top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Kuzey Kutbu’ndaki Son Ayı

    Esra Karadoğan, Hannah Gold'un ilk romanı Son Ayı üzerine yazdı: "Annesinin ölümünden sonra babasıyla yaşayan April, annesinin özlemini çekiyor ama onu yalnızlaştıran sadece annesinin yokluğu değil." Esra Karadoğan Son Ayı, Hannah Gold’un ilk romanı. Roman bir çocuğun yalnızlığını, annesinin kaybı sonrasında babasıyla yaşamlarını konu alsa da bir yönüyle küresel ısınmaya, doğanın çöplerle kirletilmesine de dikkat çekiyor. Bu açıdan önemli bir roman. Geçtiğimiz günlerde Genç Timaş bünyesinde çıkan roman, Gizem Şakar tarafından Türkçe’ye çevrildi. Annesinin ölümünden sonra babasıyla yaşayan April, annesinin özlemini çekiyor ama onu yalnızlaştıran sadece annesinin yokluğu değil. Hatta aradan geçen zamanla beraber tam olarak annesinin hatırasını hatırladığını söyleyemeyiz. Annesinin gökkuşağı gibi rengarenk bir kadın olduğuna tasvirleri çok etkileyici, bir çocuğun gözünde annenin ışıltısının bu şekilde anlatımını çok sevdim. Ne yazık ki onu yalnızlaştıran babası ve babasının bu kaybı atlatamamış olması ve çoğu zaman April’ın bir çocuk olduğunu unutarak davranması. Bu kötü davranma değil ama baba kendi yasına gömülmüş durumda. April ise bir çocuktan beklenmemesi gereken bir olgunlukla bu durumu karşılıyor. “Bazen annesine o gün kazara bir araba çarpmasaydı hayatın nasıl olacağını merak ederdi. April biraz daha, şey, normal olur muydu? Okuldaki diğer kızlara daha benzer biri mi olurdu? Onlar arka bahçelerinde tilkilerle oynamıyor, ağaçlara tırmanmıyor, hayvanlarla konuşmuyorlardı, farklılığının genlerinden mi yoksa hayatının gidişatından mı kaynaklandığından emin değildi. İkisinden de bir parça şüpheleniyordu.” April’ın kendi başınalığı insana dokunuyor. Bir de bu yetmiyormuş gibi babasının görevi nedeniyle Kuzey Kutbu’na, Ayı adasına altı aylığına gidiyorlar. Bu süre boyunca adada sadece ikisi olacak. Maalesef bu baba kız arasındaki iletişimi güçlendirecek bir hareket değil. April’ın arkadaşlarıyla da çok iyi iletişim kurduğunu söyleyemeyiz ama bir adaya gitmek, daha yalnız kalacağı anlamına gelse de o, oradaki günlerini de güzelleştirme peşinde. Ayı adasında hiç ayı kalmadığı söyleniyor fakat April ada çevresindeki gezintileri sırasında bir ayıyla karşılaşıyor. Başta korkutucu görünen bu hayvanla arkadaşlıkları, adadaki buzulların erimesinden dolayı ayının yiyecek bulamaması ve güçten düşmesinden dolayı başlasa da zaman içinde gelişiyor. Bu öyle fantastik bir iletişim şekli değil. April ayının zayıflığını, pençesindeki atığı görünce adım adım yaklaşıyor. Yazarın açık açık doğaya attığınız atıkların böyle sonuçları var diye göstermesi, okur kitlesine ulaşacak şekilde. “Kelimeleri kullanmadı çünkü kutup ayıları konuşamazdı ama yine de söze ihtiyacı yoktu. Bazen dünyadaki tüm kelimeler bir araya gelir bir hikâye anlatamaz. Aksine April’ın deneyimlerinden bildiği gibi Ayı hikâyesini tüm hayvanların anlattığı şekilde anlattı.” Roman ilerledikçe beslenen ayı güçleniyor ve April her ne kadar dostluklarına güvense de vahşi bir hayvanla arkadaşlık yaptığının da bilincinde. April’ın aşırı anlayışlı hâli zamanla azalıyor ve babasıyla gerçek bir yüzleşme yaşıyor. Babası yine de April’ı ne kadar üzdüğünün, yalnız bıraktığının farkında değil. Romanın bu kısmını daha çok sevdiğimi söyleyebilirim. İlk bölümlerde çok sakin ilerleyen roman sonradan açılıyor ve roman yarısından sonra daha ayakları sağlam basan bir roman oluyor. April’ın asıl macerası arkadaşıyla beraber çıktığı yolculuk. Her arkadaşın insana kazandırdığı şeyler olduğunu düşünürsek vahşi bir hayvanla yapılan bu arkadaşlık April’a yüzleşme, gerçekleri söyleme ve harekete geçme cesareti veriyor. Son Ayı iyi bir gençlik romanı, özellikle haberlerde küresel ısınmayla ilgili okuduklarımıza inanmaz ya da ikna olmaz bir biçimde bakarken, romanın içine yedirilmiş bilgilerle her şeyin ne kadar hızlı geliştiğini anlamak da mümkün. SON AYI Hannah Gold Genç Timaş, 2022 Çeviri: Gizem Şakar 208 s.

  • Benden sonra kalanların zihnindeki sahiden ben miyim?

    Sabâ Altınsay’ın yeni romanı Faili Malum, Türkiye’nin 1998 ile 2021 yılları arasını işaret ediyor. Sıradan bir cinayet üzerinden gelişen hikâye, hepimizin yakından tanıdığı aile ve yakın çevresiyle buluşturuyor okuru. Ailenin büyük kızı Nihan’ın merkezde olduğu roman, sadece aileyi derinden sarsan acının failiyle değil, bu coğrafyanın tüm malum failleriyle yüzleşiyor ve 12 Eylül öncesi ve sonrasına uzanarak adalet ve suç kavramlarını sorguluyor. “Yaşarken hayatımızı kendimiz yapıyoruz. Fakat sonra, geride kalanların hatıralarında kalıyor hayatımız; onların zihninde bıraktıklarımız var ediyor bizi. Var olmak bu kadar önemli mi bilmiyorum. Üstelik anılar herkese başka görünür. Zira hafızamız kendimize benzer. Benden sonra kalanların zihnindeki sahiden ben miyim? Nihan içine kapanıklığımla hatırlar beni, annem tertipli, soğukkanlı hallerimle, babam kendisine benzeyen solcu fikirlerimle. Hangisi daha çok ben?” Okuru, bir kadının cinnetten cinayete, cinayetten cinnete sürüklenen hikâyesine dahil eden Sabâ Altınsay, karakterlerlerine eşlik edercesine üslubunu da derinleştirerek kelimelerle ustaca oynuyor ve hayal gücümüzü genişletiyor; en nihayet sürpriz bir sonla, bizi de anlatıya dahil ediveriyor. Sabâ Altınsay 1961 yılında Çanakkale’de doğdu. Ortaöğrenimini TED Ankara Koleji’nde, lise öğrenimini Bornova Anadolu Lisesi’nde tamamladı. Ankara Üniversitesi, İletişim Fakültesi mezunu olan Altınsay’ın ilk romanı Kritimu, Girit’im Benim ilk olarak 2004 yılında Can Yayınları tarafından yayımlandı ve Türkiye’den sonra Yunanistan, Bulgaristan, Hırvatistan ve Suriye’de okurlarıyla buluştu. Yazarın ikinci romanı Benim Hiç Suçum Yok, 2011 yılında yayımlandı ve aynı yıl, “Saint Joseph Lisesi Yılın En İyi Romanı” ödülünü aldı. Altınsay, Kadın Öykülerinde İstanbul adlı antolojide “Kedi” başlıklı öyküsüyle yer aldı. “Kimsecik” ise Unser Istanbul, Junge turkishe Literatur adlı antolojide Almanca olarak yayımlandı. Faili Malum, yazarın üçüncü romanıdır. FAİLİ MALUM Sabâ Altınsay Düşbaz Kitap, 2022 224 s.

  • Öykü: Bir Kahve Keyif

    Bilirsin, su her koşulda kucaklayıcı ve kavrayıcı olduğu gibi aynı zamanda boğabilir de. Burcu Aydoğan Suyun, oldukça sıcak, bir fincan dolusu suyun içine attığın kahve tanecikleri… Önce tane olarak kalmaya kısa bir süre de olsa direnirler. Sonra suyun sıcaklığına dayanamayıp bırakmaya başlarlar kendilerini ve bir kaşıkla müdahale etmeden, müsaade edersen, onların suya nasıl yüzdüğünü görebilirsin. Suyun sıcağına alışmaları ya da sudan bir beklentiye girmeden kendilerini suya bırakışlarını izleyebilirsin. Bilirsin, su her koşulda kucaklayıcı ve kavrayıcı olduğu gibi aynı zamanda boğabilir de. Ama bir kaşık müdahalesi ile bu karışmaya karıştığında süreç hızlanır. Normalin dışında bir devinimle fincanda yarattığı minik hortumla; o zaten ağzını açmış, suyu olduğu gibi kabul eden, onunla su, suyla kahve taneciği ve sonunda kahve olan kahverengi taneciklerin dünyasına bir müdahaledir bu. Ve yine bilirsin ki bu müdahale, kahve olmak için gereklidir. Nihayetinde doğru karışımı yakalayamayan kaçaklar fincanın dibine çöreklenir, sanki saklanmak isterler de aslında tam anlamıyla çöker, orada taşlaşır ve acılaşırlar. Kimi için bu acıma--dır keyifli olan ve onları öylece bırakmaya da heveslilerdir. Bu sırada etrafa yayılan o koku, fincanı sıcak suyla, suyu kahve tanecikleriyle ve her ikisini kaşık müdahalesiyle buluşturanı keyfe çağırır. Kokuyu ne su, ne tanecikler ne de oluşturdukları kahverengi sıvı anlar, anlayabilir. Kendinden çıkanı kendi nasıl tanısın ki, o kendidir adı üstünde. Kendine fazla, eksik ya da neticede uygunsuz olanı alır çıkartır, kenara koyabilir. Görevini bitiren kaşık çekilir ilk, fincanın kenarına sertçe tıpışlayarak, Hadi oldun sen, der. Kenara bırakır kendini, işini bitirmiş ve bu bitişin bir kısmı üzerinde leke yapmıştır da, yorgun düştü, diye düşünebilirsin. Her birleşmeden sonra taraflar çoğu zaman keyifli bir yorgunlukla kendi köşesine çekilir, birleşmenin izini dinlenirken sindirir. Fincan da bir süre dinlenmeye koyulur, bu sırada boğum boğum konuşan buğunun mes'elesinde. Ta ki mesele sona erdiğinde ya da kendi hallerine bırakılıp buğu suspus olduğunda ya da hiç müsaade edilmeden buğunun olağanca hışmıyla ele geçirilir, fincanın içinde yaşananlarla beraber. Sonra bir rüzgar eser üzerlerine, hafif bir rüzgar, senin nefesindir besbelli, fincanı diğerleriyle buluşturan ev sahibi. Ya belinden sıkıca kavranan, ya da kolundan nazikçe tutularak ayağa kaldırılan fincanın keyfi ise şimdi başlamıştır, tutana göre.

  • Sessizliğin seni korumayacak

    “Bu hikâyeyi daha önce hiç duymadınız... Benim geldiğim yerde bu hikâyeleri kendimize saklarız. Başkalarına anlatmak duyulmuş şey değildir, tehlikelidir, büyük bir utançtır,” diyor Etaf Rum ilk romanı Kadının Sesi Yok'ta… Etaf Rum’un bir Filistinli göçmen olarak kendi tecrübelerini kaleme aldığı ve 2019’da yayımlandığında büyük ses getiren romanı Kadının Sesi Yok okurlarıyla buluştu. Arzu Altınanıt’ın Türkçeye çevirdiği ve ilk kez İthaki Yayınları’ndan çıkan 336 sayfalık roman; şair, yazar ve şarkıcı Maya Angelou’nun, “İçinde anlatılmamış bir hikâye taşımaktan daha büyük bir ıstırap yoktur” ve feminist ve sivil hakları aktivist Audre Lorden’nin, “Konuşmayan, korkudan sesleri çıkmayan kadınlar için yazıyorum çünkü bize kendimizden çok korkuya saygı duymamız öğretildi. Sessiz kalmanın bizi kurtaracağı öğretildi ama kurtarmaz,” cümleleriyle açılış merhabasını veriyor… Otobiyografik izler taşıyan ilk romanı Kadının Sesi Yok'ta Etaf Rum, edebiyatın zayıflar ile ezilenler için özgürleştirici gücüne ve gelenekler arasında sıkışıp kalmış günümüz kadınlarının iç çatışmalarına ve özlemlerine incelikle bakıyor. “Bu hikâyeyi yazarken yaşadığım tereddüt ve korku dolu anların pek çoğunda Maya Angelou, Malala Yusufzay ve Audre Lorde gibi cesur kadınlardan ilham almaya çalıştım. Lorde’nin söylediği, “Sessizliğin seni korumayacak,” sözünü özümseyene kadar yazmaya devam ettim. Kadının Sesi Yok’u bu kadınlardan aldığım cesaretle yazdım. Kadınların toplum içinde yapabileceklerinin sınırları olduğu öğretilerek büyüdüm ben. Her ne zaman ki önceden planlanmış evlilik ve annelik yolunun dışına çıkma arzumu dile getirdim, tekrar tekrar bir kadının bir erkek olmadığı hatırlatıldı bana.” Kitabın sonunda okurlara bir de mektup yazan yazar Rum, şöyle devam ediyor: “Yine de daha sonra bunun, aynı zamanda benim güçlü yanım olduğunu, çevremdeki kadınların erkeklerden farklı oldukları şeyleri; kültürün, ailelerin, ilişkilerin ve ebeveynliğin taleplerini bir arada karşılama becerilerini öğrendim.” FİLİSTİN, 1990. 17 yaşındaki İsra, babasının seçtiği taliplerle evlenmektense gizlice kitap okumayı ve okuduklarının büyüsüne kapılmayı ister. Ancak kısa bir süre sonra evlendirilip kocasıyla yeni ailesinin yaşadığı Brooklyn’e göçmeye zorlanır. İsra, ABD’de daha iyi bir yaşam bulmayı umsa da hayal kırıklıkları peşini bırakmaz. Gençliğinin baharındaki kız, kayınvalidesinin zulmü ve bir oğul doğurmak zorunda olmanın baskısı karşısında yaşama sevincini yitirir. Ardı ardına doğurduğu kız çocukları ise İsra’nın kurtuluşu olmaz. BROOKLYN, 2008. İsra’nın en büyük kızı, 18 yaşındaki Deya’nın tek arzusu üniversiteye gitmek olsa da, babaannesi Feride’nin ısrarı üzerine koca adaylarıyla görüşmek zorunda kalır. Deya, annesi ve babası hayatta olsa seçeneklerinin farklı olup olmayacağını merak etmekten kendini alamaz. Ancak babaannesi kararlıdır: Deya için iyi bir gelecek sağlamanın tek yolu, doğru adamla evliliktir. Fakat çok geçmeden Deya, kendisini ailesiyle ilgili şoke edici gerçeklere götüren beklenmedik bir yolda bulur. Ailesini, geçmişini, bildiğini sandığı her şeyi ve kendi geleceğini sorgulamaktan başka çaresi yoktur artık. Filistinli göçmen bir ailenin kızı olan Etaf Rum 8 Mayıs 1989’da Brooklyn, New York’ta doğdu. Genç yaşta görücü usulü evlendirilen yazar, Kuzey Carolina’ya taşındı ve burada iki çocuğu oldu. Çocuklarını yetiştirirken bir yandan kendini eğitimine adayan Rum, Kuzey Carolina Eyalet Üniversitesi’nde İngiliz Dili ve Edebiyatı, Felsefe ve Amerikan Dili ve Edebiyatı alanlarında lisans ve yüksek lisans eğitimi aldı. Bir Filistinli göçmen olarak kendi tecrübelerini kaleme aldığı Kadının Sesi Yok kitabı 2019 yılında yayımlandığında büyük ses getirdi. Bir yandan eğitmenlik yapan, bir yandan da Books and Beans isimli kitapçısını işleten yazar, aynı zamanda 2022 yılında yayımlamayı planladığı ikinci romanı üzerinde çalışmaya devam etmektedir. KADININ SESİ YOK Etaf Rum İthaki Yayınları, 2022 Çeviri: Arzu Altınanıt 336 s.

  • İki âlemi de yoklayan, nakış gibi örülü bir roman

    Cevizin Şarkısı, Aslı Tohumcu evreninin ayrıksı örneği. Biraz dünyevi, biraz uhrevi, iki âlemi de yoklayan, nakış gibi örülü bir roman. “Toynakların sesi yükseldi. Dağ taş, yaratılmış tüm mahlukat gözünü kapattı manzaraya şahit olmamak için, nafile. Biri gebe üç yavrusunu boynuzlarına takmış, tüyleri kırmızısiyah ve yapış yapış bir dişi geyik yaklaştı kendinden emin… Boynuzlarından sarkan cesetler ve kan yağmurundan, geyiğin yüzünü seçmek mümkün değildi. Yine de gözlerinden müebbet bir karanlığın kendilerine doğru aktığı anlaşılıyordu.” Kimsenin bilmemesi gereken bir şey yaptılar. Elif, Ayşegül ve Cemile. Annelerini öldürdüler. Sezen’in anneannesini. Suzan’ı... İz bırakmamalılar. Evi kırklıyorlar, salona gömülü canavarın genizleri yakan kokusunu ve o uğursuz şarkıyı def etmek için… Bahçede ise bir kadın, ceviz ağacının altında rüyaya yatıyor. Dualar, beddualar birbirine karışıyor. Ahalinin iç çekişleri duyuluyor. Aslında herkes görüyor, işitiyor, biliyor. Aslı Tohumcu, Aralık 1974’te Leverkusen’de doğdu, Bursa’da büyüdü. İngiliz Dili ve Edebiyatı öğrenimi gördü; çeşitli yayınevlerinde editörlük, TRT 2’de sunuculuk ve danışmanlık yaptı; kitap ekleri çıkardı. 2003’te Abis, 2006’da Yok Bana Sensiz Hayat, 2010’da Şeytan Geçti ve Taş Uykusu, 2014’te Ölü Reşat, 2017’de Sevil de Sevme (Seyhan Argun’un çizgileriyle), 2018’de Durmadan Leyla ve 2020’de Kötü Kalp adlı kitapları yayımlandı. Kutlukhan Kutlu ile 2015’te Güçoburlar adlı derlemeyi ve 2018’de İstanbul: 2099 adlı antolojiyi hazırladı. Kitapları çeşitli dillere çevrilen Tohumcu, Kadın Öykülerinde İstanbul, İstanbul Sokakları (101 Yazardan 100 Sokak) ve Merhaba Asker adlı derlemelere öyküleriyle katkıda bulundu. Çocuklar için Bolbadim Günlükleri, Eksimus Serüvenleri, Karadankaçanlar, Dünyayı Döndüren Kız, Üç, İkiii, Birr, Ateş!, Hışır Hışır Kırt Kırt, Herkesin Evine Döndüğü Gün ve Benim Babam Kötü Örnek adlı kitapları yazdı. Kızı Tomris’le İstanbul’da yaşıyor. CEVİZİN ŞARKISI Aslı Tohumcu İletişim Yayınları, 2022 59 s.

  • Çağdaşlaştırılmış bir peri masalı

    Yayımlandığı 1900 yılından bu yana yediden yetmişe her yaştan okuru büyüleyen klasiklerden Muhteşem Oz Büyücüsü Celâl Üster'in çevirisiyle Türkçede! "Halk hikâyeleri, söylenceler, destanlar ve peri masalları çağlar boyunca çocukların başucundan eksik olmamıştır, çünkü her sağlıklı çocuk fantastik, olağanüstü ve besbelli gerçekdışı öykülere çekincesiz ve içgüdüsel bir sevgi duyar. Grimm Kardeşler'in, Andersen'in kanatlı perileri çocuksu yüreklere insan yaratılarının hepsinden daha fazla mutluluk vermiştir. Ne var ki, kuşaklarca okunmuş olan eski zaman masallarının artık çocukların kitaplığında "tarihteki yerini almış olduğu" söylenebilir; çünkü yazarların her masalda korkutucu bir ahlak dersi vermek amacıyla uydurdukları insanın kanını donduran bütün o ürkünç olaylarla birlikte o alışılagelmiş cinler, cüceler ve perilerin de ortadan kalktığı daha yeni 'masallar'ın vakti gelmiş bulunuyor. Çağdaş eğitimin içinde ahlak zaten vardır; o yüzden, çağdaş çocuk masallarda yalnızca eğlence arar ve hoş olmayan tüm olayları bile isteye bir yana bırakır. Muhteşem Oz Büyücüsü hikâyesi, bu düşünceyle, yalnızca ve yalnızca bugünün çocuklarını mutlu etmek için yazıldı. Biricik amacı, merak ve neşenin korunup dertlerin ve karabasanların kovulduğu çağdaşlaştırılmış bir peri masalı olmak." Biricik köpeği Toto'yla beraber, Kansas'ta çıkan korkunç bir kasırgayla çok uzaklara, Oz'un büyülü ülkesine savrulan Dorothy sonsuza dek kaybolduğunu düşünür. Evine dönebilmek için sarı tuğlalı yolu izleyip Zümrüt Kent'e ulaşmalı, muhteşem ve gizemli Oz Büyücüsü'nü bulup ondan yardım istemelidir. Dorothy çok şanslıdır ki yolda karşılaştığı Teneke Oduncu, Korkuluk ve Aslan'la dost olur ve hep birlikte, tuhaf olduğu kadar zorlu, keşiflerle dolu ve unutulmaz bir maceraya atılırlar. L. Frank Baum 1856'da Chittenango, New York'ta doğdu. Kariyerine gazete muhabiri olarak başlayan Amerikalı yazar, Muhteşem Oz Büyücüsü ve onun devam kitapları başta olmak üzere, çocuklar için kaleme aldığı kitaplarıyla tanındı. "Oz" serisinden on dört kitabın yanı sıra çok sayıda roman, öykü, şiir ve senaryo yazdı. Eserlerinin sahneye ve ekrana uyarlanması için çok çabaladı; Muhteşem Oz Büyücüsü'nün 1939 yılındaki uyarlaması 20. yüzyıl sinemasına damgasını vurdu. L. Frank Baum, 1919 yılında hayata veda etti. MUHTEŞEM OZ BÜYÜCÜSÜ L. Frank Baum Can Çocuk Yayınları, 2022 Çeviri: Celâl Üster 176 s.

  • Bu ‘Herkesin Şarkısı’!

    Burak Soyer, Lucy Morris’in yazdığı ve resimlediği Herkesin Şarkısı üzerine yazdı: “Yazar, sanatın birleştirici gücünü, dayanışmayı, ‘ruh ve gıda’ ikilisinin özelinde, şiirsel bir dille ve sade bir üslupla anlatıyor.” İngiliz yazar Lucy Morris’in yazdığı ve resimlediği Herkesin Şarkısı, şiirsel bir dille sanatın birleştiren, birlik oluşturan, dayanışma sağlayan yapısına dair bir hikaye anlatıyor. Her halinden belli, bezgin bir kasabadayız. Günler rutin. Çocuklar sabah mahmurluğuyla kös kös okulun yolunu tutuyor. Yaşlı bir kadın ekmek ve süt almak için iliklerine kadar hissettiği soğuğa rağmen zar zor yürüyerek kasabanın ta diğer tarafına, merkeze kadar yürümek zorunda kalıyor. Kedi, kediliğini ispat edercesine tepesindeki güneşin mayıştıran ışınları altında yerinden bir milim bile kıpırdamadan uykuyla uyanıklık arasında gidip geliyor. O sırada bir müzik duyuluyor kasabanın sokaklarında. Bizim mahmur tıfıl öğrenci anında dikkat kesiliyor bu melodiye. “Yalnızlığını o saniyede unuttu, kendini bir tüy gibi hafif hissetti. Mutlu çocuk, müzikle birlikte hoplaya zıplaya yoluna devam etti,” diye anlatıyor yazar Lucy Morris kasabadaki bu saliselik değişimi ve ekliyor, “Yolda ilerlerken, havada uçuşan notalar nazikçe kulaklarına dokundu. Küçük pencerenin altında bir süre soluklanıp dinlenmeye başladı. Melodi aşağı doğru süzülüp kadının yorgun bedenini sardı. İşte tam o anda, yaşlı kadının içi yaşam enerjisiyle ve neşeyle doldu.” Ruhsuz kedinin kulağına da o “yumuşacık melodi” çalınıyor. “Minik kedi, minik kedi, takip et beni,” diyerek ona bir rota çiziyor. Kedi takip ediyor melodiyi ve Gül Sokak’ta kedi sahiplenmek isteyen bir çocuğun yanında buluyor kendini. Bu müzik, kasaba sakinlerini içinde bulundukları fanustan yaşama tekrar çıkarıyor. Herkese mutluluk veriyor. Ancak bir gün aniden kesiliveriyor müzik. Kimse ne olduğunu anlayamadan her şey eskiye dönüveriyor. Suratlar düşüyor, saksıdaki çiçekler bile soluyor. Bunun üzerine kasaba eşrafı hemen bir toplantı düzenleyip mevzuyu masaya yatırıyor. Sonunda boynu bükük öğrencimiz de müziğin geldiği pencereye tırmanmaya başlıyor… Kasabanın ilacı olan müziğin tekrar duyulup duyulmayacağının nihayetini okura bırakmak için burada noktayı koyalım yazıya. İşte böyle bıkkın bir kasabaya konuk oluyoruz İngiliz yazar Lucy Morris’in kaleme aldığı Herkesin Şarkısı kitabında. Yaşamı boyunca ressamlık yapmış, Brighton Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nden resim derecesini aldıktan sonra Cambridge Anglia Ruskin Üniversitesinde çocuk kitapları illüstrasyonu üzerine yüksek lisansını tamamlayan ve kitaptaki resimleri de kendi yapan Lucy Morris, ‘yediden yetmişe’ okuyan herkesin kafasında mutlak bir yer edinecek Herkesin Şarkısı ile sanatın birleştirici gücünü, dayanışmayı, ‘ruh ve gıda’ ikilisinin özelinde, şiirsel bir dille ve sade bir üslupla anlatıyor. Resimlerle harflerin bütünlüğünde, müziğe sırt vermiş bir dayanışma ve birlik olma öyküsü Herkesin Şarkısı. HERKESİN ŞARKISI Lucy Morris Profil Çocuk, 2021 40 s.

  • kim hatırlar kardeşliğimizi kim bilir şimdi o günlere kim gidebilir

    enderemiroğlu, yirmi yıla yakın bir süre sonra yayımlanan yeni kitabı travma terapi’de hayata “kana kesmiş bir kırık cam” içinden bakmaya devam ediyor. Orhan Kahyaoğlu’nun yorumuyla şiirsel dil, biçim ve teknik arayışlarını dize yapısı içinde zorlayarak, sözcük çeşitliliği içinde geliştirdiği iç ses örgüsü aracılığıyla dikkat çekici bir imge dünyası oluşturuyor. travma terapi, “dibe doğru, karanlığa doğru gittikçe çatallaşan insan ruhunun çare ile çaresizlik arasında gidip gelen varlığını sorgulayan”, şairin kendi deyişiyle “hayatı anlamaktan çok anlama hayat katmak için” yazılan bir “şahsî” yakın tarih. Kara bir denizden kara bir dağa çıkılan noktada “kim hatırlar kardeşliğimizi kim bilir şimdi o günlere kim gidebilir” sorusunu sormayı sürdürenler için... enderemiroğlu, (1973) Trabzon'da doğdu. İlk şiirleri 1992 yılında Sombahar dergisinde yayımlandı. 1997 yılında Hürriyet Gösteri dergisinin hazırladığı “90’lı Yılların Şairleri” dosyasında yer alan enderemiroğlu, gazete ve dergilerde düzeltmenlik, çevirmenlik, muhabirlik yaptı. Şiirleri farklı dillere çevrildi. Taşıdığı yarakabuğunu “defne dalı ve akik yosun, kırık porselenler ve örümcek ağı” parçalarıyla sarmalayan enderemiroğlu’nun ilk şiir kitabı kararan 1999 yılında; kül ve duman içinde bir çarmıhtan kopup suya toprağa ve ateşe yazılanları, Cevahir’i anlattığı lâ havle ve lâ kuvvete! 2004 yılında yayımlandı. TRAVMA TERAPİ enderemiroğlu Ayrıntı Yayınları, 2022 144 s.

  • Trendeki Yabancı'nın Mart sayısı "Yıkım" temasıyla yayında!

    Yavuz Ekinci'nin yeni romanı Belki de Dünyanın Sonundayım'dan bir bölüm ilk kez Trendeki Yabancı'da! John Edgar Wideman, George Floyd hakkındaki öyküsüyle, Göktuğ Canbaba, Bade Osma ve tek cümlelik öyküleriyle Rachel Fenton ile Lenny Della Rocca Trendeki Yabancı'nın mart sayısında okurlarıyla buluşuyor. Okurlardan (Eda Uysal, Aslı Konaç ve Özgü Çömezoğlu) gelen öyküler de yemekli vagonda! Semrin Şahin, Anıl Alacaoğlu, Doğukan İşler, Koray Sarıdoğan, Jan Stinchcomb, Göktuğ Canbaba, Siân Griffiths, Yavuz Ekinci, John Edgar Wideman, Samantha Memi, Bade Osma, İlhan Durusel, Rachel Fenton, Lenny DellaRocca, Ecehan Biçen, Bülent Ayyıldız, Dana Cann, Eda Uysal, Aslı Konaç, Özgü Çömezoğlu bu sayıda sizlerle! Trendeki Yabancı'da online olarak ücretsiz okuyabileceğin Can Yayınları kitapları: Tekinsiz Hikâyeler, Mürver Ağacı, Dr. Jekyll ve Mr. Hyde, Yaman Adam, Şeytani Öyküler, Bir de Baktım Yoksun, Nyarlathotep, Evvelotel - Saklı, Sular Ne Güzelse, Bize Umut Gerek, Trajik Nüans, Yaz Korkuları, Yalnız Uyuyanlar İçin, Oysa Herkes Kendisiyle Meşgul, Yufka Yürek, Aşka İnanmayanlar İçin Aşk Öyküleri, Çok Özel İsimler Sözlüğü, Şen Saat, Gece Yolculuğu, Düşler, Kâbuslar ve Gelecek Masalları, Temiz Kâğıdı.

  • Felsefe ve mutluluk arayışını kendine has üslubuyla yan yana getiren ayrıksı bir öykü

    Natalia Sanmartín Fenollera’nın, okurları kayıp cenneti, sadeliği ve küçük şeylerin güzelliğini arayan unutulmaz bir yolculuğa çıkaran romanı Bayan Prim’in Uyanışı, Türkçede. Modern dünyanın etkilerine karşı koymaya ve esaslara geri dönmeye karar veren küçük bir kasabanın lezzetli hikâyesini anlatan Bayan Prim’in Uyanışı, edebiyat, felsefe ve mutluluk arayışı başlıklarını kendine has üslubuyla yan yana getiren ayrıksı bir öykü... Kafka Kitap, yayımlanışının ardından uzun süre gündemden düşmeyen ve birçok farklı dilden yüzbinlerce okura ulaşan Natalia Sanmartín Fenollera imzalı Bayan Prim’in Uyanışı’nı, Nilüfer Demirbaş’ın İspanyolca aslından çevirisiyle okurlara ulaştırıyor. Prudencia Prim oldukça zeki, eğitimli ve başarılı bir genç kadındır. Bireylerini hız, hırs ve daima “mevcuttan fazlası olmaya” zorlayan şehir hayatından bıktığına kanaat getirdiğinde gazetede ilginç bir ilanla karşılaşır: San Ireneo adlı uzak bir köyde yer alan malikâne bir kütüphaneci aramaktadır. Müstakbel çalışanı belirleyecek en önemli kıstas da “az eğitim almış biri” olması gerekliliğidir. En temel şartı yerine getiremese de kendini kabul ettirmeyi başaran Prim, yaşanacak birçok şeye hazırlıksız yakalanacaktır. Tıpkı genç kadın gibi entelektüel ve zeki biri olan işvereni “Koltuktaki Adam”, atılgan ama aykırı, Bayan Prim’in çok sevdiği yazarlar Jane Austen ve Louisa May Alcott'u eleştirmeye daima hazır biridir. Köy sakinleriyse en az dini ritüelleri yöneten ve öğretmenlerinden çok daha bilgili olan çocuklar kadar şaşırtıcıdır; bu köy, şehrin birkaç kilometre uzağındayken çok başka bir zamanda ve sıradışı bir sosyal disiplinle yaşamaktadır. Natalia Sanmartín, çocukken, okuma sevgisi nedeniyle kütüphaneci olmak istemesine rağmen, La Coruña Üniversitesi'nden Hukuk bölümünden mezun oldu ve El País gazetesinin Gazetecilik Okulu'nda Gazetecilik alanında yüksek lisans yaptı. 2013 yılında The Awakening of Miss Prim'i yayımladı. Roman on bir dile çevrildi ve 75'ten fazla ülkeye ulaştı. Kitap, kaybedilen basit şeylerin değerinden bahseden bir hikaye yazma ihtiyacından doğdu. 2020'de ikinci romanı A Christmas Carol for Le Barroux çıktı. BAYAN PRİM'İN UYANIŞI Natalia Sanmartín Kafka Kitap, 2022 Çeviri: Nilüfer Demirbaş

  • Milliyet Sanat dergisinin mart sayısı çıktı

    Sanatın her alanında birbirinden özel röportaj, yazı ve haberleriyle Milliyet Sanat’ın Mart 2022 sayısı okurlarla buluştu! “Paralel Anneler” filmiyle Venedik’te En İyi Kadın Oyuncu Ödülü kazanan ve aynı kategoride Oscar’a aday gösterilen Penélope Cruz; kanser tedavisinin ardından umut veren bir karakterle ekranlara dönen Canan Ergüder ile Ayın Söyleşisi; İclal Aydın’ın “Üç Kız Kardeş” adlı romanı ve dizi uyarlaması üzerine röportajı; Sabancı Müzesi’nin Abdülmecid Efendi’nin sıradışı dünyasına bakan sergisi; Cem Davran ve Hakan Gerçek’in yeni oyunları “Samanyolu’nu Bilir misiniz?” üzerine söyleşisi; İstanbul Filarmoni Derneği’nde yaşananlar ve çok daha fazlası… Milliyet Sanat’ın Mart 2022 sayısının kapağında okurları, kendisine Venedik’te En İyi Kadın Oyuncu Ödülü kazandıran ve aynı kategoride Oscar adaylığı getiren Pedro Almodóvar filmi “Madres paralelas/Paralel Anneler”de ışıltılı performansıyla travmalara şifa olan Penélope Cruz karşılıyor. Derginin sinema sayfaları, başrolünde Robert Pattinson’ın yer aldığı ve bu ay vizyona girecek “The Batman”in incelemesi, 2022 yılı Oscar Ödülleri’nin favorilerine dair kapsamlı bir dosya, Tilda Swinton ve Peter Dinklage’ın kariyerlerine yakından bakış sunan derlemeler, Atilla Dorsay’ın Ingmar Bergman imzalı “Persona” üzerine yazısı ve Adana Film Festivali’nin En İyi Film’i “Yaramaz Çocuklar”ın yönetmeni Ahmet Necdet Çupur röportajıyla devam ediyor. Mart sayısında Asu Maro ile Ayın Söyleşisi’nin konuğu, bir yıllık kanser tedavisi sürecinden sonra “Oğlum” dizisiyle ekranlara dönen Canan Ergüder oluyor. Dizide sert bir hikâyenin umut veren kişisi pedagog Demet’i canlandıran Ergüder ile Maro, dizi, annelik, kanser ve her zaman devam etmenin bir yolunu bulan hayat üzerine içten bir sohbete imza atıyor. Plastik sanatlar sayfalarında; Mahmut Celayir’in İş Sanat Kibele Galerisi’nde devam eden retrospektifi “Peykerun”, Adana’nın en kapsamlı sanat galerisi olarak genç iş insanı Elif Sezer Çaylı tarafından hayata geçirilen Kuzgun Art Space, Sabancı Müzesi’nde açılan “Şehzade’nin Sıradışı Dünyası: Abdülmecid Efendi” başlıklı sergi, Londra’da Royal Academy of Arts’ta açılan “Francis Bacon: Man & Beast” (İnsan ve Canavar) sergisi üzerine yazıların yanı sıra “Akaşa” sergisinde buluşan sanatçı Raşit Altun ile şair Sertaç Çıralı, Odunpazarı Modern Müze’nin direktörü Defne Casaretto, “Exposé” sergisinin küratörü Doç. Dr. Ebru Yetişkin ve sanatçı Lal Batman gibi isimlerin röportajları gibi içerikler dikkat çekiyor. Kemal Küçük’ün İstanbul Filarmoni Derneği’nde yaşananları kaleme aldığı yazıyla öne çıkan müzik sayfalarında ayrıca dream pop ikilisi Beach House’un sekizinci stüdyo albümü “Once Twice Melody” ve Belçikalı müzisyen Selah Sue’nun yedi yıl aranın ardından çıkarmaya hazırlandığı yeni albümü “Persona”nın incelemeleri gibi birçok farklı içerik yer alıyor. Azerbaycan’ın geçtiğimiz yıl en çok dinlenen kadın sanatçısı olan ve tamamı Türkçe sözlerden oluşan trap-pop türündeki “Bela” şarkısını yayınlayan Hiss ile yepyeni bir röportaj da Milliyet Sanat’ın Mart 2022 sayısında müzikseverleri bekliyor. Derginin sahne sanatları sayfaları, 35 yıllık dostlar Cem Davran ile Hakan Gerçek’in beraber yönetip rol aldıkları “Samanyolu’nu Bilir misiniz?” adlı yeni oyunu anlattıkları röportajla açılıyor. Seçkin Selvi’nin, Kumbaracı50’nin yeni oyunu “Biraz Eksik Yaz Gecesi Biraz Fazla Rüyası”nı ele aldığı sayfalarda ayrıca “Şehirde Kimse Yokken” oyununun başrolü Elçin Sangu ile yönetmeni Lerzan Pamir’in ve “Hayat Der Gülümserim” oyununda beş farklı kadına can veren Sema Keçik’in röportajları yer alıyor. Mart 2022 sayısının edebiyat sayfalarında Aslı Tohumcu yeni kitabı “Cevizin Şarkısı”nı; filozof, sosyolog ve hukuk teorisyeni Renata Salecl “Cehalet Tutkusu” adlı yeni kitabını; İclal Aydın diziye uyarlanan romanı “Üç Kız Kardeş”i; Nazlı Eray yeni çocuk kitabı “Karga Feramuz’un Aşkı”nı; piyanist ve besteci Anjelika Akbar “Her İnsan Bir Bestedir ve Hayat Sesten İbarettir” adlı kitabını anlatıyor. Podcast sayfasının yeni sayıdaki konuğu ise, İKSV’nin “Dile Kolay” adlı podcast serisini hazırlayan İKSV Kurum Kimliği ve Yayınlar Direktörü Didem Ermiş Sezer ile Mümkün İletişim Kurucu Ortağı İlkay Baliç oluyor.

  • Öykü: Rüya

    ‘Dünya onlar için de bu kadar korkunç muydu, insanların hepsi mi zalimdi, yaşamak için mutlaka daha güçlü olanların insafına muhtaç mıydılar?’ Başak Yıldırım “Mutlu aileler birbirlerine benzer, her mutsuz aileninse kendine özgü bir mutsuzluğu vardır.” TOLSTOY Kapının açılmasıyla irkildi. İçeriye dolan gürültü onu düşüncelerinin arasından çekip çıkardı. Günaydınlaşma merasimi… Kafasını kaldırıp ‘Günaydın’ dedi her seferinde. Elindeki simitleri masaya koyanlar, üzerindekileri çıkarıp asıyor ve çayını alıp masaya oturuyordu. Artık gerçek hayattaydı. Odaya dağılan gevrek kokusu ve koridordan gelen öğrenci sesleri, üzerindeki bulutları dağıtıyordu. Çayını yudumlarken ağzına gelen toz tadını sıyırıp atmak istercesine dilini ağzının içinde oynatıp duruyordu, bu garip hali artık kanıksanmıştı. Bir öğretmen; “Yeni olayı duydunuz mu?”diye sordu. Diğeri ise “Duymaz mıyız? Dün çarşıya indik Tuna, Reyhan ve ben girdiğimiz dükkanlarda bizi görenler ya fısıldaşıyor ya da kafalarını çeviriyordu. Derdiniz nedir anlamadık dediğimizde döküldüler.” “Bizimle ne alakası var canım, arkalarında mı dolaşacağız sürekli?” dedi. Odanın içindeki konuşmaları duymazdan gelerek kokuşmuşluğun da bir tadı var mıdır acaba, dışımızdaki sesleri kısabileceğimiz bir düğme olsa keşke, dışarının sesi kesilse içimizdeki ile baş başa kalsak, toplumun söyledikleri yapışmasa oramıza buramıza diye geçirdi içinden. Yeniden daldı, odadaki konuşmadan kaçmak istercesine. Olanlar… Aklından hiç çıkmıyordu. Söylenenler bir bıçak gibi saplanıyordu aklına, o ise sıyırıp kendini gerçekleri değiştirmek isterdi. Zil sesi… Bu garip müzik için kimi tebrik etmeli diye geçirdi içinden. Konuşmalar devam ederken o koridora çıktı. Koridordakiler sınıflarına doğru gidiyorlardı. Onlardan kaçmak için ters yöne döndüğüde O ve Selin kalmıştı koridorda. Göz göze geldikleri o kısa an Selin’i sınıfa sokmaya çalışan arkadaşını görmemişti bile. -Selin, haydi sınıfa… -Girmeyeceğim, bakıp duracaklar. Okula girdiğim andan beri göz hapsindeyim. Kafamı önüme eğsem bile hissediyorum, ensemde gözleri. -Olur mu hiç? Lütfen Selin, beraber girelim. -Neden ordaymışım? Neden yalnızmışım? Neden… -Suna öğretmenin dersi var bir şey söyleyemezler, hadi Selin. -Haklısın, ne demişti Suna Öğretmen; ‘Ben her zaman yanındayım, sakın korkma!’ -Geliyorum. Ayakları geriye, bedeni sınıfa doğru hareket etti. Kararını oracıkta vermeli ve bunun sonuçlarına katlanmalıydı. Kabuğundan kafasını uzatan bir kaplumbağa gibiydi sınıfa girerken. Diğerleri ise korkulan koca dünya… Kaplumbağaları düşündü; ‘Dünya onlar için de bu kadar korkunç muydu, insanların hepsi mi zalimdi, yaşamak için mutlaka daha güçlü olanların insafına muhtaç mıydılar?’ İkinci zil… Suna irkildi birden, koridordaydı, duvarlar üzerine geliyordu. Sınıfa doğru, duvarların arasına sıkışıp kalacakmış gibi koşarak gitti. Bir el boğazına yapışmış oracıkta canını alacak gibi hissetti. Kapının kolunu tuttuğunda yer ayağının altından kaymış da bir adımla uçurumun kenarından kendini güç bela kurtarmış gibiydi. Durdu ve derin bir nefes alıp sınıfa girdi. ‘Sekiz Mart’ yazılıydı tahtada. Karşısında duran öğrencilere baktı, onların gözlerinde saklı cennetleri gördü. Cehennem ile tanışmamaları için bütün bildiklerini anlatmak, hepsine tek tek dokunmak istedi. Bir çift gözün ardında bir yaşam vardı ve o yaşamda da; aile, akrabalar, arkadaşların izleri. Son olaylardan sonra onlara, hem olayları yaşayanları yargılamamalarını hem de başlarına böyle bir şey geldiğinde ne yapmaları gerektiğini anlatmaya karar vermişti. Geçen hafta Selin’in başına gelen olay yüzünden okul ve ilçe çalkalanıyordu. Herkes hem yargılıyor hem de mağduru oynuyordu. Bir yanda Selin’in iddialarına göre onu taciz etmiş öğretmeni ve diğer yanda da Selin’in yalan söylediğini iddia eden iş arkadaşı vardı. Öğrencisinin psikolojisini korumakla görevli bir öğretmen olmanın sorumluluğunun yanı sıra aynı tozlu havayı soluduğu, yeri geldiğinde gevreğini paylaştığı arkadaşına da haksızlık etmek istemedi. Öğretmen arkadaşını düşündü. 'İnsan bedeninde kaç kişi gizleyebilir? Gördüklerimiz ile olanlar arasındaki farklar bize gerçekliği verebilir mi? Kim haklıydı? Kim doğru söylüyordu? Kalbim kanadı, bir el benim inancımın kolundan tuttu sarstı. Artık hiçbir şey eskisi gibi olamaz. Beyaz bir kâğıda değen kurşun kalem izi, tuvale değen ilk fırça darbesi gibi…' Bu düşünceler arasında gezinirken ‘öğretmenim’ diye seslenen öğrenci sesiyle, daldığını fark etti. ‘Evet, nerede kalmıştık?’ ‘Kişisel sınırlar…’ diyordunuz hocam. Söze yeniden başlayacaktı ki zil sesi böldü. Ne kadar çabuk geçti zaman, dedi kendi kendine. ‘Bir sonraki ders devam ederiz.’ dedi. Zil sesini duyanlar hemen ayaklanmıştı. Çıkabilirsiniz der demez sınıfın çoğu boşaldı. Sınıfta yalnız kalan Selin’e seslendi, bir kez daha konuşmak istiyordu. Selin yanına geldi. -Efendim, hocam. -Biraz dolaşalım mı? -Tabi ki öğretmenim. Koridordan geçtiler… Merdivenlerden indiler… Gittikleri yol uzadı Suna’ya. Herkesin onlara bakan gözlerinin arasından sıyrıldılar ve bahçeye vardılar. Bu sırada Suna; -Bana güvenebilirsin. -Güveniyorum hocam. Bahçede çakıl taşlı bir yol vardı, oradan geçerek bahçenin en ücra köşesine doğru Selin önde Suna arkasında yürüdüler, ağaçların arasından geçtiler. Suna bu tarafa hiç gelmediğini fark etti. İçinde bu sıcak günde bir poyraz esti sanki. Selin’in gözleri dolmuştu ve durdukları anda gözyaşları boşalmaya başladı. -Burası neresi Selin? -Bilmiyor musunuz, gerçekten? -Hayır. Şaşkınlığını gizleyemeden yürüdü. Okulun bahçesinde saklı bir köşe, bahçenin bu kısmına neden geçmemişti acaba şimdi sorun bu mu diye geçirdi. Her şehirde arka sokaklar vardır, her olayın da karanlık bir tarafı; aydınlanmak için can çekişirler sanki. Bahçenin bu tarafı biraz karanlık, her yerde izmaritler, çöpler… Okulun bir parçası değil de sanki şehrin izbe bir sokağı. Ağaçlı yolda yürürken dalların arasından gelen güneş ışığı gözünü kamaştırdı, elini gözüne götürüp ovaladı ve o ovaladıkça kesik bir şeyler… Zihninde bir film canlandı gibi. Film değil de, uzak kalmak istediği bir anı. Bilinçaltından sıyrılmaya çalışan bir ağaç kökü, bıçak darbeleri düşüncelerinin arasından kesip atmak istercesine geçmişini ve birden durdu. Soluk alıp veriş ritmi bozuldu, tedirginlik ile korku arası bir his geldi yerleşti içine. Ekşi bir koku havada… -Siz de bilirsiniz, okulda birçok şey yasak. Sizin gençliğinizde de olmuştur, yasaklar cazip gelmiştir. Onları okulda yapmak için en iyi yer burası. İşte bazılarımız yasak olan şeyleri burada yapabiliyoruz. O gün de… Durdu Selin, yutkundu. Sait Öğretmen de burayı duymuş benim yanıma geldi. ‘Sen kurallara uyan akıllı bir kızsın bana orayı gösterebilirsin,’ dedi. Neresi, desem de bana inanmadı. ‘Yalan da yakışmıyor senin gibi güzel ve akıllı bir kıza’ dedi. Zil çalıp herkes son derse girdiğinde ona burayı göstermemi söyledi. Öyle de oldu, zil çalıp herkes derse girdiğinde onu buraya getirdim. Kimseler yoktu. Öğretmen zili çaldı çalacaktı, derse geç kalmamak için dönmek istedim, birden kolumdan tuttu. ‘Nereye’ dedi. ‘Derse’ dedim. ‘Olmaz’ dedi. ‘Derse gitmediğim anlaşılırsa burayı benim gösterdiğimi anlarlar, bırakın hocam’ dedim. ‘O kadar çok mu korkuyorsun, biraz daha kalmazsan asıl o zaman öğrenirler’ dedi. Sonra… Biliyorsunuz, diyecekti ki Suna Öğretmenin hareketsiz öylece durduğunu fark etti. Suna Öğretmen taş kesilmişti, Selin’in sesini duymuyordu. Selin korktu ve öğretmenini sarstı. Bir an kendine gelir gibi olsa da Selin’e ‘sen git’ diye bağırdı. Selin koşarak okula doğru gitti. Suna saplandı toprağa ve zaman durdu. Zihni yanardağ misali patlamış ve anılar yüzeye doğru sızıyorlardı. Körpe yüreğinin telaşla attığını hatırladığı bir gün geldi aklına, ağaçlı yolu ve çam ağacının gölgesinin kendinden büyük olduğunu… Henüz yedi yaşında; o yaşta bir kız çocuğunun yüreği evrende küçük bir yer kaplardı. Zihninde, geçmişe giden trene bindi. Sokağını hatırlamıştı; saklambaç oynadıkları, saklandıkları köşeleri, yeterince saklanamadığını o an anlamıştı. O zamanlar bezden bir bebekti hayat, köşedeki bakkal amcaydı karpuzlu sakız kokusuyla gelen. Titremeye başladı, Suna artık geri dönüşü olmayan bir yola girmişti, kendinden de kaçamazdı, yaşadıklarından da… Biraz önce aldığı ekşi kokuyu hatırlamıştı, o gün burnuna önce bir ter kokusu gelmişti, sonra da çimlerin arasında sırılsıklam kaldığını hatırlamıştı, kapana sıkışmış bir fare gibi hissetmiş, ciyaklamalarını sadece kendi duymuştu. Sürüklenmişti toprağın üzerinde bir yılan gibi ama nafile tutunacak bir yer bulamamıştı, kalkmak istemiş ama üstündeki ağırlıkla her defasında nakavt olmuştu. Üzerine akan salyaların arasından gözlerini açmaya çalışıp bir balık misali çırpınmıştı, tenine değen her şey farklı bir anlam taşıdı şimdiki zamanda, o zaman anlayamadığını şu an başkasının hayatında izliyordu. Hatırladıkça öfkelendi, koşar gibi nefes aldı ve sanki güneş ışığı yerini gri bir gökyüzüne bıraktı. Fırtına koptu kopacak… O yağmur yağmadan önceki son saniyeler vardır ya… Karardı bir anda her yer. Dünya ayaklarının altından kaydı, tersine dönmeye başladı. Yere düştüğünü ve toprağın onu içine çeker gibi hareket ettiğini hissetti. -Yapma, kalk üzerimden Sait, diyemedi. Yavaşça gözleri kapandı. Karanlık bulutlar ve ağaçlar kayboldu. Göz kapağının arasında kalan saniyelerdir, hayat. Her açıp kapadığımızda dakikalara doğru yola koyulur. Saatler… Günler kaybolur. Göze batan bir kıymık gibi hayatın içinden gelen biri, ikiye böler her şeyi. -Suna! Suna! İyi misin, diyerek sarstı öğretmen arkadaşı. -İyiyim, ne oldu ki? -Bilmem, Tolstoy’un aileler ile ilgili bir cümlesi var, dedin sonra sende film koptu. -Konu neydi? -Oooo, hani şu babası ile abisinin istismar ettiği kız var ya; birinci sınıfta, onu konuşuyorduk ama etkilendin galiba, git bir elini yüzünü yıka istersen. Kalkıp kapıya doğru yürüdü, hala kalbi çarpıyordu ve soğuk soğuk terliyordu. Yaşadıklarının rüya olmasını o kadar isterdi ki oysa kâbusları ile yaşamaya alışmıştı. Kapıyı açıp koridora çıktı, derin bir nefes aldı. Tuvalete gitti, elini yüzünü yıkadı. Ellerini kuruladı ve aynaya bakarken telefonu çaldı. Cebindeki telefona uzandı, ekrana baktı. Arayan Sait’ti. -Efendim! -Akşama annemlere gideceğiz Suna. Durakladı. -Nasıl istersen, gideriz. Sen nasıl istersen…

bottom of page