top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Kendi yok ediciliğini görmeyen, görmekten kaçınan insana ilişkin umut çocuklarda

    Öykücülüğümüzün usta kalemlerinden Cemil Kavukçu, bu romanında doğanın ihtiyaç duyduğu acil yardımı okurlarına hatırlatıyor. Kendi yok ediciliğini görmeyen, görmekten kaçınan insana ilişkin umudu ise çocuklarda, onların farkındalığında ve duyarlılığında buluyor. Her şey Emre’nin sıradan bir okul günü, gizemli bir adama yardım etmesiyle başladı. Bu yardımına karşılık bir taşla ödüllendirilen Emre, rüyalarında istediği yere seyahat edebiliyordu artık. Ancak taş, Emre’yi götürdüğü rüyalarda bambaşka bir gerçeği gözler önüne seriyordu. Rüyalarında mekânlar değişiyor ama her şey aynı konuya bağlanıyordu. Çözüm üretilmezse, hepimizi etkileyecek, hayati bir konuya… Cemil Kavukçu 1951 yılında Bursa, İnegöl’de doğdu. İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Jeofizik Mühendisliği Bölümü’nü 1976’da bitirdi. Öyküleri, 1980 yılından bu yana çeşitli dergilerde yayımlandı. Patika adlı eseriyle 1987 yılında Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü’ne, Uzak Noktalara Doğru (1995) adlı öykü kitabıyla 1996 yılında Sait Faik Hikâye Armağanı’na, Angelacoma’nın Duvarları (2008) adlı anlatısıyla 2009 yılında Sedat Simavi Edebiyat Ödülü’ne değer görüldü. Yalnız Uyuyanlar İçin (1996), Bilinen Bir Sokakta Kaybolmak (1997), Temmuz Suçlu (1998), Dört Duvar Beş Pencere (1999), Pazar Güneşi (2000), Gemiler de Ağlarmış (2001), Başkasının Rüyaları (2003), Mimoza’da Elli Gram (2007), Tasmalı Güvercin (2009), Düşkaçıran (2010), Aynadaki Zaman (2012), Üstü Kalsın (2014), O Vakıt Son Mimoza (2015), Maviye Boyanmış Sular (2016), Yüzünüz Kuşlar Yüzünüz (2017) ve Balyozla Balık Avı (2019) adlı öykü kitaplarını kaleme alan Kavukçu’nun Dönüş (1998), Suda Bulanık Oyunlar (2004) ve Gamba (2005) adlı romanları ve Örümcek Kapanı (2013) adlı deneme kitabı yayımlandı. 2013 yılında Erdal Öz Edebiyat Ödülü’ne değer görülen usta yazarın çocuklar ve gençler için kaleme aldığı eserler: Selo’nun Kuşları (2004), Havhav Kardeşliği (2010), Özgürlüğe Kaçış (2010), Bir Öykü Yazalım mı? (2011), Kafeste Bir Topik (2011), Yeşilcik (2012), Yolun Başındakiler (2013), Berk’in Gizli Gücü (2014), Masal Kurma Oyunu (2016), İlginç Bir Şey Yapmalıyız (2020). Eşiyle birlikte bazen Ankara’da bazen Ordu’da yaşayan Cemil Kavukçu’nun bir oğlu var. SİYAH RÜYA TAŞI Cemil Kavukçu Can Çocuk, 2022 Editör: Mehmet Erkurt, Ceylin Aksel Resimleyen: Çağla Yiğit Yaş: 9, 10, 11 96 s.

  • Regaip Minareci'ye Avusturya Devlet Ödülü

    Çevirmen Regaip Minareci, Avusturya Devlet Ödülü'nü kazandı. Ödül gerekçesi olarak çevirmenin yüksek çeviri kalitesi ve hassasiyeti vurgulandı. Avusturya Sanat, Kültür, Kamu Hizmeti ve Spor Bakanlığı'nın (BMKÖS) Çeviri Danışma Kurulu, 2022 Avusturya Edebi Çeviri Ödülü'nün kazananlarını açıkladı. Franz Kafka, Robert Musil, Stefan Zweig, Peter Handke, Jenny Erpenbeck ve Daniel Glattauer'in eserlerini Türkçeye çeviren, çevirmen Regaip Minareci Avusturya Devlet Ödülü'nü kazandı. Daha önce Türkiye'den sadece Ahmet Cemal'e verilen ödülün gerekçesinde: "Minareci Avusturya edebiyatını hem Türkiye'de hem de Almanca konuşulan ülkelerdeki Türk okuyucu kitlesiyle buluşturuyor. Çevirmen, yüksek kalitesi ve hassasiyetiyle kendi ülkesindeki genç Alman akademisyenler için de standartlar belirliyor." Regaip Minareci 1955’te İstanbul’da doğdu. Münih’te geçen lise ve üniversite yıllarının ardından 1977’de Hürriyet Grubu’nda çevirmen olarak çalışma hayatına atıldı. Hürriyet Dergi Grubu, Milliyet Dergi Grubu, Güneş, Tercüman ve Doğan Kitap’ta editör, yazıişleri müdürü, yayın yönetmeni ve yayın koordinatörü olarak uzun yıllar idari görevlerde bulundu. Önceleri gazeteciliğin yanı sıra sürdürdüğü edebiyat çevirmenliğine artık tam zamanlı olarak devam ediyor.

  • Lâle Müldür’ün şiirleri Ercan Arslan’ın resimleriyle buluştu

    Lâle Müldür’ün şiirleriyle Ercan Arslan’ın resimlerinden oluşan Kadınesk Yapı Kredi Yayınları şiir dizisinden çıktı. Kadınesk adıyla yayımlanan kitaptaki şiirler Lâle Müldür’ün 2016 baharında Berlin’de Ercan Arslan ile karşılaşmasından bir gün sonra, ressamın atölyesinde geçen gecelerde yazılmış. Lâle Müldür, sunu yazısında şiir-resim buluşmasını şöyle değerlendiriyor: “Şiir ve resim başka bir şey. Kendinin binlerce mil ötesine gidebiliyorsun. Bu resimlerde, tıpkı iyi müziğin tanımında olduğu gibi, aynı zamanın içinde tekrar eden bir ritim var. Bütün etüt boyunca bu müziğin içinde gidip geliyor, sallanıyordum. Ercan Arslan’ın resimlerindeki ritmi yakalayıp müziğinde gezindiğimde aynı yalpalanma duygusuna kapılıyordum. Bir müziği devreder gibiydim. Yıldızella burada işte.” Lâle Müldür (Aydın, 1956) Robert Kolej’den sonra şiir bursu alarak Floransa’ya gitti. ODTÜ Elektronik ve Ekonomi bölümlerine devam etti. 1977’de Manchester Üniversitesi Ekono­mi Bölümü’nden lisansını, Essex Üniversitesi Edebiyat Sosyolojisi Bölümü’nden master derecesini aldı. 1980’den itibaren “Yeni İnsan”, “Yazı”, “Gösteri”, “Defter”, “Şiir Atı”, “Oluşum”, “Mor Köpük”, “Yönelişler”, “Sombahar”, “kitap-lık” dergilerinde şiirleri, yazıları yayımlandı. 1999’da “Radikal” gazetesinde yazdı. Bazı şiirleri bestelendi (Destina, La Luna), filmlerde kullanıldı. Şiirlerinden bir seçki Water Music adıyla Dublin’de (Poetry Ireland, 1998), Fransız ressam Colette Deblé’nin resimleri üzerine yazdığı şiirler Fransızca olarak “Ainsi parle la Fille de pluie” (Yağmur Kızı Böyle Diyor) adıyla Fransız Enstitüsü’nde, Donny Smith’in çevirdiği seçme şiirler kitabı (I Too Went to the Hunt of a Deer) 2008’de Türkiye’de, “Ein Adler springt aus meiner stirn” (Alnımdan Fırlayan Bir Kartal) adlı bir seçki ise 2016’da Almanya’da yayım­landı. Yurtdışındaki birçok toplantıda Türkiye’yi temsil etti, Amerika’da yayımlanan Türk şiiri antolojisinde “80’lerde başlayan krizi aşan bir şair” olarak anıldı. KADINESK Lâle Müldür Yapı Kredi Yayınları, 2022 Resimleyen: Ercan Arslan Editör: Murat Yalçın 80 s.

  • Kopya olanın kopyasını yaratmak

    Aynur Kulak yazdı: "Jean Baudrillard, Can Çekişen Küresel Güç başta olmak üzere, Çaresiz Stratejiler, Sessiz Yığınların Gölgesinde, Şeytana Satılan Ruh adlı kitapları içinde canlı kanlı yaşadığımız, tüm ayrıntıları kopyanın da kopyası olan fakat aslı imiş gibi sunulan simülasyonlarla dolu tıkır tıkır işleyen çağımızı gözlerimizin önüne seriyor." Orijinali, gerçeği, ilk örneği olmayan; kendisi zaten kopya olan bir şeyin kopyasını anlatan Simülasyon Kuramı, çağdaş felsefenin en önemli filozoflarından Jean Baudrillard için küresel gücün sessiz yığınları nezdinde anlam tanımını bu şekilde oluşturuyor. Bilimsel literatürde tanımı; doğadaki cansız maddelerin kendiliğinden, bir anda veya zamanla bir canlıya benzer biçim almasına ve bu tür oluşumlara verilen ad olan simülasyon kavramı için Baudrillard’ın yaptığı tanım sıklıkla kullanılıyor. Çünkü çağı, çağın küresel güç meselesini, dijitalleşmeyi, medyayı ve tüm bunların gündelik yaşamımıza etkisini felsefi, bilimsel, sosyolojik ve kültürel olarak ondan daha iyi tanımlayabilen bilim insanı sayısı bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar az. Tek bir kavramın bu iki ayrı tanımı üzerinden bir karşılaştırma yaparak benzer ve farklı detayları bulabiliriz elbet fakat burada cımbızla çekmek istediğim “… kopyası olan bir şeyin kopyasını anlatan…” ve “… zamanla bir canlıya benzer bir şekil almasına…” ifadeleri. Bu farklı yapılıyormuş gibi gözüken benzer tanımların üzerinden simülasyonun “aslının” nasıl bir şeye benzediği üzerine düşünmek istiyorum. Fakat bunun üzerine düşünmek imkansız çünkü simülasyonun “aslı” diye bir şey yok. Her anlamda, her şeyi, kopyası üzerinden –hatta çoğu pozisyonda kopyasının da kopyası üzerinden anlatabilen bir kavram. Tam da yaşadığımız çağın tüm düşünüş, davranış ve uygulamalarında gördüğümüz gibi. 20. ve 21. Yüzyıl dünya yapılanması ve düzen inşası üzerine felsefi boyutta pek çok makale ve kitap yayımlayarak Simülasyon Kuramı’nı yeniden tanımlayan Jean Baudrillard "Gerçek bir felaket olmayacak çünkü sanal felaket koşullarında yaşıyoruz. Hızla çoğalan aşırı şişen ama doğuramayan bir dünyanın bulantısı bu." diyor. Bir şey üzerinde aslı olmadan konuşulması, düşünülmesi ve eyleme geçilmesi, yani olmayan bir şey üzerinden kopya olanın kopyasını yaratma Baudrillard nezdinde sanayi devriminin, kapitalizmin, küresel güç kavramının, kitlelerin ve artık sanal dünyada yaşayan ve çok sesli olduklarını düşünen sessiz yığınların en “kopya”, fakat en “asıl” gerçeği. Jean Baudrillard Doğu Batı Yayınları tarafından Oğuz Adanır çevirileriyle yayımlanan Can Çekişen Küresel Güç başta olmak üzere, Çaresiz Stratejiler, Sessiz Yığınların Gölgesinde, Şeytana Satılan Ruh adlı kitapları içinde canlı kanlı yaşadığımız, tüm ayrıntıları kopyanın da kopyası olan fakat aslı imiş gibi sunulan simülasyonlarla dolu tıkır tıkır işleyen çağımızı gözlerimizin önüne seriyor. Körfez Savaşı, Yugoslavya’nın parçalanması ile Avrupa’nın ortasında yaşanan katliamlar ve patlak verdiği ilk gün itibariyle kopya bir simülasyon dediği 11 Eylül gibi dünya düzenini parçalayıp yeniden inşa eden çok önemli olaylara tanıklık ederek kuramlarını bunun üzerine kuran Baudrillard pandemi dönemine ve akabinde Doğu Avrupa’da patlak veren Rusya-Ukrayna savaşını da görse ne derdi? Yaşadığımız kopyanın da kopyası simülatif düzen adına yine şaşırmaz ve doğal mı derdi tüm bu yaşananlar için? “The despair of having everything: Her şeye sahip olmanın yol açtığı çaresizlik.” Baudrillard’ın cevabı tam olarak bu. Ve bu basit gibi görünen cevap sanayi devriminden beridir süre gelen dünya küresel güç düzeninin geldiği noktayı tarifi açısından eşsiz. Ki bu cevabı Baudrillard tüm dünyanın hareketinin durduğu pandemi dönemini, akabinde yaşanan derin ekonomik krizi, enerji krizini ve tüm bu tip dönemlerin sonunda olmazsa olmaz bir savaşı daha görmeden veriyor. Fakat dünya var olduğundan, döndüğünden ve insan yeryüzünde varlık gösterdiğinden beri bu tipte kopyanın da kopyası simülasyonlar o kadar fazla ki, görmesine gerek yoktu elbet. Dünyanın içinde bulunduğu çaresiz stratejik simülasyonlar tam da buradan filiz vermiyor mu zaten? Her Şeye Sahip Olmak Baudrillard, Can Çekişen Küresel Güç başta olmak üzere çaresizlik, sessiz yığınlar, iyi olma kötü olma kavramları, şeytana satılan ruhlar, yani bu tıkır tıkır işleyen düzen ile ilgili söylemiş olduğu, “Her şeye sahip olmanın yol açtığı çaresizlik.” ile ne söylemek istemiş olabilir? Her şeye sahip olmak… Nedir bu tüm devletlerin, tüm toplumların, kitlelerin ve toplulukların her şeye sahip olma mottosu? “Oysa bin yıllık bir kıtlık sürecini geride bırakan insan bir anda yerine getirilmesi olanaksız arzular hissetmediği gibi, bin yıllık bir kölelik sürecinden kurtulmak insanın tamamıyla özgür olmak gibi bir duygu hissetmesini de sağlamıyor.” Kopyanın da kopyası simülatörlere karşılık asıl olanı, gerçeği ortaya koyuyor Baudrillard. Zira aslında kopyanın da kopyası böyle bir çağ düzeninde asıl olanı görebilmek, anlayabilmek imkansız değil. Bunu tam randımanlı olarak, bütünüyle yaşamak imkansız. Çünkü bundan böyle iki kelime ruh halimizi özetleyebilir: “Mutlak keyifsizlik!” “Günümüzde gerçek kırılma noktasında söz edilebilirse o da bu, yani bıkkınlık, doygunluk, yanıtları önceden bilinen soruların yanı sıra aşıp geçme, düş ya da isyan gibi geçici heveslerin tamamını yutan bütünsel bir gerçeklik; gerçekliğin yerini alan modellerdir. Bu, radikal bir tersine çevirme, bozuk denge evresidir.” “Bozuk denge evresi…” Çağımızla ve günümüzle ilgili bu tespite kim itiraz edebilir? Yaşadığımız her şey ve her şeye sahip olma arzusu tam da buna tekabül etmiyor mu? Direnemediğimiz ve içinde nereye gideceğini bilmeksizin sürüklendiğimiz durumlardan bahsediyor Baudrillard. Çağı yakalamak için hep daha fazlasını yapma gereksinmeleri de buradan ortaya çıkıyor. Baudrillard kitaplarını okurken tam da ne mene bir çukur içine düştüğünüzü, nasıl bir girdapla savrulduğunuzu, algınızla nasıl da oynandığını okuyorsunuz. “Daha önce hiç böyle özgün ve bir ölçüde daha radikal bir durum yaşanmadı. Zira kendisine karşı direnemediğimiz şey artık baskı, yoksun bırakılma, yabancılaşma değil bolluk ve koşulsuz teslimiyettir. Bizim iyiliğimizden başka bir şey düşünmeyen ve bizi iyiliklere (…) boğmanın yanısıra geri ödenmesi olanaksız bir borca batıran iktidara karşı direnemiyoruz.” Ne dersiniz, büyük resme değil kendi bireysel hayatlarımıza, çekirdek yapıya ve bir kum tanesine baktığımızda bile artık görebileceğimiz, idrak edebileceğimiz bu cümlelerin her biri doğru önermeleriyle içimize işlemiş vaziyette karşımızda duruyor. Günümüzde hiç duraksamadan iyiliğimizi isteyen her şeye karşı mücadele etmeliyiz diyor Baudrillard. Aksi takdirde her şeye sahip olmak çaresizliklerimizi dindirmiyor maalesef. Aksine sesiz çaresiz yığınlara dönüşmüş olmamız perçinleniyor. Sessiz Yığınlar: Zihinsel ve Varoluşsal İşsizlik Bugüne kadar filozoflar dünyayı yorumlamakla yetindiler. Sıra dünyayı dönüştürmeye geldi, diyen Marx’ın sözüne karşı gelerek; “Bugün dünyayı dönüştürmekle yetinemeyiz. Dünya zaten değişip, dönüşüyor. Bugün acilen yapılması gereken; dünyanın biz olmadan dönüşmemesi ve sonunda bizim içinde yer almadığımız bir dünyaya benzememesi…” gidişatına dikkatimizi çeken Baudrillard, çağa uygun olarak, hatta çağın ilerisine doğru bir bakış geliştirme isteğiyle çağdaş felsefenin nasıl düşünmesi ve eyleme geçmesi gerektiğine nokta atışı yapıyor. Her anlamda hızla ilerleyen yeni oluşumlar mevzu bahisken zihinsel ve varoluşsal bir boşluk söz konusu diyor. Çok düşünen, çok sesli, global, sosyal ağlarla sürekli etkileşim halinde, birbirinden haberdar olarak birbirine dokunan, yapay zekayla işleri kolaylaşan toplumlar yaratıldı fakat; “Tekniğin küresel güce özgü hegemonik özelliklere sahip olduğu bir aşamada, insan yalnızca özgürlüğünü değil, kendi hakkında düşler kurma yetisini de yitirmektedir. Bugün insan, boyun eğdiği makinelerin onun yerini alması nedeniyle, çalışma düzenine özgü işsizliğin çok ötesine geçen zihinsel ve varoluşsal bir işsizlikle karşı karşıyadır.” diyor. Yaşamın anlamsızlaşması ve biri işe yaramaması; “Mutlak keyifsizlik!” olarak adlandırılan şeylerin temelinde yatan budur ve bundan böyle başına neler geleceğini tahmin bile edemeyecek durumdaki işe yaramaz insanın ortadan kaybolmadan önce yaşayacağı son evredir bu. Bundan başka bir devrim olmayacaktır, bu dünyanın artık bize ihtiyacı yoktur, dünyaların en güzelinin insana ihtiyacı yoktur. Jean Baudrillard’ın Doğu Batı Yayınları’ndan çıkan tüm kitaplarının çevirisini gerçekleştiren Prof. Dr. Oğuz Adanır’a teşekkür etmeden bitiremeyeceğim bir inceleme bu. Antropoloji’den psikanalize, göstergebilimden, sosyolojiye, ekonomi ve tarihten simülasyon kuramı ve dilbilime, iletişim ve kültür bilimlerinden sinemaya uzanan geniş bir perspektifte bilimsel bilgi birikimlerini okuyucularla ve öğrencileriyle yıllarca paylaşan, Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sinema-TV Bölümü’nde Bölüm Başkanı olarak görev alan Oğuz Adanır’ın, Jean Baudrillard’ı tanımamızda büyük emeği ve disiplinli çalışması vardır. Kendisine bu yazı vasıtasıyla teşekkür ederim. Doğu Batı Yayınları’na da Oğuz Adanır ile çalışıp özellikle Jean Baudrillard’ın son döneminde yazdığı metinleri kitaplaştırma çalışmaları için teşekkür etmek isterim. Jean Baudrillard kitaplarının kitaplık olan her eve girmesi dileğiyle.

  • "Hiç mutsuz olmamış ve olmayacak gibiyim. Zamanı büktüm işte. Artık hayatımı sevebilirim."

    İleriye doğru giden bir trende, yanlış seçilmiş bir koltukta, ters oturuyordu kadın. Geçmişe, geleceğe, göğe ve hiç tanımadığı birine bakıyordu pencereden. Bilge Aygün’ün ilk kurgu kitabı, benzer pencerelerde kim bilir kaç kez karşılaşıp tanışmayı ihmal ettiklerimizi hatırlatıyor. “Duygularım, ancak Konya’da olabilecek kadar dümdüz bir ovada dörtnala koşan bir at gibi özgür... Ben bir elimle Asya Kıtası’nı, diğer elimle Amerika Kıtası’nı tutuyorum; uzay boşluğunda vals adımları ile dönüyor, dönüyoruz. Ellerimi bırakıp yıldız olup kayıyorum. Marmara Denizi’nden Moby Dick olup çıkıyorum. Trendeki kendime kuyruk sallıyorum. Sağım solum önüm arkam, her yerdeyim. Her şey benden doğuyor, benden uzuyor. Yollar endişelendirmiyor beni, her yere gidebiliyorum. Sonbahar mevsiminde, 24 Kasım 2019’da, burada, trenin birinci vagonunda cama başını dayamış olan da benim; dörtnala koşan at da... Bunu kim inkâr edebilir? Hiç mutsuz olmamış ve olmayacak gibiyim. Zamanı büktüm işte. Artık hayatımı sevebilirim.” Bilge Aygün 1977 yılında Rize’de öğretmen anne-babanın ikinci çocuğu olarak dünyaya geldi. İlk, orta ve lise eğitimimi Türkiye’nin çeşitli illerinde (Rize, Eskişehir, Kırklareli, İstanbul) tamamladı. 1998 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Psikoloji bölümünden mezun oldu. Psikolog olarak aktif çalışma yaşantısı 24 yıldır devam etmekte. İlk kitabı “Temel Alışkanlıklar” 2008 yılında Epsilon Yayınevinin aile kitaplığından çıktı. İkinci aile kitaplığına ait kitabı “Atom Karınca Çocuklar” 2011 yılında yayımlandı. İlk hikayelerini 40 yaşımdan itibaren yazmaya başladı. Yayımlanan ilk hikayesi “Gündüz Düşleri”, 2018 yılında DK Yayınlarının “Umut” konulu kolektif öykü kitabında, ikinci hikayesi “Zorla Gül”, 2019 yılında DK Yayınlarının “İhanet” konulu kolektif öykü kitabına yayımlandı. “Kaybettiklerimiz” ve “Kiraz” edebiyat dergisinde yayımlanan diğer hikayeleri. İlk romanı “Hiç Tanımadığım Biri” 2021 Nisan ayında Epsilon Yayınevinden çıktı ve 2022 Vedat Türkali edebiyat ödülleri ilk roman uzun listesinde yer aldı. 2022 Nisan ayında ilk şiir kitabı Maya&Koza Sen ilk ne zaman büyüdün? (Çocuk şiirleri) Yol Akademi tarafından yayımladı. Halen kendi ofisimde psikolog olarak çalışmakta. Şu günlerde ikinci romanınını (Payne Ruhu) tamamlamak üzere. Evli, 17 yaşında bir erkek çocuk annesi. HİÇ TANIMADIĞIM BİRİ Bilge Aygün Epsilon Yayınevi, 2022 Tür: Roman 112 s.

  • Milliyet Sanat Ocak 2023 sayısı çıktı!

    2023’ün ilk Milliyet Sanat sayısı sanatseverleri kapağında, Gamze Taşdan’ın Cumhuriyet’in kuruluş coşkusunu yaşatan “Cumhuriyet Kızları” sergisinden capcanlı bir resimle karşılıyor! Milliyet Sanat Ocak 2023 sayısında yeni romanını ve “altın çağ umudu”nu anlatan Buğra Gülsoy’dan yeni filmi “Sevda Mecburi İstikamet”le Çağan Irmak’a, alternatif rock grubu Madrigal’den “Bütün Kadınların Kafası Karışıktır” ekibine ve yazar Murat Gülsoy’a ilgi çekici röportajların yanı sıra her zamanki gibi kültür sanat dünyasının nabzını tutan haberler ve kapsamlı incelemeler yer alıyor. Milliyet Sanat’ın Ocak 2023 sayısının kapağında okurları, Gamze Taşdan’ın Bozlu Art Project’te açılan ve 100. yılını kutladığımız Cumhuriyet’in kuruluş coşkusunu yaşatan “Cumhuriyet Kızları” sergisi karşılıyor. Ayın Söyleşisi için Asu Maro’nun konuğu, oyunculuk kadar önemsediği yazarlık kariyerinde üçüncü romanı Luna’yı yayımlayan Buğra Gülsoy oluyor. Kitabını, insanlığın özüne dönüp tekrar bir altın çağa ulaşacağı umuduyla “kadim geleceğe” adayan Gülsoy, yeni romanının yanı sıra mimarlık okurken başlayan yazma tutkusunun diğer duraklarına, hisleriyle çizdiği oyunculuk kariyerine ve oğluyla beraber öğrenmeye çalıştığı babalığa dair içten bir sohbete imza atıyor. Milliyet Sanat’ın Ocak 2023 sayısında ayrıca Çağan Irmak yeni filmi “Sevda Mecburi İstikamet”i, sinemasındaki genç bakışı ve değişmeyenleri; alternatif rock’ın sevilen grubu Madrigal “Seni Dert Etmeler”den müzikal kariyerlerine kadar kendilerine dair pek çok şeyi; “Bütün Kadınların Kafası Karışıktır” ekibi yedi senenin ardından yepyeni bir kadroyla sahnelenen oyunu; Murat Gülsoy ise yeni romanı Ressam Vasıf’ın Gizli Aşklar Tarihi’ni anlatıyor. Röportajların yanı sıra renkli haberler, incelemeler, köşe yazıları gibi her yaştan sanatseverin zevkle okuyacağı daha birçok zengin içerik Milliyet Sanat’ın müzik, edebiyat, plastik sanatlar, sinema, podcast ve sahne sanatları sayfalarında...

  • Öykü: Karakol

    "Korunmaya ihtiyacımız yoktu. Ya da tam tersine, yani başkalarının bizden korunmasına." Korkut Kabapalamut Beldemizin batı sınırının tam orta yerine devasa boyutlarda bir karakol dikildikten sonra, artık en azından benim adıma hiçbir şey eskisi gibi olmadı, olamadı. Merkezi hükümetin neden böyle bir adım attığını, atma gereği hissettiğini hiçbirimiz, en bilgelerimiz, yaşlılarımız, okumuşlarımız bile biraz olsun anlayamadı. Zira ilçemizde uzun yıllardır hiçbir asayiş sorunu yaşanmamıştı. Barış ve huzur içinde yuvarlanıp gidiyorduk. Korunmaya ihtiyacımız yoktu. Ya da tam tersine, yani başkalarının bizden korunmasına. Belediye başkanı sıfatıyla olayı aydınlatma görevi haliyle bana düştü. Karakola gitmekle kaymakamlığı aramak arasında hayli kararsız kaldım. Sonra, itiraf etmek gerekirse o ürkütücü karakola gitme fikri beni biraz korkuttuğu için işin kolayına kaçıp kaymakamlığı aramaya karar verdim. Uzun uğraşlarla denemelerden sonra kaymakama ulaşmayı başardım. Bana sözünü ettiğim karakoldan haberi olmadığını ama ilk fırsatta konuyu titizlikle araştıracağını, ardından da beni arayıp bilgilendireceğini söyledi. Ben de saflıkla kendisine inanıp beklemeye başladım. Aradan haftalar geçmesine rağmen söz konusu arama ve bilgilendirme vaadi gerçekleşmeyince bu kez gözümü iyice karartıp kaymakamı atlayarak doğrudan valiliği aramaya karar verdim. Tabii küçük, önemsiz, kimsenin ciddiye almadığı bir beldenin yine kimse tarafından bilinip tanınmayan başı olduğumdan vali hazretleriyle görüşmeyi umamazdım. Aklımın ucundan bile geçiremezdim böyle bir şeyi. Özel kalemiyle görüşme şerefi bana yeter de artardı bile. Nitekim yine uzun gayretlerden sonra kendisine ulaşmayı başardım. Alınmayayımmış ama beldemizin varlığından benim kendisini aramam sayesinde haberdar olmuş beyefendi. Dolayısıyla, kolayca tahmin edebileceğim üzere bahsi geçen karakol inşaatı ile ilgili herhangi bir malumatı yokmuş, yine de yoğun işlerinden başını kaldırma olanağı bulursa bana sözmüş, konuyu özenle araştırıp beni aydınlatacakmış. Öte yandan böyle önemsiz, gayet rutin meseleler için basit bir beldenin başı olarak koskoca valiliğe telefon açmaya kalkışmam, doğrusunu söylemek gerekirse biraz salakça ve küstahça bir hareketmiş, en azından yadırgatıcıymış, alışılmadıkmış, düpedüz devlet umuru bilmemekmiş, bundan böyle benzeri bir sorun olursa hiyerarşik silsileye göre davranıp yazılı olarak müracaatlarda bulunayımmış. Aksi bir durumda beni derhal görevden alıp yerime kayyum atarlarsa çok da şaşırmayayımmış, bazı kendini bilmezler gibi milli irade, demokrasi elden gidiyor, oylarınıza sahip çıkın ey ahali falan diyerek ortalığı velveleye vermeyeyimmiş sakın yani. Bu kez tam da beklediğim üzere yine aradan haftalar, hatta aylar geçmesine rağmen valilikten belediyemize yazılı ya da sözlü bir bilgilendirme ulaşmadı. Kim bilir sıra bize gelene kadar ne büyük sorunları, içinden çıkılması çok güç işleri vardı adamların. Bu durumda kendi göbeğimizi kendimiz kesmeliydik anlaşılan. Yani bizzat karakola gidip komutanla görüşmekten başka çarem kalmamış gibi görünüyordu. Ben de haliyle gözümü karartıp aynen öyle yaptım. Karakolun kapısındaki boylu poslu nöbetçiye kibarca kendimi tanıtıp komutanla görüşmek istediğimi söyledim. Cevap olarak, benden gerçekten de belediye başkanı olduğumu gösteren resmi bir belge ibraz etmemi istedi münasebetsiz. Aksi halde, her belediye ya da bilmemne başkanı olduğunu savunan tip karakolun kapısına dayanıp komutanla görüşmek ister, bu aklını kaçırmış insan sürüsüyle görüşeceğim, onların gönüllerini hoş edeceğim derken zavallı komutan asli, hayati nitelikteki görevlerini ifa etmekte zorlanabilirmiş. Bu arada, lütfen kusura bakmayayımmış ama koskoca bir belediye başkanı olarak (tabii şayet gerçekten de öyleysem) bu derece basit bir şeyi düşünememiş olmama şahsen çok şaşırdığını da eklemeden geçemeyecekmiş. Öyle olunca daha fazla azar işitmemek adına hiç sesimi çıkarmayıp gerisin geri belediyeye döndüm, mazbatamı alıp tekrar karakola vardım, aksiliğe bakın ki nöbetçi değişmişti, bu kez öncekinden de iri yarı, suratsız bir nöbetçi karşıladı beni. Mazbatamı da ibraz ederek aynı arzumu kendisine saygılı bir dille tekrarladım. Cevap olarak, sayın komutanla neden, hangi konuda görüşmek istediğimi, bu acelemin ve telaşımın nedenini sordu. Ben de tabii o esnada cesaretimi süratle yitirmeye başladığımdan adamı kızdırmamak adına, ne zamandır belediye başkanı sıfatıyla komutan hazretlerine bir hoş geldiniz demek istediğimi ama başımı işlerimden kaldıramadığımdan dolayı ancak şimdi bu mutlu olanağı elde edebildiğimi, geldiğimi değerli komutana bildirirse çok mutlu olacağımı söyledim Nöbetçi delirmişim gibi uzun süre, şaşkınlıkla yüzüme baktı. Ardından randevum olup olmadığını sordu. Ben de bir belediye başkanı ile bir karakol komutanının görüşmesi için randevuya falan gerek olmadığını, bunların söz konusu beldenin en ileri ileri gelen, resmi sıfatı haiz önemli şahsiyetleri olmakla birbirlerini teklifsizce ziyaret etmelerinin doğal karşılanması gereken rutin bir şey olduğunu söyledimse de, ilk bakışta mantıklı görünen bu iddiam yazık ki adamı daha da kızdırmaktan başka işe yaramadı, hatta beni küstahça tehdit etmesine neden oldu. Bir daha oraya randevusuz gelmeye kalkışırsam beni içeriye alacağını ama komutanla görüştürmek yerine, orada uzunca bir süre ikamet etmek üzere nezarete attıracağını söyledi. Ben de mecburen, içimden peki öyle olsun bakalım diyerek yine belediyeye, makamıma geri döndüm. (Ne de olsa adamın sırtında son model otomatik tüfeği vardı.) O sinir ve hayal kırıklığıyla hemen allahın cezası karakolu aramaya karar verdim ama telefon numarasını ara ki bulasın. Bilinmeyen numaralarda da öyle bir numara maalesef kayıtlı değilmiş. Karakol yeni kurulduğundan bunun gerçekliğine kolaylıkla inanıp bu kez kendim gitmek yerine, yardımcımı telefon numarası istemek üzere karakola gönderdim. Her ihtimale karşı onun da sıfatını kanıtlar belgelerini yanına almasını, aksi takdirde mendebur nöbetçiden fırça yiyip dönme ihtimalinin hayli yüksek olduğunu kendisine bildirdim. Hatta konumuna güvenip, basit bir nöbetçi sanacağı şahsa diklenmeye yeltenirse karga tulumba nezarethaneye atılma olasılığı bile mevcuttu. Yardımcım bu umulmadık, hayret verici mahiyetteki sözlerim üzerine haklı olarak biraz şaşırdıysa da, mecburen emredersiniz başkanım deyip hemen fırladı. Bir saat sonra soluk soluğa vaziyette yanıma geri döndüğünde, üzerine karakolun numarası yazılı küçük bir kağıt parçasını sanki çok büyük bir iş başarmış edasıyla bana uzattı. Kendisine teşekkür edip çıkabileceğini söyledim. Ardından derhal söz konusu numarayı aradım. İki-üç dakika kadar saçma sapan bir müzik dinlemek zorunda kaldıktan sonra santral operatörü nihayet lütfedip telefonu açtı. Ona da kendimi tanıtmamın ardından, biraz da otoriter bir sesle, bana hemen komutanını bağlamasını, beklemeye hiç tahammülüm olmadığını söyledim. Özgüven dolu bir konuşmanın işe yarayacağını düşünmüştüm nedense. Alttan aldıkça insanın üzerine üzerine geldiklerini, iddialı ünvanıma rağmen ısrarla beni zerrece adam yerine koymadıklarını fark etmiştim zira. Ancak operatör, umduğumun aksine benimkinden de daha otoriter bir ses tonuyla arama nedenimi sordu. Öyle olunca benim takma, suni özgüvenim epey bir sarsıldı tabii, hatta yerle yeksan oldu doğrusunu söylemek gerekirse. Bu kez nazik, maalesef yine alttan alan bir üslupla, ne zamandır muhterem komutana belde belediye başkanı sıfatıyla bir hoşgeldin ziyareti gerçekleştirmek istediğimi, bu nedenle de kapıdaki nöbetçinin yerinde tavsiyesi üzerine randevu almak amacıyla karakolu aradığımı dile getirdim. Operatör sözlerimden hoşlanmışa benzemiyordu pek. Bana göre haddini fazlasıyla aşarak, böyle bir şeye hiç gerek olmadığını, zaten komutanın ondan böyle bir davranış beklemediğini, zavallının işleriyle sorumluluklarının başından aşkın olduğunu, her allahın günü fedakârca, üstelik de ücretsiz fazla mesaiye kaldığını, ne zamandır ailesi ile bile görüşemediğini, karakolda gecelediğini, doğru dürüst yemek bile yiyemediğinden son zamanlarda bir hayli kilo kaybettiğini, dolayısıyla bu tip ıvır zıvır işlere ve görüşmelere ayırabilecek tek bir saniyesi bile olmadığını, muhtemelen benim mevcudiyetimden dahi haberdar bulunmadığını hiçbir yanlış anlamaya yer vermeyecek bir sürat ve kararlılıkla söyledi. İşte bu son sözleri beni, benim bile kendimden ummadığım derecede kızdırdı, tahrik etti. Yani sonuç itibarıyla kimdi ki bu herif! Kendini ne sanıyordu yani! Alt tarafı bir telefon operatörü, sıradan, düşük dereceli bir memur değil miydi? Benim dengim olmayı bırak, astlarımın bile altında bir konumdaydı bana kalırsa. Öyle olunca, bu kez çok sert bir üslupla adama haddini bildirdim, karşısında çocuk ya da sıradan bir yurttaş değil, halkın oylarıyla seçilmiş koskoca bir belediye başkanı olduğunu, kendisinin benimle bu şekilde saygısızca konuşma cesaretini nereden bulduğunu doğrusu çok merak ettiğimi, görevleri hepi topu telefon bağlamaktan ibaret santral operatörlerinin ne zamandan beri bu tür işgüzarlıklara, örneğin koca koca başkanlara hesap sorma, akıl verme, fırça atma yetkisine kavuştuğunu ve buna benzer şeyler söyleyip beni derhal komutana bağlamazsa tüm idari yetkilerimi ve tanıdıklarımı hemen devreye sokarak kendisini kuş uçmaz kervan geçmez bir yere sürdüreceğimi, artık bu işin şakası olmadığını öfkeyle haykırdım. Adam bitti mi diye sorduktan sonra, sanırım yanlışlıkla değil de, sırf dalga geçmek, benden korkmadığını, tehdidimi zerrece umursamadığını, beni bir sinekten daha fazla ciddiye almadığını göstermek amacıyla komutan yerine karakolun çay ocağına bağladı. Bunun üzerine ahizeyi hızla çarpıp sinirimden hıçkıra hıçkıra ağlamaya koyuldum. Nereye varacaktı acaba bu acayip işin sonu? Neyin nesiydi bu lanet olasıca karakol? Karakolun sebeb-i hikmetini haklı olarak merak eden ve benden soran seçmenlerime ne cevap verecektim şimdi ben? Ne yüzle insan içine, örneğin çarşı pazara çıkabilecektim bundan böyle? Nasıl oluyordu da valilikle kaymakamlığın haberi, bilgisi dışında böyle koca bir karakol sınırımıza inşa edilebiliyor, bir yığın ukala, kendini bilmez askerle memur burada vazifelendirilebiliyordu? Bir belediye başkanı olarak bu olanları bir türlü hazmedemiyordum. Çaldığım hiçbir kapı açılmıyor, açılanlar da beni başlarından savmak, hatta aşağılamaktan başka bir şey yapmayan kafalara ait eller tarafından teker teker yüzüme çarpılıyordu. Belki de yapmam gereken şey derhal istifa etmek, eski, sıradan hayatıma geri dönmekti. Devlet mekanizmasının işleyişinin inceliklerini anlamak benim gibi saf, iyi niyetli, normal, pek de tahsilli olmayan insanlar açısından hiç de olası değildi anlaşılan.

  • “Başlangıçlar, sonları ima eder ve gerektirir.”

    Belki biz görmeyiz ama günün birinde her şey sona erecek. Evrenimizin bir başlangıcı olduğunu biliyoruz; peki bu hikâyenin sonunda ne olacak? Ve bu son bizim için ne anlama geliyor? Capcanlı, esprili dili ve mizah anlayışıyla astrofizikçi Katie Mack, bizi kozmosun beş olası finaline –Büyük Çöküş, Sıcak Ölüm, Vakum Bozunumu, Büyük Yırtılma ve Sekme– doğru hayret verici bir geziye çıkarıyor. Bunu yaparken kuantum mekaniği, kozmoloji, sicim teorisi ve daha pek çok mühim kavram arasında bize keyifle yol gösteriyor. Halihazırdaki eksik evren bilgimizde yapılacak ufak oynamaların ortaya bambaşka gelecekler çıkarabileceğini keşfediyoruz: Evrenimiz nihayetinde kendi içine çökebilir, kendini yırtabilir, hatta –önümüzdeki birkaç dakika içinde– önlenemez biçimde genişleyen bir kıyamet baloncuğuna kurban gidebilir. Bu sürükleyici “kozmik gerçekliğe kaçış” öyküsü, büyülü ve pek aşina olmadığımız bir fizik sahasını incelemenin ötesinde, yükselen bir astrofizikçinin evreni ve evrendeki yerimizi düşünürken yaşadığı heyecanı da bizle paylaşıyor. Patlayan yıldızlar ve sıçrayan evrenler arasında Mack, aciz faniler olarak yolun sonunu değiştiremesek de en azından ne olup bittiğini birazcık kavramaya başlayabileceğimizi gösteriyor. Her Şeyin Sonu, tüm bildiklerimizin en ucuna doğru uzanan, çılgınca eğlenceli, şaşılacak derecede neşeli ve iyimser bir seyahat. Katherine J. Mack, Perimeter Enstitüsü'nde Kozmoloji ve Bilim İletişiminde Hawking Kürsüsü'nü elinde bulunduran teorik bir kozmologdur. Akademik araştırması karanlık maddeyi, vakum bozunmasını ve yeniden iyonlaşma çağını araştırıyor. HER ŞEYİN SONU Katherine J. Mack Domingo Yayınevi, 2022 Çeviri: Barış Emre Alkım / Algan Sezgintüredi Editör: Tuna Emren 232 s.

  • Ocak ayında Ayrıntı Yayın Grubu'nda neler var?

    Ayrıntı Yayın Grubu, 2023'e Edward Said, Michel Foucault, Ngugi wa Thiong'o, Emanuele Trevi'yi de kattığı bir Ocak seçkisiyle merhaba diyor. Edward Said'in entelektüel yolculuğunu anlatan, Ed. Moustafa Bayoumi ve Andrew Rubin'in birlikte kaleme aldıkları Edward Said Seçme Eserler'i, Ngugi wa Thiong'o'nun Mükemmel Dokuzlu'su, Michel Foucault'nun Hapishaneye Alternatifler'i Aydın Çavdar'ın çevirisiyle Ilya Budraitskis'in Rusya'da Sol'u, Dr. M. Taner Gören'in yazdığı Sağlığın Ölümü, M. Kaya Sütçüoğlu çevirisiyle Sextus Empiricus'un Kuşkuculuk II - Etikçilere Karşı/ Uzmanlara Karşı kitapları Ayrıntı Yayınları etiketiyle okuyucuları için hazırlayor. Düşbaz Kitaplar'dan da iki farklı kitap yayım listesinde yer alıyor: İlki Emanuel Trevi'den İki Yaşam adıyla çevrilen Due Vite ile Andrew H. Knoll'un kaleme aldığı Dünyanın Kısa Tarihi, Aydın Çavdar çevirisiyle hazırlanıyor. Bu tarihi anlatıda 8 bölümde 4 milyar yıllık dünya tarihi anlatılıyor, kitap 18 dile çevrildi. Dinozor Çocuk'tan Sezin Mavioğlu'nun yazdığı Karınca Adası var, kitabı Cansu Dinç resimledi. Giulia Calandra Buonaura'nın yazdığı Peki Ama Kim Bu Shakespeare? kitapları Ocak ayında minik okurlar için raflarda olacak.

  • Mutlu çocuk mutlu aile

    Mutlu Yetişkinler adlı kitap, hedeflerinize nasıl ulaşacağınız, öfke ve stresle nasıl başa çıkacağınız, özgüveninizi ve özsaygınızı nasıl artıracağınızla ilgili önemli ipuçları veriyor. Mutlu Çocuklar adlı kitap ise çocukların yaramazlık yapmamalarının nedenleri, kontrolü nasıl elinizde tutacağınız, zor bir çocukla nasıl anlaşabileceğiniz vb. gibi konuları içeren; doğal ve üvey ebeveynler, dedeler ve nineler, bakıcılar, öğretmenler ve koruyucu aileler için bir kılavuz. Mutlu Yetişkinler Cathy Glass insanın kendisine, mutlu olmayı ve iç huzuru bulmayı borçlu olduğu düsturuyla yola çıkıyor ve hayatı en iyi şekilde yaşamak isteyenlere kılavuzluk ediyor. Yirmi beş yılı aşkın süredir koruyucu bakıcılık yapan Glass, hayatın zorluklarının farkında. Bu farkındalıkla ve dünyanın dört bir yanından gelen e-postalarla birlikte insanları mutlu eden temel faktörleri belirledi. İşin sırrının her zaman yüksek bir ruh halinde yaşamak olmadığını, tüm duyguları kabul edip hayatımızın kontrolünü elimize almamız olduğunu söylüyor. MUTLU YETİŞKİNLER Cathy Glass Mona Kitap, 2022 Çeviri: İlker İyidoğan Tür: Kişisel Gelişim 232 s. Mutlu Çocuklar Cathy Glass, çoğu şiddetli duygusal ve davranışsal problemleri olan elliyi aşkın çocuğa baktığı koruyucu ailelik ve kendi üç çocuğunu yetiştirdiği ebeveynlik deneyimine dayanarak yazdığı bu kitapta çocuklara yaklaşımın sabırla ve zaman içinde öğrenilebileceğini ve bunun aslında hiç zor olmadığını gösteriyor. 3T tekniği ve ebeveynliğe dair diğer ipuçlarıyla çocuklardan sorumlu olan herkes için bir yol gösterici oluyor. MUTLU ÇOCUKLAR Cathy Glass Mona Kitap, 2022 Çeviri: Mert Boz Tür: Kişisel Gelişim 264 s.

  • Teşekkürler 2022, Hoşgeldin 2023

    Literaedebiyat.com'da 2022 yılının en çok okunanlarını sizin için hazırladık. 2023'te de buluşmak üzere... 2022 En Çok Okunan Yeni Çıkan Kitaplar 1.Latife Tekin'den Zamansız bir roman! Çağdaş edebiyatımızın yaşayan en önemli temsilcilerinden olan Latife Tekin'den yeni roman haberi geldi. Can Yayınları Yayın Yönetmeni Cem Akaş tarafından sosyal medyada duyurulan habere göre Tekin'in yeni romanı Zamansız, Mayıs ayında raflarda olacak. Yazarın son olarak dört yıl önce Manves City ve Sürüklenme adlı romanları aynı anda yayımlanmıştı. https://www.literaedebiyat.com/post/zamansiz-latife-tekin 2. Direktör Âli Bey’in Batılı anlamdaki ilk gezi yazısı Karikatürist Cihan Kılıç ile “Diyojen”, “Çıngıraklı Tatar”, “Hayal” gibi dergilerin fıtrî kabiliyetli mizah kalemi, Tanzimat döneminin ziya saçan tiyatro yazarı Direktör Ali Bey’in 125 yıl öncesinden bugüne erişen buluşmasını iftiharla sunar… https://www.literaedebiyat.com/post/seyahat-jurnali-direktor-ali-bey 3. Anlayarak var olmaya çalışan sıradan insanların çarpıcı hikâyeleri… Yazar Orhan Murat Bahtiyar, öykülerinde insanoğlunun varoluşundan beri anlamaya çalıştığı ölüm, değişim, kayıp gibi bazı temel kavramları birey-toplum düzleminde irdeliyor. Öykülerin fonunda ise Sivas Katliamı’ndan, Gezi Direnişi’ne kadar ustaca gizlenmiş birçok toplumsal mesele fark edilmeyi, çözümlenmeyi ve belki anlaşılmayı bekliyor. https://www.literaedebiyat.com/post/etini-acitmak-orhan-murat-bahtiyar 2022 En Çok Okunan İncelemeler 1-“Geyikli Gece” şiirinde medeniyet – doğa çatışması merkezinde insan "Turgut Uyar için varoluş trajik bir meseledir, şiirlerinde de bu düşünceyi yansıtır. Lakin Uyar umutsuz bir şair değildir. Varoluşun trajik olmasını kabul eder ve hayatı özgürce yaşamayı seçer. Karamsarlıktansa doğaya bakıp umut etmek ister. Şiirlerinde de gördüğümüz gibi yaşamı parçalarına böler, kurcalar, yırtar ve onunla mücadele eder." Lütfiye Çetin, Turgut Uyar'ın Geyikli Gece şiirinden yola çıkarak şairin poetikası üzerine derinlikli bir inceleme yapıyor. Geyikli Gece neymiş, geyikli gecenin karanlığında bizim için şairin gösterecek neleri varmış, bir hayalden yola çıkılarak nasıl başkaldırılırmış, merak edenlere... https://www.literaedebiyat.com/post/geyikli-gece-siirinde-medeniyet-doga-catismasi-merkezinde-insan 2-Ruhlara çakılan bir tür kıvılcım Sevim Şentürk, ödüllü yazar Elle McNicoll’un verdiği mücadelede boyun eğmeyi reddeden bir kızın heyecan verici hikayesi Bir Tür Kıvılcım üzerine yazdı: Elle McNicoll’de, içerden bir kişi olarak, nöroçeşitliliğe sahip bireylerin hikayesini anlatmaya amaçlıyor. Tek derdi var: Farkındalık oluşturmak. https://www.literaedebiyat.com/post/bir-tur-kivilcim-inceleme-sevim-senturk 3-Ulusal edebiyatın bahçesine sızmış queer bir köstebek: Hüseyin Rahmi Gürpınar Dandy-vari personası, heterofobikliği, flanörlüğü ve queer kişiliği... Ulusal edebiyatın bahçesine sızmış bir köstebek olarak Hüseyin Rahmi Gürpınar ile yeniden tanışmak ister misiniz?! İpek Şahinler, Hüseyin Rahmi’nin, hem biyografik queerliğini hem de edebi müphemliğini anlatıyor. https://www.literaedebiyat.com/post/queer-edebiyat-huseyin-rahmi-gurpinar 2022 En Çok Okunan Röportajlar 1-"Benim için aslolan yazmak. İhtiyaçtan öte bir şey, varlığımın tamamlayıcı unsuru." Mahir Ünsal Eriş, Ayfer Tunç ile söyleşti. https://www.literaedebiyat.com/post/mahir-unsal-eris-ayfer-tunc-ile-soylesti 2. Okuru dikenli yollarda yürüten bir roman: Ev Hiç kuşku yok ki Nermin Yıldırım, kendi okurunu yaratmış, kendi edebiyat macerasında büyük bir heves ve istikrarla geleceğe doğru emin adımlar atan yazarlarımızdan biri. Sibel Yükler, Nermin Yıldırım'la son romanı Ev üzerinden gelişen, açıldıkça renklenen ve hayatın birçok başka noktasına dokunan özel bir söyleşi yaptı. https://www.literaedebiyat.com/post/nermin-yildirim-sibel-yukler-soylesi 3. Asimov hayranlarına müjde: Robot serisi yeniden tamamlanıyor Aynur Kulak, İthaki Yayınları Yayın Yönetmeni Alican Saygı Ortanca ile İthaki Yayınları'nın 2000. kitabı vesilesi ile konuştu. “Robot Serisi evine döndüğü için büyük bir karşılama yapmaya karar verdik ve 2000. kitap olarak serinin ilk kitabı Çelik Mağaralar’ı seçtik.” https://www.literaedebiyat.com/post/alican-saygi-ortanca-soylesi-aynur-kulak 2022 En Çok Okunan Öyküler 1. Öykü: Gulyabani Dostlarım "Çenem laf yapmaz belki ama çok tanıdığım vardır, yalnız kalamadığım için belki de, birileri beni sevsin de sonra yardım etsin diye belki de, imece usulü hayat, herkesi severim işte, şu dövdüğüm yavşak hariç." Emirhan Burak Aydın https://www.literaedebiyat.com/post/oyku-gulyabani-dostlarim 2. Öykü: Darmaduman Çekirdek Ben acıyı romanlardan, filmlerden değil tam yerinde öğrendim doktor. Çekirdek ailede. Çitlene çitlene parçalanan, dağılan, tuzu boğaz yakan o küçücük kurumda. Öznur Babur https://www.literaedebiyat.com/post/oyku-darmaduman-cekirdek-oznur-babur 3. Öykü: Şener-Ezilenler, Hor Görülenler ve hayat akıp giderken yol kenarında tabela gibi görünenler Şener kendini camdan dışarı bakarken görünen yansımasından takip etti. Ne saçlarını taradı ne de akan gözyaşlarını yağmur yağdığında camdan süzülen yağmur tanelerinden ayırabildi. Yağmur yağdığında hüzünlenen sadece kendisinin olduğunu düşündü yıllarca. Ulaş Ay https://www.literaedebiyat.com/post/ulas-ay-oyku

  • Haldun Taner Öykü Ödülü’nde kısa liste açıklandı

    Haldun Taner anısına Milliyet Gazetesi tarafından düzenlenen 33. Haldun Taner Öykü Ödülü kısa listesi açıklandı. Burçe Bahadır “Deliliğe Zarif Bir Giriş”, Makbule Aras Eivazi “Sonun Bacakları”, Eda İşler “Görünür Bir Yerde”, Zehra Tırıl “Kapıların Kışında” ve Faruk Turinay “Dipsiz Göl” kitaplarıyla bu yıl listede yer alan isimler oldu. Jüri başkanlığını Doğan Hızlan’ın yaptığı seçici kurulda Demet Taner, Doğan Hızlan, Metin Celâl, Prof. Dr. Handan İnci Elçi, Nursel Duruel ve Mehmet Zaman Saçlıoğlu yer alıyor. Ödülün kazananı ocak ayının ilk haftası açıklanacak.

bottom of page