top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5404 sonuç bulundu

  • 2025 Attilâ İlhan Edebiyat Ödülleri sahiplerini buldu

    Attilâ İlhan Bilim Sanat ve Kültür Vakfı'nca düzenlenen ve Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları tarafından desteklenen Attilâ İlhan Edebiyat Ödülleri sahiplerini buldu. 2025 Attilâ İlhan Roman Ödülü, Cennette Gibiyim romanıyla Sibel K. Türker ve Elsa Niego'nun Cenaze Alayı adlı romanıyla Raşel Meseri arasında paylaştırıldı. Vakfın açıklamasına göre Doğan Hızlan’ın onursal başkanlığında toplanan kurullar ödüle değer eserleri belirledi. Bu yıl yarışmaya şiir dalında 53, roman dalında 85, senaryo dalında 49 eser başvurdu. İthaki Yayınları’nın yayınladığı ‘Cennette Gibiyim’ romanıyla Sibel K. Türker ve Alfa Yayınları’ndan çıkan ‘Elsa Niego’nun Cenaze Alayı’ adlı romanıyla Raşel Meseri roman dalında ödül aldı. ‘İlk Roman Vakıf Özel Teşvik Ödülü’ İletişim Yayınları’ndan çıkan Unufak romanıyla Rober Koptaş’a verildi. Şiir ödülü Baki Ayhan’ın senaryo ödülü Neslihan Kültür’ün Metin Celal’in başkanlığında Ali Ural, Adnan Özer, Tuğrul Tanyol ve Yakup Çelik’ten oluşan jüri ‘Şiir Ödülü’ için Baki Ayhan’ın Vapur Yayınları’ndan çıkan ‘Hasta Sevgili Kış’ kitabını seçti. ‘Attila İlhan İlk Şiir Kitabı Vakıf Özel Teşvik Ödülü’ne uygun eser bulunamadı. Bu yıl ilk kez verilen ‘Senaryo Ödülü’ için ‘Döngü’ isimli senaryosuyla Neslihan Kültür, ‘Senaryo Jüri Özel Ödülü’ için de ‘Demir Kadınlar’ senaryosuyla Nedim Argan seçildi. Ödül töreni 18 Aralık’ta TÜYAP İstanbul Kitap Fuarı’nda düzenlenecek.

  • 2025 Attilâ İlhan İlk Roman Ödülü'nün sahibi: Unufak

    2025 yılı “Attilâ İlhan Edebiyat Ödülleri” kapsamında ilk roman kategorisinde yer alan özel teşvik ödülü, Anadolu’dan İstanbul’a uzanan üç kuşaklık bir ailenin öyküsünü anlatan Unufak  ile Rober Koptaş’a verildi. 2025 yılı “Attilâ İlhan Edebiyat Ödülleri” kapsamında, “İlk Roman Vakıf Özel Teşvik Ödülü”nün sahibi açıklandı: İletişim Yayınları etiketiyle yayımlanan Rober Koptaş imzalı Unufak. Ödül, Attilâ İlhan Bilim Sanat ve Kültür Vakfı tarafından gerçekleştirilen değerlendirmede, Roman Ödülü Seçici Kurulu’nun kararına dayanarak verildi. Seçici kurul, gerekçesinde Koptaş’ın romanını şu şekilde nitelendirdi: “Anadolu’dan İstanbul’a gelen bir ailenin üç kuşağını merak ögesiyle, yoksulluğu, çaresizliği ve yalnızlığı hüzünlü ve etkileyici bir dille anlattığı” eser olarak değerlendirdi. Yarışmaya bu yıl roman dalında 85 eser, şiir dalında 53 eser ve senaryo alanında 49 eser başvuruda bulundu. Ödül töreni, 18 Aralık 2025 tarihinde İstanbul Uluslararası Kitap Fuarı kapsamında TÜYAP Fuar ve Kongre Merkezi’nde düzenlenecek. Litera Edebiyat olarak Rober Koptaş’ı kutluyor, edebiyat dünyasına yeni ve güçlü bir ses kazandırdığı için tebriklerimizi sunuyoruz.

  • Duymadan sese, görmeden ışığa inananların romanı

    2024 Nobel Edebiyat Ödülü kazananı, Güney Kore'nin dünya edebiyatına armağanı Han Kang'ın Türkçedeki yeni romanı Yunanca Dersleri, okurlarla buluştu. 2024 Nobel Edebiyat Ödülü Han Kang'a Layık Görüldü. Kang, Nobel Kazanan İlk Asyalı Kadın Yazar. 2016 Uluslararası Booker Ödüllü Vejetaryen 2018 Dublin Edebiyat Ödülü Finalisti Çocuk Geliyor 2018 Uluslararası Booker Finalisti Beyaz Kitap 2023 Prix Médicis Kazananı Veda Etmiyorum Sevgilinin Soğuk Elleri, Yunanca Dersleri Ve Niceleri... Han Kang'ın metinlerinin odağında makro ve mikro iktidarların özellikle kadınlar ve dolayısıyla tüm toplum üzerinde kurduğu baskı, uyguladığı zulüm var. Bir yandan Kore tarihiyle yüzleşirken öte yandan şiirsel, akıl ve duygu yüklü, temiz ve keskin bir dille dünya okurlarına evrensel bir çağrı yapıyor. Adeta kış uykusundan uyanır gibi... Seul'de bir sınıf. Genç bir kadın, tahtadaki Yunanca öğretmenini izliyor. Konuşmaya çalışıyor ama sesini yitirdi. Öğretmeni ise giderek artan körlüğünün eşiğinde artık konuşulmayan bir dili anlatıyor. Işığı gittikçe sönerken, sesini duyamadığı kadına adım adım çekiliyor. İkisini birleştiren geçmişte bıraktıkları... Bir zamanlar sahip olup artık geri alamayacakları... Her şeye rağmen çarpan kalpleri... Gözlerini kaybeden adamın solan ışığı ile sesini yitiren kadının sessizliği yeni bir dünya kurabilir mi? Karanlıktan ışığa, sessizlikten nefese, dilden kalbe yolculuk aşkla mümkün mü? İnsan denilen canlı bu kadar sıradanken, acısı nasıl böylesine biricik olabilir? Yunanca Dersleri, iki insan arasında kurulan beklenmedik bağın hikâyesi. İnsanın insana şifa olmasına, dilin ve dokunmanın gücüne yazılmış bir aşk mektubu. Duyuları uyandıran, hayatta olmanın özünü hatırlatan unutulmaz bir eserle karşı karşıyayız. Han Kang duymadan sese, görmeden ışığa inananları olağanüstü bir romanla selamlıyor: Yunanca Dersleri. YUNANCA DERSLERİ Han Kang April Yayınları, 2025 Çeviri: Göksel Türközü Tür: Roman 160 s.

  • Taşranın görünmez hafızasında kadın ve direniş

    Şaranur Yaşar, Füsun Aymergen’in Başka Bir Dünya Değil  adlı kitabı üzerine yazdı: "Metnin önemli özelliklerinden biri, sıradan hayatı görünmez iktidar mekanizmalarını açığa çıkaran bir mercek gibi kullanmasıdır." Füsun Aymergen’in Başka Bir Dünya Değil adlı kitabı, yüzeyde yalın ve tanıdık görünen gündelik hayat parçalarını kullanarak çok daha karmaşık bir sosyokültürel ve psikolojik doku inşa eden bir metin olarak okunabilir. İlk bakışta çocukluk anıları, taşra atmosferi, aile içi gündelik pratikler ve kadınların iç dünyalarına açılan bir pencere gibi görünen öyküler, aslında patriyarkanın sessiz işleyişini, kadın deneyiminin kırılgan ama direngen doğasını ve bireysel belleğin toplumsal hafıza ile iç içe geçmesini tartışan yoğun bir edebî örgüye sahiptir. Metnin önemli özelliklerinden biri, sıradan hayatı görünmez iktidar mekanizmalarını açığa çıkaran bir mercek gibi kullanmasıdır. Ev içindeki gündelik konuşmalar, dedikodular, aile büyüklerinin sözleri ve çocuklukta kulağa masum gelen uyarılar, aslında taşrada süregiden sessiz şiddet, toplumsal kontrol ve cinsiyetçi düzenin izlerini taşır. Kadın figürleri çoğu zaman uyumlu, sessiz, hatta sabırlı görünür; fakat bu sessizlik aynı zamanda bir direniş ve hayatta kalma biçimi olarak da işlev görür. Geleneksel aile yapısının içinde hem koruyucu hem de baskıcı olabilen anneanne/ babaanne figürleri, kadının kuşaklar arası aktarılan deneyimini taşır: hem sakınma ve savunma reflekslerini hem de ataerkil kuralların yeniden üretimini. Kitapta dikkat çeken bir başka katman, modernleşme arzusu ile geleneksel yapılar arasındaki gerilimin kişisel hafıza üzerinden işlenmesidir. Kentte ya da köyde büyüyen karakterler, bir yandan yoksulluk ve sınıfsal kırılganlıkla şekillenmiş bir geçmişten gelirken bir yandan da bireysel özgürlük arayışlarını içlerinde taşır. Fakat bu özgürlük çoğu zaman görünmez duvarlara çarpar; mahalle gözetimi, aile onuru söylemi, dedikodu mekanizması ve ekonomik bağımlılık özellikle kadın karakterlerin yaşam alanını daraltır. Yazar, bu durumu didaktik bir dille değil, gündelik sahnelerin içindeki küçük kırılma anlarıyla sezdirir: bir söz, bir bakış, bir fotoğraf karesi, bir çocuk merakı ya da beklenmedik bir sessizlik anı bu gerilimin altını çizer. Anlatı tekniği ise özellikle iç monologlara ve hafıza odaklı zamansal geçişlere yaslanır. Çocukluk ve yetişkinlik zamanlarının iç içe geçmesi, bireysel hatırlama süreçlerinin travmalarla ve sessiz direnişlerle nasıl şekillendiğini gösterir. Yazarın dili yalın görünmesine rağmen psikolojik derinlik taşır; karakterlerin iç konuşmaları büyük kırılmaların yüksek sesle değil, içe doğru patladığı bir alan yaratır. Bu tercih, kadın öfkesinin ve kırgınlığının sessiz ama yakıcı doğasını yansıtır. Aynı zamanda taşra mekânları —bahçeler, kuşçular, kahvehaneler, fotoğraf stüdyoları— yalnızca birer fon değil; gözetimin, dedikodunun, iktidarın ve hafızanın mekânsal taşıyıcıları olarak işlev görür. Metnin akademik açıdan üzerinde durulabilecek bir yönü, feminist kuramla kurduğu örtük diyaloğudur. Evlilik, aile, aidiyet ve kadın emeği konularında geliştirdiği eleştirel bakış, açık bir politik söyleme dönüşmeden, gündelik hayatın dokusuna sinmiş bir feminist duyarlık üretir. Aynı zamanda sosyolojik açıdan taşranın “sessiz şiddet” biçimlerini, görünmez toplumsal kontrol mekanizmalarını ve kuşaklar arası aktarılan korku ile direniş biçimlerini inceler. Psikolojik açıdan ise bireyin çocukluk deneyimlerinin nasıl travmatik izler bıraktığını, yetişkinlikteki öfke ve umutsuzluğun köklerini gösterir. Sonuç olarak Başka Bir Dünya Değil , nostaljiye yaslanan bir anı kitabı gibi açılır; fakat derinlemesine okunduğunda modern Türkiye’nin taşra gerçekliğini, kadınlık deneyimini, toplumsal cinsiyet eşitsizliğini ve sessiz direniş biçimlerini ele alan güçlü bir edebî yapı olarak belirir. Yazar, melodrama düşmeden, büyük olaylar yerine küçük sahnelerden yola çıkarak kolektif belleğin katmanlarını örer ve okuru hem kendi çocukluk hatıralarıyla hem de toplumsal düzenin görünmez yaralarıyla yüzleşmeye çağırır. BAŞKA BİR DÜNYA DEĞİL Füsun Aymergen Alakarga Yayınları, 2025 Tür: Öykü 154 s.

  • Cumhuriyet romanları

    Litera Edebiyat olarak Cumhuriyetimizi, Cumhuriyet’in ilk yıllarında yazılan ve edebiyatımıza damgasını vuran romanlarla kutluyoruz! Cumhuriyetimizin ilk yıllarına özellikle üç yazar damgasını vurur: Halide Edip Adıvar, Yakup Kadri Karaosmanoğlu ve Reşat Nuri Güntekin. İşte bu üç yazar ve akla gelen en önemli romanları: Çalıkuşu - Reşat Nuri Güntekin (1922) : Cumhuriyet öncesinde yazılmış olmasına rağmen, asıl şöhretini bu dönemde kazanmıştır. Feride'nin idealist bir öğretmen olarak Anadolu'daki mücadelesini anlatır. Ateşten Gömlek  - Halide Edip Adıvar (1922)  : Kurtuluş Savaşı'nı anlatan ilk romanlardan biridir ve savaşın zorlu koşullarını, milli mücadeleye katılan insanların fedakarlıklarını ve bu süreçte yaşanan aşkları konu alır. Yaban - Yakup Kadri Karaosmanoğlu (1932) : Modernleşmiş aydının, geleneksel değerlere sahip halkla arasındaki uçurumu ve bu yabancılık hissiyle kendi iç dünyasında yaşadığı çatışmaları ele alır.

  • Klasik yeniden doğdu

    Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Olga Tokarczuk’un 1998 tarihli başyapıtı House of Day, House of Night , 2 Aralık 2025’te yeni baskısıyla raflarda yerini alıyor. Polonya edebiyatının uluslararası düzeyde en etkili seslerinden biri olarak kabul edilen Olga Tokarczuk’un 1998 yılında yayımlanmış olan romanı, Dom Dzienny, Dom Nocny (Türkçesi: Gündüzün Evi, Gecenin Evi) 2 Aralık 2025 tarihinden itibaren İngilizce baskısıyla ABD pazarına yeniden giriyor. Yayıncı Penguin Random House etiketiyle çıkan bu baskının çevirmeni Antonia Lloyd-Jones. Bu yeni baskı, görece daha az bilinen bir Tokarczuk metnini okurlarıyla buluştururken; aynı zamanda yazarın edebiyat evrimini izlemek açısından da önemli bir fırsat sunuyor. Tokarczuk’un ödülleri ve edebiyat sahnesindeki yeri: 2018 yılnda International Booker Prize’ı *Flights ile kazanarak, bir Polonyalı yazar olarak ilk kez bu ödüle layık görüldü. Aynı yıl (2018) için verilen Nobel Prize in Literature’i “Sınırları hayat biçimi olarak temsil eden ansiklopedik bir tutkuya sahip anlatı" gerekçesiyle kazandı. Diğer önemli eserleri arasında Drive Your Plow Over the Bones of the Dead (2009) - Sür Pulluğunu Ölülerin Kemikleri Üzerinde ve The Books of Jacob (2014) - Yakup'un Yıldızları yer alıyor.

  • Atatürk’ün en yakın dostunun gölgesinde: “Atatürk’ün Sırdaşı”

    Yaşar Gürsoy, Mustafa Kemal Atatürk’ün çocukluk, okul ve cephe arkadaşı Fuat Bulca’nın yaşamı üzerinden bir ulusun yeniden doğuşuna ışık tutuyor. Cumhuriyet tarihimizin en özel dostluklarından birini, Gazi Mustafa Kemal Atatürk ile onun “ömür boyu yoldaşım” dediği Fuat Bulca’nın ilişkisini konu alan “Atatürk’ün Sırdaşı”, Destek Yayınları etiketiyle okurlarla buluştu. 25 yıllık Atatürk araştırmalarıyla tanınan gazeteci-yazar Yaşar Gürsoy, bu kez tarih kitaplarının satır aralarında kalmış bir ismi, Atatürk’ün en yakınındaki insanlardan birini anlatıyor. Selanik’in dar sokaklarından Trablusgarp çöllerine, Harbiye sıralarından Ankara’nın kuruluş günlerine uzanan bu biyografik anlatı, bir ulusun doğuşunu “dostluğun, sadakatin ve fikir devriminin” penceresinden aktarıyor. Gürsoy, roman tadında kaleme aldığı eserde Nuri Conker, Salih Bozok ve Asaf gibi Atatürk’ün diğer çocukluk arkadaşlarına da yer veriyor. Belgeler, arşiv notları ve anıların iç içe geçtiği yapı, sadece bir dostluk hikâyesi değil; aynı zamanda Türk havacılığının, İş Bankası’nın, Anadolu Sigorta’nın ve Türk Eğitim Derneği’nin temellerine ışık tutan bir tarih belgesine dönüşüyor. Yazarın ifadesiyle bu eser, “bir milletin doğuşu, bir ulusun temelleri atılırken yaşanan fedakârlıkların hikâyesidir.” Arka Kapak Yazısı: “Zabit, sadece emir almaz. Zabit, halkı düşünür.” – Mustafa Kemal Atatürk Atatürk, çocukluk, okul ve cephe arkadaşlıklarına her zaman büyük değer verdi. Fuat Bulca da, Nuri Conker ve Salih Bozok gibi onlardan biriydi. Atatürk’ün gizli nikâh tanığı, sırdaşıydı. Aynı mahallede büyümüşlerdi. Atatürk, kendisine “kardeşim”, Fuat Bulca da Zübeyde Hanım’a “ana” diye hitap ederdi. Ulu önderin üvey babasından ötürü akrabasıydı... Hapisteki İkinci Abdülhamit’in muhafızlığını üstlendi. Atatürk ile Trablusgarp, Çanakkale, Doğu, Güneydoğu ve Suriye’de bizzat omuz omuza savaş verdi, Kurtuluş Savaşı’nda mücadele etti. Türk Hava Kurumu ve Türk havacılık sektörünün gelişiminde yöneticilikler yapan Fuat Bulca, İş Bankası’nın, Anadolu Sigorta’nın, Türk Eğitim Derneği’nin de kurucu üyeliklerinde bulundu. Bu kitapta okuyacaklarınız bir milletin doğuşu, bir ulusun temeli atılırken yaşanan zorluklar, verilen mücadeleler ve fedakârlıklardır. Gerçek bilgi ve belgelere yer verilen kitap tarihi bir kronolojik izlektir... Yaşar Gürsoy , 1968 yılında İstanbul'da doğdu. Gazeteciliğe 1984 yılında başladı. Birçok ulusal gazete, dergi ve televizyon kanallarında muhabirlik, spikerlik, program yapımcılığı ve belgeselcilik yaptı. Yüksek öğrenimini Anadolu Üniversitesi'nde Sosyal Bilimler dalında tamamladı. Yaklaşık 30 yıla yakın Atatürk ve özellikle çok yakın çevresindeki arkadaşlarının hayatını araştırarak "Atatürk Araştırmacısı" olarak tanındı. Basılı 17 eseri ve yayınlanmış 12 belgeseli ile İstanbul Deprem Gerçeği adlı (Yay. Koor.) kitap çalışması bulunur. Gürsoy'un 2008 doğumlu Ayşe Deniz Gürsoy adında kızı, 1993 doğumlu Fırat Gürsoy adında oğlu bulunmaktadır. Eserleri arasında şunlar bulunmaktadır: Atatürk'ün Sırdaşı Fuat Kardeşim Atatürk'ün Gizli Kalmış Anıları Atatürk'ün Yanıbaşından Darağacına Atatürk'ün Kalemi ATATÜRK'ün Berberi ATATÜRK'ün Kod Adı: Mustafa Şerif Anne O Bizden Biri Devrimi Kadınlar Yapar ATATÜRK'ün Katilleri ve O Doktor, Allah Kadını Yarattı-Devrimi Kadınlar Yapar Gece, Geçmiş ve Düşlerimiz Çankaya'nın Kalemşoru Atatürk ve Berberi - Hoşçakalın Çocuklar Atatürk ve Can Yoldaşı Nuri Conker Beyinle Seviş(me)

  • "Bu kitabın başlıca maksatlarından biri ağrı deneyimini tarihselleştirmek"

    Aynur Kulak, Rob Boddice’ın Acının Tarihi  adlı kitabı üzerine yazdı: "Kitap, 'acının bilinirliği' (knowing pain) sorusunu hem epistemolojik hem de etik bir problem olarak inşa ediyor. Bu transdisipliner katmanlar, kitabı sıradan bir “tıp tarihi” kitabından ayırıyor." Acının Tarihi ismini okur okumaz, “Nasıl bir acı?” ve “Acıya dair en eski tanım nerede, hangi kaynakta bulunmuş?” soruları zihnimde belirdi. Rob Boddice’ın Acının Tarihi  (Knowing Pain: A History of Sensation, Emotion, and Experience) kitabı üzerine ilk tespit olarak söylenecek şey kitabın, “acıyı” salt nörofizyolojik bir olgu ya da sadece tıbbi bir problem olarak ele almanın ötesine geçen, disiplinlerarası, geniş ve yer yer kişisel bir çalışma olduğu. Boddice, acıyı hem bedenin duyusu hem duygulanım ve tarihsel/sosyokültürel biçimler çerçevesinde tahayyül edilen bir nesne olarak kuruyor; amaç, geçmişte ve günümüzde acının ne anlama geldiğini, nasıl yorumlandığını ve nasıl ölçülmeye çalışıldığını sorgulamak. “Bu kitabın başlıca maksatlarından biri ağrı deneyimini tarihselleştirmek, zaman içerisinde değişebildiğini ve değiştiğini göstermek olduğu için kaçınılmaz olarak ağrının ne olduğuna sınırlar getiren geçerli her türlü tanımı altüst etmek ilk adım olacaktır. Ağrıyla ilgili resmi tanım, tıp ve tıp bilimi âlemlerini, izlenen ağrı etüt türlerine ve tedavide öncelik sahibi ağrı türlerine odaklamıştır. Eğer geçmişteki ve şimdiki ağrı deneyiminin türleri teşhis edilecekse bu tür tanımların altüst edilmesi önemlidir.” Ağrı tanımlanabilir bir şey midir? Zihnimizde yankılanan bu soru önemli, zira, “Her ağrı birbiriyle aynı olmayabilir.” Bu noktada elbette Rob Boddice’ın konuyu hangi ayrıntılarla ele aldığına dikkat ede ede ilerleyeceğiz. Öncelikle Rob Boddice bir ‘tarih’ yazıyor görünse de anlatısı salt kronolojik bir öyküye indirgenmemeli. Tarih, felsefe, tıp tarihi, kültürel çalışmalar, edebiyat ve fenomenoloji öğelerini harmanlayan bir örüntü söz konusu. Boddice, acının “nesnel” bir gerçeklik olarak elde edilme iddialarını eleştiriyor mesela; acının deneyimlenmesi, dilsel ifadeye, toplumsal normlara, cinsiyet ve sınıf varsayımlarına sıkı sıkıya bağlığından bahsediyor. Bu nedenle kitap, “acının bilinirliği” (knowing pain) sorusunu hem epistemolojik hem de etik bir problem olarak inşa ediyor. Bu transdisipliner katmanlar, kitabı sıradan bir “tıp tarihi” kitabından ayırıyor. “Bu kitap insanların ağrı hakkında bildiklerini sandıkları “yaygın kanı”nın aksini söylüyor. Sıra dışı ve tahrip edici ama yine de acı vermeyen yaraların tarihi gibi herkesçe bilinen ama yeterince değerlendirilmeyen fenomenleri hiçbir şekilde bir yarayla bağlantılandırılmamış baskın acının tarihini ya ağrının bir işareti ya da ağrıyı ölçme yöntemi olarak duyuların güvenilmezliğini bu değişken duyuların eşit bir biçimde olumsal duygusal kavramlarla birlikte ağrı deneyimini nasıl değiştirebildiğini belgeliyor. Ağrıyı bir erdem ve bir haz olarak ele alarak insan ağrısı tarihinin ne kadarının tıbbın görüş alanı ve ilgisinin gerisine düştüğünü gösteriyor.” Rob Boddice, dört yüz yılı aşkın zamandır acıyı nesnel ölçülere indirgeme çabalarının sürdüğünü; fakat acıyı tam olarak ‘ölçmenin’ ve tarihselleştirmenin güç olduğunu ısrarla vurguluyor. McGill Ağrı Anketi gibi araçların kültürel bağlama göre değişen etkilerini tartışmaya açıyor ve aynı sözcüklerin farklı coğrafyalarda farklı anlamlar taşıdığını hatırlatıyor. Bu nokta, kitabın hem tıp politikası hem de hasta-doktor ilişkileri bakımından önemli çıkarımları olduğunu gösteriyor. Boddice acıyı yalnızca duyumsal bir olay değil aynı zamanda duygulanımsal (emotional) bir hâl olarak ele alıyor; acının tarihsel temsilleri, ağrının toplumsal beklentileri ve ‘acı anlatıları’ üzerinde duruyor. Buradan hareketle, modern tıp ile toplumsal değerler arasındaki gerilimi açığa çıkarıyor. Kimi zaman hasta sesleri duyulmaz, kimi zaman ‘ideal acı gösterimi’ klişeleri tedaviyi biçimler diyor Boddice. Cinsiyet, ırk, yaş ve sınıf perspektifleri. Kitap, acının deneyimlenişinin toplumsal farklılıklardan bağımsız olmadığını gösteriyor. Boddice, tarih boyunca kadınların ya da farklı sosyal grupların acı anlatılarının nasıl farklı değerlendirildiğini ve bunun güncel klinik uygulamalara nasıl yansıdığını sorguluyor. Bu açı, çalışmayı hem etik hem de uygulamalı sağlık politikaları açısından önemli kılıyor. “Acı herkesin aynı şekilde deneyimlediği basit genel geçer insani bir durum değildir; yer, zaman ve birbirleriyle ilişkili diğer ölçütlere göre her türlü yoldan edinilebilen insani karmaşık bir değişkendir. Bu kavramsal öğrenme sürecine atfedilen başka bir içerim, “ağrı” adında tek bir şey olmadığı, yaşam deneyimlerinin ortaya çıkardığı gidişata göre her biri çok farklı ağrılar olduğudur. “Yaşam deneyimleri” ifadesinden tam olarak ne kastedildiğini, nasıl şekillendiklerini ve zaman içerisinde nasıl değişebileceklerini anlamayı amaçlıyorum.” Rob Boddice’ın geniş kaynak yelpazesi ve disiplinlerarası okuması kitabın niteliğini belirginleştiriyor.  Tıbbi arşivlerden edebiyata, felsefeden halk hikâyelerine kadar çeşitlenen malzeme, acıyı çok katmanlı şekilde kavramamızı sağlıyor. Bir başka olumlu nokta, yazarın ara sıra kendi deneyimine ve daha deneyselliğe izin veren kişisel refleksiyonlarına yer vermesi; bu, kitabı daha insani kılıyor hiç şüphesiz ve tıbbi, bilimsel akademik çalışmalar karşısında daha erişilebilir bir konum sağlıyor. Acının Tarihi acıyı tarihsel, kültürel ve politik bir obje olarak yeniden tanımlayan nitelikli bir çalışma. Boddice, acının “bilinirliği” üzerine düşündürürken, hem bilginin sınırlarını hem de acıya ilişkin etik sorumlulukları açığa çıkarıyor. Eksik bulabileceğiniz bazı derinlikler olabilir; ancak kitabın asıl başarısı, alanlar arası bir köprü kurarak acıyla ilgili tartışmaları zenginleştirmesi. Hangimizin acısı veya sancısı yok ki; kitabı herkese içtenlikle öneririm. ACININ TARİHİ Rob Boddice Ayrıntı Yayınları, 2025 Çeviri: Akın Sarı Tür: Bilim

  • Rıfat Ilgaz Öykü Ödülü'nün kazananları belli oldu

    2025 yılını Rıfat Ilgaz’a adayan Nilüfer Belediyesi Kütüphane Müdürlüğü’nün bu çerçevede düzenlediği “Rıfat Ilgaz Öykü Ödülü”nde kazananlar belli oldu. Her yarışmacının iki öyküyle katıldığı yarışmaya bu yıl da ilgi büyüktü. 131 yarışmacının toplam 262 öyküyle yer aldığı yarışmada, ödüle değer görülen eserler, yapılan değerlendirmeler sonucu belirlendi. Bu yıl öykü yarışmasında büyük ödül 10.000 TL, mansiyon ödülleri ise 5000’er TL olarak açıklandı. Burcu Aktaş, Turgay Fişekçi, Nalan Karagöz, Nahit Kayabaşı, Figen Şakacı’ dan oluşan yarışmanın seçici kurulu, değerlendirme sonucunda; “Canlı bir öykü atmosferi yaratması, diyaloglarının doğallığı ve ele aldığı temayı öykü formunda başarıyla işlemesi” gerekçesiyle Adalet Temürtürkan’ ın “Bilmediğim Dağların Ardındaki Bahçe’’ başlıklı öyküsü “Rıfat Ilgaz Öykü Ödülü” yarışmasında büyük ödüle değer bulundu. Ayrıca; Derya Atsan, Tuğba Yalçın, Yakup Cemel, Anıl Çetinel Örselli, Özlem Oral Gürdal mansiyon ödülüne, İnci Gürbüzatik, Gülnar Kandeyer, Ali Çağlar Kale, Nihal Aksoy, Mürşide Göven, Zeliha Tamer Uçar, Berk Kaya, Emin Mete Öztürk, Handan Saatçıoğlu Gürses, Gencay Çubuk, R.Nur Aktaş Engin, Hakan Akar, Ebru Nisa Gürbüz, Güner Arslan’ ın öyküleri de hazırlanacak kitapta yayınlanmaya değer bulundu. Ödüller Aralık ayında yapılacak Yılın Yazarı Rıfat Ilgaz Sempozyumu kapsamında sahiplerine verilecek.

  • Booker Ödülü Vakfı Genel Müdürü Gaby Wood, çocuklara özel yeni ödülü açıkladı

    Booker Prize Vakfı, 8-12 yaş arası çocuklar için hazırlanan “Children’s Booker Prize” adlı yeni ödülünü açıkladı. İlk kez 2027’de verilecek ödül, çocukları aktif jüri olarak sürece dahil ediyor ve yayıncılar için £50.000 ödül bütçesi sunuyor. Uluslararası köklü edebiyat ödüllerinden biri olan Booker Ödülleri’nin kurumsal çatı kuruluşu olan Booker Prize Vakfı, 24 Ekim 2025 tarihinde yeni bir çocuk edebiyatı ödülü vereceğini duyurdu. “Children’s Booker Prize” adı verilen bu yeni ödül, 8-12 yaş arası çocuklara yönelik çağdaş kurgu eserleri (İngilizce orijinal ya da İngilizceye çevrilmiş) hedefliyor. Ödülün ilk başvuruları 2026 bahar döneminde başlayacak ve ilk kazanan 2027 yılında açıklanacak. Ödülün temel özellikleri: Kazanan eser için £50.000 para ödülü; finalde yer alan her kitap için de £2.500 ödül verilecek. Değerlendirme süreci yetişkin jüri üyeleriyle birlikte çocuk jüri üyelerini de kapsayacak; sekiz kitabın kısa listeye alınacağı ve üç çocuk jürinin son seçimde aktif rol oynayacağı açıklandı. Ödülün sponsoru ise gençlik okur deneyimini ve eğitimi desteklemeye odaklanmış hayır kurumlarından AKO Foundation. Booker Prize Foundation CEO’su Gaby Wood, yaptığı açıklamada şunları dile getirdi: “Children’s Booker Prize, üzerinde üç yıldır çalıştığımız en iddialı girişimimizdir — ve uzun yıllar etkisi olacak bir hareket olarak tasarlandı. Amacımız sadece çocuklar için en iyi kurgu kitapları onurlandırmak değil; aynı zamanda geleceğin okurlarını da bu süreçle buluşturmak.” Bu duyuru, çocukların okumaktan keyif aldığı kitap sayısının 20 yıldır düşüşte olduğu bir dönemde geldi. Ödülün, çocuk kitaplarının görünürlüğünü artırması ve genç okur sayısını yükseltmesi bekleniyor. Türkiye’de çocuk ve gençlik edebiyatının son yıllarda ivme kazandığı düşünülürse, bu uluslararası ödülün Türkiye’deki çeviri ve yayın dünyasında da yankı uyandırmasını bekliyoruz. Çeviri yayıncıları ve çizer-yazarlar için yeni bir fırsat alanı açılmış durumda. Okuyucularımızı ödül sürecini ve adaylıkları yakından izlemeye davet ediyoruz.

  • Yanıkları tedavi eden yüzler

    Ahu Uzun, Ezgi Tanergeç'in yeni romanı, Tuzlu Yüz üzerine yazdı: "Yazarın insanları anlamlandırmanın tarafındaki tutumu, belirgin şekilde ikincil cinsiyet bağlamına gönderme yapıyor. Çünkü tuz yanıklarını tedavi etmenin yolu, yalnızca bedensel yaraları değil; zihindeki zehirli sesleri susturmayı da gerektirir." İnsan doğduğu yerin uzantısıdır. Toprağı kaderini, emeği şansını, insanları yalnızlığını biçimlendirir. Özellikle Anadolu'da geleceği şekillendiren etkenlerin yalnızca küçük bir kısmı, insanın yeteneği ile ilgilidir. Hayatın size vaat ettikleri köklerinizde ise adımınız gözünüzün kestirebileceği kadar ufuk çizgisine bakar. Yaşamı idame ettirmenin zorluğu bazı iklimlerde eksiler kapatılarak düzeltilemez. Çok katlı binalarda sınıflar üstü bir zevkle yaşayanların anlam veremeyeceği ruhlardan bazılarının, kıyıda köşede elleri nasır tutar. Onları ne ağız özelliklerinden ne ayakkabılarını kullanma biçimlerinden ne de üstündeki yamalı elbiselerinden tanıyabiliriz. Tuzlu Yüz  bu yanlışı fark edip aklımızı bir süreliğine ruhun derinliklerinde oyalamaya davet eder. Ve biz “Kim bilir, şu an dünyanın borçlu olduğu anlamlı ruhlar nerededir?” diye sormadan edemeyiz.  Bu hikâyede Meryem, o anlamlı ruhlardan biridir. Bilmediği çoğu şeyi, kendisine yutturulan evin eşiğinde öğrenmeye meyillidir. Koruması gereken bir çocuğu vardır; ancak eşi, tıpkı pek çok sınıfsal katmanda olduğu gibi, onu yeterince önemsemez. Hatta sürekli yeni sıkıntılar çıkaracağı bahanesiyle görmezden gelir. Topuklu ayakkabı giymenin, tozlu bir yemeni giymekten pek de farkı olmayan bu ülkede, değişmeyen bir şey daha vardır: Egosu yara almış erkekler. Meryem'in, dünyanın yaratılışından beri sitem ettiği bu ruh; ilk görüşte vurulduğu ama birlikte yaşarken görmeye tahammül edemediği Haydar'ı. Haydar'ın uydum aklı, incinmiş gururu, çocukluk travmaları, kurtulamadığı sesleri vardır. Bu sesler, her erkekte farklı oranlarda bulunan şu özelliklere bölünür: Güçlü görünme isteği, cesaretsizce geri adımlayıcı sinikliği, her halükârda kendine hak yontan hormonu, masumane çocuk dürtüselliği… En korktuğu şey ise özgürlüktür. Sartre’ın sorduğu gibi: “Neden özgürlük bize korku verir?" İstediğimiz şeyi yapabiliyor olmak, kendimize dönük bir dumanla yürümeyi gerektirir. Haydar için bu, kendi hayatını sürdürebilmek adına başkasının yaşamını sürdürülemez kılmak demektir. Özgürlük, Haydar için bir kapının ardında duran hem merak uyandıran hem de korkutan bir boşluk gibidir. O boşluğun içinde neyle karşılaşacağını bilmediği için adım atmaya cesaret edemez. Özgür olmak, kendi seçimlerinin sorumluluğunu taşımak, artık başkasını suçlayamamak demektir. Haydar, başkasının kararlarının gölgesinde yaşamayı, kendi kararlarının ağırlığını sırtında taşımaya yeğler. Çünkü gölgede kaldığında yenilgilerinin hesabını vermek zorunda değildir; hatalarının bedelini başka birine yükleyebilir. Sartre’ın sözünü ettiği o korku, Haydar’ın damarlarında ağır ağır dolaşır, her fırsatta onu eylemden geri çeker. Özgürlük onun gözünde, insanın kendi elleriyle kendini ateşe atması, kendi yargıcına dönüşmesidir. Haydar, özgür olduğunda karşısına dikilecek o yargıcın, kendisini kuşatan seslerin, kendinden daha acımasız olacağını bilir. Bu yüzden zincirleri elleriyle sıkılaştırır, ama her fırsatta kırılacakmış gibi sallandırır. Onun bu seçimi -zira suç olması için toplumun onayı gerekir, sayılmaması için de- sıradan bir köyde gerçekleştiğinde, ilk bakışta size inandırıcı gelmeyebilir. Üç karış toprağı kazarak öğününü çıkarmak isteyen birinin sebepleri, yoldan geçerken bir kadını öldüreninkinden daha mı haklıdır? Hepimizin, gece yatmadan önce yarın halledilmesi gereken işleri, “Keşke şunu söyleseydim!” dediği cevapları, en çok utandığı ya da korktuğu anına geri döndüğü, adrenalin yuttuğu saatleri vardır. Bir şirket ya da fabrika sahibinin, daha çok para kazanmak isterken aslında hep kendini daha az düşündüğüne ikna ettiği çıkarımları olacaktır. Her canlının terazisi, kendi ağırlığını daha hafif göstermek üzerine ayarlanmıştır.  Yazar bu hakikati Tuzlukarnı  köyünün sokaklarında dolaşarak gerçekçi bir gözlem gücüyle bize yansıtıyor. Yazarın insanları anlamlandırmanın tarafındaki tutumu, belirgin şekilde ikincil cinsiyet bağlamına gönderme yapıyor. Bu serzenişle baş etmenin iyi tarafı, bütün okurun kimliğini tarihin uydurduğu noktaya geri bırakabilmesidir. Çünkü tuz yanıklarını tedavi etmenin yolu, yalnızca bedensel yaraları değil; zihindeki zehirli sesleri susturmayı da gerektirir. Tuz yanıkları, yalnızca deriyi kavurmaz; hafızayı da yakar. Yaraya temas eden tuz, önce keskin bir acı verir, sonra o acının içinde gizli bir arınma başlar. Çünkü tuz, dokunduğu yeri hem yakar hem temizler. İnsan ruhundaki yaralar da böyledir; en derin kesikleri iyileştiren şey, çoğu zaman en çok can yakan o dokunuştur. Tuzlukarnı Köyü’nde yaşanan acılar, insanların hafızasında tuz gibi birikir; kiminde kabuk bağlar, kiminde sürekli kanar. Meryem’in sessizliği, Haydar’ın suskun öfkesi, köyün tozlu yollarında yankılanan eski hesaplar… Hepsi, görünmez yanıkların izlerini taşır. Ve o izler, zamanla bedenden silinse bile, zihnin kıvrımlarında tuzun keskin kokusu gibi kalır. Tuz yanığını tedavi etmek, yarayı görmezden gelmek değil; ona bakmaya cesaret etmek, acının içine girmek, yakarken temizlemesine izin vermektir. Bazen, en derin yanıklar görünmez yüzlerde saklıdır. Yazar, bu hikâyede yalnızca bir köyün ya da iki insanın çatışmasını değil; görünmeyen yaraların nasıl taşındığını, sessizlikle nasıl büyüyüp içten içe nasıl kavurduğunu gösteriyor. O, Anadolu’nun tozlu yollarında dolaşırken, karakterlerinin ellerindeki nasırdan, bakışlarındaki gölgelerden, sustukları kelimelerden bir yaşam haritası çıkarıyor. Meryem’in sessiz direnişiyle Haydar’ın iç karanlığı arasında ördüğü bu anlatı, okura kendi yaralarını yoklama cesareti veriyor. Yazarın bakış açısı, suç ile mazur görülme, güç ile acizlik, özgürlük ile korku arasındaki ince çizgiyi yeniden düşünmemizi sağlıyor. Bu yüzden, yanıkları tedavi eden bu yüzler  yalnızca bir hikâye değil; görünmez acıların sessiz tanıklığıdır. TUZLU YÜZ Ezgi Tanergeç İthaki Yayınları, 2025 Tür: Roman 184 s.

  • Yeni bir okuma yöntemi: Oluş ve Boşluk Arasında Baladlar

    Aydın Adrian Bahar son kitabında okurları disiplinler arası bir düşünce yolculuğuna çıkarıyor. “Oluş ve Boşluk Arasında Baladlar – Yaratıcı Yanlış Okumalar: Anlamın İcadı” adlı çalışma; felsefe, sanat ve bilimin kesiştiği yerde yeni anlam arayışına girişiyor. Epsilon Yayınevi’nden çıkan “Oluş ve Boşluk Arasında Baladlar”, çağdaş düşüncenin sınırlarını zorlayan, disiplinler arası bir kavrayışla yazılmış özgün bir deneme kitabı. Aydın Adrian Bahar, felsefe, sanat, tarih ve bilimi buluşturduğu bu çalışmada, “yaratıcı yanlış okuma” kavramı üzerinden anlamın nasıl kurulduğunu sorguluyor.  Kitap, klasik düşünce kalıplarını tersine çeviren bir soruyla başlıyor: “Anlam, bulunduğumuz şey mi, yoksa yarattığımız bir şey mi?” Bahar, “yaratıcı yanlış okuma” yöntemini merkeze alarak, bildik kavramları yeniden kuruyor. Nietzsche’nin perspektivizminden Foucault’nun bilgi-iktidar ilişkisine, Stravinsky’nin “Bahar Ayini”nden günümüz dijital kültürüne kadar uzanan geniş bir yelpazede, okuyucuyu alışılmış düşünme biçimlerinin dışına davet ediyor. Yaratıcı Yanlış Okumalarla Anlamın Peşinde Her biri müzik, felsefe ya da tarihsel bir örnekle açılan dokuz bölüm; “anlam”, “kimlik”, “kitle”, “ilişki”, “yenilik”, “entelektüel”, “değişim”, “kalıplar” ve “anlamsızlık” eksenlerinde ilerliyor. Bölümler arasında, deneysel araştırmalar ve tarihsel olaylar aracılığıyla hem teorik hem ampirik düşünceye yer veriliyor. Yazar Aydın Adrian Bahar, kitabında “yaratıcı yanlış okuma” adını verdiği özgün bir yöntem geliştiriyor. Bu yaklaşımda, klasik düşünce biçimlerini tekrarlamak yerine, bilinçli bir sapmayla onları yeniden yorumlamak ve yeni anlam katmanları yaratmak hedefleniyor. Eser, “Ben”, “Kitle” ve “Öteki” üçgeninde varoluşun sancılarını ve boşluklarını tartışırken, okuyucuyu düşünmeye, sorgulamaya ve kendi anlamını inşa etmeye davet ediyor. Yazar, “Oluş” ile “Boşluk” arasında salınan insan deneyimini bir “balad” formunda kurguluyor ve felsefi olduğu kadar şiirsel bir dil kuruyor. Düşünceye Çağrı: “Sapere aude, incipe!” Aydın Adrian Bahar, giriş bölümünde kitabını “düşünmeye cesaret et, başla” çağrısıyla tanımlıyor. “Kılavuz değil, elinizde şekil alan bir hamur gibi,” diyerek okuyucuyu hazır anlamlar yerine kendi bağlamlarını kurmaya davet ediyor. Eser, sanatın zarafetiyle bilginin ışığını birleştiren nadir metinlerden biri olarak, entelektüel merakı diri tutmayı hedefliyor. Yazar Hakkında Aydın Adrian Bahar, 1985 yılında Bulgaristan’ın Razgrad kentinde doğdu. Dört yaşında yerleştiği Bursa’da büyüdü. Bursa Büyükşehir Belediyesi Konservatuvarı’nda Türk sanat müziği eğitimi aldıktan sonra Oxford Brookes Üniversitesi’nde lisansını tamamladı ve Oxford Üniversitesi Saïd Business School’da yönetim ve strateji üzerine eğitim gördü. Strateji ve inovasyon danışmanı olarak, kurum stratejileri, iş modeli tasarımı ve tasarım odaklı düşünme alanlarında çalışmaktadır. “Oluş ve Boşluk Arasında Baladlar”, onun uzun yıllardır yürüttüğü felsefi ve sanatsal düşünme pratiklerinin bir sentezidir. Arka Kapak Yazısından  “Soruyu değiştirirsek, hatırlanan dünya değişir.”  İçinde bulunduğumuz bir oluş… “İdeal”in yerinde duran devasa bir boşluk… Bu ikisi arasında mekik dokuyan ve dahi dokuduklarını paylaşan bir zihin… Bu zihnin içinde (lütfen yalın ayak) yürürken tanıdık bir hisse, anlama, oluşa, boşluğa rastlayabilir yahut ilk kez duyacağınız baladlar işitebilirsiniz. Sayfalar arasında gezinirken duyduklarınıza ıslıkla eşlik edebilme ihtimaliniz ise kitabın yazılma sebebidir. “Biçim olarak disiplinler arası bir füzyon tasarladım. Her bölüm bir müzikle açılır, bir çizim ve mısra iç dünyamızda yani bizdeki bir ritmi tetikler. Çünkü burada ritim önemlidir. İlk soruyu ve yoklamayı uyandırır. Ardından alıntılar, kavramlar ve seçilmiş tarihsel bir olay tartışmayı açar. Sonrasında yapmaya çalıştığım yaratıcı yanlış okuma gezinmeleri başlar. Tıpkı bir şehri gezer gibi düşüncelerin ve cümlelerin ara sokaklarında geziniriz. Son bölümde bir deney veya araştırma, düşünceyi veriyle yoklar. Teoriyle pratik birbirini tartar. Bu, yaratıcı düşünce ve bakış açıları ile aklın ölçüsünü tartıştıran kasıtlı bir kurgudur.” OLUŞ VE BOŞLUK ARASINDA BALADLAR Aydın Adrian Bahar Epsilon Yayınevi, 2025 Tür: Araştırma 233 s.

bottom of page