Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5404 sonuç bulundu
- Sis ve Ayışığı: Selimoviç’in ayak sesleri
Burak Soyer, Meşa Selimoviç’in Partizanlarla birlikte Nazilere karşı katıldığı direnişlerden esinlenerek kaleme aldığı Sis ve Ayışığı kitabı üzerine yazdı. "Sis ve Ayışığı, Selimoviç’in sonradan yazacağı kitapların ‘ayak sesleri’ni okuyucuya bildiren romanıdır." Burak Soyer Meşa Selimoviç’in Sis ve Ayışığı kitabı, savaşın yarattığı tüm psikolojik sonuçları insan zihni ve ruhu üzerinden ortaya çıkarıp özne yerine varoluşsal gel-gitleri kullanırken, yazarın daha sonra yazdığı eserler hakkında da fikir edinmemizi sağlıyor. 1910 yılında Bosna’da doğan Meşa Selimoviç’in dünya edebiyatına verdiği en büyük hediye kuşkusuz 1967 yılında yayınlanan Derviş ve Ölüm kitabıdır. Hayatını dine göre belirlemiş ve din emrederse onu uygulayarak yaşayan Mevlevi şeyhi Ahmed Nureddin’in erkek kardeşinin haksız yere tutuklanarak daha sonra idam edilmesini, bu olay özerine Nureddin’in en başta din olmak üzere, adalet, suç, ceza gibi mevzuların ‘kime göre neye göre’ olduğunu kendi için tartışmaya açmasını anlatan Derviş ve Ölüm birçok yönden bir başyapıt olarak kabul edilir. Derviş ve Ölüm’den iki yıl önce, 1965’te ilk olarak yayınlanan Sis ve Ayışığı ise, Selimoviç’in sonradan yazacağı kitapların ‘ayak sesleri’ni okuyucuya bildiren romanıdır. Sis ve Ayışığı’nda, İkinci Dünya Savaşı’nın ortalarında, Yugoslavya’da uçsuz bucaksız bir ovada, Orta Çağ’da seferi askerlerin yolculukları sırasında uğradıkları, masadan et ve şarabın eksik olmadığı hanları hatırlatan sisin ortasında kalmış bir ev karşılıyor bizi. Evin kocası Yovan ve eşi Luba evliliklerini ‘kafada’ çoktan bitirmiş. Uzatmaları oynuyorlar. Ama o uzatmalar bile adı konulmamış bir final düdüğüyle oyunun bittiğini çoktan ilan etmiş. Evleri bir kışladan farksız. Durmadan silahlı insanlar gelip karınlarını doyurduktan sonra kendilerini bekleyen mermilere doğru yollarına devam ediyorlar. Yovan ve Luba bu savaştan kendilerini soyutlamak istiyorlar ama ne mümkün! Dışarıdaki savaşın tedirginliği, belirsizliği onların iç dünyalarında varoluşsal sorgulamaları ortaya çıkararak Luba için bir kadınlık ekseninde kimlik, Yovan için ise kendini ‘güvenli liman’ın dışına çıkmama meselesi haline geliyor. Luba, evlerine yemek yemeye gelen daha sonra da yaralanıp bakımını üstlendiği yirmi yaşındaki askerle yaşadıklarıyla, yıllardır içinde kilitli duran kadını ortaya çıkarırken, Yovan hayatını verdiği dededen kalma tarlalarıyla beraber selamet içinde hayatını devam ettirmenin hayalleriyle yaşıyor. Selimoviç, Sis ve Ayışığı’nı Partizanlarla birlikte Nazilere karşı katıldığı direnişlerden esinlenerek yazmış. Ancak Sis ve Ayışığı’nda yazar, tanık olduğu savaşı gözümüze sokarak anlatmıyor. Kitapta mermiler havada uçuşmuyor, siperlerde kan gövdeyi götürmüyor. Savaşın yarattığı tedirginliğin, belirsizliğin insanın içinde nasıl çözülmelere yol açtığını okuyoruz sayfalarda. Yazar, okuyucu karakterlerin zihnindeki en karanlık mağaralarda soru işaretleriyle birlikte gezdirirken yaptığı doğa tasvirleriyle de olayın geçtiği mekânda sabit tutmasını beceriyor. Böylece biz de karakterlerle birlikte satırlar arasında adım adım ilerleyerek yaşananlara ortak oluyoruz. Sis ve Ayışığı, karanlık atmosferini hiç bırakmadan, zihinsel ve ruhsal girdaplara girip çıkıyor, cevapsız sorular sordurtuyor ve yukarıda yazdığım gibi savaşın psikolojik etkisini insan ruhu aracılığıyla dışa vuruyor. SİS VE AYIŞIĞI Meşa Selimoviç Saltokur Yayınları, 2020 Çeviri: Aldiana Softic Güçlü Editör: Bilal Yakup 142 s.
- "Define" ve "Kan Damlası" Klasik Maceraperestler Serisi'nde
Romanlarındaki ruh çözümlemeleriyle adını edebiyat tarihimize altın harflerle yazdıran Mehmet Rauf'un Define ve Kan Damlası romanları Klasik Maceraperestler serisiyle edebiyatseverlerle buluştu. ''Yalnız alnının iki kaşı ortasına gelen hizasında yoğun bir koyulukla pıhtılaşmış bir damla kan, sakin uyuyor denilebilecek insanın kötü bir sona uğradığı şüphesini yaratarak yorganı açmaya yöneltiyor ve yorgan açılınca gırtlağın tam ortasında üç santimetre kadar çapında korkunç ve kan pıhtılarıyla iğrenç bir manzara almış bir yara, bir çukur görünüyordu.'' Türk edebiyatının ilk büyük psikolojik romanını yayımlayan ve romanlarındaki ruh çözümlemeleriyle adını edebiyat tarihimize altın harflerle yazdıran Mehmet Rauf, Türk edebiyatına dönemin en yetkin örneklerini kazandırmıştır. Romanlarında kullandığı pürüzsüz ve akıcı dil eleştirmenler tarafından takdirle karşılanan yazarın polisiye türündeki iki kitabını tek bir ciltte toplanarak okurlara sunuluyor. Mehmet Rauf:(d. 12 Ağustos 1875 - ö. 23 Aralık 1931), Türk edebiyatçı. İstanbul'da doğmuş ve küçük yaşta edebiyat ile ilgilenmeye başlamıştır. Bahriye Okulu'na gitmiş, İngilizce ve Fransızca öğrenmiştir. Yakından takip ettiği Halit Ziya Uşaklıgil'in eserlerine ve realizm akımına ilgi duymuştur. Fransız yazar Paul Bourget'yi okudu ve ondan etkilendi. 1896 yılından itibaren Servet-i Fünûn'da yazmaya başladı. Roman, hikâye ve tiyatro türünde eserler vermiştir. Psikolojik tahlillere büyük önem verir. Bu yüzden eserlerinde kahraman sayısı azdır. Romanlarında genelde İstanbul ve çevresinde yaşayan seçkin ailelerin arasında geçen aşk ilişkilerini konu almıştır. Zaman zaman şiirler de yazmıştır. DEFİNE ve KAN DAMLASI Mehmet Rauf Oğlak Yayınları, 2021 Kapak Tasarımı: Deniz Çorbacıoğlu 208 s.
- Hakan Günday, sekiz yılın ardından Zamir ile geri dönüyor
Hakan Günday, uzun zamandır beklenen romanı Zamir ile kitapseverlerle buluşuyor. Hakan Günday’ın uzun zamandır beklenen yeni romanı Zamir, Ekim ayında yayımlanacak. Hakan Günday'ın sekiz yıl aradan sonra gelen romanının kapak çizimi, diğer kitaplarında olduğu gibi Emre Orhun'a ait. Yazarın onuncu kitabı olan Zamir; doğan doğmaz bir mülteci kampına bırakılan Zamir'in hayatını anlatıyor. Savaşı ne pahasına olursa olsun önlemek için kurulan bir teşkilatın adamı olan Zamir dünyanın dört bir yanında, kendi trajedisiyle dünyanın trajedisini omuzladığı zorlu pazarlıkların içinde yol alıyor. Yayınevi, Zamir'in Ekim 2021'de okurlarıyla buluşacağını belirtti. Hakan Günday; 29 Mayıs 1976'da Rodos'ta doğdu. İlköğrenimini Brüksel'de tamamladı. Ankara'daki Tevfik Fikret Lisesi'ni bitirdikten sonra Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Fransızca Mütercim Tercümanlık Bölümünde üniversite eğitimine başladı. Ertesi yıl Universite Libre de Bruxelles'in siyasal bilimler bölümüne geçti. Öğrenimine Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde devam etti. İlk romanı Kinyas ve Kayra'yı 2000 yılında o dönemde Om Yayınevi'nin editörü Nevzat Çelik'in desteği ile yayımladı. Diğer kitapları; Kinyas ve Kayra (2000), Zargana (2002), Piç (2003), Malafa (2005), Azil (2007), Ziyan (2009), Az (2011) ve Daha (2013)'te yayınlandı. ZAMİR Hakan Günday Doğan Kitap, 2021 Kapak Çizimi: Emre Orhun
- Barış Bıçakçı'nın yeni öykü kitabı geliyor
Barış Bıçakçı’nın yeni kitabı “Doğum Lekesi Gibi Bir Gülümseme” 10 Eylül 2021'de kitapseverlerle buluşuyor. İletişim Yayınları'ndan çıkacak olan “Doğum Lekesi Gibi Bir Gülümseme”, Barış Bıçakçı'nın on ikinci kitabı. Yayınevi, kitabın 10 Eylül 2021'de okurlarıyla buluşacağını belirtti. Barış Bıçakçı; 1966’da Adana’da doğdu. Hüseyin Kıyar ve Yavuz Sarıalioğlu ile birlikte Ocak 1994 ve Ekim 1997’de iki şiir kitabı yayımladı. İletişim Yayınları’nca yayımlanan diğer kitapları: Herkes Herkesle Dostmuş Gibi (2000), Veciz Sözler (2002), Aramızdaki En Kısa Mesafe (2003), Bizim Büyük Çaresizliğimiz (2004), Baharda Yine Geliriz (2006), Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra (2008), Sinek Isırıklarının Müellifi (2011), Seyrek Yağmur (2016), Kurbağalara İnanıyorum (2016, Behçet Çelik ve Ayhan Geçgin ile birlikte), Tarihî Kırıntılar (2019). DOĞUM LEKESİ GİBİ BİR GÜLÜMSEME Barış Bıçakçı İletişim Yayınları, 2021
- Eski bir köşkten yükselen piyano sesleri
Gökhan Yavuz Demir, Göknil Özkök'ün yazdığı ve Başak İşbilir'in resimlediği İnci'nin Kitabı üzerine yazdı. Gökhan Yavuz Demir Dünyayı ve hayatı tecrübe etmenin türlü türlü yolları var. Kimi dünyayla ilişkisini renkler ve imajlar, kimi kelimeler, kimi sayılar, kimiyse melodiler üzerinden kurar. Bu kişinin zihninin nasıl işlediğine ve hayal gücünün nasıl çalıştığına göre değişir. Fakat değişmeyen tek şey renklerin de kelimelerin de sayıların da melodilerin de neticesinde bir hikâyeye dönüşmesidir. Nitekim Göknil Özkök’ün yazdığı, yani kelimelere döktüğü ve Başak İşbilir’in resimlediği, yani renklerle bezediği İnci’nin Kitabı’nda anlatılan hikâyenin kökeninde de melodiler var. Her şey İnci ve ailesinin ahşap bir köşkün karşısındaki yeni bir apartmana taşınmalarıyla başlıyor. Keşfedilecek yeni bir mahalle, alışılacak yeni bir okul, yerleşilecek yeni bir ev ve tanışılacak yeni arkadaşlar; bunların hepsi heyecan verici olsa da İnci’nin ilgisi ister istemez hikâyelerini kimseyle paylaşmayan ihtiyar köşke yoğunlaşıyor. O kadar ki öğrenmek istediği bu hikâyeyi kendi muhayyilesinde parça parça inşa etmeye başlıyor. Kendisiyle eski köşk arasında bir bağ kurmak için, kendi hikâyesi ile ahşap köşkün bilinmeyen hikâyesinin ortak bir hikâyede kesişmesini bekliyor. Bu arada okula gitmeye ve evde müzik dinleyip piyano çalmaya devam ediyor. Bir gün bir okul arkadaşı o eski köşkte bir zamanlar bir piyanistin yaşadığını söyleyince o aradığı ortak hikâyenin ilk melodileri hayal gücünün çarklarını çalıştırıveriyor. İnci’nin hayal gücü orkestrasının çaldığı o melodinin kreşendo ânı ise, babasının sahaftan bulduğu bir plağı ve zarfı eve getirmesi oluyor. Plakçalardan yükselen melodilerle beraber eski köşkün o gizemli hikâyesi de İnci’nin önünde sayfa sayfa, satır satır, kelime kelime, nota nota açılıyor ve küçük müzisyen İnci kendisini, köşkte yaşayan piyanist İnci Hanım ile karşılıklı oturup çay ve kek eşliğinde sohbet ederken buluveriyor. Bu sohbet esnasında laf klasik müziğin Türkiye’deki gelişiminden ilk Türk operasını yazan Ahmed Adnan Saygun’a ve onun, küçük bir kız çocuğuyken piyanist İnci Hanım için yazdığı yedi bölümden oluşan bir müzik masalına geliyor: “İnci’nin Kitabı.” İnci hanım piyanonun tuşları üzerinde zarif parmaklarını gezintiye çıkardığında, İnci hiç görmediği Ahmed Adnan Saygun’la piyanodan yükselen melodiler sayesinde aslında uzun zamandır tanışıyor olduklarını kalbinin en derinlerinde hissediyor. Sesler ve müzik, kelimeler ve edebiyat, renkler ve resim gücünü zaten buradan alır. Kalbimize dokunarak, hayatlarımıza girerek, aslında hikâyelerimize de dahil olurlar. Sanatın bu küçük dokunuşlarının his dünyamızdaki akisleri her zaman çok daha büyüktür. İnci’nin eski bir köşkün piyanosundan yükselen piyano seslerine kulak vererek tecrübe ettiği gibi... İNCİ'NİN KİTABI Göknil Özkök Resimleyen: Başak İşbilir Can Çocuk Yayınları Yaş aralığı: 7, 8, 9 + Tür: Öykü 48 s.
- Belki de Sensindir O, Bir Kış Gecesi Bir Yolcu…
Şule Tüzül, zor kitapları okurken sınırları zorlamak ve aşmak isteyen okurlara hitap eden, postmodern edebiyatın en zorlu metinlerinden, Italo Calvino’nun Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu (Yolcu) isimli romanı üzerine yazdı. “Yalnız değilim, Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu’yu okuyorum, yani bir bakıma uzun bir süredir Calvino ile dertleşiyorum, derin bir sohbetin tam ortasındayım…” Zor kitapları neden severiz? Okumak ve anlamak için çırpınır, kelimeler ve cümlelerin arasında tam anlamıyla debeleniriz… Neden? Edebiyat, sonsuz sayıda gizemli dehlizleri olan bir dünya. Yaşamın yansıması, ama yaşamdan daha gerçek, daha sahici, daha sonsuz ve daha özgür… Diğer yandan, insan için hakkında en az bilgi sahibi olduğu alan kendisi. Hangi mesleği yaparsak yapalım, ne kadar çok okursak okuyalım, insanın kendisi de sonsuz bir dünya. Edebiyat, iki sonsuz dünyanın buluştuğu bir yer. Sanatın her dalı gibi, edebiyat da kendimizi bulduğumuz, her defasında yeniden ve yeniden keşfettiğimiz gizemli bir dünya. Edebiyatın o dehlizlerini ve içindeki sırları keşfetmek, dolayısıyla her defasında tekrar ve tekrar kendimizle başka başka aynalarda karşılaşmak doyumsuz bir haz. Her ne kadar sınırların içinde kendini güvende hissetse de sınırları sevmeyen bir varlık insan. Sınırları zorlamak ve aşmak da ayrı bir haz insan için, okur için… Bence tüm bu nedenler bir araya geliyor, her okuduğumuz kitap bizi bir sonraki kitaba doğru yönlendiriyor, o da bir sonrakine. Sevdiğimiz yazarların, bize sunduğu dünyanın her karışına adım atmak istiyoruz, neyi nasıl söylemiş her kelimenin sırrına erişmek istiyoruz, hele de zorlu bir okumaya davet edildiysek, okuma arzumuz kamçılanıyor, çoğaldıkça çoğalıyor. En azından benim gibi birçok okur için bu böyle… Italo Calvino’nun Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu isimli romanı, işte o zor kitaplardan. Postmodern edebiyatın en önemli eserlerinden biri. Calvino severlerin, adım adım ulaşmak istediği bir hedef adeta. Bu durum bir okur kadar yazarı için de böyle. Calvino da, pek çok yazar gibi, hem kendi yazarlığının hem de yazının sınırlarını aşmanın keyfini çıkarıyor bu kitabıyla. Kitabın başındaki Sunuş yazısında Calvino romanından Yolcu olarak bahsediyor, ben de ondan kopya çekeceğim elbette. Yolcu, içinde hem bizzat Calvino tarafından okuruna seslenen bir anlatı hem de öyküler içeren deneysel bir roman. Calvino okurunu romanın baş kahramanı olmaya, hatta romanı birlikte kurgulamaya davet ediyor. Roman boyunca “Okur” ve “Yazar” kavramları masaya yatırılıyor. Calvino’nun roman sürecini okuru ile paylaştığı anlatı şeklinde numaralandırılmış 12 bölüm ve tamamlanmamış 10 farklı roman yer alıyor kitapta. Calvino edebiyatın sonsuz labirentinde bir oyun kurguluyor kendine ve okuruna, zor olduğu kadar keyifli, yorucu olduğu kadar çekici ve heyecanı yüksek bir oyun. 'Rahatsız edilmek istemiyorum.' Romanın ismi kadar giriş cümleleri de edebiyat tarihinde eşsiz yerini alıyor: “Italo Calvino’nun Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu adlı yeni romanını okumaya başlamak üzeresin. Rahatla. Toparlan. Zihnindeki bütün düşünceleri kov gitsin. Seni çevreleyen dünya bırak belirsizlik içinde yok oluversin. Kapıyı kapasan iyi olur; öte yanda mutlaka çalışmakta olan bir televizyon vardır. Hemen seslen ötekilere: ‘Hayır, televizyon seyretmek istemiyorum!’ Sesini yükseltmezsen duyamazlar seni. ‘Kitap okuyorum. Rahatsız edilmek istemiyorum!’ O gürültü arasında seni işitmemiş olabilirler, daha yüksek sesle söyle, bağır hatta: Ben, Italo Calvino’nun yeni romanını okumaya başlıyorum!” Bir okur için çok cezbedici bir giriş değil mi? Calvino roman boyunca, tıpkı bu ilk paragraftaki gibi, okurunun nerede ne yaptığını, ne durumda olduğunu, ne hissettiğini ve ne istediğini, bir kahin gibi biliyor, sık sık okuruna direktifler veriyor, okurunun yerine konuşuyor, onun istekleri doğrultusunda kurgusunu sürdürüyor. Bazen şaşırıyorsunuz oturduğunuz koltukta ya da bulunduğunuz bir mekânda ne durumda olduğunuzu, aklınızdan geçenleri Calvino’nun bilmesine, bazen gerçekten hiçbir şey anlamıyorsunuz, bazen kurgunun merak uyandıran detaylarının peşinde heyecanla ilerliyorsunuz. Calvino size kuralları hatırlatıyor, kuralları yıkıyor. Alışkanlıklarınızı sorguluyor, sorgulatıyor. Kitabın daha ilk sayfalarında sıra dışı bir oyunun içine düştüğünüzü anlıyorsunuz. Roman roman içinde. Tıpkı bu romanı okumak üzere elinize aldığınız zamana kadar olanların benzerini kitabın ilk sayfalarında okumaya başlıyorsunuz. Calvino’nun kitabını almak üzere bir kitapçıya giriyorsunuz. Bu kitap ilk 1979’da yayınlanmış. Bugün yayınlanmış olsaydı Calvino okurunun internetteki kitap satış sitelerinde nasıl alışveriş yaptığına da romanında yer verirdi büyük olasılıkla. Satırlarda ilerlerken fark ediyorsunuz ki kitapçıda neler yaptığınızı okuduğunuz satırlar internette dolaşırken yaptıklarınızdan pek de farklı değil: “Daha kitapçının vitrininde aradığın yapıtın adı ilişti gözüne. Bu görsel izi sürerek tezgahların üstünden kaşlarını çatarak bakan, raflardan seni korkutmaya çalışan Okumadığın Kitaplar kalabalığını yararak dükkânda ilerledin. Ama sen çekinmen gerekmediğini biliyorsun; Okumana Gerek Olmayan Kitaplar, Okunmaktan Başka Amaçlar İçin Yazılmış Olan Kitaplar, Daha Yazılmadan Önce Okunmuş Kitaplar Sınıfına Dahil Olduğu İçin Kapağını Açmaya Gerek Olmadan Okumuş Olduğun Kitaplar silsilesinin hektarlarca uzandığını çok iyi biliyorsun.” Bu daha başlangıç. Roman boyunca daha neler var neler. YKY tarafından yayımlanan Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu, yaklaşık 250 sayfalık bir roman. Bu kadar kısa bir romanda edebiyata, okur olmaya, yazar olmaya dair ne varsa karşınıza çıkıyor. Calvino yaşamdaki siyasi ve insanı duruşunu satırlar arasına yerleştirmiş: Edebiyatın genel kabul görmüş kuralları kadar, iktidara, toplumsal kurallara, ahlaki yaptırımlara, insanı insanlıktan uzaklaştıran uygulamalara kafa tutuyor. Kitabın adı da içinde geçenler de, her şey muallak. Yaşam gibi; yaşamın da kesinliklerden, bütünden, neden sonuç ilişkilerinden oluştuğunu düşünüyoruz, buna koşullandırılıyoruz, buna alıştırılıyoruz. Ama öyle değil işte. Yaşam kadar muallak bir romanın içindeyiz. Bu muallaklık, Calvino’nun yaratıcılığı ile okuru kaçınılmaz biçimde kendine çekiyor. Kitapta yer alan farklı türlerdeki yarım bırakılmış on roman birbirinden bağımsız gibi duruyor, okur tam buna alışmışken yeni başladığı romanda ya da roman aralarındaki bölümlerde Calvino bağlantılar kuruveriyor. Türlerin ne önemi var? Bir romanın yarım kalması o romanın anlamını eksiltir mi? Bir romanın bölümleri arasında ilişki olması gerekir mi? Bir anlamda okuru, yazarın sancılı sürecine ortak ederek yazarı anlamaya davet ediyor. Diğer yandan o kadar emek verilen kitapların bir çırpıda tüketilivermesine gönlü razı olmayan bir yazar edasıyla okurunu zora koşuyor. Bir sayfada yazarı ya da okuru önemli mertebelere getirip sorumluluklar yüklerken, yüceltirken, bir başka sayfada sıradan okur ve yazar olmanın önemi üzerinde duruyor. Siz aman bir şey kaçırmayayım diye dikkatli dikkatli okurken, bu sefer kendinizi satırlara sere serpe bırakmadığınız için sizi eleştiriyor. Oysa Calvino bu romanında bir matematik ve edebiyatı buluşturmuş. Göstergebilimin oldukça karmaşık bir modelini romanının temeline yerleştirmiş. Ben kitabı, yürütücülüğünü yaptığım KültüraLitera Kitap Kulübü için okuduğumdan oldukça ince eleyip sık dokuyan bir okumaya giriştim. Calvino bunu hiç istemiyor. Okurunu zorlasa da bırakın diyor, kendinizi satırlara bırakın, keyif almayacağınız bir okumak niye, diyor. Zaten istediğiniz kadar dikkatli, aman bir şey kaçmasın diyerek okuyun, kitabın sonuna geldiğinizde, bir sürü yarım kalmışlıkla baş başa kalıp en başa dönmek, kitabı tekrar okumak, o yarım kalmışlıkları bir nebze olsun tamamlamak, Calvino’nun kurnaz oyunlarının kaçırmış olabileceğiniz inceliklerini fark etmek istiyorsunuz. Fethi Naci, iyi bir romanda okur için esas ölçütün okuduğu bir romanı yeniden okuma isteği olduğunu söylemiş. Zaten Yolcu, tekrar tekrar okunası ve her okumada yeni bir şeylerin keşfedileceği, keşfettikçe okuma keyfinin tekrar ve tekrar yaşanacağı romanlardan. Hem okur için bir kılavuz metin, hem de yazı ile derdi olanlara enfes bir yazın atölyesi. Roman içinde roman Romanın zor okunmasının nedeni, Calvino’nun hem yazın tekniklerinin hem de Calvino’ya özgü yaratıcılığının sınırlarını zorlaması. Romanda numaralandırılmış bölümlerle Calvino ana romanda ne yapmak istediğine dair okura doğrudan açıklamalarda bulunarak bir üst kurmaca tekniği kullanmasının yanı sıra, roman boyunca birbirinin içine geçen başka üst kurmacalar da kullanıyor. Roman içinde yer alan on roman hem farklı türlerde hem de farklı yazın teknikleri ile yazılmış. Calvino’nun okura doğrudan seslendiği bölümler bir bakıma yazarın iç döküşü, okurla dertleşmesi gibi. Bazen bu bölümleri açıklamak için sanki bir sonraki bölümdeki romana yer veriyor, bazen de kitapta yer alan romana açıklama getirmek için bizzat araya giriyor. Her kitabın, başka kitapların varlığı ile can bulduğunu anlatıyor bize. “Erkek okur”, “kadın okur” olmanın inceliklerine dikkat çekiyor. Mükemmel okur kim? Üretken yazar kime diyoruz? Azap çeken yazar kim? Edebiyatın en çok tartışılan konularından birini de masaya yatırıyor Calvino: Bir kitap yazarından bağımsız okunabilir mi? Yüzlerce hayvanı katleden ve kadınlara dünyayı zindan eden Heminway’in büyük yazarlığını ne yapacağız mesela? Peki ya yazarı Calvino olmasaydı Yolcu’yu bu kadar istekli okur muyduk, bu zorlu okuma serüvenine bu kadar emek verir miydik? Peki yazarın yazdıkları kadar yazmadıkları da önemli olabilir mi? Evet, Yolcu çok zor bir roman. Diğer yandan bizim için, biz okurlar için, doğrudan bize hitap eden, okurunu muhatap alan müthiş bir yazar tarafından kaleme alınmış bir roman. Calvino, roman boyunca bu duyguyu veriyor okuruna ve itiraf etmeliyim ki okur olarak önemli hissettiriyor kendimi. Yolcu, tam anlamıyla özgün bir metin olmasına rağmen, Calvino özgün bir şey yazmanın da pek mümkün olmadığının altını çiziyor. Romanda bütünlük ve tutarlılık kavramlarını da yerle bir etmeye çabalıyor. Alıştığımız kavramları ters yüz ettiği için bu kadar zorlanıyoruz bu romanda. Zor olduğu kadar muhteşem olan bu romanı dilimize kazandıran Eren Yücesan Cendey’e ne kadar teşekkür etsek az. Biz okurken neler çektik, o kimbilir nasıl bir çeviri süreci yaşadı? İyi ki onun gibi çevirmenlerimiz var, onlar sayesinde bu harika eserleri okumanın tadını çıkarıyoruz. Onlar edebiyatın sessiz kahramanları, çevirdikleri kitapların bence ikinci yazarları. Sağ olsunlar, var olsunlar. “Okumak yalnızlıktır.” diyor Calvino. Belki çok bilindik bir tanımlama bu. Oysa romanı okuma sürecim boyunca bu cümleyi okuyana kadar farkında değildim yalnız olduğumun. Doğru ya, dedim, yalnızım şimdi… Durup etrafıma bakındım. Deniz kıyısında, çevremde tek tük insanların gelip geçtiği bir yerdeyim. Evet belki doğru; nerde olursam olayım yalnızım elimde okuduğum kitabımla. Yine de kafa tutmak istiyorum Calvino’ya: “Hayır”, diyorum, “Yalnız değilim, Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu’yu okuyorum, yani bir bakıma uzun bir süredir Calvino ile dertleşiyorum, derin bir sohbetin tam ortasındayım…” BİR KIŞ GECESİ EĞER BİR YOLCU Italo Calvino YKY Yayınları, Çeviri: Eren Yücesan Cendey 249 s.
- Mimarlığı Görebilmek
Gözden geçirilmiş yeni basımıyla, Bruno Zevi'nin Mimarlığı Görebilmek kitabı Türkçede. Yirminci yüzyılın önde gelen mimarlık kuramcılarından Bruno Zevi'nin en ünlü çalışması olan Mimarlığı Görebilmek başlıklı kitabı, gözden geçirilmiş yeni basımıyla Türkçede. Alp Tümertekin'in Türkçeye aktardığı, Aykut Köksal'ın yayın yönetmenliğini ve editoryal çalışmasını gerçekleştirdiği Mimarlığı Görebilmek, mimari gerçekliği çeşitli faktörler üzerinden tanımlayan ve farklı yaklaşımları irdeleyen Bruno Zevi'nin 1948'de kaleme aldığı ve bugüne dek tüm dillere aktarılmış çalışması. Zevi, bu kitabıyla, modernist mimarlık yazınının en parlak örneklerinden birini veriyor. Bülent Özer, 1961'de bu kitap üzerine şunları söylüyordu: "Çağdaş yapı sanatı alanında dünyaya ün salmış iki seçkin kişi bir üçüncüyü tanımlarken aşağı yukarı aynı övgülere başvuruyorlar. Övenler F.L.Wright ve Lewis Mumford, övülen insan ise Bruno Zevi. İlkin Mumford'a kulak verelim: 'Bruno Zevi, mimari düşüncenin değil yalnız İtalya'daki, fakat bütün Avrupa'daki önderidir!' Wright'ın yargısı bir bakıma daha da geniş, daha da kesin: 'Bruno Zevi, çağımızın en derin, en samimi eleştiricisidir. Onda, yapı sanatını görebilme, gördüklerini de korkusuz, aydınlatıcı terimlerle anlatabilme gücü var!' Bu olumlu yargıların en önemli dayanaklarından biri de, 'Saper vedere l'architettura' adlı denemede, yazarın büyük bir cesaretle ileri sürdüğü mimari görüş ve değerlendirmeler olsa gerek. Bu başlığı Mimariyi Görebilmek diye dilimize çevirebiliriz. Kitabın özü ve savunduğu tez, İngilizce baskısının başlığında üç kelimeyle anlatılıvermiş: 'Mekân olarak mimari'. Mimari çok kere sanıldığı gibi, birtakım genişlik, uzunluk ve yüksekliklerin toplamı demek olmayıp, kişinin duyup yaşadığı, içinde gezinip dolaştığı boşluğun, kapsanan bir mekânın, iç mekânın ta kendisidir. Yapı sanatıyla ilgili yargıların belirli bir kesinliğe ulaşması mekâna ait terimlerin mimariye uygulanmasına bağlıdır. Bu iş yapılamadığı sürece, mimarlık alanındaki inceleme ve araştırmalar, sosyal faktörlerin (fonksiyonun). konstrüksiyon verilerinin (tekniğin), volümetrik, ya da dekoratif niteliklerin (plastik ve pictural elemanların) sınırlarını aşamayacaktır. Mimarinin özü iç mekândır derken, mimari bir yapıtın bütün bütüne mekân verileriyle olup bittiğini söylemek istemiyoruz. Nitekim her bina, ekonomik, sosyal, teknik, fonksiyonel, estetik, dekoratif, volümetrik ve spasyal faktörlerin etkisi altında meydana gelir. Hatta, bunların herhangi birine göre yorumlamalar da yapılabilir. Gelgelelim, bir yapıdaki realitenin bütün bu faktörlerin toplamında bulunduğunu da unutmamak gerekiyor." MİMARLIĞI GÖREBİLMEK Bruno Zevi Arketon Yayınları, 2021 Çeviri: Alp Tümertekin Yayın Yönetmeni ve Editor: Aykut Köksal 176 s.
- İstasyon Dergi Öykü Yarışması
''İSTASYON'' dergi tarafından düzenlenen öykü yarışması edebiyatımıza yeni öykücüler kazandırmayı hedefliyor. Yarışmanın Son Başvuru Tarihi: 01 Ekim 2021 Yarışma Temaları : Cumhuriyet - Adalet - Demokrasi Yarışmanın Katılım Şekli: e-mail / Posta Yarışmadaki Kısıtlar: İsteyen herkes katılabilir. Yarışmaya katılım şartları: Öykü Teması: ‘’CUMHURİYET – ADALET – DEMOKRASİ ‘‘dir. Belirlenen tema dışında gönderilen öyküler değerlendirmeye alınmayacaktır. Öykülerin uzunluğu 9.000 karakter ( boşluklu ) / 5 sayfayı (A4 boyutu) geçmeyecek şekilde olacaktır. Yarışmaya katılacak kişiler özgeçmişi ve öyküsünü 12 punto ile Calibri ( Gövde ) karakterinde hazırlayacaktır. Yarışmacılar öyküleriyle birlikte 1 A4 kâğıdını aşmayan özgeçmişlerini büyük zarf içinde aşağıda belirttiğimiz adreslere elden teslim edebilir, kargo ya da e-posta olarak da yarışmaya başvurabilirler. Elden teslim alınan öykülerde teslim tutanağı hazırlanacaktır. Özgeçmişte adayın öncelikli olarak; yaşı, açık adresi, telefon numaraları ve e-posta adreslerini mutlaka yazmaları gerekmektedir. İletişim bilgileri belirtilmeyen öyküler değerlendirmeye alınmayacaktır. Birden fazla kişi tarafından ortak yazılmış öyküler yarışmaya alınmayacaktır. Maltepe Belediyesi yarışmaya katılan eserlerin bedelsiz olarak basım, reklam, tanıtım, her türlü dijital, görsel, yazılı alanlarda yayımlama, yayma, kopyalama, çoğaltma, hakkına sahiptir. Yarışmada ilk üçe giren öykülere ödül verilecektir. Yarışmada jürimiz tarafından seçilecek olan 12 öykü ‘’İSTASYON’ ’dergide yayınlanacaktır. Bu şartnamede yer alan maddelerde aykırılık, alıntı ya da başkasına ait olduğunun tespit edilmesi durumunda söz konusu öyküler yarışma dışı bırakılacak olup hukuki sorumluluğu da yarışmacıya ait olacaktır. Yarışmaya son başvuru tarihi 01 Ekim 2021’dir. Son başvuru tarihinden sonra ulaşan öyküler değerlendirmeye alınmayacaktır. Postadaki gecikmeler ya da teknik aksaklıklar nedeniyle zamanında ulaşmayan başvurulardan Maltepe Belediyesi ve ‘’İSTASYON’’ dergisi sorumlu değildir. Öykülerin zarf halinde ya da elden teslim edileceği adres: Maltepe Belediyesi Kültür ve Sosyal İşler Müdürlüğü Prof. Dr. Türkan Saylan Kültür Merkezi / Gülsuyu Mahallesi, Nar Sokak E5 Yanyol üzeri MALTEPE -İSTANBUL Yarışma sonuçları 28 Ekim 2021 tarihinde açıklanacaktır. Kazanan öykülerin sahipleri istasyondergi.com sitesinde yayınlanacaktır. Yarışmanın seçici jüri kurulu 30 Ağustos 2021 tarihinde açıklanacaktır. Yarışmaya öykü gönderen yarışmacılar bu şartnameyi kabul etmiş sayılır. İSTASYON ÖYKÜ YARIŞMASI ÖDÜLLERİ İlk üçe girecek yarışmacılara notebook (bilgisayar) hediye edilecektir. İlk 12’ye giren yarışmacıların öyküleri İSTASYON dergide yayınlanacaktır. İSTASYON ÖYKÜ YARIŞMASI TAKVİMİ Son Başvuru: 01 Ekim 2021 Sonuçların ilanı: 28 Ekim 2021 İletişim: Maltepe Belediyesi Kültür ve Sosyal İşler Müdürlüğü Prof. Dr. Türkan Saylan Kültür Merkezi: 0(216) 370 78 68
- Ödüllü bir İskandinav gerilimi: Reçine
2016’da En İyi İskandinav Gerilim Romanı dalında The Glass Key ödülünü kazanan Reçine Türkçede. Ane Riel, bir babanın kızını güvende tutma arzusunun geri dönülmez bir şekilde zararlı hâle gelmesinin öyküsünü anlatıyor. “Polis senin öldüğüne kanaat getirmeli, Liv. Sonrasında huzura kavuşacağız.” Liv öldüğünde altı yaşındaydı, en azından devlet otoritelerine böyle bildirilmişti. Liv’in babası kızını korumanın tek yolunun onu herkesten saklamak olduğunu biliyordu. O yüzden bir akşam ev dediği izole ve ağzına kadar eski eşyalarla doldurulmuş harabeyi bırakıp sahile gitti. Balıkçı teknesinin denizde parçalanmasını izledi ve tek çocuğunun kaybolduğunu bildirmeye gitti. Ancak Liv o sırada, babasının atölyesini dolduran kutuların arkasında saklanıyordu. Babası onun hiçbir zaman okula gitmesi gerekmeyeceğini söylemişti, böylelikle ailesinden asla ayrılmak zorunda kalmayacaktı. Liv artık güvende olacaktı. 2016’da En İyi İskandinav Gerilim Romanı dalında The Glass Key ödülünü kazanan Reçine, bir babanın kızını güvende tutma arzusunun geri dönülmez bir şekilde zararlı hâle gelmesinin öyküsü. REÇİNE Ane Riel Koridor Yayınları, 2021 Çeviri: Sadi Tekelioğlu 277 s.
- İnsanlar kötü müdür?
Machiavelli’den Hobbes’a, Freud’dan Pinker’a herkes şuna inanıyor: İnsanlar kötüdür İnsanların iyi olduğunu varsaymak hem gerçekçi hem de devrimci bir eylemdir. Çoğu İnsan İyidir’de Bregman insanların cana yakınlığına ve özgeciliğine inanmanın farklı bir düşünce tarzının temelini atacağını, toplumumuzda hakiki bir değişikliğe yol açabileceğini gösteriyor; buna inanmanın da iyimserlik değil gerçekçilik olduğunu söylüyor. “İnsanlığı yepyeni bir perspektiften görmemi sağladı.” Yuval Noah Harari “II. Dünya Savaşı’nı, Sineklerin Tanrısı’nı, Sibirya’daki bir tilki çiftliğini, New York’ta yaşanan ama tüm dünyanın duyduğu bir cinayeti ve saygınlığını yitirmiş psikoloji araştırmalarını tek tek ziyaret ediyoruz... Bu düşündürücü ve cüretkâr kitapta insanın iyiliğine dair güven veren pek çok kanıt var... Biraz da doğamızın olumlu yanlarını okumak insana iyi geliyor.” The Observer “İnsanların iyiliği üstüne merak uyandıran öykülerle dolu... Bregman’ın kitabı heyecan verici ve bir o kadar gerekli.” The Times ÇOĞU İNSAN İYİDİR Rutger Bregman Mundi Yayınları, 2021 Çeviri: Gül Özlen Tür: Tarih/Felsefe 456 s.
- Sonlarını Bilmediğimiz Çocuklar
Nagihan Kahraman, Valeria Luiselli'nin Orta Amerika ve Meksika'dan ABD'ye girmeye çalışan çocuklara "ABD'ye neden geldin?" sorusuyla başlayan, deneme türündeki kitabı Bana Sonunu Söyle üzerine yazdı. Nagihan Kahraman Valeria Luiselli, Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşayan Meksikalı genç bir yazar. Ben yazarı Kayıp Çocuk Arşivi kitabı ile tanıdım. ABD-Meksika sınırında yaşanan olaylara eğilen bu roman, göç eden çocuklara dair bir manzara sunuyor okuyuculara. Bu romanı ile Valeria Luiselli 2020 yılında Rathbones Falio, 2021 yılında da Uluslararası Dublin Edebiyat Ödülü'nü aldı. Bu kitap beni yazarın diğer kitaplarına, Kalabalıkta Yüzler ve Dişlerimin Hikâyesi'ne götürmüştü. Aradan geçen bu zamanda yeni kitap ne zaman gelir acaba diye beklerken, geçtiğimiz günlerde yazarın deneme kitabı Bana Sonunu Söyle, yine Seda Ersavcı çevirisi ile bizlere ulaştı. Bana Sonunu Söyle, Kayıp Çocuk Arşivi ile paralel okuma yapmaya olanak sağlayan bir kitap. Çünkü benzer şekilde Orta Amerika ve Meksika'dan ABD'ye girmeye çalışan çocuklar ve onların yaşadığı acılara odaklanıyor. Bu kitap bir deneme olduğu için klasik olay akışı yok elbette ama kitabın kendi içinde baştan sona çocukların yaşadığı olaylara odaklanan bir akış mevcut. Kitapta yol göstericimiz, çocuklara yöneltilen 40 adet soru. Yazarın, çocuklara mahkemede gönüllü tercümanlık yaptığı zamanlarda İspanyolcadan İngilizceye çevirmek üzere sorması gereken bu sorular ışığında ilerliyor kitap. "ABD'ye neden geldin?" ile başlayıp "Anavatanında kiminle yaşıyordun?", "Hâlâ temas hâlinde misin?", "Kendi ülkende hiç çetelerle ya da suç dünyasıyla sorun yaşadın mı?" gibi sorularla devam eden ve sonunda da "Kendi ülkene döndüğün takdirde ne olacağını düşünüyorsun?", "Dönecek olsan sana kim göz kulak olurdu?"yla biten bir form. Luiselli bu soruların her birini tek tek inceliyor. Birkaç sorudan bile fark edileceği üzere aslında bir kısırdöngü söz konusu. Ülkelerine dönmelerinin yolunun fazlaca açık olduğu hemen göze çarpıyor. Kitap temel olarak üç ana bölümden oluşuyor: "Sınır", "Mahkeme" ve "Ev". Bu bölümler aslında bu kayıt dışı göçmen çocukların geçtiği yolun özeti bir nevi. Çölü kazasız bir şekilde aşıp sınıra ulaşabilen çocuklar şanslı(!) çünkü sınırda bir memurla karşılaşıp bu sayede işlem başlatabilirler. Eğer bu aşamayı geçerlerse mahkemede kendilerine bahsettiğim bu kırk adet soru yöneltiliyor ve verdikleri cevaplar onları ülkede kalmaya ya da kendi ülkelerine geri gönderilmeye yaklaştırıyor. Çocukların yaşları değişmekle birlikte kendilerini ifade edemeyecek ve soruların soyutluğunu kavrayamayacak kadar küçük yaşta olan çocuklar da var aralarında. Meksika'dan geçerken çocukların başına tecavüz, kaçırılma, kaybolma ya da ölüm gibi hepsi birbirinden zor olaylar geliyor. Bu sebeple kendilerine soru sorulma kısmına ulaşabilmiş çocuklar tıpkı sanal bir oyunda level atlamış gibi oluyorlar. En azından kaçırılmış, kayıp ya da ölü değiller(!) Bunun farkında olarak bir sonraki aşamaya geçmek için mücadele ediyorlar. Geçemezler ve ülkelerine dönmek zorunda kalırlarsa başlarına nelerin geleceğini ne yazık ki hepimiz tahmin edebiliyoruz. Valeria Luiselli de bunu iyi bildiğinden bu zamana kadar en iyi yaptığı şeylerden birini yaparak, yazarak o çocukların sesi olmayı seçmiş. Bu sebeple de "Belki de haklarını teslim etmenin tek yolu -böyle bir şey mümkünse tabii- hep geri dönüp aklımızdan çıkmasınlar ve bizi sürekli utandırsınlar diye bu hikâyeleri tekrar tekrar dinlemek, kaydetmektir. Çünkü içinde bulunduğumuz dönemde yaşananların farkında olup da bu konuda hiçbir şey yapmamayı seçmek kabul edilebilir değil artık," (s.28) diyor kitapta. Peki ABD'ye gelmeyi başaran çocuklara ne oluyor? Öncelikle çocuklar Sınır Devriye memurlarına teslim oluyor ve resmen tutuklanıyorlar. Mahkemeye çıkıp kendilerini savunmanın yolu bu çünkü. Tutuklandıktan sonra geçici bir barınağa yerleştirilen bu çocuklar eğer ABD'de akrabaları varsa onları aramaya koyuluyorlar. Bulurlarsa ve bir avukatları da varsa artık sınır dışı edilmemek üzere şanslarını deneyebiliyorlar. Bütün bu süreçte, eğer bu çocuklardan biri Meksikalıysa, ne barınak bulmalarına ne de aileleriyle iletişim kurmalarına izin veriliyor. Direkt sınır dışı edilmelerinin yolu açık. Ne kadar garip geliyor, değil mi? Daha en başından oyun dışı kalmak gibi. Oyun alanında birçok çocuk var ve sizin oraya girmeye hakkınız yok. Çünkü dünyanın en belalı yerlerinden birinde doğmuşsunuz. Elbette ki yaşananlar ne bir oyun ne de bu çocuklar oyun sırası bekliyor. Yine de bir "oyun" metaforu kullanmak istedim çünkü onların her biri "göçmen", "kayıt dışı" gibi sıfatlarından evvel öncelikle bir çocuk. Nitekim formun en kritik sorularından biri olan "Buraya neden geldin?"e bir çocuğun cevabı da bunu gösteriyor: "Çünkü varmak istedim."(s.79) Bu deneme kitabında bahsedilen kişilerin isimleri değiştirilmiş olsa da anlatılan olayların hepsi gerçek. Bu sebeple yazarın da dediği gibi anlatmak, yazmak, böylece hikâyelerin unutulmasının önüne geçmek belki de yapılabilecek en iyi şeylerden biri. Kitabın ismi de yazarın, çocuklardan birinin hikâyesini duyan altı yaşındaki kızının sürekli "Sonunda ne oluyor?" diye sormasından hareketle doğmuş. Sonunu söyleyemediğimiz çünkü sonunda ne olduğunu bilmediğimiz hayatlar bu kitapta anlatılanlar. Sonunda o çocuklara ne olduğunu bilmiyoruz çünkü bu bir roman değil. Yine de kitabın sonunda küçük bir ışık görünüyor. Çok küçük. Onu büyütebilmek umuduyla... BANA SONUNU SÖYLE Valeria Luiselli Siren Yayınları, 2021 Çeviri: Seda Ersavcı 104 s.
- İşleyen Kurmaca’nın Temel Atölye dersleri başlıyor
Öykü okuma ve yazma yolculuğunda ilerlemek isteyenler için Fadime Uslu ve Doğuş Sarpkaya tarafından yürütülen İşleyen Kurmaca Temel Atölye dersleri 18 Eylül 2021'de zoom üzerinden online başlıyor. “İşleyen Kurmaca” nın bu derslerinde, kurmacanın temel öğeleri ve teknik kavramları derinlemesine ele alınacaktır. Metin çözümlemeleri, ders içi yazma egzersizleri, teorinin pratiğe aktarılması için yönlendirici çalışmalar yapılacaktır. Katılımcı arkadaşlarımızın dersler boyunca yazdığı öyküler Fadime Uslu ve Doğuş Sarpkaya tarafından değerlendirilecektir. Öykülerin yayıma hazır hâle gelmesi için önerilerde bulunulacak, arkadaşlarımıza yazma konusunda eşlik ve rehberlik edilecektir. Boccacio, Tahsin Yücel, Ernest Hemingway, Nezihe Meriç, Yılmaz Güney, Bilge Karasu, Tomris Uyar, Sait Faik, Zeyyat Selimoğlu, Virginia Woolf, Cesare Pavese, Ercan Kesal, Kate Chopin, Truman Capote, Orhan Kemal, Leyla Erbil, Henry Miller, Johnny Schemisin, Vladimir Nabokov, Anton Çehov, Behçet Çelik, Donald Bathelme, Edgar Allen Poe, Vüs'at O. Bener gibi edebiyatın usta isimlerinin öykülerinin çözümleneceği derslerde, okuma biçimlerimizin yazma deneyimimize etkisi işlenecektir. Toplamda on iki hafta olan program dörder haftalık üç kur olarak sürecektir. İlk kur 18 Eylül 2021’de başlayacaktır ve dersler cumartesi günleri 11.00-13.00 arasında Zoom üzerinden online yapılacaktır. Temel Atölye’de işlenecek konular: 1. KUR: Kurmacanın temel/kurucu ögeleri (4 Hafta) Kurmaca nedir? Kurmaca türleri, birbirleriyle ilişkileri ve farkları Dil Atmosfer Zaman Mekân Karakter Hikâye /Olay Örgüsü Etki Kurmaca metinde atmosfer nedir? Atmosfer nasıl kurulur? Zaman-mekân unsurlarıyla atmosfer kurma. Dil atmosferi kurma. Hikâyenin yapısı-anlatım biçimi arasındaki ilişki. Bu kurda, öykü okuma ile çözümleme çalışmaları ve yazma egzersizleri yapılacaktır. 2. KUR: Kurmacayı harekete geçirmek (4 Hafta) (23 Ekim – 13 Kasım) Türlerin doğası Kurucu ögelerin etkinlik alanını geliştirirken hikâyede derinleşme Zaman/mekân, atmosfer, karakterin hikâyedeki etkiyle mesafesi Kurmacanın matematik doğası: Kurgu nedir? Kurgu türleri Hikâyenin yapısı ile kurgu türü arasındaki ilişki Kurmacanın Kahramanları Anlatıcı Hikâyesi anlatılanlar Bakış türleri Anlatıcının bakış açısı İlk kurda başladığımız çalışmaları ilerletiyoruz. Derste yaptığımız yazma egzersizlerinin yanı sıra yönlendirici çalışmalarla tekniğin uygulanmasını, katılımcı arkadaşlarımızın yazdığı öykülerin yayımlanabilir hâle gelmesini hedefliyoruz. 3. KUR: Kurmacada İnce İşçilik (4 Hafta) (27 Kasım – 18 Aralık) Temel ve yardımcı ögelerin pratikteki işleyişi Hikâyede kırılma anı /aydınlanma anları Maddi ayrıntıların doğası: Nesneler, semboller Nesneler, semboller, temsillerle anlam örüntüsü oluşturma Kurmaca metinlerde gizli, açık, örtük bilgi Bilgilerin işlenmesi İnce işçilik Kurmaca metinleri hangi kriterlerle değerlendiririz? Kendi eserimizi nasıl değerlendirebiliriz? Başkasının metnini değerlendirirken neye dikkat ederiz? Bu kurda, ders konularının yanı sıra öykü yazımına yoğunlaşacağız. Katılımcı arkadaşlarımızın her hafta yapılan yönlendirmelere göre bir metin kaleme almasını hedefliyoruz. Bu etapta da yazılan öykülerin yayımlanabilir hâle gelmesini hedefliyoruz. Kayıt ve detaylı bilgi için WhatsApp: 0555 4892333.















