top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5404 sonuç bulundu

  • Yeraltı Demiryolu dizi oluyor

    Colson Whitehead’in 2016 yılında yayımlanan Pulitzer Ödüllü romanı Yeraltı Demiryolu televizyona uyarlandı. Yönetmenliğini Oscar Ödüllü Barry Jenkins’in yaptığı dizi on bölümlük bir uyarlama olarak Amazon desteğiyle hayata geçiyor. Jenkins’in ve dizinin başrol oyuncusu Thuso Mbedu’nun bu hafta kendi kişisel hesaplarından dizinin fragmanını paylaşmaları vesilesiyle biz de bu çok satan, çok sevilen, çok okunan romanla ilgili hafıza tazelemek istedik. Yeraltı Demiryolu, aslında adını tarihi bir gerçekten alıyor: 19. yüzyılın başından ortasına kadar Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan ve Afrikalı-Amerikalı köleler tarafından köleliğin kaldırıldığı özgür eyaletlere kölelik karşıtları yardımıyla kaçmak için kullanılan gizli yollar ve güvenli evler ağından. Romanın kahramanı Cora, Güney’deki bir plantasyondan kaçıp işte bu yeraltı demiryolunu kullanarak özgürlüğünün peşine düşüyor. Peşinde ise onu bulup köle sahiplerine vermek isteyen Ridgeway var. Cora kaçıp Ridgeway kovaladıkça Amerikan tarihinin bu karanlık dönemine gerçekçi bir ışık tutuyor Whitehead. İyilik ve kötülük üzerine ince bir çizgide yürütüyor okuru. Mutlak kötülüğün ve mutlak iyiliğin ötesindeki o gerçek insani bölgeye bakmaya zorluyor. Trump dönemi malum ki Amerika’nın siyahî ve göçmen halklarının belleğinde İç Savaş öncesinden 1960’lara kadar devam eden ayrımcı uygulamaların, ırkçılığın kötü hatıralarını canlandırmıştı. Buna geçen sene yaşadığımız Black Lives Matter’ı da ekleyebiliriz rahatlıkla. Bunun edebiyata yansıması, yeraltı sembolizminin yeniden Amerikan edebiyatında baş göstermesi ve karanlık tarihi yeniden ele alan romanların yükselişe geçmesi oldu. Yeraltı Demiryolu da bu eğilimin erken örneklerinden biri. Diziye uyarlanmış olması ise yine aynı şekilde dikkat çekici. Dizinin yayına girme tarihi henüz açıklanmadı ama şimdi bu romanı okumanın tam zamanı olabilir. YERALTI DEMİRYOLU COLSON WHITEHEAD ÇEVİREN:BEGÜM KOVULMAZ SİREN YAYINLARI 2017, 334 S.

  • Ecel Çiçekleri-Elçin Poyrazlar

    Türkiye’nin önde gelen polisiye yazarlarından Elçin Poyrazlar’dan yeni roman! Ecel Çiçekleri suçlulara cezalarını vermeye, güçsüzleri ayağa kaldırmaya geldiler… İstanbul’da birbiri ardına işlenen kanlı cinayetleri çözmeye kararlıdır Suat Komiser. Vahşice öldürülen ama ölüme direnmemiş görünen erkekleri birbirine bağlayan nedir? Katil, cesetlerin yanına neden beyaz kasımpatıları bırakır? Ecel Çiçekleri cezasız kalan vahşetin, adaletin ve intikamın romanı… Birbiri ardına yayımlanan Gazetecinin Ölümü (2014), Kara Muska (2016) ve Mantolu Kadın (2018) ile polisiyeseverlerin dikkatini çeken, Polisiye Yazarlar Birliği üyesi Elçin Poyrazlar yeni romanı Ecel Çiçekleri’nde suç üzerinden, iyilik, kötülük, adalet, toplumsal cinsiyet gibi kavramların peşine düşüyor. Ve polisiye edebiyatımıza yeni bir kadın dedektif kahraman hediye ediyor. ECEL ÇİÇEKLERİ ELÇİN POYRAZLAR DOĞAN KİTAP 2021, 248 s.

  • ON SORU: Ahmet Ümit

    Kitapları çok seviyor, onlardan bahsetmeye doyamıyoruz. Sevdiklerimizle, tanıdıklarımızla, romanları, şiirleri, öyküleri, kurgudışı eserleri konuşuyoruz. Litera'da yeni bir köşe açıyoruz şimdi. Hepimizin tanıdığı isimlere kitaplardan yola çıkan sorular soruyoruz! ON SORU anketimizin ilk konuğu Ahmet Ümit. 1. Neler yapıyorsunuz? Romanımı bitirdim. “Kayıp Tanrılar Ülkesi”, antik dünyanın sekizinci harikası Pergamon Altarı ekseninde baba oğul ilişkisini sorgulayan bir roman. Kar Kokusu’nda Moskova’yı anlatmıştım, bu kitap başka yabancı bir şehri, Berlin’i anlattığım ikinci çalışmam. Biraz Patasana tadında, ama Hititler’i değil, Anadolu’nun Helenistik dönemini anlatıyor. Günümüzden geçmişe uzanan bir kurgu. Berlin’in duvarının yıkılışıyla Pergamon Altarı’nda anlatan Tanrılarla Devlerin Savaşı’nı birleştiren bir tema. Elbette bir cinayet ve suç romanı... Kitabı yayınevine teslim ettim. Pandemi nedeniyle yerine çalışmaya başladım, masalın hazırlıkları içindeyim... 2. En son hangi kitabı okudunuz? Dün gece Dorian Gray’ın Portresi’ni yeniden okudum. Oscar Wilde sevdiğim bir yazar. Bir anlamda dahi. Bugünün gözüyle bakınca, kendimce kimi eleştirilerim olsa da romanın kurgusundaki fikir, Dorian Gray ile resim arasındaki ilişki müthiş. Bu buluş, kitabı hâlâ ilginç kılıyor. 3. En son ne zaman kitap hediye ettiniz? Kime? Doğum günümde torunum Rüzgâr’a kitap hediye ettim. “Binbir Gece Masalları.” Sadece çocuklar için değil, hepimiz için masal okumanın çok önemli olduğunu düşünüyorum. Biz yazarlar içinse masal yazmanın bambaşka bir deneyim olduğunu biliyorum. Yazarken kendimi en özgür hissettiğim edebi tür masaldır. 4. Keşke hiç okumamış olsaydım, böylece ilk kez okumanın mutluluğunu yaşayabilirdim dediğiniz bir kitap var mı? Hangisi? Juan Rulfo’nun Pedro Paramo’su için bunları söyleyebilirim. Büyülü gerçekçiliğin öncülerinden olan Rulfo’nun bu eseri okurlar ve yazarlar için gerçek bir edebiyat şölenidir. Her okuduğumda ayrı bir zevk aldığımı söyleyebilirim. Ama ilk okuma başka tabii. 5. Edebiyat mı kurgudışı mı? Elbette öncelikle edebiyat, ama romanlarımı yazarken sıkça kurgu dışı kitaplar okumam gerekiyor. Örneğin son romanımı yazarken, mitolojiyle alakalı önemli kitapların hepsini hatmettim. Çünkü, bilmediğinizi yazamazsınız. Kurgu dışı okumaktan asla mutsuz değilim. Entelektüel çalışma olmadan yaratıcılık eksik kalacağını düşünüyorum. 6. Bir kitabın içine girme imkanınız olsa bu hangi kitap olurdu? Umberto Eco’nun “Gülün Adı”nda yaşamak isterdim. O dağ başındaki tapınakta, tuhaf düşünceleri olan insanların arasında, Baskerville’li William ve çömeziyle katili bulmaya çalışmak şahane bir serüven olurdu. Bütün o ortaçağ zihniyetini yakından tanımayı çok isterdim. Roman olduğu için engizisyon tarafından yakılmak ihtimali de yok. 7. Hangi kitabı yazmış olmak isterdiniz? Notre Dame’ın Kamburu'nu. İnsan ruhunun ne kadar alçalabileceğini ve ne kadar yükselebileceğini en iyi anlatan eserdir çünkü. Güzellik meselesine son derece farklı ama hiçbir zaman eskimeyecek bir bakış getirir. Bence Hugo’nun başyapıtıdır. 8. Edebiyat uyarlamalarına (Film, dizi, oyun, resim, müzik) nasıl bakıyorsunuz? Uyarlansa ne güzel olur dediğiniz bir eser var mı? Bir roman ya da hikaye, sinemaya ya da diziye uyarlandığında izlediğimiz eser artık o kitap değildir. Karşımızda bir edebiyat eseri değil, başka bir sanat eseri ya da ürün vardır. O filmi ya da diziyi izlerken, edebiyatın ölçütleriyle değerlendirmek doğru olmaz. Sinemanın ölçütleriyle değerlendirmek gerekir. Ama uyarlanan film iyi de olsa kötü de olsa edebi eser bir şey kaybetmez. O nedenle uyarlama meselesine olumsuz bakmıyorum. Edebiyatın başka sanat alanlarını desteklemesini olumlu buluyorum. Özellikle film uyarlamalarına sıcak baktığım bile söylenebilir. Ama dizi meselesinde biraz daha çekinceli davranırım. Çünkü yapılan işte eserinizden tek bir satır bile bulamayabilirsiniz. 9. Yaşasaydı da daha çok kitap yazabilseydi dediğiniz yazar kim? Elbette Sabahattin Ali. Devlet eliyle katledildiğinde çok gençti. Yazarlığının en verimli yıllarını yaşıyordu. Eğer, hayatı acımasızca elinden alınmasaydı çok daha iyi romanlar yazabilirdi. Sabahattin Ali’yi düşündüğümde içim acıyor. 10. Bu soruları başka kime soralım? Kimin cevaplarını merak ederdiniz? Dostoyevski, Kafka, Nazım Hikmet, Borges, Umberto Eco, Marguez, Edip Cansever... Ahmet Ümit 1960’ta Gaziantep’te doğdu. 1983’te Marmara Üniversitesi Kamu Yönetimi Bölümü’nü bitirdi. 1985-1986 yıllarında, Moskova’da, Sosyal Bilimler Akademisi’nde siyaset eğitimi gördü. Şiirleri, 1989 yılında Sokağın Zulası adıyla yayımlandı. 1992’de ilk öykü kitabı Çıplak Ayaklıydı Gece yayımlandı. Bunu Bir Ses Böler Geceyi, Agatha’nın Anahtarı, Şeytan Ayrıntıda Gizlidir adlı polisiye öykü kitapları izledi. Hem çocuklara hem büyüklere yönelik Masal Masal İçinde ve Olmayan Ülke kitapları ile farklı bir tarz denedi. 1996’da yazdığı ilk romanı Sis ve Gece, polisiye edebiyatta bir başyapıt olarak değerlendirildi. Bu romanın ardından Kar Kokusu, Patasana ve Kukla yayımlandı. Bu kitapları Ninatta’nın Bileziği, İnsan Ruhunun Haritası, Aşk Köpekliktir, Beyoğlu Rapsodisi, Kavim, Bab-ı Esrar, İstanbul Hatırası, Sultanı Öldürmek,Beyoğlu’nun En Güzel Abisi ve Elveda Güzel Vatanım adlı kitapları izledi. Ahmet Ümit’in, İsmail Gülgeç’le birlikte hazırladığı Başkomser Nevzat-Çiçekçinin Ölümü ve Başkomser Nevzat-Tapınak Fahişeleri, Aptülika (Abdülkadir Elçioğlu) ile birlikte hazırladığı Başkomser Nevzat-Davulcu Davut’u Kim Öldürdü? ve Bartu Bölükbaşı ile birlikte hazırladığı Elveda Güzel Vatanım-İttihatçıların Yükselişi adlı çizgi romanları da bulunmaktadır. Eserleri yirminin üzerinde yabancı dile çevrilmiştir. Yazarın tüm yapıtları Everest Yayınları tarafından yayımlanmaktadır.

  • Liane Moriarty'den Yeni Roman

    Big Little Lies (Küçük Ama Büyük Yalanlar) romanıyla New York Times çok satanlar listesinde zirveye oturan, romandan uyarlanan diziyle büyük bir hayran kitlesine ulaşan Liane Moriarty'nin yeni romanı Apples Never Fall, Eylül ayında yayımlanacak. Suçlu, Hem de Çok Suçlu; Küçük Ama Büyük Yalanlar ve Üç Dilek romanları ülkemizde Hep Kitap tarafından yayımlanan Liane Moriarty'nin yeni romanı Eylül ayında okurlarıyla buluşacak. Yayınevinin yaptığı açıklamada, romanın dört çocuklu bir ailenin hikâyesini anlattığı belirtildi. Sakin görünümlü banliyölerdeki kapalı kapılarını aralayan Apples Never Fall, katman katman açtığı aile hikâyesiyle en saklı sırları, en derin yaraları ve en insancıl anları ortaya çıkaracak. Nicole Kidman ve Reese Witherspoon'un rol aldığı Emmy ve Golden Globe ödüllü Big Little Lies'ın ardından, Nine Perfect Strangers romanı da şimdilerde diziye uyarlanan Liane Moriarty'nin yeni kitabı şimdiden heyecan yarattı.

  • Katerina Poladjan: "Tarihin sonsuzluğundan anlatılabilir hikâyeler üretmeye çabalıyorum"

    Katerina Poladjan’ın Türkçedeki ilk kitabı, Bana Evimizi Anlat, Anahid (Almanca: Hier sind die Löwen) Zehra Aksu Yılmazer’in özenli çevirisiyle 2020’nin Aralık ayında Nebula Kitap tarafından basıldı. Türkiye’deki kitap satış sitelerinde çok satanlar arasında kendine şimdiden yer bulan roman, 2019 Alman Kitap Ödülüne aday gösterilen kitaplar arasında yer alıyor. Tarabya Kültür Akademisinin eski bursiyerlerinden Katerina Poladjan ile Sanem Yardımcı’nın söyleşisine yer veriyoruz.. Başlangıç Sevgili Katerina, romanın Bana Evimizi Anlat, Anahid üzerine söyleşi yapma fırsatı verdiğin için teşekkür ederiz. İlk önce romanın oluşum hikâyesiyle ilgili bir soru sormak istiyorum. Bildiğim kadarıyla, Tarabya Kültür Akademisi konuk sanatçısı olarak İstanbul’da bulundun. Romanının kendi ailenin hikayesiyle de bağlantısı var. Bu yüzden senden şunu öğrenmek istiyorum. Bu romanı yazabilmek için mi Tarabya’ya geldin, yoksa romanı yazma fikri İstanbul’da mı oluştu? Birkaç aylığına İstanbul’da yaşama ve çalışma fırsatımın oluşması –ki o zamanlar başvuruda bulunulamıyordu henüz, aday gösteriliyordunuz- büyük bir şanstı benim için. Kitabın konusu ana hatlarıyla uzun zamandır kafamda şekillenmeye başlamıştı esasen, hatta bir kez Ermenistan’a da gitmiştim. İstanbul’daki sürecin ortaya çıkmasıyla birlikte, romanı Boğaz kıyısında geliştirip yazmaya karar verdim diyebiliriz. Yolculuklar Romanını yazarken, Türkiye’de Kars’a ve Ermenistan’a gittin. Bu seyahatler kitabını ve hatta seni nasıl etkiledi? Bu seyahatler romanım için büyük bir önem taşıyor. Goethe-Institut, Tarabya’da geçirdiğim süre zarfında, Çiğdem İkiışık’la birlikte Ordu’yu, dedemin doğduğu kenti ziyaret etme fırsatı verdi bana. Romanın geçtiği yeri kendi gözlerimle görebildim, oradaki atmosferi hissedebildim. Sonrasında kurgusal bir biçimde romanıma dahil olan çok sayıda karşılaşmaların gerçekleştiği unutulmaz bir seyahatti. Yine Goethe-Institut sayesinde gerçekleştirebildiğim bir diğer yolculuk, beni Kars’a götürdü. Orada, babaannemin memleketinde, incelemelerde bulunma fırsatım oldu. Ermenistan sınırında bir köyü ziyaret ettim mesela. Roman, bu seyahatten de çok sayıda izi bünyesinde barındırıyor. İki yolculuk da halen içimde yankılanmaya devam ediyor. Sanki keşfettiğim bu kentler, kendi parçalarımı da yeniden keşfetmemi sağladı. Zannedersem her araştırma, her inceleme, insanın aynı zamanda kendisiyle ilgili de bir şeyler öğrenmesine yol açıyor. Deneyimlediğimiz her yeni şey beraberinde sorular getiriyor çünkü – yeter ki yeni olan karşısında önyargısız olup gözlerimizi kapamayalım. Kitap Restoratörü Helen Romanın ana kahramanı Helen’in sıradışı bir mesleği var: Kitap restoratörlüğü. İlginç bir karakter yapısı da var; insanlara, hatta kendi aile hikâyesine karşı mesafeli. Diğer tarafta, eski bir İncil aracılığıyla izini sürebildiği kişisel hikayelere büyük ilgi duyuyor. Türkiye’deki okurlarınla da Helen’in oluşum hikayesini paylaşabilir misin? Bir kitap restoratörünün hikâyesini anlatmak nereden aklına geldi? Evet, Helen’in kendi hikâyesine karşı belli bir mesafe koruduğu doğru. Belki de bunu yapmasının altında yatan sebep, geçmişle yüzleşmenin çoğu zaman ne kadar zahmetli ve sancılı bir süreç olduğunu sezinlemesinde saklı. Ermenistan’a yaptığım ilk araştırma seyahati esnasında Erivan’da bulunan Eski El Yazmaları Müzesi’ni ziyaret ettim. Orada kitap restorasyon atölyelerini tanıma fırsatı buldum. Eski kitaplara gösterilen ihtimamın, sessizliğin ve derinliğin yarattığı atmosfer ve sergilenen zanaat beni görür görmez etkisi altına aldı. Ermenistan’a ikinci gidişimde bu atölyelerde bütün bir hafta geçirme fırsatı buldum. Bu süre zarfında restoratörlerin çalışmalarına, yazıların ne denli bir itinayla yeniden okunabilir hale getirildiklerine şahit oldum. Bu süreç, tarihle olası bir yüzleşmenin muhteşem bir mecazı gibi geldi bana, biraz da tarihin sonsuzluğundan anlatılabilir hikâyeler üretme çabamı hatırlattı kısmen. Bu görevi romanın kahramanına devretme kararı aldım. Böylece Helen kitap restoratörü oldu. Eski bir İncil üzerinde çalışırken, sadece nesneyi restore etmekle kalmıyor, esasen tarihin katmanlarını ortaya çıkarıyor ve görünür kılıyor. Nesneyi tekrar canlandırıyor ve kitabın hikâyesini, anlatıyı yeniden okunabilir hale getiriyor. Kitaba değen her el, aslında kitabın hikâyesini yazmaya devam ediyor – kağıttaki yağ lekelerinde, kitap sayfalarını çevirirken ağızda ıslatılan parmakların bıraktığı izlerde, veya bazı sayfaların kenarlarında bulunan karalamalarda. Ve ben de hikâyemi, bir kitap restoratörünün elindeki hazinenin yaralarını sarmaya çalışırken gösterdiği dikkat ve hassasiyetle yazmaya çalıştım. Hrant ve Anahid/ Soykırım/ Edebiyatın Gücü Helen, eski bir İncil üzerinden Anahid ve Hrant kardeşlerin izini sürüyor. Bu hikâye, Birinci Dünya Savaşı esnasında yaşanan soykırım, tehcir ve ihraçlarla bağlantılı. Türkiye’de tarihsel olarak da, toplumsal olarak da bu konuyla ilgili boşluklar var. İki kardeşin hikâyesini sakin ve etkileyici bir dille anlatıyorsun. Konuya son derece hassas ve itinalı bir şekilde yaklaşıyor, belki de bu şekilde mevcut boşlukları doldurabiliyorsun. Senin bakış açın nedir? Sence edebiyatın bu denli bir gücü de var mı? Edebiyatın boşlukları dolduracak gücü olup olmadığını bilmiyorum, ama öyle olmasını umuyorum. Edebiyat öncelikli olarak alanlar açmalı. Açılan bu alanların okurda yarattığı his sarsıcı, rahatsız edici olabilir. Ancak aynı zamanda bu alanlar okurun şefkatli ve güvende hissetmesine de yol açabilir. Yapmaya çalıştığım şey, bir yandan büyük bir insanlık suçundan bahsederken, diğer yandan genel kutuplaştırıcı eğilimlere ve araştırmalarım esnasında beni çoğu kez nefessiz bırakan korkunç görüntülere yenik düşmemek. Geçmişte de günümüzde de beni meşgul eden, insanların, tarihin her döneminde neden birbirlerine şiddet uyguladıkları ve halen neden uygulamaya devam ettikleri sorusu. Bir sürü insan gibi ben de hâlâ, şiddeti hatırlamanın, günümüzde ve gelecekte şiddeti azaltabileceği, belki de önleyebileceği umudunu besliyorum. Çünkü hatırlama yetisi, insanın düşüncelerinin ve duygularının temelini oluşturuyor aslında. Hatırlamamamız mümkün değil ki zaten, ancak inkâr etmek veya unutmak mümkün. Hatırlamak olumsuz sonuçlara da yol açabilir, hatta travmatik etkiler oluşturabilir, intikam ve hesaplaşma arzusu doğurabilir. Hatırlamanın sessizliğini, suçlamanın, yas tutmanın ve öfkenin çığlıklarına tercih ettim ben. Şayet bu kitapla hatırlamaya açılan küçük bir pencere aralayabildiysem, ne mutlu bana. Helen’in Annesi/ Aile Öte yandan, Helen’i Ermenistan’daki akrabalarını bulmakla görevlendiren annesi de rahatsız ediyor, aynı şekilde Ermenistan’daki yeni sevgilisinin militan duruşu da. Buna rağmen Anahid ve Hrant’ın Ordu’ya giden izlerini takip ediyor. Kendi ailesine karşı olan ilgisiz tavrını, tanımadığı bu iki kardeşe karşı göstermiyor. Bu tereddüt, rahatsızlık duygusu, tepki nereden kaynaklanıyor? Bunu nasıl açıklarsın? Helen’in ilgisiz olduğunu düşünmüyorum. Daha ziyade bastırmaya çalışıyor, zaman ve mekân bağlamında belirsiz konumuyla çatışıyor. Annesinin verdiği göreve direnişi de bu yüzden. Belki de Helen, temsilen ailenin yaralarıyla yüzleşmek için annesi tarafından kullanıldığını düşünüyor. Belki de Nietzsche’nin şu sözü aklında: “Gerçeği öğrenme isteği – belki de gizli bir ölüm isteği.” Romanda, Helen’in hikâyesiyle Anahid ve Hrant’ın hikâyeleri yan yanalar, ve hiçbir zaman, aralarındaki bağlantı tam olarak anlaşılmıyor. Helen eski kitabın girdabına kapılıyor. Tabii ki, Hrant ve Anahid’in hikâyesini o kitapta okuyamıyor, okuyabilseydi zaten mucize olurdu. Peki, bu hikâye Helen’in hayal ürünü mü? O kadar basit değil elbette. Aslında işin esası daha karmaşık: Tarihin katmanlarıyla sürdürdüğü yüzleşme, Helen’i kendi (ailesinin) hikâyesiyle yüzleşmekten muaf tutuyor. Fakat aynı zamanda, iki çocuğun hikâyesi, aslında kendi hikâyesini ve tüm zamanlarda insanların çektiği acıları anlatıyor. Başlık Romanının orijinal başlığı Hier sind Löwen (Burada Aslanlar Var). Geçmişte haritalar üzerindeki boşlukları doldurmak için kullanılan bir söz. Kitap, Türkiye’deki okurların karşısına farklı bir başlıkla çıkıyor: Bana Evimizi Anlat, Anahid. Bu isim değişimini nasıl buluyorsun? Ben Türkçe başlığını çok sevdim; ki başlık zaten romandan alıntılanmış bir cümle. Ordu’dan kaçarken, Hrant ablası Anahid’e sürekli “Bana evimizi anlat, Anahid,” diyor. Anahid de anlatıyor; evlerini, annelerini ve babalarını, kardeşlerini, yitirdikleri yaşamlarını. İki çocuğun kendilerini teskin ettikleri bir öz-olumlama hali aslında. Yok olma korkusu her zaman mevcut. İnsan hatırladığı sürece, hikâyeler anlatıldığı sürece, yok olunamaz. Son bir şey? Türkiye’deki okurlarına son olarak neler söylemek istersin? Bu romanı Türkiye’de yazabilmiş olmak ve kitabın orada okunabilecek olması beni çok mutlu ediyor, çünkü Türkiye ile güçlü bağlar kurdum ve artık orası evim gibi oldu. Kitap bu arada çok sayıda dile çevriliyor. Ancak Türkiye’deki harikulade yayıncım sayesinde, kitabın Türkçe çevirisinin okurlarla tüm diğer dillere yapılan çevirilerden daha önce buluşması benim için ayriyeten bir onur ve mutluluk kaynağı oluşturuyor. Röportaj: Sanem Yardımcı

  • "Virginia Woolf olsa ne yapardı?"

    Geçtiğimiz yıl yayımlanan Weather romanıyla adından çokça söz ettiren Jenny Offill'den, her okuyuşta bambaşka anlamlara bürünen Mrs. Dalloway üzerine... Amerikalı yazar, Domingo Yayınevi'nin Eş adıyla yayımladığı romanını yazarken Virginia Woolf'un kendisine nasıl kılavuzluk ettiğini anlatıyor. Seda Ateş çevirdi. Mrs. Dalloway’in Ömürlük Dersleri Virginia Woolf 1916’da yazdığı bir yazıda hakiki sanat eserlerinin tümünde bulunan bir hususiyete değinir. Charlotte Brontë’den bahsettiği bölümde, kimi yazarların kitaplarının her okuyuşta biçim değiştirdiğini söyler. Olay örgüsü şaşırtıcı biçimde tanıdık gelse de, açığa çıkardığı duygular değişir. Önemsiz olduğu düşünülüp üstünkörü geçilmiş kimi sahneler yepyeni bir anlamla kıpırdanmaya başlar, sanki bu sahneleri anlamak için gereken şey aradan geçen zamanın ta kendisidir. Woolf tekrar tekrar okuduğu eserleri anlatmaya devam eder: İnsan her okumada kimi değişiklikler fark eder, sanki hayatın kaynağı bu sayfalarda akıp gider, sanki gökyüzü ve bitkilerle birlikte mevsimden mevsime şekillerini ve renklerini değiştirmeye muktedirdirler. İnsanın her yıl Hamlet’i okuyup her yıl izlenimlerini kaleme alması, neredeyse kendi hayatının kaydını tutması gibidir. Biz hayatı öğrendikçe, Shakespeare bildiklerimizi yorumlar. Benim için Mrs. Dalloway böyle bir kitaptır, yıllar boyunca kendi yaşamöykümün bütün ayrıntılarını işaretlediğim kitap odur. Her seferinde, okuduğum her sayfada, hatırladığıma şaşırdığım bir şeyler bulurum, ama daima yenileri de vardır, bunların hatırladıklarımla alakası yoktur. Hatta hikâyenin unuttuğum bir yönü açığa çıkar ve her seferinde gözümün önünde öylece duran bir şeyin zamanla belirsizleşip silindiğini hissederim. Bunun sebebi Mrs. Dalloway’in muazzam derinliğidir, ayrıca tuhaflığı da yadsınamayacak bir kitaptır. Olay örgüsünün özeti romanın barındırdıklarına dair en ufak bir fikir bile veremez. Hatta, şöyle bir baktığınızda sıkıcı bile görünebilir. Roman, bir haziran gününü, kimi karakterlerin bakış açısından ele alır. Yıl 1923’tür. Büyük Savaş sona ermiştir ancak hatıraları, eşi benzeri görülmemiş yıkımları hâlâ İngiltere’de yankılanmaktadır. Londra’nın şık muhitlerinden birinde, orta yaşlı bir kadın parti verecektir. Çiçek almak için dışarı çıkar. Aynı gün, bir zamanlar evlenmenin eşiğinden döndüğü adam ziyarete gelir. Tanıdığı birileri ona burun kıvırır. Bir zamanlar öptüğü olağanüstü güzellikteki kızı anımsar. Sonra parti için misafirler eve doluşur. Bütün bunların üstüne, bir de hiç tanımadığı birinin korkunç ölümünün haberini alır. Bu yalın olay örgüsü kendi halinde ilerlerken, Clarissa Dalloway Londra’da dolanır, uzanıp dinlenir, Big Ben’in çanının tekrar tekrar saatleri vuruşunu kayda geçer. Durun bir dakika, atladığım şeyler var. İyisi mi, en başından anlatayım. Virginia Woolf’u ilk okuyuşum, kesinlikle edebiyatla ilgili değildi. Delirdiğini biliyordum. Tam olarak nasıl delirmişti, onu merak ediyordum. O sonbahar, üzerimde kara bulutlar dolaşıyordu. Tecrübelerimin içsesi bir anda yok oluvermişti. Sanki artık uykuya bile ihtiyacım yoktu. Beynimde ürkütücü uğultular ve vızıltılar vardı. Her şey her şeyle bağlantılı gibiydi ama nasıl olduğunu açıklamaya çalışmayı göze alamıyordum. On yedi yaşındaydım, belki de on sekiz. Pastanenin birinde sabah vardiyasında çalışıyordum, bisikletime atlayıp güneş doğmadan pastaneye giderken karanlığın tatlı ve tuhaf ıslığı etrafımı sarıyordu. Ellerimle yüzümü silerken, Neden yok yere ağlıyorsun?diyordum kendi kendime. Bu uğultuları, vızıltıları, ağlamaları birine anlatmam gerektiğini biliyordum ama hiç cesaret edemedim. Bunun yerine, bir akşam üniversitenin kütüphanesine gittim ve ileride başıma geleceklere dair ipucu barındırabileceğini düşündüğüm kitapları ödünç aldım. Mrs. Dalloway de bu kitaplardan biriydi. Oturup doğru dürüst okumaya başlamadan önce rasgele bir sayfa açtım ve karşıma esrarengiz bir biçimde şu cümle çıktı: “Bütün dünya titredi, ürperdi ve tutuşacak gibi oldu.” Bu kelimeleri okurken yalnızlığımın ufak ufak azaldığını hissedebiliyordum. Savaş sonrası travmasını bir türlü atlatamamış, dünyayla bağlantısı git gide zayıflamış ve Woolf’un deliliğe dair deneyimlerini boca ettiği Septimus Smith’in ilk belirdiği sayfaya döndüm. İlk sahnede Smith, Mrs. Dalloway’le aynı caddedeydi. Birbirlerini tanımıyorlardı (asla tanışmayacaklardı) ama o tek bir anda, kısacık bir süreliğine bir bağlantıları vardı, ikisi de bir arabanın egzozundan gelen patlama sesiyle irkilmişlerdi. Smith’le ilk karşılaşmamız şöyleydi: Septimus Warren Smith, otuz yaşlarında, solgun yüzlü, gagaburunlu bir adamdı, kahverengi pabuçlar vardı ayağında, eski püskü bir trençkot giymişti, koyu gözlerinde, kendini hiç tanımayanları bile korkutan o garip ürkünç bakış. Dünya kamçısını kaldırdı işte; bakalım nereye indirecek? Dünya kamçısını kaldırdı işte; bakalım nereye indirecek? Evet, işte bu. Tamı tamına bu, diye düşündüm. Kitabı en başından okumaya başladığımda Septimus’u çepeçevre sarmaya başlayan karanlığın başka hikâyelerle, o kadar da ilgimi çekmeyen hikâyelerle, iç içe örüldüğünü anladım. Evlerden, partilerden, şapkalardan başka lakırdı bilmeyen bu ihtiyar insanların benimle ne ilgisi olabilirdi ki? Bu hikâyeleri üstünkörü okuyup geçtim, ara sıra durup romanda kullanılan dilin dudak uçuklatan güzelliğine dair notlar aldım, sonra Septimus’la ilgili kısımlara bir an önce kavuşabilmek için son hızla okumaya devam ettim. Onun düpedüz kasvetli düşünceleri, bana güzel geliyordu. Eski bir battaniyeye sarınıp gece boyunca okudum, sonunda ona kötü bir şey olmamasını umarak. Mrs. Dalloway’e tekrar dönüp bakmadım, ta ki otuzlarıma gelene dek. Bu kez bambaşka bir arayışın içindeydim. Birinin karısı, küçük bir çocuğun annesiydim ve yıllar boyu yalnız yaşadıktan sonra kendimi bir anda evin içine hapsolmuş buldum, korkutucuydu. Evde kızımla geçen günlerimde duygu fırtınaları kopuyordu, ne var ki hiç hikâyesi yoktu bu günlerin. Bu hisse dair bir roman yazmak istiyordum, pek çok isteğimden biri de buydu, ancak iyi bir kitap olmayacağından, fazla keyfekeder kaçacağından endişe ediyordum. Kızım doğmadan önce, ilk yılları boyunca günlük tutmaya niyetlenmiştim. Defterikebir gibi çift taraflı olacağını hayal etmiştim. Bir tarafında “Evde” yazacaktı, öbür tarafındaysa “Dünyada”. Şair bir arkadaşım bu kelimeleri ıstampa yaptırmış, kızım doğduktan hemen sonra hediye etti. Ama bir ay geçti geçmedi, bu fikirden vazgeçtim. Güya hayatla ilgili izlenimlerimi yazacağım “Dünyada” kısmındaki bomboş sayfaları görmeye dayanamıyordum. Şubattı, kar fırtınası vardı, çoğu günüm bebekle eve kapanarak geçiyordu. Ama yine de bunu yapmanın, Ev’le Dünya arasındaki örtüyü kaldırıp atmanın yollarını arıyordum. Ev ortamında geçen felsefi bir roman nasıl olabilirdi? Hayal meyal, delilik hakkında bir kitap olarak hatırladığım Mrs. Dalloway hiç aklıma gelmedi, amma budalalık! Ama sonra, bir gün Woolf’un 1919’da yazdığı “Modern Romanlar” denemesini yeniden okudum. Bir nevi manifestoydu ve bana kalırsa doğrudan bana hitaben yazılmıştı. (Altı yıl sonra Mrs. Dalloway’i yazarken Woolf bu fikirlerin çoğunu devreye sokacaktı.) Zihnimize üşüşen atomları geliş sırasına göre kaydedelim, görünürde ne kadar birbirinden kopuk ve tutarsız gözükürse gözüksün, her bakışla ya da her olayla bilincimize kazınan motifi takip edelim. Hayatın bütün yönlerinin basit olanda değil de, mühim olanda tezahür ettiğini körü körüne kabul etmeyelim. Atomları zihnimize düşüş sırasına göre kaydetmek, ne kadar kısa olursa olsun her ânı kayda geçirmek fikri hoşuma gitti. Woolf’un bu içgörüsü bana gizliden gizliye mistik görünmüştü. Zaten mistik geleneklerin pek çoğu dünyevi ve yüce olanların ayrımının sandığımızdan daha geçirgen olduğunu söylüyordu: kişi gerçekten farkındaysa, bu ayrımlar görünür olmaktan çıkıyordu. Bu fikri önemsemeye başladığımda, modernist kanonda da bu mukayese meselesinin çöküşünün izlerini buldum. Robert Walser, Cézanne’ın dehasının “hem basit hem de mühim şeyleri aynı ‘mabet’e yerleştirmekte” yattığını yazmıştı. Picasso ise şöyle diyordu, “Sanatçı dört bir yandan gelen duygulara açıktır: gökten, yerden, bir kâğıt parçasından, geçip giden bir suretten, bir örümcek ağından… İşte bu sebeple şeyler arasında ayrım yapmamalıyız.” Gelgelelim, basit olanla mühim olan arasındaki bu radikal eşitleme benim için en heyecan verici anlamını Mrs. Dalloway’de buldu. Yazmayı umduğum evle ilgili romana örnek teşkil etmesi için tekrar ona dönmüştüm. Woolf’un yükseklerde süzülen nefis cümlelerinin benim mütevazı, güdük cümlelerimle alakası yoktu. Diğer yandan bilinç sıçramaları; yarı görünür olanın, gizli saklı duyguların, ele avuca sığmaz neşenin önemine dair ısrar ve ev hayatının kahırları bana ilham veriyordu. Bu kez ne Septimus ne de onun insanın tabiatına ve ölüme dair monologları umurumdaydı. Onun hikâyesinin muazzam bir hızla ölüme doğru gittiğini biliyordum. Bense yaşam belirtilerine susamıştım. Bu kez, Clarissa’nın denk geliverdiği ve budalaca bir tutkuyla sevdiği tesadüfi şeyler, “tuhaf, tüylü köpeklerini” dolaştırmaya çıkarmış gülüşen genç kızlar; arabalarına atlayıp “gizemli işler” peşine düşen zengin, yaşlı dul kadınlar; ve gölette “usulca yüzen mutlu ördekler” kaldı aklımda. Bu kez, evlerden ve partilerden bahseden ihtiyarları merak ediyordum (gerçi şapkalar hâlâ ruhumu daraltıyordu). Bebeğimi salıncakta sallarken, domuz pirzola satın alırken, şarap dükkânında para üstünü sayarken kendi kendime sormaya başladım, Şu an tam olarak nasıl bir durumun içindeyim? Ya da kısacası, Virginia Woolf olsa ne yapardı? Ve şimdi, on beş yıl sonra, kendimi yine bu romanın duygusal atmosferinde gezinirken buluyorum. Tek değişiklik, artık benim de “elli ikisine yeni girmiş” Mrs. Dalloway’le hemen hemen aynı yaşta olmam. Sanki artık romanın engin derinliği değil beni büyüleyen, daha ziyade üslubundaki ve biçimindeki karmaşıklıktan zevk alıyorum. Woolf’un neredeyse bir roket gibi havaya fırlayıp ardları sıra duygu kıvılcımları bırakan cümlelerinin şaşırtıcı hızını düşünüp duruyorum. Tereddütlü duyguların düşüncelere dönüşümünü yansıtabilmek için tireleri, virgülleri ve parantezleri nasıl güzelce, nasıl zarafetle hatta kendinden geçercesine kullandığını düşünüp duruyorum. Ama elbette, okuduğum sayfalarda hâlâ, acaba benim için de böyle mi, dedirten tedirgin edici içgörüler de var. Bu kez, Clarissa’nın eski sevgilisi Peter Walsh’ın yaşlanmanın kendisini nasıl değiştirdiğini anlattığı paragraf içimi sızlatıyor. Peter Walsh, saplantılı gençlik tutkularından kurtulmanın insanı nasıl rahatlattığını şöyle anlatıyor: Söylemesi güçtü ama (şapkasını yine giydi), elli yaşına varınca insan başkalarına gereksinme duymuyordu. Hayat, güneşli Regent Park’ındaki şu hayat, her anı, her yudumuyla doyuruyordu insanı, yetiyordu. Çok bile geliyordu. Her türlü tada varabilmek, anlamın bütün ayrımcıklarını kavramak için gereken ustalık elde edilince hayat kısalmış, kavramlar eskiye göre somutlaşmış, çok daha nesnelleşmiş oluyordu. Çok daha nesnelleşmiş! Bu yıl elli iki yaşıma basacağım ve bu laf beni yiyip bitiriyor. Muhtemelen bunun sebebi, benim de tıpkı Clarissa gibi bu mesafe koyma işlerini hiç becerememem. Bir keresinde, Gary Lutz’ın öykülerinden birinde rastladığım iki cümlelik diyalog benim karmakarışık ilişkilerimi kısa ve öz bir biçimde tarif ediyor. “Biriyle ilişkin var mı?” diye soran kahramana, “Herkesle,” yanıtını veriyor diğeri. Peter Walsh her ne kadar soğukkanlılıkla, sanki hoş bir şeymiş gibi bahsederse bahsetsin, çok daha nesnelleşmiş olmak bana korkunç bir kader gibi geliyor. Zaten, insanların bu cıvıl cıvıl, çiçeklenen dünyasından elini eteğini çekmenin nesi hoş olabilir? Woolf mesafe koyma arzusunun yaşlandıkça hiç farkına bile varılmadan, yavaş yavaş geliştiğini ima ediyor, sonra da günü geliyor sizin için çiçeğin yapraklarının buketi kimin taşıdığından çok daha önemli olduğunu fark ediyorsunuz. Bu konuda yanıldığını düşünmek istiyorum, en azından bu kez Woolf’un içgörülerinin benim için geçerli olmamasını diliyorum. (Sonra da, daha bir paragraf önce Mrs. Dalloway’in hayat dolu karakterleri yerine uyumlu tirelerine, güzelim virgüllerine, zarif parantezlerine takılıp kaldığım geliyor aklıma.) * Mrs. Dalloway’in Penguin Classics baskısı için Jenny Offill’in yazdığı önsöz. Virginia Woolf, Mrs. Dalloway, Penguin Random House, 2021 ** Mrs. Dalloway alıntıları için bkz. Virginia Woolf, Mrs. Dalloway, Tomris Uyar (çev.), İletişim Yayınları, 2018

  • Modern Meram – Ersan Üldes

    “Bugüne kadar ağırlık, daha çok derinlerde dolaşan deşifre edici çalışmalarda ve mitlere yaslanan simgesel araştırmalarda oldu. Ne yazık ki bunlar, modernist romanları genelde olduğundan “büyük” gösterirken yazarlarını da bir nevi peygamber mertebesine taşıdı. İlginçtir, teorik olarak modernizmin karşısında duran postmodernizm dahi, olumlayarak olmasa bile bu aşırılığa katkı sundu. Mevcut durumda sorulabilecek soru şu: Bu saatten sonra söz konusu romanlara daha üstten, daha genel bir bakışla yaklaşabilmek mümkün mü?” Marcel Proust’tan Thomas Mann’a, William Faulkner’dan Hermann Broch’a, Robert Musil’den Virginia Woolf’a pek çok tanınmış isim bu çabadan payını alırken, üzerlerine iliştirilmiş sıfatlarla birlikte önümüze gelen eserler hakkında farklı sorular sorabilme cesareti kazanıyoruz. Örnekse, bir sabah devasa bir hamamböceğine dönüşmüş hâlde uyanan Gregor Samsa mıdır gerçekten? Peki, James Joyce Ulysses’i yazmaya başladığı masaya “büyük” bir roman kurgulamak üzere mi kurulmuştur? Modern edebiyatın öncülerinden sayılan Thomas Mann, gerçekten bir modernist midir? Yukarıdakilere benzer onlarca meseleyi sorgulayan bu kitap aslen şunu anlamaya çalışıyor: Dayatılan tüm kalıpların dışına çıkarak “büyük” romanları başka bir gözle okuyup irdelemeye hazır mıyız? MODERN MERAM: BÜYÜK ROMANLARI OKUMAK Ersan Üldes Kafka Kitap, 164 s. İstanbul, 2021.

  • Tek Yalnız Ben Değilim - Jean-Louis Fournier

    Tek Yalnız Ben Değilim - Jean-Louis Fournier’nin en melankolik, en hüzünlü ve belki de en vurucu anlatılarından biri. “Yalnız olmaktan bıktım artık, bıktım her geçen gün daha yalnız, daha yaşlı, daha çirkin olmaktan. Bunların başıma geleceğini bilseydim hiç yaşlanmazdım. Yazın en sıcak günleri, boğuluyorum sıcaktan, hükümetin yaptığı sert uyarılara rağmen yakınlarım –artık yakınım değil de uzaktan tanıdıklarım oldular– arayıp yeterli miktarda su içip içmediğimi sormuyorlar. Herkes beni terk etti, on yıl önce karım Sylvie, kısa bir süre önce de küçük kedim Salomé, bir başka deyişle hayatımı sürdürmeme yardımcı olan herkes beni terk etti. Evim artık benim için fazla büyük ve karşı komşularımın panjurları da sürekli kapalı.” Fournier, kara mizahı kaleminden eksik etmeden, mağazada unutulup annesini bekleyen bir çocuğun huzursuz masumiyetiyle anlatıyor yalnızlığını. TEK YALNIZ BEN DEĞİLİM Jean-Louis Fournier Çeviren: Ayşe Ece YKY, 152 İstanbul, 2021.

  • Yalınayak Gen 8. Kitap: Ölüm Tacirleri - Keiji Nakazawa

    Ünlü manga ustası Keiji Nakazawa tarafından yaratılan ve atom bombasının etkilerine dair tarihsel bir belge niteliği taşıyan ''Yalınayak Gen'' serisinin, Türkiyeli okurlar tarafından uzun yıllardır merakla beklenen sekizinci cildi Ölüm Tacirleri, tarihe tanıklık ettirmeyi sürdürüyor. İkinci Dünya Savaşı'nda önemli bir dönüm noktası olan Hiroşima'nın bombalanmasını ve atom bombası ertesinde yaşananları küçük bir çocuğun gözünden aktaran bu gerçekçi manga, otobiyografik özellikler taşımasının yanı sıra savaşın trajedisini, yaşanan acıları ve her şeye rağmen dayanışmanın önemini vurguluyor. İnsanlığın yeni nesli için bir güç kaynağı umuduyla hayat bulan Gen'in 25 dile çevrilen ve dünya çapında yankı uyandıran hüzünlü öyküsü; nükleer silahlanmaya ''hayır'' diyecek gücü geleceğe taşıyor, 20. yüzyılın en büyük vahşetlerinden birini unutmuyor ve unutturmuyor. ''Birer barış fişeği olmanızı, dünyanın dört bir yanındaki insanların kalbine erişmenizi istiyorum. En büyük ödeviniz barış içinde bir dünya yaratmaktır.'' Serinin sekizinci cildinde takvimler 25 Haziran 1950'yi göstermektedir. Kore yarımadası ikiye bölünmüş ve savaş başlamıştır. Japonya'nın yeni bir girdaba sürüklenmesinden endişe duyulmaktadır. Gen, savaş yanlısı söylemlerde bulunan sınıf arkadaşı Aihara ile kavga eder. Çok geçmeden görünenin ardında yatan gerçeğin farkına varan Gen ve arkadaşları, savaşta öksüz kalan Aihara'yı yeniden hayata bağlamak için bir plan yapar. Bu sırada Gen'in öğretmeni Bay Ohta savaş karşıtı bir yürüyüşe katıldığı için okuldan uzaklaştırılmıştır. Öğretmenlerini geri kazanmak için mücadele eden Gen, Natsue'nin hastaneye kaldırıldığını ve evlerinin Barış Anıt Kenti projesi yüzünden yıkılacağını öğrenir. Savaşın masum insanlara yaşattığı acıları birinci elden belgeleyen ''Yalınayak Gen'' efsanesinin sekizinci kitabı Ölüm Tacirleri, Gen ve arkadaşlarının olağanüstü dayanışmasını gösterirken, can acıtıyor olsa dahi gerçeklerle yüzleşmenin insan ruhunu nasıl da iyileştirdiğine işaret ediyor. ''Savaşlar kendi kendine olmaz, onları hep insanlar başlatır.'' YALINAYAK GEN 8. KİTAP: ÖLÜM TACİRLERİ Yazan ve Resimleyen: Keiji Nakazawa Çeviren: Damla Kellecioğlu Desen, 272 s. İzmir, 2021.

  • Faşist Yalanların Kısa Tarihi - Federico Finchelstein

    “Günümüzde yalan, artan oranda ampirik gerçekliğin yerini alıyor. ‘Uydurma haberler’ gerçek diye önümüze konuldukça, bunlardan yola çıkılarak oluşturulan fikirler hükümet politikalarına dönüşüyor. Bugün ‘hakikat ötesi’ hakkında konuşulanların siyasi ve düşünsel kökeni faşist yalanların tarihinde yatıyor. Bunu her daim hatırlamalıyız.” Halkın bir bölümünün özgürlüğü ve refahının diğer bir bölümünün mutsuzluğuna ve yoksunluğuna endekslenmesi, içinde bulunduğumuz siyasi manzarada ilk göze çarpan motif olmaya başladı. Bu motifin doğallaşmasının yolunun yalanın kamu felsefesi olmasından geçtiğini düşünmek için elimizde pek çok neden var. Federico Finchelstein Faşist Yalanların Kısa Tarihi’nde günümüzdeki otoriterleşme ve faşistleşme eğilimini anlamaya çalışırken, hem Hitler ve Mussolini’nin “sıradan” yalanlar olarak görülemeyecek “mitsel” yalanlarına dair tarihsel ve felsefi bir okumaya girişiyor hem de yalanının bir hükmetme ve zulmetme aracı olarak bugünün otoriter popülist liderleri tarafından nasıl devralındığının izini sürüyor. Finchelstein faşist ve mitsel yalanlara karşı tarihi savunarak direnmenin önemi üzerine düşünmeye çağırıyor bizi. FAŞİST YALANLARIN KISA TARİHİ Federico Finchelstein Çeviren: Zeynep Şarlak İletişim Yayınları, 148 s. İstanbul, 2021.

  • George Best: Hayatımın En Kötü Yirmi Dakikası - Duncan Hamilton

    Manchester United’ın ve dünya futbolunun efsanelerinden George Best’in hayatını konu alan George Best: Hayatımın En Kötü Yirmi Dakikası okurlarla buluşuyor. Usta biyografi yazarı Duncan Hamilton’ın uzun ve titiz araştırmalar sonucu hazırladığı biyografi; Cantona, Beckham ve Ronaldo’yla devam eden “Manchester 7 Numara” efsanesinin ilki sayılan Best’in Belfast’tan Old Trafford’a uzanan efsanevi öyküsünü anlatıyor. İngiltere’nin prestijli spor ödüllerinden biri olan William Hill Spor Kitabı Ödülü’nü üç defa kazanmış İngiliz gazeteci ve spor yazarı Duncan Hamilton’ın, çok uzun soluklu araştırmaların ardından kaleme aldığı George Best: Hayatımın En Kötü Yirmi Dakikası, İnkılâp Kitabevi etiketiyle ilk kez Türkçeye çevrildi. Duncan Hamilton kitapta, daha önce futbol dünyasında görülmemiş giyim tarzıyla, marjinal hayatıyla ve tabii ki yakışıklılığıyla Beatles’ın beşinci üyesi olarak da anılan; sloganlarda “Maradona Good, Pele Better, George Best” diye anılan; futbol tarihinde ve gönüllerde kendine büyük bir yer edinmiş George Best’i anlatıyor. George Best: Hayatımın En Kötü Yirmi Dakikası, futbolun henüz bir endüstriye dönüşmediği yıllarda eşsiz bir futbolcunun hayatına yakından bir bakış sunuyor. GEORGE BEST: HAYATIMIN EN KÖTÜ YİRMİ DAKİKASI Duncan Hamilton Çeviren: Ulus Bora Oran İnkılap Kitabevi, 480 s. İstanbul, 2021.

  • Ben Murtaza - Deniz Tarsus

    Çağdaş öykücülüğümüzün güçlü kalemlerinden Deniz Tarsus, yeni bir kitapla, Ben Murtaza öyküleriyle geliyor. Yepyeni bir anlatıcıyı, yeni, yaşamın içinden, edebiyat geleneğimizin göğsünden hikâyeleriyle okuyacaksınız. Edebiyatımızın kalıcı eserlerinden biri olmaya aday, Ben Murtaza. “Çok sevip saydığım bir kimseyi anlatacağım sana Selim beyi. İlhami Ziya kardeşimi. Kendisi mucittir. Aklı mantığı hep kıymetli. Şehir işgal altında. Ona rağmen hayat aksamadan devam ediyor. Sanki hiç işgal yokmuş gibi, civarda keyfi kıyak dolaşıyor gavatlar. Bir de garip ki şehir aslında açlık yokluk içinde kıvranıyor. Of! Görme hali!” BEN MURTAZA Deniz Tarsus Alakarga Yayınları, 160 s. İstanbul, 2021.

bottom of page