Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Canınızı sıkan her türlü saçmalığa "elveda"
Salla Gitsin'de hem sizi olumlu düşünmeye teşvik eden parlak fikirlere rastlayacak hem de bir nevi günlük tutarak omuzlarınızdaki yüklerden kurtulacaksınız. Bu rengârenk sayfalar, hayatı daha az sallamanıza yardımcı olacak. Kin gütmek, intikam hayalleri kurmak… İnsanın bütün enerjisini sömürür bunlar!Peki ya o kibirli arkadaşımızın başarısız olduğunu görmekten aldığımız tatlı mı tatlı keyif? Çok daha iyisi varken bunlarla neden uğraşasın? Salla gitsin! Etrafınızdaki mutlu ve faydalı şeylerle huzur bulun. Canınızı sıkan her türlü saçmalığa "elveda" deyin. Hayatla barışın ve size sunduğu renklere yelken açın. Daha iyi bir gün için kaleminize kuvvet! Monica Sweeney, kitapları tüm dünyada iki milyondan fazla satan ve 10'dan fazla dile çevrilen bir çocuk kitabı yazarıdır. Boston, Massachusetts'te yaşamaktadır. SALLA GİTSİN Monica Sweeney Mundi Kitap, 2022 Çeviri: Emrah Serdan Tür: Yaşam 128 s.
- Bağımsız kitapçınızdan mesajınız var!
Şehir kültürünün vazgeçilmezi olan, kültürel iklimin oluşmasında önemli rol oynayan, okura kitap sevgisini kazandırmada başat rol sahibi biz kitabevleri ve kırtasiyelerin mesajı var. Şehir kültürünün vazgeçilmezi olan, kültürel iklimin oluşmasında önemli rol oynayan, okura kitap sevgisini kazandırmada başat rol sahibi biz kitabevleri uzun süredir zorlu bir mücadelenin içindeyiz. Her gün kepenk indiren, faaliyetlerini durduran, en iyi ihtimalle küçülmek durumunda kalan biz kitabevi emekçileri, sesimizi karar vericilere, paydaşlara ve okurlara duyurmak için bir bildiri hazırladık. Dayanışmamızı göstermek ve sesimizi duyulur kılmak için bir ilk adım olan bu bildiriyi kamunun ilgisine ve dikkatine sunuyoruz. Biz Kitapçılar, Kitabevlerimizde yalnızca kitabı değil, kitap görgüsünü, sevgisini, alışkanlığını da okurla paylaşıyoruz, okur kitabevinde yalnızca kitabı almıyor aynı zamanda önerilerimize, yönlendirmelerimize, gönüllü danışmanlığımıza ulaşıyor. Bu yönüyle kitapçının okuma kültürüne olan katkısının altını çiziyor ve indirim konusuna sıkıştırılmış bir kitapçılık anlayışını reddediyoruz. Kitabevlerinin yapacağı kültürel etkinliklere kurumların destek vermesini, kitabevlerinin bulundukları bölgelerde birer kültür adacığı olduklarının kabul edilmesini istiyoruz. Bu yönüyle bağımsız kitabevlerinin önemi ve kültürel çeşitlilikte rolü üzerine tüm paydaşları düşünmeye davet ediyoruz. Kitabevlerinin satışlarına olumsuz etki yapan internet web sitelerinde yapılan yıkıcı indirimlerin yarattığı ticaret savaşlarına bir düzen getirecek düzenlemeleri acilen talep ediyoruz. Kitap satışlarında birçok ülkede uygulanan ve uluslararası büyük tekellerin yazılı kültürlere olan tehdidini ortadan kaldıran sabit fiyat uygulamasına geçişin sağlanmasını talep ediyoruz. Kitap fuarlarında etkin olarak yer almayı, şehrin kültürünü, okurunu en iyi bilen kitapçılar olarak yayınevlerinin kitaplarının satışını bizler aracılığıyla yapmasını talep ediyoruz. Fuar yapılan bölgelerde bölgenin kitabevlerine ücretsiz yer verilmesini talep ediyoruz. Korsan kitap, üreticiyi yok ettiği gibi kitapçıları da yok etmektedir. Korsan kitap satılan fiziki ve dijital tüm alanlarla etkin mücadele edilmesini talep ediyoruz. Kurumların bölgenin kültürel yapısına katkı sunmalarını önemsiyoruz, belediyelerin, kurumların kitap ihtiyaçlarını yerel kitabevlerinden tedarik etmelerini talep ediyoruz. Kitabevlerinin lojistik operasyonlarında, kargo işlemlerinde belirli indirim ve kolaylıklar yapılmasını talep ediyoruz. Bu noktada kargo firmalarıyla ortak projeler üretmek için çağrıda bulunuyoruz. Dünya örneklerinde olduğu gibi devletin kültür politikası çerçevesinde kitabevlerine kira yardımı yapmasını, sigorta ve vergi ödemelerinde teşvik uygulamasını, temel giderlerde kolaylaştırıcı bir yaklaşımla kitabevlerinin yanında olduğunu göstermesini talep ediyoruz. Yeni kitapçıların yetişmesi için yayıncı birliklerinin ve kurumların eğitimlere öncü olmasını, bizleri de içine katan planlamalarla kitapçılığın bir meslek olarak gençlerin gündemine girmesini istiyoruz. 2019 yılında Türkiye Yayıncılar Birliği’nin Okuma Kültürünü Yaygınlaştırma Projesi OKUYAY kapsamında kaleme alınan Bağımsız Kitabevleri Raporu’nu önemsiyoruz, bağımsız kitabevlerini odağına alan çalışmaların, anketlerin ve raporların düzenli bir şekilde belirli periyotlarda yapılmasını, verilerin sağlıklı bir şekilde tutulmasını talep ediyoruz. Kitapçılar arası dayanışma ve etik kuralların uygulanması konusunda birlikteliğimizi güçlendirmeyi kendi ödevlerimiz arasında görüyoruz. Biz Kırtasiyeciler, Marketlerde kırtasiye ürünlerinin satışına düzenleme getirilmesini ve ilgili düzenlemelerin kitapçılar için en önemli sezona yetiştirilmesini talep ediyoruz. Belli firmalara ihale edilen okul kitaplarının dağıtımı işinin okullar civarındaki kırtasiyeciler/kitapçılar aracılığıyla yapılmasını talep ediyoruz. Belediyelerin kitap ve kırtasiye alımları yapıp öğrencilere dağıtması yerine öğrenciye hediye çeki vererek bölgesindeki kırtasiyeciye giderek çek karşılığında almasının sağlanmasını, bu yaklaşımla projeler üretilmesini talep ediyoruz. Hazırlık kitaplarında müfredatın sık sık değiştirilmemesini istiyoruz. Kitap ve kırtasiye ürünlerinin eğitim ve kültür yaşamında önemine binaen vergi ve kargo indirimleri sağlanmasını istiyoruz. E-ticaret satışları ile ilgili düzenleme talep ediyoruz.
- Amerikan ekonomisinin karanlık yüzünün göçebe kurbanları
En İyi Film, En İyi Yönetmen ve En İyi Kadın Oyuncu Oscar Ödülleri’ni kazanan, Chloé Zhao’nun yönettiği ve Frances McDormand’ın oynadığı Nomadland filminin ilham kaynağı. Hem Kuzey Dakota’nın şekerpancarı tarlalarında hasada katılan hem de Amazon.com’un Teksas’taki işçi kamplarında ürünlerin barkodlarını tarayan yeni bir emekçi türü var artık işverenlerin hoşuna gidecek kadar düşük masraflı, çoğunluğu eski beyaz yakalı, göçebe ihtiyar Amerikalılardan oluşan bir işçi kabilesi. Büyük Durgunluk’un görünmez kurbanları olan bu insanların emeklilik güvenceleri yeterli değil, çoğu ipotek borcuna sahip. On binlercesi, karavanlarıyla, kamyonetleriyle, günbegün büyüyen bir göçebe topluluğunu oluşturuyorlar. Bu kitabın yazımı süresince aylarca kamplarda yaşayan ve odağına aldığı asıl kahramanıyla, eskiden kamyon şoförlüğü, kokteyl garsonluğu, müteahhitlik, sigortacılık, köpek kulübesi temizlikçiliği yapan Linda May’le tanışan Jessica Bruder sezonluk işlerde çalışanların arasında, kapitalist bir kıyamette hayatta kalmaya çabalayanları anlatıyor. Nomadland’e ilham veren Göçebeler Diyarı, “evsiz” değil, “evi olmayanların” gerçek hikâyesi. Jessica Bruder , Columbia Gazetecilik Okulunda alt kültürler hakkında yazan ve anlatı yazımı öğreten Amerikalı bir gazetecidir. Bruder, 2003'ten beri The New York Times gazetesinde yazmanın yanı sıra WIRED ve Harper's Magazine için de yazılar kalem almaktadır. Burning Book: A Visual History of Burning Man, ilk kitabıdır. Ayrıca Brett Story'nin yönettiği CamperForce filminin yapımcılığını üstlenmiştir. Nomadland: Surviving America in the Twenty-First Century (2017) adlı kitabı için Van Halen adında bir karavanda aylarca yaşadı ve temelli olarak yola çıkarak geleneksel ev yaşamından vazgeçen gezgin Amerikalıları belgeledi. Proje, kıyıdan kıyıya ve Meksika'dan Kanada sınırına kadar üç yıl ve 15 bin milden fazla sürüşü kapsamaktadır. New York Times tarafından 2017'nin Önemli Kitabı olarak adlandırılan Nomadland, 2017 Barnes & Noble Discover ödülünü kazandı ve J. Anthony Lukas ile Helen Bernstein Kitap ödüllerinde için finalist oldu. GÖÇEBELER DİYARI Jessica Bruder İthaki Yayınları, 2021 Çeviri: Burcu Denizci 272 s.
- ‘A’dan Z’ye Dinler Tarihi’
Burak Soyer yazdı: "Uzun zamandır din üzerine araştırmalar yapan ve dersler veren John Renard tarafından kaleme alınan A’dan Z’ye Dinler Tarihi kitabı, Yahudilik, Hıristiyanlık, Müslümanlık, Budizm, Hinduizm, Taoculuk, Konfüçyusçuluk ve Şinto dinleri üzerine basit sorular sorarak açıklamaya çalışırken insanlığın en büyük muamması olan dinin temel konularını masaya yatırıyor." “Bu kitabın kapsamı, yönelimi ve genel içeriğiyle ilgili birkaç söz edelim. Kitabın başlığı ilk bakışta hem aldatıcı bir basitlikte hem de son derece küstahçadır. Zira çok girift, çok eski ve neredeyse evrensel bir olguyu, iyice seçilip ayıklanmış bilgilerden oluşan küçük paketlere indirgediğini iddia etmekte ve birbirilerinden apayrı bu konu başlıklarına yaklaşımları sosyal, kültürel, felsefi ve etnik bağlamları kapsayan çok geniş bir yelpazede kıyaslayacağını ima etmektedir.” Say Kitap etiketiyle yayınlanan Yahudilik’ten Şintoizm’e alt başlıklı A’dan Z’ye Dinler Tarihi kitabının yazarı John Renard giriş bölümünde yer alan bu satırlarla aslında elimizdeki kitabın özetini çıkarmış. Harvard Üniversitesi Yakın Doğu Dilleri ve Uygarlıkları Fakültesi’nde İslam Araştırmaları üzerine doktorası bulunan, o zamandan beri de Saint Louis Üniversitesi İlahiyat Fakültesi’nde dersler veren ve din üzerine birçok eseri bulunan John Renard, A’dan Z’ye Dinler Tarihi’nde Yahudilik, Hıristiyanlık, Müslümanlık, Budizm, Hinduizm, Taoculuk, Konfüçyusçuluk ve Şinto dinlerini basit ama binin üzerinde temel soruyla açıklamaya girişiyor. Kitaptaki dinlerin hepsini buraya sığdırmak mümkün olmadığı için öne çıkan başlıklarla konuyu detaylandıralım. Cevaplarla ilgili ipuçlarını da merakı bitirmemek adına burada vermeyelim. Önceliği dinlerin tarihine ve çıkış noktasına veren kitap, dinlerin kutsal saydığı öğelere, din adamlarına, kutsal metinlerin yorumlarına ve tartışmalı konularına özet cevaplar veriyor. Örneğin; “Tevrat ne demektir? Yahudiler onun hepsini Musa’nın yazdığına mı inanırlar? Peki o zaman “sözlü” Tevrat nedir?” gibi ikilemlerin yer aldığı sorulara yine Yahudilikte kafa karıştıran başka bir mesele olan ‘kehanet’ konusuyla ilgili şu soruya açıklık getiriliyor: “Peygamberlere özgü (kehanetsel) literatür ve apokaliptik literatür arasında ne fark vardır?” Hıristiyanlıkla ilgili başlı başına bir soru işareti olan Katoliklik ve Ortodoksluk tartışmasını şuradan yola çıkarak açıklıyor yazar Renard: “Doğu Hıristiyan gruplarının bazılarına Ortodoks denirken, bazılarına neden Katolik denir?” Bununla bağlantılı olarak da şunu soruyor: “Bu kadar çok farklı Hıristiyan kilisesi nasıl oluştu?” Gelelim Müslümanlığa. Hali hazırda ülkemizde yirmi yıllık bir geçmişi olan ‘Siyasal İslam’ ve ‘Siyasal İslamcılar’la ilgili şu önemli soruyu sormuş Renard: “Dinî ve siyasi iktidarın nasıl bir araya geleceğiyle Müslümanların kendilerine has görüşleri var mıdır?” Yine bizi ilgilendiren bir diğer soru: “Müslümanların bir dinî hukuk sistemi var mıdır?” Soru örneklerini şu anda yeryüzünde en çok mensubu olan üç dinle ilgili olarak verdim zira dinler ortaya çıkışından beri ‘bitmeyen kavga’ haliyle günümüze kadar sosyal, kültürel, ekonomik birçok etkenle toplumları etkiledi ve etkilemeye devam ediyor. Yazıyı yine John Renard’ın Giriş bölümünden alıntılayarak bitirelim: “Ne yazık ki, farklı inanç topluluklarının sürekliliği ve yayılımı genellikle daha geniş insan toplulukları içinde birliği sağlayıp geliştirmekten çok, eski bölünmeleri sürdürmüştür.” Evet, din hala çözüldüğü sayılan ama her kurcalayışta bambaşka sorularla zihni zorlayan bir muamma olarak varlığını sürdürüyor. A’dan Z’ye Dinler Tarihi de bir nebze olsun bu ‘muamma’ halini asgariye indirgemek için yazılmış derli toplu bir kaynak olarak okunmayı hak ediyor. A’DAN Z’YE DİNLER TARİHİ John Renard Say Kitap, 2022 Çeviri: Funda Sezer 568 s.
- Öykü: Şener-Ezilenler, Hor Görülenler ve hayat akıp giderken yol kenarında tabela gibi görünenler
Şener kendini camdan dışarı bakarken görünen yansımasından takip etti. Ne saçlarını taradı ne de akan gözyaşlarını yağmur yağdığında camdan süzülen yağmur tanelerinden ayırabildi. Yağmur yağdığında hüzünlenen sadece kendisinin olduğunu düşündü yıllarca. Ulaş Ay Şener 1978 yılında Anadolu’dan göç almaya başlayan bir Karadeniz kentinde doğdu. Babası bir minibüs şoförü, annesi ise o minibüste masmavi gözleriyle en arka koltukta oturan bir yolcuydu. Dikiz aynasında başlayan bu ilişki sekiz ay sonra hamilelik haberiyle daha da şenlendi ve en acelesinden bir düğün yapıldı. Yakışıklı bir baba ve güzel bir annenin dünyaya gelecek meleğini görmek için hastaneye koşanlar, kalkık kaşlar ve açık ağızlarla geri döndüler. Şener beklenilenin aksine Karadeniz’den çıkan yeni bir jön adayı değil, kundağa sarılı bir kıl topağıydı. Şener sarkık yüz derisi ve çıkardığı inanılmaz gürültüyle insan ve hayvan birleşimi bir yaratıktı adeta. İkinci gün bebeği hastaneden çıkarıp mahalleye getirdiklerinde kimsenin ağzını bıçak açmıyordu. O güne kadar bu çirkinlikte bir bebek gören olmamıştı. Eve gelen gidenler oldu; altınlar takıldı, kıyafetler hediye edildi, dualar okundu. Kimileri “Bizimki de küçükken böyleydi, sonraları çok değişti,” deseler de, Şener başka bir şeydi. Sıcak yaz günlerinde Şener’in bitmek tükenmek bilmez çığlıkları mahalleyi inletiyor, mahalleli nemden sıcaktan yılmış olmasına rağmen kapı pencere açamıyordu. Koca karılar bu bebek ağlaması değil şeytan iniltisi diyerek ortalığı velveleye veriyorlardı. Şener’in doğumundan bir hafta bile geçmemişti ki bir akşamüstü Şener’in dedesi inekleri güderken devrilen bir ineğin altında kalıp oracıkta can verdi. Bu garip ölüme kimse anlam veremedi. Kısa bir süre sonra komşuları Fötr Sedat erik toplamak için çıktığı ağaçtan düşerek kötürüm kaldı. “O çocuk aldı bacaklarımı, “ dedi, “Yürümeye başlayınca da canımı alır.” Mahallede kötü olaylar birbirini kovaladı; ölümler, iflaslar, kavgalar, kazalar, boşanmalar... Evlerini satıp gidenler, sevmediği insanlara evlerini neredeyse bedavaya kiraya verenler oldu. Yaz sonunda bir akşam, Şener’in babası kahveye gittiğinde, yaşlıca bir adam elinde çay bardağıyla babasının yanına oturdu. Çayını masaya koyup, “Senin çocuk mahallenin bereketini kaçırdı, o geldiğinden beri iyi hiçbir bir şey olmadı,” dedi. Babası kaşlarını birbirine yakınlaştırdı, öfkeli birkaç cümle dilinin ucuna kadar geldi fakat o ana kadar kendisine bile itiraf edemediği duygular boğazını sımsıkı sardı birden. Tek kelime söyleyemedi. Başını öne eğerek ayağa kalktı, cebinden çıkardığı bozuklukları şıngırdatarak masaya bıraktı. Tüm takatını ayaklandığında harcamıştı ve evine yorgun bir ihtiyar gibi inleyerek dönebildi. Şener gerçekten de herkes için bir felaketti. Genç adam o akşamdan başlayarak kendini alkole verdi. Az konuştu, az yedi, az uyudu, çok düşündü, çok içti. Annesi ise kulağına gelenlerden ve zihninde kurduklarından dolayı kafasını yavaş yavaş mantık ve akıldan sıyırıyordu. Evlenmeden evvel anne rahmine düşen bu şey tanrının bir armağanı değil, cezasıydı. Bir zaman sonra Şener ile evde yalnız kalmaktan korkmaya başladı. Şener onun bir parçasıydı, istemeden duyduğu bir şarkı değil, onun içinden çıkmak için bekleyen yeni bir yaşam, ortak oksijen solumaya davet edilen bir insanoğluydu oysaki. Şener bir gün yürümeye başladı. Mahallenin en dik yokuşunun kenarında paytak adımlarla gezerken gördü babaannesi onu, kafasını çevirdi. Şener o dik bayırdan yuvarlandı. Yüzü gözü kan içinde kaldı, bir hafta yataktan kalkamadı. Annesi üzüntüden zaten azıcık kalmış akıl kırıntılarını bir akşam yemeği sonrası camdan silkti. İyileşmesine rağmen Şener’in yaralarını her gün üç kez tentürdiyotla silip, gazlı bezlerle kapatıyordu artık. O olaydan sonra babaannesi bir ruha dönüştü, içinden başlayarak kendini yedi. Yemekten kesildi, bir kemik torbasına döndü. Toplama kampından yeni çıkmış gibi görünüyordu. Nihayetinde rüzgârlı bir günde sonbahar yaprakları gibi yere kapaklandı ve bir daha kalkamadı. Şener’in annesi, kocasını bir gece uyumadan evvel dürttü ve “Bir kadın varmış,” dedi, “Öbür tarafla konuşan. Ona gidelim, son çare bu.” Adam anason kokan ciğerleriyle gözlerini açmadan, “Olur,” dedi. Yatak odası bir meyhane gibi koktu. Ertesi günün akşamüstü, üç kişilik aile minibüse doluşup yola çıktılar. Şehirden çıkıp dağ köylerinden birinde, fındıkların arasında küçük ahşap bir barakada kızıyla yaşayan kadının evini güç bela buldular. Envai çeşit kuş şakırtılarıyla eve buyur edildiler. Falcı kadın baba için bir duble rakı, anne için tentürdiyot ve gazlı bez, çocuk için ise bir muska getirdi. Geleceğinizi biliyordum dedi. Para istemedi, fakat yanlarında getirdikleri erzakları kabul etti. Çocuğu kucağına alıp sarıldı, bilinmeyen bir dilde dualar okudu ve onları geri gönderdi. Gerçekten de kısa bir süre sonra hemen her şey değişti. Baba alkolü bıraktı, minibüsün dikiz aynasına baktığında gözünün etrafında kurumuş dal gibi çıkan kırışıklıkları fark etti. Annesi aklını başına toplamak için hastaneye yattı. Şener büyüyüp ilkokula başladı. Evde o dönem olması gereken hemen her şey vardı, eksik olan tek şey aynaydı. Şener kendini camdan dışarı bakarken görünen yansımasından takip etti. Ne saçlarını taradı ne de akan gözyaşlarını yağmur yağdığında camdan süzülen yağmur tanelerinden ayırabildi. Yağmur yağdığında hüzünlenen sadece kendisinin olduğunu düşündü yıllarca. Şener’in ünü okula başlamadan müdürün kulağına gitmiş, kısa boyuna rağmen en arka sıralarda tek başına oturtulmasına sebep olmuştu. Bir tek arkadaşı bile yoktu. Şener teneffüslerden nefret etti, resimli sınıf listesindeki resminin üzerini çizdi, derse kalkmadı, yalnızca dinledi. Okumayı öğrendikten sonra durmadan kitap okudu. Okuldan çıktıktan sonra en çok gördüğü manzara, boyası hiç bozulmamış iskarpin ayakkabılarından yansıyan siluetiydi. Şener tam bir yalnızlıktı. Şener insanlara karşı büyük bir öfke duymaya başladı. İnsanların güzelliklerden, ahlaktan bahsetmesini, bahsederken kendilerinden geçmesini izliyor ve sıra Şener’e geldiğinde herkes kendi içinde tatile çıkıyordu. Ortaokul da ilkokul gibi çift kişilik sırada tek başına geçti. Lisede yürüme engelli bir çocukla, Faruk ile arkadaş oldu. Faruk da konuşkan değildi ama en azından teneffüslerde onu bahçeye itiyor ve beraber susuyorlardı. O yıllarda, Şener’in babası bir cemaate girmiş, kafasında takke ile gezer olmuştu. Annesi ise aldığı ilaçların etkisiyle kocası ve oğluyla aynı evde yaşadığının çok farkında olmasa da suladığı bitkiler gibi yaşıyordu. Bir Başka Gece ve Harika Pazar programlarına bayılıyordu. Ölçüsüz kahkahaları ve şekilli kurabiyeleriyle beraber günden güne koşuyor, günlerden çıkarılıyor, şehrin her yerine giden minibüsler ona bedava olduğu için elinde kurabiyeleriyle minibüsleri kokutup evine geri dönüyordu. Şener anne babasıyla aynı evde, yalnızlıkla büyüyordu. Şener’in üniversiteyi kazanacağını herkes biliyordu. Hayata kaybederek başlayan Şener’in diğer insanlardan fazla zekâyla ödüllendirildiğini söylemişti öğretmeni. Nihayet Şener üniversite sınavını kazandı ve memleketinden ayrıldı. Hukuk Fakültesi. Tüm mahalleli sonbaharı ilkbahar gibi karşılamış, tüm uğursuzlukları kovduklarına inanmışlardı. Annesi, Şener otobüse biner binmez elinde arkasından su döktüğü maşrapayla çarşıya inip bir ayna almış ve kapının girişine bin bir özenle koymuştu. O aynada kendini on sekiz yıl sonra evinde görmüş ve hala orada olduğuna şaşırmıştı. Şener üniversitede beklediği kadar çok yadırganmadı, insanlar ilk sene zaten, geldikleri şehre alışmaya çalışıyor, etraflarında dönüp duran herkesi ve her şeyi yadırgıyorlardı. İkinci sene garip buldukları her şeye alışıyor ve normalleştiriyorlardı. Şener okula gittiği ilk günden itibaren her gün gözaltlarından başlayarak tıraş oldu. Sarkık burnunu ameliyat ettirdiler. İkinci sene yüzüne lazer yaptırdılar, çok da işe yaradığı söylenemezdi fakat hiç yoktan iyiydi. Babası sattığı minibüsüyle dünyaya getirmeyi hayal ettiği oğluna yaklaşamasa da yüzü az çok insana benzeyen bir çocuk yarattı. Şener üniversiteyi teklemeden bitirdi, mezun olduktan sonra aylarca iş aradı, bir türlü bulamadı. Mecburen memleketine döndü. Façası az çok düzelmişti fakat yine de sokakta yürürken tüm kafalar ona çevriliyordu. Her sabah özenlice sakal traşı oluyor, akşamüstü kesilenlerin yerine yenileri çıkıyordu, ayrıca sarkık yüz derisi halen dikkat çekiyordu, dikkat çeken bir başka şey daha vardı, siyahlıklar içinde parlayan, annesinin armağanı masmavi gözleri. Şener iki gün kendini eve kapattı, üçüncü günün akşamı kapıyı çarparak çıktı. Mahalledeki kahveye gitti. Herkes şaşırdı, gudubet geldi diye söylenenler mi ararsınız, film başlıyor diye çay isteyenler mi... Okey şıkırtıları durdu, televizyonun sesi kısıldı, sesler alçaldı ve Şener sandalyeye oturduğunda çıkan ses mahallede yankılandı. “Selamın Aleyküm,” dedi. Nefesini tutan o kadar çok insan vardı ki ciğerlerinde beklettikleri sigara dumanını hep bir ağızdan bıraktılar, kahve bir anda duman altı oldu. Şener oturduğu sandalyenin üzerine çıktı. Burun delikleri genişleyen, gözleri fal taşı gibi açılan ve yüreğinde hissettiklerini yüzene yansıtmamak için elinden geleni yapan insanlar sus pus kaldılar. Şener şöyle başladı sözlerine, “Biliyorum ben bir belayım. Sizin için bir şeytan ama şeytan kendini bu kadar belli eder mi? Asıl şeytan elinizi sıkıp size kazık atanlardır, asıl şeytan on kazanıp masaya bir koyandır. Asıl şeytan dost gibi gözüken arkadan konuşandır. Ben bunları mı yaptım? Ben çirkin doğdum. Beni de sizi yaratan yarattı. Siz ne yaptınız, bana şeytan yaratmış gibi baktınız. Ne siz ne ailem beni anlamadı, ben beni kötü yapmak isteyenler yüzünden kötü göründüm. Benim aynam yok, benim aynam sizlersiniz. Siz kendi kötülüğünüzden kaçmak için beni uydurdunuz. Siz kendi dinini bilmeyen günahkâr cahillersiniz. Siz bana bir iyilik borçlusunuz, çünkü sizin yüzünüzden mahalleme dört senede iki kere gelebildim. Sizlerin yüzünden yürürken karşıya bakamadım. Bana destek vereceksiniz. Ben şimdi gidiyorum, siz sigaralarınızı için ben duman gibi uçar giderken üzerinize sinerim dedi,” ve kahveden çıkıp gitti. Sabah olduğunda annesi odaya elinde tarağıyla girdi ve tarağın üzerindeki saçları teker teker toplarken “Beraber deliriyoruz oğlum,” dedi. Babası, “Allah ıslah etsin,” dedikten sonra cami hoparlöründen gelen sese kulak vererek namaza yollandı. İki hafta sonra Şener yine evinden çıkıp gitti, yan mahalledeki kahvede bir konuşma daha yaptı, oradan çıktı bir sonraki kahvede nemli havada alnına toplanan su zerrecikleriyle bir konuşma daha yaptı. Artık şehrin bir bölümü hem bu korkunç yaratığı hem de söylediği keskin sözleri düşünür olmuştu. Yaz sonuna doğru konuştuğu kahveler çoğalmış ve ciğerler sigara dumanına doymuştu. Oturduğu semtte tedirgin gözler bu mavi gözleri bekler olmuştu. Konuşacağı son kahve tıklım tıklım dolmuş ve Şener şu sözleri ardı arkasına takılmadan ve gözünden fışkıran mavilikte söylemişti. “Ben bundan sonra tüm ezilen ve hor görülenlerin sesiyim. Bundan sonra anneler, engelli çocuklarıyla sokaklarda bir armağanmış gibi dolaşacak. Tok insanlar açları düşünmeden uyuyamayacak. Bundan sonra herkes her şeyden ders çıkaracak, ben sizlere sizlerden iyi geleceğim.” Kahvedekilerden kabadayı biri çıkıp “Sus ulan sus insanların aklını karıştırma, seni burada kurşun manyağı yaparım pis komünist,” diye bağırdı. Şener ona bakıp gülümsedi. “Tabancan olmasa senin ağzın bu kadar delikanlı konuşmazdı,” dedi. Adam kalkıp yanına gitti, elini kaldırdı tam Şener’e vuracaktı ki sırtına inen bir sandalye adamı yere serdi. Kahvedekiler adamı haşat ettiler. Şener o kışın sonuna kadar dilinde tüy bitene kadar konuştu. Kışın sonunda arkasına hatırı sayılır bir halk desteği almıştı. Yine bir mahalle konuşmasında, “Bu şehri yöneteceğiz,” dedi. “Seçimler yakın, ben de adayım. Siyaset çirkin görünüşlü insanların güzellik salonudur.” Şener’in arkasından esen rüzgâra güvenen ve rüzgârdan istifade etmek isteyen varlıklı insanlar da oldu. Şener bir kuruş dahi kabul etmedi onlardan. “Beni zenginler değil fakirler sevsin ben sevgiyi zenginlik parayı fukaralık sayarım,” dedi. “Zenginlere gebe olup onların bebeğini taşıyanlardan olmayacağım,” diye de ekledi. “Biz hakkımız olan zenginliğin peşindeyiz.” Yerel gazeteler peşine düştü Şener’in, bir anda şehrin en popüler siması olmuştu. Şener düşündüklerini basılı sayfalarda gördükçe mutlu oldu, seveni arttı, sevmeyeni de. Ulusal basından röportaj için gelen gazeteciler ona şunları sordular, Komünist misin? “Değilim.” Dindar mısın? “Hayır, ama dinleri iyi bilirim.” “Ben şimdiye kadar oy verilen hiç bir düşünce değilim, ben fahişelik kadar eski, her gün reklamlarda çıkan ürünler kadar yeniyim. Ben insanı insan gibi görmeyenler için bir gözlüğüm. Ben hor görülenlerin sesi, çirkin yüzlerin ve yağlı göbeklerin, terli alınların resmiyim. Varlık içinde yüzüp halkı hallerine şükür ettirmeye çalışan açgözlülerle işim, komşusu açken tok yatanlarla benim işim. Her doğanın eşit olduğunu unutanlara eşitliği hatırlatacağım, ben insanlara içini göstereceğim. Bir kuruş haram cebimden girerse eğer, beni paramparça edip akbabalara yedirin. Ben seçim kampanyam için kimseden bir lira almam. Ben başkasının otomobiline bile binemem. Ben dolmuşçu bir babanın zamanında içtiği anason gibi kokarım. Ben çirkin geldiğim bu dünyada güzel şeyler konuşmak için uğraşırım. Artık şanslı doğanlar değil, ahlaklı olanlar yönetecek.” Ertesi hafta memlekette haksızlıklar, hukuksuzluklar, cinayetler ve yağmalar kol geziyordu yine, fakat Şener de vardı artık aralarında. Şener artık bir tehdit ve vicdan azabıydı. Vicdan gibi konuşuyordu. Gazetelerden biri şunu yazdı, “Şener Hz. İsa gibi bütün lanetli insanları, kör sağır topal ardına almış sırtında haç ile yürüyor, başında taç ile çirkin kral gibi görünüyor.” Yapılan anketlerde Şener’in belediye başkanı olacağı aşikârdı. Şener’i en üstten gelen baskılarla tehdit etmeye çalıştılar. İki araba adam bellerinde silahlar ve çatık kaşlarla evine gelip görüşmek istediler. Kabul etti. Şener yerde bağdaş kurmuş oturuyordu. Seçimden çekil dediler, yoksa evi de mahalleyi de başına yıkarız. Şener olumsuz cevabını iletti ve isterlerse onu öldürebileceklerini de ekleyip onları kapıya kadar uğurladı. Ertesi gece Şener’in evinin camlarını kurşunladılar, sonra perde arkasından bakan mahalleliler için korkutucu cümleler kurdular. Bu olaydan sonra Şener daha da ünlü oldu. Yabancı basın ayağına kadar gelip röportaj yaptı. O çirkin yüzünü artık tüm dünya görebiliyordu. Birkaç gün sonra evini kurşunlayan mafyaları taşıyan otomobil, bir sabahın köründe ceplerinde zorbalıkla topladıkları paralarla beraber şarampole yuvarlandı. Şener bir minibüsle cenazelerine gitti. Şener’i artık kimse tutamazdı. Şener artık korkunç adamların korkusu, günahsız gelenlerin ümidi ve dünyanın tanıdığı biriydi. Şener hemen her akşam, eziklendiği, horlandığı, yaşıtlarının sıra sıra dünya evine girdiği akşamlarda uyumadan önce bir dua gibi hayal etti bunları. Aslında Şener ortaokuldan sonra saklanmak veya hiç olmamış gibi görünmek için bir kaporta ustasının yanına girdi. Sanayide kir pas ve yağ içinde daha az dikkat çekeceğini düşünüyordu. Bu yazılanlar aslında Şener’in yaşayabilmesi için, ömrünü uzatan, ruhunu okşayan ve kendini filmin kahramanı yapan hayalleriydi onun. Şener bir gün ansızın kayboldu. Kurduğu hayaller onu yirmi dört sene yaşatabildi. Yaşlandığını düşündüğü bir akşamüstü anne babasının ölümünden on iki gün sonra avare avare sahilde dolaşırken sahile çöken sis, kimilerine göre devasa bembeyaz bir bulut aldı onu. Bir daha da gören olmadı. Şener o günden sonra korku hikâyelerinin başkahramanı oldu. Zamanla bir batıl inanca dönüştü ve çoğu insan onun lanetine inanmaya başladı. Şener, insanların gece yarısı tıraş olmalarını engelleyen, akıllara düşen bir kıl topağıydı artık.
- Kafa Genç Öykücü Ödülü sahibini arıyor
KAFA Dergisi, genç öykücü ödülü yarışması başlatıyor. Bu yıl, basın ve edebiyat dünyasının sevilen ismi, Kafa yazara, gazeteci Buket Aşçı anısına düzenlenecek yarışma Ülker'in desteğiyle hayata geçiriliyor. Seçici Jüri: * Aylin Balboa * Nermin Yıldırım * Mahir Ünsal Eriş Katılım Koşulları: • Yarışmaya katılacak öykü daha önce ödül almamış veya yayımlanmamış olmalı ve başvuruda bulunan yazarın 27 yaşını geçmemiş olması gerekmekte. • Başvurular Word dosyasında, boşluklu 6.000 vuruşu geçmeyecek şekilde, Türkçe imla kurallarına uygun bir şekilde, başlıklı olarak bizeyazin@kafadergi.com 'a gönderilmeli. • Başvurular jüri tarafından iki aşamalı bir değerlendirme sürecinden geçecek, değerlendirmeyi geçen öykü 23 Şubat tarihinde duyurulacak ve gelecek ayki sayıda yayımlanacak. • Yıl sonunda yayımlanan 12 öykü arasından en iyi öykü yine jüri tarafından seçilerek KAFA Genç Öykücü Ödülü'nün ve ödülün o yılki değeri olan 10 BN TL'nin sahibi olacak.
- Geçmişin bütün izleri insancıl renklere bürünür
Nazmi Özüçelik'in ikinci öykü kitabı, Hayat Bir Tutam Çörekotu Tadında çıktı! Okumaya başlayacağınız kitap, oldukça dikkat gerektiren öykülerden oluşuyor. Bir imgeden ya da temadan bir bütüne doğru gittiğinizi sandığınız anda, o bütünün paramparça olduğunu ancak noktayla göz göze geldiğinizde anlayacaksınız. Çünkü her bir öykü, aklınızdaki boşlukları doldura doldura ilerliyor ama yolun sonunda sayısız eksikliklerle baş başasınız artık. Söz, yeni bir evre kazanmış ve geçmişin bütün izleri eleştiri eleğinden geçerek insancıl renklere bürünmüştür adeta… Sözün her anlamı; sanattan sosyal yaşama, ikili ilişkilerden toplumsal yaralara kadar güçlü bir politik eleştiriyle yüklüdür. Kurulan çok sade bir cümle, tasvir edilen sıradan bir berber dükkânı, anımsanan sevimsiz bir geçmiş ya da herhangi bir roman kahramanı; hepsi bu derin eleştiren payını alır. Bu yüzden, Hayat Bir Tutam Çörekotu Tadında’daki öyküleri bir solukta okuyup geçemeyeceksiniz. Mutlaka kaçırdığınız bir imge olacaktır ve geriye dönüp tekrar tekrar… Nazmi Özüçelik, İzmir Namık Kemal Lisesi’nden mezun oldu. İstanbul Teknik Üniversitesi’nde Kimya Mühendisliği, İstanbul Üniversitesi'nde İşletme Ekonomisi Yönetimi Uzmanlığı (MBA) ve Avustralya’da Tasmanya Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi'nde Resim ve Seramik öğrenimi gördü. Avustralya'da yaşadığı dönemde, 4EB Radyosu Türkçe Bölümünde dört yıl programcı ve sunucu olarak amatör radyoculuk ve uzun yıllar Etnik SBS Radyosu için Türkçe Bölge Muhabirliği yaptı. Sidney’de çıkan haftalık Dünya Gazetesi’nde iki yıl köşe yazıları yazdı. “Meryem Kız” adlı öyküsü 2008’de ‘Sözcükler Edebiyat Dergisi’nde yayımlandı. Yurt dışındaki bir yarışmada “Hasan’ın Öyküsü” adlı öyküyle ikincilik ödülü aldı. Akşam Ötüşleri adlı ilk şiir kitabı 2016 yılında, Kalbi Kırıklar Cenneti adlı ilk öykü kitabı ise 2019 yılı başında yayımlandı. Yazarın edebiyat ve sanat üzerine yazıları yakın geçmişte Oggito ve İzlekler Sanat Dergisi’nde ve “Sanat ve Teknoloji” başlıklı derlemesi İzlekler’in Sanat3 kitabında yer aldı. Parşömen Sanal Fanzin’deki düzenli günlük yazılarının yanında, aynı dergide edebiyat/sinema üzerine deneme/eleştiri yazılarını da sürdürmektedir. HAYAT BİR ÇÖREKOTU TADINDA Nazmi Özüçelik Kitap Cumhuriyeti, 2022 119 s.
- Okurun üzerine uyan şiirler
Melih Elhan, Sabahattin Kudret Aksal’ın Bir Zaman Düşü adlı kitabı üzerine yazdı: "Yaşadığını, gözlediğini şiire çevirirken düş dilini kullanır. Şiirlerdeki gerçeküstücü ögeler bir düşten dökülmüş, saçılmış şiirler izlenimini verir." Melih Elhan ‘Az sonra bir ateş böceği geçecek buradan, izleyecek akşamın dolambaçlı yolunu’ (1) Biz de ateş böceğinin açtığı o yoldan giderek bir kitabın peşine düşeceğiz. O kitaptaki şiirleri ateş böceğinin ışığıyla okuyacağız. Değil mi ki şairi, o ışığın peşinden giderek yazmıştır bu kitabı. Şimdi ilk cümlemizi buraya bırakıp başlayalım kitabın fısıldadığını sezmeğe: Sabahattin Kudret Aksal’ın iki bölüme ayrılmış kitabının adı, içindeki şiirleri kapsayıcı bir ad taşır: Bir Zaman Düşü(2). Yaşadığını, gözlediğini şiire çevirirken düş dilini kullanır. Şiirlerdeki gerçeküstücü ögeler bir düşten dökülmüş, saçılmış şiirler izlenimini verir. İlk şiirde, gece bir odada masa başındayızdır. Devamında gece biter şair masadan kalkıp önce odaların içini yazar, sonra yavaş yavaş dışarı çıkar. İçeriden dışarıya doğru kurar şiirini. Dışarıda görüp anlattıkları önce eski mahalleler, eski evlerdir. Evden çıkar, mahalleden geçer gördüklerini kayda alır, şiirin kalıbına döker. Sonra eski mahallelerden kırsala doğru götürür şiirini. Mahalle yerini ovaya, harman yerine, köye ve tabiata bırakır. Bu bölümdeki şiirlerden fotoğrafik bir tat alırız. Sanki fotoğraf altı şiirleridir, görsel mi görsel. Sanki gözümüzü bir satır yukarıya kaydırsak yazdığı şiire bağlanan bir fotoğrafla göz göze geleceğiz. “Eski Kırlar” şiiriyle, yazdıklarının yaşanmışlığından kaynaklandığı bilgisini verir bize. İlerleyen sayfalarda da bu bilgiyi aldığımız şiirlere denk geliriz. Evi, ağaçları, bulutları, bahçesiyle çocukluğu geçmişinden çıkıp yüzeye vurur, şiirin elbisesini kuşanır. Bütün devinimiyle bir hayat görselleştirilir şiirlerde. Kişileştirmeyi sık kullanır; Aksal, günün farklı vakitlerini (öğle, gece, gündüz), mevsimleri, ağaçları, evleri, ev eşyaları ve zamanı kişileştirerek sokar şiirine. Böyle bir kullanım düş vurgusunu kuvvetlendirir. Kalemi gerçeği değil gerçeküstünü sayfalara geçirir. Şair, zamanla bir hesaplaşma içindedir bir yandan da. Zaman türlü halleriyle çıkar karşımıza şiirlerde: dondurulmuş zaman, güleç zaman, musluğu açık kalmış zaman, akan zaman, yaprak döken zaman ve zamanın buğusu. Şiirlerde geçenlerin toplamına baktığımızda şairin, hayatın üzerinden gözünü hiç ayırmadığını, gözlemi sürekli kıldığını, yakaladığı görüntüyü dondurup şiire dönüştürdüğünü okuruz. Bu bakımdan kitabın bir gözlemler albümü olduğunu söyleyebiliriz. Şiirlerin mesafesiz, tanıdık, sıcak gelmesinin nedeni ortak yaşananları başarıyla yakalamasıdır. Şairin, şiirine yerleştirdiği mahalleyi, sokağı, evi, odayı, ağacı, kuşu, kediyi, sadece kendinin olmaktan çıkarıp biz okurların da yapan, üzerlerine bir şiir tozu dökmüş olmasıdır. O nedenledir ki okur, şiirleri kendinin kılar, yabancı görmez. Okurun üstünde eğreti durmaz şiirler. Örneğin, ‘Yolculuk Şiirleri’ni, Aksal’ın okurun çıktığı yolculukları dinleyip de yazmadığını kim söyleyebilir? Öylesine bir yakınlık duyarız okuduğumuzda. 32 parçalı şiiri kim okusa çıkmış olduğu yolculuklardan bir parça bulacaktır; hislerin ortaklığı diyebiliriz buna: ‘Ey yağmur / Çocukluğumun yağmuru Akıyorsun bu gece de / Camından vagonumun (3) Ayni hissi 22 parçalı ‘Mahalle’ şiirinde de duyarız : ‘Külrengi sokak, ayışığından önce; / Kiremitten bir gök. Tozlu camında bakkal dükkânının / Zaman dövmeleri (4) Kitabın ikinci bölümü düzyazı şiirlere ayrılmıştır. Şair, yine birinci bölümdeki izleklerin peşinden gider: çocukluk, mahalle, sokak, odalar ve tüm bunların içinde kadınlar, adamlar, çocuklar: ‘2-Kadın aynasında yüzüyle sarmaş dolaş. Saçlarının bittiği yerden başlıyor gece. Konuşmuyor, biliyor konuşmanın doğaya aykırı olduğunu.’(5) Her iki bölümü okuyunca gördüğümüz, yalın şiirin iyi örnekleriyle karşı karşıya olduğumuzdur. Aksal, sözcük israfından kaçınır. Fazla sözcüğe yer olmayan bu kunt yapı diğer kitaplarıyla da benzerlik taşır. Şiirlerin bize gösterdiği; kullanılan yeteri kadar sözcüktür, daha fazlası değil. Bu sözcüklerle kurar şiirin dünyasını, bu sözcüklerle anlatır evde, odalarda, mahallede, sokaklarda, kırlarda geçen hayatı. Üzerimize uyan bir şiir biçer. Kitap bittiğinde bir düşte uyanırız, bir düşe uyanırız, bir düşten uyanırız, bir düşle uyanırız; hakiki şiirin tozu üflenmiştir üzerimize. 1- Sabahattin Kudret Aksal – Bir Zaman Düşü (1984) – Cem Yayınevi – s:90 2- Sabahattin Kudret Aksal – Bir Zaman Düşü (1984) – Cem Yayınevi 3- s:61 Yolculuk Şiirleri (a.g.y.) 4- s:44 Mahalle (a.g.y.) 5- s:97 Geceye Yönelik (a.g.y.)
- Geçip gitmeyen şiddete direnen öyküler
İzmir’deki Yakın Kitabevi Yayınları ile yazar Handan Gökçek’in yürüttüğü edebiyat atölyelerinin ikinci kitabı Yakından Geçen Şiddet Öyküleri çıktı. 9 atölye katılımcısı ve 8 konuk yazarın toplam 35 öyküsünün yer aldığı kitap, internette ve kitabevi raflarında yerini aldı. "Acımadı, yüzüm gülmüyor diye ev başıma yıkıldığında Acımadı, özür dilemek için iki bacağının arasındakini zorla bana dayattığında Acımadı, sessiz fısıldayan sesim isyan ettiğinde Acımadı, kaşım patlayıp gözüm morardığında Acımadı, anamın kapısında geceler boyu yalvardığımda Acımadı, elimdeki bıçak kalbinin tam ortasına saplandığında Acımadı, soğuk demir parmaklıklar avucumun içini yaktığında ACIDI, içime hapsolmuş, yaşanamayacak hayat bana uzaktan el salladığında." Romanları, öyküleri, tiyatro oyunları, senaryoları ve çocuk kitaplarıyla sevilen yazar Handan Gökçek’in Yakın Kitabevinde 2013’ten bu yana yürüttüğü edebiyat atölyeleri, ortak kitaplarla yazın dünyamıza yeni kalemler kazandırmaya devam ediyor. Gökçek’in derlediği Yakından Geçen Şiddet Öyküleri, Yakın Kitabevi Yayınları tarafından yayımlandı. Atölye katılımcıları Derya Mengücük, Ekin Gökalp, Burcu Kural, Bahar Akgün, Bengi Çoban, Zeynep Braggiotti, Şule Akseki, Kudret Yağmur ve Ayşe Dikici’nin toplam 27 öyküsü ile konuk yazarlar Altay Öktem, Nilüfer Açıkalın, Meltem Arıkan, Mehmet Fırat Pürselim, Raşel Meseri, Süreyya Köle, İlkay Noylan ve Handan Gökçek’in birer öyküsünün yer aldığı kitap, şiddet kavramına bambaşka açılardan yaklaşan toplam 35 öyküden oluşuyor. Kapak resmi Ayşegül Kayı’ya ait olan kitapta şiddete isyan eden ve barışçıl bir dünya özlemini dile getiren öyküler yer alıyor. Atölye katılımcılarının öykülerini birbiriyle paylaşıp birlikte çalışarak oluşturduğu ortak kitapların ilki “Yakından Geçen Mülteci Öyküler” 2018’de yayımlanmıştı. YAKINDAN GEÇEN ŞİDDET ÖYKÜLERİ Kolektif Yakın Kitabevi, 2021 144 s.
- Öykü: ö(y)lesi
her hayvan baştan ölü. yarasını taşıyoruz tanrının. şeytan da hüzün. sen hep güz’dün. tan doğan yağmuru avuçladım. hayat harâp. parmaklarımı da emdi kedi. ne bir yol vardı eskiden ne sokak. kafam allak bullak. evden çıkmamalı. yaşı kadar yaşar insan. âh söz! sen hep yordun. gayri ne okumak ne yazmak. ruhum allak bullak. kapıdan girdim mutfağa: mutluluk suyun tadını almak ve anlamak bunu. yağmur hâlâ. pencerede kedi yok. çift cam, hiç gürültü. sessizliğe âşık bir nefes. heves de geçiyor. ölüm şart. ağrısı kadar adımlar can. oturup kalmak. pencerede şimdi yok. kendini sevdi yalan. diş izli, diken izli parmaklarımda salya. susamaya görsün zaman, susmaz. dalda kuş durmaz kâfiye değil. kâfi kâfir her mekân. eve tıkınmalı. tıkınmalı evde acıyı. mutfaktan çıkmaz korkak. açlık da tükenir. âh göz! sen hep sordun. cevâpsızdır gönül ömürde. kedi kendi derdinde. kâfiye harâp. şarap-peynir ziyâfet. hicâp duyar mı hitâp hiç der miyim. suâl saçmalığıdır aklın. salın beni yarın boşluğa. varsın dün yokluğuna derim hep. çûn masalın yüzü köse. sese ses dense ben yoğum. yağmur şimdi çise. siz ise çok yalnızsınız. tatsız herkes. kapıdan girin mutfağa: mutluluk suyun tadını almak ve ağlamak buna. sızı hâlâ. gayri ne yakmak ne yanmak. tenim allak bullak. terim kan. yaşı kadar kaçar insan. çift cam, hiç düş üstü. gerçek de yalan. kendini sevdi tûfan. her hayvan baştan ölü. yarasını taşıyoruz tanrının. şeytan da hüzün. sen hep güz’dün. yüzün gül hiç der miyim. derdiğim diken iken göçtüm ben. susa sus dense ben varım. pencerede kedi çok. çift cam, hep örüntü. görüntü zayıf. sis istiyor is. siliklik güzel. mutfağa düşmez yaprak. yatakta yalan var. uyumak sonsuzluğu. lüzûmsuz kelâm. kelime de lîme. kime ne dâne. yine düştüm nefsime. nefesime su. tat almak ve anlamak. yağmur hâlâ. yatak küf. küfür küfür rüzgâr. gül mü dedim, tül mü dedim, tüy mü dedim kuşa. uçmuşa söz geçmez. âh söz! sen hep zordun. gayri ne dokumak ne sökmek. güç de bir yere kadar. yaşı kadar ağlar insan. güz’den fazladır eylül. kül mü dedim, zül mü dedim, zor mu dedim taşa. kumdan önce, dağdan sonra, iki arada kaya. ay’a kadar masalız. yıldız yıldız karanlık. siz ise çok yalınsınız. adsız herkes. beden aldatır. âh öz! sen hep kordun. sayfam allak bullak. evi yıkmalı. başı kadar bakar insan. pencerede perde yok. çift cam, hep suçüstü. günâhını yaşıyoruz tanrının. şeytan da düşkün. pencerede bugün yok. yırtık güneşlik. şaşırıp kalmak. diş izli, diken izli parmaklarımda rüya. güya kâbûsum. âh giz! sen hep sustun. cevâpsızdır müşkül ömürde. kedi kendi seyrinde. kâfiye bîtâp. şi’r meğer. müzik nâzik, müzik esrik, müzik eksik. delik-deşik kâinatta hakîkat yenik. iyiliği dokunmaz ki dünya’nın. bebekleri küçülüyor gözlerimin. hiçbir şey yürümez aslında. uzanasım var yere. yer kir. dışım allak bullak. yağmur fenâ. terliyorum. kapakları kapanıyor gözlerimin. hiçbir şey büyümez aslında. uyuyasım var gökte. gök kir. içim allak bullak. yağmur! yağma. titriyorum. bağır, ağır sağır yalnızlığa. dil de harâp. isyân ile inkârın çocuğu çok. pencerede kedi yok. kâfir kâfiye. hikâye dediğin kısa olmalı. uzadı mı ne ölüm… gün gün sârasını kusuyoruz tanrının. şeytan da küskün. âh! sabâh da oldu gece. hece hece ıs-sız-lık. gül mü dedim, tül mü dedim, tüy mü dedim kuşa. uçmuşa söz geçmez. âh söz! sen hep mordun. zamanla çürür zaman. neyin nesi bu ko(r)ku… damla kadar su var mıydı eskiden… yağmur dindi. bak, avuçlarım artık boş. hoş, dolu olsa ne gam. kedi beni yedi. camı kırılamayacak pencere yok. tül meğer.
- Yazmayı konuştuğumuzda ne konuşuruz?
Bir yazar dilini nasıl oluşturur? Kalemi her eline aldığında kendini en samimi şekilde nasıl ifade eder? Yazmak Üzerine, modern öykü denince akla gelen ilk isimlerden biri olan Raymond Carver'dan yazarlık dersleri niteliğinde bir seçki. Yazmak Üzerine, adı modern öyküyle eşanlamlı hale gelen Raymond Carver'ın yazın hayatını denemelerinin izinden sürüyor. Carver, kendisine sade bir dille gerçekçi öyküler yazmayı öğreten öğretmenini hatırlıyor, öykülerin aklında şekillendiği ilk anlardan söz ediyor, kendi yapıtları ve farklı yazarların kitapları hakkındaki görüşlerini her zamanki açıksözlülüğüyle dile getiriyor. Tıpkı yaşarken olduğu gibi, yazarken de özensiz olmaktan vazgeçin. Raymond Carver, 1938'de Oregon'da doğdu. Lise öğrenimini yarıda bırakıp Chicago ve Humbold devlet üniversitelerinde, dünyaca ünlü Iowa Yazarlık Atölyesi'nde öğrenimini tamamladı. Öykülerini yayımlamaya üniversitenin dergisinde başladı. İlk öyküsü 1960'ta yayımlandı. 1976'da yayımlanan öykü derlemesi Lütfen Sessiz Olur Musun, Lütfen? 1977 National Book Award'da ilk beşe girdi. Çok erken yaşta evlenen Carver, ailesini geçindirmek için bir yandan yazarlık uğraşını sürdürürken öte yandan hademelik, servis elemanlığı, benzincilik gibi farklı iş kollarında çalıştı. Sonraları ABD'nin çeşitli üniversitelerinde yaratıcı yazarlık dersleri verdi ve Syracuse Üniversitesi'nde İngiliz edebiyatı profesörü oldu. 1988'de Amerikan Güzel Sanatlar ve Edebiyat Akademisi'ne üye seçildi ve aynı yıl akciğer kanserinden öldü. YAZMAK ÜZERİNE Raymond Carver Can Yayınları, 2022 Çeviri: Ayça Sabuncuoğlu Dizi: Can Modern Tür: Deneme 192 s.
- Elçin Poyrazlar ile İnteraktif Polisiye Atölyesi
İnteraktif Polisiye Atölyesi bu defa polisiye kurgunun inceliklerine, olay örgüsü inşasına ve karakter yaratmaya odaklanıyor. Elçin Poyrazlar, iki saat sürecek atölyenin ilk bölümünde polisiye kurgu yaratma yollarını konuşacak. İkinci bölümdeki interaktif çalışmada ise katılımcılarla beraber bir cinayet kurgusu yaratılacak. Elçin Poyrazlar ile İnteraktif Polisiye Atölyesi Polisiye kurmacanın kuralları neler? Polisiye fikirler nereden gelir ve kurguya nasıl dönüşür? Gerilim, merak, gizem nasıl yaratılır? Polisiyede atmosferi kurma yolları… Elçin Poyrazlar: Polisiye yazarı ve gazeteci. İstanbul, Brüksel, Washington, Londra ve Madrid'de yerli ve yabancı medya kuruluşları için çalıştı. İlk polisiye romanı Gazetecinin Ölümü (2014) ikinci romanı Kara Muska (2016) casusiye ve siyasi polisiye türündedir. Kadın karakterleri odağına alan domestik noir türündeki Mantolu Kadın isimli romanı 2018'de yayımlandı. Son romanı Ecel Çiçekleri (2021) sistematik kadın cinayetlerini konu eden feminist polisiye örneklerinden biri. Poyrazlar, İngiltere’nin seçkin derneği Polisiye Yazarlar Birliği’ne (CWA) 2016 yılında kabul edildi. Halen Cumhuriyet gazetesinde köşe yazarı ve Medyascope TV'de dış politika yorumcusu. Saat ve Yer 12 Şubat 2022, 21:00 ZOOM Kayıt için: https://www.kulturalitera.com/events/elcin-poyrazlar-ile-interaktif-polisiye-atolyesi















