Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Nadir Kitap web sitesine erişim engeli getirildi
Türkiye’de yüzlerce sahafın internet üzerinden satış yaptığı Nadir Kitap’ın internet sitesi erişime kapatıldı. Erişim engellemesinin gerekçesi henüz açıklanmazken, Nadir Kitap’tan yapılan açıklamada, “30.11.2022 tarihinde, akşam saatlerinde web sitemize mahkeme kararıyla erişim engeli getirilmiştir. Tarafımıza henüz bir tebligat yapılmadığı için şu aşamada gerekçe hakkında bilgi sahibi değiliz” denildi. Açıklamanın devamında, “Şirket avukatlarımız sabah saatlerinde ilgili mahkemeye gerekli müracaatları yapacaklardır. Tüm satıcı ve alıcı üyelerimize duyurulur” ifadesi kullanıldı.
- Türkiye hakikatlerinin romanı
Batuhan Aşıktoprak'ın ilk romanı Alesta, ülkenin hakikatlerini merkezine yerleştiren tekinsiz, karanlık bir anlatı. "Kimse karışmadı çocuğa, o da birinin -oturma odasından getirdiği sandalyeyi misafirinin yanına çeken annemin- karışmasını gerektirecek şeylerden uzak duruyor, sadece çayını yudumluyordu. Onu kusturmayacak kadar açık ve ılık bir bardak çay. Geçen sefer çocuğun ağzına vaktinde yerleştirilemeyen poşet bu defa masada hazır bekliyordu, annem kendisini utandıracak aksiliklerin yolunu kapamıştı çoktan, çünkü bunu gurur meselesi haline getirmişti. Ama birkaç haftada çocuk için nereden, nasıl bulduğunu hiç anlamadığım sevgi şimdi gözümün önünde ve benim için bile açık seçikti." Gündeliğin konforunu terk edip risk almanın, geleneğin dışına adım atmanın birbirine bağlı pek çok koşula bağlı olduğunu başarılı üslubuyla gösteren Alesta alt-orta sınıf bir çekirdek ailenin olduğu kadar çareyi ülkenin bunaltıcı atmosferinden kaçmakta bulan gençlerin, cinsiyet kimliklerine mühürlenen önyargıların, "insandışı hayvan"larla kurduğumuz ilişkilerin, içinden geçtiğimiz Türkiye hakikatlerinin de romanı. Aşıktoprak, bakışını mizantrop sayılabilecek başkarakterinde odaklarken; mültecilerin, transların, işçilerin deneyimlerini, yükselen ekonomik kriz karşısında geliştirilen hamasi söylemleri ve daha iyi bir yaşamı kurmaktaki ısrarın imkânlarını da işaretliyor. Batuhan Aşıktoprak 1994'te Bursa'da doğdu; ilk, orta ve lise öğrenimini burada tamamladı. 2017'de Ege Üniversitesi Gazetecilik Bölümü'nden mezun oldu. Öyküleri Varlık, Notos gibi edebiyat dergilerinde yayımlandı. 2019 yılında Kurdun Postu adlı dosyası Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü'ne değer görüldü. Aynı ismi taşıyan öykü kitabı Ekim 2019'da Varlık Yayınları tarafından yayımlandı. ALESTA Yazar: Batuhan Aşıktoprak Can Yayınları, 2022 Dizi: Çağdaş Tür: Roman 208 s.
- Öykü: Bahçedeki Domatesler
"Bahçesi yerli yerindeydi ama sararmış birkaç yaprakla susuzluktan çatlamış toprak parçalarını görmezden gelemezdi." Pelin Özyiğit Yazmaya harcayacağım zamanı şu işlere ayırsam daha iyi olur, diye düşünerek gözlüklerini çıkardı. Yavaşça katlayıp masaya koydu. Gözlerini kısarak masanın dayalı olduğu pencereden dışarı baktı. Sandalyesinden doğrulup perdeyi araladı. Bahçesi yerli yerindeydi ama sararmış birkaç yaprakla susuzluktan çatlamış toprak parçalarını görmezden gelemezdi. Gevşeyen parkelerden gelen gıcırtılı sese aldırmadan ağır adımlarla odasından çıkıp sokak kapısına yöneldi. Evin anahtarı aynalı konsolun üstüne asılıydı. Elini uzattı, anahtarını bulamadı. Hay Allah, diye geçirdi içinden. Hep burada olurdu, bahçeme nasıl çıkacağım şimdi? Elini alnına götürüp düşünmeye çalıştı. O sırada aynadaki görüntüsüne takıldı gözü. Üstündeki kahverengi takım soluklaşmıştı. Kumaşın artık çökmüş dizlerindeki kırışık izleri, yorgun bacaklarının onu taşımakta zorlandığını belli ediyordu. Dik durmaya çalıştı ama yapamadı. Sonra sağına soluna bakındı. Buralarda olacaktı. Hay aksi şeytan, o kadar da işim varken, diye düşündü. Eliyle diktiği domatesleri acaba kaç gündür sulamamıştı ki yaprakları öyle sararmış, solmuştu. Ben olmasam kimse bakmaz işe güce. Nerede bu hanım, diye kızgın, iki büklüm mutfağa yöneldi. Süheyla olmadan bu mutfak bana ne kadar yabancı, diye düşünerek hayat arkadaşını mutfakta kenarları oymalı önlüğüyle koştururken görür gibi oldu. Ev kalabalıkken çıkamazdı mutfaktan, telaşe memuru, diye geçirdi içinden. Ama haksızlık edemezdi, onun yemeklerini herkesten ayırırdı. Anamdan çok yemeğini yedim bunca yıldır, diye hayıflandı. Ocakta duran tencerenin kapağını açtı, dünden kalan biber dolmasını görünce şaşırdı. Seviyorum diye her gün de bunu yiyecek değilim ya, ne olurdu yemeği yapıp öyle gitseydin, diye içinden geçirdi. Süheylaaa, diye seslendi. Evde kimseciklerin olmadığı belliydi ya, ne diye bir cevap beklemişti sanki. Zaten anahtarı da alıp gitmiş, diye öfkeyle başını iki yana sallayıp boş boş etrafa bakındı. Masaya tutunarak tezgâhın üstünde üstü örtüyle duran bardağına su doldurdu. Boğazından geçen suyun serinliği iyi geldi. Boğazım kurumuş, dilim damağım kurumuş, diye geçirdi içinden. İnsan bir haber vermeden çıkar mı? Odamda çalışıyorum gel, gitmeden bir ihtiyacın var mı, diye sor bari Süheyla, diye sitem etti kendi kendine. Zaten bunca iş bekliyor, evde hapis kaldım senin yüzünden. Mutfak balkonuna çıkmak için bir adım atınca taşların tozu ayağına yapıştı. Öylece kalakalıp öfkeyle söylendi. Şimdi iki büklüm eğilip çorabımı değiştirecek hâlim mi var benim? İş çıkardınız gene başıma, diye dertlendi. Duvarın dibine yerleştirilmiş plastik terlikleri ayağına geçirip paslı balkon demirlerine tutundu. Ayağı kayıp düşmese iyiydi ya! Eğilip komşunun balkonuna bakındı, tanıdık kimseleri göremedi. Dikkati yine tozlu balkona döndü. Balkonun hâli perişan, bunca eşyayı buraya yığmakla iyi etmemişiz, ne işi var bunların, diye düşünüp birkaç eski eşyayı karıştırıp işe yarar bir şey var mı, diye inceledi. Kafasını kaldırıp umutsuzca etrafındaki evleri izledi. Süheyla, dedi, kahve saati geçmedi mi? Ortalıkta yoksun. Belki de çay hazırlamıştır komşun, biraz daha otur, gitme diye. Beni unuttun! İçeri girmek için mutfağa adımını atınca tozlu terliklerin ayağında kaldığını fark etti. Bu leş gibi terliklerle içeri girdiğimi görse Süheyla kıyameti koparır. Şimdi bir de azar işiteceğim bu yaşımda, diye telaşlanıp mutfak kapısını sıkı sıkı kapattı. Dışarının gürültüsü de kesilince bir başına ne yapacağını bilemedi. Şuracıkta düşüp kalsam kimsenin ruhu duymaz, diye endişelendi. Evde bir başına kalmak, kafa dinlemek için iyiydi elbette. Süheyla ile elli seneyi geçkindi evlilikleri. Emeklilikten beri evin içinde kapalı yaşamak, çalışarak geçirdiği kırk senenin toplamından bile zordu yalnız. Dırdırı bitmedi bunca senedir, diye geçirdi içinden. Şimdi balkona çıktığımı anlayıp bir araba laf edecek! Aklına yine bahçedeki domatesleri düştü. İçi sızladı hâllerine. Süheyla susuzluktan kurumuş domatesleri görünce bir işe yaramazsın, diye düşünmese bari… Ama anahtarım yok ki Süheyla, nasıl sularım? Bak, çıkamadım evden, diye söylendi kendi kendine. Yavaş adımlarla bahçeyi gören salon camına yöneldi. Büyüyen otları görünce kim topladı bizim domatesleri, boyunca otların arasında mı kaldılar acaba, diye düşünüp endişeli gözlerle gelip geçeni inceledi. Kimse girmez komşulardan başka bahçemize, bilirler domatesleri benim ektiğimi. Kim alacak akşamdan sabaha, diye endişesini yatıştırmaya çalıştı. Zaten göz hakkı değil miydi? Kahvaltıda yesinler diye mis kokulu domateslerinden her komşusuna da verirdi. Gözü duvarda tıkırdayan, ahşap saate ilişti. Gelip giden yok, Süheyla bitmedi değil mi muhabbetin, diye kendince sinirlendi. Yapacak bir şey yok, bütün işler de kaldı, diye söylenerek yarım kalan yazı çizi işine devam etmek üzere odasına dönmeye karar verdi. Sakin adımlarla odasına giderken tökezleyip bir kenara oturuverdi. Seslense sesi çıkacak hâlde değildi. Biraz soluklanıp yüreğindeki korku yatışınca ayaklanıp sakin adımlarla odasına yürümeye devam etti. Gıcırdayan parkelerini adımladığı odasında, pencere kenarındaki masasına tutuna tutuna yerleşti. Usulca eline aldığı gözlüğünü takıp önündeki deftere baktı. Birkaç sayfanın karalanmış olmasına şaşırdı. Gözlerini kısarak defterdeki yazıları okumaya çalıştı. Bu el yazısı pek de okunaklı değildi. Hepsi de anlamsız, deli saçması yahu, dedi. O sırada odasının kapısı açıldı. Başını çevirmeden Süheyla, diye seslendi. Nihayet geldin! Baş ucuna gelen kadına bakınca onu şaşkınlıkla süzdü. Siz de kimsiniz hanımefendi, diye sordu ürkek bir sesle. Hüseyin Bey, bakıcınız Ayşegül ben. Her gün geliyorum ya hani, hatırladınız mı? Oğlunuz Faruk Bey ve gelininiz size bakmam için tuttular beni. Bugün nasılsınız?
- “Acı çekmeden mutlu olmanın anlamı var mı?”
Hakan Akdoğan’ın Yunus Nadi Roman Ödüllü kitabı Nü Peride, dildeki çok katmanlı yapısı ve kurgusal derinliğiyle yeniden okurlarıyla buluştu. “Yorgundum, düşünce yorgunuydum. Hep güzel bir müzik duyuyordum pencereme sığan yıldızlara eşlik eden. Sen güneş/ben kardan adam/burnu havuç gözleri kömür/gel artık/havalar ısınınca kardan adamlar ölür.” Nü Peride, iki ayrı zamanda, benzer mekânlarda gelişen olayları, roman karakterlerini esrarengiz bir şekilde birbirine bağlar. Tutkunun, acının, aykırı aşkların anlatısı olur. Ermeni Ante aşkına ulaşmak için sözcüklerle kazar dehlizini. Necati sevdiğini üzmemek için bir elma ağacının dalında bırakır bacaklarını. Farklı zamanlarda hikâyeleri kesişen roman karakterlerinin yaşadıkları akıllara şu soruyu getirir: “Acı çekmeden mutlu olmanın anlamı var mı?” 16 Nisan 1971'de Ankara'da doğan Hakan Akdoğan, Ankara Yükseliş Koleji'nden sonra Hacettepe Üniversitesi İngiliz Dil Bilimi'ni bitirdi. Uludağ Üniversitesi'nde felsefe ve sosyoloji alanında çalışmalar yaptıktan sonra başladığı Anadolu Üniversitesi Medya ve İletişim Bölümü'nü tamamlamak üzeredir. Dil Derneği Bursa Temsilciliği görevini sürdüren yazar, Pen Uluslararası Yazarlar Derneği ve Edebiyatçılar Derneği üyesidir. Çeşitli yerel radyo ve televizyon kanallarında programlar hazırlayan Akdoğan, N'den adlı düşünce ve edebiyat dergisinin genel yayın yönetmenliğini sürdürmekte, Çağdaş Türk Dili başta olmak üzere birçok dergi ve gazete için yazılar yazmaktadır. 2004 yılından bu yana Yaratıcı Yazarlık Atölyesi'ni sürdürmektedir. Bu atölyede yaklaşık dört yüz öğrenciyle çalışmış ve öğrencilerinin ulusal çapta 10'dan fazla eseri yayınlanmıştır. Nü Peride ile 1998 Yunus Nadi Roman Ödülü'nü kazanan yazarın diğer eserleri Gölge Yaşatan, İlişmek ve Struma, Karanlıkta Bir Ninni'dir. Eserleri Doğan Kitap tarafından yayınlanan yazarın çeşitli öykü ve oyun çalışmaları da bulunmaktadır. NÜ PERİDE Hakan Akdoğan Eksik Parça Yayınları, 2022 Editör: Demet Çaltepe 120 s.
- Sivil itaatsizliğe bir davet
Gönül Malat, Per Peterson'ın ödüllü romanı At Çalmaya Gidiyoruz üzerine yazdı: "Kurgu, sembollerle öyle güzel pekiştirilmiş ki yazma heveslilerine ustalıklı ve öğretici nitelik de taşıyor bu sembolizm." Gönül Malat -Kendim de bilmem niçin- fakat seviyorum ben Soğuk suskunluğunu yurdumun bozkırlarının, Sınırsız dalgalanışını yurdumun ormanlarının Ve taşmalarını nehirlerin, denizlere benzeyen.* Norveç’in Oslo kentinde doğan ve kütüphanecilik eğitimi alan Per Peterson ile tanışmam incelemesini yapacağımız romandan daha sonra yazılmış olmasına rağmen Lanet Olsun Zaman Nehrine (Kuzey Ülkeleri Konseyi Edebiyat Ödülü) adlı kitabıyla oldu. Nefis bir roman adı olmuş kanımca. Doğrusu bu isim kitabın arka kapağını bile okumadan satın almamı sağladı. Ardı sıra yazarın diğer kitapları okuma listeme hızla girdi. At Çalmaya Gidiyoruz ile de Peterson’a ait bir inceleme yazma isteğim iyice perçinlendi. At Çalmaya Gidiyoruz’un, hem Norveç Kitapçılar Ödülü’ne ve hem de Norveç Edebiyat Eleştirmenleri Ödülü’ne layık görüldüğünü belirtmeliyim. Per Peterson metinleri “Boşluk” kavramıyla ilerleyen satırlardan oluşuyor çoğunlukla. At Çalmaya Gidiyoruz da mesela “Bedenin rahatlığına ve özgürlüğüne karşı koyan hiçbir şey yok, çünkü karanlıkta bunlardan hiç biri bulunmaz. Yalnızca içinde hareket edebilecek büyük bir boşluk,” diyerek. Ya da içimizdeki boşluğu melankoli ile kitaplarına taşıyor. Benim Durumumdaki Erkekler’de “Kendimi ne yapsam, nerelere koysam bilemiyordum, bir yer var mıydı, tutunabileceğim bir şey var mıydı, her şey boşuna diye düşündüm, her şey yok oluyor, her şey kayboluyor, içimdeki öz hiçbir şeyi tutamıyor, her şey yerinden oynuyor ve art arda boşluğa fırlatıyor iğrenç bir vıjj sesi çıkararak, boşlukta süzülerek, uçuyor ve bir daha geri dönmüyor…” diyerek. Ardından ve Lanet Olsun Zaman Nehrine kitapları da müthiş bir melankoli-boşluk anlatısı olmakla birlikte, neoliberalizmin metropollerde öznelere yüklediği performans yapma-başarma koşullandırmasını da temaya katarak kurguyu zenginleştiriyor. Tabii bu melankoli-boşluk anlatısının hayatını değiştiren feribot kazasıyla doğrudan ilgili olduğunu belirtmeliyiz. Annesini, babasını, iki kardeşini ve yeğenlerini kaybettiği (159 kişi kazada kaybedilmişti) bir yıkımı yaşamış olmasının kalemindeki etkisi tamamen. Ardından’ın babasıyla, Lanet Olsun Zaman Nehrine’nin ise annesiyle vedalaşma metinleri olduğunu söylemek yanlış olmaz. At Çalmaya Gidiyoruz da artık anlatımını çiçek bahçesi gibi donatarak, yabanıl olmaya övgüyü satırlarına taşıyor. Tabii melankoli var ama daha da ileri giderek H. D. Thoreau’nun Yürümek kitabında bahsettiği yolculuğa çıkarıyor okuyucusunu Peterson. H. D. Thoreau, “Annenizi, babanızı, kardeşinizi, karınızı, çocuklarınızı ve arkadaşlarınızı terk etmeye ve onları bir daha görmemeye hazırsanız, tüm işlerinizi yoluna koyduysanız ve artık özgür bir adamsanız, o halde yürümeye hazırsınız demektir,” der kitabında. Belki de yazarın kayıplarıyla vedalaşmasını H. D. Thoreau’nun bu anlatısı sağladı. Thoreau, düşüncelerini ya da önermelerini sadece doğa ile kurduğu ilişkiye indirgemekte ona haksızlık olacaktır. Çünkü onun doğaya dair anlatısı sadece ondan aldığı haz ile açıklanamaz. O, bize alternatif bir yaşamın olabileceğini de gösterir aynı zamanda. Lao Tzu’nun “yeteri kadarına sahip olduğunu bilenler zengindir” ifadesinden yola çıkarak, basit bir yaşam sürmenin önemini vurgulayarak; tüketim odaklı yaşam sürmekten yeğ olduğunun altını çizer. Thoreau, insanı ihtiyacından fazlasını talep etmeye sürükleyen iktisat anlayışlarında yarık açar. Per Peterson At Çalmaya Gidiyoruz’da işte tamamen H. D. Thoreau’nun düşüncelerini ustaca romanlaştırmış bir anlatı sunar bizlere. Tabii bu yabanıl yaşam avlanmayı da gerektiren bir süreçtir sonuçta! Yazarın aynı zamanda şiddet karşıtı olduğunu ekleyelim. Tüm kitaplarında ikinci paylaşım savaşının yıkımına dair izler veya anlatı var bu yüzden. Dolayısıyla bir av tüfeğinin neden olduğu acı dolu olayı da yerleştirir kurgusuna. Bununla birlikte yabanıl yaşam sürecek olan romanın protagonisti nispeten daha az şiddete dayalı olan balık avıyla yetinir. Başkarakterin yabanıl hayat tutkusu yine H. D. Thoreau’nun etkisiyle kısmi bir post modern Sivil İtaatsizlik’tir çünkü! Bir başkaldırıdır. Kapitalizme, neoliberalizme, performans yapma baskısıyla benliğimizi-varlığımızı yitirmeye, hissizleşmeye ve en önemlisi de şiddete! Kurgu, sembollerle öyle güzel pekiştirilmiş ki yazma heveslilerine ustalıklı ve öğretici nitelik de taşıyor bu sembolizm. S. Freud’un “İd-ego-süperego” kuramı üzerine söylediği “İd ata benzer, ego ise onun binicisidir,” sözüne olağanüstü atıflar var örneğin. Trond’un on beş yaşındaki ilk ata binişinde attan düşmesinde olduğu gibi. Henüz dürtü ve hazlarını anlamlandırıp dizginleyemediği zamanlar. Fakat ilerleyen metin de babasıyla beraber at binip ustaca sürüyor onu. Sembollerin hayli anlamlı bir diğeri ise onları kısacık bir mektupla terk eden babasıyla tomruk işinde çalışarak kazandığı paradan onun hissesine düşen payı aldıklarında annesinin ona bir takım elbise alması. Yani şehirleşerek kapitalizmin bir parçası olmak! Bir patrona hizmet edip gereksinimi olandan daha fazlasını almak ve tüketmek! Burada Richard Bartlett Gregg’in metnin her alanına yayılmış etkisi de okuyucunun gözünden kaçmıyor. O yabanıl yaz, Trond’un bütün ömrü boyunca hayalini kurduğu yabanıl yaşama O’nu geri çağırıyor ve O da altmış yedi yaşında geri dönüyor. “Bütün yaşamım boyunca buna benzer bir yerde yalnız başıma kalmanın özlemini çektim,” diyerek. Geri dönüş tekniğinin kurguda hayli ustalıklı kullanımı okuyucunun da sürekli zaman yolculuğu yapmasına neden olan romanda, Per Peterson okuyucularını sadeleşmeye, yabanıl hayata, yürümeye, yorulduğumuz – ezildiğimiz bu hayatı bir kenara atıp post modern sivil itaatsizliğe davet ediyor. Ben Nobel Edebiyat Ödülü’ne doğru yol aldığını düşünüyorum. Kalemi çok ama çok güçlü çünkü! Kaynakça: 1. At Çalmaya Gidiyoruz, Per Peterson, Metis kitap, 7.basım 2. Boşluk, Emek Erez, GazeteDuvar 3. Doğayla yüzleşme, Emek Erez, GazeteDuvar 4. Sivil İtaatsizlik, H. D. Thoreau 5. Tüketim karşıtı yaşam tarzları: freeganizm, gönüllü sadelik ve minimalizm, Dergipark Seda Taş 6. Wikipedia * Mihail Lermontov-Anayurt şiiri AT ÇALMAYA GİDİYORUZ Per Peterson Metis Yayınları, 2008 Çeviri: Deniz Canefe 224 s.
- İnsan doğasının karanlık tarafı
Gölgeyle Buluşma, C. G. Jung, Robert Bly, Joseph Campbell, Rollo May, Marie- Louise von Franz, Barbara Hannah, James Hillman, Ernest Becker gibi önemli isimlerin makalelerini içeriyor. 65 makaleden oluşan, çok geniş kapsamlı bir makale koleksiyonunda, insan doğasının karanlık tarafının ailelerde, yakın ilişkilerde, işte, maneviyatta, politikada, psikoterapide ve sanatta belirdiği şekline genel bir bakış sunuyor. Hiddet, kıskançlık, yalan söyleme, hınç, suçlama, açgözlülük… Bu yasak hisler ve davranışlar karanlıkta kalan ve inkâr ettiğimiz tarafımızdan yani kişisel gölgemizden ortaya çıkar. Herkesin, sağlam bir ego geliştirebilmek için hasıraltı ettiği, çocuklukta gelişmeye başlamış bir gölgesi vardır. Birisine karşı açıklanamaz bir antipati hissettiğimizde, kendimizde uzun süre gömülü kalmış, kabul edilemez bir özellik keşfettiğimizde, öfke, haset veya utançtan bunalıp bu duygulara yenik düştüğümüzde gölgemizle karşılaşırız. Gölge yalnızca bireysel bir sorun değildir. Grupların ve toplumların da ırkçılık, günah keçisi bulma, düşman yaratma ve savaş gibi tehlikeli davranışlara götüren kolektif gölgeleri vardır. Aynı zamanda ‘gölge-çalışması’nın nasıl yapılacağını öğreterek daha samimi ve bütüncül bir kendini kabullenme becerisini, günlük yaşamda ansızın ortaya çıkan olumsuz duyguları dağıtmayı, başkaları hakkındaki fikirlerimizi etkileyen yansıtmaları (projeksiyonları) tanımayı, daha derin bir özgünlük vasıtasıyla ilişkilerimizi düzenlemeyi, yazıyı, resmi, rüyaları kullanarak reddedilmiş taraflarımıza yeniden sahip çıkmayı bizim için mümkün hale getiriyor. GÖLGEYLE BULUŞMA Connie Zweig & Jeremiah Abrams Timaş Yayınları, 2022 Çeviri: Özgür Ertana Tür: Psikoloji 528 s.
- Öykü: Babam Öldü Mü?
"Koskoca evrende birini yalnızca benim tamamıyla anlayabiliyor olmam, o varlığın üzerime yığdığı sorumluluğu kat be kat arttırmaz mıydı?" Başar Yılmaz “Babam öldü mü???” Gözlerindeki sabırsız merakla, öncesinde sayısız kez bunu sormasına rağmen, acil bir yanıt arıyordu. O gün yürüdüğümüz yolda, ben de ilk kez bu sorunun gerçek cevabını düşünmeye karar verdim. Sahi, sence ölmüş müydün? Öldüysen ne zaman olmuştu bu? Hatırlıyor muydun? Bunları o an düşünmeye vaktim olmadığını, her sabırsızlandığında yaptığı gibi, bileğimi tırmalayarak hatırlattı. “Öldü mü ölmedi mi, sen söyle!” “Ölmedi!” “Neden?” Neden ölmediğini değil, ölmediysen eğer neden yanımızda olmadığını merak ediyordu. Bu sorunun anlamını ilk anda benim dışımda kimsenin anlayamayacak olması gerçeği tüylerimi ürpertti. Koskoca evrende birini yalnızca benim tamamıyla anlayabiliyor olmam, o varlığın üzerime yığdığı sorumluluğu kat be kat arttırmaz mıydı? Anne olmaktan da ağır bir mesuliyetti bu, nasıl ürkmezdim? Olduğu yerde sertçe ve birkaç kez zıplayarak suskunluğuma isyan etti. Suskunluktan ziyade onun gözünden kayıtsızlığıma… O esnada onu tam anlamıyla anlayabilme halimden emin olamadığımı hissettim. Onu bir bütün halinde kimse anlayamazdı, doğrusu buydu. Bunun, bir önceki düşünceden daha fazla içimi yaktığını fark etmem çok kısa sürdü. Belki de o kadar kısa değildi; bu varsayımlarla boğuşurken ilgisinin yürüdüğümüz yolun ilerisindeki parka kaymış olması belli bir zamanın geçtiğini gösteriyordu. “Bu pağta didebiliy miyizzz?” Park değil mi? En sinirli anlarında dahi onu teskin edebilecek yegâne yer. Bu özelliğini hatırlayabileceğinden emin olamadım. Ölmediysen eğer, hatırlar mıydın bunu? Emin olamadığım pek çok şeye bir yenisi daha eklendi. Başımla onaylamamla birlikte tabana kuvvet koştuğu park yolunda karşısına aniden bir duvar çıkmış gibi durdu. Fark ederek irkildiği şeyin ne olduğunu görmeden tahmin edebildim. Üstelik çığlığını duymadan, saliselik bir zaman aralığında yapabildim bunu. Bunu başarabiliyor olmak, bir öncekinin aksine ruhumu onarabilecek taze bir kuvvet hissettirdi. “Töpet, töpet, töpet !!!” Sen yanındayken veyahut ölmeden önce diyelim, köpekten korkuyor muydu? Bunu da hatırlamaya zorladım kendimi. İşte bunu hatırlıyordum bak… Gittiğimiz piknik alanında büyük de sayılabilecek bir köpekle şakalaştığınızı, onunla oynarken benim yüreğim ağzıma geldikçe “karışma, o da korkar sonra” demeni, onun attığı kahkahaları, onu köpekle izlerken ortaya çıkan hınzır gülümsemeni, gülümsemenle beliren dudağının kenarındaki ufak gamzeyi… Tüm bunları hatırlıyor olmama hem sevinip hem de öfkelendim. Yanımızda olsaydın veyahut yeniden canlansaydın diyelim, onun köpeklerden korkmasına benim yol açtığım yargısına kapılacağını düşünmem zor olmadı. “Anne! Töpet vağ!!” Köpek vardı evet. Ama ben belki de ondan daha çok korkuyordum. Üstelik köpek sadece bir çınar ağacının gölgesine uzanmış haldeyken… Hayvanın o anki tek gözle görülür eylemi az önce duyduğu çocuk çığlığını anlamlandırabilmek için başını birkaç kez sağa sola çevirmekti üstelik. Yanımızda olmanı veyahut yeniden canlanmanı istediğim bir kahrolası an daha yaşıyor olmanın öfkesini hissettim. Bu farazi düşüncemden ziyade zihnimin kör bir noktasından gelen zayıflık hissi öfkemi katladı. Hakikaten, zayıf mıydım ben? Böylesi anlarda insanların garipseyen ve kınayıcı bakışlarına aldırmamaya çalışırken, o uyuduktan sonra tırmaladığı bileklerime merhem sürerken, daha bir saat önce sınıf öğretmeninin yüzüne kondurduğu usanmış ifade ile onun hiçbir şeye ayak uyduramadığını dinlerken de zayıf mıydım ben? “Ditsin, bu töpet ditsin!!” Ayağa kalkan sokak köpeği ön ayaklarını arkaya doğru esnetip gerindi. Sese uyanmış, keyfi bir miktar kaçmıştı ama yine de çok dert etmiş gibi görünmüyordu başta. Fakat o tekrar bağırdığında tedirginliği artmaya başlamış olmalı ki birkaç adım atarak onun tarafına yöneldi. O ise hevesle koştuğu yoldan aynı hızla geri dönerek bacaklarıma yapışmıştı. Kalbinin atışını, vücuduma hizalandığı karın boşluğumda hissettim. Bir elimle sırtını diğer elimle başını sarmalamışken ikimizin de iyiden iyiye korktuğu gerçeği bir tarafa o anın hazzını duyumsadım. Normalde birinin ona sarılmasından nefret ettiği için nadiren yaşayabildiğim o anın biraz daha sürmesini istedim bencilce. Hem de çok korkmama rağmen. O halde o kadar da bencilce bir istek sayılmazdı bu. “Delmesin töpet, ditsin, ditsin!” Sokak köpeği yaklaşıyordu fakat ona şirinlik katan ritmik yürüyüşünden kastının zarar vermek değil de ilgi edinmek olduğunu tahmin ettim. Belki de bana böyle hissettiren şey o anki durumumuzdan kurtulmak için açığa çıkarmaya çalıştığım güç ve irademdi. Senin her zaman küçük gördüğün, dalga geçtiğin, yargıladığın, hakkında peşin hükümler verdiğin ve en sonunda benimle beraber infaz edip yok saydığın güç ve iradem… Zayıftım ben, bu desteğe muhtaç çocuğun da zayıf olmasına sebep bendim. Kusurlarına, öfkesine, uyumsuzluğuna, telaffuz edemediği harflere, yapamadığı yapbozlara, ifade edemediği duygulara, aldığı tanılara ve daha birçok şeye sebeptim. Sana göre hayatının hiçbir döneminde yakınından bile geçmeyi istemeyeceğin kurumuş, meyvesiz, uğursuz bir ağaç vardı ve içinden doğup köklerini saldığı toprak bendim. “Dit, delme töpet!!” “Hadi gel, evimize gidelim.” “Pağhta oynıcam ben!” Hayvan huzursuzlanıp havlamaya başladı. Gözlerimi çevrede dolaştırdım ama yakın civarda hiçbir yetişkin göremedim. Sadece gitmek istediği parkın salıncağındaki on yaşlarında bir çocuk, sallanmayı bırakıp ayaklarını yere dayamış bize bakıyordu. Korkudan neredeyse gövdemle bütünleşmiş bir halde köpeğe bakamadan sayıklıyordu. Aramızdaki mesafe artık neredeyse üç adımdı. Hüküm giydiğimiz zayıflığımıza ve o zayıflığın yol açtığı korkuya mesafemizdi bu. Üç adım sonrası, senin bizden kaçarak yarattığın o ucu bucağı olmayan uzaklığın kaynağıydı. “Şişt. Uslu ol bakalım!” Tam başını kaldırıp sözlerime tepki gösterecekti ki kendisine değil, o üç adım ötemizdeki köpeğe bakarak söylediğimi anladı. O an gözlerindeki korku, yerini şaşkınlık ve umuda bıraktığında içimde taze bir kuvvet yeşerdi. Köpek sustu; gözlerinde beliren benzer şaşkınlığı gördüm. Yere çömelip elimi uzattım. Bu kez arkama geçip kollarını oradan boynuma doladı. Köpekse sanki arayıp bulamadığı bir şefkate kavuşmuş gibi başını havada asılı duran elime yaklaştırdı. Tüylerini parmaklarımda hissettim. İlk defa bir köpeğe dokunduğumu bilmeme rağmen hissettiğim huzur ve güvene şaşırdım. “Bak, sevdiriyor kendini, bizimle tanışmak istemiş.” Boynuma doladığı kollarını usulca gevşetti. Sol kulağımın arkasından hissedilen nefesinin hızı giderek yavaşladı. “Bu ısığığ mı ısığmaz mı? Sen söyle!” “Hiç ısıracak gibi duruyor mu? Bak nasıl sevdiriyor kendini. Sen de sevmek ister misin?” Kollarını boynumdan tamamen çözüp, yanı başımda köpeği okşayan parmaklarımı izlemeye koyuldu. Ne olur ne olmaz diye kolumu hafifçe tutarak baktı bir süre. “Şimdi istemem, sonğa.” Köpek, beslendiği ilgiye doymuş olmalı ki usulca arkasını dönüp bizden ve parktan uzaklaştı. Hiç konuşmadan arkasından baktık bir süre. Karşıdan gören biri için alelade, benim için ise imkânsız görünen yaşadığım o son birkaç dakikanın heyecanı yeni ortaya çıkmış olacak ki kalbim hızla çarpmaya başladı. İçimde engelleyemediğim bir dürtü ile ona sarıldım. Birkaç saniye de olsa kıpırdamadan ve beni itmeden sarılmamı kabul etmesi sevince boğulmama yetti. O eşsiz ânı, geriye çekilip, aşina olduğum o merak duygusu ile açılmış gözlerini bana dikerek sonlandırdı. Sanki çoktandır sormayı düşünüp bir türlü fırsat bulamadığı soru aniden aklına gelmiş gibi baktı. Bu bakışı tanıdım. “Babam öldü mü, ölmedi mi? Sen söyle!” Bu kez seni hatırlatan şey, böyle bir durumda senin yaptığın şeyi yapabiliyor olduğumu ilk kez görmesiydi. Onun ruhunu kavrayıp, onu bir tek benim anlıyor olmam hali beni bu kez tedirgin etmedi. Bilakis, damarlarımda sarsılmaz bir güç hissettim ve senin zayıflığının hükmüne vardım. Ne diyordum ben? Sahiden, sen ölmüş müydün? Öldüysen ne zaman olmuştu bu? Onu ve beni yüce mahkemende yargılamaya başladığın an mı yoksa verdiğin hükümle bizi infaz ettiğinde mi? Belki de az önce ölmüştün sen. Sorusunun cevabını beklemeden, dakikalardır kavuşmak istediği parka doğru koşmaya başladığında düşündüm bunları. “Belki de öldü” dedim. “Kim bilir…”
- 2. Ulusal Sait Faik Hikaye Yarışması başvuruları başladı
Sakarya Büyükşehir Belediyesi ve Sakarya İl Kültür Turizm Müdürlüğü tarafından düzenlenen 2. Ulusal Sait Faik Hikaye Yarışması için başvuralar başladı. Son başvuru tarihi 31 Mart 2023 olarak açıklandı. 2. Ulusal Sait Faik Hikâye Yarışması| 2022 HİKÂYE YARIŞMASI ŞARTNAMESİ YARIŞMANIN AMACI 1906 yılında Adapazarı’nda dünyaya gelen, öykücülüğü ile Türk Edebiyatında önemli bir yer edinmiş olan Sait Faik Abasıyanık’ın anısını yaşatmak, hikâye alanında yapılan çalışmaları desteklemek ve Sait Faik’i genç kuşaklara tanıtmaktır. YARIŞMA KAPSAMI Yarışma 15 (on beş) yaş üzeri herkese açıktır. Katılımcılar için herhangi bir şehir veya bölge sınırlaması yoktur. Yurt içi ve yurt dışından katılımlar mümkündür. Düzenleme kurulu üyeleri, seçici kurul üyeleri ve üyelerinin yakınları yarışmaya katılamaz. KONU "Ağaçlar" Hikâyeleri YARIŞMA KOŞULLARI 1.Yarışmaya Düzenleme Kurulu Üyeleri ve Seçici Kurul Üyeleri ile birinci derece yakınları dışında, 15 (on altı) yaşını doldurmuş tüm vatandaşlar katılabileceklerdir. 2. Her yarışmacı, yarışmaya en çok bir ( 1 ) hikâyeyle katılabilir. Daha önce herhangi bir yarışmadan derece almış hikâyelerle başvuru yapılamaz. Bu durumun tespiti halinde, yarışmacılar para ödülünü (yasal faizi ile birlikte) iade etmekle mükellef olacaklardır. 3. Hikâyeler bilgisayarla word formatında, Times New Roman yazı tipi ile 12 puntoyla Türkçe olarak yazılmış olmalıdır. 4. Yarışmaya katılan hikâyeler eser sahibine geri verilmeyecektir. Eserlerden uygun görülenler, herhangi bir telif hakkı iznine gerek kalmaksızın, istendiği takdirde yarışmayı düzenleyen Kurum tarafından bir kitapta toplanabilir, dergi, gazete veya web sayfasında yayımlayabilir. 5. Yarışmaya katılan eserler üzerinde seçici kurul tarafından dil bilgisine ilişkin düzenleme yapılabilir. 6. Yarışmaya katılan eserler ön jüri tarafından değerlendirilecektir. 7. Yarışmaya katılan eserler jüri üyelerinin takdir edeceği puanların aritmetik ortalaması ile belirlenecektir. 8. Yarışmaya hikâye gönderen eser sahipleri bu şartları kabul etmiş sayılacaktır. YARIŞMADA DEĞERLENDİRMEYE ALINMAYACAK BAŞVURULAR • Temel insani ve ahlaki değerlerle örtüşmeyen hikâyeler, • Daha önce herhangi bir yarışmada derece almış hikâyeler, • Yazar olarak altında imzası bulunan kişiye ait olmayan, bir yerden tamamen ya da kısmen kopyalanıp yarışmaya gönderilen hikâyeler, • Çok sayıda yazım hatası içeren hikâyeler, • Son başvuru tarihinden sonra teslim edilen hikâyeler, • T.C. Anayasası'na aykırılık teşkil eden hikâyeler seçici kurul tarafından değerlendirme dışı bırakılacaktır. Başvuru Formu TAKVİM Son Başvuru: 31 Mart 2023 Seçici Kurul Değerlendirmeleri:1 Nisan -7 Mayıs 2023 Sonuçlar: 8 Mayıs 2023 www.sakarya.bel.tr adresinden ilan edilecek. Ödül Töreni: 11 Mayıs 2023 ÖDÜLLER Birincilik Ödülü: 8.000 TL İkincilik Ödülü: 5.000 TL Üçüncülük Ödülü: 3.000 TL Mansiyon Ödülü (3 Adet): 2.000 TL DÜZENLEME KURULU 1-Prof. Dr. Mustafa İSEN (Siyasetçi, Yazar) 2- Doç. Dr. Furkan BEŞEL (SBB-Genel Sekreter Yardımcısı)3- Süleyman ACAR (Sakarya İl Kültür Turizm Müdürü) SEÇİCİ KURUL 1-Sinan ÇİLELİ (SBB-Kültür ve Sosyal İşler Dairesi Başkanı) 2-Prof. Dr. Yılmaz DAŞCIOĞLU (SAÜ Fen-Edebiyat Fakültesi) 3-Doç. Dr. Gülsemin HAZER (SAÜ Fen Edebiyat Fakültesi) 4-A.Ali URAL (Yazar) 5-Ercan YILMAZ (Yazar)
- Tablolarda kitap okurken resmedilen kadınların hikâyeleri
Yazar ve eleştirmen Asuman Kafaoğlu-Büke, yeni kitabı Tablodaki Kadın – Sanat Tarihinin Kitap Tutkunu Kadınları’nda kadının okuma serüveninin izini sürüyor. Geçmişte toplumsal yaşama katılmaları engellenen kadınların ancak kitaplar sayesinde dünyayı keşfedebildiğini ifade eden Asuman Kafaoğlu-Büke, ele aldığı tablolarda kitap okurken resmedilen kadınların hikâyelerini anlatıyor. Tablodaki Kadın, “okuyan kadın” resimleri üzerinden sanatın, kitabın ve nihayetinde kadının zaman içinde nasıl değiştiğini gözler önüne seriyor. Kadınların yüzyıllar boyunca gezmeleri, kendi başlarına maceraya atılmaları, zekâ ve yeteneklerini gösterecek işlerde çalışmaları toplumsal olarak engellendiği içindir ki, dinledikleri ve okudukları hikâyeler onlar için çok önemli olmuştur. Kadınların ancak bu şekilde zihinsel yolculuklara çıkabildiklerini, görmedikleri dünya hakkında bilgi edinebildiklerini ifade eden Asuman Kafaoğlu-Büke, tam da bu yüzden kadın ile kitap arasında çok özel, hatta büyülü bir bağ olduğunu düşündüğünü dile getiriyor. “Ressamlar öteden beri kitap okuyanları, özellikle de kitap okuyan kadınları resmetmeyi sevmişler. Her kitabın farklı mimikler ve duruşla okunduğunu izlemek, ayrıca bir düşünme nedeni olmuş ressamlara. Bizler de okuyan kadınların resimlerine baktığımızda, kim oldukları, ne okudukları ve nasıl okudukları hakkında bilgi edinebiliriz çünkü okunan metin bir şekilde bedene yansır: Merak, dikkat, heyecan, hüzün ya da sıkıntı izlerini görebiliriz. Okuma eylemi üzerine yoğunlaşmak ayrıca bize kitabın yüzyıllar içinde nasıl farklı şekillere büründüğünü de gösterir. Sanat tarihi bilgim sınırlı olduğu için, bu kitapta yer alan resimlere sanatsal değerleri ya da teknikleri açısından değil, basılı kitabın tarihini yansıtmaları açısından baktım. Anlayacağınız, bu klasik bir sanat tarihi ya da sanat eleştirisi kitabı değil, sadece resimlere hayranlıkla bakan, gördüklerini paylaşmaktan zevk alan birinin denemeleri…” Asuman Kafaoğlu-Büke 1959 yılında İstanbul’da doğdu. California State Long Beach Üniversitesi, Felsefe bölümünden mezun oldu. Türkiye’ye döndükten sonra, önce ODTÜ’de, sonra Boğaziçi Üniversitesi Felsefe bölümünde öğretim görevlisi olarak çalıştı. İngilizce ve Fransızcadan çeviriler yaptı. TRT ve Açık Radyo için edebiyat ve klasik müzik temalı programlar hazırlayıp sundu. İstanbul Üniversitesi Dramaturji bölümünde ve Bilgi Üniversitesi Müzik bölümünde sanat felsefesi dersleri verdi. 1998-2006 ve 2016- 2019 yılları arasında Cumhuriyet Gazetesi Kitap ekinde, 2006-2016 yıllarında Radikal Kitap ekinde düzenli olarak kitap eleştirileri yazdı. “Yazın Sanatı” başlıklı kitabı 2011 yılında yayımlandı. Halen Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nde “Eleştirel Okuma” dersi vermektedir. TABLODAKİ KADIN Asuman Kafaoğlu-Büke Epsilon Yayınları, 2022
- Boş Zamanlar: Anlatıcı Ustalığı
Hatice Tosun, edebiyatımızın usta öykücülerinden Cemil Kavukçu’nun son kitabı Boş Zamanlar üzerine yazdı: "Altı ana öyküden oluşan kitap Kavukçu’nun anlatıcı yaratma ustalığını ortaya koyuyor." Hatice Tosun Boş Zamanlar, edebiyatımızın usta öykücülerinden Cemil Kavukçu’nun yeni kitabı. Altı ana öyküden oluşan kitap Kavukçu’nun anlatıcı yaratma ustalığını ortaya koyuyor. Anıların öne çıktığı bu öykülerde yazar; aile, taşra, bağımlılık, iç çatışma, toplum içerisinde bireyin gösterdiği var olma/kurtulma çabası, boşluk, sıkıntı, hüsran gibi temalarla sesleniyor okura. Yazarın öykülerinde, terk etmediği yalınlık, yerel ifadeler ve anı ile bugünün iç içe geçişi dikkat çekiyor. Kavukçu’nun öyküleri için; gerçekler ile yaşananlar arasındaki uçurumları göz önüne serdiği, karakterlerin ve anlatının okurun yanı başı kadar hayattan bir yere konumlandığı, detaylarla karakterlerin iç dünyalarının derinlerine nüfuz edildiği bir anlatma biçiminden söz edilebilir. Kavukçu’nun kitapta dikkat çeken öykülerinden, “Fayık ve Diğerleri”nde toplumun farklı katmanlarından kişilerin sanrılı gerçekliklerine şahit oluyoruz. Bu başlığın altında üç yan öyküden katmanlı bir uzun öykü yaratıyor yazar. “N’apıcaz Fayık” öyküsüyle başlayan serüven “Kurbağa” ve “Amca İhsan” öyküleri ile tamamlanıyor. “N’apıcaz Fayık” öyküsünde Çoban Fayık’ın hüsran temasının etrafında dönen hayat hikâyesini okuyoruz. Kavukçu, öykü boyunca anlatıcısını Amca İhsan’ın yanından konuşturuyor okurla. Amca İhsan’ın gördüğü Fayık’ı ve kasabayı dinliyoruz. Fayık’ın pavyonda görüp âşık olduğu İpek’i, Bursa’dan yanına getirebilmek için ona kasabaya pavyon (ya da Fayık’a yakışır adıyla gazino) açma fikrini fısıldayan Amca İhsan, anlatıcıya anlattırdığı hikâye ile okuru katmanlı bir taşra öyküsüne çekiyor. Hemen ardından gelen “Kurbağa” öyküsü ise “N’apıcaz Fayık” öyküsünde yan karakter olan, kasabanın ve haliyle pavyonun meşhur trompetçisi Muzaffer Bilik’in hikâyesi oluyor. Kavukçu yine öyküyü Kurbağa ’ya değil, kasabadan lise çağlarında göçüp gitmiş ve yıllar sonra geçmişinin izini sürmeye gelmiş Ömer’e anlattırıyor. Lise yıllarında pavyon efsanesi ile kanı kaynayan Ömer, Muzaffer ile karşılaşınca efsanenin gerçek hikâyesini dinlemek istiyor. Böylece okur N’apıcaz Fayık’ın, Amca İhsan’ın sanrılı gerçekliğinin bir hikâyesi olduğunu öğreniyor. Serüvenin sonu olan “Amca İhsan” öyküsüne ulaştığımızda ise tüm hikâyeyi İhsan’ın kendisinden öğreniyoruz. Yazar, bu öyküde ilk iki öykünün yan karakteri olan İhsan’ı kahraman anlatıcı olarak karşımıza çıkarıyor. Pavyonu anca köşedeki sokak lambasının altından gözetlediğini, sadece bir gece içeri alındığını, “N’apıcaz Fayık”ı da o gece içeride gözlemledikleriyle kurguladığını anlıyoruz. Cemil Kavukçu, bu üç öykü ile öykücünün elinde kalanlardan çok, elde edemedikleri/etmek istedikleriyle nasıl öykü kurguladığının dersini veriyor okura. Mekân ve karakter ortaklığı öyküleri birbirine bağlarken, anlatıcıların dönüşümü ise yine aynı öyküleri bağımsız hale getiriyor. Bunları yaparken eski öykülerinde de rastlanan biyografik unsurları hissettirmekten kaçınmıyor. Seçtiği anlatıcının sesi ve konumu üzerine ustalıkla çalıştığını gösteriyor. Her üç öyküde de anlatıcı, küçük detaylardan hareketle bütünü inşa etmeye çalışıyor. Okurun merak duygusunu harekete geçirmek için Fayık, Kurbağa ve Amca İhsan’ın hikâyelerine serpiştirdiği katmanlarla, gerçekliği kurguya dönüştürüyor. BOŞ ZAMANLAR Cemil Kavukçu Can Yayınları, 2022 80 s.
- Martin Scorsese'e ilham veren kitaplar!
Nicholas Piloggi'nin kaleminden Las Vegas kumarhanelerine musallat olan mafyanın yükselişi ve çöküşünü anlatan Kumarhane ve hayatta kalmak için tüm suçlarını anlatmak zorunda olan bir gangsterin hikâyesi Sıkı Dostlar Türkçede. KUMARHANE Solak Frank Rosanthal tam bir kumarhane dâhisiydi. En iyi dostu ve ortağı Anthony Spilotro ile beraber Las Vegas’ın hâkimiydiler neredeyse. Yıllar boyunca kusursuzca devam etti ortaklıkları, Solak Frank operasyonun beyniydi, Tony ise hortumlanan milyonlarca dolarlık banknotlarla dolu çantalar sayesinde her hafta büyük patronları memnun ediyordu. Sonsuza kadar böyle devam edecek gibiydi. Ancak Solak Frank ile Tony arasında, şehrin tek hâkiminin kim olduğuna dair günbegün büyüyen gerilim her şeyi mahvedebilirdi. Bir de Solak’ın güzel eşi Geri vardı bu savaşta elbette. Tony’nin de, Frank’in de bir takıntı hâline getirdiği bu kadın mafya tarihindeki en büyük skandalın patlamasının sebebi olacak kıvılcımın ta kendisiydi. Çölün ortasında neon ışıklı oteller, devasa bulvarlarda lüks arabalar, rulet, blackjack, kumar makineleri, sayımlar, tehlikeli adamlar ve kadınlar... Mafyanın hayallerinde bile göremeyeceği ama en sonunda hâkim oldukları kumar imparatorluğu, altın yumurtlayan bu tavuk nasıl boğazlandı? Hep kazandığı söylenen kasa nasıl mağlup oldu? Martin Scorsese’nin Casino filmine de ilham olan Kumarhane bu sorulara cevap verirken, aşkla, kumarbazlıkla, yalanla, cinayetlerle ve intikamla bezeli sürükleyici bir gerçek hikâye anlatıyor. Çevirmen: Avi Pardo SIKI DOSTLAR Mahallenin en zeki çocukları değillerdi, aileleri yoksuldu ve düşlerini gerçekleştirmek için gerekli olan şeylerin neredeyse hepsinden yoksundular, biri hariç: Şiddet yeteneği. Bir adamın kolunu kırmak, kaburgalarını çatlatmak, parmaklarını araba kapısına sıkıştırmak ya da canını almak gayet doğaldı. Henry Hill, çocuk yaşta katıldığı organize suç dünyasında böyle bir ortamda büyüdü işte. Büyüklerinin ceplerini doldurduğu sürece koruma altındaydı, kendisi de lüks, heyecanlı bir hayat yaşayabiliyordu. Son model arabalar, güzel kadınlar ve arada sırada soygunlar, haraç, kumar ve güler yüzle tokalaştıktan sonra işlenen acımasız cinayetler. Günümüzde klasik mertebesine ulaşan, başrollerinde Ray Liotta, Robert De Niro ve Joe Pesci’nin bulunduğu, yönetmenliğini Oscar ödüllü Martin Scorsese’nin üstlendiği bir sinema uyarlaması da olan Sıkı Dostlar’da senarist ve araştırmacı yazar Nicholas Pileggi suçun cazibesi ile bedellerini anlatıyor ve mafyanın sadece içeriden birinin tanıklık edebileceği soğukkanlı işleyişini gözler önüne seriyor. Çevirmen: Avi Pardo
- Gülten Akın Şiir Ödülü 2023 başvuruları başladı!
Balad Şiir Vakfı, 2023 yılından başlayarak her yıl “Gülten Akın Şiir Ödülü” vermeyi kararlaştırdı. Başvuru için son tarih 2 Ocak 2023 Pazartesi. Ödüle Başvuracak Adaylarda Aranan Şartlar 1. Ödüle; 2023 yılı için, 1983 doğumlu veya daha küçük yaşta olan adaylar katılabilir. 2. Adayların seçici kurul üyeleri ve Gülten Akın ailesinden hiçbiriyle akrabalık bağı olmaması gerekir. Ödüle Başvuracak Yapıtlarda Aranan Şartlar 1. Ödüle “yayımlanmaya hazır kitap dosyası” ile başvurulabilir. 2. Kitap oylumu taşımayan dosyalar değerlendirmeye alınmayacaktır. 3. Katılım dosyasının daha önce bir ödül almamış olması gerekir. 4. Adaylar yarışmaya birden fazla dosyayla katılamazlar. 5. Adaylar gönderdikleri dosyalarının özgün olduğunu ve yarışma şartlarını kabul ettiklerini beyan etmiş sayılırlar. Dosyaların Tesliminde Aranan Şartlar 1. Yapıtlar 6 nüsha hâlinde teslim edilecektir (veya gönderilecektir). 2. Her nüshanın ilk sayfasında şair ve yapıtın adı yazılmalıdır. 3. Yapıtlar; 1,5 satır aralığında, 12 punto, Times New Roman fontuyla ve her sayfası A4 ebatlı tam fotokopi kağıdının sadece bir yüzüne yazdırılmış olacaktır. 4. Belirlenen tarihten sonra ulaşan, istenen koşulları taşımayan yapıtlar değerlendirmeye alınmayacaktır. Postada yaşanan gecikme ve/veya kayıptan, Balad Şiir Vakfı sorumlu değildir. 5. Yapıtla birlikte, ödül için başvuruyu yapan şairin adı, soyadı, yaşamöyküsü, bir fotoğrafı, açık adresi, telefonu ve diğer iletişim bilgileri bir zarf içinde gönderilecektir. Edebiyat alanında müstear ad kullanan ve bu adla tanınanlar, yapıtlarını bu müstear adla sunabilirler; ancak resmî işlemler ve ödülün kendilerine teslim edilebilmesi için gerçek adlarını mutlaka belirtmek zorundadırlar. Son Teslim Tarihi ve Teslim Adresi 1. Dosyalar; elden, iadeli taahhütlü ya da APS veya kargo ile 2 Ocak 2023 Pazartesi günü çalışma saati sonuna kadar “Pikaresk Yayınevi; Adalet Mahallesi, Manas Bulvarı, Folkart Towers No:47 B İç Kapı No: 2809 Bayraklı / İzmir” adresine ulaştırılmalıdır. 2. Ödüle başvuran yapıtlar, bilgi ve belgeler iade edilmeyecektir. Seçici Kurul, Değerlendirme ve Ödül 1. Seçici kurul, en geç 15 Mart 2023 tarihine kadar seçimini yapacak ve sonucu 21 Mart 2023 Dünya Şiir Gününde açıklanacaktır. 2. Ödül, Ağustos 2023’te Yozgat/Bahadın Kültür Şenliği’nde verilecektir. 3. Ödül alan yapıt, ödül töreninden önce, Pikaresk Yayınevi tarafından kitap olarak yayımlanmış olacaktır. Şaire 5.000 TL, telif olarak yayımlanmış kitabından 25 adet ve bir plaket verilecektir. 4. Ödül 1 esere verilecek, paylaştırılmayacak ve ödüle katılan diğer adaylarla ilgili bilgiler saklı tutulacaktır. 5. Ödül koordinatörü Hülya Deniz Ünal’dır. Seçici Kurul aşağıdaki gibidir: Hüseyin Ferhad (Başkan) Duygu Kankaytsın Elif Sofya Emel İrtem Gonca Özmen Haydar Eroğlu (Balad Şiir Vakfı adına)















