Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5405 sonuç bulundu
- Ürkek bir serçe umut
Barış Özdemir'in Özge Doğar'ın bireyin var olma mücadelesinin, geçmişiyle yüzleşebilmesinin, huzura, umuda, kendine ve hayata tutunabilme isteğinin romanı, Minnina Işıkları Kapama üzerine bir editörün bir okur arasındaki farkına odaklanan yazısı. Barış Özdemir Her şeyin üst üste geldiği zamanlardı. Fazla değil, üç dört hafta öncesinden bahsediyorum: Ülkemizde ve kimi ülke, şehirlerde daha önce hiç görmediğimiz denli kaosa tanıklık ediyoruz. Ormanlar yanıyor, evler, köyler, canlar… Hâlâ bitmek bilmeyen Covid-19 salgını ve insan yaşamına olumsuz etkileri, Marmara Denizi’ndeki müsilaj, birçok şehir, kasaba, köyle birlikte yıkım gücü Kastamonu Bozkurt’ta daha çok olan seller, ekonominin gitgide savruluşu, politik, ekonomik ve belki daha da çok sosyolojik açıdan tarafı ve itiraz edeniyle birçok tartışma yaratan ve ama etkilerinin bir şekilde görüleceği endişesi ağır basan göç dalgası gibi üst üste gelen bu hengâme, her birimizin daha ne hikâyelerle koşturduğu, mücadele ettiği şu çileli ömrümüz için çok ağır. Adeta distopik-fantastik zamanlara düştüğümüz sanrısı zihnime yerleşiyor, kaygılı ruh halime eşlik ederek. Umut gitgide tükeniyor. Umuda sarılmak istiyorum, bir gelip bir gidiyor, bugünlerde. Artık ürkek bir serçe umut. Tarih 4 Ağustos 2021. Ayrıntı Yayınları’ndan, Derviş Aydın Akkoç’tan –adı gibi bilge insan– bir mail aldım; Minnina Işıkları Kapama adlı romanı, son okumasını yapmam için bana emanet ediyordu, o her zamanki nahif, huzur veren sesini duyabildiğim cümleleriyle. Son okumasını ya da editörlüğünü yapmam üzere mail kutumda ne zaman bir roman ya da hikâye eseri görsem diğer türdeki dosyalara göre daha fazla mutlu olurum. Bu maile de eser bir roman olduğu için sevinmiştim. “Umut”un kavram olmaktan uzaklaşarak önce sözcüğe, hızını alamayarak heceye, giderek ürküntülü bir fısıltıya dönüştüğü bugünlerde fersiz gözlerimiz, incinmiş ruhumuzla aslında bu olanların önemli bir kısmının yine biz ve tercihlerimizden kaynaklandığını unutarak veya bilmeyerek veya hatırlamamayı isteyerek ve hatta reddederek(!) –birçok yönden hastalıklı bir sosyolojinin ideal bir örneği mi olduk yoksa–, o esef etme ve içlenme duygusuyla izliyorduk bütün olan biteni –çoğumuz sadece izliyorduk–. Umut kavramının havsalamızdaki algısı hiç böylesine bir hızla değişime, giderek anlam eksilmesine, tahribata uğramamıştı. Biz de ruhlarımızda beliren bu büyük boşluğu başka bahaneli kelime ve kavramlarla örmeye, doldurmaya çalışıyorduk. Dilimiz de psikolojimiz de dil psikolojimiz de tıpkı umut gibi değişiyor, deforme oluyordu. Değiştiren, bozan, yıkan bizdik, dönüşen dünyaydı, doğaydı; sonucuyla ilk karşılaşan ve yıkım yaşayan canlı yine bizdik –akıl sahibi tek canlı, insanlık!– ve bir türlü anla-ya-mıyorduk olan biteni ve tüm bu olanların nedenini, nasıl oluyordu böyle! Zor zamanlara düşmüştük kimilerinin deyimiyle, biz masumduk, devir kötüydü; biz de işte, en fazla, şanssız(!). 60 yaşındaki amcaların koşturarak ajans saatine yetişme duyarlılığıyla radyo, televizyon, Twitter ne varsa kimi haber kanallarından gelişmeleri öğrenmeye, idrak etmeye çalıştığım o anlarda biraz da bulanık zihnimi sağaltabilmek, hem çalışmanın hem edebiyatın iyi gelen yanıyla an’dan uzaklaşabilmek için bilgisayarımdaki dosyayı açtım. Henüz okumaya, çalışmaya başlamadan romanın adı dikkatimi çekmişti; hayır, “Minnina”nın zihnime ulaştığı o ilk andaki harflerinin bileşeni özel bir merak duygusu oluşturmamıştı zihnimde: Bir ad, bir ada dair gönderme ya da bir sembol, metafor olmalıydı, değilse bile romanın akışında muhtemelen idraki yapılabilecek bir sözcüktü. “Minnina”dan çok, “Işıkları Kapama” ifadesine takılmıştım: karanlığa engel olmak ister gibi, şefkat arayan bir çocuk dileği gibi, umuda hâlâ inanır, sarılır gibi, onu yitirmemek isteğindeki inanç gibi. Dosyayı açıp çalışmaya başlıyorum. “Son okuma/düzeltmenlik” işinde genellikle okur gibi başlarsın çalışmaya –bizzat “okuma”nın kendisini, keyfini yaşamak istemenin sonucuyla, sanıyorum– ama kimi eserde henüz ilk sayfada, kimi eserde birkaç ya da beş on sayfa sonra ikilemde kaldığın, “müdahaleyi öyle mi yapsam yoksa böyle mi” ya da “yazarına not düşsem de yanıtını alacağım zamana mı ertelesem çözümünü” türünden sancılı kısımlar arttıkça okuma edimindeki haz geri plana düşer, bir işçi olduğunu hatırlatan imla düzeltmeleri, sözdizimi düzenlemeleri ve daha karmaşık cümle yapılarındaki kararı çok da kolay verilemeyen kimi müdahaleler okur olma hevesini kursağında bırakır. Sen de bu işi yapan düzeltmen-editörlerden başka kimselerin bilmeyeceği, bilemeyeceği –empati yönüyle bir de çevirmenler bilir elbet, ve yayın koordinatörün, yayın müdürün…– canhıraş bir çalışma işine koyulursun, hem kelime/cümlelerle hem de zamanla boğuşup yarışarak –eseri yayınevine göndermen gereken tarih açısından takvim disiplinine uyma kaygısı–. Zihnin de zaten uyarır seni: “Okur değilsin sen, işini yap!” Okursun ama okuyamazsın işte –böyle bir paradoks–. Okurken çalışırsın, çalışırken okursun, gibi. Bittiğinde ne mi olur? Çoğunlukla bir okur konforu ve hazzı yaşayamamış olursun. Eseri incelemeyi tamamlamış ancak aslında gerçek manasıyla oku-ya-mamış olma duygusu... Çalışma-okumayı tamamladığında bakarsın, eserin kimi kısımları yok zihninde, kopuk. Parça parça bölümler öne çıkıyor hep, ayrıntılar… Bu hususun da türden türe, özellikle de eserden esere değişebilme yönünün çekiciliği hep vardır ama… Kimi eserler, işin gereği seni ne kadar çalıştırırsa çalıştırsın, hep, en azından çoğunlukla seni okur koltuğunda oturtur. Bu nedenle genellemeyi, önyargıyı asla kabul etmeyen bir yanı da var son okuma / düzeltme çalışmasının. Sürprizlere açıktır, hayat gibidir. Minnina Işıkları Kapama’da da müdahale etmem gereken, kimini yazarına danışmadan direkt çözüme kavuşturduğum(!), kimini ise kritik olduğu düşüncesiyle yazarına not düşerek belirttiğim ve devamında yazarının yanıtıyla çözüme kavuşturduğumuz dokunuşlarım/ız oldu elbet, son okuması yapılan / yayıma hazırlama sürecindeki hemen hemen tüm eserlerde olduğu gibi. Ve ama bu romanda çalışırken “okuma” edimim “çalışma”nın garip bir şekilde önünde, zaman zaman da en azından yanında durdu; okur konforu açısından tek farkla: uzanarak ya da rahat bir koltuğa kurularak değil, masa başında, bilgisayarımın karşısında ve Word belgesi üzerinden okudum. Kahraman anlatıcılı giriş bölümüyle, gecenin bir yarısı oradan oraya koşturan, hayatla, en çok da kendisiyle cebelleşen başkarakterin cümleleriyle tanışıyorum önce. Bir derdi var, belli. Hepimiz gibi Ece’nin de bir derdi var. Ama kimimizin derdi dağları aşar ya hani, Ece’ninki de öyle sanki, boğuşuyor düşünceleriyle, kendisiyle, en çok da geçmişiyle. (…) Vertavar bayramı başlasa… Kova kova sularla her tarafı ıslatsam, bana da baştan aşağı su dökseler… Yenilensem, tazelensem… (…) Masalar, duvarlar, tablodaki çocuk, çocuğun elindeki yumurta, soğumuş kahvem, sırt çantam, kan içinde su toplamış ayaklarım, dermanı kalmamış bacaklarım, geçmişine takılmış zihnim, üç kuruş bile etmeyen sevgilim ve annem… Kadınlığıyla anneliği arasında kalıp kadınlığını seçen annem… Haydi başlasın Vertavar bayramı, birbirinizi ıslatın dostlarım ama beni de aranıza alın, alın ki yenileneyim… Şu hayatta tekrar doğmak istiyorum güvenle. Anlatıcının, özenle kurduğu akış içerisinde her bir ayrıntıyı ve birtakım durum veya olayların sebebini en başta boca etmemek ile sırf gizemi korumak kaygısıyla okuru gereğinden fazla merakta bırakmama dengesini koruduğunu söyleyebilirim. Başkarakterine ilişkin önden sırladığı duygu durumlarının izahını yeri geldikçe okura açıklamak işini de geçişler/diyaloglar/iç konuşmalara eklediği mühürsüz göndermeleriyle verirken, bir yandan da yeni sırlar, yeni soru işaretleri örerek akışta, örgüde romanına hız kazandırıyor anlatıcı. Ece’nin yaşamı, acıları, hayata tutunabilme mücadelesi üzerinden örülen roman, farklı uğrak yerleriyle zenginleşiyor: bir aile dramı, bir genç kızın acı geçmişi/yaşamı, annelik kavramının irdelenmesi, “Adile anne”nin neden “Adile anne” olduğu, “Minnina”nın derin ve kültürel anlamı, “kırık rüya” motifi ve gelenekteki yeri, “hırisi çorbası” ve Evvel Temmuz kutlamalarıyla büyüyüp çoğalarak, bir yandan girdabını artırıp bir yandan nehrini bularak ilerliyor roman. Kimi dört beş sayfalık Ece’siz anlatılar –örneğin Adile annenin kendi çocukluğunu hatırladığı sahneler– Ece’nin romandaki işlevini perçinlemek için örülmüş görünüyor. Adile annenin nasıl bir çocuk, nasıl bir insan olduğunu anlasın, anlayabilsin ki okur, Ece’ye neden ve nasıl anne olduğunu, Ece için her şey olduğunu bilebilsin. Anlatıcının, bu anlatılarını kurarken dahi Ece’nin bir kenarda yalnız başına kalmasına içi elvermiyor gibi. Ece’ye kıyamıyor anlatıcı; bunu derinden duyumsuyor, hemen kanıksıyorum okur kimliğimle. Ece de zaten uzakta bırakılmayı, ihmal edilmeyi sevmiyor; hemen küskünleşen, çocuklaşan, naza çeken bir yan var ürkek kalbinde. Mutfakta geleneksel çorbalarını pişirir ve diğer hazırlıkları yaparlarken arkadaşlarıyla, konuşmaları esnasında birden alınıyor, güceniyor Ece, sonra ağlıyor, gülüyor, hatırlıyor ve unutuyor. Kadınlığından nefret eden Ece, romanın ilk satırlarındaki an’dan muhtemelen hemen önce kendisine büyük bir mutsuzluğa mal olacak başka bir olay daha yaşamıştır. İlk sayfalarında Ece’nin hüzünlü, düşünceli olmasının, adeta bir travma içerisinde kendisine, bedenine acılar yaşatmasının ana nedeni de bu derin kederdir. Bir insana, hayata, aşka az biraz tutunabilmeyi başarmışken şimdi nasıl kalkacaktır bu hüsranın altından? Artık kendisinden, kadınlığından daha çok nefret edecektir. Ece bir yuva kurabilecek midir? Ece anne olabilecek midir? Ece ürkek küçük adımlarla yaklaşarak kadınlığını tanımaya başladıkça kendisine, ben’ine sevgi beslemeye başlarken, hayata da sarılabilecek midir? Karanlık geçmişiyle yüzleşip kendisini, hayatı daha çok severek huzurlu bir yaşama erebilecek midir? Şimdi ben kızıma “Minnina” diye sesleniyorum. Aramızda olamaman kızımın seni tanımasına engel değil. Senin öğrettiklerinde büyüyor ve senden aldığım kültürle yaşıyoruz. Meğerse ne güzel şeymiş dişi olmak. Bir de köpeğimiz var, adını Pati’nin hatırasına yine Pati koyduk. Evde üç dişiyiz ve bundan nefret etmek aklıma gelmiyor. Minnina Işıkları Kapama, bireyin var olma mücadelesinin, geçmişiyle yüzleşebilmesinin, huzura, umuda, kendine ve hayata tutunabilme isteğinin romanı… Dünyaya, insanlığa, tabiata ilişkin, henüz birini idrak etmeye çalışırken üzerine hemen bir yenisinin eklendiği olumsuzluklara, insanlığın kendinden geçerek, hızını alamayarak kendine ve tarihe –çoklukla insanlık tarihine– yabancılaşmasındaki bu esef verici değişimine ürkerek, şaşkınlıkla bakakalmış halde, bu zor durumların yarattığı sosyal ve psikolojik çöküş içerisinde yaşadığımız bilinç kaybı, acı duygusu, içlenme, çaresizlik hissi gibi onca dert, tasa arasında edebiyat iyi ki var, roman iyi ki… Ve biz –naçizane– son okuma yapan düzeltmenler, editörler: Eskilerin deyimiyle “tashih” iyi ki var! MİNNİNA IŞIKLARI KAPAMA Özge Doğar, Ayrıntı Yayınları, 2021
- Kara Kitap sonsuzluk yolunda
NASA'nın uzay aracı Lucy, yazar Orhan Pamuk'un Kara Kitap’ından bir alıntı ile Jüpiter’e gidiyor… NASA, Jüpiter'in etrafındaki Truva asteroitlerini inceleyecek olan uzay aracına aralarında Orhan Pamuk’un da olduğu önemli yazarlar, bilim insanları ve düşünürlerden alıntılar içeren bir plaka yerleştirdi. Amerikan Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi (NASA) 12 yıl sürecek olan Jüpiter görevini başlattı. Jüpiter'in etrafındaki Truva asteroitlerini inceleyecek olan Lucy adlı uzay aracı Florida'daki Cape Canaveral Uzay Kuvvetleri İstasyonu'ndan Atlas 5 roketiyle uzaya fırlatıldı. Görev süresince 6,5 milyar km'lik mesafe kat etmesi planlanan Lucy'nin, Truva asteroitlerine ilk kez 2025'te yaklaşması bekleniyor. Bilim insanları, uzay aracının incelemeleri sonucunda Güneş Sistemi'nin erken evrimi hakkında önemli ipuçları bulabileceğine inanıyor. NASA, Lucy adını verdiği aracına aralarında Orhan Pamuk’un da olduğu önemli yazarlar, bilim insanları ve düşünürlerden alıntılar içeren bir plaka yerleştirdi. Orhan Pamuk’un Kara Kitap’ından yapılan alıntı şöyle: "Daha çok sevmek, daha çok gülmek, daha çok düşünmek isterdik. Daha çok görmek, daha çok anlamak, daha çok güvenmek isterdik. Şimdi bizden kalanlar bu istekler ve bu kelimeler. Huzur, rüyalar, uyku ve öpüşler vardı. İnsanlar, meyvalar, kağıtlar ve kalemler de vardı. Çünkü hiçbir şey hayat kadar şaşırtıcı olamaz. Yazı hariç. Evet, tabii, tek teselli yazı hariç." The Beatles'ın vokalisti John Lennon, ABD'li gökbilimci ve astrobiyolog Carl Sagan, ABD'li şair Billy Colins’ten de alıntıların yer aldığı plakada bir Türk atasözü de var. LUCY görevi adını nereden alıyor? 12 yıl sürecek görev ismini 1974'te Etiyopya'da bulunan erken bir insansı fosil iskeletinden alıyor. Söz konusu iskelet ise ismini The Beatles'ın ünlü "Lucy in the Sky With Diamonds" şarkısından almış.
- Tüm dünyada tanınan bir komiser; Salvo Montalbano.
Andrea Camilleri'nin kaleme aldığı, Komiser Montalbano serisinin ikinci kitabı Terrakotta Köpek, Semih Topçu'nun çevirisiyle Türkçede. Terrakotta Köpek, Komiser Montalbano serisinin ikinci kitabı. Camilleri bizleri bir kez daha Sicilya gerçekliğinden doğan bir bulmacanın içine çekiyor. Montalbano bu sefer sadece günümüze yönelik suçların ve suçluların değil, Sicilya’nın kadim tarihine dek varan, Araplardan Hıristiyanlara uzanan bir düzlemde, katman katman bir kültür yumağının içinde debelenip duran insanların ardı sıra maceralara atılıyor. Bir yandan Güney İtalya’nın çok kültürlü kadim tarihini, bir yandan II. Dünya Savaşı dönemi İtalya’sını, bir yandan görkemli bir aile trajedisini anlatan Camilleri, okurlarına mafya, yozlaşan kurumlar, yasadışı ticaret üçgeninde sürüklenen bir polisiye sunuyor. Doğru olanı yapma ve gerçeği arama tutkusunu her daim ön planda tutan Montalbano bizleri Sicilya güneşinin aydınlattığı topraklardaki dramları, korkuları, hüzünleri ve karmaşaları duyumsamaya davet ediyor. Olaylar, zamanlar ve mekanlar arası bir bulmaca olan Terrakotta Köpek’te Camilleri ustalığını bir kez daha kanıtlarcasına vites artırıyor. Andrea Camilleri, uzun süre senaryo yazarı olarak tanınmıştır. İlk eserini bastırmak için başvurduğu 14 yayınevinden geri çevrildikten sonra, Sicilya'da tanınan bir yazar olan Sciascia'nın desteğiyle burada ilk tarihsel romanını yayınlamıştır. "Commissario Salvo Montalbano" karakterini 1994 yılında yazmış olduğu romanıyla tanıtan yazar, artık bu karakterle anılmaya başlamıştır. Camilleri, karakterin ismini İspanyol yazar Vázquez Montalbán'a olan hayranlığından dolayı seçmiştir. Yirmi yıldan beri Roma'daki Silvio d'Amico Drama Sanatı Akademisi'nde ders veren Camilleri 17 Temmuz 2019'da 93 yaşında ölmüştür. TERRAKOTTA KÖPEK Andrea Camilleri Mylos Kitap, 2021 Çevirmen: Semih Topçu 272 s.
- Bunu okuyan kişi, dünyayı eskisi gibi göremez artık
David Markson'ın elli dört kez reddedildikten sonra bir külte dönüşen romanı Wittgenstein’ın Metresi, Pelin Angı ve Suat Kemal Angı'nın çevirisiyle Türkçede. Dünya nedir? David Markson, Wittgenstein’ın bu sorusuna, elli dört kez reddedilen fakat sonra bir “kült”e dönüşen romanı Wittgenstein’ın Metresi’nde kurduğu “yeni bir dünya” ile cevap veriyor. Anlatıcı dışında bir insan yoktur bu dünyada. Fakat ikinci bir insanın olmaması, orada hiç kimsenin olmadığı anlamına gelmez: Filozoflar, yazarlar, ressamlar, müzisyenlerden oluşan kalabalık bir nüfusa sahiptir. Onların yapıtları, yaşamları ve dedikodularıyla tıka basa doludur. Sanatla dolu bir bilinçten süzülen ve “dünyadan arındırılmış bir dünya”dır burası. “Wittgenstein’ın Metresi’nde, Markson’ın tüm romanlarındaki dramatik etkinliklerden az sayıda bulunur: (En basit düzeyde) yeryüzündeki son kişiymiş gibi görünen Kate adındaki kadının ipe sapa gelmez düşüncelere dalması. Buna rağmen roman çok sayıda entelektüel etkinlik içerir: (Yine aynı düzeyde) edebiyattaki en derin epistemolojik araştırmalardan biridir ve Wittgenstein’ın ‘Felsefe, aklımızın dil aracılığıyla büyülenmesine karşı yapılan bir savaştır,’ şeklindeki önermesine dair bildiğim en iyi kurgusal açıklamadır.” Steven Moore, Son Söz “Deneysel kurgunun bu ülkedeki zirve noktası…” David Foster Wallace “Bunu okuyan kişi, dünyayı eskisi gibi göremez artık.” Ann Beattie David Markson, 20 Aralık 1927’de Albany, New York’ta doğdu. Union College ve Columbia University’de okuduktan sonra gazetecilik ve editörlük yaptı. Aralarında Columbia University’nin de olduğu çeşitli okullarda ders verdi. İlk romanı 1959’da yayımlandı ve bu tarihten itibaren şiirler ve anti-Western romanlar yazdı. Daha önce elli dört kere reddedilen Wittgenstein’ın Metresi’nin (Wittgenstein’s Mistress) yayımlanmasıyla yazar altmış bir yaşında büyük bir başarı kazandı. Post-modern edebiyatın kült kitabı hâline gelen bu romandan sonra Reader’s Block (1996), This is Not a Novel (2001) ve The Last Novel (2007) adlı kitaplarını yayımlayan David Markson, 4 Haziran 2010’da hayata veda etti. WITTGENSTEIN'IN METRESİ David Markson Jaguar Kitap, 2014 Çeviri: Pelin Angı, Suat Kemal Angı Editör: Ferhat Özkan 280 s.
- Yaşamın içindeki ölüm
Yavuz Arkın, Kim Young-ha'nın hayat ve ölüm olgusu başat olmak üzere, babalık, otorite, hafıza kavramlarını da işleyen romanı, Bir Katilin Güncesi üzerine yazdı. "Karakterin içindeki öldürme arzusu; bir nevi başkasını yok ederken kendini var etme tutkusudur." Platon Phaidon diyaloğunda; “Aslında, felsefe yapanlar ölümün provasını da en uygun biçimde yapmış olurlar.” diyerek ölüm ve felsefe arasındaki ilişkiyi farklı bir şekilde belirtir. Burada ifade edilen fiziksel bir ölüm değil, zihinsel bir ölümdür. Kore’deki önemli edebiyat ödüllerinin sahibi Kim Young-ha’nın Bir Katilin Güncesi kitabındaki seri katil Byıonğsu Gim de bir açıdan felsefe yapar ama bu defa sonucundaki ölümler fiziksel olur maalesef. Roman hayat ve ölüm olgusu başat olmak üzere, babalık, otorite, hafıza kavramlarını da işler. Romandaki karakterler bu kavramların hem ortasındadır hem de dışında; bu paradoksu sağlayan ise onun bir Alzheimer hastası olmasıdır. “Kurbanlarımı her gömüşümde aynı şeyi tekrarlayıp durdum. Bir dahaki sefere daha iyisini yapabilirim!” ifadesi, içindeki öldürme arzusunun; bir nevi başkasını yok edip kendini var etme tutkusu olduğunu anlatır. Gim için “varlık nedir?” sorusu zamanında Heidegger’in de aklına da gelmiştir, hatta onun için bir önceki soru ile “varlığın anlamı nedir?” sorusu özdeştir. Burada “varlığı anlamak” ile kastedilen varlığın anlamı-öncesi bizim anlayışımızın dışında durduğu, bizim de ona anlama etkinliğimiz ile yönelerek dışından içine nüfuz ettiğimiz bir durum değildir; yani varlık, bizim anlamamıza aşkın dışsal bir şey değildir; ama anlamamızın içindeyken bizi aşan bir boyutu da ortaya çıkar. Kısaca söylemek gerekirse; mutlak bir anlama veya anlamama ya hep ya hiç gibi bir durum, varlığı anlama konusunda söz konusu değildir. Gim, ne unutmak ister ne de unutulmak; “Günlük yazdım. Hamlelerime soğukkanlı bir eleştiriyle yaklaşmaya, ya da öyle bir şeyler ihtiyacım vardı galiba. Neyi yanlış yaptığımı, bu yüzden ne hissettiğimi yazmalıydım ki içimi parçalayan hataları tekrarlamayayım diye düşündüm.” sözlerinde, aslında günlüğü hafızasının yerine koyar. Yazar bu noktada bir açıdan dilin önemini ortaya koyar; dil hafızadır çünkü ve gücü de oradan gelir. Yazdıkları yeterli gelmez Gim için, kurduğu cümleler işlediği cinayetler gibi tatmin etmez onu; “Cümle kurmak çok zordu. İyi bir metin yazmak da değildi amaç, sadece günlük tutmaktı ama bunun böylesine zor olması… Hissettiğim zevk ve üzüntüyü tam anlamıyla ifade edememek. Kötü bir histi. Okuduğum romanların neredeyse tamamı okul kitaplarında yer alanlardı. Bunların içinde benim ihtiyacım olan cümleler yoktu. O yüzden şiir okumaya başladım.” Bu cümlelerde Gim’in sesiyle birlikte yazarı da duyarız. Düzgün, kurallı cümleler onu da tatmin etmiyor belli ki, roman yazarak içindeki şairi öldürüyor. Gim’i yaratan yazar ile arasındaki mücadeleye tanık oluyoruz kitabın ilerleyen bölümlerinde, yeri geliyor Gim yazarı yaratıyor. Aklındakileri değil yazdıklarını okuyoruz, Gim yazara da güvenmiyor, hatta onu aradan çıkarma gayreti de var. Belki bu sayede suçsuz olduğunu kanıtlayıp temize çıkacak; bunları ben yapmadım diyecek. Gim sadece kitapta var olduğu için zihinlerdeki insanları öldürüyor, yaptığı felsefenin bir başlangıcı; yazar olmadan da kendisinin var olacağının bir ispatı gibi duruyor. Barthes’in Yazarın Ölümü’ndeki “Yazı, bir olgu nesnesi, olmayan amaçlar için anlatıldığı ve gerçeklik üstünde daha fazla doğrudan etki de bulunamaz olduğu bir durumda, başka bir değişle bir boşluğun göründüğü, Simge’nin kendi etkinliğinin beklenen herhangi bir işleminin dışında, sesin kalemin yitirdiği ve yazarın kendi ölümüne girdiği zaman başlar.” ifadesi tam da burası için yazılmış gibidir. Şiir dersleri almaya başlayan Gim hocasının; “Şair, hünerli bir katil gibi dili ele geçiren ve sonunda onu öldüren varlıktır.” sözü ile işlediği cinayetler arasında bağlantı kurmaya çalışır. Öldürdüğü insanları gömmesi ilk bakışta cinayetleri gizlemesi gibi gözükse de bir yandan bedenleri yok ederek yazarın da ölümüne bir gönderme yapar, çünkü cinayetler onun için bir dildir ve bu şekilde iletişim kurmaya çalışır. O yüzden yaptıklarını bir şiir değil düzyazı formatındadır. BİR KATİLİN GÜNCESİ Kim Young-ha Timaş Yayınları, 2021 Çeviri: Özlem Gökçe, Açelya Yavuz
- Bir kedi astronot olmak isterse
Mavisel Yener'den neşeli bir çocuk masalı: Astronot Olmak İsteyen Kedi Efecan Sezer'in çizimleriyle çıktı. Minik kedi Şeker, astronot olmanın büyüsüne kapıldı. Sevindi, üzüldü, umutlandı, sabretti, meraklandı. Biraz da kaygılandı: "Miyavvv... Mars'a gitmek tek arzum. Ya sığmazsa rokete kuyruğum?"; Şeker'in astronot giysileri, roketi, uzayda yiyecekleri bile hazır. Ama en önemli şeyi eksik. Henüz okuma yazma bilmiyor. Nasıl bir çözüm buldu acaba? İstediğin mesleği elde etmenin sırrı bu kitapta! Çocuk edebiyatının üretken kalemi Mavisel Yener'den neşeli bir masal. Mavisel Yener, 1962 yılında Ankara'da dünyaya geldi. Ege Üniversitesi Diş Hekimliği bölümünden mezun oldu. Çocuklar ve gençler için roman ve öykü kaleme alan yazar, Yener tiyatro alanında da bir çok esere imza attı. Cumhuriyet gazetesinde haftalık kitap ekinde inceleme ve eleştiri yazıları yazmakta. ASTRONOT OLMAK İSTEYEN KEDİ Mavisel Yener Bilgi Yayınevi, 2021 Editör: Biray Üstüner Kapak ve Resimler: Efecan Sezer Türü: Resimli öykü Yaş: 3+ 36 s.
- Öykü: Operasyon
“çakmışlar, kelimelerle kendimize yaşıyormuş süsü verdiğimizi bu çıngıraklı mahallede, bu dumanlı evde” Ebru Uz biz çıktıktan sonra evi basmışlar kırmızı kilimli sedir, duruçiçektazeliği dinlemişler bütün konuştuklarımızı düşünsene oturmuşlar aramaktan yorulup, ellerini yıkamışlar bir güzel anladılar tabii bu nasıl münasebet yorganların arasına, dibine dolapların, ceketlerin cebine… bakmışlar ki kelimelerden bir mühimmat neredeyse elimizde patlayacak en son bi’ şiir söylediydin ya, “gölgesine bakıyor üşümüş / zangırdıyor” zangırdıyor! işte ondan sonra emin olmuşlar: ne işi var o lakırdının bu gökte? çakmışlar, kelimelerle kendimize yaşıyormuş süsü verdiğimizi bu çıngıraklı mahallede, bu dumanlı evde “karşılaştığımızda selamlaşırdık, hiç şüphelenmedik” küçük ama melankolik bir müfreze kaptırdık, zaten bizim olmayanı bir daha girilmez o eve uza, uza buralardan çabuk şimdi yıllarca sussak anca kaybettiririz izimizi.
- Öykü: Zürafa Kadın
“Şimdiye kadar yedi romanı, üç öykü ve bir tane de deneme kitabı olan uzun boyunlu yazar Asu Demir’in evinin duvarına yazılanlar tepki çekmeye devam ediyor. Konuyla ilgili ilk açıklama Düşmanlık Yaratma Bakanlığı’ndan geldi. Görüntüyü izliyoruz.” Iraz Şensöz Asu uzun mu uzun boyunlu bir yazardı. Tam 22,5 santimetreydi boynu. Burma veya Tayland’da bir Padaung olsaydı kimse onu yadırgamayacaktı ama Türkiye’de yaşayan bir yazardı o. Herkes ona Zürafa Kadın, Zürafa Boyunlu Yazar diyordu. Asu boynunu biraz olsun kısa göstermek ve gizlemek için hep fular takardı. Uzun yıllardır beraber yaşadığı sevgilisi ise insanları ciddiye almaması gerektiğini söyleyip onu boynundan öperdi. Asu’nun yarattığı karakterler de kendisi gibi “tuhaf” görünümlü insanlardı. Çok şişmanlar, çok çirkinler, yapışık ikizler, cüceler, bedensel engelliler, albinolar, siyah tenliler, fil hastalığı olanlar… Birbirine benzeyen kalabalıklar arasında fark edilen, herkesin dönüp dönüp baktığı insanlardı bunlar. Tıpkı Asu gibi. Uzun boynu çocukluğundan beri alay konusu olmuştu. Her ne kadar bunu aştığını söylese de en derinlerindeki kırgınlığıydı “farklı” olmak. Çocukken “Boynuna halka atsak oyuncak ayı kazanır mıyız?” demişti okuldan bir çocuk. Diğerleri nasıl da gülmüştü. Bir yetişkin olunca bile zorunlu olmadıkça evden çıkmazdı, çıktığında da atılan laflara alışmıştı artık. “Şşşşt! Sırık boyunlu!” Ne zaman laf yese adımlarını hızlandırır, hemen eve dönerdi. Bir sabah Asu, evinin duvarına birilerinin kırmızı boyayla şöyle bir yazı yazdığını fark etti: “Zürafa Kadın Afrika’ya!” Asu o an ağlayarak eve girdi ve bütün perdeleri kapattı. Evde yalnızdı. Ağlayarak yattığı yatakta birkaç saat uyudu. Sevgilisi Barış eve geldiğinde Asu hâlâ ağlamaklıydı. “Asucuğum, yine hortladı bunlar. Evde biraz boya vardı, kapatmaya gidiyorum ben.” “Ben de geliyorum. Bir fikrim var.” Asu duvardaki cümleyi şöyle değiştirdi: “Zürafa Kadın Burada Yaşıyor! Yaşayacak!” İkisi de gergin ve tedirgindi. Asu “Çarpıntım var.” dedi. Bira içerken konuşup erkenden uyudular. Sabah uyandıklarında duvarda yeni bir yazı vardı: “Zürafa Kadın! Defol!” Asu yazıyı gördükten sonra elleri titreyerek sigara yaktı. Koridordaki aynada kendine bakmaya başladı. Boynundaki fuları çıkardı, boynuna dokundu. “Nasıl yaşayacağım ben burada?” dedi kendi kendine. Barış işten geldiğinde Asu’yu histerik bir şekilde bilgisayarın başında sigara içerken buldu. “Sevgilim, iyi görünmüyorsun.” “Haberleri gördün mü?” Asu’nun yaşadıkları haber sitelerindeydi. Sosyal medyada herkes ondan bahsediyordu. Twitter’da onu savunmaya çalışanlar linç ediliyordu. Hatta şu hashtag trendtopic olmuştu: #ZürafaKadınAfrikaya. Hakkında 12.563 tane tweet atılmıştı. Normalde televizyon izlemezlerdi ama Barış haberlere bakmak için televizyonu açtı. “Şimdiye kadar yedi romanı, üç öykü ve bir tane de deneme kitabı olan uzun boyunlu yazar Asu Demir’in evinin duvarına yazılanlar tepki çekmeye devam ediyor. Konuyla ilgili ilk açıklama Düşmanlık Yaratma Bakanlığı’ndan geldi. Görüntüyü izliyoruz.” Asu ayağa kalktı. Pür dikkat televizyona bakıyordu. “Halkımızın istemediğini biz de istemeyiz. Halkımız haklıdır. Keçi kafalılar, zürafa boyunlular, horoz ayaklılar fark etmez. Bizden farklı olan düşmanımızdır. Halkımızın yanındayız.” Asu açıklamayı dinledikten sonra birkaç adım geri gelip kanepeye yığıldı. Ağlayamıyordu bile. Barış’la birbirlerine sarıldılar. “Ne yapacağım ben?” “Korkma! Zaten korkmanı istiyorlar! Yapma bunu!” “Ama korkuyorum. Bu sefer her şey daha kötü.” Gece evin önünden sesler geliyordu. Barış hemen dışarı çıktı ve kapıda boynuna ilmek geçirilmiş kocaman bir oyuncak zürafa asılı olduğunu gördü. Asu’nun görmesini istemiyordu ama Asu da arkasından geldi. Zürafanın ilmeğini çözdüler ve oyuncak zürafayı çöpe attılar. Sinirleri bozulmuştu. Krize girip kahkahalarla gülmeye başladılar ama Asu ardından ağlamaya başladı. Hem ağlıyor hem de salonda volta atıyordu. Uykusuzdu. Dün bütün gece hakkında atılan tweet’leri okumuştu. Erken yattı. Barış sabah işe gitmeden önce arka odada yatan Asu’yu uyandırdı. “Kalksan iyi olur hayatım.” Asu telaşla çıktı yataktan. “N’oldu yine? Ne dediler? Söylesene!” “Çok kötü görünüyorsun sevgilim. Gece iyi uyuyamadın, değil mi? Şimdi sakin olmanı istiyorum. Üzerine bir şeyler giy. Kapının önünde birkaç gazeteci, senin aleyhinde bağırıp çağıran bir grup insan ve çevik kuvvet var.” “Ne? Aman Allahım!” “Medyanın sorularını yanıtlamak istiyor musun? Olanları anlatmak filan?” “Hayır! Orada bağıranlar varken ortalığa çıkamam! Ne yapacağız?” “Bekleyelim. İlla gidecekler.” Barış perdenin arasından gizlice dışarıyı izliyor, kanepede oturup sigara içen Asu’ya olan biteni anlatıyordu. “Çevik kuvvet resmen eylemcileri korumak için orada toplanmış. Gazeteciler bir köşede sıkışmış. Pankartlarda ‘Zürafaları İstemiyoruz!’ ‘Zürafa Kadına Ölüm!’ yazıyor.” Asu Barış’ı dinlerken bir yandan Twitter’a bakıyordu. “Benden nefret ediyorlar.” diye düşündü. “Beni yok etmek istiyorlar.” “Ellerinde meşaleler var! Eve doğru geliyorlar Asu!” Asu telaşla sigarasını söndürdü. “Barış, ben duş alacağım.” “Asu!” Asu hızla banyoya girdi ve kapıyı kilitledi. Sıcak suyu açıp biraz ılıştırdı. Suyun altında hayal kurmaya başladı. Ne olmuştu zürafaya benziyorsa? Kime zararı vardı ki? Yazdığı kitapları bile okumadıklarına emindi. Ilık su bedeninin üstünden aktıkça rahatlıyordu. Sabunlandı. Yıkandıkça üzerine yapıştığını düşündüğü nefretleri ve olanlara duyduğu öfke de akıp gidiyordu sanki. Zürafaları düşündü boynunu sabunlarken. Zarif boyunlarını eğip yavrularını başlarıyla seven anne zürafaları. Ağaçlara uzanıp karınlarını doyururken hayal etti onları. İçeriden sesler gelmeye başlamıştı ama o duymuyordu. Suyun sıcaklığını artırdı. Bir süre öylece durdu sıcak suyun altında. Banyo kapısı mı çalınıyordu yoksa? Bekledi, bekledi, bekledi. Suyun altında ayakları uyuşmuş ve yerden kesilmişti sanki. Duşakabinden çıktı. Banyo buhar içindeydi. Sıcak su hâlâ akıyordu. Çırılçıplak açtı banyo kapısını. “İşte!” dedi. “Gelmişler… Zürafalar…” İnce, uzun boyunlarını eğip eve giren zürafa kafilesi banyo kapısının önünde onu bekliyordu. Zürafalardan biri eğildi, Asu onun sırtına çıkıp oturdu. Zürafalar Asu’yla birlikte evden çıktı ve ağır adımlarla gözden kayboldular.
- Anton Çehov’un zihnine girmeye hazır mısınız?
Anton Çehov'un bir yazarın yaşamak ve düşünmek arasında nasıl bir yolculuğa çıktığını anlatan eseri, Hayata ve Edebiyata Dair Notlar, Aybüke Sude Anbarlı'nın çevirisiyle Türkçede. Dünyanın en çok okunan yazarlarından ve eserleriyle kendinden sonraki birçok yazarı önemli ölçüde etkileyen Anton Çehov’un Hayata ve Edebiyata Dair Notlar isimli bu eserinde, bir yazarın yaşamak ve düşünmek arasında nasıl bir yolculuğa çıktığını göreceksiniz. Hikâyeleri, piyesleri ve romanlarıyla dünya yazınına önemli izler bırakan Çehov, bir eseri yazmaya başlamadan önce, çoğu yazar gibi belirli notlar tutuyor ve ardından bu notlarını eserinde kullandıktan sonra onları karalıyordu. Elinizdeki eser, Çehov’un yazmayı planladığı eserleri için tuttuğu fakat vefatı sebebiyle kullanamadığı notları içeriyor. Bu notlarla, Çehov’un meşhur eserlerinin arka planlarına dair birçok sırlı meseleyi çözümleyebileceksiniz. Ayrıca 1896 - 1903 yılları arasında tuttuğu kısa günlüğünü de bu kitabın tamamlayıcı bir parçası olarak sunmaktayız. Bu günlükte de Tolstoy’dan Ayvazovski’ye kadar birçok önemli şahsiyet ile karşılaşacaksınız. Anton Pavloviç Çehov, Rus oyun ve kısa öykü yazarıdır. Kısa öykü alanında tarihteki en büyük yazarları arasında sayılmaktadır. Oyun yazarı olarak kariyerinde dört klasik eser üretmiş ve en iyi kısa öyküleri, yazarlar ve eleştirmenler tarafından olumlu eleştiriler almıştır. HAYATA VE EDEBİYATA DAİR NOTLAR Anton Çehov Epona Yayınları, 2021 Çeviri: Aybüke Sude Anbarlı 94 s.
- Estetik ve sanat ilişkisinin yeniden inşaası
Amerikalı düşünür John Dewey’in insanın dünya ile ilişkisindeki tüm deneyim olanaklarını kapsayan estetik deneyim nosyonunun derinlemesine bir değerlendirmesini sunduğu Deneyim Olarak Sanat isimli kitabı, Nur Küçük'ün çevirisiyle Türkçede. Felsefe, eğitim ve siyaset alanlarında pek çok eser vererek farklı disiplinlerde eleştirel bir bakış açısı sunan yazar, Felsefede Yeniden İnşa (1920) ve Deneyim ve Doğa (1925) isimli eserlerinin ardından kaleme aldığı Deneyim Olarak Sanat’ta (1934) insanın dünya ile ilişkisindeki tüm deneyim olanaklarını kapsayan estetik deneyim nosyonunun derinlemesine bir değerlendirmesini sunuyor. Eğitim felsefesi ile ilgili çalışmalarıyla da tanınan John Dewey, estetikle ilgili düşüncelerini ele aldığı bu eserinde, deneyimi sadece doğa yerine, doğayı da kapsayacak şekilde kültür ile özdeşleştirerek yorumluyor. “Estetik deneyimin gerçek doğasına dair ipucu elde etmek için, kaba bir deneyim bile, şayet gerçek bir deneyimse, diğer deneyim tarzlarından ayrı tutulan bir nesneden daha uygundur. Bu ipucunu izleyerek, sanat eserinin gündelik haz veren şeylerde karakteristik olarak değerli olanı nasıl geliştirip vurguladığını keşfedebiliriz.” diyen Dewey, sanatı, insanın dünya ile dolayımsız etkileşiminin, dünya ile iç içe geçmişliğinin ve bu etkileşimde ortaya çıkan anlam ve değerin yegâne dışavurumu olarak tanımlıyor. Yazarın temel kavram ve kabullerini yansıtan en önemli eseri olarak görülen ve 21’inci yüzyılda pek çok düşünürü de etkisi altına alan Deneyim Olarak Sanat, estetik deneyim ve sanat ilişkisinin süreklilik içinde yeniden inşa ve ifade oluşuna odaklanıyor. Kitap, “Canlı Varlık”, “Canlı Varlık ve ‘Ulvî Şeyler’”, “Bir Deneyime Sahip Olmak”, “İfade Edimi”, “İfade Edici Nesne”, “Töz ve Form”, “Formun Doğal Tarihi”, “Enerjilerin Organizasyonu”, “Sanatların Ortak Tözü”, “Sanatların Çeşit Tözü”, “İnsanın Katkısı”, “Felsefenin Zorlu Görevi”, “Eleştiri ve Algı” ile “Sanat ve Uygarlık” başlıklı 14 bölümden oluşuyor. Deneyim Olarak Sanat Amerikalı düşünür John Dewey’in, mimari, heykel, resim, müzik ve edebiyat gibi tüm sanatların biçimsel yapısı ve karakteristik etkileri üzerine yazılan ve uluslararası alanda kabul gören en seçkin eserler arasında yer alıyor. Amerikalı düşünür John Dewey, 1859 yılında Burlington – Vermont’da doğmuştur. Lisans eğitimini Vermont Üniversitesi’nde, doktora eğitimini Johns Hopkins Üniversitesi’nde tamamlamıştır. Michigan, Minnesota, Chicago ve Columbia Üniversitelerinin Felsefe bölümlerinde dersler veren Dewey, Amerikan Psikoloji Derneği ve Amerikan Felsefe Topluluğu’nun başkanlıklarını da yürütmüştür. Düşünür, Charles Sanders Peirce ve William James ile birlikte Amerikan Pragmatist geleneğin üç temsilcisinden biridir. 1952 yılında vefat eden Dewey’nin tüm eserleri 37 cilt olarak John Dewey’nin Toplu Eserleri (1882-1953) başlığı ile yayınlanmıştır. Deneyim Olarak Sanat VakıfBank Kültür Yayınları John Dewey Editör: Dr. Aysun Aydın Çevirmen: Nur Küçük 464 s.
- Sadece evden kaçanlar “Yuva” sahibi olur
Furkan Kemer, Alsem Roidi'nin Yuva romanı üzerine yazdı: "Yuva'da öne çıkan şeylerden biri, anlatının kronolojik olarak inşa edilmemiş olması. Roman, tıpkı hafıza gibi çağrışımlarla, bağlantısız görünen anılarla ilerliyor." Furkan Kemer Alsem Roidi’nin romanı Yuva, yakın zamanda raflardaki yerini aldı. Kaplumbaa Kitap’tan çıkan kitap, akıcı ve samimi üslubuyla keyifli bir okuma deneyimi sunuyor. Roman, geçmişini aydınlatmaya teşebbüs eden Aykut’un kendini tanıtmasıyla başlıyor. Aykut, kendisinin bir roman kahramanı olduğunu, yazarın ise Alsem olduğunu biliyor. Aykut’un söyledikleriyle birlikte, romanın bir üstkurmacaya dönüştüğünü hissediyoruz. Yuva, çok uzun olmayan bir roman. Anlatıdaki yoğunluk, metnin davetkârlığıyla birleştiğinden, kısa sürede okunabiliyor. Kitapta öne çıkan şeylerden biri, anlatının kronolojik olarak inşa edilmemiş olması. Roman, tıpkı hafıza gibi çağrışımlarla, bağlantısız görünen anılarla ilerliyor. Karakterin geçmişini, birbirinden farklı olayları dile getirmesiyle anlıyoruz. Walter Benjamin’in “Dolayısıyla hiçbir zaman telafi edemeyeceğimiz bir şey vardır: On beşimizdeyken evden kaçmamış olmak,” deyişi, Aykut’un hayatını da şekillendirecek bir meseleye dönüşüyor. Aykut da böylece, “talih çarkını kendisi için çevirmeye”[1] başlıyor. Babayla hesaplaşma Aykut, daha on sekizine gelmeden evden kaçar: “…cebimde yarım paket sigara ve kırk lirayla bir bilinmeze doğru yola çıktım.” Aykut’un artık bir evi yoktur, ailesini bırakmıştır. Tam da burada, kitabın adı bir kez daha ön plana çıkıyor: Ev, insanın içine doğduğu yerse, yuva insanın bizzat inşa ettiği yerdir. Evden kaçmasında, baba figürünü yıkmış olmasının da payı vardır. İleride tekrar yüzleşeceği babasıyla olan hesaplaşması, kutsal bir baba ve oğul ilişkisini barındırır. Şehirler, mekânlar, oteller, gemiler… Aykut, belki de hepimizin yapması gereken bir başına buyrukluk sergiler. Öyle ki, onun gibi olmak isteriz okurken. Aykut, kitap boyunca bol bol savrulur, çünkü kendi kendini inşa etmeye çalışıyordur. Tam da burada, okur olarak birçok maceraya eşlik etme şansı yakalıyoruz. Arkadaşları, aşk ilişkileri, çalıştığı yerler; hepsi Aykut’un kendini inşa etme sürecinde büyük rol oynuyor. Esprili, samimi ve günlük bir dilin eşlik ettiği Yuva, aynı zamanda argo ve küfür içeriyor. Bu özelliğiyle, jenerasyonuna dair tahlilleri, bizzat o jenerasyonun diliyle ortaya koyuyor. Romanın sonlarına doğru durgunlaşan anlatı, duygusal, öznel ve psikolojik yönleriyle tüm bunların ne için anlatıldığına bir cevap veriyor. Böylece okurla kurduğu diyalog, manevî bir yoğunluğu da barındırıyor. Alsem Roidi’nin yeni romanı Yuva, “başkalarının” evinden kurtulup kendi yuvasını inşa eden bir gencin tüm çıplaklığıyla anlatıldığı bir kitap. Tüm hikâye, kendisini sınırlandıran evden çıkıp, kendi sınırlarını çizebildiği yuvaya kavuşabilme macerasını üstlenme cesaretiyle başlıyor. [1] W. Benjamin’den her iki alıntının kaynağı: Walter Benjamin, Son Bakışta Aşk, (Yayına hazırlayan: Nurdan Gürbilek). 2014, Metis Yayınları. s. 52-3. YUVA Alsem Roidi Kaplumbaa Kitap, 2021 72 s. Tür: Roman
- Hayatın içinde yer almaktan korkmayan öykü kahramanları
Ahmet Tulgar'ın Arzunun Serbest Dolaşımı isimli kitabında, zamanla, mekânla ve hayatın koşulsuz kabul etmemiz gerekirmiş gibi bir kibirle sunduğu anlarla didişen öyküler yer alıyor. “Şefler işçi sınıfına devrimdeki öncülüğünü teslim ettikleri konuşmalarında bile işçilerden biraz küçümsermiş gibi bahseder, onlara soğuk sandviç ve meyve sulu kumanya taşır gibi siyasi bilinç taşımaktan söz ederlerdi. Bugün baktığımda bana bir çeşit orta sınıf hayırseverliği gibi geliyor onların işçilere bu yaklaşma biçimi.” Ahmet Tulgar, Arzunun Serbest Dolaşımı’nda bir araya gelen öykülerinde aşkları, ihanetleri, utangaç beğenileri, insanın kendine karşı duyduğu hayranlığı ve husumeti anlatıyor. Bazen bir apartmanın tekdüzeliğinde, bazen kendine has bir neşeyle dolu dükkân önlerinde, bazen aile evlerinin her gün bir seremoni gibi tekrarlanan yaşama uğraşlarının içinde, bazen dünyayı güzelleştirme mücadelesinin ortasında, bazen de memleket gündeminin toza ve kire buladığı havanın tam ortasında kendini var eden bu öykülerin kahramanları ise yaşadıkları her şeye rağmen hayatın içerisinde yer almaktan hiç korkmuyorlar. Arzunun Serbest Dolaşımı'nda, zamanla, mekânla ve hayatın koşulsuz kabul etmemiz gerekirmiş gibi bir kibirle sunduğu anlarla didişen öyküler yer alıyor. Ahmet Tulgar, İstanbul’da 1959 yılında doğdu. Çok sayıda gazete ve dergide yazdı. Makale ve denemeleri Şehrin Surlarındalar (1992), Tam Yakalandığımız Yerden (2004), Ne Olmuş Yani? Korsan Yazılar (2005), Ben Onlardan Biriyim (2007), Diller Çehreler Barış (2010), Henüz Zaman Var (2013); söyleşileri Mahallede Herkes Kahramandır (2004) adlı kitaplarda toplandı. Evsiz Ülke Hikâyeleri (1989), Birbirimize (2009), Duygusal Anatomi (2015), Trajik Nüans (2016), Bakmadığınız Bir Yer Kalmıştı (2018) adlı beş öykü kitabı, Volkan’ın Romanı (2006), Çocuklar ve Canavarları (2012) adlı iki romanı yayımlandı. Öyküleri ve makaleleri Almanca, İngilizce, Fransızca olarak çeşitli yayın ve derlemelerde yer aldı. Volkan’ın Romanı, 2013’te Makedonya’da Romani i Vollkanit adıyla Arnavutça olarak yayımlandı. ARZUNUN SERBEST DOLAŞIMI Ahmet Tulgar İletişim Yayınları, 2021 138 s.















