top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5405 sonuç bulundu

  • Topraktan geldi insan, peki toprağa döndü mü?

    Fahrenheit 451, Mars Yıllıkları ve Uğursuz Bir Şey Geliyor Bu Yana gibi kitaplarıyla spekülatif kurgunun her alanında ölümsüz klasiklere imza atan Ray Bradbury’nin 2001’de yayımlanan eseri Topraktan Dönenler, kısa öykülerin bir araya getirilmesiyle inşa edilmiş bir korku romanı. Bram Stoker En İyi Roman Ödülü Adayı Dünya Fantazi En İyi Roman Ödülü Adayı Bradbury, Sonbahar Ülkesi’yle de akraba metinlere ev sahipliği yapan bu kitabında, ruhumuzu donduran öyküleri kendine has sıcaklığıyla kaleme almaya devam ediyor. Önce “Ev” vardı, ardından asil kedi Anuba geldi. Onu, başka zihinlere, başka bedenlere yolculuk yapabilen Cecy izledi. Sonra bir örümcek ve bir fare. Ve elbette, o evdeki aile üyelerine hiç benzemeyen, ölüm soluyan hortlak ahalisinin ortasına yaşam dolu bir aziz gibi düşen Timothy... Ardından anlaşıldı ki dünya değişiyordu, ölüm ve korkularla kurulan ilişkiler sarsılıyordu. Ölümsüz varlıkların bu hayattaki yeri neresi olmalıydı? Topraktan geldi insan, peki toprağa döndü mü? Ray Douglas Bradbury korku ve bilimkurgu tarzlarında yazan Amerikalı bir yazardır. En çok bilinen kitapları 1950'de yazdığı kısa hikâyeler kitabı ve bir roman olan The Martian Chronicles, ve 1953'te yazdığı başyapıtı olan Fahrenheit 451'dir. Los Angeles'ta 91 yaşında öldü. TOPRAKTAN DÖNENLER Ray Bradbury İthaki Yayınları, 2021 Çeviri: Doğa Özışık 144 s.

  • Taşra, gurbet, memleket özlemi, gidenler, geride kalanlar

    Gazeteci İlhan Taşcı, Rüzgârımı Kestiler’de taşranın, gurbetin, memleket özleminin, kalabalık ailenin, aşkın, gidenlerin ve geride kalanların hikâyesini yazıyor. Arka planı gurbetle yüklü bir aile hikâyesi Rüzgârımı Kestiler. Taşcı on altı öyküden oluşan kitabında bir dönem bütün erkekleri Almanya’ya işçi olarak gitmiş bir ailenin, izin dönemlerinde “memleket”te yaşadıklarını anlatıyor. Babaları genç yaşta ölen dokuz kardeşli bir ailenin en büyük erkeği geçim derdiyle “bir umut” Almanya’ya işçi olarak gitmiştir. Daha sonra diğer erkek kardeşlerini sırayla yanına aldırır. Annesi, eşi, çocukları ve kız kardeşleri ise memlekette yaşamını sürdürecek, gurbette yaşayan erkekler bütün ailenin geçimini sağlayacaktır… Birbirleriyle doğru düzgün geçinemeyen bu ailenin hallerinin “okumuş” yeğenlerinin gözünden anlatımı Rüzgârımı Kestiler. Birbirlerini yer yer takip eden, yer yer açımlayan hikâyelerde “taşra nostaljisi” tuzağına düşmeden taşra, gurbet, memleket özlemi, gidenler, geride kalanlar, yıllar sonra ortaya çıkan sırlar ve bir türlü kapanmayan yaralar gözü yaşlı bir biçimde değil tam tersine oldukça renkli bir biçimde anlatılıyor. İlhan Taşcı, 1975 yılında Konya'nın Cihanbeyli ilçesinde dünyaya gelmiştir. Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümünden mezun olmuştur. Gazetecilik hayatında Cumhuriyet Gazetesinde başlamıştır. Üst düzey bürokratların da adının karıştığı milyonlarca dolarlık akaryakıt kaçaklığına ilişkin haberleriyle 2005 yılında Bülent Dikmener Jüri Özel Ödülüne layık görülmüştür. Kitapları ve yazılarıyla Türkçe’ye katkılarından dolayı Dil Derneği tarafından 2017 yılında Onur Ödülünü almıştır. RÜZGÂRIMI KESTİLER İlhan Taşçı Kırmızı Kedi Yayınları, 2021 128 s.

  • Neoliberal düzende yemek

    Bülent Avcı, Mihalis Mentinis'in farklı coğrafyalardaki yemek pişirme ve yeme kültürlerini ele alırken, gastronomik faaliyetleri neoliberal kapitalist sistem bağlamında incelediği Yemeğin Psikopolitikası üzerine yazdı. “Ekranlarda ve internet platformlarında yayımlanan videolarda boy gösteren şefleri izleyen ve uygulayan kişiler, kurulan sahneden kendilerine iletilen mesajları alırken şefin çizdiği 'kültürel sınır' içinde kalmaya zorlanıyor.” Bülent AVCI İnsanın en temel ihtiyaçlarının başında gelen beslenme, daha özel anlamda söylenecek olursa yemek yeme, bir kültürel eylem diye niteleniyor çok uzun süredir. Yemek pişirme ve yeme, aynı zamanda politik bir edim. Günlük bir ritüel olan yemek pişirme ve yeme; yalnızca gastronominin değil antropolojinin, sosyolojinin, felsefenin, psikolojinin, edebiyatın, coğrafya ve politikanın dâhil olduğu bir eylem. Tüm bu disiplinleri gözden ırak tutmayan antropolog Mihalis Mentinis, farklı coğrafyalardaki yemek pişirme ve yeme kültürlerini ele alırken gastronomik faaliyetleri neoliberal kapitalist sistem bağlamında inceliyor Yemeğin Psikopolitikası’nda. Teorilerin ve pratiklerin incelendiği bir kitap Mentinis, her coğrafyada yemek yapma ve yeme kültürünün farklı özelliklere sahip olduğunu vurgularken gastronomik faaliyetlerin politikayla ve ekonomiyle ilintisini çözümlüyor. Beri yandan, yemeğin teknolojiyle, günlük yaşamla, geleneklerle ve alışkanlıklarla ilişkisini ortaya koyan yazar, neoliberal kapitalist sistemde yeme-içme eyleminin geçirdiği dönüşümleri ve girdiği formları da gözler önüne seriyor. Ardından, beslenme düzenlerine ve beslenme bozukluklarına, fona yine neoliberal kapitalist sistemi alarak bakıyor. Klinik sosyal psikolog Athanasios Marvakis’in, Mentinis’in çalışmasına dair sözleri, hem kitabın izleği hem de meselenin hayatî yönü üzerine bir fikir veriyor okura: “Bu kitabın benzersizliği ve kışkırtıcılığı, günlük yaşantımızın sıradan bir meselesine yönelmesinden ileri geliyor: Yemek yeme. Besin tüketimi konusuna odaklanan Mentinis, toplumlardaki neoliberal dönüşümün, ekonomiyi sadece ‘teorik’ anlamda etkilemekle kalmadığı gibi günlük yaşam pratiklerimizin yapısının yeniden şekillenmesinden de ayrı tutulamaz bir gerçek olduğunu açık bir biçimde anlatıyor.” Günümüzde yemek pişirme ve yeme üzerine yayımlanan kitaplar, gerçekleştirilen incelemeler, hazırlanan belgeseller ve çekilen videolar, bir yandan gastronomiyi geliştiriyor diğer yandan yeni bir sömürü biçimini tetikliyor. Tam da bu nedenle Mentinis, araştırmasını psikopolitik bir çalışma diye niteliyor. Kitabın alt başlığı ise araştırmasının ana fikrini ortaya koyuyor: “Neoliberal Çağda Yemek Ritüelleri.” Şeflerin çizdiği ‘kültürel sınır’ “Sağlıklı olma hastalığı” ve organik beslenme ticareti, günümüz tüketim kültürünün yansımalarından biri. Mentinis, bu durum karşısında yemek yelpazesinin değişiminin, bedenler ve benlikler üzerindeki etkisini masaya yatırırken şöyle diyor: “Bu kitap mutfak kültürü ve besin psikopolitikası üzerine. Bir başka deyişle beslenme ve yemek yapma eylemlerinin, durmaksızın değişen neoliberal simgesel ve maddi asamblajlarda pişenin yaratım ve biçimlenişindeki etkisiyle ilgili. Kitap, psikopolitik fonksiyonu eleştirel bir şekilde inceleyerek kapsayıcı teorik ve analitik bir çerçevede, çağdaş mutfak kültürünün, neoliberal süresince bir aşamadan diğerine geçişi işaret eden bir dizi yemek yapma/beslenme ritüelleri olarak anlaşılabileceği görüşünü ileri sürüyor.” Ekranlarda ve internet platformlarında yayımlanan videolarda boy gösteren şefler, Mentinis’e göre yeni bir yemek pişirme ritüelinin öznesi durumunda bugün. Neyi yapıp neyi yapmamamız gerektiğini kesin ve didaktik bir dille söyleyen şefler, yarattığı yiyecek kompozisyonuyla bir psikopolitik estetik meydana getiriyor. Dolayısıyla bunları izleyen ve uygulayan kişiler, kurulan sahneden kendilerine iletilen mesajları alırken şefin çizdiği “kültürel sınır” içinde kalmaya zorlanıyor. Bir tarafta süregiden yemek yeme kültürünün tüketim kültürüne dâhil edilmesi, diğer tarafta ise yemeyi reddetmenin psiko-patolojik bir duruma dönüşmesi arasında salınan bir araştırmaya imza atıyor Mentinis. Her ikisinin de neoliberal kapitalist düzenle ilgisi bulunduğunu belirten yazar, sistem eleştirisine bu pencerelerden bakarak girişirken yeni yeme kültürü eliyle bir kimliksizleştirme harekâtının başladığından ve buna karşı filizlenen itaatsizlikten bahsediyor. YEMEĞİN PSİKOPOLİTİKASI Mihalis Mentinis Ayrıntı Yayınları, 2021 Çeviren: Nazlı Sinanoğlu İnanç 192 s.

  • Bir mülteci kampında büyüyen iki kardeşin kalplere dokunan hikâyesi

    Yıldızlar Saçıldığında, Omar Mohammed’in kendi göç hikâyesini tüm içtenliğiyle anlattığı, ödüllü yazar Victoria Jameson’un samimi kaleminde hayat bulan akıllardan çıkmayacak bir çizgi roman. Hayal kırıklığı ve umudun bir arada barındığı bu ödüllü çizgi romanda, mülteci kampında büyümenin ne demek olduğunu kendi de bir mülteci olan yazarın etkileyici anlatımından okuyoruz. Omar ve küçük kardeşi Hasan, hayatlarının büyük bir kısmını bir mülteci kampında geçirir. Mülteci kamplarında hayat pek de kolay değildir. Yeterli yiyecek ve içecek olmaz, ilaç ve tedavi erişimi kısıtlıdır ve günler uzun, çok uzun olur. Bütün vaktini kendisine ihtiyaç duyan küçük kardeşiyle geçiren Omar okula gitme fırsatı yakaladığında, kendini suçlu hissetse de heyecanla hayatını değiştirecek bir yolculuğa çıkar. “Hiçbirimiz nerede doğacağımızı ve kim olacağımızı seçemeyiz. Hayattaki bütün mücadele size verilenle elinizden gelenin en iyisini yapabilmek içindir.” Okula başlamasıyla toplumsal yapı, çevresindeki adaletsizlikler, mülteci olmanın anlamı, gerçek arkadaşlık, dayanışma ve her şartta birlik olabilmenin değeri üzerine düşünmeye de başlar. Kendisi ve kardeşi için yeni bir gelecek inşa etmeye çalışan Omar, umudunu kaybettiği anlarda bile azimle çalışmaya devam eder. Şimdi dünyanın dört bir yanında evinden ayrı kalan mültecilerin eğitim alabilmesi için çalışan Omar, çocukken kurduğu hayali binlerce çocuk için gerçekleştirmek için var gücüyle çalışıyor. Yıldızlar Saçıldığında, Omar Mohammed’in kendi göç hikâyesini tüm içtenliğiyle anlattığı, ödüllü yazar Victoria Jameson’un samimi kaleminde hayat bulan akıllardan çıkmayacak bir çizgi roman. “Mülteci kampının hissettirdiği şey buydu: yüz binlerce insanın olduğu, dev bir bekleme odası. Bekle de bekle. Bekle de bekle...” Victoria Jamieson, tekerlekli derbi hakkında bir çizgi roman olan Roller Girl ile tanınan Amerikalı bir çocuk kitaplarının yazarı ve illüstratörüdür. Omar Mohamed ile birlikte yazdığı When Stars Are Scattered, 2020 Gençlerin Edebiyatı Ulusal Kitap Ödülü için kısa listeye alındı. Aldığı Ödüller New York Times Çoksatanı National Kitap Ödülü Finalisti Schenider Family Kitap Ödülü YALSA Gençler için öne çıkan çizgi roman seçkisi Walter Ödülü Amazon 2020’nin en iyi çocuk kitabı TIME Yılın En İyi kitabı School Library Journal 2020’nin En İyi Kitabı Kirkus 2020’nin En İyi Çocuk Kitabı YILDIZLAR SAÇILDIĞINDA Omar Mohamed, Victoria Jamieson Timaş Genç Yayınları, 2021 Çeviri: Mustafa Emrah Temel 264 s.

  • Hikâyenin bütünleştirici gücüne ve sihrine inanan herkes için.

    Diyalog Yazma Sanatı, en başarılı Hollywood senaryolarını odağına alarak diyaloğu görsel sanatın karşısında değil, onunla işleyen bir taktik unsur olarak inceliyor. Önermeniz, karakterleriniz, tretmanınız hazır. Kahvenizi aldınız, masanın başına geçtiniz, bilgisayarınızı açtınız. İlk sekansı yazmaya koyuldunuz. Dış, gece, kadın ve adam. Tüm aksiyon zihninizde, olanca haliyle döktünüz beyaz sayfanın parıldayan sularına. Cümleyi bitirdiniz, noktayı koydunuz. Ve başlangıca, söze döndünüz! Kadın, adama ne diyecek? Söylemesi gerekenleri seçerken hangi kelimeleri kullanacak? İzleyiciyi ekrana bağlayacak o diyalog nasıl kurulacak ve daha da önemlisi bu diyalog hikâyeyi nasıl ilerletecek? Oyuncak Hikâyesi, Yurttaş Kane, Thelma ve Louise, Kazablanka, Amerikan Güzeli, Sunset Bulvarı, Jules ve Jim, Can Dostum, Çin Mahallesi, Annie Hall. Bu filmlerden en az birini izlediyseniz bu kapağın altında sizi ilgilendiren meseleler var demektir. Çünkü bu kitap senaryo yazmak isteyenler, sinema okuyanlar, deneyimli yazarlar, film uzmanları kısacası hikâyenin bütünleştirici gücüne ve sihrine inanan herkes için. Diyalog Yazma Sanatı, en başarılı Hollywood senaryolarını odağına alarak diyaloğu görsel sanatın karşısında değil, onunla işleyen bir taktik unsur olarak inceliyor. Göreviniz: Kapağı açın ve kitabı okumaya başlayın. Rosebud! Mark Axelrod, Karşılaştırmalı Edebiyat Profesörü ve Chapman Üniversitesi (ABD), John Fowles Yaratıcı Yazarlık Merkezi müdürüdür. Aynı zamanda senaryo, roman ve tiyatro oyunu yazmaktadır. DİYALOG YAZMA SANATI Mark Axelrod Küsurat Yayınları, 2021 Çeviri: Ayda Akça Akkoç 316 s.

  • Dırdırcı iç ses

    İç sesin hem yardımsever bir süper güç hem de bizi yaralayan yıkıcı bir kriptonit olmasının yarattığı kaçınılmaz gerilim, insan zihninin en büyük bilmecelerinden biri. Ethan Kross, Geveze aldı kitabında iç sesi dizginlemek için bir dizi araca sahip olduğumuzu gösteriyor. Benzersiz bir becerimiz var: iç sesimiz. Hedeflerimize ulaşabilmemizi, yaratabilmemizi, mutlu anlarımızı zihnimizde tekrar tekrar yaşayabilmemizi ve kim olduğumuzu tanımlayabilmemizi ona borçluyuz. Ama bu bilgelik kaynağı, en çok ihtiyaç hissettiğimiz anlarda en acımasız düşmanımıza dönüşebiliyor. Acı veren duyguları aklımıza sakız yapıyor, utanç dolu anlarımızı zihnimizde tekrar tekrar canlandırıyor, bizi düşüncelerimizin kıskacından kurtarmıyor, aksine sinsi bir şeyin doğmasına yol açıyor: dırdırcı iç ses. İç sesin hem yardımsever bir süper güç hem de bizi yaralayan yıkıcı bir kriptonit olmasının yarattığı kaçınılmaz gerilim, insan zihninin en büyük bilmecelerinden biri. Peki yok mu onu dizginlemenin bir çaresi? Ödüllü nörobilimci ve psikolog Ethan Kross büyük yankı uyandıran kitabı Geveze’de sayısız vaka ve araştırmadan yararlanarak, iç sesi dizginlemek için bir dizi araca sahip olduğumuzu gösteriyor. Aslında hep gözümüzün önünde olan ama farkında olmadığımız; kullandığımız sözcüklere, anlattığımız hikâyelere, sevdiklerimizle yaptığımız konuşmalara, alışkanlıklarımıza, hatta bazen tuhaf ritüellerimize gizlenmiş araçlar. Etkileyici, sürükleyici, aynı zamanda da özgün bakış açıları ve ipuçlarıyla dolu Geveze, kendinizle yaptığınız konuşmaları sonsuza dek değiştirecek ve daha mutlu, daha üretken bir yaşam sürmenize yardımcı olacak bir kitap. Ethan Kross, duygu düzenleme konusunda uzmanlaşmış Amerikalı bir deneysel psikolog, sinirbilimci ve yazardır. Michigan Üniversitesi'nde psikoloji ve yönetim profesörü ve buradaki Duygu ve Öz Kontrol Laboratuvarı'nın direktörüdür. Kross, Michigan, Ann Arbor'da yaşıyor. GEVEZE Ethan Kross Domingo Yayınevi, 2021 Çeviri: Ayşegül Çetin Editör: Algan Sezgintüredi 272 s.

  • Küçükbey

    Burak Soyer, modern Japon edebiyatı yazarları denince ilk akla gelenlerden, Natsume Söseki'nin 1906'da kaleme aldığı Küçükbey kitabını LiteraEdebiyat için değerlendirdi. Burak Soyer Natsume Söseki’nin yazdığı Küçükbey kitabı, modern Japon romanının doğuşunu haber veren bir eser olması haricinde, hem Japonya’nın batılılaşma-modernleşme adımlarına bir karakter üzerinden taşlama yaparken günümüzde hala devam eden ‘şehirli insan’ konusunu da yüz yıl önce ele almasıyla önem taşıyor. Modern Japon romanı mevzu bahis ise Natsume Söseki’yi ilk sıraya yazmak asgari bir gereklilik olmalı. Siyasetbilimci Kang – Sang jung’un söylediği gibi, “Natsume Söseki bugün yüz yüze geldiğimiz sorunları yıllar önce tahmin etmişti, geleceğe dair öngörüleri onu önümüzdeki yıllarda daha da ünlü bir edebiyatçı haline getirecek.” Öyle de oldu. 9 Şubat 1867 yılında –o zamanki adı Edo- Tokyo’da doğan Natsume Söseski’nin kendisini istemeyen ailesi tarafından başka bir aileye evlatlık olarak verilmiş. Ancak 9 yaşındayken onu evlat edinen aile ölünce mecburen ‘baba ocağı’na dönmek zorunda kalmış. Okulda bir yandan Çince ve İngilizce öğrenirken bu dillerin edebiyatına da merak salmış ve 15 yaşındayken yazar olacağını ilan etmiş. Ailesinin buna karşı çıkmasıyla üniversitede mimarlık eğitimine başlamış. 21 yaşına geldiğinde şair Masaoka Shiki’den geleneksel Japon şiir türlerinden haiku öğrenmiş ve Söseki (Çincede ‘inatçı’ anlamına geliyor) mahlasıyla haiku yazmaya başlamış. 1890 yılında İngiliz Edebiyatı’na başlamış. Hükümet tarafından İngiliz Edebiyatı araştırmaları için Londra’ya gönderilmiş ancak Söseki’nin psikolojik sorunları baş göstermiş ve yazar iki yıl aradan sonra tekrar ülkesine geri dönerek bir süre geleneksel Japon şiirleri yazmaya devam etmiş. 1905 yılında ilk romanı Ben Bir Kediyim ile edebiyat ortamına hafif bir giriş yapmış. Ertesi yıl yayınlanan Küçükbey’le ise ‘geleceğin romanı’nın imzasını atmış. “Ailemden miras aldığım pervasız tabiatın yüzünden çocukluk dönemimde zarar ve ziyandan başka bir şey yoktu,” diye başlıyor Küçükbey romanı. İleride işadamı olacağını söyleyerek daha o yaşta geleceğine yatırım yapan abisinin aksine isimsiz ‘küçük bey’in o yaşlarda yaptıkları da pervasızlığını doğruluyor: Okulun ikinci katından aşağı atlayıp kıçını çıkarıyor, “Kesmez” diye gaza getirdikleri bıçakla parmağını kesiyor, tarlaları harap ediyor, su borularını tıkıyor… Tüm bunların sonucunda da haliyle evde ailesi tarafından istenmeyen adam ilan ediliyor. Babası, “Bu çocuk asla adam olmayacak,” diyor, annesi, “Yüzünü bile görmek istemiyorum,” aşağılamasıyla onu yalnızlığına itiyor. Sonunda da babası Küçükbey’i evlatlıktan reddetme safhasına kadar geliyor ancak evin hizmetçisi ve Küçükbey’in hayatında en değer verdiği insan olacak Kiyo yalvarınca babası da bu fikrinden vazgeçiyor. Bu satırları okurken Söseki’nin –her ne kadar elimizde somut bilgi olmasa da- ailesi tarafından istenmeyerek evlatlık verilmesi hakkında fikir yürütmek mümkün gibi görünüyor. Önce annesini ardından babasını kaybeden Küçükbey’in abisi ev, bark ne varsa satıp kardeşine bir miktar para bıraktıktan sonra ortadan kayboluyor. Küçükbey de bu parayla üç yıl daha eğitimine devam ederek matematik öğretmeni olarak mezun olduktan sonra çok düşük bir meblağ karşılığında taşradaki bir okula gidiyor. Okulun ilk gününde müdürden, “Elinden gelenin en iyisini yapmalısın,” emrini alan Küçükbey, kabul evrakını diğer öğretmenlere gösterip onlarla tanışmak için öğretmenler odasına giriyor. Burada mesai arkadaşlarıyla ilk karşılaşması hafif bir merasim havasında geçiyor ve biz de ilerleyen sayfalarda kendini bir “Tokyo adamı” olarak adlandıran Küçükbey’in neden bu tamlamayı yaptığına dair ipuçlarını ve taşraya karşı düşüncelerini bu ‘törende’ öğreniyoruz. Küçükbey hiçbir öğretmeni beğenmiyor, dış görünüşlerinden yargılama yapıyor ve bazılarına kafadan birer lakap takarak kendi zihninde onların yerini ‘sağlamlaştırıyor’. Küçükbey’in öğrencilere karşı takınacağı tavır da öğretmenlerinkinden farklı olmuyor. İlk dersten itibaren onlara karşı kendi deyimiyle bir “ürperti” duyuyor. “Çok hızlı gidiyorsunuz, anlayamıyorum. Biraz daha yavaş anlatabilir misiniz? Geride kalıyorum,” diyen öğrenciye, “Aşırı hızlıysam yavaşlayabilirim ama ben Tokyoluyum. Sizin şivenizi kullanamam. Anlamıyorsanız, alışmaya çalışmak zorundasınız,” cevabını veriyor. Ve kısa süre içinde de okuldan nefret etmeye başladığına karar veriyor. Öğretmenimiz okuldan arta kalan zamanlarında genelde yemek yemek için kasabayı dolaşıyor. Bir akşam girdiği bir lokantada hafif bir balık ve sebze kızartması tempurayı görüp bir tane ısmarlıyor. Ertesi gün okula gittiğinde, girdiği sınıftaki tahtada “Tempura Öğretmen” yazısını görüyor. Durumun saçmalığından dolayı öğrencilere, “Tempura yemek komik mi?” diye soruyor ve karşılığında, “Dört kase çok ama,” cevabını alıyor. Öğrencilerle devamı gelecek olan kapışmanın fitili burada ateşleniyor. Küçükbey’in attığı her adımdan öğrencilerin bir şekilde haberi oluyor ve onlar da öğretmenleriyle makara yapmak için tahtaya onu küçümseyecek şeyler yazıyor. İşi biraz daha ileriye götürüp yatağına çekirge koyuyorlar. Küçükbey, ‘büyükşehir beyefendiliği’ böyle ayaklar altın alındığı için sinire kesiyor ve bu çekirge olayından sonra öğrencileri müdüre şikayet ediyor. Öğrencilere ceza verilmesi için bir kurul toplantısı yapıyor ve müdür ve öğretmenler Küçükbey’i şaşırtacak bir karara imza atıyor. Küçükbey bunları sindirip yaşamına devam etmeye çalışırken mecburen diğer öğretmenlerle de vakit geçirmeye başlıyor. Onlarla balığa çıkıyor, veda partilerine katılıyor. Ancak tüm bu ortamlardaki tavrı yine “Tokyo adamlığı”na halel getirmeyecek şekilde oluyor. 1904’te başlayan ve 1905’te Japonya’nın Rusya’nın doğudaki yayılma politikasına karşı başlayan savaş Japonya’nın üstünlüğüyle sona erince kasabada da bir merasim düzenleniyor. Küçükbey burada öğrenciler arasında çıkan bir kavgayı ayırmak için olaya müdahil oluyor ve sağlam bir dayak yiyor. Küçükbey, olayın aslını çözünce bir katakulliye getirilip tufaya düştüğünü anlıyor ve bu onun için son damla oluyor. İyice sinire kesen Küçükbey, okuldaki tek öğretmen arkadaşı Okukirpi’yle onu tongaya bastıran öğretmeni geyşalarla yakalamak için plan yapıyor ve intikamını bir şekilde alıyor. Söseki’nin yarattığı Küçükbey karakteri, romanda ısrarla yaptığı Tokyo-kasaba kıyaslamaları, kendini “Tokyo Adamı” olarak görmesi, kasabada maruz kaldığı, onu küçük düşürecek eylemlerin “Taşra insanına bu yakışır” şeklinde ‘büyükşehirli penceresi’nden değerlendirmesiyle, kitabın yazıldığı dönem göz önünde bulundurulduğunda Japonya’nın batılılaşma adımlarına bir gönderme olarak okunabiliyor. Ayrıca girizgahta Kang – Sang jung’tan yaptığım, “Bugün yüz yüze geldiğimiz sorunları yıllar önce tahmin etmişti,” alıntısı da kitabın güncelliği ve hala bu kadar okunuyor olmasına dair de işaretler veriyor. KÜÇÜKBEY Natsume Söseki Maya Kitap, 2021 Çeviri: Esmanur Yiğit 160 s.

  • Öykü: Gulyabani Dostlarım

    "Çenem laf yapmaz belki ama çok tanıdığım vardır, yalnız kalamadığım için belki de, birileri beni sevsin de sonra yardım etsin diye belki de, imece usulü hayat, herkesi severim işte, şu dövdüğüm yavşak hariç." Emirhan Burak Aydın Suratına tükürdüm, tüüüğ, yakasına yapıştım, hart, çaktım kafayı, tak diye. Zamanın içinden öyle geçiyordum ki. Güçbela. Canhıraş. Elindeki telefonun bir tarafa savrulduğunu gördüm göz ucuyla. Ayakkabımın ucunu geçirdim karnına gelişine. Sonra bir kere daha. Çelimsizdi, haklıydı, tevellüdüm de yetmiyordu kendisine. Halıdaki pembe gül desenlerine kanla karışık salyası akıyordu. Kızışmış kediler çığlık çığlığaydı dışarıda. Topuğumu geçirdim burnuna da ne kan aktı. İnim inim inliyordu. Kâfi, diyordu, kavradım, diyordu. Nefes almak için balkona çıktım. Köşedeki giderin içinde siyah toka, plastik sandalyenin üstünde küllük, kapının yanına dayanmış fırçanın gökkuşağı renkleri, kırmızı kovanın içinde mavi bez. Ben böyle bir adam değilim aslında. Boğuluyordum. “Balkonu sık sık yıkar mı hanımın,” dedim. “Vazıh değil mi,” dedi Koordinatör. Hâlâ devam ediyordu bak. Arızalar paratoneriyim mübarek. Babam herkesle iyi anlaşmayı öğretti bana, nerede selamün aleyküm denilir, nerede denmez bilirim, babamı da iyi dinlerdim, iyi dinlemeyi öğrendim ondan, ne işime yaradı bilmem, hep yanlış adamları dinledim galiba. Millet deliye hasret, ben akıllıya vaziyetleri. Kitap fuarlarında beraber çalıştığım Enis mesela. Sizinle sohbet ederken anlattığınız hikâyeye içten içe not verir göt, ben öyle hissediyorum ya da. Fena fuarcıdır ama, standın yanından geçen müşteriye tak diye sevgilisi olup olmadığını, üstündeki tişörtü nereden aldığını, burcunu sorar, aldığı cevaba göre kitap önerir, muhabbeti kurar. Boynunda kırmızı bir eşarp, top sakallı, kel bir adam, çoğunlukla en büyüğümüz, kolunda berbat bir dövme, yamuk yumuk bir zürafa ya da fil galiba, belki de Joker bilmiyorum, ne biçim dövmeyse uzun süre bakınca anana bile benzetirsin. İki yıl önce, fuar işindeki ilk haftamda, kitap kolilerinin üstüne oturmuş kıymalı pide yiyorduk. Şimdi adını vermeyeyim, bir bankanın adını söyledi, bu ismi duyunca aklıma ne geldiğini sordu. Kumbara dedim. Bir ara KONRA’da çalışmış bizimki. Anketör olarak değil, anketörlerin koordinatörlerinden biriymiş. Kimin hangi bölgede kaç kişiyle konuştuğunu, kimin pes ettiğini kontrol ediyormuş, organizasyonu sağlıyormuş. Bir iki kere terslenince ellerindeki anket dosyalarını çöpe atan anketörler varmış. Sadece seçim anketleri de yapmıyorlarmış. Özel şirketlere de çalışıyorlarmış. Markalar zorlu dönemlerden geçtiklerinde halkın onlar hakkında ne düşündüklerini öğrenmek isterler, demişti. Banka için yaptıkları ankette üç cevap öne çıkmış: Mavi, kumbara ve Cem Yılmaz. Şeytan tüyü diyorlar buna. Ne anlatsa dinliyordunuz yavşağı. Ben müşterilerden birine sevgilisi olup olmadığını sorsam kafamda parçalarlar kitapları. “Yani,” dedim sigaramın külünü, yarısı sarı kola dolu plastik bardağa silkerken. “Yanisi ne,” dedi, “muhabbet dönsün diye anlattım, oğlum, ne var.” Ciltli beş kitabı set yapmıştık. Yüzde elli indirimle satıyorduk ama seti yekten verince ciroya katkısı tatlı oluyordu. Yayınevleri fuarları severler çünkü sıcak para gelir. Okur da müşteridir, dinlersiniz ne derlerse. İnternette daha ucuzdu bu? Çocuklar taa nerelerden geldik bak. Siz de şu yazarın kitabından var mı? Ablacım o başka yayınevinden çıkıyor. Niye sizde yok? Fuar haritası veriyor musunuz? Ayraç alabilir miyim? Poşet alabilir miyim? Buradan Eminönü’ne nasıl giderim? Tuvalet nerede? Falan fıstık. Enis yirmi set sattı o gün. Yayınevinden gelen satışçılar sırıtıyor tabii. Ben kasadaydım, pos cihazının dilinden anlıyordum, müşterilerin değil. Çenem laf yapmaz belki ama çok tanıdığım vardır, yalnız kalamadığım için belki de, birileri beni sevsin de sonra yardım etsin diye belki de, imece usulü hayat, herkesi severim işte, şu dövdüğüm yavşak hariç. Balkondan aşağıya baktım biraz. Pat diye bir ses yankılandı. Sanki ateş ediyorlar. Bisikletleriyle asfaltı yararak geçiverdi çocuklar. Torpil patlatmışlardı kesin. “Anladın değil mi,” dedim cângüdâz dostuma. Başını yukarı aşağı salladı. “Beni o eve niye götürdün lan,” dedim. “Nevzadıma merhamet eyle,” dedi, “polisi aramaya muztar kalmayayım.” “Oğlum ne diyorsun, anlamıyorum, polisi mi arayacaksın, ne yani?” “Elan gidersen aramam.” Yerde yatıyordu. Fena dayak yememişti aslında. Yine de geri basmıyordu. “Güzel eğlendin mi dün akşam?” dedim. Dünü: Her zaman fuar olmadığı için başka işlere de bakıyordum. Abimle beraber yaşamasam bütün gün yatarım ama darlıyor sürekli. İyi ki bir kredi kartı borçlarımı ödedi. “Bana bak lan,” dedi kartları gözümün önünde ikiye bölerken, “bu makası görüyor musun. Doğru dürüst bir iş bulmazsan saplarım bir tarafına. Annem de yok artık götünü başını toplayacak. Sana bakmaya mı geldim lan bu dünyaya ben. Anlıyor musun, oğlum, alooo kime diyorum kime? Bön bön bakıyor suratıma ya. Kuran çarpsın mal bu çocuk. Mal olmayacaksın artık, yetti.” Annemin evi satmasalardı iyi olacaktı. Babam o evin parası yüzünden çıngar çıkarmasaydı. Ölümler, ayrılıklar olmasaydı. Askerlikten sonra aklımı başıma toplasaydım. Başkalarının yanında sürekli eziklenmeseydim. Çabuk vazgeçmesem, tutunmaktan hemen vazgeçmeyeceğim bir dal bulabilseydim. İyi olacaktı. Enis’i aradım ben de. KONRA’daki bir arkadaşının numarasını verdi. Ne mezunu olduğumu sordular. Yıldız Teknik, İktisat. Beş yıl önce güçbela mezuniyet. Sonra yemin töreni, ensede kaybol vaziyetleri. Kaybolduk biz de ensede. Döndükten sonra avarelik. Yevmiye peşinde birkaç iş. Arkadaş biriktireceksin der abim hep, biriktirdik. Sağ olsun Enis sayesinde anketörlük için görüşme ayarladım işte. Düzenli bir işe girene kadar abimin gözünü boyayacağım güya. İlk gün, daha ilk saatten işten kovulacağımı anladım. Bunun baş müsebbibi de koordinatörümdü. Yöneten insana gıcık olurum biraz. Hele hele yönettiğini belli etmezse öleceklere. Ben bir şey yönetemedim diye belki de. O haftaki araştırmamız toplumun ötekilere nasıl baktığına dairdi. Mesela, eşcinsel komşunuz size aşure getirirse ne yaparsınız. Ümraniye Çarşı’da, simit satarak milleti kazıklayan şu saraylardan birindeydik. Sigaram ağzımda, dışarı çıkmayı bekliyordum. Yanımda bizim Enis’in kankası vardı. Sina. “Millete Suadiye, bize gelince Ümraniye,” deyip durmuştu buraya gelirken, “oğlum Çeşme’de devremülk hesabı yazlık çözüyorduk, asıl ortamlar orada. Bu arada saha koordinatörümüz biraz arızadır, onu takma kafaya, ben sana yol yordam gösteririm.” İşten, patronundan sürekli şikâyet eden adamları sevmem. Hır gür çıkarmam ama sevmiyorum da, o kişinin arkasından konuşma hakkım var yani. Ben de biraz gıcığımdır ya da saha koordinatörümün dediği üzere merdümgiriz. Konuşana kadar anlamamıştım herifin olayını. Ağzımda sigarayla adamı dinlerken, içimden dedim ki, sıçtık abicim, sıçtık. “Bu iş merdümgirizliğe müsait değil. Afifane bir vakar takınacaksınız. Müşkülat mı zuhur etti? Talebe olduğunuzu delalet etmekten imtina etmeyesiniz,” dedi o gün saha koordinatörü zendost dostum benim, “evine adım attıklarınıza istimzaç makamında bakınız,” diye devam etti, “sualleriniz tecessüse kıyam etsin. Hinlik edeni derdest ederim.” “Ne diyor lan bu,” diye fısıldadım Sina’nın kulağına. “İki pınar okudu diye eski kelimeler kullanmaya sardı, abi, doğru dürüst de beceremiyor, full özentilik, boş ver sen.” “İki pınar ne lan?” “Tanpınar, Gürpınar.” “Hasbihaliniz hoş olsun,” dedi, “ayaklan da cemalini görelim bir, dostum.” Koordinatör hariç altı kişi vardık o gün. Üç kız, üç erkek. Ayaklandım. “Ne dediğinizi anlayamadım da arkadaşa sordum,” dedim. “Kavrarsın, vakitlice kavrarsın inşallah. Ağzındakini çıkar.” Çıkardım. “Sana özelikle ihtimam edeceğim, umarım tecennüh geçirtmessin bana.” “Geçirtmem yani herhalde,” dedim sırıtarak. Geçirttim tabii ama benim suçum değildi vallahi. Sina’yla birkaç kapıyı tıklatıp soruları yalap şalap sorduktan sonra daraldık. Ben zaten acemiyim, öyle yaver gibi takılıyorum ortalıkta. Gitmemiz gereken üç ev daha vardı. Sina, sikerler, dedi. Koordinatör’ü aradı. Bir dolu yalan sıktı. Yok kapılar suratımıza kapanmış da, etnik kökenlerini sorunca kapı dışarı edilmişiz de. Soruları yarın getireceğim, dedi. Suratını buruşturdu. Sana ne lan, dedi. Biraz daha dinledi. “Mabadına sokarsın kâğıtları,” dedi, “getireceğim yarın, bekle.” “Kanka kovulduk,” dedi sonra bana dönerek, “sıkılmıştım bu işten, sana denk geldi, kızma.” “İyi bok yedin,” dedim ben de. Ümraniye’de nasıl bulduysak bir tane birahaneye girdik, izbe de bir yer. Dördüncü biradan sonra muhabbet sıkmaya başladı, ona soktum, bunun ağzına verdim, şunu şöyle dövdüm, bunu böyle tavladım falan derken gözüm televizyondaki maça gidip durdu. “Şu devre mülk işi diyordun, ondan bahsetsene lan,” dedim bir yerden sonra, bir yandan hesabı buna nasıl kitleyeceğimi kuruyorum. Böyle hesaplardan da bıktım, parasızlıktan da. “Çeşme’de“, dedi Sina, “aşağıya gönderiyorduk bizim gencoları, ellerinde broşürler. Aile babalarına, zengin tiplere dikkat etmelerini tembihliyorduk. Yanlarına gidip, şöyle şöyle bir günlük tatil köyü kullanım hakkı kazandınız, şuradan servis kalkacak, siz gelmek isterseniz krokiyi takip edin falan dedirtiyoruz. Asıl ekip yukarıda. Bunları tatil köyüne getirdin mi iş tamam. Baba geldi, değil mi? Ailesiyle. Diyoruz ki, çocuklar, eşiniz gitsin, havuzda eğlensin, biz size bir tanıtım yapacağız, çok kısa sürecek, diyoruz. Bunlar da geliyorlar. Masaya oturtunca başlıyorsun. Yılda bilmem kaç aya, şu evi size veriyoruz, tatil masrafına göre şöyle uygun oluyor, beş yıllık, altı yıllık planlar var falan filan. Baktın adam bıktı, mırın kırın ediyor, hemen başlıyorsun, efendim ben öğrenciyim, sizle en az bir saati doldurmazsam yevmiyemi alamıyorum, zaten o da bir şey değil ama komisyon da alamayınca karnımızı doyuramıyoruz falan. Koordinatör benden çaldı bu mavalları zaten. Piç. Ama usta, ne tipler vardı, şaşarsın. Sırf çenen olsun yeter. Masaya gelen adamı ayağa kaldırıp dans ettirene yüz yuro falan veriyordu abiler. Beceren de vardı ha. Burası gibi değildi, kanka.” Zın zın etti telefonum sonra. Masanın üstünde, sessizde. O gün, sarayda çay içerken, Koordinatör gelmemişken sohbet ettiğim kızlardan biri. Maviş gözlü. Niran. Göbeği ne güzel de açıktı. Ben de buna hastayım işte, ince belli olsun, sarıp çekeyim kendime. “Sina’ya çaktırma,” dedi kız doğrudan, “sana bir konum atacağım, oraya gelsene.” “Ne ayak.” “Bir şey yok be, arkadaşın evi var burada, takılıyoruz, atla gel hadi.” “Tamam, tamam.” Konumu attı. Dudullu’da bir yer. Atladım dolmuşa. Benim de olayım bu ne yapayım. Bir şeyi bitirmeden diğerine geçiyorum, sonra diğerine. Bugünü: “Neydi o,” dedim, “eve girdiğimde bir şeyler söylüyordun hani. Avaz avaz. Bir daha söyle bakayım. Ayağa kalkmadan, yerde söyleyeceksin. Yoksa yine indiririm seni ha.” Gözlerinde nasıl bir öfke vardı ama. Böyle koordine ederler adamı işte. “Bu vaziyette,” dedi, “olacak iş değil.” “Söyle ulan,” dedim balkondan, “söyle oğlum söyle. Harbiden bak, ne yapacağım bilmiyorum, kafayı yedim galiba, söylemezsen rahat edemem.” “Mavi esvap, giyme,” diye başladı söylemeye. “Bağır ulan, avaz avaz söyle. Beni cinler çarptı, bağırmazsan yatışmayacaklar.” “MAVİ ESVAP GİYME. UÇKURUNU KIBLEYE KARŞI BAĞLAMA, KAPI EŞİĞİNE OTURMA. KUŞAĞINI KÖRDÜĞÜM ETME. YATAĞINI DUVAR KENARINA YAPMA. AKŞAMLARI SAÇ ÖRGÜLERİNİ ÇÖZ. GÖZLERİNİ BİR BİR ÜSTÜNE YEDİ DEFADAN ZİYADE KIRPMA. SENİ KORKUTTUKLARI VAKİT AYAK BAŞPARMAKLARININ TIRNAKLARINI BİRBİRİNE SÜRT. İKİ ELİNLE KULAKLARININ MEMELERİNİ TUT. BİR DEMİR BULABİLİRSEN ÜZERİNE BAS. EMRET YA CİN! HAZIRIM! DİYE BAĞIR. KALBİNİ FERAH, İTİKADINI TAM TUT.” “Ha şöyle,” dedim, “dün sen eğlendin, şimdi ben eğleniyorum. Nasıl?” Dünü: En ufak şeye kırılan, kindar birini tanırdım. Catering şirketinde garsonluk yapıyordum o vakitler, arada yorulunca da barın arkasında bulaşığa geçiyorum. Rezidans sitelerinden birindeydik o akşam, spor salonu açılışı için bir akşam tertip etmişler. Yine kodamanların arasındayım ama onlardan değilim yani. Çantalara doldurmuşuz Bulgar kaçağı Winston’ları. İsteyene fiyatının iki katına satıyoruz. Yanındaki kıza hava atmak için, bize bir masa ayarla, diyenler oluyor. Tamam diyorum, bir başkasınınkini getiriyorum, ânında yüz lirayı indiriyorum. Yorucu ama süratli iş. Catering şirketi beş iş yapınca toptan veriyor yevmiyeleri ama böyle güzel ortam varsa yevmiyenden fazlasını çıkarıyorsun zaten. Mesela bir şişe Jack getirdiğim için bin lira indirmişliğim var. Hem de o zamanlar. Müteahhitler işte, ekonominin beton abileri. O akşamsa benim badilerden Serkan tutturdu çöpleri toplamam diye. En çok o çalışmış, her yere koşturmuş, kaç kasa bira taşımış, çöpleri de mi toplayacakmış. “Tamam kardeş, amma tatava yaptın ya,” dedim, başparmağımı işaretparmağımla ortaparmağın arasına sokup elimi uzattım buna, “al şu Siksilin’den bir tane, iyi gelir,” dedim. Takılıyorum öylesine. Bu bizimki o günden sonra konuşmadı benimle. Adamın kız arkadaşının evinin taşınmasına yardım etmişliğim var ama öyle tak diye küstü. Çöpleri de toplamadı. Ben öyle değilimdir. Kin tutacak kadar hafızam çalışmaz, her şeye alınacak kadar da umursamam milleti. Çok deli tanıdım bu sayede ama bu Koordinatör yok mu, asabımı bozdu, daha önce görmediğim bir deliyle tanıştırdı beni, hem de aşağıladı. Kindar değilim, en ufak şeye de kırılmam ama hamurumuz belli, bu malzemeyi de bir yere kadar eğip bükebiliyorsun. “Kalbini ferah, itikadını tam tut,” diye serenadını bitirirken bizim Koordinatör, benim asabım iyice bozuldu dün gece. Evi bulana kadar canım çıkmış zaten, bir de bunu karşımda görünc… Neyse, ama kız güzeldi, ayva göbeği aklımı çelmişti bir kere, ne yapayım, eyvallah çektim, terasa çıkıp bir sigara yaktım. Niran da bira tutuşturdu elime. Dubleks, teraslı ev. L koltuk vardı salonda. Ortadaki sehpanın üzerinde duran dizüstü bilgisayarı projeksiyona bağlamışlardı, Rihanna yerlerde kıvranıyordu, üstünde siyah bir tül. Daha güzel öp beni, diyordu falan. Bizim Koordinatör de koltuğun L kısmında, tam köşede, diğer kızı almış koluna, vıcık vıcık yavşıyor, kızın kulak memesini emiyor, bir elini bacağında ileri geri götürüyor, durup durup belinden kendine doğru çekiştiriyordu. Ondan güzel öpeni yoktu valla. Teras kapısının eşiğinde ağzımda sigara, elimde bira izledim onları, her şeye rağmen keyfim yerindeydi hafiften. “Geldiğine şaşırdım,” dedi Niran salondan, “aradığına da, ama güzel oldu şimdi böyle karşımda görünce.” “Anlamadım?” “Arayıp dedin ya, seni görmem lazım, konum at diye.” “Kızım kafa mı buluyorsunuz ya benimle,” dedim, “yok öyle bir şey, sen beri arayıp çağırdın, konumu sen attın.” “Üç harflileeeer,” diye başladı bağırmaya Koordinatör’ün öptüğü hatun, adını hatırlamıyorum kevaşenin. “Seni Niran taklidi yapan bir cin aramış, güzelim,” diye devam etti, Niran, “seni de bunun taklidini yapan başka bir üç harfli…” “Gözüm, cângüdâz dostum, gel şöyle otur yamacıma,” dedi Koordinatör de. “Biraz da benimle hasbihal et, istiğna etme artık. Zendost karındaşını etme.” “Senden hoşlanmıyorum, arkadaşım, biramı içeyim, giderim.” “Lakırdılarımıza tevellüdü yetmeyeceğinden çekindi galiba sabi,” dedi Koordinatör. “Yapma ya,” diye araya girdi Niran hemen, “bak sana bir şey göstereyim, gitme.” “Tamam,” dedim terastan salona dönerken, “göster.” Bir kız bir şey gösterecekse, oturur, bakarım, centilmen adamımdır. Niran duvarlardan birine vücudunun sağ tarafını tamamen dayadı. “Bak şimdi,” dedi, “tek ayak üzerinde durmaya çalışacağım.” Çalıştı ama duramadı. “Sen de dene hadi,” dedi. Birayı fondipledim. Sağ omzumu dayadım duvara. “Silme duvara yapışman lazım,” dedi Koordinatör’ün yanındaki kız. Öyle yaptım, vücudumun kalanını dayadım, içimden de diyorum ki, şaklabanlığa devam, yeter ki kızlar istesin, durmaya çalıştım tek ayak üzerinde, olmadı tabii. “Güzel numaraymış,” dedim. “Hadi bana müsaade.” “Dur,” dedi Koordinatör, “orijinal metnin sadeleştirilmiş haliyle konuşalım seninle. Bu ev benim değil, biliyor musun? Amcamın, kendisi alt katta yatıyor. Odasından çıkmayı sevmez. Ölene kadar bekliyoruz işte. Ancak kendisi ölüme karşı dilirâne bir mücadele veriyor. Pardon, mertçe yani. Senden bir ricam var.” Kızı bıraktı, öne doğru eğildi, arka cebinden cüzdanını çıkardı. “Ülkeyi anlamak istemiyorsun çünkü paran yok, sen diyorsun ki, ben anlaşılayım. Ben de bunu anlıyorum. Millete gidip sorular sormayı istemiyorsun. Milletsin zaten. Milleti tanıyorsun. Milleti tanıdığını sanıyorsun ya da. Her hâlükârda onlardan bıkmışsın, her türlü insanla tanıştın, her tipi tanıdın zaten, başka bir aşamaya geçmek istiyorsun. Değil mi?” Haklı mıydı, haksız mıydı, bilmiyorum. O evden çıkacaktım. Çıkamadım. Para yok mu para. Durdurdu beni. Paraya itikat. “Amcamın yanında, aynı odada yarım saat durursan, sana cüzdanımdaki tüm parayı vereceğim,” dedi Koordinatör. Saymaya başladı parayı. “İki yüz, dört yüz, altı yüz, sekiz yüz, dokuz yüz, dokuz yüz elli…” Bugünü: “Sen benim konuşmalarıma taktın, değil mi,” dedi Koordinatör yerde yatarken. “Tamam, bak, senin gibi konuşacağım. Biraz eğlendik, şaka yaptım lan sadece, o kadar paraya rağmen hemen pes ettin zaten, neyin peşindesin oğlum sen? Hiç mi alay etmediler senle? Hiç mi aşağılanmadın? Hizmet sektöründesin, kardeşim, alışacaksın böyle şeylere.” “Ben sana hizmet etmiyorum,” dedim, “hem bu ne lan, şu eve bak, halin vaktin yerinde sandık, adam yerine koyduk…” Dediğim gibi pişman oldum ama geçti bir kere, sırıtmaya başlamıştı bile yavşak. “Ben seni çözemedim, dostum, bence sen benim konuşmamı da sevdin, ona da saygı duydun, içten içe taklit bile etmişsindir.” Vasat telefon işletmeleri hariç, taklit yapan arkadaşım olmadı hiç. “Seni dövdüğüme pişman değilim,” dedim, “daha kötüsüne zorlama beni.” Nefes nefeseydi, gözü telefonuna gitti. “Tamam,” dedi, “yeter. Ailem var benim. Yapma böyle, ödeştik.” Dünü: “…üç bin altı yüz, üç bin yedi yüz, üç bin sekiz yüz, üç bin dokuz yüz, dört bin yüz, dört bin yüz elli. Bozuklukları da ister misin?” “Yok,” dedim, “görelim şu amcayı bakalım.” Merdivenlerden aşağıya indik. En önde Koordinatör. Arkasında Niran, onun yanında diğer kız. Sonra da ben. Uzun bir koridoru geçtik. “İşte burası,” dedi Koordinatör. Kapıyı açtım. Tuvalet. Her şey son moda. Bidet de var, taharetli tuvalet de. Ama sifon çekilmemiş. Leş gibi kokuyor içerisi. “Orası değil lan,” dedi arkamdan, oynuyordu benimle puşt, “burası arızalı tuvalet, amcam onun yanındaki kapının arkasında, vallahi orada ama unutma, yarım saat kalacaksın.” Dört bin yüz elli lira. Yarım saat için. Bir şey de yapmayacağım. Yavşak olan yavşak kalacak. Yarım saat sonra cebimde dört bin yüz elli lira olacak. Sıktım dişlerimi. “Tamam,” deyip içeri girdim. Kapı arkamdan kapandı. Kilidin döndüğünü duydum. Yatakta bir adam yatıyordu, gözleri kapalıydı. Yanındaki komodinde gece lambası. Tuvaletten beter kokuyordu içerisi. Camların perdeleri açıktı, dışarıyı görüyordum, diğer evlerin ışıklarını. Yatağın yanına iyice yaklaştım. Yüzümü yaklaştırdım adamın suratına. Keldi, kafa derisi soyulmuştu sanki, yüzü buruş buruş, göğsü usul usul inip kalkıyordu, kalın kaşları aşağı sarkmıştı, gıdısı da, sakalları yeni kesilmişti galiba, yüzü tertemizdi, sağ elini göğsüne koymuştu. Damarlı, kemikli bir el. Dokunmadım. Uyuyor lan bu zaten, diye düşündüm. İçeriyi havalandırmak için pencerelere doğru gittim, dışarıya şöyle bir baktım, sokaktan bir araba geçti, adamın eli dışarıdaydı, rüzgârı hissetmek için avucunu iyice açmıştı. İyice boğuluyordum. Değer mi, diye düşündüm yine, değer, dedim. Camı açtım. “Deyyus,” diye bağırdı amca arkadan, “yine peşime düştünüz değil mi ulan deyyuslar! Pizarro’nun, Cortès’in dölleri! Sömürgeci ecinniler sizi!” Epey Öncesi: “Kolay iş yok, bir şeyin bedelini elbet ödeyeceksin, oğlum,” der abim hep. Çağrı merkezinde çalıştım dört beş ay boyunca. Uğur’u oradan tanıyorum. Çorlu’ya döndü şimdi, orada yaşıyor. Kral çocuktur. Zamanında, gel online bir oyun tasarlayalım ayağına kafalamışlar bunu, oyun tasarımına başlamadan önce biraz para kazanmaları gerekiyor diye fena bir kuyunun dibine çekmişler. “Oyun tasarımcısı diye girdik işe,” demişti bana bir mola zamanı, “sonra işler boka sardı. Bir tane hd izle tam izle full izle nokta kom gibisinden site açtık. Sonra da en az yüz tane porno sitesi açmışımdır. Sabah akşam başka sitelerden video çekiyorum bizim siteye. Bir de açıklama yazmak lazım. Kusacak gibi oldum bir zaman sonra. Liselinin şeftalisi şöyle. Bakın komşumun karısını nasıl seviyorum. Neler neler yazıyorum. O ara sevgilim de var. Kız sadece full hd sitelerden haberdar. Ya kafayı yiyeceğim ama iyi de para geliyor, tamam mı? Haftalık altı yüz yedi yüz falan. Yeni mezunum da. Ne yapacaksın, çalışıyoruz. Sitelere trafik çekmek için sosyal medya hesapları da açıyoruz, bunlar için de çoğunlukla patronun telefon numarasını kullanıyoruz, tamam mı. Bir gün, sitelerden birine Twitter hesabı alacağım, abinin numarasını denedik, olmadı, benim numarayı kullandım. Hesabı açtım. Birkaç paylaşım yaptım. Banner resmini hallettim, en ıslağından bir tane dam buldum. Sonra bir baktım, abi, şu tanıyor olabileceğiniz kişiler kısmı var ya, oraya, hep tanıdıkların isimleri. Alla alla, diyorum. Beş dakika geçmeden benim hatun aradı. Uğuuur, sen, nasıl bir adamsın, sapık falan diyor. Kıza, arkadaşınız Uğur, Twitter’a, En İyi dAmlar.com ismiyle katılmıştır, eklemek ister misiniz gibisinden bir mesaj gelmiş kıza. Hesaba girip bakıyor, felaket.” “Oha be kardeşim,” demiştim o zaman, “açıklasaydın ya, anlardı belki.” “Abi, açıkladım, barıştık falan ama eskisi gibi olmadı be, ayrıldık iki ay sonra, bir dolu insana rezil de oldum. Giren girdi yani.” Bugünü: “Ödeşmedik,” dedim Koordinatör’e, “şaka maka anlamam ben, artık anlamıyorum, sen dayak yedin ama rezil de olman lazım.” Telefonumu çıkardım. “Gülümse,” dedim. Gülümsemedi. Kanlı dişlerini görmek istiyordum. “Ağzını aç lan, kanı göreceğim oğlum, o kan görünecek,” dedim. Açmadı ağzını. Sigarayı attım balkona, salona girdim. Bir tekme daha çaktım suratına. “Açıcan mı ağzını,” dedim. Açmadı. Yine de çektim fotoğrafı. Dünü: “Amca dur, sakin ol,” dedim. “Ne Kortes’i, yeğeninin arkadaşıyım ben.” “Maval okuma lan bana, kavat,” dedi ihtiyar, yataktan kalktı, “her yerdesiniz, alacaklılar, elini uzatan dilenciler, varlığımın peşindeki itler. Bana deli diyenin tepesi delinsin. Ne yapacaksınız lan, canımı mı alacaksınız, yok para mara hiçbirinize. Ahubabanız da gelse yok. Allahım sen koru beni ya rabb-ül âlemin, sen koru beni açgözlülerin şerrinden.” “Gel, amcacım, seni şöyle yatıralım,” dedim, “bak, camı da kapatıyorum şimdi.” Adam ihtiyar mihtiyardı ama sesi öyle gür çıkıyordu ki, yaklaşmaya da başlamıştı. “Bogotà’ya şer eyleyenlerden koru yarabbi,” diye bağırıyordu ihtiyar, “o işkenceci İspanyollardan kurtulmak için bir evi neredeyse ağzına kadar altınla dolduran krala acımadın, o kadar altına rağmen o zavallıya işkence ettiler, acımadın, adamın karnına yanan içyağı döktüler, ayaklarını, başını demir kasnaklarla kazıklara bağladılar da ayaklarını yaktılar. Tarihin zulmü senin yapacağının yanında nedir ki.” Camı kapattım, ihtiyarı dikkatlice omuzlarından tuttum, suratıma tükürdü, yemyeşil balgamın kirpiklerime yapıştığını hissettim, sonra da yapıştı yakama, geçirdi kafayı suratıma. Altına da işemişti galiba, öğüresim geldi. Bir an ben afalayınca taşaklarıma tekmeyi geçirdi. “Eeeeh, yeter be,” diye bağırdım, başımı ihtiyarın göğsüne dayayıp yatağa ittirdim. Gülüyor, bir taraftan da tükürüyordu. “Öp beni,” dedi elini kasığına götürerek, “yanağımdan öp.” Aklıma içerideki duvar geldi, silme yapışarak, tek ayak üstünde durmaya çalıştığım duvar. “Yok,” dedim, sonra da kapıya gittim. “Açın lan şunu,” diye bağırdım, “batsın yere paranız.” Kulpu çevirdim. Açan yok. İhtiyar hâlâ bağırıyordu arkamdan. “Yerli halk, fatihlere aittir, evlat,” diyordu ihtiyar gözlerini üstümden ayırmadan otuz bir çekerek, “memleketini işgal ederler, kralını kepaze ederler, üst sınıfı yok eder, yerine kendi aristokrat sınıflarını yerleştirirler, sana toprağını işlemene izin verirler, onun üstünden de vergi alırlar, dinini değiştirirler, güya haklarıdır onların bu…” “Ulan sen zengin değil misin, neyin sömürüsünden bahsediyorsun,” diye bağırdım ben de adama, “ne biçim bir teşkilatsınız abi.” Sonra da kapıya geçirdim tekmeyi, olmadı, göt üstü yere yıkıldım. Ayağa kalktım, omuz geçirdim. Yine açılmadı. Arkadan seslerini duyuyordum. Amcanın nefesi de hızlanmıştı. “Naza yoktur yüzümüz,” diyordu üçü birden, kapının hemen ötesindeydiler, “Dinlenmeli sözümüz,” diyorlardı, “Biz ne canlara kıydık, seni de öldürürüz! Zımmm zımmm da zımmm zımmm. Zımmm zımmm da zıımmm.” Oturdum. “Kalkmıyor,” diye ağlıyordu ihtiyar, sonra duruyor, “Kalktı,” diyordu heyecanla. Nefes alıp verdim. Nefes alıp verdim. Omzum ağrıyordu. Ayağa kalktım, dolaplardan birini açıp bir tane atlet buldum, onunla yüzümü sildim. “Hırsızların Ahubabası,” diye mırıldanıyordu ihtiyar nefes nefese, “ecinniler sizi, ecinnisiniz hepiniz.” Tekrar yere bağdaş kurdum, sırtımı kapıya verdim. Sakindim artık. “Açın şu kapıyı,” diye bağırdım, “para mara istemiyorum, açın.” Açtılar. İki saat sonra. Amca da gelmişti galiba, götünü çevirmiş uyuyordu. Dışarı çıktığımda, ismini bilmediğim kızdan başka kimse yoktu içeride. Sehpadaki birayı aldım, on beş yirmi saniyede bitirdim şişeyi herhalde. Sıcaktı üstelik. Mutfağa gidip bir tane daha aldım. “O herifin size böyle davranmasına nasıl izin veriyorsunuz ya?” dedim. Omuzlarını silkti kız, “Sana mı izin verelim?” dedi. Başımı iki yana salladım. “Peki, sen mi bakıyorsun bu ihtiyar deliye?” “Yok,” dedi, “kapıyı iki saat açmamamı tembihledi. O yüzden kaldım.” “Aferin,” dedim, “parayı bıraktı mı?” “Yok,” dedi, “bu arada sana bir sorum var.” Cevap vermedim. Öylece baktım sadece. “Diyelim komşun eşcinsel,” dedi kız, “kapını tıklatıyor, sana aşure getirmiş, ne yapardın?” “Sikicem aşurenizi de,” dedim, “anketinizi de, şakanızı da, koordinatörünüzü de.” Bugünü: “Tamam mı,” dedi Koordinatör, “karım gelecek az sonra, ne zaman gideceksin, yetmedi mi lan yetmedi mi? Ne istediysen yaptım, para mı istiyorsun?” Evinin adresini burada adından bahsetmeyeceğim bir arkadaşımdan aldım. Yediği haltları anlatamayacağım bir arkadaşımdan. Böyle arkadaşlarım da var benim. Gizli. Acar. Tak diye yardım eden. Araştırmacı. Seni kendine borçlu etmeyi seven türden. Yani çok adam tanıdım, kimisi eziliyordu, kimi de eziyordu birilerini, ayrı durdum hepsinden, yanlarındaydım ama ayrıydım güya. Yerde kanlar içinde yatan Koordinatör’e bakarken, aslında çok da zengin olmadığını öğrendiğim bu kolpacının, üç oda bir salon apartman dairesindeyken, burnum ıstırap içindeyken, ulan tüm tanıdıklarım böyleyse, dedim kendi kendime, ben ne biçim bir adamım. Fuarda tanımadığı herkesle canciğer kuzu sarması olanı, ankete diye çıkıp kafayı çekeni, siksilin şakasına kırılıp arkadaşlığı bitireni ben bulmadım mı, porno sitesinin sosyal medya hesabına kendi telefon numarasını kullandığı için ilişkisi mahvolan garibanla ben alay etmedim mi, o fuarda müşterilere dövecek gibi bakan ben değil miydim, ankete diye çıkıp ben de kafayı çekmedim mi, kırılacağını bile bile arkadaşıma o salak şakayı yapmadım mı, dedim kendi kendime, ben de o biçim bir adamım demek ki. “Senin adın Süha değil mi lan?” dedim Koordinatör’e. “Evet, Süha,” dedi. “Süha,” dedim, “paranı istemiyorum, ayağa kalkabilirsin, fotoğrafı siliyorum ama Allah da belanı versin senin, tamam mı.” Yerde bağdaş kurdu. Sırıtarak yüzüme baktı. Suratı kan revan. Burnu yamuk yumuk. Dişleri kıpkırmızı. Görünce içim kalktı. “Dört deryanın deresini dört dergâhın derbendine devrederlerse,” dedi, “dört deryadan dört dert, dört dergâhtan dört dev çıkar.” “Sen niye böyle konuşuyorsun lan,” diye sordum. “Natıkalı olmayı, sabitkadem bir zat olmayı mühim gördüğümdendir,” dedi, “dünümle bugünümün ayni olması iştihası var içimde.” “Ama değil,” dedim. Beş parasız çıktım oradan. Tamam, belki daha sonra da önüme geleni dinleyeceğim, birilerine inanacağım, hakaretleri içime içime yutacak, yalnız kalmamak için susacak, dilenecek, kolpacılığı terk etmeyecek, alaydan kaçmayacağım. Ama içimi de soğuttum en azından. Ne yapacaktım başka? Yani velhasıl kelam, her şeye rağmen zamanın içinden geçmeye devam.

  • Bu kitaptaki hiçbir şey gerçek değil ama hepsi doğru…

    The Truman Show, Maske, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Salak ile Avanak gibi unutulmaz filmlerin usta oyuncusu Jim Carrey, bu defa Dana Vachon’la birlikte kaleme aldığı romanı Anılar ve Yanılsamalar ile hayranlarının karşısına çıkıyor! Carrey’nin hayatından ve kariyerinden gerçekleri kullanarak kurgusal bir çöküş ve yeniden doğuş hikâyesini anlatan Anılar ve Yanılsamalar, Epsilon logosu ve Aslı Perker’in çevirisiyle Türkiye’deki okurlara ulaşıyor. Hollywood yıldızı Jim Carrey’yi kurgusal bir karaktere dönüştürüp ona sürrealist bir gerçeklik kazandıran bu sıradışı, yarı otobiyografik roman başarılı, sevilen ve çok popüler oyuncuyu bambaşka bir ışık altında gösteriyor. Dünyaca ünlü isimlerin ses getiren eserlerini Türkiye’deki okurlarla buluşturan Epsilon, şimdi de Altın Küre ödüllü komedyen ve oyuncu Jim Carrey’nin romancı Dana Vachon’la birlikte kaleme aldığı Anılar ve Yanılsamalar adlı kitabını okurlara ulaştırıyor. Anılar ve Yanılsamalar’da Jim Carrey okurları, varoluşsal bir krizin ortasında kendinden duyduğu şüpheyle ezilen, hayatında anlam arayan kurgusal bir karakter olarak karşılıyor. Roman, Hollywood ünlüsü, ayrıcalık ve ilgi bağımlısı olmaktan kaçarken içinde kopan kıyametle tanışan bir karakterin son derece cesur ve eğlenceli bir yapıbozumu… Jim Carrey’nin çok başarılı ve sevilen bir oyuncu olduğu, Hollywood’un parlak ışıklarından ziyadesiyle faydalandığı doğru… Ama belki de geçmişe sünger çekmenin zamanı gelmiştir artık. Hatta biraz şişmanlamasının da zamanı gelmiş olabilir, ne de olsa tüm o diyetlerden bıkmış durumda. Akla hayale sığmayacak yöntemlerle içindeki sıkıntı bulutundan kurtulmayı denese de bir türlü başaramaz. Ünlü bir aktör ve dinozor kafatası koleksiyoncusu olan dostu Nicolas Cage’in önerileri bile Carrey’i yaşadığı çöküşten kurtaramaz. Fakat Jim Carrey sonra Georgie ile tanışır; acımasız ustası ve hayatının aşkı. Hemen ardından da senarist Charlie Kaufman’ın yardımıyla sınırlarını epey zorlayacak bir rol teklifi alır. Belki de yıllardır beklediği rol bu olacak, sonunda Oscar heykelciğine kavuşacak ve böylece işler nihayet yoluna girecektir... Ancak kâinatın Jim için başka planları vardır! ANILAR VE YANILSAMALAR Jim Carrey ve Dana Vachon Epsilon Yayınevi, 2021 Çeviri: Aslı E. Perker 264 s.

  • Film stüdyolarının gerileyişi ve bağımsız yönetmenliğin yükselişi

    Sıfırkent sinema ve rüyalar, gerçeklik ve kurmaca, eski ve yeni Hollywood arasındaki çizgide dengelenmiş, hepimizin sinemaya duyduğu ortak merakın üzerine kurulmuş, etkileyici bir roman. Ağustos 1969. Charles Manson liderliğinde bir hippi “ailesi” Los Angeles’ın üzerindeki vadide beş vahşi cinayet işler. Aynı gün eski teoloji öğrencisi genç bir adam kazınmış kafasında Elizabeth Taylor ve Montgomery Clift dövmeleriyle Hollywood Bulvarı’na gelir. “Vikar” Jerome bir kültürel dönüşüm girdabına adım atmıştır: Rock ‘n’ roll, seks, uyuşturucu –ve onun için en önemlisi– film stüdyolarının gerileyişi ve bağımsız yönetmenliğin yükselişi. Hollywood’a filmlere olan saplantısının peşinden gitmek için gelmiştir ama Hollywood’un Vikar’a olduğu kadar filmlere de kayıtsız olduğunu fark edecektir. Jerome hikâyesi boyunca eski yıldız adaylarıyla, hırsızlarla, siyasi gerillalarla, punk müzisyenlerle ve geçmişin film yapımcılarıyla tanışacak ve sonunda şimdiye kadar yapılmış her filmde saklı olan esrarı keşfedecektir. Sıfırkent sinema ve rüyalar, gerçeklik ve kurmaca, eski ve yeni Hollywood arasındaki çizgide dengelenmiş, hepimizin sinemaya duyduğu ortak merakın üzerine kurulmuş, etkileyici bir roman. Steve Michael Erickson; Amerikalı yazardır. Amerikan Sanat ve Edebiyat Akademisi Edebiyat Ödülü ve John Simon Guggenheim Vakfı bursu sahibidir. Ayrıca Lannan Yaşam Boyu Başarı Ödülü'nü kazanan tek Güney Kaliforniyalı roman yazarıdır. SIFIRKENT Steve Erickson Yedi Yayınları, 2021 Çeviri: Sanem Erdem 344 s.

  • Yeni roman FiNK.

    Murat Menteş, Asya-Pasifik ülkelerinde tam 10 yıl fırtına gibi esen top-model Göksenin Yıldırım’ın ‘inanılmaz ama gerçek’ hikâyesini anlatan Fink isimli romanı ile sahalara dönüyor! Küresel markaların reklam yüzüydü. Hollywood yıldızlarıyla takılıyordu. Yakuzaların kara listesindeydi. Cami cemaati ona ‘Muhammed Ali’ diyordu. Prensin teklifini reddetti. Koruması dünya şampiyonuydu. Krala secde etmedi. Kaplan saldırısından kurtardığı kadınla evlendi. Danimarka’da mimar olarak iş bulamayınca... Taksi şoförlüğü ve bulaşıkçılık yaptı. 2 yıl psikiyatrik tedavi gördü. 130 kilo olmuştu. Ve şimdi geri döndü! Asya-Pasifik ülkelerinde tam 10 yıl fırtına gibi esen top-model Göksenin Yıldırım’ın ‘inanılmaz ama gerçek’ hikâyesi. Murat Menteş, İstanbul’da doğdu. Bisiklet tamiriyle uğraştı. Ufak tefek sihirbazlık numaraları öğrendi. Amatör olarak boksla ilgilendi. Yediği yumruklar dayanılmaz bir raddeye gelince ringlere veda edip şiir yazmaya koyuldu. Dergi, gazete, yayınevi, televizyon gibi yayın kuruluşlarında çalıştı. İlk romanı Dublörün Dilemması [2005, İletişim Yay.] yaygın bir ilgi ve etki uyandırdı. Korkma Ben Varım [2008, İletişim Yay.] adlı romanı Türkiye Yazarlar Birliği tarafından ‘Yılın Romanı Ödülü’ne layık görüldü. Şiirleri, Garanti Karantina başlığıyla yayımlandı [2009, Sel Yay.]. 2009’dan itibaren, Alper Canıgüz, Onur Ünlü, Murat Uyurkulak, Emrah Serbes gibi yazarlarla birlikte Afili Filintalar adlı edebî hareket içinde yer aldı. Ruhi Mücerret [2013, April Yay.], Menteş’in romancı olarak Türk edebiyatında açtığı özgün alanı genişleten bir eser olarak kabul gördü. Dördüncü romanı Antika Titanik [2018, April Yay.] ise yazarın evrensel sorunları edebiyatımıza taşıma çabasının bir ürünüdür. 2019’da çizer Hakan Karataş ile Derde Deva Randevu [April Yay.] adlı, müteveffa yazarlarla söyleşilerden oluşan bir kitap dizisi hazırlamaya başladı… Akıcı, mizah yüklü ve veciz anlatımıyla dikkat çeken bir yazar Murat Menteş. İlginç konuların işlendiği, kurgu bakımından yetkin romanlarında, edebî sanatları ustalıkla uygular. 21. yüzyıl Türk edebiyatının öncü ve yenilikçi yazarlarından. FİNK Murat Menteş Alfa Yayınları, 2021

  • Camilla Lackberg ve Alexander Karim imzalı Buzul sadece Storytel'de

    Çok satan yazarlar arasında yer alan Camilla Läckberg ve ünlü aktör Alexander Karim imzalı epik bir aşk hikâyesi olarak Storytel Original’a özel yazılan, Deniz Yüce Başarır ile Uygar Özçelik’in seslendirdiği Buzul, Storytel’de dinleyicilerle buluştu. Kısa süre önce izleyicilerle de buluşan Buzul (Glacier), ölümcül bir virüsün insanlığı yok etmeye çalıştığı bir dönemde iki yabancının otel odalarında sıkı izolasyon koşullarında kaldığı etkileyici bir hikâye. İki yabancının karantinayı yanlışlıkla delmesinin ardından baş döndürücü, hayata tehdit teşkil eden bir aşk doğuyor. Storytel Original için senaryoyu temel alarak hazırlanan Buzul, geçtiğimiz günlerde uluslararası alanda da dinleyicilerle buluştu. Türkiye’de Buzul’u Deniz Yüce Başarır ve Uygar Özçelik seslendirdi. Camilla Läckberg: ‘Farklı formatlar için bir hikâyeyle bu şekilde çalışmak şahane fırsatlar getiriyor. Sesli kitapta dinleyiciler karakterleri daha derinden tanıyacak ve onların farklı taraflarını görecek olay örgüsü geliştirilebilir, farklı yönlere gidebilir ve yeni patikalar izleyebilirler ve hikâyenin sonu tamamen farklı olabilir. Buzul sınırları aşan, Alexander’la birlikte tutku beslediğimiz bir hikâye. Farklı platformlarda kitlelerine ulaşmasını sabırsızlıkla bekliyoruz’ dedi. Alexander Karim: ‘Hem kalplerimize yakın bir dram hem de gerçekten tutkuyla dolu bir proje bu. Olay örgüsü, doğal olarak geçen yılki gerçekliğimizden ilham aldı. Yoğun ve inanılmaz bir yıl oldu ve bu inanılmaz sonucu nihayet paylaşabileceğimiz için heyecanlıyım’ dedi. Buzul lüks bir otelde, bir kadın doktorla papazın kendi ayrı odalarında, birbirlerinin varlığından habersiz kaldığı bir hikâye. Otelin dışında patlak veren pandemi nedeniyle girdikleri karantina her iki karakteri koruduğu kadar onlara zarar da verir. Hayatta kalmak için sıkı izolasyon koşullarındalardır, fakat iç dünyalarını uzun süre önce dışarıya kapatmışlardır. Yıkıcı bir hata yasak bir buluşmaya neden olur ve büyüleyici, kuvvetli bir aşkın tohumları atılır. Uğruna ölmeye değer bir aşkın tohumları.

bottom of page