? Ne yapıp ettiniz? Tutunmak zordur büyük şehirde, kurtlar sofrası, malum.” Nedir duymayı umduğun Adnan? Oğlanlar mafya tetikçisi, kız da orospu oldu, he? “Zor olmaz mı? Hem de ne? Fakat insan bir hal çaresi buluyor. Küçük oğlan Aykut, tuhafiye açtı, ağabeyi ile birlikte çalışıyor, canlarını dişlerine takıyorlar. Bilirsin sen de kendi ekmek teknesine sahip çıkar âdemoğlu.” “Bilmez miyim abla? Ayhan ara sıra benim ocağa yardıma gelirdi. Çalışkan çocuktu vesselam. Kardeşinin de yanında durmuş, helal olsun. İnşallah muvaffak olurlar da siz de artık rahat edersiniz. Allah utandırmasın.” Allah utandırmasın mı? Neden utandıracakmış? Üstesinden gelemezler mi sanıyorsun? Muvaffakiyetin koşulu ne sence? Civarın kimsesiz çocuklarını çay ocağında bedava çalıştırıp bir de üstüne küp şekerleri saymak mı? Bu sayede mi mahallenin tek çaycısısın hâlâ? Bir Ayhan daha bulabildin mi? “Şükürler olsun, şans onlardan yana. Bir yılı geçti, tıkır tıkır işliyor dükkân. Yine de yeni doğan günün ne getireceği muamma. Dediğin gibi: Allah utandırmasın.” Kulağıma sinek vızıltısı mahiyetinde ulaşan birkaç cümlesinden sonra uzaklaşıyor Adnan. Çay ocağı nasıl oluyor da tepesine çökmüyor, anlamış değilim. Allah’ın onu çoktan bir felakete uğratması gerekmez miydi? Meyve sebzeleri tamamladığımıza göre fırına da uğrayayım. Kocaman, yuvarlak, üzeri boydan boya kıtırlı, odun ateşi kokulu somun ekmeklerimizi de epey özledim. Ayla da çok severdi kıtırları. Ağabeyleriyle kıtır kapma kavgasına tutuşurlardı her akşam. Ben de büyükleri ne derse kabul etmesi gerektiğini tembihlerdim poposuna attığım bir çimdikle birlikte. Ufaklıktan öğrenmeliydi evin erkeğine nasıl davranacağını. Yoksa evlenince kocasına, kayınbabasına da asi gelirdi, maazallah, onlar da “Anası olacak kadın terbiye vermemiş buna,” derlerdi. Kendimi düşünüyorum sanılmasın, onun adına önlem alıyorum. Erinin lütfettiği kadarına razı olmayan kadın mesut olur mu hiç? Nerede görülmüş? Tövbe estağfurullah. Evlerden ırak. Düşman başına. Tövbe tövbe… Müzeyyen abla da fırına geliyor sanırsam. Torunu Reyhan’la birlikte. Ne kadar da büyümüş Reyhan. Annesi kadar güzel değil yalnız. Annesi; güzel ama kıt akıllı Melahat, ah Melahat... Yirmili yaşlarında dahi kayınvalidesi gibi giyinirdi, evinden dışarı burnunu çıkarmazdı. Ayda yılda bir kere misafirliğe gidersek ancak görürdük yüzünü. Yıldan yıla silikleşmişti gözlerinin feri, günyüzü görmeye görmeye iyice soluklaşmıştı beyaz teni. Bazen sözlerimizi anlamayan bir ifadeyle dinlerdi bizi. Bu kadıncağız bu saflıkla nasıl büyütecek çocuklarını diye endişe ederdim. Lakin Müzeyyen abla yanından bir dakika ayırmazdı torunlarını. Melahat cariyesiydi sanki evin. İç çamaşırlarını da kayınvalidesi mi seçiyordu? Bir hayli merak ederdim fakat soramazdım. Zaten Melahat da hayatından şikâyetçi gibi görünmüyordu. Ben Ayla’nın, çocukluğunun mahallesindeki kadınlara özenmesini beklerken onun iş hanımlığını ülkü edinmesi abesle iştigalden başka bir şey değil. Hangi kadın sabahın erken saatlerinde sıcak yatağından çıkıp gece olana dek ter dökmeye heves eder? Melahat alışverişe çıkamıyor belki ancak her sabah istediği kadar uyuyor. Otobüse, minibüse binmek, yaz kış, sıcak soğuk demeden sokaklarda koşturmak zorunda kalmıyor. Keşke benim kocam da hayatta olsaydı da bunca angaryaya yetişme mecburiyetine düşmeseydim. Ne olmuş güneş görmüyorsa? Ben görüyorum da ne işime yarıyor? Kocam vefat etmeseydi, buzdolabı için ustayı bulurdu, eve getirir, bana da tamiratın bittiğini haber ederdi. Yalnız değilim, evde Ayla da var. Yine de söz olur diye düşünüyor insan. Neme lazım? Büyük şehre gidince erkeklerle pek bir içli dışlı olmaya başlamış derler arkamdan. Müzeyyen abla sımsıkı sardı beni, sahici bir özlemle. İyi insanlardı. Sağ olsunlar. Özellikle Melahat’ın kocası, bazen bizim bahçe kapısını açık unuttuğumuzu görür, ara sıra uyanıp hâlâ açık olup olmadığını kontrol edermiş. Müzeyyen abla, oğlunun beni yengesi, çocuklarımı da yeğeni gibi gördüğünü, kötü niyetli biri bizi rahatsız eder diye vesvese yaptığını anlatırdı. Öyledir tabii. Tutulan nöbetlerin sebebi eve kimi alacağıma ilişkin duyulan merak elbette değildir. Melahat’ın sokağa salınmama nedeni de genç kadıncağızın yol yordam bilmemesi, alışverişte aldatılma ihtimali. Ne ince fikirli insanlar… Allah razı olsun. Melahat şanslı kadınmış, onu bu denli düşünen bir aileye gelin olmuş. Kayınbabamlar da bize sahip çıksaydı keşke. Yalnız onlar mı? Kendi ailem dahi bir başımıza koymadı mı? Bu yüzden midir, Müzeyyen ablanın bir sıcak tebessümünün bile kıymetinin katlanması gözümde? Ona da anlattım oğlanların kendilerine iş kurduğunu. Allah’ın utandırmaması adına bir temennide bulunmadı. “Amma akıllı kadınsın, buradan taşınmakla en doğrusunu yaptın,” diyerek sırtımı sıvazladı. Koca yürekli Müzeyyen abla... Hayata tutunma öykümüzü bakışları olumlu yönde değişerek dinleyen sadece o oldu. Hele Sebahat! Dün akşamüstü güya yemek getirdi bize. Yüzü de yine sirke satıyordu. Adımını eşikten içeri attığı an baştanbaşa gözden geçirdi evi, hoş beş dahi etmeden derin bir nefes çekti içine ve “Rutubet kokusu en az bir hafta çıkmaz. Camları gece gündüz açık tutmak gerek. Boş kalan ev böyle oluyor işte, zaten eskiydi iyice harabeye dönmüş, tüh,” cümlelerini döküverdi tatlı mı tatlı dilinden. Sebahat’ın kocası Harun ağabeyin başka bir kadınla daha birlikte olduğunu herkes bilirdi ancak hiç kimse mevzubahsini yapmazdı ve Harun ağabey de Sebahat’a karşı herhangi bir mahcubiyet hissetmezdi. Haftanın belli günlerini o kadında, diğer günlerini ise Sebahat ve çocuklarıyla birlikte yaşadığı çaprazımızdaki apartmanda geçirirdi. Yalnız o kadınla çocuk yapmamışlardı, münasebetleri aşna fişneden ziyade dostane gelirdi bana. İsmini bilmiyorduk, o, “o kadın”dı fakat daha önce evlenip boşandığı, herhangi bir geliri olmadığı için Harun ağabeyin yanında çalışmaya başladığı ve zamanla birlikte oldukları gibi detayları ise, nereden öğrendiğimizi bilmediğimiz halde, ezberlemiştik tüm ahali. Geride kalan iki yılda düzenlerinde bir değişiklik olduğunu sanmıyorum. Zira Sebahat’ın tencere dibinde kalan yemekleri bize lütfetme alışkanlığı dahi devam ediyor. Öyle ya; insan yüreğinin sızısına bir başkasını üzerek üfler. Ayla bir gün, “Anne, Sebahat teyzelere gittiğimizde hiç görmedim bu tabağı, demek ki misafirlere özel takımları çıkarıyorlar ama gündelikte çatlak olanları kullanıyorlar,” demişti. Ah kızım benim; ay gibi, ışıl ışıl, tertemiz niyetli kızım, insanların kendisine tepeden bakacağını aklının ucundan bile geçiremeyen kızım... Mana veremediğim bir öz güven taşır Ayla. Onca uğraşıma rağmen eğemem başını. Okulda binbir problem yaşasa da benimle paylaşmaz, ufaklığında da sınıfında olup bitenleri veli toplantısına giden komşulardan öğrenirdim. Neden sakladığını da sormazdım. Hoş, sorup öğrensem elimden bir şey gelecek miydi? Aykut lise birde sınıfta kalınca öğretmenleri ile konuşmaya gitmiştim ancak bir ders yüzünden sınıf tekrarı vermişlerdi oğluma. Bir sürü dersten kırık alan çocuklar geçebildiği halde Aykut kalmış, arkadaşlarından ayrılmayı gururuna yediremeyince de okulu bırakmıştı. Hem Ayla, kolunda altın bileziği olmasa da onu kanatları altına alacak bir koca bulur, hacet yok güzel kafasını yormasına. Oysa Aykut ve Ayhan öyle mi? İşsiz güçsüz adama kim verir kızını? Üstelik kocamın ailesindeki kadınlar çok şanslıdır, Ayla da kesin halaları -hatta babasının halaları da- gibi zengin mi zengin bir ailenin paşazadesiyle evlenir, ömür boyu elini sıcak sudan soğuk suya sokmaz. Muayenehane açamasa bile bir kocayla kurtulur hayatı, ben oğullarımın geleceğini garantiye alma telaşındayım. Tez vakitte ev sahibi olmalı ikisi de. Dünyada mekân ahirette iman, denir. Evi olmayana da kız verilmez. Ama kız alırken “Ne getireceksin çeyiz olarak?” diye soranını görmedim ahir ömrümde. Ayla’nın kime varacağı ne malum? Belki de uzak memleketlere gelin gidecek ve üç beş yılda bir görüşeceğiz. Aykut ise ufaklığından bugüne “Annemle yaşamayı kabul etmeyen kadınla evlenmem,” der. Sözünün eridir benim oğlum. Bazen mesnetsiz fikirlere kapılıyor, hatta kendimi madem kocamı kaybedecektim keşke erkek evladım da olmasaydı derken buluyorum. Tekrar evlenmem yadırganmazdı o vakit. Bir beyim olurdu ve komşularım bana çöpe atılmaya yüz tutmuş tabaklarıyla yemek getirmezdi. Getirmez miydi sahi? Bunca horlanışım bana soyadını veren fakat bugün yanımda olmayan bir adam yüzünden mi? Ayaküstü hasbihalden sonra, aklımda geçmişin gölgesi, elimde sebze meyveler ve somun ekmek, farklı yönlere gitmek üzere ayrılıyoruz Müzeyyen ablalar ile. Onlar eve dönüyormuş biz çarşıya doğru ilerliyoruz. Her adımda farklı bir anı sarılıyor eteğimize; sağdaki ara sokakta Tavşancı Murat vardı, neredeyse her hafta birkaç tavşan satın alırdık ondan. Hiçbirini de üç beş günden fazla yaşatamazdık. Soldaki marangoza gardırop siparişi vermek için girdiğimde ahşap tozlarının kokusuyla büyülenmiştim lakin devasa testerelerden ödüm kopunca hiçbir şey soramadan gerisin geri çıkmıştım. O koku yine burnumda. Biraz öteden sola dönerek dik yokuşlu dar sokağa gireceğiz ve yokuşu aşıp sağa döndüğümüzde kendimizi çarşıda bulacağız. Vardık bile. Sokak hâlâ çok dar. Öyle ki tökezlesek evlerden birine düşeceğiz. Yokuş da hâlâ sert mizaçlı, hâlâ soluk soluğa bırakıyor insanı. Kaç yıl olmuştur? O günlerde on yedi yaşındaydım bugün elli dört, tamı tamına otuz yedi yıl geçmiş. Otuz yedi yıl önce bu sokakta değişmişti hayatım: İlk defa kendimizinki dışında bir kasabanın pazarına gelmiştim. Anne babam yanımda değildi, komşumuzun kızı Gülden ve ağabeyi Salih’in peşine takılmama izin vermişlerdi o gün. Biz de iki üç saat boyunca bir sağa bir sola dolaşıp durmuştuk. Çarşıyı tavaf ettiğimizi fark edince ise bu dar sokağa girivermiş ve fazla ilerlemeden kenara çekilmiştik. Arkadaşlarım alışveriş çantalarını düzenlerken ben de merakla etrafıma bakınıyordum. Tam o esnada, yokuşun aşağısından yukarı doğru gelen birkaç gençten sütlü kahverengi takım elbise giymiş olanıyla buluştu gözlerim. Normalde çekingenliğim tutardı ve kaçırırdım bakışlarımı fakat bu defa kaçırmadım. Dar sokak genişledi, bir de düzleşti üstelik. Sokağa sarkan çamaşırlar çekildi görüş alanımdan. Pencerelerinden sohbet etmeye çalışan teyzelerin konuşmaları kulaklarıma varmaz oldu. Hatta o biçimsiz apartmanlar da kayıplara karıştı. Uçsuz bucaksız, dümdüz, taze açmış nergislerin kokusuyla efsunlandığımız bir yeşillikte yalnızca ikimiz mevcuttuk ve birbirimize koşuyorduk. İnsanlara on, on beş saniye bana ise birkaç saat gibi gelen o göz tanışıklığının ardından, sütlü kahverengi takım elbiseli delikanlı arkadaşlarıyla birlikte çarşıya doğru geçip gitti. Onu bir daha görebileceğimi hiç düşünmemiştim. Ancak o sormuş soruşturmuş, o gün beraber dolaştığımız Salih ağabeye ulaşmış, tanışmış, “O kızı bir daha görmek için ne istersen yaparım,” demiş. Henüz bir ay olmamıştı ki mektubu ulaştı bana. İlk cümlesi ise “Merhaba, bana dünya üzerinde başka bir kız yokmuş gibi hissettiren kız,” idi. Daha önce duymadığım iltifatlarla devam ediyordu satırları. Ben ise birkaç haftanın ardından ancak yanıt yazabilmiştim. Salih ağabey mektupların kendi adına gelmesine izin vermişti. Hakkı ödenmez, iki yıl postacılık yaptı aramızda. Kaçak göçek görüşürdük her fırsatta ancak konu istemeye gelince babam memura verilecek kızı olmadığını söyledi. Alır gidermiş evladını, şehir şehir gezerlermiş de torunu torbası perişan olurmuş. Ben de kaçtım Nejdet’e. Babamın gönlü olmasa da annem haberdardı. O, kocasının aksine düzenli maaşı olan biri ile evlenmemden yanaydı. Fakat beni gönderirken “Olur da geçinemezsen ağlayıp sızlayarak geri dönme sakın, babanın başını belaya sokarsın. Ev olan yerde kap kaçak tıkırdar, büyütmeyeceksin,” demeyi es geçmemişti. Ne görürsem göreyim, hatta Nejdet’i kaybettiğim halde, sözünden çıkmadım annemin. Onlara bir dolmuş mesafesinde yaşamama rağmen, gelin geldiğim evde çocuklarımla birlikte devam ettim. Zaten evliliğimin başlangıcında sözünü çiğnediğim için babamla eski sıcaklığımızı tekrar yakalayamadık. Annem ise benim ailemin Nejdet ve onun ailesini olduğunu tembihlerdi her ziyaretimizde. Şimdi hiçbiri hayatta değil ve ben hâlâ soruyorum: Ailem kim? Ne çocuklarım ne kendi anne babam ne de Nejdet’inkiler. Tek bildiğim bu. Bugün bunca sene sonra aynı sokağı, kimin nesi olduğumu kestiremeden adımlıyorum. Sokak hâlâ dar, ben hâlâ köklerimi salacak bir avuç toprak arıyorum, pencerelerden hâlâ çamaşırlar sarkıyor, aynı teyzeler olmasa da hâlâ birileri komşulara sesleniyor ancak yeni açmış nergis kokusu alamıyorum. O gün çarşıda bir tur daha atsaydık da bu sokağa yönelmese miydik, acaba?
- Seyhan Livaneli Öykü Yarışması 2023 sonuçları açıklandı
2023 Seyhan Livaneli Öykü Ödülünü Anıl Çetinel Örselli'nin oldu. Amacı, “Edebiyat dünyamıza soluk katabilecek yeni yazarlar ortaya çıkarmak ve Seyhan Livaneli’nin değerli anısını yaşatmak.” olan ödüle başvurular, 2022 Haziran ayında alınmaya başlanmıştı. Öykü türünde kitabı yayınlanmamış adaylar, herhangi bir ödül almamış olan ikişer öyküsüyle ödüle başvurdu. Dördüncüsü düzenlenen yarışmanın bu yılki konusu “Boşluk” olarak belirlenmişti. Zülfü Livaneli, Barış İnce, Jale Sancak, Gaye Boralıoğlu, Hakan Akdoğan, Menekşe Toprak ve Zafer Köse’den oluşan seçici kurul, beş adayı finalist olarak belirledi: Nuray Elçin, Nurdan Pak, Merve Çömelek, Anıl Çetinel Örselli, Gülcan Ukşal Aksoy. Finalistler arasında yaptığı ikinci tur değerlendirme sonrasında, seçici kurul, ödülü Anıl Çetinel Örselli’ye vermeyi kararlaştırdı. 2023 ödül törenimiz 17 Mart’ta yapılacaktır. Tüm edebiyat severlere açık ve ücretsiz olarak düzenlenecek Kozyatağı Kültür Merkezi’ndeki gecede, jüri üyelerinin düzenleyeceği panel ve söyleşilerle, bir edebiyat etkinliği gerçekleştirilecek. Ayrıca Ferhat Livaneli, müzik dinletisiyle bizlerle olacaktır. Aynı gece, bir önceki yılın kazananı Servet Şan Durukan’ın Eksik Parça Yayınları’ndan çıkacak kitabı için imza etkinliği de yapılacak. Bu yılın kazananı Anıl Çetinel Örselli’nin de, gelecek yılki törene kadar kitabı Eksik Parça Yayınları tarafından yayımlanacaktır. Düzenleme Kurulundan Ayça Erdura, bir sonraki yıl için belirlenecek konu ve şartların Haziran 2023 tarihinde duyurulacağı bilgisini verdi. Ödül töreni 17 Mart 2023 Kozyatağı Kültür Merkezi Gönül Ülkü Gazanfer Özcan sahnesinde saat 20:00’de gerçekleşecek.
- Aşkta kaybetmek yoktur!
Amélie Nothomb, Kış Yolculuğu adlı kitapta zihninin parlaklığını bir kez daha gözler önüne seriyor. “Aşkta kaybetmek diye bir şey yoktur.” Zoïle âşık olduğu kadının gönlünü bir türlü kazanamıyor. Çünkü o kadın bir başkasına âşık. Böylece aklına olabilecek en anlamsız fikirlerden biri geliyor: 13.30 uçağını havaya uçurmak. Uluslararası bir terörist mi? Sayılır. Ama o aşkı uğruna savaşıyor. Karşılıksız bir aşk… Fakat aşkta kaybetmek yoktur. Aşkı hissetmek kendi başına öylesine bir tutkudur ki neden daha fazlası istenir diye kendine sormalı insan. Kaçırdığı uçağı Eyfel Kulesi’ne çarpıp aşkını ispatlamak niyetinde olan Zoïle amacına ulaşabilecek mi? Amélie Nothomb 1967’de Kobe’de doğdu. Klasik filoloji eğitimi aldı. Katilin Temizliği (1994), Merkür (1999), Kıran Kırana (2002, Fransız Akademisi Roman Büyük Ödülü), Kara Sohbet (2004) ve Doğan Kitap tarafından yayımlanan Özel İsimler Sözlüğü (2005), Dişi Şeytan (2005), Kameraya Gülümse (2006), Aşkın Biyografisi (2007), Ne Âdem Ne Havva (2008), Sınır Tanımayan Cesetler (2010), Yağmuru Seven Çocuk (2011), Kış Yolculuğu (2012) yazarın başlıca eserleridir. KIŞ YOLCULUĞU Amélie Nothomb Sahi Kitap, 2022 Çeviri: Mahmut Özışık Tür: Roman 96 s.
- Robotların da kalbi çarpar...
Miyase Sertbarut İki Robot - Fabrika Hatası adlı romanında, savaşın yakıcı ve yıkıcı etkilerinin arasında pek dillendirilmeyen hassas noktalara temas ediyor; savaşların yol açtığı ruhsal yıkıma, parçalanan ailelere, zorunlu göçe ve artan yoksulluğa dikkat çekiyor. Dünyayı kendileri için bir oyun alanı olarak görüp toprağa patates yerine mayın ekilmesine karar verenlere eleştiri getiren kitap; gücü elinde tutana biat etmenin de ona karşı gelmenin de sorgulanması yönünde bir düşünce kıvılcımı oluşturuyor. Okurları insanî yönleri ağır basan, son teknolojik gelişmelere uygun şekilde modifiye edilmiş iki robotla tanıştıran yazar, hedefe giden yolda kalbi merkez almanın, deneyim ve anılardan türlü kazanımlar damıtmanın önemine değiniyor. Kriko ve Barba... Aynı fabrikada, farklı özelliklerle üretilmiş iki robot. Biri yorgun bir savaşçı, öteki ise çiçeği burnunda bir bahçıvan. Peki ya, paketleme esnasında fabrikada görevli bir başka robot, etiketlerini kazayla karıştırırsa! İlk heyecanlar yerini endişeye, travmalar ise engin bir huzura bırakırsa... Savaş meydanlarında güller mi açar yoksa gül bahçelerinde mayınlar mı patlar? Belki de mekanik bir kalp, kimsesiz bir kız çocuğunun geleceğini kurtarmak için ilk kez kanla canla atmaya başlar. Küçük bir yanlıştan nasıl büyük bir kahramanlık doğabileceğini gösteren Miyase Sertbarut bu romanıyla, sınırların ve savaşların gerçek yaşamda yalnızca yoksul insanlar için var olduğunu hatırlatıyor. Sevgiyi ve dostluğu pusula yaparak ''anı disklerimizi'' güzelliklerle doldurmak için yola çıkan Kriko ve Barba, ''Keşke fabrikalar hep böyle hatalar yapsa, daima sevgi kazansa!'' dedirtiyor. Kim bilir, belki dünyanın kurtuluşu böyle bir hatada gizlidir... Miyase Sertbarut 1963 yılında Ceyhan'da doğdu. Keloğlan, Jules Verne, Orhan Kemal ve Karabaşlarıyla büyüdü. Okula giderken hep karnı ağrıyordu. Yani o öyle zannediyordu... Gazi Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü bitirdi, yine karnı ağrıyordu. Öğretmenlik yaptı, karnının ağrısı geçmiyordu. Yazmaya radyo tiyatroları ile başladı. Öykü, roman, masal türlerinde yapıtlar verdi. Karnının ağrısı geçti. Kitapların bütün ağrılara iyi geldiğini düşünüyor. Yazarın Komşumuz Çok Acayip adlı romanı 2013 yılında Gülten Dayıoğlu Çocuk ve Gençlik Edebiyatı Vakfı ödülünü almıştır. Sınavsız Hava Sahası adlı oyunu pek çok okulda sahnelenmektedir. Diğer kitaplarından bazıları: Ünsüz Youtuberın Günlüğü, Koşkent'in Kayıp Çocukları, Gizli Bahçe Masalları... İKİ ROBOT-FABRİKA HATASI Miyase Sertbarut Tudem Yayınları, 2022 Resimleyen: Gökçe Yavaş Önal 96 s.
- Edebi ve insani bir roman
Adada yaşayan bir adamın hikâyesi üzerinden bir yüzyılın tarihini anlatan Ebenezer Le Page’in Kitabı 20.yüzyılın ıskalanmış, gölgede kalmış büyük romanlarından biri. Okunduktan sonra etkisini kaybetmeyen, klasik mertebesinde görülmeyi sonuna kadar hak eden, edebi ve insani bir roman. "Aynı şeyin onlarca Guernseyli çocuğun başına geldiğini gördüm. Ada’dan kaçacağım diye ölüp biterler, ama bir kez gidince de dönmek için her şeyi yaparlar. Bu yüzden Guernsey’den hiç ayrılmadım, ben. Dönüp dolaşıp kürkçü dükkânına döneceğimi biliyordum." Hayatının tamamını Fransa ve İngiltere kıyıları arasında kalan, ancak her iki dünyaya da ait olmayan Manş Adası Guernsey’de geçiren, adasını terk etmeyen, edemeyen huysuz ihtiyar Ebenezer yaşamının sonuna yaklaştığını anladığında kendi hikâyesini, aile sırlarını, unutulmaz dostluklarını ve aşkını, anlatmaya karar verir. Yirminci yüzyılın her iki savaşını da görür, adası önce Almanlar sonra da turistler tarafından işgal edilir. Yüzyılın ilerlemesiyle her şey değişim geçirir. Yaşadıklarını ve biriktirdiklerini bir başkasına bırakmak ister ve yaşamının sonunda paylaşacağı kişiyi aramaya başlar; sonuna dek muhalif olmaya çalışsa ve ada hayatının yalıtılmışlığını ruhunda da taşıdığını düşünse bile neticede hiçbir insanın bir ada olmadığını anlar. Edwards, eşi Harriet (kızlık soyadı Mauger) tarafından bir taş ocağı sahibi olan Thomas Edwards'ın oğlu olarak Vale, Guernsey'de doğdu. Kraliyet Guernsey Hafif Piyade'de görev yaptı, ardından görünüşe göre mezun olmadığı Bristol Üniversitesi'nde (1919–1923) İngilizce okuyarak dört yıl geçirdi; bunun ardından Londra'nın edebiyat dünyasına girdi. Edwards, 1981'de ölümünden sonra yayınlanan The Book of Ebenezer Le Page ile tanınır. Edwards, büyük romanı üzerinde uzun yıllar çalışmış, ancak onu ancak hayatının sonuna doğru tamamlamış ve daktilo metnini Ağustos 1974'te arkadaşı Edward Chaney'e sunmuştur. , daha ziyade kurgusal Ebenezer'in 'Kitabını' romanda Neville Falla tarzında miras bırakması. Daktilo yazısı, gösterildiği tüm yayıncılar tarafından reddedildi ve ancak Edwards'ın ölümünden sonra, John Fowles'ın bir giriş yazmasını ayarlayan Hamish Hamilton tarafından ele alındı. Diğerlerinin yanı sıra William Golding ve Guy Davenport tarafından geniş çapta ve çok olumlu bir şekilde incelendi. Harold Bloom bunu Batı Kanonuna dahil etti. Penguin bir ciltsiz kitap çıkardı ve Amerika'da ve Fransızca çevirisiyle yayınlandı. O zamandan beri Elliot Edizioni tarafından İtalyanca olarak yayınlandı. Şu anda İngiltere ve Amerika'da New York Review of Books in Classics serisiyle basılmaktadır. 1920'lerin sonlarında ve 30'larda Edwards, Cape'in biyografisini yazması için görevlendirdiği D. H. Lawrence'ın yerini doldurabilecek, büyük umut vaat eden bir yazar ve entelektüel olarak görülüyordu. Ara sıra Middleton Murry'nin Adelphi dergisine katkıda bulundu, ancak daha büyük projelerini asla tamamlamadı. Sonunda arkadaşları Murry, John Stewart Collis ve Stephen Potter ondan umutlarını kestiler. 1933'te karısını ve çocuklarını terk etmişti ve kızıyla onlarca yıl sonrasına kadar yeniden iletişim kurmadı. Gezici bir drama öğretmeni ve son zamanlarda küçük bir memur ve bir tür münzevi oldu. Hayatının sonlarına doğru, Weymouth yakınlarındaki bir evde kiracı oldu ve burada sanat öğrencisi Edward Chaney tarafından 'keşfedildi'. İkincisi, romanını tamamlaması için onu teşvik etti ve sonunda yayınladı. Edwards, Weymouth, Dorset'te öldü. EBENEZER LE PAGE'İN KİTABI Gerald Basil Edwards Yedi Yayınları, 2022 Çeviri: Duygu Şahin Tür: Roman 555 s.















