Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5405 sonuç bulundu
- M.K. Perker'in sihirli sandığı açıldı
Dünyaca ünlü çizgi romancı M.K. Perker’in yıllardır ilgiyle takip edilen çizgi serisi Defterler çıktı! M.K. Perker, yıllardır notlarını, hikâye ve illüstrasyon fikirlerini biriktirdiği gerçek defterlerinde yer alan anekdotları, anıları ve bazı tuhaf fikirleri çizgi roman formatında anlatıyor. Ayrıca kitabın sonunda gerçek defterlerden sayfaların yer aldığı galeri bölümü de var. M.K. Perker (2 Kasım 1972) çizgi roman sanatçısı, karikatürist ve illüstratördür. İlk karikatürü 1988 yılında Gırgır dergisinde yayımlandı. Dıgıl, Hıbır, LeMan, Penguen mizah dergilerinde; Sabah, Yeni Yüzyıl, Milliyet, Vatan, Star ve Radikal gazetelerinde çalıştı. 2001 yılında ABD’ye yerleşen Perker, The New York Times, The Washington Post, The Wall Street Journal, The New Yorker, The Progressive, MAD ve Heavy Metal gibi yayınlarda çizdi. ABD’de yayınlanmış çizgi romanları arasında Cairo (DC Comics / Vertigo), dört albümlük Air serisi (DC Comics / Vertigo), iki albümlük Todd serisi (Image Comics) ve Insomnia Cafe (Dark Horse) yer alır. Society of Illustrators’ün ilk ve tek Türk üyesidir. Çizerliğin yanısıra müzik dergisi Rock Kazanı’nı (1992), çocuk çizgi roman dergisi Pilot’u (1998), aylık mizah dergisi Harakiri’yi (2011) ve tamamını kendi yazıp çizdiği çizgi roman dergisi Türk Mucizesi’ni (2014) yayınlamıştır. 2016 yılında Yelda Cumalıoğlu ile birlikte KaraKarga Yayınlarını kurdu. Halen Hürriyet gazetesinde günlük karikatürlerinin yanısıra Ece karakterini çizmektedir. DEFTERLER M. K. Perker Karakarga Yayınları, 2021 Tür: Çizgi Roman 168 s.
- Yaratıcı bir sanatçının yoluna devam ederkenki ısrarı
Murathan Mungan’ın çeşitli tarihlerde farklı mekânlarda yaptığı dokuz konuşmanın metinleri Devam Ağacı kitabında bir araya geldi. “Hayat devam ediyor.” Bugüne kadar kim bilir kaç kişinin ağzından duyduğumuz bir sözdür bu. Filmlerde, romanlarda kim bilir kaç kez karşımıza çıkmıştır. Zamanla klişeleşmiş, ağızlara yerleşmiş bu sözün teselli etme gücü söylenen kişinin durumuna göre değişir, ama bu tür sözlerin uzun vadede sonuç verdiği de bilinir. Daha önce de yazmışlığım, söylemişliğim vardır: Bir şeyin klişe olması onun doğru olmadığı anlamına gelmez. O söz kendi başına bir klişe olana kadar kim bilir kaç yaşam deneyiminden geçerek kaç olayda sınanmış, geçerliliği kaç kez kanıtlanmıştır. Çocukluk ve gençlik yıllarımda sinemalarda filmin ortasında perdede beliren “Beş Dakika Ara”, “On Dakika Ara” yazılarıyla film arası verilirdi. O sırada frigo yenir, gazoz içilir, film hakkında gevezelik edilirdi. İkinci yarının başlayacağını bildiren gong sesinden sonra salon kararır, bu kez de perdede “Filmin Devamı” yazısı belirirdi. Sonunda kahramanlarımızdan biri ölüyorsa ya da oğlanla kız evleniyorsa artık filmin devamı olmazdı. Ölüm de evlilik de birer sondu. Perdedeki hayatın sonu. Bazı sinemalar cumartesi pazarları daha çok seyirci çekmek için aynı biletle dört film birden seyredeceğiniz seanslar için afiş tahtalarına, kapılarına “Dört Film Devamlı” yazısı asarlardı. Gazetelerde, dergilerde “tefrika edilen” romanların bölümlerinin sonunda “Devamı yarın”, “Devamı haftaya” diye yazılırdı. Bir bütüne ulaşmayı amaçlayan her şeyin devamlılık esasına dayandığı düşüncesi aklımıza ve hayatımıza gündelik yaşantının bu tür ayrıntılarıyla iyice yerleşirdi. Devam Ağacı, Murathan Mungan’ın çeşitli tarihlerde farklı mekânlarda yaptığı dokuz konuşmanın metinlerini bir araya getiriyor. Mungan’ın genel olarak hayatta ve sanatta kendine dert edindiği meselelere, temel ölçütlerine, yazı dünyasının temalarına ilişkin aydınlatıcı ipuçları taşıyan, sosyolojik bir kadraja alınmış metinler bunlar. Devam Ağacı metinleri okura kendi dünyasını oluşturabilmiş yaratıcı bir sanatçının yoluna devam ederkenki ısrarını gösteriyor; yıllara yayılmış hassasiyetlerin, dikkatlerin üzerinden geçiyor, bazen de bunların altını çiziyor. Murathan Mungan, 21 Nisan 1955 Istanbul doğumlu. Mardinli. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Tiyatro Bölümü'nü bitirdi. İlkin çeşitli dergi ve gazetelerde yazıları ve şiirleriyle görünen yazarın ilk kitabı 1980'de yayımlanan Mahmud ile Yezida'dır. Daha çok şiirleri, hikâyeleri, roman ve oyunlarıyla tanınan Murathan Mungan aynı zamanda radyo oyunu, film senaryosu, şarkı sözü yazdı. Çeşitli alanlara dağılmış yirmi yıllık çalışmalarından yaptığı özel bir seçmeyi Murathan '95'te topladı. Dünya edebiyatından öyküleri, denemeleri bir araya getirdiği seçkiler hazırladı; çeşitli yazı ve denemelerini kitaplaştırdı. 2000 öncesinde çıkardığı tüm şiir kitaplarını içeren 13+1 toplamından sonra 2002 yılında yedi öykünün yedi kitapçık olarak bir kutu içinde yer aldığı 7 Mühür'ü yayımladı. 2005'te, "ellinci yaşı" için hazırlanmış özel bir basım olarak yayımlanan Elli Parça, Mungan'ın ileride kitap olarak yayımlanacak dosyalarından farklı türlerde parçalar içeriyordu. Değişik kitaplarından seçtiği şiir ve öykülerini Doğduğum Yüzyıla Veda, Doğu Sarayı gibi her biri ayrı bir bağlam gözetilerek hazırlanmış seçkilerde topladı. Kürtçeye çevrilen şiirlerini bir araya getiren Li Rojhilatê Dilê Min / Kalbimin Doğusunda kitabı Türkçe-Kürtçe olarak çift dilde basıldı. Büyümenin Türkçe Tarihi, Bir Dersim Hikâyesi gibi çeşitli yazarların katkılarıyla biçimlenen bağlamsal seçkiler hazırladı. DEVAM AĞACI Murathan Mungan Metis Kitap, 2021 216 s.
- “Kim bilir, belki de özgürlük bilincimiz bir yanılsamadır.”
Aynur Kulak, Lars Svendsen'in Özgürlüğün Felsefesi isimli kitabı üzerine yazdı: “Düzen kurma, kontrol, asayişi sağlama gibi sebeplerden belki de, en çok bu çağda özgürlüğe karşı kurgulanan kurallar çoğalarak devam ediyor.” “Özgürlük, kendimiz üzerinde çalışmaya devam ederken geliştirdiğimiz ömür boyu sürecek bir beceridir.” Lars Svendsen Çağ, dönem, yönetim biçimi ne olursa olsun özgürlük kavramı üzerinde düşünülmeye, konuşulmaya ve tartışılmaya devam edecek. Sadece bir kavram tartışmasının dışında insan düşünüldüğünde alınan nefes, içilen su kadar elzemliği tartışılmaz olan özgürlüğün değeri tartışılmaz hiç şüphesiz. Fakat tartışılıyor işte ve güncel, modern felsefe içerisinde de halihazırda üzerine kitaplar yazılıyor. Düzen kurma, kontrol, asayişi sağlama gibi sebeplerden belki de, en çok bu çağda özgürlüğe karşı kurgulanan kurallar çoğalarak devam ediyor. Bireyselleşme tüm aşamalarıyla benimsenip, hayata geçirilirken modern birey için (postmodern birey de diyebiliriz) toplumlardan veya bazı topluluklardan gelen kullanım kılavuzlarını veya reçeteleri yekten kabul etmek mümkün görünmüyor artık. Özgürlük -bu aşamada- tanımı yeniden oluşan, günlük yaşam pratikleri, uzun veya kısa vadeli seçimleri yeniden şekillenen bir kavrama dönüşüyor yeni sorularıyla beraber. 21. Yüzyılda özgürlük toplumlardan ziyade bireyler için ne anlam ifade ediyor? Modernite bu anlamda birey adına felsefesini nasıl oluşturuyor? Peki sadece insan için mi sorulmalı bu sorular? Doğa, hayvan, nesneler için de özgürlük neyin ifadesi, neyin karşılığı olarak karşımıza çıkıyor, yaşamı ve tüm algıları nasıl şekillendiriyor? Özgürlük, dönem veya bu durumlara ilişkin politik olarak yönetim biçimleri nasıl şekillenirse şekillensin sonsuz sorular silsilesidir hiç şüphesiz. Çağdaş felsefe adına düşünen, konuşan, yazan; çağdaş felsefenin önemli temsilcileri arasında yerini alan bir Lars Svendsen kitabı daha Özgürlüğün Felsefesi adıyla kitap raflarındaki yerini aldı. Kötülüğün, Korkunun, Yalnızlığın Felsefesi ve Hayvanları Anlamak kitaplarından sonra Özgürlüğün Felsefesi kitabı da, -Svendsen kitaplarına yaptığı nitelikli çevirilerle büyük katkı sağlayan Murat Erşen çevirisiyle elbet- yayımlanarak okuyucusuyla buluştu. Ve artık gördük ki; çağdaş felsefenin önemli temsilcilerinden biri olan Lars Svendsen, felsefeyi kavramlar üzerinden anlamaya, yorumlamaya ve bize aktarmaya çalışarak çağdaş felsefe adına önemli bir külliyatın altına imzasını atmakta. Yazının girişinde alıntıladığım “Özgürlük, kendimiz üzerinde çalışmaya devam ederken geliştirdiğimiz ömür boyu sürecek bir beceridir.” cümlesi kitabın son cümlesidir aslında fakat bu son cümle Özgürlüğün Felsefesi'nin ana izleğini bütünüyle niteler. Ve bu nitelemeye kitabın en başından, -Önsöz bölümünden- Lars Svendsen’in şu cümlesiyle destekleyerek kitaba giriş yapılabilir: “Sonuçta özgürlük, ontolojik ve metafizik yönlerinden politik ya da kişisel yönlerine kadar çok boyutlu bir olgudur” Ontolojik Özgürlük Çok boyutlu bir olgudan, insan yeryüzüne indiğinden beri mücadelesi artarak devam eden bir haktan bahsetmek özellikle içinde bulunduğumuz 21. Yüzyılda, tüm hakların ve özgürlüklerin ne olduğunun bilindiği ama kaosa sebebiyet vermeyecek derecede düzenin sağlanabilmesi açıklamalarıyla özgürlüklerin her fırsatta al aşağı edildiği bir yaşama ediminden bahsetmek zor. Üstelik bu noktada Svendsen’in kurduğu şu cümle; “Özgürlük insani kimliğimizin, bizi diğer hayvanlardan ayıran şeyin temel bir bileşenidir.” özgürlük olgusunun artık nasıl konuşulması gerektiğini düşünmemiz açısından da önemli. Özgürlüğün neden insan olmanın önemli bir parçası sayıldığı konusunu temel sorular üzerinden ele alan Svendsen kitabını üç ana bölüme ayırıyor: 1) Özgürlüğün Ontolojisi. 2) Özgürlüğün Politikası. 3) Özgürlüğün Etiği. “İrade özgürlüğü” kitap boyunca sıklıkla karşımıza çıkıyor ve aslında “Eylem özgürlüğü” tanımı ile destekleniyor. Hepimizde bir özgürlük bilinci vardır nihayetinde fakat Svendsen şunu söylemekten de geri durmuyor: “Kim bilir, belki de özgürlük bilincimiz bir yanılsamadır.” Zaten bir çok teori özgür iradenin aldatıcı doğasına işaret etmez mi? Bu soruya, “Evet” cevabı vermek kuvvetle muhtemel fakat mesele basit bir “Evet” cevabı ile açıklanabilir veya yanından geçip gidilebilir gibi değildir, özgürlükler, “özgür irade” söz konusu olduğunda. “İradi olarak eylemek” tanımı özgürlüğün ontolojisi kavramıyla karşımıza çıkar ve bu kavram Aristoteles’i ve özgürlük ile ilgili onun görüşlerini karşımıza çıkarır. Aristoteles hatırlatması, konu ile ilgili iyi bir bağlantı noktası olmasından dolayı değil; insan için “politik hayvan” tanımlamasını tüm yönleriyle, boşluk bırakmayacak derecede önümüze koymasından kaynaklıdır. İnsanın aynı türden başkalarıyla toplum içinde birlikte yaşayan bir hayvan olması onun dil yeteneğini ortaya çıkarır ve bu dilsel yetenek insanlar arasındaki fikirlerin düşünsel zeminde alışverişini olanaklı kılarak adalet ve adaletsizlik, iyi ve kötü duyusunu geliştirmesine sebebiyet verir. Lars Svendsen bu noktada Aristoteles’in özgürlükler adına “İradi eylem” için iki kriter oluşturduğuna dikkat çekerek; “(1)Bilgi: bir fail yapmakta olduğu şey konusunda zihni açık olmalıdır. (2) Kontrol: eylem failin kontrolü altında olmalıdır, doğal nedenlerin ya da başka faillerin uyguladığı güçten/zordan kaynaklanmamalıdır.” Konuyu bize açıklar ve “iradi olarak eyleme” meselesinin Aristoteles’ten itibaren nasıl doğru şekilde anlaşılması gerektiğinin altı çizilmiş olur böylelikle. İrade özgürlüğünü, iradi bir şekilde eylemesi gereken insan için en uygun toplum hangisidir sorusunun cevabı ikinci bölüm olan Özgürlüğün Politikası’nda masaya yatırılıyor. Bu bölüm odağında pozitif ve negatif özgürlükle, ifade özgürlüğü alt başlıkları dikkat çekici bağlamlarıyla özgürlüğün politikasının nasıl oluştuğu yönünde önemli ve keskin sayılabilecek bilgiler veriyor bizlere. Bu noktada özellikle pozitif ve negatif özgürlüğü, böyle bir karşıtlığı açıklarken Lars Svendsen’in açıkladığı tüm teorilerle gerilimli bir ilişkisi olan İsaiah Berlin’i seçmesi, onun özgürlüğün ikiliklerini, çarpışmalı alanlarına yaklaşımlarıyla konuyu açıklamaya çalışması bir tesadüf değil. “Özgürlük sözcüğünün pozitif anlamı, bireyin kendisinin efendisi olma isteğinden türemiştir. Hayatım ve kararlarımın, herhangi yönden dışsal etkenlere değil, kendime bağlı olmasını isterim. Başka insanların değil kendi iradi eylemlerimin bir aracı olmak isterim. Bir nesne değil bir özne olmayı, dışarıdan beni etkileyen nedenler tarafından değil bana ait bilinçli amaçlar ve nedenlerle hareket etmeyi isterim. Hiç kimse değil, birisi olmayı isterim…;” İsaiah Berlin’e ait bu nefis paragraf “iradi özgürlük” tanımını tam ve eksiksiz bir şekilde (hatta hiçbir zaman) hayata geçiremeyeceğimizin nişanesi gibi parlıyor. En basitinden –nesneler- içinde yaşadığımız yüzyıl kadar hayatımıza hiç bu kadar dahil olmamıştı. Özgürlüklerimizi nesneler yönetiyor tezini çürütebilecek bir karşı tez üretilebilir mi artık? Ya da uygulanan politikalar çürütebilir mi bu gerçeği. İfade özgürlüğü, artık nesnelerin ve uygulanan politikaların sonucu olarak değerlendiriliyor. Bu yüzden üzerine gerçekleşen tartışmalar çoğu zaman savaşa dönüşüyor. Bu durumu MÖ. 399’da Sokrates’in yaptığı Savunma’ya veya MS. 1215 tarihli Magna Carta’ya dönerek tarihsel boyutlarıyla açıklamaya çalışan Svendsen, şu cümle ile bitiriyor bu bölümü: “Hem bir şeyi ifade etme hakkını savunabilir hem de ifadenin kendisini eleştirebiliriz.” Kişisel Özgürlüğün Muazzam Değişimi Bizler, içinde bulunduğumuz çağın muazzam modern bireyleri yalnızca kendini gerçekleştirmeye odaklanmıştır, der Svendsen; “…bunu takıntı haline getirmiştir.” Ne tür bir kişi olmamız gerektiğinin tanımı eskiden olduğu gibi net değildir artık. Günlük koşuşturma rutinlerinde beyaz yakalı veya mavi yakalı gruplar içerisinde hayatımızı maddi olarak kazanırken, mesai biter bitmez çıkardığımız gömleğimizin altındaki hippi dövmemizle kurduğumuz heavy metal grubumuz eşliğinde kendimizi sahneye atabiliriz. Lars Svendsen bu durumu alıntı yaparak şöyle açıklıyor: “İnsanın nasıl bir yaşam sürmesi gerektiğini belirlemek kolay iş değildir. Viktor Frankl’ın dediği gibi: 'Bir hayanın aksine, insana ne yapmak zorunda olduğunu içgüdüler söylemez. Ayrıca eski zamanlardaki insanın aksine, artık gelenekler günümüz insanına ne yapması gerektiğini söylemez. İnsan çoğu zaman aslında ne yapmak istediğini bile bilmez.'” Özgürlüğün Felsefesi kitabının en önemli noktası işte tam da bu alıntıda olduğu gibi modern insanın çoğu zaman ne yapacağını bilemez hale gelmesidir. Yapılacakların veya seçeneklerinin madde madde bir kağıda yazılıp eline verilmemesi 21. Yüzyılda hedeflenen “Özgür İnsan” modelinin yüksek dereceli handikabıdır. Hazırda elinde bir şey olmadığı için sürekli ve sürekli, bitmez bir şekilde kendini gerçekleştirme çabası içinde olan insan için özgürlük bir başarısızlık tezahürüdür de aynı zamanda. Bu yüzden hiçbir çağda olmadığı kadar bu çağda tartışmaların dozajı yükselmiştir. Svendsen, modern birey geleneğin etkisinden kurtulmuş olabilir, ancak bu onun kendisi için, özellikle de kendi “ben-oluşu” için yeni bir tür sorumluluk yüklendiği anlamına da gelir diyerek kişisel özgürlüğün tanımının muazzam değişimi üzerine önemli bir reçeteyi önümüze koyar. Özgürlüğün Felsefesi kitabı bir özgürlük savunmasıdır, evet. Çağımız adına insanın “ben” arayışında, kapsayıcılığı yüksek ve nitelikli bir savunmadır. Özellikle Pozitif ve Negatif Özgürlük alt başlığının atıldığı bölümde Murat Erşen’in neredeyse bir sayfayı bulan dipnot açıklamaları bunun en önemli göstergesidir. Zira belirtilen Kaynakça sayfalarıyla beraber (381 sayfa) Svendse’nin şimdiye kadar felsefi kavramlar ile ilgili yazdığı en kalın kitap olan Özgürlüğün Felsefesi kitabı için Svendsen kitabı Kötülüğün Felsefesi ile karşılaştırarak şu tespitte bulunur: “Özgürlük hakkında bir kitap yazdıktan sonra ise sadece şunu söyleyebilirim ki ikisi kıyaslandığında, kötülük üzerine külliyatla mücadele etmek görece pek hafif bir işmiş.” İçinde bulunduğumuz yüzyılda felsefecilerden çok kavramlar ve kavramları anlatmak, detaylandırmak önemli hale geldi. Bir Nietzsche, bir Wittgenstein daha gelmeyecek yeryüzüne artık fakat, kavramlar toplumsal, bireysel, politik, kültürel, ekonomik dönüşümler odağında modern, postmodern veya dijital/siber çağlar boyunca konuşulup, tartışılmaya devam edecek. Bir soru ile bitirelim ilk başta yaptığım alıntıya istinaden: Ultra modern bireyler olarak, tüketmeye bunca alışmışken, özgürlük adına kendimiz üzerinde çalışmaya devam etmeyi ne kadar becerebiliriz? ÖZGÜRLÜĞÜN FELSEFESİ Lars Svendsen Redingot Yayınları, 2021 Çeviri: Murat Erşen 392 s.
- Üzgün olmaktansa unutkan olunan çağda öfkeli olmak
Doğuş Sarpkaya, Hikmet Hükümenoğlu'nun Atmaca isimli romanı üzerine yazdı: “Atmaca, Ömer’in hayatındaki kavşak noktaları olan 1995, 2001, 2015 ve 2019 yıllarından belirli dönemleri kapsıyor. Bu tarihlerin seçilmesi tesadüf değil. Roman günümüzde sona ererken, 25 yıllık ülke tarihi içinde bir yolculuğa çıktığımız hissini yaratmayı başarıyor.” On sekiz yıllık AKP iktidarının nostaljik bir damarın oluşmasına zemin hazırladığını gözlemlemek mümkün. Geçmiş zamanların kaybedilmiş bir altın çağa işaret ettiğini düşünenlerin sayısı gün geçtikçe artıyor. Baskıcı olsa da birincil önceliğini sistemin sürdürülebilirliği olarak belirlese de geniş halk kitlesinin değil bir avuç ayrıcalıklının çıkarlarını savunsa da Eski Türkiye’yi özleyen azımsanmayacak sayıda insan yaşıyor bu coğrafyada. Açıkçası, AKP’nin güncel kötülüklerinin, “devlet adabını” hiçe sayan bir muhtevada olması, bu nostaljinin temel dayanak noktalarından biri. Diğer nedense haberlerin, bilgilerin bu kadar hızlı yayıldığı bir ortamda “artık bu kadar da olmaz” diyeceğimiz şeylerin göz göre göre gerçekleşmesi. Fakat şunu söylemekte fayda var: Bu ülke AKP öncesinde de matah bir ülke değildi. Yolsuzluk ve yoksulluk o zamanın da gündeminde önemli yer tutuyordu. Baskı ve zulüm devlet geleneğinin bir parçası olarak yürürlükteydi. AKP’nin bu ceberrutluğa özgün katkısı, kurumların neredeyse tamamını güvenilmez bir hale getirmek oldu. Çürümenin baştan ayağa toplumun tüm hücrelerine yayılmasını sağlamak AKP’ye nasip oldu, diyebiliriz. Bu tartışma uzun… Şöyle bağlayalım: Türkiye’de baskıcı devlet geleneği hep var oldu ve AKP, bu geleneği sahiplenip kendine özgü bir şekilde geliştirdi. Kültürel bir mücadele alanı olan edebiyatın ise ezenlerin geleneğiyle güçlü bir şekilde hesaplaştığını söylemek mümkün değil. Çoğu zaman egemenlerin savurduğu noktalardan söz alan bir edebi refleks oluşmaya başladı Türkiye’de. Şu sıralar birçok yazımda vurguladığım gibi, geçmişiyle hesaplaşamayan, gelecek vizyonu olmayan bir edebiyatın egemen oluşunun sancılarını yaşıyoruz. Bu durumu tersine çevirmeye çalışan yazarların olmadığını iddia etmiyorum. Ama bu yazarların sayısının genel tablo içinde ne kadar az olduğunu kabul etmemiz gerekiyor. Akıntıya Karşı Böyle bir ortamda akıntıya karşı kürek çeken, hem geçmişle hesaplaşabilmenin hem de bugünü tartıştırabilmenin yollarını bulmaya çalışan yazarların eserleriyle karşılaşmak karamsar havanın dağılmasına hizmet edebiliyor. Geçtiğimiz günlerde son romanı Atmaca Can Yayınları tarafından yayımlanan Hikmet Hükümenoğlu da bunu başaran yazarlardan biri olarak dikkat çekiyor. Önceki romanı Körburun ile 1960’lardan 1990’lara Türkiye’deki tarihî kırılma anlarının peşine düşen Hükümenoğlu, roman türünün çok katmanlı yapısına yaslanarak ülkenin otuz yıllık siyasi, kültürel, sosyal değişimini masaya yatırmayı başarmıştı. Son romanında ise öfkeli karakteri Ömer’i merkeze alarak 1990’lardan günümüze kadar taşınan bir hikâye anlatıyor. Ömer’in yaşamını takip ederken aynı zamanda Türkiye’nin son 25 yılına da yakından bakabiliyoruz sayfalarda ilerlerken. Atmaca, Ömer’in hayatındaki kavşak noktaları olan 1995, 2001, 2015 ve 2019 yıllarından belirli dönemleri kapsıyor. Bu tarihlerin seçilmesi tesadüf değil. Bu tarihler aynı zamanda ülke için dönüm noktası sayılabilecek zaman dilimleri. 1995 yılı Tansu Çiller’in ilk kadın başbakan olarak ülke yönetiminde söz sahibi olduğu zamanlardı. Çiller’in 1993’te göreve gelmesiyle birlikte ekonomide özelleştirmeler hız kazanmış, 5 Nisan kararlarıyla dışa bağımlılık artmış, halk daha çok yoksullaşmaya başlamıştı. Aynı zamanda derin devlet faaliyetleri artmış, ülkenin doğusunda süren kirli savaşta devlet suça batmış, faili meçhul cinayetler ülkenin normali haline gelmeye başlamıştı. 2001 ise ünlü anayasa fırlatmanın ve AKP’nin seçim zaferine zemin hazırlayan olayların yaşandığı yıl olmasıyla dikkat çekiyor. 2015 yılının ise AKP seçimde hezimete uğradıktan sonra üst üste bombaların patladığı yıl olduğunu hepimiz biliyoruz. Roman günümüzde sona ererken, 25 yıllık ülke tarihi içinde bir yolculuğa çıktığımız hissini yaratmayı başarıyor. Gerçekçi Bir Atmosfer Hükümenoğlu, kuru bir tarih anlatıcısı değil. Körburun’dan da alışık olduğumuz üzere, dönem atmosferi yaratma konusunda mahir bir yazar. Bu atmosferi öncelikle gündelik hayatın akışı içerisinde vermeyi tercih ediyor. Romanda okunan kitaplar, dinlenen müzikler, boş zamanın geçiriliş biçimi dönemle ilgili fikir veren ayrıntılar olarak göze çarpıyor. 2000’li yıllara gelince sosyal medyanın hayatlara sızışı, teknoloji bağımlılığı gibi gerçekler de Atmaca’nın konuları arasına giriyor. Fakat gündelik hayatın ayrıntıları Hükümenoğlu için yeterli değil. Bu yüzden güncel politik tartışmalar, klişeleşmiş kanaatler ve popüler kültür romanın atmosferinin yoğunlaştırılması için işe koşuluyor. Bu konuları gündeme getiren karakterlerin kanlı canlı bir şekilde arzı endam etmesi, romanın gerçeğiyle dünyanın gerçeği arasında bir tezat oluşmasını engelliyor. Hükümenoğlu’nun karakterleri bir yanıyla toplumsal tiplerden oluşuyor: İktidara yanlayan enişte, prensip sahibi, sert ve disiplinli öğretmen baba, ortalığı sakinleştirmeye çalışan hala, iki erkek kardeşi idare etmek zorunda olan abla, kafası karışık gençler, eğitimli orta sınıftan sevgili vesaire. Fakat Atmaca’nın hiçbir karakteri karikatürleşmiş değil. Yüklendikleri toplumsal tipin özelliklerini gösterseler de yazardan özerk birer kişilik kazanmayı da başarıyorlar. Bu özerklik toplumsal yaşamın farklı biçimlerini betimlemeye de imkân tanıyor. Hükümenoğlu, bu çeşitliliği arkasına alarak dönemin atmosferini gerçekçi ve bütünlüklü bir şekilde yansıtmayı başarıyor. Bir Kuşağın Öfkesi Atmaca’nın merkezi duygusu öfke. Sayfalar ilerledikçe ana karakterimiz ve anlatıcımız Ömer’in öfke tarafından ele geçirilmesinin nedenlerine de vakıf olmaya başlıyoruz. Ömer’in öfkesini harekete geçiren şeyin göğsünün içine sinsice yerleşmiş bir atmaca olduğunu öğreniyoruz mesela. Bu öfkesinin kaynağının ise geçmişle ilgili olduğunu seziyoruz. Bir taraftan da Ömer’in pek çoğumuzun hissettiğine benzer bir öfke taşıdığının farkına varıyoruz. Artık bir sosyal medya klişesi haline gelen Ulrike Meinhof’un ünlü deyişi, “üzgün olmaktansa öfkeli olmayı yeğlerim” ile somutlanan bir öfke değil bu. Çünkü deneyimlerimiz bize gösteriyor ki üzgün olmaktansa unutkan olmayı yeğliyoruz. Romanın bahsettiği öfke daha çok bizim kuşağın, 1980’lerde çocuk olan kuşağın, hissettiği hiddete işaret ediyor. Bu çağda yaşıyor olmanın üzerimizde yarattığı hayal kırıklığı ile karakterize olan bir öfke bu. Dünyadaki imkânlar bu kadar sınırsızken hâlâ bunlardan mahrum kalmanın öfkesi. Gelecek hayali kurmamızı yasaklayanlara duyduğumuz öfke. Gerçekleşmemiş hayallerimizin omuzlarımıza yaptığı baskının yarattığı, potansiyelimizi yansıtamadığımızı düşündüğümüz için kendimize yönelen öfkemiz… Sürekli bir şeyleri ertelemenin, sürekli bir şeyleri beklemenin, sürekli bir şeyler istemenin yarattığı gerilimin açığa çıkardığı öfke. Hükümenoğlu, Ömer’in öfkesinin aynı zamanda bir kuşağın öfkesi olduğunu net bir şekilde anlatıyor. Aynı zamanda gerçekten de bir şeyleri değiştirme kudretine sahip olmayan öfkenin nasıl işlevsiz olduğunu da vurgulamayı başarıyor. Hükümenoğlu, Atmaca’da yarattığı atmosfer ve duygu yoğunluğuyla toplumsal bir gerçekliği yansıtmayı hedeflemiş ama bununla sınırlamamış kendini. Ömer’in öfkesinin kökenine indikçe psikolojik bir romanla da karşı karşıya olduğumuzun farkına varıyoruz. Bu bölümlerde insanın kendi tarihini yazma ve kendi gerçekliğini yaratma konusunda ne kadar başarılı bir tür olduğunun altını çiziyor yazar. Yazar, Atmaca’da bir tarafıyla ülkenin 25-30 yıl boyunca nasıl bir değişim geçirdiğini anlatıyor. Bunu gerçekleştirirken ne 1990’lar güzellemesi yapıyor ne de nostalji ne geçmişin kötülüklerini temize çekiyor ne de şimdinin karanlığının üzerinden atlıyor. Tarihsel dönemleri kendi gerçekliği içerisinde yansıtırken sıradan insanların biricik hikâyelerini anlatmayı hedefleyen Hükümenoğlu, son dönemin en dikkat çekici romanlarından birini yazmayı başarmış. ATMACA Hikmet Hükümenoğlu Can Yayınları, 2020. Bu yazı daha önce Kitap Eki Dergisi’nin 10. Sayısında yayımlanmıştır.
- Sahne. Beden. Ruh.
Ayşegül Cengiz, Kıyıya Vuran adlı ilk kitabıyla, izleyicileri ve sevenleri için bu defa edebiyatın kanatlarıyla havalanıyor. Çok az sanatçı bu üç yer, zaman ve mekânda; doğmuş olma zorunluluklarını harfiyen yerine getirebilir. Oyuncu, hekim ve yazar Ayşegül Cengiz, bu yoğun evrenin bir sanatçısı. Sanatın sahnesinde bu kez bir yazar olarak ilk defa yer aldığı Kıyıya Vuran’da bir kez daha tüm izleyicileri ve sevenleri için yeniden havalanıyor edebiyatın kanatlarıyla. “Hızlı yürü, ama sakın düşme. Düşünme. Etrafına bakma. Kimse anlamasın. Farkına varmakla kör gibi yaşamak arasındaki o sipsivri çizgi bazen insanın göğsüne bastırır. Uyandırmak ister gibi. Kimisi ağrıya yanıt verir kimisi vermez. Soyun ve duşa gir! Üstündekileri yak. Damarları şişmiş hastalıklı bir elin sırtında dolanışı. Düşünceni çek üzerimden. Yaralı bir hayvan gibi kuyruğunu kıstırıp nereye gidilir ki? Gidilecek yer yok. Yak hepsini.” Ayşegül Cengiz, tıp doktoru, oyun yazarı ve yönetmeni; tiyatro, sinema ve dizi film oyuncusu, dramaturg, kostüm tasarımcısı, tiyatro aşığı. 10 Aralık 1974’te Antalya Alanya’da dünyaya geldi. İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi (1999) mezunu. 2004 yılında Aile Hekimi uzmanı oldu. Tiyatro ile tıp eğitimini aldığı dönemde tanıştı. İstanbul Tıp Fakültesi Tiyatro Topluluğu’nda pek çok projede yer alan Akman 1999 yılında Soytarılar Okulu adlı çocuk oyununu yönetti, oyun İstanbul Tıp Fakültesi’nde tedavi gören çocuklarla buluştu. Şahika Tekand’ın kurduğu Studio Oyuncuları’nda 2004-2006 yılları arasında oyunculuk ve sanat eğitimi aldı. Studio Oyuncuları’nda pek çok projede oyuncu ve yönetmen yardımcısı olarak yer aldı. 2008 yılında Studio Oyuncuları Genç Projeler kapsamında Beckett’in ‘Not I’ adlı oyununu yeniden yazarak sahneledi. Studio Oyuncuları’nda yer aldığı projelerle Uluslararası İstanbul Tiyatro Festivali, Uluslararası Tiyatro Olimpiyatları, Toga Yaz Festivali, Bonn Bienali, 0090, Avrupa'dan Yeni Oyunlar (Wiesbaden), Wiener Festwochen (Viyana), MELEZ-Festival der Kulturen (Bochum) gibi pek çok önemli festivale katıldı. Şahika Tekand'ın sahnelediği '’Play’' adlı oyunla İstanbul Şehir Tiyatroları’nda 2014 yılında konuk oyuncu olarak yer aldı. 2018 yılında usta Fransız oyuncu ve palyaço Amédée Bricolo ile ortak bir çalışma yürüterek ‘’Tekinsiz’’ isimli tek kişilik oyunu sahneye koydu. Ayşegül Cengiz Akman, tiyatro çalışmaları yanı sıra 2013 yılından itibaren birçok film ve dizide rol aldı. Yeni projelerde yer almayı sürdürmektedir. KIYIYA VURAN Ayşegül Cengiz Kafekültür Yayınları, 2021 92 s.
- İran kültürünün zenginliği ve Farsi hikâye anlatımı
Shokoofeh Azar'ın Fars hikâye anlatıcılığının büyülü gerçekçi tarzını kullanarak, 1979’daki İran İslam Devrimi sonrasına odaklanan romanı Yaban Eriği Ağacında Gelen Aydınlanma, Okan Özler'in çevirisiyle Türkçede. Yaban Eriği Ağacında Gelen Aydınlanma adlı kitabında yazar Shokoofeh Azar, Fars hikâye anlatıcılığının büyülü gerçekçi tarzını kullanarak, 1979’daki İran İslam Devrimi sonrasında kargaşa ve acımasızlık burgacına kapılmış kadim bir ülke ile halkının yaşadıklarına odaklanıyor. Eğitimli bir ailenin devrim sonrası başına gelenleri merkeze alan eser okuyucuyu tam da İran tarih ve kültürünün kalbine götürüyor. Hikâye anlatıcısı olan yazar, Fars efsaneleri ve mistik yaratıkları ete kemiğe büründürerek, karakterlerinin dünyasına derin bir bakış, neşe, umut ve bilgece bir katlanma duygusuyla yaklaşıyor. "Shokoofeh Azar, İslam Devrimi’nin yansımalarını hikâye ederken mitleri ve büyülü gerçekçiliği günlük sevinçlerin bezediği bir dokunaklılıkla kullanıyor... Mitler, ölüp gitmiş aile atalarıyla yapılan tartışmalar ve diğer büyülü unsurlar, İran kültürünün zenginliğini ve Farsi hikâye anlatımının ipuçlarını veriyor. Sonlar, başlangıçlar ve aralarda da sihir duygusu var. Aralardaki hikâyeler hem devrimin dehşetini maskelemek, hem de bu dehşeti daha etkili şekilde anlatabilmek için kullanılmış. Bazı durumlarda, ortaya çıkan sonuç insanın içini dağlıyor." − Callie Steven, Planet Books "Yaban Eriği Ağacında Gelen Aydınlanma, nihayetinde arapsaçına dönmüş bir ulusal kimlik, umutsuz kişisel ıstırap ve akla hayale sığmayan bir vahşet karşısında devam eden felsefi bir yaşam kutlamasıdır. Azar, insan olmanın belirleyicisi olan ikilemler karşısındaki kendine özgü anlayışıyla, kendisini izlemeye değer bir edebi yetenek konumuna yükseltiyor." − Anita Baset, Right Now Shokoofeh Azar, İranlı-Avustralyalı bir yazar ve gazetecidir. Yeşil Ağacın Aydınlanması romanı, Stella Ödülü ve Uluslararası Booker Ödülü'ne aday gösterildi. YABAN ERİĞİ AĞACINDAN GELEN AYDINLANMA Shokoofeh Azar Abis Yayıncılık, 2021 Çeviri: Okan Özler Türü: Roman 300 s.
- Zamir’in doğum günü 20 Ekim
Hakan Günday, uzun zamandır beklenen romanı Zamir ile 20 Ekim'de kitapseverlerle buluşuyor. Hakan Günday’ın uzun zamandır beklenen yeni romanı Zamir, 20 Ekim'de çıkıyor. Hakan Günday'ın sekiz yıl aradan sonra gelen romanının kapak çizimi, diğer kitaplarında olduğu gibi Emre Orhun'a ait. Yazarın onuncu kitabı olan Zamir; doğan doğmaz bir mülteci kampına bırakılan Zamir'in hayatını anlatıyor. Savaşı ne pahasına olursa olsun önlemek için kurulan bir teşkilatın adamı olan Zamir dünyanın dört bir yanında, kendi trajedisiyle dünyanın trajedisini omuzladığı zorlu pazarlıkların içinde yol alıyor. Hakan Günday; 29 Mayıs 1976'da Rodos'ta doğdu. İlköğrenimini Brüksel'de tamamladı. Ankara'daki Tevfik Fikret Lisesi'ni bitirdikten sonra Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Fransızca Mütercim Tercümanlık Bölümünde üniversite eğitimine başladı. Ertesi yıl Universite Libre de Bruxelles'in siyasal bilimler bölümüne geçti. Öğrenimine Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde devam etti. İlk romanı Kinyas ve Kayra'yı 2000 yılında o dönemde Om Yayınevi'nin editörü Nevzat Çelik'in desteği ile yayımladı. Diğer kitapları; Kinyas ve Kayra (2000), Zargana (2002), Piç (2003), Malafa (2005), Azil (2007), Ziyan (2009), Az (2011) ve Daha (2013)'te yayınlandı. ZAMİR Hakan Günday Doğan Kitap, 2021 Kapak Çizimi: Emre Orhun
- Gerçek bir hayat hikâyesi
Adımı Deniz Koydular, “anneli öksüzler, babalı yetimler” için yazılan, 1970’lerde Seyrantepe'de başlayıp İzmir ve Streatham ile devam eden, hepimize çok tanıdık gelecek bir roman. Demet Cengiz’in kaleme aldığı romanı Adımı Deniz Koydular, toplumsal meselelerden bireysel sorunlara uzanan geniş bir yelpazede bir kadın ve bir erkek hikâyesi anlatıyor. Daha önce yayınladığı kitapları ve gazeteci kimliğiyle tanınan Demet Cengiz, ilk romanı Adımı Deniz Koydular “Kuşlar boynumuza asıldığında…” ile yeniden okurların karşısında. Biri doğudan (bir kardelen olan Deniz Yıldız), diğeri batıdan (James Rowe) iki hırpalanmış çocuk öyküsü anlatan roman, gerçek hikâyelerden esinlenerek kaleme alındı. Adımı Deniz Koydular, Türkiyeli okur için çarpıcı ve bir o kadar da tanıdık bir anlatı... Aile içi sevgisizliğin sonuçlarına dikkat çeken Adımı Deniz Koydular, geri planda Türkiye’den ve dünyadan dönemin önemli olaylarına da yer veriyor. Türkan Saylan, Fazıl Say, Deniz Gezmiş, Bedri Baykam, Hırant Dink, Ali İsmail Korkmaz ve Berkin Elvan gibi gerçek kişilere ve olaylara değinen romanda kadına karşı şiddeti incelerken, “Çok acı var, dayanamıyorum” yazılı bir not bırakıp intihar eden akademisyen Dicle Koğacıoğlu gibi gerçek kişiler de anılıyor. Türkiye’nin kanayan yaraları ev içi şiddet, istismar ve tecavüz konularına değinen Demet Cengiz, bunun yanında siyasi operasyonlar ve toplamsal kalkışmaları kapsayan yakın bir Türkiye tarihi de sunarak romanı zenginleştiriyor. “Her şeyin eleştirisi” denebilecek roman; Türkiye’nin betonlaşması, Ergenekon operasyonları, Haziran Direnişi de romanın sunduğu geniş dünyada yerini alıyor. Demet Cengiz, Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi’ni 1999’da bitirdikten sonra Londra Westminster Üniversitesi’nde ‘British Journalism Studies’ eğitimi aldı. 1996’da gazeteciliğe başladı. Sırasıyla Yeni Günaydın, Global, Business Week, Hürriyet gazete ve dergilerinde çalıştı. Ekonomi haberleri ve yazılarının yanı sıra yaşama dair kalem oynattı. Patronların DNA’sını çıkaran kitabı Patron Çıplak ilgiyle karşılandı. Hayata dair denemelerden oluşan ikinci kitabı Turuncu Yazılar ise 2014 yılında yayınlandı. Patronlardan başarının sırlarını ve kulağa küpe önerilerini derlediği üçüncü kitabı PATRONCA Ocak 2016'da yayımlandı. Yazarın son çalışması Aşk Seni Bulur ise yaşamın sorgulanması üzerine otobiyografik bir roman. ADIMI DENİZ KOYDULAR Demet Cengiz İnkılap Yayınları, 2021 304 s.
- Selin gülümsüyor hepimize, anlatacağı yepyeni hikâyeler de cebinde!
Doğan Gündüz'ün sürükleyici anlatımıyla bizle tanıştırdığı Selin, illüstratör Nuray Çiftçi'nin çizgileri eşliğinde gülümsüyor hepimize. Selin'le mutlaka karşılaşmışsındır. Okulun bahçesinde, koridorlarında, sınıfta ya da sokakta… Benzer şakalar yapmış, ortak kahkahalar atmış, oyun arkadaşı bile olmuşsundur. İşte onun başından geçenler var bu kitapta. Yok canım, onun bir hikâye kahramanı olduğunu da nereden çıkarıyorsun! Selin, bizim Selin işte... Doğan Gündüz önceki kitaplarından farklı olarak, bu kez kahramanına bir isim veriyor. Selin her hikâyede okuyucunun merak ziline muzipçe basıyor ama kaçmıyor, "Hınzırlıklarımla işte karşınızdayım," diyor. 1977 yılından beri karikatür çalışmaları yapan Ekşioğlu, 2006'ya kadar 23'ü uluslararası olmak üzere, toplam 64 ödül kazandı. Türkiye'de ve yurtdışında pek çok karma serginin yanı sıra, biri New York'ta olmak üzere 9 kişisel sergi açtı. Atlantic Monthly, New York Times gibi gazete ve dergilerin yanı sıra, New Yorker dergisinin kapağında üç kez, Forbes dergisinin kapağında bir kez çalışmaları yayımlandı. 11 Eylül saldırılarının yıldönümü baskısında New Yorker kapağında yayınlanan karikatürü ile hafızalarda yer eden özel bir başarı kazandı. SELİN - PÜSKÜLLÜ BELA Doğan Gürbüz Can Çocuk Yayınları, 2021 Resimleyen: Nuray Çiftçi Tür: Öykü Yaş aralığı: 8, 9, 10 + 120 s.
- Hegel'in felsefe notları
Dr. Hikmet Kıvılcımlı'nın Marx’tan yola çıkıp Hegel’i yorumlayarak, ondaki pozitif özü açığa çıkarmaya odaklandığı Hegel ve Felsefe Notları çıktı! Bu çalışma Hegel’i “tanıtan”, onu “anlatan” bir eser değil, Hegel’i Marksist açıdan yorumlayıp gerek onun yaşamını, gerekse onun temel düşüncelerini tarihsel bağlamda açıklayıp sınıf mücadelesi eksenine oturtan ve Marx’a neyi devrettiğini, ona neyi kazandırdığını bilince çıkarmayı hedefleyen bir eser. Bu açıdan Kıvılcımlı’nın çalışması, bir anlamda tersten, Marx’tan yola çıkarak, Hegel’i yorumlamakta, ondaki pozitif özü (ve doğal olarak tutucu yönü) açığa çıkarmayı başa koymaktadır. Bu yaklaşım, sol görüşlü okuyucu için Hegel’i çok daha anlaşılabilir kılmakta, okuyucu bu çalışma ile Hegel hakkında, bizzat onun ya da Batılı akademisyenlerin kaleminden çıkan eserlerden çok daha fazlasını öğrenmek ve anlamak şansına kavuşmaktadır. Bu açıdan, hâlâ “diyalektiğinin elleri üzerinde yürümesi” dışında fazla bir şey bilmediğimiz ve hâlâ bir “muamma” olmayı sürdüren Hegel felsefesi hakkında, Türkiye’nin ilerici okuyucu kitlesinin “makus talihini” kırması ve ona ilişkin bilgimizi daha da zenginleştirmesi, bu eserin muhtemelen katacağı en ciddi değerler olacaktır. Hegel’i Tarihsel Maddeciliğin imbiğinden geçirme, onun görüş ve düşüncelerine Marksizm’i uygulama görevini ülkemizin önde gelen Marksistlerinden Dr. Hikmet Kıvılcımlı yerine getirmeye çalışıyor bu eseriyle. Hem Hegel’in en önemli eserlerini didik didik inceleyip değerlendirerek ve eleştirerek, hem de hakkını vererek. Kıvılcımlı’nın bu eserinin de değerlendirilip tartışılması ve hak ettiği değerin verilmesi umuduyla, Hegel ve Felsefe Notları kitabını okurlarımıza sunuyor. HEGEL VE FELSEFE NOTLARI Dr. Hikmet Kıvılcımlı NotaBene Yayınları, 2021 Çeviri: Hamza Tığlay 271 s.
- Şehirden günebakan öyküler
Günebakanlar isimli öykü kitabında Sedat Palut; İstanbul’un fonda yer aldığı öykülerde bazen aşkı, bazen yitirilen bir evladı, bazen ihaneti anlatıyor. İstanbul’un arka sokaklarından çok katlı plazalara, eski bir aşkın hatırasından aldatılmanın soğuk iklimine, kendi belleğinde hapsolmuşluktan dünyanın tekinsiz gerçekliğine yol alanlar arasında dolanan sekiz öykünün yer aldığı Günebakanlar çıktı. Yıllardır çeşitli gazete ve dergilerde kitap, tiyatro, sinema yazılarını okuduğumuz Sedat Palut’un öykü kitabı Günebakanlar, birbirinden farklı seslerle örülmüş sekiz öyküyle azınlıkların, çocukların, kadın ve erkeklerin dünyasında anlatılanlar kadar anlatılamayanların da hüküm sürdüğünü okura yeniden anımsatıyor. Çoğu kez İstanbul’un fonda yer aldığı öykülerde bazen aşkı, bazen yitirilen bir evladı, bazen ihaneti anlatıyor yazar Sedat Palut ve sade anlatımıyla dengelediği derinlikli öyküleri belleğimize armağan ediyor. GÜNEBAKANLAR Sedat Palut Tara Kitap, 2021 96 s.
- Fakir Baykurt Öykü Yarışması başvuruları başladı
"Herkesin Bir Öyküsü Vardır" sloganı ile yola çıkan yarışma, okuma-yazmaya olan merakını arttırıp edebiyatın bütünleştirici etkisi ile öğrenci, öğretmen ve edebiyatseverleri edebiyat dünyasının önde gelen isimleriyle bir araya getirmeyi amaçlıyor. Sarıyer Belediyesi tarafından Sarıyer Edebiyat Günleri kapsamında "Herkesin Bir Öyküsü Vardır" sloganıyla gerçekleştirilen "Fakir Baykurt Öykü Yarışması" başvuruları başladı. Son başvuru tarihi 14 Ocak 2022 olan yarışmanın sonuçları 27 Mayıs 2022 de açıklanacak. Birden fazla kişi tarafından yazılmış öykülerin kabul edilmemesi ve daha önce dereceye giren adayların bu yıl katılamaması gibi birçok kuralın yer aldığı yarışmada dereceye girecek adaylar ödüllendirilecek. Ortaokul ve lise öğrencileri ile yetişkinlere yönelik 4 ayrı kategoride düzenlenen yarışmaya son başvuru tarihi 14 Ocak 2022 olarak belirlendi. Sarıyer Edebiyat Günleri kapsamında düzenlenen yarışmanın seçici kurulunda; Gönül Simpson, Sezin Mavioğlu, Murat Gürbüz, Hülya Soyşekerci, Halil Genç ve Kadir Yüksel bulunuyor. Yarışma, ilçe halkının okuma-yazmaya olan merakını arttırıp edebiyatın bütünleştirici etkisi ile öğrenci, öğretmen ve edebiyatseverleri edebiyat dünyasının önde gelen isimleriyle bir araya getirmeyi amaçlıyor.















